 ((1قمــار باز عشــــق ))

جلد اول

 ~Ani Joon~    نويسنده: . آنیتــــا . م

کاربر انجمن نود وهشتيا

************

ساخت نرم افزار: Farid  Soghrati

تهيه شده در وبلاگ:

goldjar.blogfa.com

((قمــار باز عشــــق ))

خلاصـــه ی رمان:

بـــــــــاران دختـریه کههمراه دایــــــــه اش زندگـی می کنـه و از راه قمـار کردن پـول در میـاره..

یه روز بـاران تو رستوران متوجـه پسری به اسم سهیـل میشه که عاشــــــق دختر خالـــش گیــتاست امـا گیتا بهش محـل نمیـده...بـاران تصمیم می گـیره به سهیـل کمک کنـه امــــا...

به نام تک مکانیک قلب های تصادفی...

-------------

فصل اول.

فضای قهوه خانه را دود و بوی سیگار فرا گرفته بود...عده ی زیادی پشت میزهای کوچک و رنگ و رورفته ی قهوه خانه نشسته بودند و ورق ها را روی میز جا به جا می کردند...غلام با عجله بین میزها می چرخید سفارش ها را آماده می کرد...باران همان طور که نگاهش به تراول های نوی محسن بود،با دستش روی میز ضرب گرفته بود..محسن چند بسته تراول را روی میز گذاشت...باران خیلی سریع تراول ها را برداشت و از قهوه خانه خارج شد...چند نفس عمیق کشید و به سمت ماشینش به راه افتاد...مهربان تا الان حتما نگران شده بود...ساعت 1 شب بود و اون هنوز به خانه برنگشته بود...با عجله ماشین را روشن کرد و مسیر خانه را در پیش گرفت...خوشبختانه خیابان ها خلوت بود و باران خیلی زود به خانه رسید...کلید انداخت و در را باز کرد...مهربان با عجله به سمت در دوید:

مهربان:کجا بودی باران؟؟؟دلم هزار تا راه رفت....نمیتونستی زنگ بزنی خبر بدی که دیر میای؟؟؟

باران چشمانش را که از خستگی و بی خوابی خمار شده بود را به مهربان دوخت:

باران:شرمنده مهربان..شارز موبایلم تموم شده بود...تو چرا نخوابیدی؟

مهربان که از آمدن باران خیالش راحت شده بود هیکل نسبتا چاقش را روی مبل انداخت:

مهربان:نتونستم باران جان...آدم نگران مگه میتونه بخوابه؟

باران به اتاقش رفت و لباس هایش را در آورد..یک دست لباس راحتی پوشید و تراول ها را روی عسلی گذاشت...از خستگی نمی توانست چشمانش را باز نگه دارد..چراغ را خاموش کرد و خیلی زود چشمانش گرم خواب شد...

***

دستش را از زیر پتو بیرون آورد و سعی کرد موبایلش را که از صبح نزدیک به بیست بار زنگ خورده بود را پیدا کند...بالاخره موبایلش را از روی عسلی برداشت و دکمه ی سبز رنگ را فشار داد:

باران:بله بفرمایید...

لاریسا:الو باران؟تو خجالت نمی کشی دختر؟ساعت دوازدهه..از صبح بیست بار زنگ زدم به موبایلت بیست بارم زنگ زدم به خونه...بیچاره مهربان از بس گفت باران خوابه زبونش مو در آورد...

باران:اگه یه ذره شعور داشتی همون بار اول که گفت باران خوابه دیگه زنگ نمیزدی می موندی بیدار شم..

لاریسا:حالا دو قورت و نیمتم باقیه؟؟؟

باران:کاری نداری لاری؟

لاریسا:ببین باران من شب میام دنبالت شام بریم بیرون....نیام ببینم غش کردی رو تخت یا رفتی اون قهوه خونه ی فکستنی...

باران:باشه لاریسا..بای..

لاریسا:بای...

باران از جا بلند شد و با چشمانی نیمه باز به سمت دستشویی حرکت کرد..صورتش را شست و موهایش را هم شانه کرد..مهربان در را باز کرد و گفت:

مهربان:باران جان بیا صبحونه بخور...

باران:الام میام مهربان..

مهربان که از اتاق خارج شد رو تختی اش را مرتب کرد و به آشپزخانه رفت..بساط صبحانه روی میز چیده شده بود..روی یکی از صندلی ها نشست و مشغول خوردن شد...دیشب هم شام نخورده بود و از شدت گرسنگی در حال تلف شدن بود...صبحانه اش که تمام شد تصمیم گرفت دوش آب سردی بگیرد تا خستگی دیشب از تنش خارج شود...همان طور که شیر اب را باز می کرد با خود فکر کرد که باید به غلام بگوید شخص دیگری را برایش جور کند...محسن هیچ چیز از قمار کردن نمی دانست...باران هیچ وقت دوست نداشت با او پشت یک میز بنشیند ولی هنگامی که به تراول های نوی محسن فکر می کرد تسلیم می شد..

***

برای اخرین بار نگاهی به خودش انداخت...شلوار لی روشن و تنگی را به همراه مانتوی کوتاه و سورمه ای رنگش پوشیده بود و شال سورمه ای سفیدش را هم سر کرده بود...کیف ورنی سورمه ای اش را برداشت و بعد از این که دوش کاملی با عطر( آنجل هات ) اش گرفت از خانه خارج شد..لاریسا توی پرشیای نقره ای رنگش  منتظر بود..باران خودش را روی صندلی جلو انداخت و سلام کرد..لاریسا همان طور که براندازش می کرد گفت:

لاریسا:علیک سلام...میذاشتی فردا صبح بیای...

باران:باز تو شروع کردی لاری؟فکر کنم کاری به جز غر زدن بلد نیستی..نه؟

باران دقیقا دست روی نقطه ضعف لاریسا گذاشته بود...لاریسا از این که او را غر غرو خطاب کنند نفرت داشت..بنابراین چیز دیگری نگفت و به راه افتاد..بعد از حدود ده دقیقه جلوی رستوران بزرگی توقف کرد و با هم پیاده شدند...پشت میز دنج و کوچکی در گوشه ی رستوران نشستند و هر دو منوی غذا را باز کردند.. باران نگاهی به منو انداخت و گفت:

باران:من مثل همیشه جوجه..

لاریسا:خوبه این همه جوجه میخوری حالت بهم نمی خوره...منم برگ...

سفارش هایشان را دادند و مشغول حرف زدن شدند...باران همان طور که به تعریف های لاری درباره ی دوست پسر جدیدش گوش می داد او را ارزیابی می کرد..چشمان گرد و قهوه ای با پوستی سبزه و دماغ و دهنی کوچک...موهایش را تازه شرابی کرده بود و با تلی آن ها را محکم بالای سرش جمع کرده بود...

تا جایی که به یاد می آورد لاری تنها دوستش بود..شاید قبلا دوستی داشت اما حالا به خاطر گذشته ی درخشانش همه را از دست داده بود...همه را به غیر از لاری...باران پوزخندی زد و خواست درباره ی محمود،دوست پسر لاریسا اظهار نظر کند که صدای پسری که میز کناری آن ها را اشغال کرده بود و با لحنی کلافه حرف میزد توجهش را جلب کرد:

پسر جوان:گیتا خواهش می کنم قطع نکن...

- ...

-یه دقیقه به حرفام گوش کن لعنتی...

- ...

-گیتا من بدون تو می میرم..

و سرش را روی دستانش گذاشت...باران با خود فکر کرد که چه قدر وضعیت این پسر خراب است..از پسرانی که آویزان بودند خیلی بدش میامد و این پسر یکی از آن ها بود...خواست چیزی بگوید که غذاهایشان را آوردند..وقتی پیشخدمت میز را ترک کرد خیلی آرام پرسید:

باران:این پسره رو میشناسی لاری؟

لاریسا همان طور که قاشقش را پر می کرد نگاهی کوتاه به پسر جوان انداخت...سری تکان داد و گفت:

لاریسا:همه ی کسایی که پای ثابت این جان میشناسنش..اسمش سهیله..روزای اول که میومد این جا با یه دختره میومد که اسمش گیتا بود..مثل این که دختر خاله یا دختر عمش بود..سهیل دیوونه ی دختره بود ولی دختره زیاد محلش نمی داد..بعد از چند وقت هم دیگه همراه سهیل نیومد...حالااین پسره هر شب میاد این جا و زنگ می زنه به گیتا..همیشه هم همین بساطو داریم..

باران سری تکان داد و مشغول خوردن غذایش شد..خودش هم نمی دانست چرا این قدر درباره ی این پسر کنجکاو شده است...شاید دلش برای او می سوخت...شاید هم نه...غذایشان را که خوردند از رستوران خارج شدند..چند لحظه بعد از آن ها هم پسر جوان از رستوران خارج شد....آرام آرام گریه می کرد و قدم می زد...حال باران واقعا داشت بهم می خورد...نمی توانست همچین کسی را حتی برای یک دقیقه تحمل کند.

و با این شرایط حق را به گیتا می داد که از او خوشش نیاید...نزدیک خانه بودند که لاریسا سکوت را شکست:

لاریسا:زیاد بهش فکر نکن...

باران:به کی؟؟

لاریسا:به سهیل..از نظر همه اون یه دیوونست..بعد از این که گیتا ولش کرد خیلی از دخترا بهش پا دادن ولی خودش قبول نکرد..

وقتی جلوی ساختمانی که محل زندگی باران بود نگه داشت باران تشکر کرد و پیاده شد...دستی برای لاریسا تکان داد و وارد شد..مهربان که خیالش راحت بود باران با لاریساست خوابیده بود...باران بی سرو صدا به اتاقش رفت و لباس هایش را عوض کرد..نمی دانست چرا فکر پسر جوان یک لحظه هم ولش نمی کرد..در ذهنش به ارزیابی او مشغول شد..پوستی سفید با چشمان مشکی و دماغی صاف...لب های خوش فرم و چانه ای خوش تراش..روی بازوی راستش هم خالکوبی زیبایی از یک اژدها بود..لباس هایش زیاد با قیافه اش تناسب نداشت..باران سری تکان داد و پتو را روی سرش کشید..دوست داشت بخوابد ولی چشمان مشکی رنگ سهیل لحظه ای راحتش نمی گذاشت... 

از خواب که بیدار شد احساس رخوت و کسلی می کرد...دیشب به لطف چشمان سهیل اصلا نخوابیده بود...نمیدانست چه کند که فکر سهیل از سرش بیرون برود..حوله اش را انداخت روی دوشش و به سمت دستشویی به راه افتاد...دست و صورتش را شست و با حوله خشک کرد...مهربان در آشپزخانه نشسته بود و پیاز خرد می کرد..باران صبح به خیری گفت و مشغول خوردن صبحانه شد...در حین خوردن به مشکلی که سهیل داشت فکر می کرد...نمیدانست چرا دوست داشت به سهیل کمکی بکند..قطعا فقط حس دلسوزی بود...به محض تمام شدن صبحانه اش تصمیمش را هم گرفته بود...به اتاقش برگشت و شماره ی لاریسا را گرفت:

لاریسا:بنال...

باران:کوفت..تو هنوز آدم نشدی؟

لاریسا:نه باران جان..هر وقت شما آدم بشی منم میشم...

باران:میزنم لهت می کنما لاری..

لاریسا:خب حالا...فرمایش؟

باران:میتونی شماره ی سهیل رو برام جور کنی؟

لاریسا فریاد کشید:

لاریسا:سهیل؟؟؟باران چرا می خوای خودتو کوچیک کنی؟؟باور کن بهت پا نمیده..خوشگل تر از تو رفته پیشش ضایع برگشته...اگه دنبال پسر خوب می گردی میگم محمود یه دونه درشتشو برات سوا کنه...

باران:لاریسا جان میشه خفه شی؟کی خواست به سهیل پا بده؟؟؟اون محمودم با دوستاش بخوره تو فرق سر تو...

لاریسا:هوی..درباره محمود درست حرف بزنا...اگه نمی خوای پا بدی پس می خوای چی کار کنی؟؟؟

-این فوضولیا به تو نیومده...شماره رو میدی یا نه؟

-باشه بابا..قطع کن زنگ بزنم به محمود برام جورش کنه...

-چه عجب..این محمود جنابعالی به یه دردی خورد..پس من منتظرم بای...

-بای..

تلفن را روی تخت رها کرد و به فکر فرو رفت..نمیدانست کار درستی می کند یا نه؟اگر سهیل قبول نمی کرد چه؟چه قدر آن لحظه ضایع می شد...!!!باران دست برد تا به لاریسا تلفن کند و بگوید دیگر شماره ی سهیل را لازم ندارد اما وقتی لحن کلافه و اشک های اورا به یاد آورد پشیمان شد..با صدای زنگ تلفن شیرجه ای به سمت تخت زد و تلفن را برداشت:

باران:چی شد لاری؟؟؟

لاریسا:بمیری باران..فکر کرد برای خودم می خوام...کلی سوال پیچم کرد...آخرشم که گفتم واسه دوستم می خوام گفت بهت بگم بهتره نری جلو چون بدجور ضایع میشی...

باران:باز این آقا محمود شما تز داد؟؟؟اصلا ببینم محمود شماره ی سهیل رو از کجا آورده؟؟؟

لاریسا:ای بابا..کجای کاری باران..؟؟؟محمود و سهیل رفیق فابن...

باران:خب حالا...شماره رو بگو..

لاریسا:0912..

باران:باشه...کاری نداری؟

لاریسا:نه..شَرت کم..

باران:بای..

تلفن را قطع کرد و چشمان مضطربش را به کاغذ حاوی شماره دوخت...هنوز هم مردد بود..نگاهی به ساعت انداخت...یک ربع به یازده بود...شاید الان وقت مناسبی برای زنگ زدن به سهیل نبود..باران کمی فکر کرد و تصمیم گرفت عصر به او زنگ بزند...

تا عصر باران مثل مرغ سر کنده بود..دائم این ور و آن ور میرفت و حرف هایی را که باید به سهیل می گفت با خود تمرین می کرد...موقع ناهار چیزی از طعم غذای مورد علاقه اش نفهمید و بعد از غذا هم مدتی با غلام صحبت کرد...غلام از پسر جدیدی که روی پول زیادی شرط می بست حرف زد و از باران خواست فردا شب به قهوه خانه برود...مطمئنا این پسر هر که بود نمی توانست باران را شکست دهد...بنابراین باران پیشنهاد غلام را قبول کرد..بالاخره ساعت 5 باران به اتاقش رفت و شماره ی سهیل را گرفت..با دستانی لرزان دکمه ی سبز رنگ را فشرد و مدتی به صدای بوقی که در گوشش می پیچید گوش داد...بعد از ششمین بوق صدای کلافه و غمگین سهیل در گوش باران پیچید:

سهیل:بله؟؟

باران:سلام..

سهیل:سلام بفرمایین..

باران:آقا سهیل؟؟

سهیل:بله خودم هستم....

باران:اسم من بارانه..من جسته و گریخته یه چیزایی از ماجرای شما و دخترخالتون شنیدم...خواستم کمکتون کنم...

سهیل:خانوم شما بهتره به فکر مشکلات خودتون باشین..کسی از شما کمک نخواست...لطفا دیگه مزاحم نشین..

باران:اما من..

سهیل تماس را قطع کرد..باران هر چه فحش بود نثار خودش و سهیل می کرد..از آن چه می ترسید به سرش آمده بود...تا به حال در عمرش این قدر ضایع نشده بود...تلفن زنگ خورد...باران خیلی کسل جواب داد:

باران:بله؟

لاریسا:چی شد باران؟؟؟زنگ زدی؟؟؟

باران:آره زدم...

لاریسا:خب؟؟؟

باران:خب به جمالت..خب به کمالت...

لاریسا:منظورم اینه که چی شد؟

باران:هیچی..سرویس شدم رفت...

لاریسا:گفتم که زنگ نزن...گوش ندادی..

باران:قطع کن می خوام بخوابم...

لاریسا:باشه خدافظ..

باران:خدافظ..

باران بی حوصله روی تخت دراز کشید و چشمانش را بست...شاید روی هم رفته تصمیم خوبی نگرفته بود..اصلا به او چه ربطی داشت؟؟سهیل اگر عرضه داشت خودش مشکلش را حل می کرد...چشمانش داشت گرم می شد که صدای زنگ موبایلش بلند شد..با خود فکر کرد که لاری است و جواب نداد..ولی ناگهان به یاد آورد که به لاریسا گفته است می خواهد بخوابد و لاریسا هم می دانست اگر موقع خواب به باران زنگ بزند چه بلایی سرش میاید...چشمانش را به سختی باز کرد و شماره را خواند...ناگهان روی تخت نیم خیز شد و با خود زمزمه کرد:

این که شماره ی سهیـلــــــــــــــه..... 

فصل سوم.

باران صدایش را صاف کرد و جواب داد:

باران:بله؟

سهیل:سلام..

باران:سلام امری داشتید؟

سهیل:من می خواستم بگم..من...

سهیل نفسش را بیرون داد و با لحنی که معلوم بود بغض کرده گفت:

-گیتا داره از ایران میره...ترو خدا کمکم کن باران...

بارن با خود فکر کرد که سهیل چه قدر زود پسر خاله می شود...با لحنی معمولی گفت:

-باید هم دیگه رو ببینیم...این طوری نمیتونم کاری برات بکنم...فردا ساعت 4 دم پاساژ..(اسم پاساژ)

-باشه..

-منتظرم...کاری نداری؟

-نه می بینمت..خدافظ..

-خدافظ...

تلفن را که قطع کرد نفسی از سر اسودگی کشید..با خوشحالی اس ام اسی به این مضنون برای لاریسا فرستاد:

-لاریسا می بینم که بوی دماغ سوختت داره تا این جا میاد...سهیل الان زنگ زد بهم ازم کمک خواست..به اون آقا محمودتم بگو که اون جاش سوخت....

و کمی بعد جواب لاریسا آمد:

-بی ادب..بی شخصیت...

-کم آوردی سوت بزن...

موبایلش را خاموش کرد و با خوشحالی به سمت کمد لباس هایش دوید...چه قدر چنین لحظه هایی از زندگی لذت بخش بود...!!!!

***

سهیل در پاساژ منتظر بود..استرس داشت..فکر رفتن گیتا لحظه ای راحتش نمی گذاشت....همان طور که با نوک کتانی اش سنگ ریزه ها را جا به جا می کرد دنبال دختری می گشت که مانتوی مشکی پوشیده باشد و شال مشکی ای هم سر کرده باشد...بالاخره قامت باران از دور نمایان شد...باران بر سرعت قدم هایش افزود و وقتی به مقابل سهیل رسید با او به گرمی دست داد و سلام و احوالپرسی کرد...هر دو مثل دو دوست چندین و چند ساله رفتار می کردند....خجالت کشیدن در ذات هیچ کدامشان نبود..وقتی به سمت پاساژ حرکت کردند سهیل پرسید:

-حالا چرا پاساژو انتخاب کردی..؟؟

-باید یکم خرید کنیم...

-برای کی؟؟؟

-برای تو...

یعد همان طور که چند دست بلوز مردانه از روی رگال بر می داشت گفت:

-از امروز نه به گیتا زنگ میزنی نه بهش اس ام اس میدی....دم خونشونم مطلقا نمیری...

سهیل تقریبا فریاد کشید:

-چی؟؟؟؟امکان نداره...

باران یه تای ابرویش را برد بالا و گفت:

-اگه دوست داری گیتا ولت کنه بره میتونی دوباره آویزون بشی بهش...

سپس لباس ها رو روی پیشخان گذاشت و سهیل پولشان را حساب کرد...نایلون لباس ها را برداشت و همراه باران از مغازه خارج شد..نمی دانست از دست این دختر چه کند؟؟؟آمده بود و دقیقا چیزهایی را از او می خواست که انجامشان برای سهیل غیر ممکن بود...مثلا چه طور می توانست دیگر به گیتا زنگ نزند یا اس ام اس ندهد؟؟؟کلافه دستی به موهایش کشید...عقلش می گفت از دستورات این دختر پیروی کند اما احساسش می گفت نایلون خرید ها را به دست او بدهد و به دنبال گیتا برود..باران دست او را کشید و به داخل مغازه ای برد و به این ترتیب فرصت بیشتر فکر کردن را از سهیل گرفت...

***

باران ساندویچ کالباسش را از سهیل گرفت و نگاهی به ساعت مارکدارش انداخت..ساعت 8 بود..چهار ساعتی می شد که مشغول خرید کردن بودند..از لباس و کفش گرفته تا کراوات و اورکت..همان طور که قدم زنان در پارکی حرکت می کردند باران گفت:

-از این به بعد باید به گیتا بی محلی کنی...وقتی دیدیش خیلی سرد باهاش رفتار می کنی..مثل یه دوست کاملا معمولی...دیگه از عاشقتم و قربونت برم و قربون صدقه رفتن خبری نیست....تا حد امکان جواب اس ام اساشو نمیدی مگر این که خیلی واجب باشه..

سهیل گازی به ساندویچش زد و گفت:

-بی محلی همیشه جواب میده؟؟؟

-همیشه نه...فقط وقتی که طرف بهت اهمیت نمیده یا شک داره که تو دوسش داری یا نه...وقتی بهت اهمیت نمیده باید بهش بی محلی کنی که گیج باشه..از این که قبلا قربون صدقش میرفتی ولی الان بهش محل سگم نمیدی...برای همین میفته دنبال علتش و کم کم خودش میاد طرفت...وقتی هم که شک داره با دیدن بی محلی تو تحریک میشه که تو رو به خودش علاقه مند کنه و این طوری کم کم بهت پا میده....

-تو اینا رو از کجا میدونی؟؟؟؟

باران چیزی نگفت..بغض بدی به گلویش چند انداخته بود...چشمانش پر از اشک بود...تصویر آن شب سرد و برفی جلوی چشمانش آمد...ماشین زانتیای سفید رنگی که گوشه ی خیابان پارک شده بود...سرش را تکان داد و چند بار آب دهانش را قورت داد تا بغضش را فرو ببرد...سوئیچ ماشینش را در دستش چرخاند و گفت:

-من باید برم جایی..کار دارم..می خوای با من بیای یا میری؟؟؟

سهیل که درباره ی زندگی باران حسابی کنجکاو شده بود گفت:

-نه باهات میام..البته اگه اشکالی نداره..

باران با بی تفاوتی سری تکان داد و سوار شدند...جلوی قهوه خانه نگه داشت و پیاده شدند...باران با عجله وارد شد و سهیل هم مجبور شد دست از بررسی نمای بیرونی قهوه خانه بردارد و برود تو...

همین که از در وارد شدند با کافی شاپی مواجه شدند که شیک و مدرن بود...عده ی زیادی دختر و پسر جوان پشت میزها نشسته بودند...باران به سمت کامی،صاحب کافی شاپ رفت و چیزی به او گفت...کامی سری تکان داد و در چوبی ای را که گوشه ی کافی شاپ را باز کرد و باران و سهیل داخل شدند...هوای داخل قهوه خانه مثل همیشه پر بود از بوی و دود قلیون و سیگار...غلام به سمت آن ها آمد و باران و سهیل را به سمت میز بزرگی که پسر جوانی پشتش نشسته بود هدایت کرد...باران با سلام کوتاهی نشست و به سهیل هم اشاره کرد که بنشیند..سهیل که هنوز محو فضای قهوه خانه و در چوبی مرموز بود با گیجی نشست...پسر جوان که نامش سعید بود ورق ها را بر زد و بازی شروع شد...سهیل در تمام طول بازی به دستان باران نگاه می کرد که چه طور ماهرانه کارت ها رو جا به جا می کرد....سعید هم از تعجب دهانش را باز کرده بود...هیچ فکر نمی کرد دختری که مقابلش نشسته این قدر قمار باز ماهری باشد...ساعت حدود 12 شب بود که باران همراه دسته ای اسکناس همراه سهیل از قهوه خانه خارج شد....همین که سهیل در ماشین نشست گفت:

-تو...تو..تو قمار بازی..؟؟؟؟

باران نگاهی به او انداخت و با لحنی خشمگین داد زد:

-چیه؟نکنه انتظار داری همه مثل تو پولدار باشن و حتی پول کوچکترین چیزاشونو از باباشون بگیرن؟؟؟البته حق داری...تا حالا دختر قمار باز ندیدی..این قدر دور و برتو دخترای تر گل ور گل گرفتن که...

دستانش را روی صورتش گذاشت و چیزی نگفت...سهیل آهی کشید و گفت:

-شرمنده..منظوری نداشتم...

باران ماشین را روشن کرد و سهیل را جلوی در خانه شان پیاده کرد...از دست سهیل رنجیده بود ولی فعلا باید کمکش می کرد....پایش را روی پدال گاز فشرد و به خانه رفت..مهربان دوباره منتظرش بود..همین که در را باز کرد با موجی از شماتت رو به رو شد...بی توجه به حرف های مهربان به اتاقش رفت و خودش را روی تخت پرتاب کرد...مهربان داشت از مادر باران حرف میزد..دوباره تصویر زانتیای سفید جلوی چشمانش آمد...

و دخترکی بیست ساله که گوشه ی خیابان میان برف ها ایستاده بود..دستانش را روی سرش گذاشت و بی توجه به اشک هایش جیغ خفه ای کشید...وقتی به خودش آمد دید روی تخت دراز کشیده و چراغ هم خاموش است...چشمانش را بست و اشک به آرامی از پلک های بسته اش سرازیر شد... 

فصل چهارم.

صبح با سر درد بدی از خوب بیدار شد...میگرن امانش را بریده بود...کمی پنیر لای نان گذاشت و با چای تلخ خورد..مهربان همان طور که در ودیوار خانه را برق می انداخت غرغر می کرد...به اتاقش برگشت و اس ام اسی برای سهیل فرستاد:

-سلام...خواستم بپرسم گیتا پاتوق خاصی داره؟؟؟

و کمی بعد جواب سهیل:

-آره چهارشنبه ها میره رستوران...(اسم رستوران)

باران با خوشحالی فکر کرد:عجب شانسی آوردند که امروز چهارشنبه است... بعد تند تند انگشتانش را روی دکمه های موبایلش به حرکت در آورد:

-از اون لباسایی که تازه خریدیم یه دستو برای امشب بذار کنار...نیم ساعت قبل از این که گیتا بره بیا دنبالم..باید بریم همون رستوران..

-باشه..ساعت 7 این طورا میام...

باران دیگر جواب نداد...خیلی مشتاق بودکه گیتا را از نزدیک ملاقات کند...این دختر که بود سهیل این طور عاشقانه دوستش داشت..؟؟؟

موبایلش را روی تخت رها کرد و به هال رفت..حوصله ی هیچ کاری را نداشت....ماهواره را روشن کرد و کمی فیلم دید..چشمانش را دوخته بود به صفحه ی تلویزیون ولی ذهنش درگیر گیتا بود...پیش خود اعتراف کرد که کمی به گیتا حسودی می کند...دختری که عاشق دیوانه ای مثل سهیل داشت و به زودی عازم خارج از کشور بود..اما باران چه؟؟؟دختری که در اوج جوانی مجبور بود برای تامین خرج و مخارج خود و دایه اش قمار کند و هیچ پشت و پناهی نداشت...مهربان با دستمال گردگیری به سمت تلویزیون آمد..هیکل نیمه چاقش کل صفحه را گرفته بود..باران کلافه گفت:

-مهربان برو کنار..دارم فیلم می بینم...

مهربان نگاه شماتت باری به او انداخت و به کارش ادامه داد..سپس جوری که باران بشنود گفت:

-جای این که بلند شی بری پی درس و دانشگاه نشستی ور دل من...حداقل درس نمی خونی شوهر کن برو سر خونه زندگیت...

باران با عصبانیت از جا بلند شد و همان طور که پوزخندی بر لب داشت گفت:

-خیلی خوبه مهربان..خیلی خوبه..تو که همه چیو میدونی دیگه چرا؟؟؟؟مثل این که اون پسره ی کثافت یادت رفته نه...؟؟؟بذار یادت بندازم...نه..نمی خواد..یه ذره فکر کن شاید یادت اومد...مثل این که اون دانشگاه تهرانی که نصف دانشجوها آرزوش رو داشتن و من دو ترم توش درس خوندمو یادت رفته نه؟؟؟؟یه کم فکر کنی اینم یادت میاد...

مهربان زبانش را گاز گرفت و با نگاهش باران را که به اتاقش می رفت را بدرقه کرد..آهی کشید..نمی دانست سرنوشت این دختر قرار است به کجا برسد؟؟؟

***

باران مانتوی قهوه ای سوخته ای به همراه شال قهوه ای و شلوار لی از توی کمد لباسش بیرون آورد..لباس هایش را پوشی و کمی آرایش کرد..دوش کاملی هم با عطرش گرفت..از یک ربع پیش که سهیل گفته بود در راه و است دارد میاید دنبالش سخت در تکاپو بود...دوست نداشت چیزی از گیتا کم داشته باشد...با اس ام اس سهیل که خبر می داد رسیده است کیفش را برداشت و از خانه بیرون رفت..برای این که مهربان نگران نشود هم یادداشتی برایش گذاشت...سوار ماشین که شد چند لحظه از دیدن تیپ جدید سهیل دهانش باز ماند...سهیل اورکت و شلواری مشکی پوشیده بود و از زیر هم بلوز توسی رنگی به تن کرده بود...بوی عطر پلای  در ماشین پیچیده بود...باران که نگاهش به موهای سهیل بود که آن ها را نامرتب ریخته بود به روی پیشانیش گفت:

-باید اعتراف کنم خیلی عالی شدی...

سهیل با ذوقی کودکانه لبخند زد و گفت:

-سلیقه ی توئه...

باران جلوی زبانش را گرفت که نگوید صورت تو خیلی زیباست....وقتی رسیدند پیاده شدند و به انتخاب سهیل پشت میزی نشستند که هر دو در میدان دید گیتا باشند..گیتا هنوز نیامده بود..باران پچ پچ کرد:

-از کجا میدونی گیتا می شینه میز جلویی ما؟

-میدونم...چند باری تعقیبش کردم..همیشه می شینه پشت همون میز...

سفارش های غذایشان را دادند و منتظر نشستند..بالاخره بعد از مدتی گیتا به همراه دوستانش آمد...

باران سرش در موبایلش بود و داشت جکی برای لاریسا می فرستاد که ناگهان سهیل سلقمه ای به پهلوی او زد...سرش را بلند کرد و متوجه دختری شد که در نگاه اول به نظرش مناسب آمد..پوستی سفید با چشمانی میشی و دماغ کوچک و دهانی غنچه..لب هایش را چند لایه رژ صورتی پوشانده بود و مژه هایش از بس ریمل زده بود مشکی پر رنگ شده بود...مانتوی ساتن آبی رنگی پوشیده بود همراه با شالی سفید و کفش هایی پاشنه بلند همرنگ مانتو اش...باران در دل اعتراف کرد که گیتا دختر زیبایی است...سهیل که غرق در گیتا بود با سرفه کردن باران سرش را پایین انداخت...باران طوری که فقط سهیل بشنود گفت:

-تحت هیچ شرایطی نگاهش نمی کنی...خب؟؟؟

-سعی می کنم...

باران فایل موزیک هایش را باز کرد و آهنگی را گذاشت و وانمود کرد که موبایلش دارد زنگ می خورد..برای چند لحظه گیتا نگاهی به میز آن ها انداخت و با دیدن سهیل چند لحظه چشمانش از فرط تعجب گرد شد...

سهیل هم در دلش غوغایی بود... سعی کرد نیم نگاهی هم به او نیندازد و خیلی خونسرد رفتار کند...گیتا که انتظار داشت سهیل به سمت اوبیاید و دوباره اظهار عشق و علاقه کند از شدت خشم سرش را پایین انداخت...چرا سهیل به او بی محلی می کرد؟؟؟؟آن دختری که همراهش آمده بود که بود؟؟؟نکند ازدواج کرده باشند...؟؟؟گیتا سعی کرد به خودش بقبولاند که برایش مهم نیست ولی باران از لرزش دستان گیتا و نگاه پریشانش به خوبی متوجه حالش شد...

شامشان را که خوردند از رستوران خارج شدند..گیتا و دوستانش هنوز در رستوران بودند..سهیل با سرخوردگی گفت:

-دیدی که باران..هیچ کاری نکرد...

باران:نکنه انتظار داری که با اولین بار بیاد بیفته به پات بگه سهیل عاشقتـم؟؟؟البته برای اولین بار اصلا بد نبود...شوک بزرگی بهش وارد کردی....

سهیل دستی در موهایش کشید و نگاهی به سمت رستوران انداخت...در ضمیر ناخودآگاه ذهنش باران را به عنوان راهنمای رسیدن به گیتا قبول کرده بود..نگاهی به باران انداخت و سعی کرد چهره اش را توصیف کند...چشمانی آبی و موهایی به رنگ نسکافه ای..ابروهای کمانی با لب های صورتی و دماغی معمولی..

در کل می شد گفت بد نبود...ولی برای سهیل فقط یه دختر مهم بود و او گیتا بود..نه باران نه هیچ کس دیگری....نگاهش را به آسمان گرفته و ابری انداخت و گفت:

-چرا اسمتو گذاشتن باران؟

باران:شبی که به دنیا اومدم داشت بارون میومد...البته بابام میگه چون چشام آبیه می خواستن اسممو بذارن دریا...ولی مامانم گفته چون داره بارون میاد باید بذاریم باران..باران هم آبیه..

سهیل با خود فکر کرد که باران اسم قشنگی است...شاید اسم دختر خودش و گیتا را باران می گذاشت...

پوزخندی زد و سوار ماشین شدند..باران که رساند خسته و کلافه مسیر خانه را در پیش گرفت...

احساس می کرد هیچ چیز در این زندگی درست نیست....

فصل پنجم.

باران در آشپزخانه نشسته بود و مشغول خوردن میوه بود که مهربان دوان دوان به آشپزخانه آمد و گفت:

-باران موبایلت داره زنگ می خوره...

باران کارد میوه خوری را رها کرد و به سمت اتاقش دوید...موبایلش را از زیر پتو کشید بیرون و با دیدن شماره ی سهیل سریع جواب داد:

-بله؟

سهیل:الو باران..چرا گوشیتو جواب نمیدی؟؟؟

باران:ببخشید تو آشپزخونه بودم نشنیدم..

سهیل:اینا رو ولش کن..گیتا اینا امشب برای شام دارن میان خونمون...چی کار کنم..؟؟؟

باران نفسش را عصبانی بیرون داد....برنامه ریزی کرده بود که همیشه هنگام رو به رویی با گیتا کنار سهیل باشد تا گیتا فکر کند رابطه ی او و سهیل جدی است...اما اصلا فکر این جایش را نکرده بود..فکر این لحظه را که گیتا به خانه ی سهیل برود و او نباشد..آن وقت گیتا فکر می کرد که هیچ رابطه ای در کار نبوده...با صدای سهیل به خودش آمد:

-میتونی بیای خونه ی ما؟؟؟

باران با تعجب پرسید:

-به مادر و خالت میگی من کی ام؟؟؟

سهیل با بی خیالی گفت:

-میگم دوست دخترمی...البته اگه ناراحت نمی شی...

باران کمی فکر کرد و گفت:

-اگه میتونی همچین دروغی بگی و خانوادت هم براشون مهم نیست باشه میام...ساعت چند؟

-گیتا اینا 8 میان..تو همون هفت و نیم این جا باش...

-باشه...

-می بینمت..بای..

-بای...

موبایلش را از گوشش جدا کرد و دوید به سمت حمام..اصلا باورش نمی شد دارد به خانه ی سهیل می رود...دوش آب سردی گرفت و براش شب لباس های مناسبی را انتخاب کرد...:یک شلوار جین سفید و تنگ...

یک سارافون سفید که شکلهایی عجیب و غریب رویش داشت و صندل های سفیدش را هم کنار گذاشت...

با صدای مهربان به آشپزخانه رفت تا نهار بخورد...همان طور که با غذایش بازی می کرد فکر کرد برخورد مادر سهیل چه خواهد بود..؟؟؟مهربان که نگران حال باران بود پرسید:

-چرا با غذات بازی می کنی؟؟؟

-اشتها ندارم مهربان...

از جا بلند شد و خواست از آشپزخانه خارج شود که گفت:

-راستی..من امشب برای شام خونه ی یکی از دوستام دعوتم..تنهایی شامتو بخور...

مهربا مشکوکانه پرسید:

-کدوم دوستت؟؟؟

-تو نمیشناسیش...

به اتاقش رفت و ساعتش را برای 6 کوک کرد..تصمیم داشت کمی بخوابد تا شب سرحال و قبراق باشد...

با صدای زنگ ساعتش از خواب بلند شد..با یاد آوری مهمانی سریع از جا برخاست و به صورتش چند مشت آب پاشید...لباس هایش را از روی صندلی برداشت و پوشید..آرایش کاملی هم کرد و بعد از زدن عطر از خانه خارج شد...هوا کم کم داشت سرد می شد..سریع ماشینش را باز کرد و نشست..تا خانه ی سهیل 10 دقیقه بیش تر راه نبود...وقتی رسید با نگرانی زنگ را فشرد و در با صدای خفیفی باز شد..از در که وارد شد حیاطشان را بررسی کرد..در یک طرف حیاط استخر نسبتا بزرگی قرار داشت و در طرف دیگر باغچه ای پر از گل های رز و نرگس..درختان قدیمی و کهنسال در گوشه ای دیگر از باغ سر به فلک کشیده بودند...سهیل به استقبالش آمد..با هم سلام و احوالپرسی کردند و وارد شدند..مادر سهیل که زن نسبتا جوانی بود با آرایشی خیره کننده و لباسی هایی جدید و مارک دار به استقبالش آمد...باران را صمیمانه به آغوش کشید و بوسید...باران حسابی از برخورد مادر سهیل تعجب کرده بود....زن جوان که سارا نام داشت با لبخند گفت:

-وقتی سهیل گفت داری میای این جا حسابی خوشحال شدم باران جان...خیلی دوست داشتم ببینمت..امیدوارم سهیل تو این رابطش با تو جدی باشه و بعد از یه مدت دنبال کسی دیگه ای نره..

باران سرش را تکان داد..منظور سارا از رابطه ی جدی چه بود؟؟؟ازدواج؟؟؟؟سهیل او را به اتاقش راهنمایی کرد تا لباس هایش را عوض کند...باران مانتو اش را در آورد و رژ لبش را تجدید کرد..شالش را هم پرتاب کرد روی تخت و آرام به پذیرایی برگشت..سهیل روی مبل بزرگی نشسته بود و پایش را عصبی تکان می داد...

بارا خیلی خونسرد روی یکی از مبل ها نشست..سهیل که تا آن زمان باران را با مانتو و شال دیدم بود با دیدن تیپ بچه گانه و موهای آزادش تعجب کرد..اعتراف کرد که باران زیباتر از آن موقعی شده که شال سر می کند...

سارا با بشقابی پر از میوه به سمت باران رفت و گفت:

-عزیزم مشغول شو تا شام آماده بشه...همین الاناست که گیتا و ساره هم برسن...

باران بشقاب را گرفت و آرام شروع به پوست کردن خیاری کرد...کمی رویش نمک پاشید و خواست کمی از آن را در دهان بگذارد که زنگ اف اف به صدا در آمد..سهیل با لحنی نگران گفت:

-گیتا اینا اومدن... 

فصل ششم.

باران در حالی که سعی می کرد استرسش را پنهان کند از جا بلند شد...ساره و گیتا وارد هال شدند و با سهیل و سارا سلام و احوالپرسی گرمی کردند...ساره بادیدن باران زیاد تعجب نکرد چون می دانست خواهر زاده اش با دختران زیادی می گردد و سارا هم در رابطه ی او با دختر ها زیاد سخت گیری نمی کند بنابراین با حالتی کاملا معمولی با او سلام و احوالپرسی کرد ولی قیافه ی گیتا دیدنی بود....با حرصی اشکار به او سلام کرد و دست داد...باران از دیدن حرص خوردن های گیتا در دل خندید..در ذهنش روزی را مجسم می کرد که گیتا به دنبال سهیل می دود و از او می خواهد که با او ازدواج کند...سهیل نشست کنار باران و گفت:

-تا حالا قیافه ی گیتا رو این قدر متعجـب ندیده بودم...

-الان گیتا داره با خودش فکر می کنه که این دختر کیه و این جا چی کار می کنه؟؟؟

و در همان لحظه گیتا از سارا پرسید:

-خاله جون ایشونو معرفی نمی کنی؟؟؟

سارا لبخندی به باران زد و گفت:

-ایشون باران جونه..دوست سهیل...

باران هم لبخندی زد و با لحنی گرم و صمیمی که خون گیتا را به جوش می آورد گفت:

-خوشبختم گیتا جون...

گیتا با لب و لوچه ای آویزان و در حال که معلوم بود به اجبار صحبت می کند گفت:

-منم همین طور...

سارا که با دیدن لحن صمیمی و گرم باران حسابی از او خوشش آمده بود با خوشحالی گفت:

-ساره چرا این قدر دیر اومدین؟؟؟غذاها از دهن افتاد...بیاین بریم شام بخوریم بعد براتون میوه و شیرینی بیارم...بریم باران جان..

همگی با هم پشت میز نشستند و باران از قصد صندلی کناری سهیل را انتخاب کرد...گیتا به او چشم غره رفت....باران نمی دانست چرا وقتی گیتا این قدر روی سهیل احساس مالکیت می کند و او را دوست دارد با او بدرفتاری می کند...به قول لاریسا بعضی ها از خوشی زیاد هار می شدند...گیتا هم از آن دختر هایی بود که به علت زیبایی پسران زیادی دورش را گرفته بودند و قدر لعبتی مثل سهیل را نمی دانست...سهیل برای باران غذا کشید و در پیاله ای ماست ریخت و سارا در تمام این مدت با دیدن حرکات سهیل فکرهایی پیش خود می کرد که باران و سهیل روحشان هم از آن ها خبر نداشت...

بعد از شام باران رفت به حیاط تا با غلام صحبت کند...غلام گفت:

-باران این پسره سعید دوباره می خواد باهات بازی کنه..ردیفش کنم یا نه؟؟؟

-مگه اون دفعه ای نباخت؟؟؟

-چرا ولی مثل این که از بازیت خوشش اومده..بهم گفت دوباره ازت بخوام بازی کنی باهاش...

-باشه..بهش زنگ بزن بگو فردا بیاد قهوه خونه..ساعت 9 ...

-باشه...

مدتی با غلام صحبت کرد و بعد دوباره به داخل خانه برگشت..همان طور که جرعه جرعه از فنجانش چای می نوشید با خود فکر می کرد که چرا سعید دوباره از او خواسته با هم بازی کنند.؟؟؟معمولا هر پسری که از باران می باخت میرفت و دیگر پشت سرش را هم نگاه نمی کرد ولی سعید....

با صدای خداحافظی ساره و گیتا از جا بلند شد و ضمن خداحافظی با آن ها به ساعت موبایلش نگاه کرد...

چند دقیقه ای به یازده مانده بود...او هم باید بر می گشت خانه...مطمئن بود وقتی برسد دوباره با شماتت مهربان رو به رو می شود...بعد از رفتن مهمان ها او هم از جا بلند شد و حاضر شد...سارا که داشت وسایل پذیرایی را جمع می کرد با دیدن باران که حاضر و آماده ایستاده بود گفت:

-میری باران جان؟؟؟؟

-بله..شرمنده زحمت دادم...

-چه زحمتی عزیزم..؟؟؟بازم بیا این جا..

-چشم حتما...

سهیل که دم در ایستاده بود با شنیدن حرف های باران با خود فکر کرد که باران چه قدر دختر با ادبی است...

در تعجب بود که دختری به زیبایی و با ادبی او چرا ازدواج نمی کند؟؟؟باران با سهیل هم خداحافظی کرد و به خانه برگشت...خدا را شکر مهربان خواب بود و باران از دست شماتت های او در امان ماند..به اتاقش که رفت صدای زنگ اس ام اسش را شنید..پیامی از طرف سهیل بود:

-بابت همه چی ممنون...(اسمایل گل)

-خواهش...(اسمایل لبخند)

مانتو اش را در آورد و خواست در کمد آویزان کند که تکه ای کاغذ از جیبش بیرون افتاد..باران با کنجکاوی کاغذ را باز کرد و خواند:

-پاتو از زندگی سهیل بکش بیرون...

باران لبخند محوی زد..مطمئن بود این نامه پیغامی از طرف گیتا است..

به احتمال زیاد وقتی داشت با غلام حرف می زد گیتا این کاغذ را در جیبش گذاشته بود...

یادش باشد حتما به سهیل این نامه را نشان بدهد...زیر پتو رفت و چشمانش را بست...با یاد آوری حوادث آن روز لبخندی زد و چشمانش گرم خواب شد... 

فصل هفتم.

در قهوه خانه را باز کرد و با فضای تکراری و همیشگی آن رو به رو شد....میزهای کوچک و رنگ و رو رفته... پاکت های سیگار...قلیان ها....چشمانش را چرخاند و بعد از یافتن سعید به سمت او رفت....هیچ از این پسرک خوشش نمیاد ولی به پولش نیاز داشت...چند روز دیگر باید حقوق مهربان را می داد و دستش خالی بود..همین که بازی شروع شد سعید سیگاری آتش زد..باران یه بوی سیگار حساسیت داشت....کلمه ی سیگار مردی را برایش تداعی می کرد که برای انتقام هر روز سر ساعت معینی جلویش سیگار می کشید.. چون یادش بود که باران روزی به او گفته بود که از سیگار متنفر است...دوباره همان تصویر تکراری،زانتیای سفید و برف های سفیدی که دانه دانه از آسمان می ریختند در ذهنش جان گرفت....سرش را تکان داد و سعی کرد خاطره ی آن شب را از ذهنش بیرون کند.....سعید که با دیدن رنگ پریده ی او حسابی وحشت کرده بود یا لحنی که سعی داشت کمی طعنه هم چاشنی آن کند گفت:

-چی شده خانم کوچولو؟؟؟نکنه از ترس باختن رنگ و روت پریده؟؟؟؟

باران دندان هایش را از حرص بهم فشرد و گفت:

-مطمئن باش از هر کی ببازم از تویی که هنوز دهنت بو شیر میده و بلد نیستی کارتا رو چه جوری دستت بگیری نمی بازم...

سعید چیزی نگفت..فکرش را می کرد و می دانست دختری که مقابلش نشسته زبان درازی دارد...

ساعت حدودا دوازده بود که بازی تمام شد...به محض این که باران پایش را از قهوه خانه بیرون گذاشت سهیل زنگ زد:

باران:بله؟؟؟

سهیل:سلام خوبی؟؟خواب که نبودی؟؟؟

باران:نه بابا...تو قهوه خونه بودم...

-با کی بازی می کردی...؟؟؟

باران سوار ماشینش شد و همان طور که به سمت خانه می رفت گفت:

-همون پسره که اون دفعه ای اومده بود..سعید...چه طور؟؟؟

-هیچی همین طوری..

-حالا چی کار داشتی زنگ زدی؟؟؟

-گیتا فردا میره رستوران...

-از کجا میدونی...؟؟؟؟

-وقتی منو گیتا با هم بودیم یه دختره با گیتا دوست بود...از وقتی گیتا باهام بهم زد هر روز زنگ میزنه بهم اطلاعات میده...آخه خیلی دوست داره منو گیتا دوباره با هم باشیم...

-اگه مطمئنی که فردا میره پس شب بیا دنبالم...ولی فردا که رفتیم یه ذره صمیمانه تر با من برخورد کن که واقعا باورش بشه همه چیز جدیه...

-مثلا چی کار کنم...؟؟؟

-مثلا دستمو بگیر یا باهام هی بگو بخند کن...صندلی رو برام بکش بیرون و از این کارا...

-باشه...

-پس فردا شب منتظرتم...کاری نداری؟؟؟

-نه شبت به خیر...

-همچنین...خدافظ..

تلفنش را توی کیفش گذاشت و از ماشین پیاده شد...همان طور که دکمه ی آسانسور را می فشرد به فردا فکر می کرد...دوست داشت کمی از غرور و خودخواهی گیتا بکاهد.....

همین که در را باز کرد مهربان با چشمانی به خون نشسته ظاهر شد:

-کجا بودی تا این وقت شب؟؟؟؟

-جایی کار داشتم...

مهربان با خشونت دست باران را کشید و گفت:

-چرا نمی فهمی باران؟؟؟؟یه دختر نباید تا این وقت شب بیرون خونه باشه...نگرانی من به درک..نمیگی شاید بلایی سرت بیاد؟؟؟

باران با خشم دستش را از دست مهربان بیرون کشید و گفت:

-نه نمی فهمم...مثل این که اون چند سالی رو که تو اون خراب شده تنها بودم رو یادت رفته..نه؟؟؟اون موقع خوب یاد گرفتم از خودم دفاع کنم...خوب یاد گرفتم اون باران توسری خور بدبختی که همه از خودش...از سادگیش..از مهربونیش..سواری می گرفتن نباشم...میدونی...؟؟؟این شجاعتی که دارم هدیه ی همون چند ساله...چند سالی که هر شب کابوسشو می بینم ولی می ارزید....می ارزید کسی بشم که محتاج و آویزون اینو و اون نباشم...

بعد رویش را به سمت مهربان برگرداند و گفت:

-مهربان من تو رو آوردم این جا که کارای خونه رو انجام بدی...اگه می خوای هر شب نصیحتم کنی بدون کسایی که منو نصیحت می کنن زیادن....نمونشم همون زنی که اسم مادر براش زیادیه....اگه می خوای هر شب پاپیچم بشی و سوال جوابم کنی همین الان وسایلتو جمع کن و از این خونه برو...

به اتاقش رفت و در را محکم بهم کوبید..سرش از شدت درد در حال انفجار بود...لباس هایش را کند و هر کدام را به گوشه ای انداخت....روی تخت دراز کشید و اجازه داد اشک هایش مثل شب های قبل صورتش را خیس کنند....

***

سهیل لبخندی زد و گفت:

-چه جالب..لباسامون با هم ست شده....

باران نگاهی به مانتوی کرم قهوه ای خودش انداخت و نگاهی به بلوز قهوه ای و کت کرم سهیل و لبخند زد....

سهیل ماشین را به سمت رستوران به حرکت در آورد و پرسید:

-میگم باران ...مطمئنی این کارا جواب میده؟؟؟؟

-شک نداشته باش...تا یکی دو هفته دیگه گیتا تو همین رستوران داره منتتو می کشه...البته اگه تو هم یاد بگیری چه جوری رفتار کنی...الان نوع لباس پوشیدنت خیلی بهتر از قبل شده و این خودش برای رسیدن به گیتا قدم بزرگیه....

سهیل دستی در موهایش کشید و ماشین را جلوی رستوران نگه داشت...باران نگاهی به داخل رستوران انداخت و گفت:

-گیتا اومده...یادت باشه خواستم بشینم صندلی رو بکشی عقب...

-باشه برو تو...

با هم وارد رستوران شدند و به سمت میزی که در معرض دید گیتا بود رفتند...گیتا با نگاهی که رگه هایی از خشم و تعجب داشت آن ها را برانداز کرد..وقتی باران خواست بنشیند سهیل صندلی را برایش عقب کشید و باران با لبخند نشست....گیتا از حرص دست هایش را مشت کرد....سهیل هم نشست و در حالی که چیزی به باران می گفت و می خندید دست هایش را از روی میز گرفت...گیتا احساس می کرد قلبش نمی نزد...البته حال باران از او بهتر نبود...حس گرفتن دست های یک پسر حس شیرینی بود که تا به حال تجربه نکرده بود...در حالی که از گوشه ی چشم به گیتا نگاه می کرد و حالات عصبی او را بررسی می کرد نیشخندی زد...گارسون منوی غذا رو به دستشان داد و رفت...سهیل که کم کم از این بازی لذت می برد سرش را نزدیک گوش باران برد و اسم غذایی را که می خواست سفارش بدهد را گفت...باران هم که نقشش را خوب بلد بود خنده ای شیرین کرد...گیتا با خود فکر می کرد این سهیل را اصلا نمی شناسد....

تا حالا ندیده بود سهیل در گوش دختری چیزی بگوید...دوست داشت به سمت سهیل برود و محکم در گوش او بکوبد...چند بار با خود گفت:

-گیتا چرا دیوونه شدی؟؟؟این سهیل همون سهیلیه که به دست و پات میفتاد..یادته؟؟؟همون سهیل احمق...

ولی فایده ای نداشت...پاهایش غیر ارادی به حرکت در آمدند و او را به سمت میز سهیل و باران بردند... سهیل نگاهی به قامت کشیده ی گیتا کرد و با لحنی مضطرب گفت:

-باران داره میاد سمت ما..چی کار کنم..؟؟؟؟ 

فصل هشتم.

سهیل نگاهی به قامت کشیده ی گیتا کرد و با لحنی مضطرب گفت:

-باران داره میاد سمت ما..چی کار کنم..؟؟؟؟

باران کمی از نوشابه اش را خورد و گفت:

-خیلی خونسرد و عادی رفتار کن...فکر کن من جلوت ایستادم....

گیتا به میز آن ها رسید و دست هایش را روی میز گذاشت...با لحنی عصبی به سهیل گفت:

-تو یه آدم پست و بی شعوری...حالم ازت بهم می خوره..دیگه نمی خوام ببینمت...

سهیل نگاهی به ساعتش انداخت و گفت:

-فکر نکن من عاشق ریخت و قیافه ی توام...حیف باران این رستورانو دوست داره وگرنه این جا نمیومدم...

گیتا روی میز کوبید و گفت:

-پس من دیگه پامو تو این خراب شده نمیذارم که تو و باران جونت این جا بمیرین...

با حرص از رستوران خارج شد...سهیل با نگاهش او را بدرقه کرد...روزی فکرش را هم نمی کرد که با گیتا این طور حرف بزند...سرش را روی میز گذاشت...با صدایی خفه گفت:

-باران گیتا از دستم نارحت شد....

-ناراحت نشد سهیل...ببین چی کار کردی که از شدت عصبانیت و حسودی بهت این حرفا رو زد..اینا همه نشانه های پیروزیه...

سهیل:بعضی وقتا به روش هایی که بهم پیشنهاد می کنی شک می کنم...

لحن باران به یکباره سرد شد:

-میتونی همین الان بلند شی و بری و اون کاری که خودت صلاح میدونی رو انجام بدی...

سهیل سرش را در دستانش گرفت...گیج شده بود....نمی دانست راه درست کدامست؟؟؟؟بعد از مدتی همراه باران از رستوران خارج شد و او را به خانه رساند...تصمیمش را گرفته بود...تا این جا آماده بود پس باید بقیه اش را هم می رفت...

وقتی باران به خانه رسید مهربان را دید که روی مبل نشسته و تلویزیون می بیند..حتی به باران سلام هم نکرد..تصمیم گرفته بود دیگر کاری به کار باران نداشته باشد...باران سری تکان داد و به اتاقش رفت...وقتی خواست مانتواش را آویزان کند یاد نامه ی گیتا افتاد و به سرعت اس ام اسی برای سهیل فرستاد:

-سلام...یادم رفت بگم دیروز گیتا یه نامه تو جیب مانتوم گذاشته بود که پاتو از زندگی سهیل بکش بیرون...حالا دیگه مطمئن شدم دوست داره...

سهیل جواب نداد...باران با خود فکر کرد حتما گوشی اش همراهش نیست..به آشپزخانه رفت و با سیبی بیرون آمد..مهربان با لحن خشکی گفت:

-سر شب مادرت زنگ زده بود...

سیب به گلوی باران پرید:

-چی گفت؟؟؟

-گفت می خواد ببینتت...

-من مادری ندارم...هرکسی زنگ زد بگو اشتباه گرفتی...

سپس به اتاقش رفت و سعی کرد بی توجه به افکار پریشانی که در ذهن داشت بخوابد...

***

چند هفته ای از آن شب می گذشت و باران هیچ خبری از گیتا و سهیل نداشت...دوست داشت سهیل به او زنگ بزند و اطلاعاتی بدهد ولی حتی اس ام اسی هم از طرف سهیل نداشت...غرورش هم به او این اجازه را نمی داد که خودش به او زنگ بزند..تا این که بالاخره سهیل زنگ زد:

باران:الو؟؟

سهیل:سلام..خوبی باران؟؟؟

باران:مرسی تو خوبی؟؟؟؟چند هفته ای خبری ازت نبود...

سهیل:آره..گوشیم سوخته بود...چه خبر؟؟؟

باران:خبرا که پیش شماست...

سهیل:اینو خوب اومدی....یه خبر خوب برات دارم...دوستم پژمان می خواد فردا یه پارتی بگیره...گیتا هم دعوته...به منم گفته با چند تا از دوستام برم...اگه فردا بیکاری بلند شو بریم این پارتیه...

باران با لحنی مردد گفت:

-باشه..سعی می کنم بیام..

-پس من فردا میام دنبالت...کاری نداری...؟؟؟

-نه خدافظ..

-خدافظ...

باران کلافه بود..به حیاط رفت...روی نیمکت نشست و به زندگی کسل کننده ای که داشت فکر کرد...کارش در زندگی فقط قمار کردن و خوردن و خوابیدن و کمک به سهیل بود...یاد اتاق دوران کودکیش افتاد...در و دیوار اتاق پر بود از عکس های شهر ونیز...باران از کودکی علاقه ی زیادی به آن شهر داشت و همیشه به مادرش می گفت وقتی بزرگ شود می خواهد به ونیز برود...با یاد آوری مادرش قطره ای اشک از چشمانش پایین افتاد...از همه چیز خسته بود...سرش را تکیه داد به نیمکت و چشمانش را بست..دوست داشت همه ی این مدت را خوابیده باشد ولی بیدار بود و زندگی هم چنان ادامه داشت... 

باران با بوت هایش درگیر بود...زیپ یکی از بوت ها گیر کرده بود و باران همان طور که روی زمین نشسته بود سعی می کرد زیپ را بالا بکشد...بالاخره بعد از کمی تقلا موفق شد و زیپ بوتش را بست...در اینه ی قدی اتاقش نگاهی به خودش انداخت..بافت قهوه ای رنگی پوشیده بود که تا کمی پایین تر از کمرش میامد..بوت های قهوه ای رنگش را هم پوشیده بود و با کمی موس موهایش را فر کرده بود و بالای سرش با کلیپسی بسته بود...گردن بندی را که لاریسا برایش خریده بود و مهره های کوچک قهوه ای رنگی داشت را هم انداخته بود...خودش را با رضایت برانداز کزد و در آخر دوش کاملی هم با عطر جدیدش گرفت...با صدای بوق ماشین سهیل مانتواش را پوشید و بعد از سر کردن شالش از خانه خارج شد...هوا کمی سرد شده بود...

سریع داخل ماشین شد و به سهیل سلام کرد...سهیل هم با لبخند جوابش را داد و ماشین را به حرکت در آورد..باران مشغول ارزیابی سهیل شد..شلوار قهوه ای رنگی پوشیده بود همراه با بلوز مردانه ی شکلاتی رنگی که استین هایش را تا زده بود...اورکت قهوه ای رنگی هم روی لباسش پوشیده بود...سهیل و باران هردو به رنگ قهوه ای علاقه داشتند...رویش را به سمت پنجره چرخاند و سعی کرد بفهمد کجا هستند.. کمی که گذشت متوجه شد که مهمانی در الهیه است...سهیل در کل راه ساکت بود و باران از لرزش خفیف دستانش فهمیده بود که او استرس دارد...وقتی رسیدند سهیل زنگ در را فشرد و وارد باغ برزگی شدند....

صدای آهنگ و دست از همان فاصله به راحتی به گوش می رسید...همین که وارد شدند باران یاد قهوه خانه افتاد...بوی تند و تلخ مشروب هم به بوی سیگار اضافه شده بود...جمعیت دخترا و پسران جوان در هم می لولیدند...باران با نارضایتی منتظر ماند تا پسر جوانی که به سمتشان میامد خودش را به آن ها برساند...

پسر جوان که نامش کامران بود با سهیل سلام و احوالپرسی کرد و با نگاهی خریدارانه باران را برانداز کزد..بعد با لحن چندش آوری افزود:

-دوست دخترته سهیل؟؟؟

سهیل دست باران را گرفت و گفت:

-توصیه می کنم بهش نزدیک نشی وگرنه میزنم فکتو میارم پایین...کجا لباساشو عوض کنه؟؟؟

کامران اتاقی را نشان داد و سهیل با چشم و ابرو به باران اشاره کرد که به اتاق برود و لباس هایش را عوض کند...

باران با قدم هایی نا مطمئن وارد اتاق شد و در اتاق با دو دختر دیگر مواجه شد..یکی از آن ها که باران بعدن فهمید نامش رها است با نارضایتی او را برانداز کرد اما دختر دیگر با مهربانی به سمتش آمد و خودش را معرفی کرد...باران مانتویش را در اورد و همراه همان دختر جوان که نامش آیدا بود به طبقه ی پایین رفت...

سهیل را در گوشه ای یافت و نزدیک او نشست..سهیل در گوشش گفت:

-گیتا اومد...داره وسط میرقصه..همون که پیراهن آبی پوشیده...

باران با چشمانش جمع دخترانی را که می رقصیدند کاوید و بالاخره گیتا را یافت...پیراهن کوتاه ابی رنگی پوشیده بود و موهایش را حلقه حلقه بالای سرش جمع کرده بود...

سهیل دوباره گفت:

-میای بریم برقصیم؟؟؟

-نه تو برو...

سهیل از جا بلند شد و ابتدا به پیشنهاد کامران گیلاسش را سر کشید و بعد مشغول رقصیدن شد...

باران در تمام طول مدت رقص سهیل مشغول بررسی رفتار و حرکات گیتا شد....علت این که به سهیل بی محلی می کرد را نمی فهمید..با این که مشخص بود سهیل را دوست دارد...به پیشنهاد ایدا آهنگ عوض شد و آهنگی ملایم تر گذاشته شد و باران مجبور شد بنا به اصرار های ایدا کمی برقصد...همان طور که بدنش را همراه با آهنگ تکان می داد با چشمانش مشغول پیدا کردن سهیل شد...هیچ جا او را ندید..از ایدا معذرت خواهی کرد و در جست و جوی سهیل به گوشه و کنار خانه رفت...بالاخره او را جلوی پلکانی یافت که به اتاق ختم می شد اما...باران با حرص به صحنه ی رو به رویش خیره شد...فکرش را هم نمی کرد که سهیل همچین کاری بکند...یعنی واقعا او سهیل بود که؟؟؟... 

فصل نهم:

باران با حرص به صحنه ی رو به رویش خیره شد...فکرش را هم نمی کرد که سهیل همچین کاری بکند...یعنی واقعا او سهیل بود که دستش را دور کمر رها حلقه کرده بود و مشغول بوسیدن او بود؟؟؟؟

از همان فاصله هم مشخص بود که حالت عادی ندارد..با قدم هایی بلند به سمت آن ها رفت و سهیل را به زور از رها جدا کرد....کشان کشان او را به حیاط خانه برد و رو به رویش ایستاد:

باران:هیچ می فهمی چی کار کردی دیوونه؟؟؟

سهیل:عزیزم چرا نمیذاری یه ذره خوش بگذرونم.؟؟؟

باران از لحن کش دار او عصبانی شد و سیلی محکمی در گوشش نواخت....سهیل با بهت دستش را روی گونه اش گذاشت و در حالی که مستی از سرش پریده بود به باران نگاه کرد....باران گفت:

-اینو زدم که یادت باشه دیگه وقتی با منی از این غلطا نکنی...فکر می کردم آدمی ولی حالا می بینم لیاقت گیتا رو نداری...

باران با عجله به داخل خانه برگشت و به اتاقی رفت که لباس هایش آن جا بود...مانتویش را پوشید و شالش را سر کرد...همان طور که سعی می کرد جلوی ریزش اشک هایش را بگیرد از خانه خارج شد...

دیر وقت بود و پرنده در خیابان پر نمی زد...تا خانه راه زیادی نبود...قدم زنان به سمت خانه به راه افتاد....

اشک هایش گونه اش را مروطوب می کردند و دستانش از شدت سرما می لرزید....با احساس لرزشی روی پایش متوجه شد که موبایلش در حال زنگ خوردن است..سریع درش آورد و به صفحه نگاهی انداخت....

لاریسا بود...:

باران:بگو لاریسا...

لاریسا:سلام...تو کجایی باران؟؟؟

باران:قبرستون...

لاریسا:اون جا چه غلطی می کنی...؟؟؟؟صدات چرا می لرزه؟؟؟

بغض باران شکست و گفت:

لاریسا بیا دنبالم..حالم خیلی بده...ماشینم نیاوردم..

لاریسا:باران؟؟؟؟نگران شدم...کجایی دختر؟؟؟

باران دست و پا شکسته ادرس را گفت...لاریسا سریع گفت:

-باشه بشین همون جا الان میام...

باران روی جدول نشست..سرش را روی زانویش گذاشت و چشمانش را بست و دیگر چیزی نفهمید..

***

زمزمه های نامفهومی را می شنید...به سختی پلک هایش را تکان داد و چشمانش را باز کرد...لاریسا به سمتش خم شده بود و لب هایش تکان می خورد...گوش هایش را تیز کرد اما چیزی نشنید...لاریسا مشتی آب روی صورت باران پاشید و باران توانست قیافه ی لاریسا را ببیند و صدایش را بشنود:

لاریسا:بهتری باران.؟؟؟

باران نگاهی به منزل کوچک و شیک لاریسا کرد..نمی دانست چگونه از خانه ی او سر درآورده...با صدایی خش دار گفت:

-من این جا چی کار می کنم؟؟؟

لاریسا:یادت نمیاد؟؟تو خیابون بودی..بهت زنگ زدم گفتی حالم خوب نیست بیا دنبالم..

باران آن مهمانی کذایی را به یاد اورد...چشمانش را چند بار باز و بسته کرد و روی کاناپه نشست...پتویی را که لاریسا برایش گذاشته بود را محکم دور خود پیچید و به لاریسا که مشغول آماده کردن نهار بود نگاه کرد..

دوباره پرسید:

-چرا منو نبردی خونمون؟؟؟

-ترسیدم مهربان با این وضعت ببینتت یه بلایی سرش بیاد...

باران سری به نشانه ی تایید تکان داد...خودش هم نگران بود که مبادا مهربان چیزی بفهمد..می دانست اگر قضیه را بشنود به او می گوید "من که گفته بودم بلایی سرت میاد"...با دستان سردش شقیقه هایش را فشرد و چشمانش را بست..حال خوبی نداشت... بدنش داغ بود و سرش گیج می رفت...

لاریسا مانتویش را به سمتش پرتاب کرد و گفت:

-بپوش بریم دکتر..منتظر بودم بیدار شی ببرمت...

باران:من دکتر نمیام....

لاریسا:تو بیخود می کنی....مجبورم نکن کشون کشون ببرمتا...

به کمک لاریسا لباس هایش را پوشید و با هم به درمانگاهی در همان نزدیکی رفتند...دکتر بیماری او را سرماخوردگی تشخیص داد و باران را فرستاد تا دوتا از آمپول هایش را بزند...وقتی برگشتند حال باران بهتر بود...لاریسا یک دست لباس راحتی به او داد و گفت:

-بهتره یه زنگ به مهربان بزنی..دیشبم که خونه نبودی...

باران بی هیچ حرفی تلفن را برداشت و شماره ی خانه را گرفت...صدای خواب آلود مهربان در گوشش پیچید...:

-بله؟

باران:سلام..

مهربان:سلام..

باران:من خونه ی لاریسام...شب میام خونه...خواستم در جریان باشی...

صدای زنگ ایفون آمد و لاریسا برای باز کردن در به سمت آیفون رفت..باران همان طور که به حرکات او نگاه می کرد به حرف های مهربان هم گوش می داد:

-من امشب خونه نیستم..دارم میرم پیش مادرت...

باران حرفش را قطع کرد:

-من مادری ندارم....

تلفن را قطع کرد و آن را کناری انداخت...لاریسا به سمتش آمد و گفت:

-سهیله..هر چه قدر تعارف می کنم نمیاد تو...میگه با باران کار دارم..

باران با تعجب پپرسید:

-سهیل از کجا میدونه من این جام؟؟؟

-دیروز با محمود اومدم دنبالت...غلط نکنم محمود بهش گفته..

باران:اگه این محمود گذاشت حرف تو دهنش خیس بخوره...

لاریسا نیشخندی زد و گفت:

-به محمود توهین نکنا...پاشو برو پایین که بیچاره سهیل قندیل بست..

باران سویی شرتش را پوشید و شال لاریسا را روی سرش انداخت...از خانه خارج شد و به حیاط رفت..نفس عمیقی کشید تا هول نکند و در را باز کرد... 

فصل دهم.

باران سویی شرتش را پوشید و شال لاریسا را روی سرش انداخت...از خانه خارج شد و به حیاط رفت..نفس عمیقی کشید تا هول نکند و در را باز کرد...سهیل پشت به ایستاده بود و دستانش را درون جیبش فرو کرده بود...با صدای در به سمت باران چرخید و سلام کرد...باران جوابش را داد.وقتی سکوت سهیل را دید با لحنی نسبتا سرد گفت:

-کاری داری؟؟؟

سهیل:من بابت دیشب متاسفم...باور کن من اون لحظه مست بودم....نفهمیدم دارم چی کار می کنم...

باران:مست بودنت کارتو توجیه نمی کنه....میتونستی وقتی جنبه نداری مست نکنی..

سهیل سرش را پایین انداخت و چیزی نگفت...باران دوباره سکوت را شکست و گفت:

-اگه کار دیگه ای نداری من برم تو...

سهیل:من فقط میتونم بگم شرمندم...همین...بعد از این که تو رفتی گیتا خیلی به مسخره نگاهم می کرد...خدافظ...

سهیل سوار ماشینش شد و رفت..باران به خانه برگشت و در مقابل پرسش های لاریسا فقط خودش را روی مبل انداخت و با موبایلش ور رفت...لاریسا با کلافگی لگدی به پایش زد و گفت:

-هوی یابـو..دارم با تو حرف میزنما...اون از دیشبت که در حال موت پیدات کردم هیچی نگفتی..اینم از امروزت که نمیگی چه گندی زدی که سهیل اومده جلو در...

باران:سهیل گند زده نه من....

لاریسا:خوب بنال ببینم چی کار کرده...

باران با بی میلی ماجرای دیشب را برایش تعریف کرد...لاریسا یک تای ابرویش را برد بالا و گفت:

-همین؟؟؟دیوونه...

باران:به نظرت خیلی کمه؟؟؟

لاریسا:باران سهیل ذاتش این طوریه...قبل از این که با تو آشنا بشه این کار یه چیز کاملا عادی براش محسوب می شد...ببین چه کار کردی که اومده ازت معذرت خواهی کرده...

باران چیزی نگفت...دوست نداشت کارش را نصفه و نیمه رها کند..یعنی باید یک فرصت دیگر به سهیل می داد؟؟؟خیلی گیج شده بود...دستانش بی اختیار به سمت موبایلش رفت و این کلمات را تایپ کرد:

-دوست ندارم کارمو نصفه و نیمه ول کنم...دلخوری بمونه برای بعد..

اس ام اس را برای سهیل فرستاد و منتظر ماند...کمی بعد جوابش آمد:

اسمایل گل بود...لبخندی زد و همراه لاریسا مشغول خوردن غذا شد....

ساعت حدودا شش بود که وسایلش را جمع کرد و بعد از خداحافظی با لاریسا راهی خانه شد...مهربان خانه نبود...همان طور که گفته بود...وسایلش را جا به جا کرد و دوشی گرفت...لاریسا اس ام اسی برایش فرستاد و به او یاد آوری کرد که داروهایش را بخورد...و کمی بعد سهیل زنگ زد:

سهیل:الو باران؟؟؟

باران:سلام..خوبی؟؟؟

سهیل:مرسی بد نیستم..تو چطوری؟

باران:مرسی...چیزی شده؟؟؟

-دو تا خبر برات دارم...اول این که فردا گیتا داره با چند تا از دوستاش میره پارک...یه فکری برای این قضیه بکن..بعدم این که الان محمود زنگ زد گفت فردا می خواد لاریسا رو ببره بیرون...گفت من و تو هم باهاشون بریم...

باران:واسه گیتا یه نقشه ای دارم..تو فقط آدرس پارکو ساعتشو برا اس ام اس کن خودتم برو اون جا منتظرم باش...در مورد محمودم نمیدونم..اگه کاری نداری بریم..

-نه من کاری ندارم..پس فردا تو پارک می بینمت..خدافظ..

-خدافظ..

موبایلش را کنارش گذاشت و روی کاناپه ی مقابل تلویزیون دراز کشید.چشمانش کم کم داشت گرم می شد که صدای باز و بسته شدن در را شنید..بعد هم صدای مهربان آمد که با لحنی گرم و صمیمی گفت:

-باران جان بلند شو ببین کی اومده...

باران خواب آلود چشمانش را باز کرد و به مهربان نگاه کرد..پشت سر مهربان زنی میامد که...باران چند بار پلک زد...یعی واقعا او...؟؟؟ 

فصل یازدهم.

باران خواب آلود چشمانش را باز کرد و به مهربان نگاه کرد..پشت سر مهربان زنی میامد که...باران چند بار پلک زد...یعی واقعا او...؟؟؟او مادرش بود که پشت سر مهربان میامد؟؟؟؟با عصبانیت از جا بلند شد و رو به روی مادرش ایستاد....با خود فکر کرد که مادرش چه قدر پیر شده است....اشک در چشمانش حلقه زد...

صدای مهربان به گوش رسید:

-از دیدنش خوشحال نشدی؟؟؟؟

باران پوزخند زد:

-باید خوشحال بشم؟؟؟

اشک های مادر باران،مرضیه روی صورتش می ریخت....مهربان با حیرت گفت:

-باران خجالت بکش..اون مادرته...

باران:کدوم مادر؟؟؟همون مادری که عین سگ از خونه پرتم کرد بیرون....؟؟؟؟همون مادری که جلوی کل فامیل زد تو گوش من...منی که محبوب دخترای فامیل بودم اگه غرورمو خرد نمی کرد...مادری که تو اون چند سال نیومد یه بار ببینتم....مادری که خودش مجبورم کرد اون برگه ی طلاق کوفتی رو امضا کنم...؟؟؟جای این که ازم طرفداری کنه...مادری که حرف منو...حرف دخترشو..حرف کسی که از پوست و خون خودشو رو باور نکرد؟؟؟کدوم مادر؟؟؟؟

مرضیه با گریه گفت:

-باران به خدا من نمی خواستم که..

باران حرفش را قطع کرد:

-هیچی نگو...همه چیز تموم شده..الان برای برگشتنو مادری کردن خیلی دیره....خیلی....

بعد رو به مهربان گفت:

-از این به بعدم همراه خودت از این مهمونای ناخونده نیار....

به اتاقش رفت و در را کوبید...اشک هایش با کوچکترین تلنگری آماده ی ریزش بودند...چند نفس عمیق کشید تا آرامشش را باز یابد..او نباید ذهنش را درگیر می کرد...حالا کارهای مهم تری از فکر کردن به گذشته داشت....تلفن را برداشت و شماره ی زهرا،دوست دوران دانشگاهش را گرفت...

***

باران با رضایت به خودش در آینه نگاه کرد....لباس محلی پوشیده بود و روسری اش را بالای سرش گره زده بود...گوشه ی لبش خال مشکی رنگی گذاشته بود و کیسه ای هم در دست داشت...به آرامی از خانه خارج شد...می ترسید مهربان با دیدن او از تعجب سکته کند....تا رسیدن به پارک دیروز را در ذهنش مرور کرد...بعد از این که به زهرا زنگ زد و لباس ها را از او خواست،با سهیل نیز تماس گرفت و از او کمی اطلاعات درباره ی دختری که همراه گیتا به پارک می رفت گرفت....دختری به اسم سمیه...وقتی سهیل از او پرسیده بود که این اطلاعات را برای چه می خواهد در جواب سکوت کرده بود....می دانست نقشه اش خواهد گرفت...جلوی سرویس بهداشتی پارک سهیل را دید و به سمتش را رفت...با لهجه گفت:

-بیا فالت بگیرُم....

سهیل:برو خانوم..برو اعصاب ندارم....

باران خندید و سلام کرد....سهیل با چشمانی متعجب او را برانداز کرد...باورش نمی شد دختری که مقابلش ایستاده باران است...با لکنت سلام کرد و پرسید:

-این لباسا برای چیه باران؟؟؟؟برای چی این شکلی شدی...؟؟؟؟

باران دست او را کشید و همان طور که به سمت نیمکت گیتا و سمیه می برد گفت:

-کاریت نباشه سهیل...برو پشت اون درخت قایم شو و نگاه کن...

سهیل را به پشت درخت تنومندی هل داد و خود به سمت گیتا رفت....نزدیک آن ها که رسید با لهجه گفت:

-بیا فالت بگیرُم خواهر....

گیتا نگاهی به سر تا پای او انداخت و گفت:

-برو خانوم..خدا روزیتو جای دیگه حواله کنه...

باران با لحنی پر از التماس گفت:

-به خدا راسته...بذار بگیرُم..اگه دروغ بود پول نده...

سمیه که انگار خوشش آمده بود گفت:

-اول بیا واسه من بگیر..اگه درست بود واسه دوستمم می گیری...

باران لبخند محوی زد و دست سمیه را در دست گرفت...سعی کرد اطلاعاتی را که سهیل درباره ی او داده بود را به یاد آورد:

-خب دختر....عمر نسبتا درازی داری....یه پسر جوون تو فالت می بینم...قدش بلنده....خیلی دوست داره...

سمیه با هیجان گفت:

-میتونی اسمشو بگی؟؟؟

باران سعی کرد مثلا چیزی را در دست سمیه بخواند:

-فکر کنم اول اسمش پ دارد..درسته؟؟؟؟

سمیه:آره درسته...از کجا فهمیدی...؟؟؟

باران:گفتم که راسته....

بعد رو به گیتا گفت:

-برات بگیرُم؟؟؟؟دیدی که راسته..

گیتا با بی میلی دستش را به او داد و منتظر ماند...باران با اخم گفت:

-یه پسری تو فالت هست که خیلی دوست داره..ولی تو اذیتش می کنی....حواست باشه دختر جان...مبادا از دستش بدی....رقیبو توی فالت می بینم....

گیتا با عصبانیت دستش را کشید و گفت:

-چرا حرف مفت میزنی؟؟؟؟اصلا برو..نمی خوام فالمو بگیری...

باران نگاه عاقل اندر سفیهی به گیتا انداخت و رفت...نزدیک سهیل که رسید گفت:

-من میرم دستشویی بر می گردم..تا وقتی بیام از این جا تکون نخور....

به سمت سرویس های بهداشتی پارک رفت و در داخل آن ها لباسهایش را با مانتو و شال قرمز رنگی عوض کرد...کمی هم آرایش کرد و مانند باران همیشگی نزد سهیل برگشت....سهیل با دیدن او به سمتش دوید و گفت:

-رفتن باران....

باران:میدونم...

سهیل چیزی نگفت و همراهش به سمت نیمکتی رفت که آن جا نشسته بودند...بارام میکروفون کوچکی را از زیر صندلی بیرون کشید و دو نفری به صدای ضبط شده ی سمیه و گیتا گوش دادند...:

سمیه:چرا بهش این جوری گفتی گیتا؟؟؟بیچاره گناه داشت...حرف بدی نزد که...

گیتا:حرف بدی نزد؟؟؟؟تو روی من ایستاده میگه تو رقیب داری...

سمیه:مگه نداری؟؟؟؟

گیتا با صدایی که معلوم بود دارد گریه می کند گفت:

-اصلا نمیدونم اون دختره کیه...یه مدتیه همش با سهیله....همه جا باهاشه..خونه مهمونی رستوران پارک....خیلی نگرانم سمیه..اگه جدی جدی با هم ازدواج کنن...؟؟؟؟

سمیه:تقصیر خودته..چه قدر بهت گفتم به سهیل بی محلی نکن؟؟؟چه قدر گفتم از دستش نده؟؟؟الانم تنها کاری که میتونی بکنی اینه که بری و به عشقت اعتراف کنی...

گیتا:عمــــــــــرا....اصلا بلند شو بریم..حوصله ی پارکو ندارم...

و بعد صدای قدم های آن دو...باران خودش را روی نیمکت انداخت و گفت:

-خب..حالا مطمئن شدیم که دوست داره و حس حسادتش تحریک شده....

سهیل کنار او نشست و گفت:

-قدم بعدی چیه؟؟

باران:باید یه کاری کنیم که حسادتش به قدری تحریک بشه که بیاد و به همه چیز اعتراف کنه...

سهیل:چی کار؟؟؟

باران:بعدا بهت میگم....

همان لحظه موبایل سهیل زنگ خورد...:

سهیل:بله؟؟؟

محمود:الو سهیل؟؟؟؟تو و باران کجایین؟؟؟

سهیل با دست به پیشانیش زد و گفت:

-الان میایم محمود..تو راهیم...

نگاهی به هوای نسبتا تاریک انداخت و کمی بعد مکالمه اش با محمود تمام شد..از جا بلند شد و گفت:

-پاشو بریم باران....محمود و لاریسا حسابی عصبانین...

باران از جا بلند شد و همراه سهیل به سمت ماشین رفت و سوار شد..بخاری ماشین روشن بود و باران را به خوابیدن تشویق می کرد..همان طور که سرش را به شیشه تکیه می داد نقشه هایی را که به عنوان قدم آخر در نظر داشت بررسی می کرد... 

سهیل ماشین را مقابل رستورانی که محمود ادرس آن را داده بود نگه داشت و رو به باران که خواب بود گفت:

-باران....باران بلند شو...باران پاشو رسیدیم...

باران چشمانش را باز کرد و سر جایش نشست....چشم هایش را مالید و از ماشین پیاده شد...به شدت خوابش میامد ولی نمی توانست بخوابد...داخل رستوران شدند و پشت میز چهار نفره ای که محمود و لاریسا قبلا دو تا از صندلی های آن را اشغال کرده بودند نشستند...باران با محمود و لاریسا سلام و احوالپرسی کرد و همه با هم شروع به صحبت کردند..سهیل بیشتر محمود را مخاطب قرار می داد و باران هم جریان صبح را برای لاریسا تعریف می کرد...گارسون به سمت میز آن ها آمد و منوی غذا را به دستشان داد...باران و لاریسا جوجه و محمود و سهیل برگ و چنجه سفارش دادند...باران با خود فکر کرد چه قدر خوب می شد اگر محمود در جمعشان نبود...آن وقت سرش را روی میز می گذاشت و می خوابید..با آوردن غذاها همه مشغول شدند...محمود پسر شوخ طبعی بود و بین غذا همه را می خنداند....بالاخره ساعت 11 بود که همگی از رستوران خارج شدند و سمت کافی شاپی رفتند که باران در سمت دیگر آن قمار می کرد....

کامی به استقبال آن ها آمد و برایشان نسکافه آماده کرد....لاریسا در گوش باران گفت:

-امروز صبح مامانت بهم زنگ زد....

باران دست از خوردن کشید و با حیرت پرسید:

-خب؟؟؟چی می گفت؟؟؟

لاریسا:می گفت اومده خونت کلی بهش توپیدی...بعدم به مهربان گفتی که دیگه از این مهمونا نیاره....

باران:وایستا ببینم..اصلا مرضیه شماره تو رو از کجا آورده؟؟؟

لاریسا:نمیدونم..جز مهربان کس دیگه شماره ی منو نداره....

باران:کار خودشه..نمیدونم چرا این قدر علاقه داره منو مرضیه رو با هم رو به رو کنه....

لاریسا:به نظرم بهتره یه بار باهاش حرف بزنی ببینی چی میگه....

باران چیزی نگفت و کمی از نسکافه اش را خورد....لاریسا برای این که او را از آن حال و هوا در بیاورد برایش جکی گفت...باران و لاریسا هر دو خندیدند و محمود با لحنی معترض گفت:

-اِ..لاری..بلند بگو منو سهیل هم بخندیم...

لاریسا:شرمنده..زنونه بود....

باران لبخندی زد و به بحث بین لاریسا و محمود گوش داد....نمی دانست این دو چه طور با هم کنار آمده اند...نگاهی به ساعتش انداخت..یک ربع به یک بود...با اشاره به سهیل گفت که کم کم بروند..سهیل هم به محمود گفت که دیر وقت است و همگی از جا بلند شدند....

لاریسا همراه محمود رفت و باران هم سوار ماشین سهیل شد....از خستگی نمی توانست چشمانش را باز نگه دارد....با خود فکر کرد چه قدر روز خوبی بود و خوش گذشت....می توانستند چهار نفری با هم به جاهای دیگری هم بروند....باران با این که واهمه داشت ولی پیش خود اعتراف کرد که از سهیل بیشتر از اوایل خوشش آمده..اما نه....سهیل فقط و فقط متعلق به گیتا بود.... 

فصل یازدهم.

باران پالتوی بافتش را از روی جالباسی برداشت و همان طور که جلوی آینه ی قدی هال موهایش را مرتب می کرد گفت:

-مهربان..من میرم بیرون یکم فدم بزنم....شاید واسه شام نیومدم....گفتم نگران نشی...

مهربان همان طور که دستور پخت غذایی را از روی صفحه ی تلویزیون یادداشت می کرد گفت:

-باشه برو...کلید یادت نره...

باران کلیدش را برداشت و با مهربان خداحافظی کرد....هوا بارانی بود....باران نفس عمیقی کشید و ریه اش را از هوای غبار آلود تهران پر کرد...چه قدر روزهای بارانی را دوست داشت....شالش را محکم کرد و به سمت سر کوچه راه افتاد..سهیل آن جا منتظرش بود....قرار بود با هم بروند و دوری بزنند...باران رسید و با سهیل سلام و احوالپرسی کرد...سهیل همان طور که دستش را می گرفت جواب سلام و احوالپرسیش را داد و با هم قدم زنان به راه افتادند....باران حس عجیبی داشت....دست در دست سهیل در خیابان....آهی کشید....چه قدر دوست داشت سهیل متعلق به خودش باشد....اما نام گیتا به اجازه نمی داد که بیش از این به افکارش اجازه ی تاخت و تاز بدهد....چند قطره باران از آسمان افتاد.....سهیل با لحن شادی گفت:

-داره بارون میاد....خیلی بارونو دوست دارم....

باران:منم همین طور....

چیزی نگفتند و به راهشان ادامه دادند...کم کم باران شدت گرفت....سر راهشان زیر گذری بود...با هم وارد زیر گذر شدند و از زیر نورهای رنگی آن عبور کردند..وقتی دوباره به زیر آسمان رسیدند باران گفت:

--خیس خالی شدم.....

سهیل کلاهش را از روی سرش برداشت و به باران داد....باران با حرص گفت:

-چی کار می کنی سهیل؟؟؟الان سرما می خوری دیوونه.....

سهیل:نگران نباش....کلاهو بذار سرت....

باران کلاه را به سمتش گرفت:

-من شال سرمه..خودت کلاهو بذار سرما نخوری....

سهیل ایستاد مقابل باران و کلاه را بر سر باران گذاشت.....بعد هم گفت:

-وقتی میگم بذار باید بذاری....من پسرم بدنم از تو مقاوم تره.....

باران چیزی نگفت...چه قدر سهیل را دوست داشت..قلبش از این همه محبت به درد میامد..از فکر این که تا چند وقت دیگر سهیل به گیتا می رسد اشک در چشمانش حلقه زد....با صدای سهیل از فکر بیرون آمد:

-میگم باران...بریم شام بخوریم....؟؟؟

باران:اگه تو نخوردی بریم....

سهیل:نه نخوردم...

با هم به سمت رستوران همیشگی به راه افتادند و پشت میز نشستند....سهیل سر تا پای خیس باران را برانداز کرد....شبیه گربه ای شده بود که زیر باران مانده..چشمان آبی رنگش با کنجکاوی همه جای رستوران را می کاوید....سهیل آهی کشید...چه قدر در این مدت به باران عادت کرده بود....البته پیش خود اعتراف می کرد که عشقش به گیتا بیشتر شده است..اما باران را هم مثل خواهرش دوست داشت....گارسون منوی غذا را به دستشان داد و منتظر ایستاد..سهیل داشت لیست غذاها رو می خواند که ناگهان بر جا میخکوب شد....حتی نفس هم نمی کشید....گیتا با پسر جوانی وارد رستوران شد و با خنده پشت میزی نشستند....باران با نگرانی پرسید:

-سهیل خوبی؟؟؟؟سهیل؟؟؟

رد نگاهش را گرفت و گیتا را دید..سریع رویبش را برگرداند و گفت:

-بهش نگاه نکن سهیل...باید فکر کنی برات مهم نیست..

اما سهیل چیزی نگفت..به سختی نگاهش را از آن دو گرفت...احساس می کرد اشک دارد به چشم هایش هجوم می آورد....منوی غذا را بست و کنار گذاشت..گارسون همچنان منتظر بود..باران او را فرستاد و گفت که کمی دیگر بیاید...با صدای قدم های گیتا سهیل سرش را بالا گرفت و دید که گیتا دست در دست آن پسر جوان به بیرون می رود....نتوانست جلوی خودش را بگیرد....با عصبانیت از جا بلند و شد و دنبال آن دو به بیرون رستوران رفت..باران دوید دنبالش و فریاد زد:

-نه سهیل...داری همه چیزو خراب می کنی....

سهیل با خشم به سمتش برگشت و داد زد:

-این تویی که داری همه چیزو خراب می کنی باران.....چرا نمی فهمی؟؟؟مگه ندیدی الان چی شد....؟؟؟؟؟؟

احساس می کنم داری از گیتا دورم می کنی....

سپس با پریشانی سرش را انداخت پایین و با صدایی ضعیف گفت:

-احساس می کنم می خوای من به گیتا نرسم....

باران چیزی نگفت...بغض بدی به گلویش چنگ می زد...سهیل رویش را برگرداند تا برود....با حرص فریاد زد:

-مثل این که یادت رفته کی بودی و چه جوری پشت سر گیتا زار میزدی..نه؟؟؟؟احمق دیوونه فقط یه قدم مونده که به گیتا برسی.....فکر کردی سادیسم دارم که خودمو به خاطر تو و اون گیتا به دردسر و زحمت بندازم...؟؟؟دلم برات سوخت بیچاره.....حالا برو..برو به دست و پاش بیفت...برو التماسش کن....بـــــــــــرو....

سهیل دور شد....باران نفس نفس میزد...اشک هایش با بارانی که بر صورتش می ریخت یکی شده بود.....

گریه کنان به خانه برگشت..سرش درد می کرد...خواست شقیقه هایش را بمالد که متوجه کلاه سهیل شد....دیگر نتوانست مقاومت کند...روی پله ی مقابل خانه شان نشست و سرش را روی زانوانش گذاشت....

اشک هایش صورتش را می شست.....سرش را به دیوار تکیه داد و چشمانش را بست.....

مهربان کیسه ی آب گرم را روی سر باران گذاشت و همان طور که قرصی را در دهانش می گذاشت گفت:

-چند بار بهت گفتم تو این هوا نرو بیرون؟؟؟؟حداقل میری لباس گرم بپوش....بهتم میگم ناراحت میشی....

باران چیزی نگفت...سرش به شدت درد می کرد...بدنش مانند کوره ی آتش بود.....مهربان هم دائم در تکاپو بود تا کاری کند که حال باران بهتر شود....باران با صدایی خش دار گفت:

-مهربان به لاریسا زنگ بزن بگو بیاد این جا....

مهربان اخمی کرد و گفت:

-شاید کاری داشته باشه دختر.....

باران:حالا زنگ بزن...اگه کار داشت نمیاد...

مهربان به اجبار تلفن را برداشت و شماره ی لاریسا را گرفت...باران صدای مهربان را می شنید:

-سلام لاریسا جان..خوبی مادر؟؟؟؟

لاریسا:......

مهربان:بد نیست....سرما خورده....الانم پیله کرده به من که زنگ بزن به لاریسا بگو بیاد این جا....

لاریسا:...

مهربان:پس بیا مادر....مواظب خودت باش....کاری نداری؟؟؟

لاریسا:.....

مهربان:باشه مادر خدافظ....

مهربان تلفن را قطع کرد و سرجایش گذاشت.....باران پرسید:

-میاد یا نه؟؟؟؟؟؟؟

مهربان همان طور که باران را روی مبل می نشاند و پاهایش را توی طشت آب گرمی می گذاشت گفت:

-آره میاد....همین که اومد بلند شین با هم برین دکتر....

باران:لازم نکرده....یه کم استراحت کنم خوب میشم....

مهربان:پس برای چی گفتی بیاد این جا...؟؟؟؟

باران:می خوام باهاش برم جایی..

مهربان چشم غره ای به او رفت....سپس غرغر کرد:

-جون به جونت کنن لجباز و کله شقی....

باران ساکت ماند....روی مبل دراز کشید و منتظر ماند..کم کم داشت چشمانش گرم می شد که زنگ آیفون را زدند....مهربان در را باز کرد و کمی بعد همراه با لاریسا برگشت....باران به زحمت روی مبل نشست و با لاریسا روبوسی کرد....لاریسا همان طور که دستکش هایش را از دستش بیرون می کشید گفت:

-چی شده باران؟؟؟مهربان گفت سرما خوردی.....

-مهربان بزرگش کرده...یه سر درد و تب سادست.....

لاریسا چیزی نگفت...می دانست باران زیر بار این که سرما خورده نمی رود...مهربان برای تهیه ی شام به اشپزخانه رفت....باران فرصت را غنیمت شمرد و ماجرای چند ساعت پیش را برای لاریسا تعریف کرد........

لاریسا آهی کشید و گفت:

-میدونستم موفق نمیشی باران.....من سهیلو میشناسم...دیوونه ی گیتاست...نمیدونم تا الان چه جوری با روش های تو دووم آورده....

باران با حرص:

-بره بمیره....پسره ی بی شعور....به من میگه تو داری گیتا رو از من دور می کنی....

لاریسا باران را بغل کرد.....درکش می کرد....شاید تنها کسی بود که باران را درک می کرد....او را مثل خواهرش دوست داشت...وقتی یاد آن چند سال نحسی که باران در آن مکان وحشتناک سپری کرده بود می افتاد قلبش به در می آمد....با صدای زنگ موبایلش باران را کمی از خود جدا کرد و اسم محمود را روی صفحه ی تلفن خواند....سریع پاسخ داد:

-الو محمود؟؟؟

محمود:سلام..خوبی لاری....؟؟؟؟کجایی عزیزم...؟؟؟

لاریسا:پیش بارانم ..چه طور مگه؟؟چیزی شده؟؟؟؟؟؟

محمود:راستش....چه طوری بگم....سهیل تو خیابون غش کرده..........

لاریسا فریاد زد:

-چـــــــــی؟؟؟؟؟سهیل تو خیابون غش کرده؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ 

فصل دوازدهم.

لاریسا فریاد زد:

-چـــــــــی؟؟؟؟؟سهیل تو خیابون غش کرده؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

باران با نگرانی از جا بلند شد.....یعنی درست شنیده بود....سهیل غش کرده بود؟؟؟؟؟؟؟با نگرانی چشم به دهان لاریسا دوخت....لاریسا همان طور که به چشمان نگران و منتظر باران نگاه می کرد به حرف های محمود هم گوش می داد:

-آره....تو خیابون...الانم آوردنش بیمارستان....یه وقت ور نداری بارانو با خودت بیاری....

لاریسا:خودش فهمید...مجبورم بیارمش...کدوم بیمارستان..؟؟؟؟؟؟

محمود:بیمارستان....(اسم بیمارستان)

لاریسا:باشه ما همین الان میایم...

محمود:با احتیاط برون....خدافظ...

لاریسا:خدافظ....

همین که مکالمه تمام شد باران جلوی لاریسا نشست و با لحنی نگران پرسید:

-لاری چی شده؟؟؟؟؟

لاریسا نگاهش کرد....باران با حرص گفت:

-د بهت می گم چی شده؟؟؟؟؟؟چرا غش کرده؟؟؟؟؟؟؟؟

لاریسا:نمیدونم به خدا....

باران:بلند شو بریم...پاشو حاضر شو...

لاریسا:تو حالت خوب نیست باران....باید با هم بریم دکتر....بعدا هم میتونی بری دیدن سهیل....

باران از جا بلند شد و همان طور که حاضر می شد گفت:

-من همین الان میرم دیدن سهیل....تو اگه خواستی میتونی نیای....

لاریسا کلافه به باران نگاه کرد....وقتی دید دارد به سمت در می رود سریع از جا بلند شد و به دنبالش رفت....همان طور که با هم سوار ماشین می شدند گفت:

-من نمیدونم تو این لجبازیتو از کی به ارث بردی....

باران پوزخندی زد و گفت:

-لابد از مرضیه....

لاریسا نگاهی به او انداخت و گفت:

-هنوز نرفتی ببینیش؟؟؟؟؟؟؟

باران:نه....اصلا نمیدونم برم یا نرم...؟؟؟

لاریسا همان طور که وارد خیابان بیمارستان می شد گفت:

-به نظر من بهتره بری....اصلا حرف نزن....فقط به حرفاش گوش بده ببین چی میگه بعد برگرد خونه....

باران نفسش را بیرون داد و بعد از توقف ماشین به سرعت پایین پرید....وارد بیمارستان شد و به سمت پرستار جوانی که داشت با تلفن صحبت می کرد دوید:

-ببخشید خانوم...اتاق سهیل زند کجاست؟؟؟

پرستار:برای چی آوردنش؟؟؟؟؟؟

باران:مثل این که غش کرده بود....

پرستار جوان نگاهی به لیست مقابلش انداخت و گفت:

-انتهایی راهرو سمت چپ...اتاق 207....

باران:بله ممنون....

دست لاریسا را کشید و به سمت اتاق سهیل دوید...با چشمانش مشغول یافتن اتاق 207 بود که محمود به سمتشان آمد:

-سلام...چه زود رسیدین...

لاریسا با او دست داد و گفت:

-سهیل کو؟؟؟؟می شه دیدتش؟؟؟

محمود:میشه ولی خوابه....

باران بدون توجه به محمود و لاریسا وارد اتاق شد و به سهیل که غرق در خواب بود نگاه کرد.....آرام کنار تختش نشست و اجزای صورتش را از نظر گذراند....نمی دانست واکنش او نسبت به آمدنش به بیمارستان چه خواهد بود.....اصلا برای چه آمده بود؟؟؟؟؟مگر با سهیل دعوا نکرده بود؟؟؟پس آن جا چه می کرد؟؟؟؟؟آب دهانش را قورت داد و با خود فکر کرد که باید گیتا را به سهیل برساند....باید به وظیفه اش عمل کند...اما هنوز هم اندکی تردید داشت.....

***

بعد از حدود نیم ساعت از اتاق خارج شد و به سمت محمود رفت:

-شما نمیدونین واسه ی چی غش کرده بود؟؟؟؟

محمود نگاهی به ساعت انداخت و گفت:

-چرا..بهوش که اومد گفت با شما دعوا کرده و رفته دنبال گیتا....گیتا هم بهش گفته که تصمیم داره با اون پسره ازدواج کنه و به سهیلم گفته ذیگه مزاحمش نشه....اونم یه مدتی نشسته گوشه ی خیابون و دیگه چیزی نفهمیده....

بعد هم نگاهی به چهره ی گرفته ی باران انداخت و گفت:

-این دختر بالاخره سهیلو می کشه....نمیدونم شما هدفتون از این که می خواین سهیلو به گیتا برسونین چیه؟؟؟؟به نظر من بهتره کمکش کنین از فکر گیتا بیاد بیرون...

باران نگاه سردش را دوخت به محمود و گفت:

-خودتون باید بدونید که همچین چیزی غیر ممکنه....اگه قرار بود سهیل گیتا رو فراموش کنه با حرفای شما و تو همین مدت این کارو می کرد....

با صدای زنگ موبایلش گوشی را از توی جیبش بیرون کشید و با دیدن شماره ی مهربان همان طور که خودش را به فحش و ناسزا بسته بود جواب داد:

-بله مهربان؟؟؟؟؟؟؟

مهربان:باران تو و لاریسا کجایین...؟؟؟؟؟چرا یهو بدون این که خبر بدین غیبتون زد....؟؟؟؟؟

باران:به لاریسا گفتن یکی از دوستامون اومده بیمارستان اومدیم دیدنش...یادم رفت بهت بگم....

مهربان:برای شام میاین یا نه؟؟؟؟

باران:آره..الاناست که برگردیم...

مهربان:باشه پس من منتظرم..فعلا خدافظ...

باران:خدافظ...

گوشی را توی جیبش سر داد و به لاریسا گفت:

-من دارم بر می گردم خونه لاری..دوست ندارم وقتی سهیل بیدار میشه این جا باشم...تو میمونی یا با من میای..؟؟؟؟؟؟

لاریسا همان طور که از جا بلند می شد گفت:

-نه منم باهات میام...

از محمود خداحافظی کردند و از بیمارستان خارج شدند....لاریسا همان طور که ماشین را به سمت خانه می راند گفت:

-میشه بگی بیمارستان اومدنت چی بود وقتی می خواستی برگردی؟؟؟؟؟

باران:فقط خواستم ببینم سالمه یا نه.........؟؟؟؟

لاریسا:دیوونه ای به خدا....

باران چیزی نگفت و سرش را به سمت پنجره چرخاند...در دل دعا کرد محمود چیزی از آمدن او به سهیل نگوید....وقتی رسیدند مهربان میز شام را چیده بود و منتظر مانده بود...هردو لباس هایشان را عوض کردند و برای خوردن شام نشستند....مهربان یک ریز غر می زد و باران را حسابی کلافه کرده بود...بنابراین باران با بیشترین سرعت ممکن شامش را خورد و از سر سفره بلند شد....به اتاقش رفت و دراز کشید....سعی کرد به گلایه های مهربان نسبت به خودش بی توجه باشد و بخوابد....لاریسا وارد اتاق شد و همان طور که کنارش می نشست گفت:

-احساس می کنم از سهیل خوشت اومده....

باران چشمانش را به سقف دوخت و با بغض گفت:

-نه...سهیل برای گیتاست....من فقط یه بار عاشق یه آدم عوضی شدم که حالا هم مثل سگ پشیمونم...

لاریسا آهی کشید و گفت:

-واقعا کی فکرشو می کرد باران؟؟؟؟؟؟کی فکرشو می کرد یه کنجکاوی ساده همه ی زندگیتو زیر و رو کنه.؟؟؟

بادیدن اشک های باران دیگر چیزی نگفت....می دانست الان باران به چه چیزی فکر می کند....به همان زانتیای سفید رنگی که زندگی او را از این رو به آن رو کرده بود...از جا بلند شد و گفت:

-نمی خواستم ناراحتت کنم باران....

باران:میدونم...شب به خیر...

لاریسا:شب به خیر....

بعد از رفتن لاریسا باران سرجایش نیم خیز شد و بسته ای قرص خواب آور از کشو بیرون کشید....یک عدد خورد و چشمانش را بست....

***

موبایلش هم چنان داشت زنگ می خورد..با گیجی چشمانش را باز کرد و نگاهی به اطرافش انداخت....

تا خواست موبایلش را جواب بدهد قطع شد....از جا بلند شد و دست و صورتش را شست..خواست برای خوردن صبحانه به آشپزخانه برود که موبایلش بار دیگر زنگ خورد....محمود بود:

-الو باران خانوم؟؟؟؟؟

باران:سلام آقا محمود..خوب هستین؟؟؟

محمود:ممنون....خواب که نبودین؟؟؟

باران:نه بیدار بودم...چیزی شده....؟؟؟؟؟

محمود:امروز صبح سهیل مرخص شد...بهم گفت که بهتون بگم می خواد ببينتتون 

محمود:امروز صبح سهیل مرخص شد...بهم گفت که بهتون بگم می خواد ببینتتون....

باران با تعجب پرسید:

-منو می خواد ببینه؟؟؟؟؟؟مطمئنین؟؟؟؟؟

محمود:بله مطمئنم....

باران:باشه ممنون....کار دیگه ای ندارید...؟؟؟

محمود:نه..خدافظ....

تلفن را روی تخت پرتاب کرد و سرش را میان دستانش گرفت....مهربان صدایش زد:

-باران....باران بیا صبحونه....

باران:باشه الان میام....

بی حوصله به آشپزخانه رفت و صبحانه اش را خورد....دوست داشت برود و ببیند که سهیل چه کارش دارد اما از طرفی هم وقتی به حرف های آن روز سهیل فکر می کرد متوجه می شد که از دست او دلخور است....

کمی قهوه برای خودش ریخت و روی مبل مقابل تلویزیون ولو شد....همان طور که به حرکات تتلو نگاه می کرد و قهوه اش را می خورد به قرارش با سهیل هم فکر می کرد....

ساعت حدودا سه و نیم بود که حاضر شد....پالتوی مشکی رنگش را پوشیده بود و شال کلفت مشکی رنگی را هم سر کرده.....بوت هایش را پوشید و به سمت محل قرارش با سهیل به راه افتاد....کمی استرس داشت اما نمی دانست چرا.....سهیل روی نیمکتی نشسته بود و به درختان نگاه می کرد....باران آرام کنارش نشست و سلام کرد....سهیل سرش را برگرداند و سلام داد....مدتی که گذشت باران گفت:

-فکر کردم به آقا محمود گفتی کارم داری....

سهیل:هنوزم میگم....

باران:خب؟؟؟؟نکنه کارت سکوت کردنه....؟؟؟؟؟؟؟؟

سهیل:من...من بابت اون روز متاسفم....می خوام دوباره کمکم کنی باران....

باران پوزخندی زد:

-تو که گفتی من دارم از گیتا دورت می کنم....چی شد؟؟؟نظرت عوض شد؟؟؟

سهیل:من...

باران حرفش را قطع کرد:

-من دیگه بهت کمک نمی کنم سهیل....

سهیل:آخه چرا؟؟؟؟

باران از کوره در رفت:

-بسه دیگه....همش خرابکاری می کنی بعدم میای با یه ببخشید سر و ته قضیه رو هم میاری....الان فکر کردی دیگه گیتا چیزی از حرفای مارو باور می کنه؟؟؟؟همه چیزو خراب کردی...متاسفم....

از جا بلند شد و قدم زنان به سمت ماشینش به راه افتاد..صدای قدم های سهیل را می شنید که دنبالش میامد...سوار ماشینش شد و پایش را روی پدال گاز فشرد....از دست سهیل به شدت عصبانی بود...

البته می دانست که یک راه برای درست کردن خرابکاری سهیل وجود دارد..اما اصلا دوست نداشت تا موقع لزوم آن راه را امتحان 

کند..... 

فصل سیزدهم.

گیتا روی تختش نشسته بود و همان طور که گریه می کرد به سمیه می گفت:

-سمیه دارم دیوونه میشم....دیدی نقشت جواب نداد؟؟؟؟اون روز که با حسن رفتم رستوران سهیل فقط یکم عصبانی شد و منت کشی کرد ولی بعدش رفت و دیگه پشت سرشم نگاه نکرد....

سمیه:همین که منت کشی کرد و عصبانی شد کافی نیست؟؟؟؟

گیتا:نه کافی نیست....من دوست دارم سهیل دوباره دوسم داشته باشه....هر روز منتمو بکشه....مثل همون قدیما....

سمیه به تندی گفت:

-چرا سرتو مثل کبک کردی تو برف گیتا؟؟؟؟بفهم...سهیل داره با اون دختره ازدواج می کنه...همه ی این خرابکاری ها هم نتیجه ی غرور و خودبینی خودته....هنوزم همون طوری هستی....دوست داری همه منتتو بکشن و تو هم فقط باهاشون بازی کنی....ولی خوشحالم که سهیل همچین کسی نیست....

گیتا مبهوت به حرف های سمیه گوش داد و سپس به بوق آزاد تلفن....اصلا انتظار چنین حرف هایی را از سمیه نداشت...گریه اش شدید تر شد....سعی کرد تمام وقت هایی را که سهیل منتش را می کشید به یاد بیاورد....در آن دوران سهیل بود که دنبال او بود و گیتا محلش نمی داد...اما حالا همه چیز برعکس شده بود..

چه کسی فکرش را می کرد که او...گیتا دولتی...با آن همه غرور و افاده حالا منتظر یک اشاره ی سهیل باشد...؟؟؟؟بالشش را در آغوش کشید و دوباره گریه کرد....

***

باران همان طور که در اتاقش قدم می زد عصبی گفت:

-غلام من که بهت گفتم دیگه با این پسره ی آسمون جل بازی نمی کنم...

غلام:به خدا منم بهش گفتم باران....

باران:پس الان چه مرگشه؟؟؟گمشه پی کارش دیگه....

غلام:اصلا بیا با خودش حرف بزن....

باران:مگه الان اون جاست؟؟؟؟

غلام:آره..گوشی..فعلا خدافظ...

چند لحظه بعد صدای سعید:

-به به باران خانوم....شنیدم افتخار نمی دید یه دست دیگه هم در خدمت باشیم....

باران:ببین بچه...شاید تو این قدر وقت اضافی داشته باشی که بخوای باهام بازی کنی..ولی من وقتمو از سر راه نیاوردم که واسه آدمی مثل تو هدرش بدم....

سعید:نه خانوم...شما دردت یه چیز دیگست....می ترسی ببازی....

باران پوزخند صدا داری زد:

-اینو کسی می گه که تو همه ی دستا بُرده باشه....نه کسی مثل تو که هر دفعه ضایع تر از دفعه ی پیش بر می گردی خونتون...

سعید:به هر حال من نیومدنتو میذارم پای ترسوییت....

باران:هر غلطی دوست داری بکن...

موبایلش را قطع کرد و همان طور که سعید و هفت جدش را به بار فحش و ناسزا بسته بود به اشپزخانه رفت.....یک عدد موز برداشت و خورد....تصمیم داشت به قهوه خانه برود تا به آن پسر بی سر و پا ثابت کند که کی ترسوست....تا ساعت 7 وقت زیادی مانده بود....به اتاقش برگشت و روی تخت دراز کشید..می خواست کمی بخواد..بنابراین ساعت را برای 6 کوک کرد و خوابید...

خواب می دید که در خیابان ایستاده است....زانتیای سفید رنگ مقابلش است....برف از آسمان می بارد و همه جا سفید است....خودش را می دید...دختر جوانی را که با بدنی لرزان از سرما و چشمانی کنجکاو جلو می رود....در زانتیا باز بود....جلو می رود و داخلش را نگاه می کند...راهنماهای ماشین روشن بودند و صدای تیک تیک شان سکوت را می شکست....بوی تند و تلخ سیگاری میامد....دستش را روی فرمان می کشد...گرم است...سرش را از ماشین بیرون میاورد...می خواهد دستش را به سقف تکیه دهد که ناگهان...

همان طور که جیغ میزد از خواب پرید....بدنش عرق کرده بود و صورتش خیس از اشک بود...مهربان سراسیمه وارد اتاق شد و با نگرانی پرسید:

-باران چی شده؟؟؟چرا جیغ کشیدی...؟؟؟؟؟؟؟

با دیدن اشک های باران کنارش نشست و همان طور که سرش را نوازش می کرد زمزمه کرد:

-بازم همون خواب تکراری..نه؟؟؟؟

باران همان طور که نفس نفس میزد سرش را به علامت تایید تکان داد....مهربان بغض کرد..مگر باران چند سال داشت که باید این طور عذاب می کشید....؟؟؟دورانی که می توانست بهترین دوران زندگی او باشد در یک مکان وحشتناک سپری شده بود....مکانی که مهربان با یادآوریش بر خود می لرزید....به خاطر چه چند سال از عمرش را آن جا سپری کرده بود؟؟؟؟یک کنجاوی..یک کنجکاوی ساده و احمقانه....

***

باران با ریموت ماشینش را قفل کرد..دست هایش را در جیب کاپشنش فرو برد و وارد کافی شاپ شد....

کامی مشغول مرتب کردن پیش خوان کافی شاپش بود....باران سلام کرد...کامی با لبخند جوابش را داد و گفت:

-چه عجب از این ورا؟؟؟؟؟قبلنا هفته ای یه بار میومدی...حالا دیگه همونم نمیای....

باارن:به جون کامی سرم شلوغه....الانم فقط به خاطر قراری که دارم اومدم....

کامی:امروزم بازی داری؟؟؟؟

باران:اوهوم....

کامی:باشه پس برو...وقتتو نمی گیرم...راستی چیزی نخوردی....

باران:یه وقت دیگه میام می خورم...فعلا...

وارد قهوه خانه شد و به سمت میز سعید رفت....از دیدنش احساس تهوع می کرد ولی چاره ای نبود..سعید سیگاری آتش زد و گفت:

-فکر کردم گفتی نمیای....

باران:اومدم بهت ثابت کنم کی ترسوئه...

سعید بی هیچ حرفی ورق ها را چید و بازی شروع شد....باران نیازی نداشت فکر کند....سعید مثل همیشه به قدری مبتدی بازی می کرد که در عرض نیم ساعت بازی تمام شد....

سعید اسکناس ها را مقابلش گذاشت و گفت:

- دویست 200 تومن بیشتر میدم به شرطی که یه کاری کنی....

باران علیرغم میلش پرسد:

-چی کار؟؟؟؟

سعید سرش را نزدیک تر برد و با لحن چندش آوری گفت:

-به شرط این که امشب مهمون من باشی خانوم کوچولو....

چند لحظه گذشت تا باران متوجه منظور سعید شد....دندان هایش را به هم سایید و گفت:

-حالم ازت بهم می خوره آشغال عوضی..

از جا بلند شد و بدون این که یک هزاری از پول های سعید را بردارد از کافی شاپ خارج شد....دوست داشت گریه کند اما نمی توانست....روزی حتی فکرش را هم نمی کرد که برای به دست آوردن پول با هر کس و ناکسی سر و کله بزند..با کسی مثل سعید.....ریموت را از جیبش بیرون آورد و خواست سوار شود که ناگهان دستمالی را جلوی دهانش گرفتند...چشمانش کم کم بسته می شد....سرش گیج می رفت...در آخرین لحظه سعید را دید که کمی دورتر ایستاده و سیگارش را زیر پا له می کند....

سلام دوست جونیا...خوبین؟؟؟؟بچه ها من امروز یه پست براتون میذارم چون چهارشنبه و پنج شنبه رو نیستم...قراره بریم عروسی دختر عموم....تا من برگردم شما هم برین نقد....بذارین وقتی بر می گردم خوشحال بشم...

فصل چهاردهم.

چشمانش کم کم بسته می شد....سرش گیج می رفت...در آخرین لحظه سعید را دید که کمی دورتر ایستاده و سیگارش را زیر پا له می کند....

متوجه چیزی نمی شد....صداها برایش گنگ و نا مفهوم بود....دلش می خواست چشمانش را باز کند اما نمی توانست....پلک هایش سنگین بودند....به شدت تقلا کرد...بالاخره توانست کمی چشم هایش را باز کند...قامت پسر جوانی را می دید که بین سعید و نوچه هایش ایستاده و با آن ها درگیر است....سعی کرد

صدایی در بیاورد اما نتوانست....تنها کاری که می توانست انجام بدهد این بود که چشمانش را ببندد و منتظر بماند....

+++

با احساس خیسی روی صورتش چشمانش را باز کرد....سهیل با نگرانی به سمتش خم شده بود و مدام

اسمش را صدا میزد...سهیل این جا چه می کرد..؟؟؟..با صدایی خش دار و آهسته گفت:

-من کجام؟؟؟؟تو این جا چی کار می کنی؟؟؟

سهیل:باران فعلا بخواب...وقتی بیدار شدی برات همه چیزو توضیح میدم....

باران سر جایش نیم خیز شد و متوجه شد که در داخل ماشین سهیل نشسته اند....دستش را روی سرش گذاشت...نگاهی به سهیل و بطری آب در دستش انداخت....دوباره پرسید:

-چی شده؟؟؟تو این جا چی کار می کنی؟؟؟

سهیل:من اومده بودم این جا دنبالت که دوباره ازت بخوام بهم کمک کنی...تو ماشین نشسته بودم که دیدم داری میای....از ماشین پیاده شدم و خواستم بیام سمتت که دیدم دو تا پسر با کلوفروم بیهوشت کردن...

اومدم جلو باهاشون درگیر شدم...میشناختیشون باران؟؟؟؟

باران نگاهی به شکاف لب سهیل که خونی بود انداخت و گفت:

-آره میشناختمشون..

بطری آب را از دست سهیل گرفت و دستمالی را خیس کرد..چند بار دستمال را به کنار لب سهیل کشید...

خون لبش پاک شد...ولی هنوز باد کرده بود....سهیل بی هیچ حرفی ماشین را روشن کرد و ماشین را به سمت خانه به حرکت در آورد...باران در طول راه ساکت بود...می دانست که باید از سهیل تشکر کند...

با این که وظیفه ای در قبال او نداشت اما به خاطرش با چند نفر درگیر شده بود و لبش هم شکافته شده بود...با یاد آوری سعید و بلایی که ممکن بود به سرش بیاید به خود لرزید...سهیل بخاری را روشن کرد....

وقتی رسیدند باران در را باز کرد و همان طور که پیاده می شد گفت:

-ممنونم...به خاطر همه چی....

سهیل لبخند زد:

-وظیفم بود....

باران:نه..تو هیچ وظیفه ای نداشتی....میتونستی ولم کنی بری...

سهیل چیزی نگفت...باران ادامه داد:

-یه جورایی بهت مدیون شدم....دوباره کمکت می کنم اما به خدا سهیل این دفعه خراب کنی میرم دیگه پشت سرمم نگاه نمی کنم...باشه؟؟؟؟

چهره ی سهیل آشکارا باز شد...لبخندی زد و با نگاهش باران را که وارد خانه می شد را بدرقه کرد...

***

سارا(مادر سهیل)نگاهی به پسرش انداخت و گفت:

-تا این وقت شب کجا بودی سهیل؟؟؟؟

سهیل:جایی کار داشتم....

سارا:همیشه یه جایی کار داری....اصلا تو خونه پیدات نیست...

سهیل:مامان دوباره شروع نکن....

سارا:برات زن بگیرم درست میشی....

سهیل:من زن نمی خوام..فعلا برای ازدواج زوده....

سارا:زود که نیست هیچ..دیرم هست...راستی...این دختره بود..باران...

سهیل آب دهانش را قورت داد:

-خب؟؟

سارا:دیگه خبری ازش نیست؟؟؟؟اینم مثل بقیه بود؟؟؟؟ولش کردی؟؟؟

سهیل:نه..ولش نکردم....

سارا لبخندی زد و گفت:

-فردا برای شام دعوتش کن بیاد این جا....دلم براش تنگ شده....

سهیل با چشمانی که به اندازه ی نلبعکی گشاد شده بود به سمت مادرش برگشت و گفت:

-دلتون براش تنگ شده؟؟؟؟؟

سارا با خونسردی لیوانی شربت در مقابل سهیل گذاشت و گفت:

-آره..اگه نمیتونی دعوتش کنی شمارشو بده خودم بهش زنگ بزنم....

سهیل عصبی از جا بلند شد و به اتاقش رفت....حتی فکر این که مادرش بخواهد باران را به عنوان همسر برایش انتخاب کند عذابش می داد...مطمئن بود که باران هم مخالف است و فقط این موضوع بود که کمی دلش را گرم می کرد...

باران در اشپزخانه کنار مهربان نشسته بود...مهربان همان طور که چند عدد سیب زمینی برای شام پوست می کند گفت:

-باران جان..ازت خواهش می کنم...این قدر مرضیه رو عذاب نده....بهش یه فرصت بده..بذار حرفاشو بزنه...

زن بیچاره هر روز داره گریه می کنه....

باران چیزی نگفت...حرف های لاریسا در گوشش می پیچید...خیلی برایش سخت بود که مادرش را ببخشد اما...با این حال او مادرش بود...همان طور که به نقطه ی نامعلومی خیره شده بود گفت:

-باشه...یه روز باهاش قرار میذارم ببینم چی میگه...

مهربان با خوشحالی به سمتش برگشت و گفت:

-راست میگی...؟؟؟؟

-اوهوم...راستی...

صدای زنگ تلفن حرفش را قطع کرد..لاریسا بود..با صدایی پر ذوق گفت:

-الو باران؟؟؟؟؟؟

-چیه لاریسا...؟؟باز چی شده این قدر خوشحالی...؟؟؟

-باران یه خبر خوب....البته خوب که نه یه خبر عــــــالی.... 

باران:خب بنال ببینم چی شده...

لاریسا با ذوقی آشکار گفت:

-فردا شب محمود اینا میان خواستگاری خونمون.....

باران چند لحظه چیزی نگفت...نفسش بند آمده بود...محمود برود به خواستگاری لاریسا؟؟؟؟؟؟اشک شوق از چشمش پایین می ریخت....لاریسا که از نفس زدم های باران فهمیده بود گریه می کند پرسید:

-داری گریه می کنی دیوونه؟؟؟؟؟؟؟؟

باران:اشک شوقه...خیلی برات خوشحالم لاری....خیلـی..مبارک باشه عزیزم....ایشالا خوشبخت بشی...

لاریسا:مرسی..ایشالا عروسی خودت....

باران در میان اشک پوزخندی زد...چه کسی حاضر می شد با یک دختر مطلقه ی سابقه دار ازدواج کند....؟؟

با صدای لاریسا به خودش آمد:

-فردا میتونی بیای خونمون....؟؟؟؟؟

-حتما....از صبح میام کمک....

-مرسی عزیزم...فردا می بینمت..بای...

-بای...

تلفن را گذاشت و آه عمیقی کشید..مهربان از آشپزخانه سرک کشید:

-کی بود باران؟؟؟

باران:لاریسا...

مهربان:خب،چی می گفت؟؟؟؟

باران:قراره فردا براش خواستگار بیاد..

چهره ی مهربان باز شد:

-به سلامتی....

باران به اتاقش رفت....پنجره را باز کرد..لبه ی پنجره نشست و پاهایش را آویزان کرد....خاطراتش با لاریسا را به یاد آورد...از سال اول دبیرستان با هم دوست و آشنا بودند....هر دو انسانی می خواندند....هر دو رویای روان پزشک شدن را در سر داشتند...هر دو خانواده ی مرفه و خوبی داشتند...مادرهایشان با هم رفت و آمد داشتند و به همین علت باران و لاریسا با هم خیلی صمیمی بودند...وقتی کنکور دادند هر دو در یک دانشگاه قبول شدند....اما افسوس که باران فقط توانست دو ترم را بگذراند....

آن حادثه ی شوم،آن حادثه ی لعنتی،آن کنجکاوی احمقانه...همه چیز را خراب کرد...آن چند سالی را که در زندان بود از لاریسا خبری نداشت اما بعد از چندین سال حبس و آزاد شدن دوباره رابطه اش با لاریسا شکل گرفته بود...حالا لاریسا داشت ازدواج می کرد....با کسی که دوستش داشت....باران از صمیم قلب خوشحال بود و برای او آرزوی خوشبختی می کرد...اما حسی در قلبش بود که وادارش می کرد صورتش را با اشک هایش خیس کند....

+++

باران لباس هایی را که قرار بود در بله بران لاریسا بپوشد را در ساک کوچکی گذاشت و همراه مهربان از خانه خارج شد...کمی استرس داشت....برای ماشینی دست بلند کرد و سوار شدند....بعد از حدود نیم ساعت رسیدند...خانه ی لاریسا خیلی شلوغ بود...مادر لاریسا،ژیلا خانم در تکاپو بود و تلاش می کرد به کمک دختر خاله های لاریسا،زهرا و زیبا همه چیز را فراهم کند...باران با دخترها دست و داد و سلام و احوالپرسی کرد...

سریع لباس هایش را در آورد و با لباس راحتی مشغول جارو کشیدن خانه شد...زیبا و لاریسا میوه وشیرینی را در ظرف ها می چیدند و زهرا هم خانه را گردگیری می کرد....مهربان و ژیلا خانم هم همان طور که صحبت می کردند برای شام تدارکاتی می دیدند....

ساعت تقریبا 5 بود که باران به حمام رفت و دوش گرفت...پیراهن دکلته و کوتاه مشکی رنگش را بیرون کشید و به تن کرد..موهای فرش را هم کمی موس زد و با کلیپس بزرگی بالای سرش جمع کرد....لاریسا هم پیراهن کوتاه سفید رنگی را پوشیده بود و موهایش را بافته بود....باران نگاهی تحسین آمیز به او انداخت و صندل هایش را هم پوشید..همه حاضر و آماده بودند...

زنگ اف اف را که زدند لاریسا با چشمانی نگران دست باران را فشرد و گفت:

-وای باران..اومدن...

باران با لحن آرامش بخشی گفت:

-آروم باش لاریسا...این همون محموده....

صدای سلام و احوالپرسی میامد..باران دستی به موهایش کشید و گفت:

-من میرم بیرون...تو هم هروقت صدات زدن بیا...باشه..؟؟؟

لاریسا به تایید سر تکان داد و باران از اتاق خارج شد...دستش روی دستگیره بود و می خواست در راببندد که با دیدن شخصی که پشت سر محمود میامد بر جا خشکش زد....

فصل پانزدهم.

دستش روی دستگیره بود و می خواست در راببندد که با دیدن شخصی که پشت سر محمود میامد بر جا خشکش زد....سهیل آن جا چه می کرد...؟؟؟؟پیراهن دکلته اش را کمی بالاتر کشید و به سمت آن ها به راه افتاد....مادر محمود او را به گرمی در آغوش کشید و بوسید....پدر محمود هم صمیمی با او دست داد و حالش را پرسید..همان طور که با محمود دست می داد پرسید:

-سهیل این جا چی کار می کنه؟؟؟؟

محمود لبخندی زد و گفت:

-جای برادرم آوردمش....

باران یک تای ابرویش را بالا برد و سهیل را که به سمت آن ها میامد بررسی کرد...شلوار لی تیره رنگی پوشیده بود و اورکت مشکی رنگش را هم به تن کرده بود....موهایش را روی صورتش ریخته بود و عطر خنکی هم زده بود....همان طور که سبد گل را به دست محمود می داد گفت:

-تو اومدی خواستگاری حمالیشو من باید بکنم.....

محمود:یه محمود که بیشتر نداری....

سهیل چشم غره ای به او رفت و با باران سلام و احوالپرسی کرد....ژیلا خانم گفت:

-چرا اون جا ایستادین؟؟؟؟بفرمایید بشینید...

همگی به سمت مبل های پذیرایی به راه افتادند و هر کدام روی یکی از مبل ها نشستند....ژیلا خانم لاریسا را صدا زد و از او خواست چایی بیاورد و کمی بعد هم قامت لاریسا با سینی چایی نمایان شد....

چایی ها را تعارف کرد و کنار باران نشست....از فشار های گاه بیگاه دستش معلوم بود که استرس دارد....

و باران هم همان طور که خیاری پوست می کرد با خود می اندیشید مگر لاریسا هم بلد است خجالت بکشد؟؟؟؟بعد از کمی صحبت های متفرقه پدر محمود گفت:

-اگه موافقین بریم سر اصل مطلب....

همه ساکت ماندند...پدر محمود ادامه داد:

-راستیش محمود اصلا تو قید و بند زن گرفتن و ازدواج کردن نبود.....ولی چند وقت پیش اومد و گفت که دختر مورد علاقشو پیدا کرده...ما هم لاریسا جان رو دیدیم و موافقتمون رو اعلام کردیم....لاریسا مثل دخترمون می مونه..

ژیلا خانم:شما لطف دارید....لاریسا کوچیک شماست....

حوصله ی باران سر رفته بود...از نظرش این کارها بی معنی بود....با صدای پدر محمود به خودش آمد:

-اگه اجازه بدین این دو تا جوون یکم با هم صحبت کنن و اگه مشکلی نبود سر باقی چیزا توافق کنیم....

با چشم و ابروی ژیلا خانم لاریسا و محمود به اتاق رفتند....باران خودش را به سهیل نزدیک تر کرد:

-چه خبر از گیتا.....؟؟؟؟

سهیل دستی لای موهایش کشید:

-هیچ خبری ازش ندارم باران...

نگاهش را به باران دوخت و گفت:

-هر نقشه ای داری سریع تر اجراش کن....می ترسم با اون پسره ازدواج کنه....

باران چیزی نگفت و به بازی با دستمالش مشغول شد.....سهیل درست می گفت..نباید وقت را هدر می دادند....اما..می ترسید سهیل با نقشه اش موافقت نکند...لاریسا و محمود از اتاق بیرون آمدند و نشستند.

همه به دهان لاریسا چشم دوخته بودند...لاریسا آب دهانش را قورت داد و گفت:

-ما حرفامونو زدیم....من موافقم.....

در کسری از ثانیه فضای خانه با سوت و جیغ و دست و کل پر شد.....باران از جا بلند شد و جعبه ی شیرینی را تعارف کرد....زیبا هم به سمت ضبط رفت و آهنگ شادی گذاشت.....باران لاریسا را بوسید و گفت:

-مبارک باشه....

لاریسا:مرسی...ایشالا نصیب تو بشه...

سهیل به سمتشان آمد:

-خب دیگه لاریسا خانوم...شما و محمود هم رفتین قاطی مرغا.....

همه خندیدند....لاریسا لبخندی زد و گفت:

-ایشالا شما هم زودتر بیاین قاطی مرغا.....

سهیل:دستت رو سرم لاریسا خانوم.....

باران لاریسا را بلند کرد و گفت:

-این حرفا رو تموم کنین..پاشو برقص...

کمی با لاریسا رقصید.....همان طور که با آهنگ بابا کرم خودش را تکان می داد نقشه اش را در ذهن بررسی می کرد....به نظرش نقشه ی بی عیب و نقصی بود.....با انجام این نقشه گیتا به عشقش به سهیل اعتراف می کرد....با بلند شدن زیبا و زهرا باران نشست....سهیل کنارش نشست و گفت:

-مامانم فردا شب برای شام دعوتت کرده خونمون....

باران متعجب پرسید:

-چرا؟

سهیل:نمیدونم....میتونی بیای؟؟؟

باران:نمیدونم....اگه نتونستم فردا بهت خبر میدم...

سهیل:باشه....

با تمام شدن آهنگ لاریسا و زهرا و زیبا نشستند.....باران در گوش سهیل گفت:

-با اون کاری که تو اون روز جلوی گیتا کردی فکر نکنم دیگه نقش بازی کردنامونو باور کنه....وقت اجرای آخرین نقشه است...

سهیل:چه نقشه ای؟؟؟

باران:نقشه ی من اینه که.... 

فصل شانزدهم.

سهیل:چه نقشه ای؟؟؟

باران:نقشه ی من اینه که به همه میگیم می خوایم با هم ازدواج کنیم....یه ازدواج صوری...مطمئنم گیتا بر می گرده...البته اگه این نقشه رو درست اجرا کنیم....

سهیل به شدت جا خورده بود.....با صدایی آهسته پرسید:

-کار به ازدواج و زیر یه سقف رفتن میرسه؟؟؟؟

باران:نه....فقط تا عقد پیش میریم....

سهیل:از کجا مطمئنی گیتا بر می گرده....؟؟؟

باران ساکت ماند..سهیل دوباره گفت:

-باران تو از کجا این چیزا رو میدونی؟؟؟؟از کجا میدونی چه جوری گیتا میاد سمتم...؟؟؟؟نمی خوای علتشو بگی؟

باران از جا بلند شد....چند قدم جلو رفت...ولی در لحظه ی آخر برگشت و گفت:

-شاید یه روز بهت گفتم....ولی الان نه....

بغض گلویش را آزار می داد.....خود را به اتاق لاریسا رساند و روی تخت نشست.....خودش را می دید....

دختری که با بهت و حیرت گوشه ی زندان نشسته بود و با خود فکر می کرد چرا؟؟؟؟چرا او؟؟؟مگر چه گناهی کرده بود که آینده اش این جور تباه شد.؟؟؟؟زمانی که به خانواده اش نیاز داشت او را تنها گذاشتند....

به یاد برادرش افتاد....بهنام.....چه قدر دوستش داشت....اما او هم سیلی محکمی در گوشش زده بود و رهایش کرده بود...لاریسا در را باز کرد و وارد اتاق شد....با دیدن باران که روی تخت نشسته بود و چشم هایش خیس بود نگران شد و به سمتش دوید....سرش را در آغوش گرفت و گفت:

-باران چی شده؟؟؟؟باران....سهیل اذیتت کرده؟؟؟؟

باران به هق هق افتاد:

-یاد بهنام افتادم.....

لاریسا کنار باران نشست و چیزی نگفت....خوب می دانست که باران الان بیش از هر چیزی به دلداری نیاز دارد....

+++

باران از داخل کتاب خانه اش رمانی بیرون کشید و روی تخت نشست....مدت زیادی از آخرین باری که رمان خوانده بود می گذشت....روی تخت دراز کشید و خواست رمان خواندن را شروع کند که موبایلش زنگ خورد.

با دیدن شماره ی ناشناس با کمی تردید گوشی را برداشت:

-بله؟؟؟

صدای مادرش آمد:

-باران؟؟؟

و بعد هم صدای گریه....باران چیزی نگفت....منتظر ماند تا گریه ی مرضیه تمام شود....کمی بعد:

مرضیه:باران دخترم....توروخدا قطع نکن....من باهات حرف دارم مامان....

اشک های باران پایین می امدند.....

مرضیه:باران جان به خدا قسم ماجرا اون طور که تو فکر می کنی نیست....یک بار...فقط یک بار بذار ببینمت...

باران نگاهی به ساعت اتاقش انداخت....ساعت 3 بود.....باید از ساعت 7 برای شام به خانه ی سهیل میرفت....

نفسش را بیرون داد و گفت:

-ساعت 4 پارک کاج....

تلفنش را قطع کرد و به نقطه ی نا معلومی چشم دوخت..برای شنیدن حرف های مادرش کنجکاو بود..

خیلی دوست داشت از او بپرسد که بهنام چه طور است اما احساسش او را از این کار منع کرد....با سستی از جا بلند شد و لباس هایش را پوشید....برای مهربان نامه ای گذاشت که به دیدن مادرش می رود..سپس از خانه خارج شد....پارک کاج نزدیک بود.....قدم زنان به راه افتاد و بعد از یک ربع رسید..

می دانست مادرش کجاست....همیشه وقتی از سرکار بر می گشت روی نیمکت مخصوص می نشست و منتظر مادرش می شد...بعد از مدتی مادرش هم از سرکار بر می گشت و با هم قدم زنان به خانه می رفتند....روی نیمکت نشست....خاطرات عذابش می داد..کمی بعد مادرش آمد....کنار باران نشست و با بغض سلام داد....باران هم....نگاهی به ساعتش انداخت و گفت:

-اگه حرفی داری زودتر....من جایی کار دارم...

مرضیه که می ترسید باران برود اشک هایش را پاک کرد و گفت:

-همون شبی که پلیس تو را گرفت به ما گفتن که تو با اون پسره،صاحب ماشین رابطه داشتی...می گفتن تو ازش حامله ای...پسره تو رو ول می کنه و تو هم از روی عصبانیت میزنی اون کارو می کنی...

باران با حیرت به مرضیه نگاه کرد....چشم هایش از تعجب درشت شده بود....نفس زنان پرسید:

-خب؟؟؟شما هم باور کردین..نه؟؟؟؟این قدر ساده بودی که حرف یه غریبه رو به دخترت ترجیح دادی....بدون هیچ تحقیقی....تو به خودت نگفتی اگه حاملم پس چرا شکمم بزرگ نشده...؟؟

مرضیه:به ما گفتن تو بچه رو انداختی....

باران از جا بلند شد..سرش گیج می رفت....پدرش را به یاد آورد که با کمر بند به جانش افتاده بود....سیلی بهرام....کیفش را برداشت و دوید....مرضیه از جا بلند شد و بلند گفت:

-باران..ترو خدا..هر وقت تونستی با خودت کنار بیای برگرد....

اما باران بدون هیچ حرفی از پارک خارج شد....کل راه را تا خانه ی سهیل دوید.....وقتی رسید همان جا روی زمین نشست و سرش را میان دستانش گرفت....چه کسی آن همه دروغ تحویل خانواده اش داده بود.....؟؟؟؟

در خانه ی سهیل باز شد...باران از جا بلند شد و به سهیل که داشت از خانه خارج می شد سلام کرد....

سهیل لبخندی زد و گفت:

-سلام..چرا رو زمین نشسته بودی؟؟؟

باران:همین طوری..یکم سرگیجه داشتم نشستم که بهتر بشم بعد بیام تو....

دنبال سهیل وارد خانه شد و در پشت سرش بسته شد.... 

دنبال سهیل وارد خانه شد و در پشت سرش بسته شد....سارا به استقبالش آمد و با خوشرویی به داخل دعوتش کرد...باران از این همه محبت و مهربانی سارا گیج شده بود اما چیزی نگفت و همراه هم وارد خانه شدند....سارا همان طور که به آشپزخانه می رفت تا وسایل پذیرایی را مهیا کند گفت:

-باران جان برو تو اتاق سهیل لباساتو عوض کن..

باران:چشم....

وارد اتاق سهیل شد....اتاق شیک و بزرگی بود....تمام وسایل اتاق از چوب بود و بوی عود فضا را پر کرده بود.

باران همان طور که مانتویش را در می آورد اتاق را از نظر گذراند....جلوی آینه ایستاد و موهایش را مرتب کرد.

حرف های مادرش در ذهنش چرخ می خوردند....دستی به پیشانیش کشید و با افکاری پریشان به پذیرایی بازگشت...سهیل جلوی تی وی نشسته بود و مشغول نوشیدن شربتش بود...سارا با بشقابی میوه کنارش نشست و گفت:

-خب باران جان...دیگه چه خبر دخترم؟؟

باران:سلامتی سارا جون....

سارا:خیلی وقت بود نیومده بودی این ورا....دلم برات تنگ شده بود...

باران:ممنون...لطف دارین....

سهیل نگاهی به باران انداخت و بی مقدمه گفت:

-مامان می خوام یه چیزی بهت بگم...

سارا:بگو مامان...

سهیل نفس عمیقی کشید و گفت:

-راستش...راستش منو باران می خوایم با هم ازدواج کنیم...

باران سرش را پایین انداخت....سارا با لکنت گفت:

-این که....این که خیلی خوبه....مبارک باشه پسرم....

بعد با خوشحالی از جا بلند شد و همان طور که به دور خودش می چرخید گفت:

-خدایا شکرت...شکرت..پسرم بالاخره می خواد زن بگیره....

سپس تلفن را برداشت و گفت:

-باید به سوده و گیتا زنگ بزنم بگم بیان این جا....

باران و سهیل نگاهی با هم رد و بدل کردند و سپس باران مشغول پوست کردن میوه هایش شد....صدای سارا میامد:

-سلام سوده خوبی؟

-...

-سهیلم خوبه...سلام داره..گیتا چه طوره؟؟؟

-...

-خب خدارو شکر....

-...

-میتونی الان با گیتا بیای این جا...؟؟؟

-....

-خیره خواهر...

-...

-واسه شام بیاین....کار واجب باهات دارم سوده....

-....

-پس ما منتظریم..خدافظ...

-...

باران با دیدن سارا که به آشپزخانه می رفت نفسی از سر آسودگی کشید و به سهیل گفت:

-سهیل من باید باهات حرف بزنم....

سهیل منتظر نگاهش کرد....باران لب هایش را تر کرد و گفت:

-یه قرآن برای من میاری؟؟؟

سهیل با تعجب پرسید:

-قرآن می خوای چی کار؟؟؟

باران:بیار....

سهیل از جا بلند شد و به اتاق سارا رفت و بعد از مدتی با قرآن برگشت....قرآن را به دست باران داد و منتظر نگاهش کرد...باران گفت:

-به قرآن اعتقاد داری؟؟؟

سهیل:معلومه....این چه حرفیه؟؟؟

باران:تو رو به همین قرآن قسمت میدم اگه به گیتا رسیدی هیچی از این ماجراها به روش نیاری....اگه بشنوم بهش گفتی من میدونستم تو دوسم داری و این حرفا میام زندگیتو خراب می کنم...قسم میخوری هیچی بهش نگی؟؟؟

سهیل:باشه..قسم می خورم....

باران قرآن را کنار گذاشت و گفت:

-اگه دوست داری گیتا باهات بمونه باید بعضی چیزا رو یاد بگیری....سهیل تو یه پسری...درسته گیتا رو دوست داری و شاید تو آینده زنت بشه ولی همیشه یادت باشه باید یکم غرور داشته باشی....هیچ دختری از پسرای آویزون و لوس خوشش نمیاد...باید مثل یه مرد رفتار کنی....با جذبه و محکم....اگه دوست داری حسی که به گیتا داری رو گیتا هم تجربه کنه باید خودتو از اول بسازی....بشی یه سهیل دیگه....

سهیل به فکر فرو رفت....حرف های باران همیشه آرامش می کرد...حرف های باران همیشه درست بود..

خودش هم از سهیل خسته شده بود...باید شخص دیگری می شد....باید خودش را عوض می کرد....

+++

زنگ آیفون را زدند و سارا در را باز کرد....باران و سهیل سرپا ایستاده بودن تا با مهمانها سلام و احوالپرسی کنند.....سوده و گیتا وارد شدند....گیتا با دیدن باران اخم هایش را درهم کشید و با سردی با او سلام و احوالپرسی کرد..

سارا با خوشحالی از مهمان هایش استقبال کرد و برای آن ها میوه و چای آورد....سهیل در تمام مدت در فکر بود..باران هم....ساعت 10 بود که سارا همه را به صرف شام دعوت کرد....وقتی پشت میز نشستند سارا گفت:

-سوده قبل از این که شامتو بخوری می خوام بهت یه چیزی بگم....

سوده چنگالش را درون بشقاب گذاشت و گفت:

-چی شده سارا؟؟؟

سارا:امروز سهیل بهم گفت می خواد ازدواج کنه....

سالاد به گلوی گیتا پرید....سارا لیوان آب را به سمتش گرفت و گفت:

-چی شده خاله؟؟؟

سوده محکم به پشت او کوبید و گفت:

-هیچی خواهر...نگفتی با کی؟؟؟

سهیل و باران به هم نگاهی انداختند و منتظر جواب سارا ماندند...سارا هم کمی سالاد برای خودش کشید و گفت:

-با باران....

گیتا فریاد کشید:

-بـــــــــــــــــاران؟؟؟ ؟

سارا:اره گیتا جان...منم که بارانو مثل دخترم دوست دارم...برای همین موافقت کردم....

سوده خودش را جمع و جور کرد و تبریک گفت....سهیل هم با خوشرویی جواب خاله اش را داد...در تمام طول شام سهیل به باران غذا تعارف می کرد و با هم حرف می زدند...بعد از شام باران و سوده به کمک سارا رفتند و گیتا هم به اتاق سهیل رفت...با صدای سهیل که می گفت"باران موبایلت"دست از کار کشید و به سمت موبایلش دوید:

-بله؟؟؟

مهربان:الو باران..؟؟؟نمیای خونه؟؟؟ساعت 12...

باران:دارم حاضر میشم مهربان....الان میام....

مهربان:باشه..مواظب خودت باش...خدافظ...

باران:خدافظ...

گوشی را که در کیفش گذاشت سهیل پرسید:

-مهربان بود؟؟؟

باران:اوهوم....

سهیل:چی می گفت؟؟؟؟

باران:گفت دیر وقته..برگردم....

به سمت اتاق سهیل رفت تا لباس هایش را بپوشد....خواست در اتاق را باز کند که ناگهان با شنیدن صدای هق هق گیتا سر جایش میخکوب شد....از ته دل می گریید....کمی پشت در ایستاد و به صدای گریه اش گوش داد....بیچاره گیتا....در زد و کمی بعد با شنیدن صدای گرفته ی گیتا وارد شد....لباس هایش را پوشید و بی هیچ حرفی از اتاق خارج شد....سارا به سمتش آمد و گفت:

-داری میری عزیزم؟؟؟

باران:بله با اجازتون...خیلی خوش گذشت سارا جون..ممنون بابت شام....

سارا:خواهش می کنم عزیزم..این جا از این به بعد خونه ی خودته.....

بعد رو به سهیل گفت:

-بلند شو بارانو برسون مامان....

باران پیش دستی کرد:

-نه خودم میرم سارا جون...

سارا:ساعت دوازده شبه..با سهیل بری خیالم راحت تره....

سهیل به سرعت کاپشنش را پوشید و بعد از خداحافظی باران با سوده و سارا از خانه خارج شدند....

سوار شدند و ماشین حرکت کرد....باران در تمام طول راه چشمانش بسته بود..همان طور که سرش را به شیشه تکیه داده بود حوادث آن روز را مرور می کرد.....وقتی رسیدند به سهیل گفت:

-حرفام یادت نره....مرد باش...

سهیل لبخندی زد و چشمانش را به نشانه ی تایید باز و بسته کرد....باران از ماشین پیاده شد و به خانه رفت....سهیل سرش را روی فرمان گذاشت....چه قدر دوست داشت باران کنارش بنشیند و برایش حرف بزند..آرامشی را که در کنار او داشت هبچ جا حتی کنار مادرش و گیتا نداشت..... 

فصل هفدهم.

چه قدر دوست داشت باران کنارش بنشیند و برایش حرف بزند..آرامشی را که در کنار او داشت هبچ جا حتی کنار مادرش و گیتا نداشت.....ماشین را روشن کرد و به سمت خانه به راه افتاد....

باران موهایش را برس کشید و به رختخواب رفت.....سرش به شدت درد می کرد....چشمانش را بست....

و کمی بعد خواب او را ربود....

+++

دستش را به روی سقف زانیا کشید...دستانش خونی شد....سردش بود..ترسیده بود....از چشمانش اشک میامد....سرش را داخل ماشین کرد و کم کم توانست تیزی چاقو را روی داشبورد تشخیص دهد....

نفس نفس زنان عقب رفت....دستش را روی سرش گذاشت و هق هق اش سکوت خیابان را شکست...

خواست بدود ولی دیگر خیلی دیر شده بود....صدای آژیر پلیس به گوش رسید و کمی بعد ماشین پلیس از دور نمایان شد....

+++

روی تخت نشست و گریه کرد....دستش را روی دهانش گذاشت تا صدایش به گوش مهربان نرسد....تصویر پدرش جلوی چشمانش نقش بست....آمده بود ملاقات...سیلی محکمی به گوشش زده بود...گفته بود دیگر دختر هرزه ای به نام باران ندارد...باران زار زده بود....التماس کرده بود..اما پدرش با بی رحمی او را تنها گذاشته بود....برای گناه مرتکب نشده...!!!!

تصویر بهنام....برادری که با حیرت به حرف های خواهرش گوش داد و آخر سر با لقب هایی مانند دروغ گو و زر زن او را رها کرده بود....

تصویر مادرش....مادری که از شدت گریه چشمانش ریز شده بود و هاله ی قرمزی اطرافش به وجود آمده بود..

باران با اشک ماجرا را برای او هم تعریف کرد ولی مادرش تنها گفت پدرش نام او را از شناسنامه خط زده و هرگونه رابطه را با او قطع کرده است.....

و آخر از همه تصویر خودش..دخترک 18 ساله ای که چندین سال از بهترین سال های عمرش را در زندان هدر داده بود....به خاطر گناه نکرده..!!!!!

+++

نم نم باران با صدای ریزی به شیشه ها می کوبید.....باران نگاهی به ساعت اتاقش انداخت و متوجه شد که دو ساعتی می شود که در فکر گذشته ی شومش است....خیلی آرام از جا بلند شد و کاپشنش را پوشید..شالی هم روی سرش انداخت و به حیاط رفت...لب حوض کوچکشان نشست و به آسمان چشم دوخت....آسمانی که مانند باران بغض داشت....چشمانش را بست و دستانش را بالا گرفت....باران به صورت و دستانش می خورد...از جا بلند شد و دست هایش را باز کرد.....دور خودش چرخید.....اشک های خودش با باران یکی شده بود....در دل گفت:

-فقط ازت یه سوال دارم....چرا؟؟؟؟آخه چرا خدا؟؟؟؟مگه چه گناهی کرده بودم....؟؟؟این بود جواب بنده ای که عاشقت بود و سعی می کرد همه ی اعمال دینش درست باشه؟؟؟؟این بود؟؟؟چیـــه؟؟؟زندگیم زیادی خوب بود.؟؟؟دوست داشتی سختی بکشم؟؟؟؟آخه چرا؟؟؟

و ناگهان فریاد زد:

-چــــــــــــرا؟؟؟؟؟

بغضش ترکید و به هق هق افتاد....مهربان آرام صدا زد:

-باران؟؟؟؟دیوونه شدی دختر؟؟؟باران....بیا خیس شدی....

وقتی دید باران از جایش حرکت نمی کند جلو رفت و او را به سمت خودش کشید...باران مقاومتی نکرد...

سرش را روی شانه ی مهربان گذاشت و صدای هق هق اش در میان صدای رعد و برق گم شد....

+++

احساس می کرد مهربان کنارش نشسته است.... چشمانش را باز کرد و با دیدن مهربان که تلفن را در دست داشت دوباره چشمانش را بست....مهربان بلند خندید و گفت:

-شما لطف دارید سارا خانم....

باران به سرعت چشمانش را باز کرد....سارا خانم؟؟؟؟مادر سهیل؟؟؟دوباره صدای مهربان را شنید:

-این جمعه تشریف بیارین.....منزل خودتونه....

سارا:...

مهربان:چشم...منتظریم...حتما... .خداحافظ....

باران آب دهانش را قورت داد و گفت:

-کی بود مهربان...؟؟؟؟

مهربان در کمال خونسردی لبخندی زد و گفت:

-خواستگار...این جمعه میان....

-باشه...

مهربان با تعجب پرسید:

-خوشحال نشدی؟؟؟

باران حوله اش را برداشت و همان طور که وارد حمام می شد گفت:

-نه...اصلا خوشحال نشدم....

شیر آب سرد را باز کرد و زیر دوش رفت....خوابش پرید....موهایش را شست و بیرون آمد...سهیل اس ام اسی برایش فرستاده بود:

-سلام...امروز میای ببینمت..؟؟؟باید درباره ی نقشَمون حرف بزنیم..

-باشه بیا رستوران همیشگی...

-اوکی...می بینمت...

سریع لباس هایش را پوشید و موهایش را خشک کرد...پالتوی مشکی رنگش را پوشید و موهایش را با اتو لخت کرد....کیفش را برداشت و از خانه خارج شد....اصلا یادش نبود به مهربان چیزی بگوید....البته مهم هم نبود..مطمئننا تا چند دقیقه ی دیگر مهربان زنگ می زد....سوار ماشینش شد و به سرعت راه رستوران را در پیش گرفت...وقتی رسید با دیدن ماشین سهیل سریع ماشین را پارک کرد و وارد رستوران شد...

باد سردی به صورتش خورد...چشمانش را کمی ریز کرد و به میز ها نگاهی انداخت....با دیدن سهیل به سمتش رفت و همان طور که سلام می کرد نشست...سهیل هم با مهربانی جوابش را داد....لباس های جدیدی پوشیده بود که به هیچ وجه به لباس های نامناسب قبلیش شباهت نداشت....لبخندی از سر رضایت زد و به سهیل نگاه کرد...سهیل که سنگینی نگاه او را حس کرده بود سرش را بالا آورد و گفت:

-یادته باران؟؟؟یک ماه پیش تو همین رستوران اولین بار هم دیگه رو دیدیم....

باران:اوهوم...چه قدر زود یک ماه گذشت....

سهیل لبخند تلخی زد و پرسید:

-یه سوال بپرسم...؟؟؟

باران:بپرس...

سهیل:چرا تصمیم گرفتی بهم کمک کنی....؟؟؟

باران ابتدا چیزی نگفت....شاید به یاد آوردن دلیل کارش عذابش می داد....اما بعد از چند لحظه مکث سرش را بالا آورد و با صدایی لرزان گفت:

-چند سال پیش منم یه نامزد داشتم که اسمش سهیل بود... 

فصل هجدهم.

باران با نگرانی نگاهی به خودش در اینه انداخت....شلوار سورمه ای رنگی پوشیده بود به همراه یک بلوز مجلسی سفید رنگ...موهایش را کج روی صورتش ریخته بود....آرایش هم کرده بود....مهربان نگاهی به باران انداخت و گفت:

-باران جان..به نظر من اون کت و شلوارت بهتره....

باران:مهربـــان....

مهربان:من فقط نظرمو گفتم....

با صدای زنگ ایفون مهربان با عجله به سمت آیفون دوید...باران هم کمی عطر زد و منتظر ماند..صدای سلام و احوالپرسی سارا و مهربان به گوش می رسید.....پدر سهیل،مرتضی با صدایی بشاش و سرحال سراغ او را می گرفت....آهی عمیق کشید...کمی استرس داشت....به یاد آورد که چند ساعت پیش سهیل برای او اس ام اسی فرستاده بود و پرسیده بود:

-استرس داری؟؟؟

و باران هم جواب داده بود:

-نه...اگه خواستگاری واقعی بود شاید یکم استرس داشتم....

و هرگز نفهمیده بود که سهیل با خواندن آن اس ام اس در دلش گفته بود که اگر گیتا را ندیده بود الان آن خواستگاری واقعی بود...با صدای مهربان آرام از اتاق خارج شدو به پذیرایی رفت...سهیل و مرتضی روی مبل دونفره ی بزرگی نشسته بودند و سارا هم مبل کناری مهربان را اشغال کرده بود....سلام کرد و نشست.. سارا و مرتضی با خوشرویی با او سلام و احوالپرسی کردند و سهیل هم سلامی داد و نگاهش کرد...

مدتی به حرف های معمولی گذشت و باران در دل خدا را شکر کرد که مهربان از او نخواست چای بیاورد...

صدای مرتضی توجهش را جلب کرد:

-خانوما اگه موافقین بریم سر اصل مطلب....

سارا به تایید سر تکان داد....مرتضی ادامه داد:

-ما در جریان هستیم که پدر باران جان بیمارستانن....

باران با چشم هایی گرد شده به مهربان نگاه کرد...پدرش در بیمارستان بود...؟؟؟پس چرا او چیزی نمی دانست....مهربان که سنگینی نگاه باران را حس کرده بود سرش را بالا آورد و با چشم و ابرو از او خواست چیزی نگوید....باران با بغض پوزخند زد...مرتضی می دانست و او که دخترش بود نه....

مرتضی:ما که دیدیم تصمیم سهیل و باران جدیه تصمیم گرفتیم اگه شما موافق باشین یه عقد محضری بکنیم و ادامه ی مراسم ایشالا بمونه برای بعد از بهبودی پدر باران جان....

مهربان با لبخند جواب داد:

-راستش من که حرفی ندارم..مادر باران جان هم به من سپردن که با برنامه هاتون مخالفت نکنم....

سارا به میان حرف آن دو پرید و گفت:

-باران جان فردا بیا خونمون...با سهیل برین لباس و باقی چیزا رو بخرین....

باران هم به اجبار لبخندی زد و سرش را تکان داد....سهیل صدایش را صاف کرد و گفت:

-ببخشید از همگی...ولی یه مطلبی....درباره ی مهریه توافق کردین؟؟؟

باران متعجب به سهیل نگاه کرد....مهریه؟؟؟سارا سریع گفت:

-آره پسرم...2500 تا سکه با اینه شمعدون و یه جلد قرآن....

باران با حیرت گفت:

-دوهزار و پانصد 2500 تا؟؟؟

سارا:آره عزیزم..اگه به نظرت کمه میتونیم 3000 تا بذاریم...

باران آب دهانش را قورت داد:

-سارا جون ولی....من این همه مهریه رو نمی خوام....

همه به باران خیره شدند....باران جرئت بیشتری پیدا کرد:

-راستش اگه اجازه بدین من 1 سکه می خوام....

مرتضی اخم هایش را در هم کشید....سارا با من و من گفت:

-عزیزم آخه درست نیست که...1 سکه خیلی کمه....

باران:متاسفم..من به این که مهریه ی بیشتر آدمو خوشبخت می کنه اعتقاد ندارم....

سهیل سرش را به زیر انداخت....از صمیم قلبش از باران ممنون بود....مرتضی پرسید:

-نظر تو چیه سهیل؟؟؟

سهیل:منم...منم با باران موافقم....

برای چند لحظه همه ساکت شدند....سارا دستی به موهای کشید و گفت:

-هرجور خودت می خوای دخترم....ولی من حاضر بودم تا 3000 تا بدم...

باران لبخندی زد و گفت:

-این نشون دهنده ی لطف شماست....

مهربان شیرینی را باز کرد و گفت:

-مبارک باشه....

صدای سوت و دست فضا را پر کرد.....باران و سهیل به هم نگاه کردند و هر دو لبخند تلخی زدند....

+++

باران با عصبانیت شالش را سر کرد و گفت:

-چرا به من نگفتی بابا رفته بیمارستان مهربان؟؟؟

مهربان با خونسردی اعصاب خردکنی گفت:

-مگه برات مهمه؟؟؟؟تو که گفتی نمی خوای هیچی از پدرت بشنوی...

باران با حرص از خانه خارج شد و سوار ماشینش شد....کمی شقیقه هایش را مالید و ماشین را روشن کرد...خیابان ها خلوت بودند و باران خیلی زود به خانه ی سهیل رسید....

از ماشین پیاده شد و زنگ را فشرد..کمی بعد در با صدای تیکی باز شد....وارد خانه شد و با دیدن کسانی که داخل خانه بودند از تعجب دهانش باز ماند....گیتا و سوده و عمه ها و عموهای سهیل و چند خدمتکار....

سارا گفت:

-باران جان بیا تو الان سهیل آماده میشه....

باران با قدم هایی نامطمئن وارد خانه شد....همه ی فامیل به سمتش هجوم آوردند و سیل تبریک ها سرازیر شد...باران بعد از سلام و احوالپرسی متوجه سهیل شد که گوشه ای به دیوار تکیه داده بود و دست هایش را داخل جیبش فرو کرده بود....سارا با دیدن سهیل گفت:

-چرا اون جا ایستادی مامان...؟؟؟حاضری؟؟

سهیل:آره حاضرم..بریم باران....

سارا با عجله به سمت اتاقش دوید و گفت:

-یه دقیقه صبر کنین...

سهیل عصبی پرسید:

-واسه ی چی مامان؟؟؟

سارا:یه سرویس برای باران خریده بودم...بذار بیارمش...

سهیل دست باران را گرفت و گفت:

-حالا بعدا وقت هست بهش سرویس بدی....

سارا همان طور که در کمدها را باز و بسته می کرد گفت:

-یادم میره سهیل جان...چرا این قدر هولی مامان؟؟؟؟

سهیل چیزی نگفت...یک ربعی با باران منتظر بودند که بالاخره سارا با رنگی پریده به سمتشان امد و همان طور که جعبه ی خالی جواهرات را نشانشان می داد گفت:

-جعبه خالیه....یکی سرویسو دزدیده....

باران و سهیل با تعجب به هم نگاه کردند....

باران و سهیل با تعجب به هم نگاه کردند....سارا با قدم هایی لرزان به سمت مبلی رفت و روی آن نشست..

دختر عمه ی سهیل برای او کمی آب آورد...باران هم کنارش نشست....سارا با صدایی لرزان گفت:

-نشین باران جان...بلند شین با سهیل برین خریداتونو بکنین....

باران:آخه حال شما....

سارا به میان حرفش پرید:

-من خوبم...شما بلند شین برین...

باران با کمی تردید از جا بلند شد و همراه سهیل از همه خداحافظی کردند و از خانه خارج شدند....

هر دو در ماشین نشستند....باران همان طور که کمربندش را می بست پرسید:

-ناراحت نیستی سهیل؟؟؟

سهیل دنده را عوض کرد و با خونسردی گفت:

-نه...مطمئن باش بابا فردا یکی گرون ترش رو می خره....

باران چیزی نگفت....سهیل جلوی یکی از پاساژهای نسبتا معروف نگه داشت و گفت:

-عیبی نداره از این جا خرید کنیم...؟؟؟؟

باران:نه برای من فرقی نداره..

هر دو از ماشین پیاده شدند...سهیل ماشین را قفل کرد و با هم وارد پاساژ شدند...از چند مغازه دیدن کردند اما چیز مناسبی نیافتند...هر دو کلافه شده بودند....سهیل گفت:

-باران می خوای بریم یه جای دیگه؟؟؟

باران بدون توجه دست سهیل را کشید و به سمت مغازه ی کوچکی برد..پشت ویترین پیراهن سفید رنگی چشمش را گرفته بود....پیراهنی که در عین ساده بودن زیبا بود...دکلته بود و تا کمی پایین تر از زانو میامد...

زیر سینه اش هم کمی تنگ بود...روی بعضی از قسمت های لباس هم نگین چیده بودند...سهیل با رضایت سر تکان داد و گفت:

-می خوای پروش کنی؟؟؟

باران:آره...بیا بریم اگه نشد بریم یه پاساژ دیگه....

هر دو وارد مغازه شدند و باران بعد از سلام دادن به فروشنده مدل لباس و سایزش را گفت...فروشنده لباس را به او داد و به سمت اتاق پرو راهنماییش کرد...باران به سرعت لباس هایش را کند و پیراهن را پوشید....

فیت تنش بود....نمی دانست باید خودش به سهیل را نشان بدهد با نه...کمی فکر کرد و بعد زیر لبی گفت:

-بعدا براش می پوشم می بینه..

لباس هایش را پوشید و ازاتاق پرو خارج شد....سهیل با لبخند به سمتش آمد و گفت:

-خوب بود باران؟؟؟

-آره..خوب بود...همینو ور میدارم....

سهیل حساب کرد و از پاساژ خارج شدند....ساعت 7 شده بود و هوا کمی تاریک تر....سوار ماشین شدند و به سرعت به خانه بازگشتند....

باران با هیجان زنگ را فشرد..صدای دختر جوانی آمد:

-بله؟؟

سهیل جلوی ایفون ایستاد و در باز شد...باران آهسته پرسید:

-این صدای کی بود سهیل؟؟؟

سهیل:نمیدونم...فکر کنم صدای...

ولی باران دیگر به حرفش گوش نمی داد....رها جلوی پله ها ایستاده بود و با لبخند نگاهشان می کرد...

باران با یک نگاه او را شناخت..چه قدر از او بدش میامد....همان دختری که در مهمانی سهیل او را بوسیده بود.....باران خدا را شکر کرد که زود رسیده بود..قبل از این که کار به جاهای باریک بکشد!!!!...نفسش را بیرون داد و به سمت رها به راه افتادند.... 

نفسش را بیرون داد و به سمت رها به راه افتادند....سهیل با تعجب و باران با خشم...رها با لبخندی مصنوعی به سمتشان دوید و همان طور که بازوی سهیل را می گرفت گفت:

-سلام عزیزم....خوبی؟؟؟دلم برات تنگ شده بود....

سهیل بازویش را بیرون کشید و پرسید:

-این جا چی کار می کنی رها؟؟؟

باران که در مورد رابطه ی سهیل و رها کنجکاو بود چشم هایش را به دهان رها دوخت....رها اخمی کرد و گفت:

-اومدم به زن عمو سر بزنم....

پس رها و سهیل دختر عمو و پسر عمو بودند....سهیل برای سوءتفاهمی پیش نیاید گفت:

-رها...ایشون باران جا هستن....نامزدم....

رها تعجب کرد...با عصبانیت پرسید:

-نامـــــــزد؟؟؟

سهیل دست باران را گرفت و وارد خانه شد....بیشتر مهمان ها رفته بودند....باران کلافه و خسته بود....

چند ساعتی را در خانه ی سهیل گذراند و لباسش را برای سارا و سهیل پوشید....قیافه ی سهیل دیدنی بود....باران با یادآوری چشم های سهیل که می شد به راحتی رضایت را در آن خواند لبخندی زد.....وقتی برگشت لباسش را به مهربان هم نشان داد و مهربان هم با هزار تعریف و تمجید باران را از انتخابش مطمئن کرد...

به اتاقش رفت و پیراهنش را آویزان کرد.....روی تخت دراز کشید و دستش را زیر سرش گذاشت...از روز خواستگاری فکر پدرش رهایش نمی کرد....با یادآوری پدرش اشک هایش آرام آرام شروع به ریختن کرد...

چرا دروغ..نمی توانست از پدرش متنفر باشد....پدری که سال ها بزرگش کرده بود و برایش زحمت کشیده بود....پدری که تا قبل از آن ماجرا عاشقانه باران را دوست داشت و از هیچ کوششی برای تامین رفاه و راحتی باران دریغ نمی کرد...با یک تصمیم فوری از جا بلند شد و دوباره حاضر شد....احساس می کرد اگر کاری نکند دیوانه می شود....نگاهی به سر و وضعش انداخت و بدون این که مهربان بفهمد از خانه خارج شد..آدرس بیمارستان را بلد بود..سوار ماشینش شد و به سمت بیمارستان به راه افتاد....دستانش از استرس می لرزید و یخ بسته بود....نمی دانست کار درستی کرده است یا نه...ماشین را پارک کرد و وارد بیمارستان شد....به قسمت پذیرش رفت و مشخصات پدرش را گفت....برای این که خودش را آرام کند در دل گفت:

-آروم باش باران....فقط یکم نگاهش می کنی بر می گردی....کسی نمی فهمه....

با صدای پرستار به خودش آمد:

-انتهای همین راهرو..سمت چپ..اتاق 576...

باران:ممنون....

با پاهایی لرزان و قلبی که نزدیک بود از سینه اش بیرون بزند به سمت اتاق مورد نظر به راه افتاد....

در اتاق سفید رنگ بود و جلوی در از مادرش خبری نبود....نفس عمیقی کشید و خواست دستگیره را باز کند که صدایی متوقفش کرد:

-ببخشید خانم...

اشک های باران سرازیر شد....صدای بهنام بود....کیفش از دستش رها شد و روی زمین افتاد....دستگیره را ول کرد و روی زمین نشست....بهنام با نگرانی پرسید:

-خانم خوبین؟؟؟

باران به سمت بهنام برگشت....اشک هایش صورتش را خیس کرده بودند....بهنام که باور نمی کرد دختری که رو به رویش ایستاده باران باشد با تعجب نگاهش کرد..سپس با لکنت گفت:

-با...باران....

صدای هق هق باران فضای بیمارستان را پر کرد...بهنام با قدم هایی محکم به سمتش رفت و او را در آغوش کشید...باران دست هایش را دور کمر برادرش حلقه کرد و سرش را روی سینه ی او گذاشت.....دلش برای برادرش به شدت تنگ شده بود....

بهنام سر باران را بوسید و آرام گفت:

-ششششش...گریه نکن خواهری....گریه نکن عزیزم...

همان لحظه مرضیه که آوردن کمی وسیله از بیمارستان خارج شده بود از راه رسید و با دیدن باران که در اغوش بهنام بود به سمتشان دوید....باران از آغوش بهنام بیرون آمد و به سمت مادرش برگشت....مرضیه در حالی که اشک شوق می ریخت گفت:

-بالاخره برگشتی دخترم....؟؟؟مادر فدات بشه الهی....دیگه تنهامون نذار....به خدا قسم هم من هم بابات هم بهنام از کاری که کردیم پشیمونیم....ما رو می بخشی مادر؟؟؟نذار پدرت و من عذاب بکشیم....ما رو ببخش عزیزم...

باران چشم هایش را باز و بسته کرد و گفت:

-بخشیدمتون....

با این که هنوز هم در اعماق قلبش کمی از دست خانواده اش ناراحت بود ولی حرف های مادرش و آغوش بهنام تا حدودی آرامش کرده بود....

مرضیه با قلبی لبریز از شادی گفت:

-من میرم یه سر به باباتون بزنم....

وارد اتاق شد و خواهر و برادری را که هر دو به شدت دلتنگ هم بودند را تنها گذاشت....باران پرسید:

-خوبی بهنام؟؟؟

بهنام:خوب نبودم..ولی تو رو که دیدم خوب شدم....

باران لبخندی زد و پرسید:

-چه خبرا؟؟؟

بهنام با شیطنت گفت:

-خبرا که پیش شماست....مامان گفت بدون اجازه ی داداشت نامزد کردی...

باران سرش را پایین انداخت و بهنام هم گفت:

-مبارک باشه....حالا اسم این آدمی بدبختی که خر شده و قراره بیاد تو رو بگیره کیه؟؟؟

باران با حرص گفت:

-بهنـــــــــــــام...

بهنام خندید و گفت:

-حرص نخور...شوخی کردم..ایشالا به پای هم پیر شید....

باران:تو هنوز ازدواج نکردی؟؟؟

بهنام:نه...

باران:ببخشید یادم رفته بود....کسی به دیوونه ها زن نمیده....

بهنام مچ دست باران را گرفت و پیچاند....باران با صدای بلند خندید و مرضیه با این که دلش برای خنده های باران ضعف می رفت از اتاق خارج شد و گفت:

-چه خبره باران جان؟؟هیس....بیا باباتو ببین بیدار شده....

باران یکباره ساکت شد...بهنام که احساس کرده بود باران استرس دارد دستش را گرفت و لبخند آرامش بخشی زد....باران به آهستگی وارد اتاق شد...نمی توانست عکس العمل پدرش را حدس بزند و همین نگرانش می کرد....

مسعود که فکر کرده بود مرضیه است گفت:

-مرضیه بهنام نرفت خونه؟؟؟

و وقتی دید مرضیه جوابش را نمی دهد چشمانش را باز کرد و قامت دختر جوانی را دید که با نگرانی به او خیره شده بود....نفس مسعود بند آمد....چند بار پلک زد....باورش نمی شد....آب دهانش را قورت دا و با صدایی ضعیف گفت:

-باران..بابا...

باران لبخند تلخی زد و به سمتش رفت....مسعود که با دیدن باران حسابی تعجب کرده بود دستش را روی دست باران گذاشت تا باورش شود که باران واقعی است...وقتی دستان کوچک و سرد باران را گرفت قلبش ریش شد.....از وقتی مرضیه به او و بهنام اصل آن ماجرا را گفته بود هر دقیقه خودش را لعنت و نفرین می کرد که چرا با باران آن رفتار ها را داشته است.....باران آرام پدرش را بغل کرد و بعد از آن معذرت خواهی های مسعود بود و باران که آرام آرام اشک می ریخت....

فصل نوزدهم.

با صدای بهنام چشمانش را باز کرد....خواست از جا بلند شود که دستش ناخودآگاه از درد به سمت گردنش رفت....نگاهی به اطرافش انداخت...به یاد آورد که شب گذشته علی رغم اصرارهای مرضیه شب را در بیمارستان مانده بود و برای خواب به نمازخانه آمده بود..بهنام کنارش نشست و موبایلش را به دستش داد:

-از صبح نزدیک بیست بار زنگ خورد....

باران موبایلش را از بهنام گرفت و با دیدن 13 میس کال از سهیل کف دستش را محکم به پیشانیش کوبید...

بهنام همان طور که از نمازخانه خارج می شد گفت:

-با خودت درگیری..نه؟؟؟

باران:بهنــــــــــــــام. ..

بعد از رفتن بهنام از جا بلند شد و لباس هایش را مرتب کرد....نگاهی به مانتوی چروکش که انگار گاو یک بار آن را کامل جویده بود انداخت و نیشخند زد....از نمازخانه خارج شد و به سمت اتاق پدرش رفت...خبری از بهنام نبود اما مرضیه روی صندلی کوچکی نشسته بود و مشغول صلوات فرستادن بود....مقابلش ایستاد و گفت:

-سلام..صبح به خیر...

مرضیه لبخندی زد:

-سلام دخترم...

باران:بهنام کو؟؟؟

مرضیه:رفت بیرون...

باران:باشه منم یه سر میرم خونه هم لباسامو عوض کنم هم مهربانو بیارم...بیچاره از دیشب تا حالا تنها مونده...راستی بابا کی مرخص میشه؟؟؟؟

مرضیه از شنیدن کلمه ی بابا از دهان باران دوباره لبخند زد و پاسخ داد:

-امروز عصر....

باران نگاهی به ساعت انداخت و گفت:

-تا اون موقع میام...کاری نداری؟؟

مرضیه:نه مادر...برو به سلامت...

باران:خدافظ..

از بیمارستان خارج شد و هوای پاک بهمن ماه را به درون ریه هایش کشید....سوار ماشینش شد و به خانه برگشت....مهربان مانند مرغ سرکنده بود....با دیدن باران به سمتش هجوم آورد:

-خدا بگم چی کارت نکنه دختر...تو آخر منو دق میدی...

با دیدن لبخند باران با حرص گفت:

-میشه بگی به چی میخندی؟؟؟شاید منم خندیدم...

باران مهربان را بغل کرد و گفت:

-دیشب بابا و بهنام رو دیدم...

مهربان از آن چه می شنید مطمئن نبود...شاید اشتباه شنیده بود...باران را از خودش جدا کرد و با حیرت پرسید:

-باباتو بهنام؟؟؟اونا رو کجا دیدی؟؟؟

باران با خیالی مانتویش را در آورد و گفت:

-دیشب رفته بودم بیمارستان ملاقات بابا....

مهربان حسابی گیج شده بود....دستی به سرش کشید و گفت:

-شوخی که نمی کنی؟؟؟

باران:نه به جون مهربان...تازه قراره بعد از ناهار تو رو هم ببرم...

مهربان چیزی نگفت..اصلا باور نمی کرد که باران روزی خانواده اش راببخشد..لبخند پت و پهنی زد و گفت:

-خدایا شکرت....عکس العمل بابات و بهنام چی بود؟؟؟

باران همان طور که به اتاقش می رفت گفت:

-هیچی...کلی بغلم کردن و بعدم بساط معذرت و خواهی و ماچ و بوس....

مهربان از لحن باران حرصش گرفت و با لحنی اخطار آمیز گفت:

-بـــــاران...

باران هم چشمکی زد و در اتاق را بست....موبایلش را برداشت و اول از همه به سهیل زنگ زد..بعد از چند بوق سهیل جواب داد:

-بله؟؟؟

باران:سلام...

سهیل با لحن خشکی گفت:

-سلام..

باران:صبح بهم زنگ زده بودی...

سهیل:کجا بودی؟؟؟13 بار بهت زنگ زدم....

باران:رفته بودم بیمارستان ملاقات بابا...شبم اون جا موندم...شرمنده..موبایلم سایلنت بود نشنیدم زنگ زدی...

سهیل لبخند زد.....با لحن گرم و صمیمی سابقش گفت:

-زنگ زده بودم بگم مامانم میگه عقدو بندازیم 1 اسفند..خواستیم ببینیم تو و خانوادت مشکلی ندارین؟؟؟

باران همان طور که پوست لبش را می جوید گفت:

-من که مشکلی ندارم...حالا بذار از مامانم اینا بپرسم بهت خبر میدم...

سهیل:باشه..پس منو بی خبر نذار...کاری نداری؟؟؟

باران:نه مرسی...

سهیل:قربونت..خدافظ...

باران:خدافظ....

باران پاهایش را در آغوش گرفت...چه قدر از "قربونت" گفتن سهیل خوشش آمده بود..!!!!با یاد اوری گیتا با حرص از جایش بلند شد و با خودش گفت:

-دیوونه نشو باران...سهیل مال گیتاست....تو نباید به خودت اجازه بدی بهش علاقه مند بشی....نامزد قبلیتو که یادت نرفته...؟؟؟مردا همشون سر و ته یه کرباسن...پس الان بلند شو...مثل دخترای خوب برو حموم و بعدم با مهربان ناهار بخور...یادت که نرفته باید بری بیمارستان؟؟؟

سریع از جا بلند شد و دوش گرفت...مانتو و شال کرم رنگش را کنار گذاشت تا برای رفتن به بیمارستان بپوشد....موهایش را خشک کرد و همراه مهربان ناهارش را خورد....

در همین چند ساعتی که به خانه برگشته بود دلش حسابی برای خانواده اش تنگ شده بود....!!به خصوص برای بهنام....نمی دانست این همه سال را چگونه بدون آن ها زندگی کرده است....سرش را تکان داد و لباس هایش را پوشید...با دیدن مهربان که چادر سر کرده بود و منتظر او بود به سرعت کفش هایش را پوشید و با هم از خانه خارج شدند...

از حالت های مهربان مشخص بود که او هم مانند باران شوق و ذوق دارد...وقتی رسیدند به سرعت داخل شدند....لحظه ی سلام و احوالپرسی مهربان با بهنام و مرضیه تماشایی بود....مهربان هر دو را در آغوش گرفت و بوسید...هر چند دقیقه یک بار حالشان را می پرسید....باران هم با خنده مهربان را نگاه می کرد..

بهنام آرام دستش را دور بازوی باران حلقه کرد و گفت:

-خوشحالم که همه چیز تموم شد....

باران هم با لبخندی گرم پاسخش را داد و سرش را روی شانه ی برادرش گذاشت....

+++

مرضیه کت مسعود را به دستش داد و پرسید:

-آماده ای باران جان؟؟؟؟

باران:آره بریم...بیچاره بهنام و مهربان اون بیرون قندیل بستن....

مسعود به سرعت کتش را پوشید و دست در دست باران از بیمارستان خارج شد....بهنام به سمتشان آمد و همان طور که وسایل مسعود را از دستش می گرفت پرسید:

-بابا میتونی رانندگی کنی؟؟؟

مسعود چپ چپ نگاهش کرد و گفت:

-چشام که آسیب ندیده پسر....

باران ریز ریز خندید و بهنام هم گفت:

-پس من با باران میام...شما و مهربان و مامان هم با ماشین خودتون بیاین...

با این حرف بهنام همه سوار شدند و به سمت خانه حرکت کردند...باران ذوق زده بود...بعد از چندین سال داشت میرفت تا خانه ی دوران نو جوانی و جوانی اش را ببیند..چه قدر دلش برای اتاقش تنگ شده بود...!!

بهنام آدرس را به باران داد و بعد از حدود 5 دقیقه رسیدند....ماشین مسعود جلوی در پارک شده بود..بهنام وسایل را برداشت و گفت:

-اینا که زودتر از ما رسیدن....

باران ماشین را قفل کرد و همان طور که زنگ را می فشرد گفت:

-چه فرقی می کنه کی زودتر برسه؟؟؟

بهنام شانه ای بالا انداخت و با هم وارد خانه شدند.... 

مرضیه جلو آمد و وسایل را از دست بهنام گرفت....باران بدون حرف وارد خانه شد....خانه شان هیچ تغییری نکرده بود...همان وسایل..همان تابلوها..همان فرش ها....همان مبل ها..بدون توجه به صحبت های مادرش و بهنام به سمت اتاقش رفت...در را که باز کرد اشک در چشمانش حلقه زد..چه قدر اتاقش را دوست داشت...

اتاقی سرشار از خاطره های تلخ و شیرین....به یاد روزی افتاد که سهیل در همین اتاق کنارش نشسته بود و به عشقش اعتراف کرده بود...

اشک ها با سرعت بیش تری پایین میامدند....به سمت تختش رفت..دستی روی رو تختی اش کشید و شبی را به یاد آورد که پدرش با کمربند در همین اتاق به جانش افتاده بود.....

چشمانش را بست و سایر خاطرات به ذهنش هجوم آورد....خبر قبول شدنش در رشته ی روان شناسی که مادرش در همین اتاق به گوشش رسانده بود....روزی که برای اولین بار از یک پسر شماره گرفته بود و با ترس و لرز در اتاقش با او تلفنی صحبت کرده بود....روزهایی که با لاریسا در اتاق می نشستند و برای کنکور درس می خواندند...بهنام صدایش زد:

-باران...داری گریه می کنی؟؟؟

باران چشمانش را باز کرد و با دیدن بهنام آهسته گفت:

-یاد خاطره هام افتادم...

بهنام لبخند تلخی زد و وارد اتاق شد....باران را در آغوش گرفت و پرسید:

-یه سوال بپرسم...؟؟؟

باران:بپرس...

بهنام:چه جوری تونستی مارو ببخشی....؟؟؟بعد از اون همه بلایی که سرت آوردیم....

باران:زیاد آسون نبود..راستشو بخوای هنوزم ته دلم یه ذره ازتون دلخورم....

بهنام:بهت حق میدم باران....ما خیلی اشتباه کردیم....مخصوصا بابا....نمیدونی وقتی مامان اصل قضیه رو براش تعریف کرد چه جوری شده بود...اصلا به خاطر همین قضیه بود که سکته کرد....

باران:از سهیل خبری نداری؟؟؟؟

بهنام با تعجب به باران نگاه کرد....انتظار نداشت باران این سوال را بپرسد....آهسته پرسید:

-واسه چی می پرسی؟؟؟

باران:همین جوری...

بهنام آهی کشید و گفت:

-تنها خبری که ازش دارم اینه که چند ماه بعد از اون قضیه رفت ایتالیا....

سکوت بدی اتاق را فرا گرفت.....بهنام و باران هر دو به یک چیز فکر می کردند....حوادثی که در این چند سال اخیر اتفاق افتاده بود و زندگیشان را زیر و رو کرده بود....باران برای این که جو حاکم را عوض کند گفت:

-چرا اتاقم عوض نشده...؟؟؟

بهنام:بابا چند بار خواست وسایلتو بفرسته بره ولی مامان نذاشت...حتی اجازه نداد لباساتو برداره....

همان لحظه مرضیه صدایشان زد تا بروند و چای بخورند....بهنام دست باران را گرفت و با هم به هال برگشتند...همین که نشستند مرضیه پرسید:

-چه خبر از نامزدت باران؟؟؟

باران کمی از چایش را سر کشید و گفت:

-قرار شده 1 اسفند عقد کنیم....شما که مشکلی ندارین؟؟؟

مرضیه آهی کشید و گفت:

-راستش مامان جان منو مسعود تا اواخر اسفند نیستیم....باید بریم آمریکا....

باران با تعجب پرسید:

-آمریکا؟؟؟اون جا واسه چی؟؟؟

مرضیه:واسه عمل قلب بابات....

نگاهی به چهره ی باران انداخت و به سرعت گفت:

-ولی شما باید عقد کنید....بهنام که هست....

مسعود هم سری تکان داد و گفت:

-منم موافقم..هر چه زودتر بهتر....کار ما شاید تا بعد از عید هم طول بکشه....شما که نباید علاف ما بشین..

باران شانه ای بالا انداخت و چیزی نگفت....بهنام از جا بلند شد و همان طور که تقویم را ورق میزد گفت:

-1 اسفند میشه پنج شنبه ی هفته ی دیگه....تا اون موقع یه هفته مونده....

مهربان گفت:

-ایشالا به سلامتی.....غصه نخور باران جان....ایشالا مرضیه و مسعود به سلامت میرن و بر می گردن که حداقل واسه عروسیت باشن....

باران پوزخندی زد که از دید بهنام پنهان نماند....بهنام دستی به موهایش کشید و با خود فکر کرد که چرا باران خوشحال نیست؟؟؟دوست نداشت خواهر کوچکش را آن قدر غمگین و ناراحت ببیند....روزهایی را که باران دختر شر و شیطان فامیل بود را به یاد آورد و زیر لبی گفت:

-لعنت به تو سهیل...لعنت به تو....

+++

بهنام با کلافگی پرسید:

-خیلی مونده برسیم باران؟؟؟

باران:چه قدر غر میزنی بهنام..الان میرسیم دیگه...

بهنام مشتاق بود تا زودتر کافی شاپی را که باران آن همه تعریفش را می کرد ببیند...می دانست باران سلیقه ی خوبی دارد و همیشه روی بهترین ها دست می گذارد....وقتی رسیدند باران ماشین را پارک کرد و با هم وارد کافی شاپ شدند....کامی به استقبالشان آمد و خیلی گرم با بهنام و باران سلام و احوالپرسی کرد....بعد هم با لحنی مهربان پرسید:

-معرفی نمی کنی باران؟؟؟

باران لبخندی زد و به بهنام اشاره کرد:

-برادرم بهنام....

بعد رو به بهنام گفت:

-کامی..دوست خوبم...

بهنام و کامی خوشبختمی گفتند و بعد از باران و بهنام به سمت میز کوچکی رفتند و پشت آن نشستند...

تا وقتی سفارششان آماده شد هیچ کدام چیزی نگفتند....آخر سر بهنام سکوت را شکست و گفت:

-جای قشنگیه....

باران سری تکان داد:

-آره خیلی قشنگه....من این جا رو خیلی دوست دارم...

بعد از جا بلند شد و گفت:

-من الان میام بهنام...

بهنام:باشه...

باران به سمت در کوچک قهوه خانه به راه افتاد...خواست در را باز کند که ناگهان بر جا خشکش زد...گیتا جلوی در ورودی ایستاده بود و با پوزخند به او و بهنام که روی صندلی نشسته بود نگاه می کرد... 

فصل بیستم.

نمی دانست چه مدت گذشته است...با سنگینی دست بهنام روی شانه اش از جا پرید....بهنام یک تای ابرویش را بالا برد و گفت:

-الان دقیقا یک ربعه که زل زدی به در ورودی...چیزی شده؟؟؟

باران دستی به شالش کشید و گفت:

-نه...نه...بریم بشینیم....

با هم پشت میز نشستند و در سکوت مشغول خوردن شدند....باران به شدت متعجب بود...مگر گیتا که بود که او با دیدنش آن قدر دگرگون شده بود؟؟؟اصلا گیتا آن جا چه می کرد؟؟؟بهنام که متوجه حال نا مساعد باران شده بود به سرعت معجونش را خورد و رفت تا تسویه کند....باران هم از جا بلند شد و به سمت کامی رفت تا با او خداحافظی کند....از کافی شاپ بیرون آمدند و سوار ماشین شدند...باران سرش را به شیشه تکیه داد و چشمانش را بست...تصمیم داشت تا رسیدن به خانه کمی بخوابد..کت بهنام را روی خود کشید.

آماده ی خوابیدن شده بود که ناگهان چند تقه به شیشه ی بهنام خورد....باران چشمانش را باز کرد و سهیل را دید که خشمگین آن دو را نگاه می کرد...بهنام شیشه را پایین کشید و گفت:

-بفرمایید....

سهیل:یه دقیقه بیا پایین...

بهنام در را باز کرد و پیاده شد....باران به خودش آمد...تازه متوجه شد که جریان چیست...باید برای سهیل توضیح می داد که بهنام برادرش است نه آن چیزی که گیتا به او گفته است...سهیل و بهنام درگیر شده بودند....باران به سمتشان رفت و داد زد:

-سهیل ولش کن...سهیل میگم ولش کن....سهیل به خدا بهنام برادرمه....سهیل...

سهیل نمی شنید....همچنان با بهنام درگیر بود...باران به سمتش رفت و بازویش را کشید:

-سهیـــل....بهنام داداشمه....ولش کن....

سهیل فریاد زد:

-باران تو پشت گوشای من مخمل می بینی.؟؟؟فکر کردی من خرم...؟؟داداش جونت تا الان کجا بود....؟؟؟

نگرانی باران جای خودش را به عصبانیت داد:

_آره اصلا دوست پسرمه....تو رو سننه؟؟؟چیه آقا سهیل؟؟؟نکنه باورت شده واقعا نامزدمی؟؟؟نکنه یادت رفته همه ی اینا فقط یه نقشه است...؟؟؟

سهیل با شنیدن حرف های باران کمی از بهنام فاصله گرفت و دستی بین موهایش کشید....بهنام هم به ماشین تکیه داد و با صدایی بلند گفت:

-این پسره ی دیوونه کیه باران؟؟؟تو از کجا میشناسیش؟؟؟؟

باران:داستانش مفصله...بعدا برات میگم بهنام...سوار شو بریم...

بدون توجه به سهیل به سمت ماشین رفت و سوار شد...بهنام هم لباسش را مرتب کرد و سوار شد....

هنوز هم بر اثر درگیری نفس نفس میزد.....ماشین را روشن کرد و به سمت خانه به راه افتادند....وقتی رسیدند ساعت نزدیک دوازده شب بود....بدون این که مسعود و مرضیه را بیدار کنند به اتاق باران رفتند....

سهیل کتش را روی تخت انداخت و گفت:

-میشنوم....

باران هم پالتویش را در آورد و دستی به پیشانیش کشید....نمی دانست به بهنام ماجرا را بگوید یا نه؟؟؟

می ترسید بهنام از شدت عصبانیت به مسعود و مرضیه خبر بدهد....بهنام کلافه گفت:

-نگفتی؟؟؟

باران نفس عمیقی کشید..دیگر برای پنهان کردن ماجرا خیلی دیر بود...آرام آرام شروع کرد به تعریف کردن ماجرا....از آشناییش با سهیل....اتفاق هایی که بینشان افتاده بود....رفتارهای گیتا....هدفش از انجام این کار...

بعد از پایان ماجرا برای چند دقیقه در اتاق سکوت برقرار شد...بهنام آهسته گفت:

-تو چی کار کردی باران؟؟؟یه درصد فکر کردی اگه موقع عقد گیتا نیاد چی میشه؟؟؟میشی عقد کرده ی سهیل...بعد وقتی خواستی جاتو بدی به گیتا یه مهر طلاق دیگه هم می خوره تو شناسنامت....

بعد هم پوزخندی زد و گفت:

-جالبه..نه؟؟؟

باران از جا بلند شد و به سمت پنجره ی اتاقش رفت....مقابل پنجره ایستاد و گفت:

-من تو گیتا خودمو می بینم...یه دختر خیلی مغرور...نمی خوام گیتا هم بشه یکی مثل من....یکی مثل من که مجبور بشه کسی که دوسش داره رو تقدیم یکی دیگه کنه...ولی میدونی...منو گیتا یه فرقی با هم داریم...گیتا مغروره ولی من ساده بودم.. ساده و کنجکاو...

بعد به سمت بهنام برگشت و ادامه داد:

-بهنام هیچ اینده ای در انتظار من نیست...این چیزیه که تو و مامان و بابا باورش نمی کنین...کدوم پسری حاضر می شه بین این همه دختر خوب و مناسب بیاد من مطلقه ی سابقه دارو انتخاب کنه...؟؟کدوم پسر؟؟

برای من مهم نیست یه مهر دیگه هم بیاد تو شناسنامم...آب که از سر گذشت،چه یک وجب چه صد وجب...

بهنام از جا بلند شد....می ترسید کمی دیگر بنشیند اشک هایش جلوی باران سرازیر شود...به سمت در رفت اما در لحظه ی آخر سرجایش ایستاد و گفت:

-من به تصمیمت احترام میذارم باران....میدونم فکر همه جا رو کردی..فقط خواستم بگم....اگه کمکی خواستی رو من حساب کن...

بعد از رفتن بهنام باران روی تخت دراز کشید....چراغ را خاموش کرد و بدون توجه به اس ام اس های معذرت خواهی سهیل که یکی پس از دیگری ارسال می شد،و غرق در افکار پریشانش به خواب رفت...

یک هفته به سرعت برق و باد سپری شد...مرضیه و مسعود از کشور خارج شده بودند و باران و بهنام و مهربان هم درگیر کارهای مراسم بودند....چهارشنبه بود و یک روز قبل از عقد....

بهنام باران را صدا زد:

-باران...باران....بیا تلفن...

باران:کیه بهنام؟؟؟

بهنام:نمیدونم..بیا ببین کیه.....

باران از اتاقش خارج شد و به سمت تلفن رفت:

-بله؟؟؟

سارا:سلام باران جان...خوبی دخترم؟؟؟

باران:ممنون...شما خوبین؟؟؟سهیل خوبه؟؟؟

سارا:بد نیستیم....شما چطورین؟؟مامان..بابا..بهنام جان...

باران:خوبن..سلام میرسونن...

سارا:سلامت باشن..غرض از مزاحمت این که برای فردا که مراسم عقده برات از یه آرایشگاه نزدیک خونمون وقت گرفتم....ساعت 1 سهیل میاد دنبالت...

باران:ممنون سارا جون..لطف کردین..فقط اگه امکان داره آدرسو به من بدید من خودم با بهنام میرم..سهیلم بره دنبال کارا....

سارا:آخه این طوری که بد میشه....بذار سهیل بیاد...

باران:نه بابا...بد چیه....میدونم سهیلم کار زیاد داره..شما آدرسو بدید...

سارا:باشه عزیزم..هر جور راحتی...بنویس...

باران ادرس را یاداشت کرد و بعد از کمی مکالمه درباره ی مراسم فردا خداحافظی کرد...به اتاقش رفت و روی تخت نشست....از آن روزی که در کافی شاپ سهیل را دیده بودند با او سرسنگین بود....در طی این یک هفته جواب هیچ کدام از اس ام اس های سهیل را نداده بود و تصمیم داشت فردا به همراه بهنام به آرایشگاه برود تا با سهیل روبه رو نشود..البته مجبور بود موقع رفتن به خانه همراه سهیل برود ولی هرچه کمتر با او روبه رو می شد بهتر بود...بهنام در زد و وارد شد....تکیه اش را به در داد و پرسید:

-کی بود؟؟؟

باران:مامان سهیل..

بهنام:خب..چی می گفت؟؟؟

باران:آدرس آرایشگاه رو داد....میتونی فردا منو برسونی آرایشگاه....؟؟؟

بهنام:آره..چرا نتونم....ساعت چند؟؟؟

باران:1...

بهنام:باشه..تو رو می برم اون جا..خودم برمی گردم خونه حاضر میشم...

باران سری تکان داد و به سمت کمدش رفت....چند روز پیش مهربان به خانه برگشته بود و تمام وسایل باران را آورده بود....لباس ها را زیر و رو کرد و در آخر پشت یکی از بلوزهای مجلسی اش پیراهن سفید رنگی را که قرار بود بپوشد دید...خواست پیراهن را بردارد و در ساک دستی اش بگذارد که ناگهان گوشه ای از یک پوستر را پشت لباس هایش دید...

همه ی لباس ها را کنار زد و توانست پوستری از شهر ونیز را ببیند که به داخل کمدش چسبانده بود...رویای دوران کودکی اش...مدتی به عکس نگاه کرد و بالاخره با کمی تردید تصمیمش را گرفت....

+++

بهنام از جلوی در ورودی داد زد:باران زود باش...دیرت میشه ها....

باران با ساک دستی کوچکی جلوی در اتاقش ظاهر شد و گفت:

-من آمادم....بریم...

مهربان با اسفند از آشپزخانه خارج شد و همان طور که اسفند را دور سر باران می چرخاند صلوات فرستاد..

سرانجام ساعت 1 از خانه خارج شدند و به سمت آرایشگاه به راه افتادند...وقتی رسیدند بهنام رو به باران چرخید و گفت:

-برو...به سلامت....

باران:دیر نکنیا بهنام...نرم اون جا ببینم هنوز نیومدی...سریع حاضر شو برو....

بهنام لپ باران را کشید و گفت:

بهنام:باشه..خدافظ....

باران:خدافظ...

از ماشین پیاده شد و با قدم هایی آرام به سمت آرایشگاه به راه افتاد.... 

فصل بیست و یکم.

شهره خانم باران را مقابل آینه برد و پرسید:

-نظرت چیه عزیزم....؟؟؟؟

باران چند لحظه به خودش نگاه کرد و گفت:

-خوبه...ممنون شهره خانم....

لاریسا که داشت با تلفن صحبت می کرد با دیدن باران جلوی دهنه ی گوشی را گرفت و با ذوق گفت:

-عالی شدی باران....خیلی قشنگ شدی....

باران از دیدن ذوق و شوق لاریسا لبخندی زد و به او اشاره کرد که به مکالمه اش ادامه بدهد....یک بار دیگر به خودش در آینه نگاه کرد...شهره خانم با مهارت موهای نسکافه ای باران را به شکل گل درست کرده بود و

قسمتی از موهایش را فر کرده بود و روی صورتش ریخته بود...ناخن هایش هم با لاک و مهره تزیین شده بود...پیراهنش را پوشید و صندل هایش را هم به پا کرد...لاریسا تلفن را قطع کرد و به سمتش آمد:

-یه دور بچرخ ببینم...

باران دور خودش چرخید و با لبخند به لاریسا نگاه کرد که مشغول تعریف کردن از او بود...با صدای زنگ موبایلش از جا پرید...به سرعت به سمت کیفش رفت و موبایلش را در آورد..سهیل بود:

-الو باران؟؟؟

باران:بله؟؟؟

سهیل:آماده ای؟؟؟

باران:آره..کجایی؟؟؟

سهیل:من جلو درم...بیا...

باران:باشه اومدم..بای...

تلفن را قطع کرد به سرعت پالتویش را پوشید و شالش را هم سر کرد...چند عدد اسکناس در مقابل شهره خانم گذاشت و بعد از تشکر و خداحافظی به همراه لاریسا از آرایشگاه خارج شد...لاریسا از باران خداحافظی کرد و سوار ماشین محمود شد..باران هم به سمت ماشین سهیل رفت...روی صندلی جلو نشست و سلام داد....جواب سلام سهیل را شنید....

رویش را به سمت پنجره کرد و مشغول تماشای خیابان شد....سهیل با صدایی که به زحمت شنیده می شد گفت:

-بابت..بابت اون قضیه متاسفم باران....

باران چیزی نگفت....سهیل ادامه داد:

-تو راست می گفتی..به من هیچ ربطی نداره...ولی...من فقط می خوام بگم دوست دارم با یه خاطره ی خوب از هم جدا بشیم...

با شنیدن کلمه ی جدایی اشک در چشمان باران حلقه زد....سهیل راست می گفت....آخرین لحظاتی بود که با هم بودند...نباید با ناراحتی این لحظات را خراب می کرد....بغضش را فرو داد....به سمت سهیل چرخید و لبخندی تحویلش داد...سهیل هم با دیدن لبخند باران خندید و پایش را روی پدال گاز فشرد.....

***

به محض پیاده شدن از ماشین صدای دست و سوت را شنید...سارا با اسفند به استقبالشان آمد....روی باران را بوسید و هر دو را به داخل خانه برد....همه ی مهمان ها آمده بودند و چند نفری هم از همان ابتدا مشغول رقصیدن بودند....باران و سهیل وارد سالن پذیرایی شدند و بعد از سلام و احوالپرسی با مهمان ها

روی مبل دو نفره ی بزرگی که سر سالن گذاشته بودند نشستند و باران هم پالتو و شالش را در آورد....

اقوام نزدیک سهیل جلو می آمدند و تبریک می گفتند...باران هم همان طور که تشکر می کرد با چشم دنبال بهنام می گشت....بعد از مدتی سهیل آرام در گوشش گفت:

-اون بهنام نیست؟؟؟

باران به جهتی که سهیل اشاره می کرد نگاه کرد و متوجه بهنام شد که به سمتشان می آمد...سهیل از جا بلند شد و به سمت بهنام رفت...همان طور که با او دست می داد چیزهایی را زمزمه می کرد که باران حدس میزد دارد بابت آن شب معذرت خواهی می کند....نگاهش به کت و شلوار مشکی رنگ سهیل و بلوز مردانه ی طوسی او افتاد و لبخند زد....خوش به حال گیتا که کسی مثل سهیل را داشت....

+++

گیتا روی تخت نشسته بود و با بغض به دیوار نگاه می کرد...مطمئن بود تا حالا مراسم شروع شده است....

حالا عاقد میامد و باران و سهیل تا آخر عمر برای هم می شدند...اشک هایش سرازیر شدند..حرف های سمیه در ذهنش چرخ می خوردند...حالا فهمیده بود که غرور بی جایش باعث شده است چه اتفاقی بیفتد.

ای کاش زمان به عقب بر می گشت و می توانست همه چیز را از نو بسازد....

با صای زنگ موبایلش سرش را از روی پایش بلند کرد..سمیه بود....با صدایی بغض دار جواب داد:

-سمیه؟؟؟

سمیه:گیتا دیوونه نشو...پاشو حاضر شو برو اون جا....چرا نمی فهمی؟؟؟وقت نداریم...برو گیتا..برو به سهیل همه چیزو بگو...

گیتا:اگه منو نخواست چی؟؟؟

سمیه:اگه تو رو نخواست حداقل بعدا عذاب وجدان نمی گیری که هیچ کاری نکردی...برو گیتا ازت خواهش می کنم...

سمیه کمی منتظر ماند و با دیدن سکوت گیتا گفت:

-گیتا به حرفم گوش بده....این همه مدت طبق نظر خودت عمل کردی چی شد؟؟؟یه بار...فقط یه بار به حرفم گوش بده...برو...

گیتا:باشه...

سمیه خداحافظی کرد و تلفن را قطع کرد...گیتا با اندکی تردید از جا بلند شد و به سمت کمدش رفت... پیراهن صورتی رنگش را که از جنس حریر بود پوشید و کمی هم آرایش کرد...از استرس پاهایش می لرزید و دستانش مانند دو تکه یخ بود...بعد از نیم ساعت حاضر شد و با بسم الله از خانه بیرون رفت...

+++

یکی از مهمان ها با صدایی بلند گفت:

-عاقد اومد...

چند نفر از زن ها به سرعت مانتو و شالشان را پوشیدند و عده ای هم با بی خیالی منتظر ماندند تا عاقد وارد شود و خطبه را جاری کند...باران نگران بود....اگر گیتا نمیامد چه؟؟؟آن وقت باید چه کار می کرد؟؟؟

دختر عموی سهیل مریم به سمتشان امد و تکه کاغذی را به دست سهیل داد...سهیل کاغذ را گرفت و پرسید:

-این چیه مریم؟؟؟

مریم:نمیدونم سهیل..اینو رها داد..گفت حتما قبل از این که عاقد خطبه رو بخونه بدمش بهت....تاکید کرد حتما بخونیش...

سهیل سری تکان داد:

-باشه برو...مرسی...

مریم رفت و سهیل هم با دستانی لرزان تای کاغذ را باز کرد....نمی دانست چرا دلش شور میزند...با صدای یاالله گفتن عاقد دست از فکر کردن برداشت و نامه را خواند.... 

فصل آخر.

دست خط رها لرزان بود و سهیل متوجه شد که نامه با عجله نوشته شده است:

آقا سهیل اون دختر خانمی که الان کنارت نشسته یه دختر دزده که چند سال تو زندان بوده..شابد باورت نشه ولی من مدرک هم دارم...اون سرویسی رو که مادرت خریده بود رو هم همین خانم دزدیده...

سهیل نفسش را بیرون داد و خواست نامه را پاره کند که ناگهان برگه ی کوچکی بیرون افتاد...بازش کرد و خواند..حکمی بود که ثابت می کرد باران به جرم سرقت چند سال توی زندان بوده....

هر دو ورقه از دستش افتاد...سرش گیج می رفت و دهانش مزه ی تلخی می داد....باران دزد بود؟؟؟چگونه ممکن بود...؟؟؟سارا در گوشش گفت:

-چرا چشماتو بستی؟؟ناسلامتی عاقد داره خطبه رو میخونه ها....

سهیل چشمانش را باز کرد...چه کار داشت می کرد؟؟عقد با دختری که سرویس مادرش را دزدیده بود؟؟؟

به سرعت از جا بلند شد و با این حرکت او عاقد ساکت شد...باران هم آرام از جا بلند شد و با چشمانی پرسشگر سهیل را نگاه کرد....همه منتظر بودند تا ببینند چه اتفاقی میوفتد...در یک حرکت ناگهانی سهیل جلو رفت و سیلی محکمی در گوش باران زد....صدای هیـــن جمعیت فضا را پر کرد....باران سرش را که از شدت ضربه به چپ چرخیده بود را به سمت سهیل برگرداند و با چشمانی اشک آلود نگاهش کرد...بهنام جلو آمد و با عصبانیت پرسید:

-چی کار کردی روانی؟؟؟به چه حقی دست رو خواهر من بلند می کنی؟؟؟

سهیل پوزخندی زد و با صدایی تمسخر آمیز گفت:

-خواهر دزدت خوب میدونه چرا زدم در گوشش....

اشک های باران سرازیر شدند....به سرعت به سمت مبل رفت و مانتو و شالش را برداشت....به سمت در رفت اما در آخرین لحظه ایستاد و تمام اجزای صورت سهیل را از نظر گذراند...

با صدای بسته شدن در همه به خودشان آمدند...بهنام خواست به دنبال باران برود که لاریسا مچ دستش را گرفت و با صدایی بغض دار گفت:

-بذار تنها باشه بهنام....

اشک چشمان بهنام را پر کرده بود....دلش برای خواهرش می سوخت....باز هم چوب ساده دلی و مهربانیش را خورده بود....!!!

بعد از 10 دقیقه سهیل به خودش آمد...امکان نداشت باران آن سرویس را بدزدد....آن روز که سرویس دزدیده شد باران از اولین لحظه مشغول سلام و احوالپرسی با مهمان ها بود...روز قبل آن هم اصلا آن جا نبود....

با کف دست محکم به پیشانی اش کوبید و به سرعت از خانه خارج شد....کوچه خالی بود....نفس نفس زنان سر خورد و روی زمین نشست....

ای کاش الان باران با آن چشمان آبی و مهربان نگاهش می کرد و برایش از نقشه هایش برای گیتا می گفت....چشمانش را بست....سرش از شدت درد در حال انفجار بود....

نمی دانست چه مدت گذشته است....با صدای گیتا چشمانش را باز کرد:

-سهیل؟؟؟چرا این جا نشستی؟؟؟

سهیل با تعجب پرسید:

-تو این جا چی کار می کنی گیتا؟؟؟

گیتا آب دهانش را قورت داد و با صدایی لرزان گفت:

-من اومدم ازت معذرت خواهی کنم...میدونم توی این چند وقته رفتارم باهات خوب نبوده...ازت می خوام منو ببخشی و...و اگه ممکنه یه فرصت دیگه بهم بدی سهیل....به خدا من دوست دارم.....

سهیل سرش را به دیوار تکیه داد و لبخند تلخی زد....گیتا برگشته بود اما....اما حالا باران رفته بود....!!

+++

ساعت از یازده گذشته بود..باران همچنان در کافی شاپ کامی نشسته بود و به گذشته اش فکر می کرد...

گذشته ای که باعت شده بود حالا این جا بنشیند و اشک بریزد...کامی به سمتش آمد..صندلی کناری باران را بیرون کشید و همان طور که می نشست گفت:

-چته باران؟؟؟چی شده آبجی؟؟؟؟

باران همان طور که به نقطه ی نامعلومی خیره شده بود با صدایی خش دار گفت:

-داغونم کامی...داغون....دلم از همه گرفته...

بعد از کمی مکث ادامه داد:

-حتی نذاشت براش توضیح بدم...

کامی:چی شده؟؟داداشت خوبه؟؟؟

با شنیدن نام داداش حوادث چند ساعت پیش در ذهن باران تداعی شد و اشک ها با سرعت بیش تری پایین آمدند....کامی خواست چیزی بگوید که باران گفت:

-برام یه کاغذ و خودکار میاری؟؟؟؟

کامی سری تکان داد و رفت..بعد از چند دقیقه با کاغذ و خودکاری برگشت و همان طور که آن ها را روی میز می گذاشت گفت:

-اگه خواستی با کسی درد و دل کنی رو من حساب کن....

بعد از رفتن کامی باران اشک هایش را پاک کرد و خودکار را برداشت تا نامه ای برای سهیل بنویسد که ناگهان صدای امیر جاهد فضای رستوران را پر کرد:

سخته واست که بفهمی!

چقدر عشق غم انگیزه

یه وقتایی بی اینکه بخوای

اشکات میریزه

سخته درک عاشقی که

بی گناهه

اینکه سعی کنم فراموشت کنم برام

تنها راهه

.

انقدر بیتــــــو موندم که با تــــــو بودنمو فراموش کردم

انقدر داغ عشقت به دلم نشسته که دیگه سرد سردم

.

انقدر بی تــــــو موندم که با تــــــو بودنمو فراموش کردم

انقدر داغ عشقت به دلم نشسته که دیگه سرد سردم

.

.

.

سرد تک تک روزام

مثل غروب پاییزی

که اگه می دیدی می گفتی

چه عشق غم انگیزی

چه روزایی که بی تــــــو

زندگی کردم

یه وقتایی میمُردم امـــــــــــــــــــــــ ـــا

تورو از یاد نـــــــــــــــــــمی بُردم

.

انقدر بیتــــــو موندم که با تــــــو بودنمو فراموش کردم

انقدر داغ عشقت به دلم نشسته که دیگه سرد سردم

.

انقدر بیتــــــو موندم که با تــــــو بودنمو فراموش کردم

انقدر داغ عشقت به دلم نشسته که دیگه سرد سردم

.

انقدر بی تــــــو موندم

انقدربی تــــــو موندم

انقدر بی تــــــو موندم که با تــــــو بودنم و فراموش کردم

انقدر داغ عشقت به دلم نشسته که دیگه سرد سردم

.

انقدر بی تــــــو موندم که باتــــــو بودنم و فراموش کردم

انقدر داغ عشقت به دلم نشسته که دیگه سرد سردم

.

انقدر بیتــــــو موندم که با تــــــو بودنم و فراموش کردم

انقدر داغ عشقت به دلم نشسته که دیگه سرد سردم

.

بغض گلویش را می فشرد اما اشک هایش را پس میزد....نامه را نوشت و نزد کامی رفت... همان طور که نامه را به دستش می داد گفت:

-اگه سهیل اومد این جا این نامه رو بده بهش...من دارم میرم...

کامی:باشه..برو به سلامت...

با کامی دست داد و از کافی شاپ خارج شد....این آخرین باری بود که به این کافی شاپ می آمد...قمار می کرد....با کامی حرف میزد...خاطراتش را مرور می کرد...

به سرعت به خانه برگشت..مطمئن بود که الان بهنام در خیابان ها به دنبال او می گردد....

سریع به اتاقش رفت و لباس هایش را با یک مانتو و شال مشکی و سلوار سورمه ای عوض کرد...کلاه سهیل را که از دومین دعوایشان دستش مانده بود را به سر گذاشت و چمدان کوچکش را از زیر تخت بیرون کشید...یاداشتی هم برای بهنام گذاشت و از خانه خارج شد..تا فرودگاه امام خمینی راه زیادی بود و وقت کم....!!!

+++

گیتا با ترس گفت:

-سهیل آروم تر برون..الان تصادف می کنیما....

سهیل با شنیدن صدای گیتا سرعتش را کم کرد...بعد از نیم ساعت به کافی شاپ رسیدند.. بدون این که ماشین را قفل کند وارد کافی شاپ شد و سراغ کامی را گرفت....تا آمدن کامی به این فکر می کرد که باران کجا می تواند باشد...؟؟؟به خانه ی قبلی آن ها مراجعه کرده بود و همسایه ها گفته بودن که خانه را فروخته و رفته اند..موبایل باران خاموش بود و لاریسا هم جواب نمی داد....آدرس خانه ی پدر و مادر باران را هم نداشت...با صدای کامی از فکر بیرون آمد:

-امری داشتید؟؟؟

سهیل با صدایی خسته پرسید:

-شما خبری از باران دارید؟؟؟

کامی:دیروز این جا بود...یه نامه هم داد که بدم به شما....

سهیل به سرعت به دنبال کامی رفت و نامه را گرفت....کنجکاو بود تا نامه را بخواند اما هوای کافی شاپ اذیتش می کرد...بیرون رفت و روی نیمکت کوچکی که بیرون از کافی شاپ قرار داشت نشست و نامه را باز کرد:

الان که داری این نامه رو میخونی من ازت خیـلی دورم....نمیدونم چی بگم....نمیدونم اصلا این نامه رو میخونی یا نه ولی دوست دارم همه چیزو برات تعریف کنم تا حداقل بعدا عذاب وجدان نگیرم...

تا چند سال پیش زندگی خیلی خوبی داشتم....پدر و مادر خوب....برادر مهربون...پول زیاد...

خونه ی بزرگ...دوستایی که همیشه و همه جا همراهم بودن...همیشه آرزو داشتم روان پزشک بشم....ابن آرزو،آرزوی لاریسا هم بود....برای همین با لاریسا صمیمی تر از بقیه دوستام بودم...نزدیکای کنکور هر روز پیش هم دیگه بودیم و درس می خوندیم....

هردومون دوست داشتیم تو دانشگاه تهران قبول بشیم...و شدیم...هیچ کدوم باور نمی کردیم اما جفتمون تو دانشگاه تهران قبول شده بودیم...دیگه هیچی از خدا نمی خواستم....ترم اول بودم که با سهیل آشنا شدم...پسر خوب و مهربونی بود...یه مدت با هم دوست بودیم و بعد از یه مدت تصمیم گرفتیم با هم ازدواج کنیم..هم دیگه رو خیلی

دوست داشتیم....نمیدونم کی زندگیمونو چشم کرد....ترم دوم همزمان با درس خوندن

تو یه شرکت به عنوان منشی مشغول کار شدم...یه شب که داشتم از شرکت بر می گشتم هوا برفی بود....خیابونا خلوت بود و منم عجله داشتم...وسطای راه بودم که تو یه کوچه ی خیلی خلوت یه زانتیای سفید دیدم که راهنماش روشنه و درشم بازه....یه کنجکاوی...

یه کنجکاوی احمقانه باعث شد که برم جلو....سرمو کردم تو ماشین...رو داشبورد ماشین یه چاقو بود....خیلی ترسیدم...می خواستم بر گردم که دستم خورد به سقف ماشین و متوجه خون رو ماشین شدم...داشتم گریه می کردم....از ماشین فاصله گرفتم اما تو همون لحظه پلیس سر رسید...

منو بردن بازداشتگاه....اثر انگشتم رو همه جا بود..سقف و دستگیره ماشین...فرمون ماشین..

چند تا از همسایه ها هم شهادت دادن که منو موقع نگاه کردن تو ماشین دیدن....

این جوری شد که با یه کنجکاوی ساده کل زندگی من زیر و رو شد...برام حبس بریدن....

میدونم شاید باور نکنی که من بیگناهم...ولی به قرآن مجید قسم من هیچی از تو اون ماشین ور نداشتم....

هیچ کس باور نکرد...خانوادم طردم کردم...سهیل طلاقم داد....عقیده داشت من زندگیشو خراب کردم...هر روز میومد ملاقاتم..با یه سیگار می شِست جلوم و مسخره ام می کرد..بهم فحش می داد...نمیتونی بفهمی چه قدر سخته که آدم از کسی که بیش تر از جونی دوسش داره توهین بشنوه...

زندگی من خراب شد....یه دختر مطلقه ی سابقه دار که به جرم سرقت و گناه نکره رفت زندان...البته حبسم خیل زیاد بود ولی اون خانواده ای که ماشینشونو دزد زده بود بعد از سه چهار سال آوردنم بیرون...وقتی اومدم بیرون چند ماه گل فروشی می کردم و شبا تو پارک می خوابیدم...بعد از چند ماه با یه دختره آشنا شدم که بهم قمار کردنو یاد داد...اولش سخت بود ولی تلاش کردم...شدم یه قمارباز ماهر....بعد از یه مدت اون خونه رو رهن کردم...

این داستان زندگی من بود....میدونی سهیل،من قمار باز عشق بودم...رو عشق تو قمار کردم..میدونستم که دوسم نداری..میدونستم که دیوونه ی گیتایی ولی بازم شانسمو امتحان کردم...و شکست خوردم...

دنبالم نگرد....رفتم پی آرزوهام.....آرزوهایی که هیچ وقت بهشون نرسیدم...میرم که پیداشون کنم...و خوشحالم که تو به آرزوت رسیدی....مطمئنم بعد از رفتن من گیتا اومده....همین جا بهت تبریک میگم سهیل...آرزو می کنم هرجا هستی موفق و سالم باشی....

فراموشم کن....فراموش کن یه روزی بارانی وجود داشته....خدافظ برای همیشه.....

چشمان سهیل خیس بود.....نامه را تا کرد و در جیبش گذاشت....آسمان می غرید و باران می بارید....سرش را بالا گرفت....قطره های باران صورتش را خیس می کردند و سهیل با دیدن هر قطره چشمان آبی رنگ و مهربان باران را به خاطر میاورد....

پــــایـــان

آذرماه 91...

آنیتا.م 

لطفا حتما بخوانيد

سئوالا ت و  پيشنهادات و  درخواست کتاب مورد نظرتان را از روشهاي زير با ما نماييد 

در ضمن : در هنگام  درخواست کتاب مورد نظرتون  از طريق SMS به شماره 09391315486   

لطفا نام   خود و اگه ممکنه اسم شهرتون هم بنويسيد.چون  اينطوري راحتتر ميشه پاسخ داد....

 نکته بعدي : اگر شما  با گوشي موبايل خودتان اقدام به دانلود و خواندن کتابهاي رمان مينماييد  .حتما  

هنگام  درخواست کتاب مورد نظر . اسم خودتان و شهر و نوع  فرمت کتاب { java -  epub   - - pdf   

(بعنوان مثال  به اين شکل : مريم- مشهد - نسخه جاوا- پرنيان -  کتاب حکم دل 

 يا اگر نسخه جاوا با قالب کتابچه  مد نظرتان بوده..  انرا  حتما ذکر نماييد 

مثال :

مريم- مشهد - نسخه جاوا- کتابچه -  کتاب حکم دل 

و همينطور براي ساير گوشيها  و فرمتهاي ديگر مانند  

epub( iphon +tebelt + android + ipad )

android

iphon

 (سپس براي شما لينک دانلود ارسال ميگردد

 نکته مهم : (براي دانلود بايد اينترنت گوشي فعال باشه  ) 

  (( دو راهــی  عشـــــق ))

قمـار باز عشــــــق 2

ادامــه  و جلد  دوم قمـار باز عشـــــــق

 ~Ani Joon~    نويسنده: . آنیتــــا . م

کاربر انجمن نود وهشتيا

************

ساخت نرم افزار: Farid  Soghrati

تهيه شده در وبلاگ:

goldjar.blogfa.com

خلاصه:

بعد از اون اتفاقات باران سعي مي کنه يه زندگي جديد رو شروع کنه...سهيل رو فراموش کنه و به اهدافش برسه...اما باران نميدونه که اين راه پر از سختيه..پر از مشکل...پر از تنهايي...پر از دوراهي....

مقدمه:

من اين ديوانه ي شب ها

من اين سوداگر اميد اين درياي بي پروا

من اين کس که گهي خنده

گهي غم روي لب دارم

من اين داد دل عاشق

که بر ديوار بي حاشاي رندانم

مني بي تاب اين فردا

پي رمز دل عاشق

پي راهي دوانم من

در اين بي راهه ي دنيا

در اين گمراهه ي عشق و دوراهي ها

چگونه دل به تو دادم؟

----------

دوراهي عشق 

( ادامه ي قمارباز عشق )

فصل اول.

-باران؟؟؟تو اين جايي؟؟؟

سرش را بلند کرد و چشمانش را در چشمان نگران مادرش دوخت...مرضيه کمي جلوتر آمد و ادامه داد:

-اين جا چي کار مي کني؟؟؟مگه قرار نبود با مريم بري خريد؟؟؟

باران پوزخندي زد و دوباره نگاه بي فروغش را به آسمان آبي رنگ نيويورک دوخت....مرضيه با ديدن سکوت باران آهي کشيد و گفت:

-يه نگاه به خودت بنداز....اين چه وضعيه آخه؟؟؟شدي پوست و استخون...صبح تا شب مي شيني به آسمون نگاه مي کني...نه تفريح..نه گردش...اين چه زندگيه براي خودت درست کردي؟؟؟

باران باز هم چيزي نگفت...مرضيه آهي کشيد و از اتاق خارج شد...حرف زدن با باران بي فايده بود....

تلفن را برداشت و شماره ي بهنام را گرفت..بعد از چند بوق بهنام جواب داد:

-جانم مامان؟؟؟

مرضيه:الو بهنام؟؟؟کجايي؟؟؟

بهنام:اومدم بيرون يه دوري بزنم....کاري داشتي؟؟؟

مرضيه چيزي نگفت..مردد بود که از وضعيت باران چيزي به بهنام بگويد يا نه...بهنام سکوت را شکست:

-الو مامان؟؟؟الو؟؟؟

مرضيه لبانش را خيس کرد و گفت:

-حال باران خوب نيست....

بهنام ناگهان ساکت شد...با حيرت پرسيد:

-باران؟؟؟

بغض مرضيه ترکيد و با هق هق ماجرا را براي او تعريف کرد:

-از وقتي اومده نيويورک افسرده شده....هميشه تو اتاقشه...دراز مي کشه رو تخت و به سقف نگاه مي کنه..از بس گريه کرده دور چشماش گود افتاده....شده عين يه مرده ي متحرک...

بهنام نمي توانست باور کند....حال باران خوب نبود؟؟؟اما او که در يادداشتش گفته بود براي تعويض روحيه نزد مرضيه و مسعود مي رود....دستي به سرش کشيد و گفت:

-راضيش کن برگرده ايران مامان...

مرضيه با صداي بلند گفت:

-چــــــــي؟؟؟برگرده ايران که چي بشه...؟؟مني که مادرشم اين جا نميتونم براش کاري بکنم تو دست تنها تو ايران مي خواي چي کار کني؟؟؟

بهنام کلافه سعي کرد مرضيه را متقاعد کند:

-مامان خواهش مي کنم....نذار باران از دست بره....بفرستش...قول ميدم مواظبش باشم....

چيزي نگفت و با ديدن سکوت مرضيه متوجه دودلي او شد...با صدايي آهسته گفت:

-خواهش مي کنم مامان....بذار کمکش کنم....

مرضيه همان طور که گريه مي کرد گفت:

-به خدا منم خير و صلاحشو مي خوام...اگه فکر مي کني تو ايران درست ميشه مي فرستمش بهنام...

ولي تو رو به خدا منو از حال و روزش بي خبر نذار....

بهنام:چشم...پس به من خبر بده کي مياد....

مرضيه:باشه حالا بذار با بابات حرف بزنم ببينم چي ميگه...کاري نداري...؟؟؟

بهنام:نه...خدافظ..

مرضيه:مواظب خودت باش مامان...خدافظ...

تلفن را قطع کرد و به سمت اتاق مسعود به راه افتاد....همان طور که وارد اتاق مي شد در دل گفت:

-خدايا دخترمو بهم برگردون....

وارد اتاق شد و به سمت مسعود که روي تخت دراز کشيده بود رفت...لبه ي تخت نشست و او را صدا زد:

-مسعود...

مسعود سرش را بلند کرد و با ديدن مرضيه پرسيد:

-چي شده خانم؟؟؟

مرضيه با نگراني جواب داد:

-بايد باهات حرف بزنم....

مسعود منتظر ماند...مرضيه هم با صدايي بغض دار ادامه داد:

-حال باران خوب نيست....از وقتي اومده اين جا افسرده شده.....همش تو اتاقشه و گريه مي کنه....اين اون باراني نيست که من قبل از اومدن ديدم...

با دستمال اشک چشمانش را گرفت:

-الان زنگ زدم به بهنام...

مسعود:خب؟؟؟چي شد؟؟؟

مرضيه:بهنام ميگه بفرستيمش ايران....

مسعود:مگه ايران چه خبره؟؟؟

مرضيه:نميدونم والا....

با يادآوري لحن پر از خواهش بهنام گفت:

-به هرحال بهنام هميشه از منو تو به باران نزديک تر بوده....مطمئنم ميتونه کمکش کنه....

مسعود آهي کشيد و همان طور که از پنجره به بيرون نگاه مي کرد با صدايي آرام و لرزان گفت:

-گيج شدم مرضيه....نميدونم بايد چي کار کنم....احساس مي کنم هيچي سر جاش نيست....تو اين چند سال فشار زيادي رو تحمل کردم....ديگه نمي کشم....

نگاهي به مرضيه انداخت و گفت:

-منو تو اين جا هيچ کاري نميتونيم براش بکنيم...به ياسر ميگم براش بليط بگيره....

مرضيه با چشمان اشکي لبخند زد و آه کشيد.....اي کاش زمان به عقب برمي گشت و مي توانست همه چيز را تغيير دهد...

+++

باران آهسته اما عصباني پرسيد:

-نبايد با خودم مشورت مي کردين؟؟؟همين جوري بلند شدين واسه من بليط گرفتين که چي بشه؟؟؟من اگه مي خواستم بمونم ايران که نميومدم اين جا....

مرضيه همان طور که لباس هاي باران را تا مي کرد و درون چمدان قرار مي داد:

-اگه تونستي منو متقاعد کني که اين جا يه کار مفيد انجام ميدي همين الان پروازتو کنسل مي کنم....

باران کلافه موهايش را پشت گوشش داد و گفت:

-بهنام گفته منو بفرستي ايران..نه؟؟؟

مرضيه به تاييد سر تکان داد...

باران پوزخند صداداري زد و گفت:

-منم که اين جا خيارم....بهنام حق نداره درباره ي زندگي من تصميم گيري کنه...

مرضيه سعي کرد کمي قاطعيت به خرج دهد....بنابراين با لحني محکم گفت:

-تو به اين وضعيت ميگي زندگي....؟؟؟؟نمرديمو معني زندگي کردنم فهميديم...!!!

باران از جا بلند شد و به سمت حمام رفت...حرف زدن با مرضيه مانند کوبيدن ميخ در سنگ بود.....نمي توانست علت اصرارهاي بهنام و مرضيه براي رفتن به ايران را بفهمد....مگر بهنام نمي دانست که باران براي چه به نيويورک آمده؟؟؟شيرآب را باز کرد و در دل گفت:

-اگه سهيلو ببينم چي؟؟؟اون همه سعي کردم ازش دوري کنم حالا با يه حرف بهنام همه ي زحمتام به هدر رفت....

نفسش را بيرون داد و زير آب رفت....

+++

همان طور که جلوي آينه ايستاده بود صورتش را بررسي مي کرد...موهاي نسکافه اي رنگش مانند سيم تلفن بالاي سرش جمع شده بود....صورتش کمي زرد شده بود و دور چشمانش هم هاله اي قرمز رنگ به وجود آمده بود...به اينه پشت کرد و لباس هايش را پوشيد....همان طور که شالش را مرتب مي کرد با خود غر ميزد:

-حالا چي مي شد براي هفته ي ديگه بليط بگيرين...؟؟؟نميدونم آسمون ميومد زمين يا زمين ميرفت آسمون...اَه....

با صداي مسعود که از او مي خواست عجله کند چمدانش را برداشت و از اتاق خارج شد....مرضيه حاضر و آماده ايستاده بود...باران از کنارش رد شد و کفش هايش را پوشيد...در دل دعا مي کرد پروازشان کنسل شود...مسعود ماشين را روشن کرد و به سمت فرودگاه به راه افتادند...

مرضيه در طول راه در حال نصيحت کردن بود و باران بي توجه به او مناظر بيرون را تماشا مي کرد....بعد از مدتي رسيدند....باران با بي ميلي دنبال مرضيه و مسعود وارد فرودگاه شد و منتظر ماند تا شماره ي پروازش را اعلام کنند....در تمام مدت کلافه و عصباني بود و در دلش براي بهنام خط و نشان مي کشيد...

وقتي شماره ي پروازش را اعلام کردند به سرعت از مرضيه و مسعود خداحافظي کرد و بعد از مدتي معطلي سوار هواپيما شد...چند عدد قرص خواب آور از درون کيفش بيرون کشيد و خورد..همان طور که چشمانش را مي بست در دل دعا مي کرد هواپيما سقوط کند يا در هوا منفجر شود....لبخندي به افکارش زد و چشمانش گرم خواب شد....

فصل دوم.

ويبره ي موبايلش را روي ران پايش احساس مي کرد...کوله اش را روي شانه اش جابه جا کرد و سعي کرد موبايلش را بيرون بکشد....بعد از کمي تلاش موفق شد اما تماس قطع شده بود....نگاهي به صفحه ي موبايلش انداخت...1 ميس کال از بهنام....سريع شماره ي بهنام را گرفت....اشغال بود...عصباني و کلافه

گوشي را قطع کرد و همراه چمدانش روي صندلي کوچکي نشست....بعد از چند دقيقه بهنام زنگ زد....

با عصبانيت جواب داد:

-بله؟؟

بهنام:سلام..کجايي؟؟؟

باران:قبرستون...کجا مي خواستي باشم؟؟؟تو فرودگاهم ديگه....

بهنام:باز که سگ شدي....

باران:زهرمـار..حوصله ندارم...کجايي؟؟؟

بهنام:من بيرون فرودگاهم...

باران:باشه..اومدم....

سريع موبايلش را درون جيبش سر داد و همان طور که چمدانش را دنبال خودش مي کشيد به سمت در خروجي به راه افتاد....

بعد از مدتي جست و جو ماشين بهنام را ديد....جلو رفت و همان طور که چمدانش را به دست بهنام مي داد تا درون صندوق عقب بگذارد سلام داد...بهنام لبخندي زد و گفت:

-سلام خانم بداخلاق...

باران:بهنام اعصاب ندارم...ميزنم نصفت ميکنما....

بهنام:چته تو باران؟؟؟؟مامان مي گفت افسرده اي...اما الان مي بينم عصباني هستي...

صداي باران ناخودآگاه کمي بالا رفت:

-تو به چه حقي به مامان گفتي منو بفرسته ايران؟؟؟من خودم اگه مي خواستم برگردم زودتر ميومدم... خدارو شکر هم زبون دارم هم پا...

بهنام خنديد و همان طور که سوار ماشين مي شد گفت:

-سوار شو بريم...

باران سوار شد و از قصد در ماشين را محکم به هم کوبيد....بهنام لبخند محوي زد و قبل از اين که ماشين را روش کند دسته گل بزرگي از رز قرمز را به سمت باران گرفت:

-داشت يادم ميرفت....تقديم به خواهر کوچولوي بداخلاقم...

باران لبخند زد و دسته گل را گرفت....هميشه همين طور بود....زود عصباني مي شد و زود هم مي بخشيد.

نمي توانست با بهنام بيشتر از يک ساعت قهر بماند....دلش براي او پر مي کشيد...

در طول راه باران متوجه شد که بهنام مسير را اشتباه ميرفت...کمي خودش را جلو کشيد و گفت:

-کجا ميري ديوونه؟؟؟

بهنام همان طور که راهنما ميزد گفت:

-داريم ميريم شام بخوريم....

باران پوفي کرد و دوباره به صندلي تکيه داد...بهنام براي اين که سر صحبت را باز کند و بتواند باران را راضي به انجام کار مورد نظرش بکند گفت:

-مامان مي گفت افسرده شدي..جريان چيه؟؟؟

باران غرغر کرد:

-مامان مثل هميشه پياز داغ ماجرا رو زياد کرده...من مثل هميشه معمولي بودم....

بهنام:تو خيلي وقته معمولي نيستي باران...از همون وقتي که اون اتفاق افتاد....ديگه باران سابق نشدي...

باران پوزخندي زد و با چشماني پر از اشک پرسيد:

-بايد مي شدم؟؟؟

بهنام:ميتونستي حداقل عادي باشي...

باران:مگه نبودم؟؟

بهنام:نه....عادي و نبودي و نيستي....

باران:من نميدونم شما به کي ميگين عادي....؟؟؟من که دارم زندگيمو مي کنم....با شماها کاري نداريم...

بهنام:اشتباهت همين جاست باران..با هيچ کس کاري نداري....ما خانوادتيم....روزاي قبل از اون ماجرا رو يادت بيار....هر روز با بابا و مامان تو کوه و پارک و خريد و مسافرت بوديم....حالا چي؟؟؟

باران سرش را پايين انداخت و بهنام ادامه داد:

-به خدا مامان و بابا منتظرن تو يه قدم برداري،خودشون صد تا قدم ميان جلو....ميدوني عيب تو چيه؟؟؟؟

نه خودت به خودن کمک مي کني نه ميذاري ما کمکت کنيم....

باران براي عوض کردن موضوع گفت:

-اگه قرار باشه تا شب از اين حرفا بزني از گشنگي مي ميريم بهنام...

بهنام چپ چپ نگاهش کرد و گفت:

-خانم شما کوچه ي علي چپو نميشناسي؟؟؟؟

باران لبخند زد و تا رسيدن به رستوران حرفي ميانشان رد و بدل نشد...ساعت حدودا 10 بود که شام خوردند و به خانه برگشتند تا باران استراحت کند..

باران به سرعت به اتاقش رفت و در را بست...چه قدر دل تنگ اتاقش بود....!!!با عجله لباس هايش را عوض کرد و از زير تخت مقوايي بيرون کشيد....با ماژيک قرمز بزرگ روي مقوا نوشت:

-من خوابم...مزاحم نشيد....

بعد هم تصوير دختري را کشيد که خواب بود...با لبخند مقوا را به در اتاقش چسباند....کش موهايش را باز کرد و به سمت تخت شيرجه زد....همان طور که ملافه اش را مرتب مي کرد با خود گفت:

-خب..بريم که داشته باشيم يه خواب زمستوني رو....ايشالا سال ديگه همين موقع بيدار ميشم...

چشمانش تازه داشت گرم مي شد که سريع روي تخت نشست و گفت:

-اي واي قرص يادم رفت....

سريع دو عدد قرص خواب آور بيرون آورد و خورد....سپس دوباره روي تخت دراز کشيد و کم کم خواب او را ربود....

+++

بهنام با مشت به در کوبيد و بلند داد زد:

-باران....باران زنده اي؟؟؟جواب بده....باران....

باران سرش را از زير ملافه بيرون آورد و گفت:

-مگه کوري بهنام؟؟؟؟اون نوشته به اون بزرگيو رو در نمي بيني؟؟؟

کمي بعد صداي خنده ي بهنام بلند شد....مشخص بود که يادداشت را خوانده و با ديدن تصويري که باران کشيده بود خنديده...

باران دوباره ملافه را روي سرش کشيد و گفت:

-کوفت...هر چي ميشه زرتي مي خنده.....اَه....

بهنام دوباره گفت:

-الان دقيقا 7 ساعت و 45 دقيقه است که خوابيدي...يا بلند ميشي يا مجبورم مي کني درو بشکنم بيام تو....

باران بلند داد زد:

-اين قدر اون جا وايستا علف زير پات سبز بشه....من درو باز نمي کنم تو هم جرات نداري درو بشکني... الانم مثل پسراي خوب ميري مشقاتو مي نويسي ميذاري من به خوابم برسم.....

بهنام شروع کرد از يک تا ده شمردن.....باران که فکر نمي کرد بهنام جدي بگويد دوباره خوابيد.....کمي بعد صداي بهنام دور شد....بعد هم گفت:

-باران دارم ميام درو بشکنم....بعدا غرغر نکني در اتاقمو شکستي و اين حرفا...

باران با شنيدن لحن جدي بهنام سريع از جا بلند شد و پشت در ايستاد....بهنام بلند ادامه داد:

-دارم ميام....

باران آرام قفل در را باز کرد و همين که بهنام خواست در را با لگد باز کند در را باز کرد و بهنام با سر به زمين افتاد....باران هم لبخندي زد و همان طور که دوباره به سمت تختش ميرفت گفت:

-داشتي ميرفتي درم ببند....

بهنام عصباني از جا بلند شد و گفت:

-يکي طلبت....خجالت نمي کشي با برادر بزرگت اين رفتارو انجام ميدي؟؟؟

باران يک تاي ابرويش را بالا برد و منتظر بهنام را نگاه کرد....بهنام با ديدن قيافه ي باران شروع کرد به خنديدن...

باران هم لبخندي زد و گفت:

-خب ديگه...خوش گذشت...بفرما بيرون.....

بهنام به سمتش آمد و گفت:

-شرمنده خواهر....تا شما رو نبرم پايين از اين اتاق بيرون نميرم....

وقتي ديد باران دوباره آماده ي خواب شده است سريع دست باران را گرفت و گفت:

-تو که دوست نداري بغلت کنم ببرمت؟؟؟؟

باران کلافه گفت:

-آخه الان من بيام پايين چه اتفاقي ميوفته که تو اين قدر اصرار داري؟؟؟

بهنام به زور باران را بلند کرد و گفت:

-اتفاقاي خوب.....

با هم به آشپزخانه رفتند و باران روي اپن نشست....بهنام هم دو تا فنجان نسکافه آماده کرد و همان طور که يکي از آن ها را به دست باران مي داد گفت:

-باران جونم....عزيزم....خوشگلم...

باران:خب باشه خر شدم...چي مي خواي؟؟؟

بهنام کمي از نسکافه اش را نوشيد و گفت:

-يه کاري بگم مي کني؟؟؟؟

باران:تا ببينم چه کاري؟؟؟

بهنام آرام گفت:

-بري پيش يه روانشناس.....

باران چپ چپ نگاهش کرد و گفت:

-حرفشم نزن....مگه من ديوونم....؟؟؟

بهنام:مگه فقط ديوونه ها ميرن پيش روانشناس....؟؟؟

باران با غيظ گفت:

-نخير..کسايي که يه مشکلي دارن و خودشون نمي تونن حلش کنن ميرن پيش روانشناس..من مشکلي ندارم....

بهنام فنجانش را روي ميز گذاشت و گفت:

-لج نکن باران....تروخدا به حرفم گوش کن....يه بار برو پيش اين دوستم که روانشناسه....شايد حالت خوب شد.....

باران عصباني شد:

-ادامه نده بهنام.....حال من خوبه..مشکليم ندارم....

بهنام با بغض گفت:

-باران به خدا برام سخته...وقتي مي بينم داري جلوي چشام آب ميشي.....چرا نمي فهمي نگرانتم.....؟؟؟

من برادرتم..از بچگي با هم بزرگ شديم....چرا منو غريبه ميدوني؟؟؟من با يه نگاه مي فهمم چه حال و روزي داري....

باران که از ديدن چشمان پر از اشک بهنام تعجب کرده بود با حيرت گفت:

-بهنام....داري گريه مي کني ديوونه؟؟؟

بهنام دستي به چشمانش کشيد و از آشپزخانه خارج شد.....باران آهي کشيد و زانوهايش را در آغوش گرفت...دوست نداشت بهنام را نگران و ناراحت ببيند....ولي از طرفي هم راضي نمي شد به نزد يک روانشناس برود....چشمانش از اشک پر شد...چه قدر از خودش متنفر بود......!!!کسي که باعت شده بود همه ي خانواده نگران و ناراحت باشند....

از روي اپن پايين پريد و به سمت اتاق بهنام رفت.....بايد بهنام را خوشحال مي کرد.....نبايد مي گذاشت برادرش بيش از اين عذاب بکشد.....در زد و وقتي هيچ جوابي نشنيد وارد اتاق شد....بهنام پشت پنجره ايستاده بود و سرش را به شيشه چسبانده بود....باران با صدايي که سعي مي کرد نلرزد گفت:

-بهنام...ناراحت نباش...به خاطر تو ميرم....فقط تو نارحت نباش باشه.....؟؟؟؟

بهنام بدون اين که برگردد پرسيد:

-باران قول ميدي فردا بري؟؟؟

باران:باشه قول ميدم.....فردا ميرم.....

و بعد هم با لحن شيريني افزود:

-آشتي ديگه....برگرد بهنام...

بهنام برگشت و به باران لبخند زد....باران هم با لبخندي جوابش را داد و در آغوش بهنام فرو رفت.....

فصل سوم.

بهنام با تعجب نگاهي به سر تا پاي باران انداخت و پرسيد:

-اين جوري مي خواي بري؟؟؟

باران در کمال خونسردي شالش را مرتب کرد و گفت:

-آره....چه طور مگه؟؟؟

بهنام از جا بلند شد و همان طور که مچ دست باران را گرفته بود و او را به دنبال خودش مي کشيد گفت:

-اين چه سر و وضعيه آخه....؟؟؟

باران نگاهي به مانتو و شال مشکي رنگش انداخت و با اخم گفت:

-از نظر خودم که خوبه...

بهنام در اتاق باران را باز کرد و همان طور که باران را روي تخت مي نشاند گفت:

-از نظر من افتضاحه...مگه داري ميري عزا دختر...؟؟؟

باران نفسش را بيرون داد و نگاهي به ساعت انداخت...عقربه ها ساعت 3 را نشان مي دادند...بهنام با يک مانتوي مشکي و روسري آبي به سمت باران آمد و گفت:

-اينا رو بپوش....

باران لباس ها را برداشت و گفت:

-اينم که مشکيه....چه فرقي داره....؟؟؟

بهنام دست به سينه ايستاد و گفت:

-اولا که اين مانتويي که من انتخاب کردم قشنگ تره...دوما روسريه آبيه....چيه شال مشکي سر کردي؟؟؟

باران براي اين که بحث را بخواباند مانتو را پوشيد و روسري آبي رنگ را هم سر کرد....بهنام باران را جلوي آينه نشاند و دستانش را روي شانه اش گذاشت...بعد هم با رضايت گفت:

-حالا خوشگل شدي.....يکم ارايش کن بعد برو....

باران نگاهي به خودش انداخت و گفت:

-ول کن بهنام....همين جوري خوبه..ديگه آرايشو بيخي....

بهنام:خودت آرايش مي کني يا من شروع کنم؟؟؟

باران دست برد و رژ کالباسي رنگش را برداشت و زير لب گفت:

-پسره ي زورگو....

بهنام:شنيدم چي گفتي....

باران:منم گفتم که بشنوي....

کمي بعد بهنام رضايت داد تا باران برود....باران هم کيفش را برداشت و بعد از گرفتن آدرس مطب،از خانه خارج شد....ريموت را زد و سوار ماشين شد....همان طور که در آينه به چهره اش نگاه مي کرد ماشين را روشن کرد....واقعا عالي شده بود....

روسري آبي رنگش با چشمانش ست شده بود و آرايشي که کرده بود رنگ و رو رفتگي صورتش را پوشانده بود.....به سمت مطب دکتري که بهنام آدرسش را داده بود راه افتاد.....

روزي حتي فکرش را هم نمي کرد که براي خوشحال کردن بهنام به يک روانشناس مراجعه کند.....

ترافيک نسبتا سنگين بود و بالاخره ساعت 4 بود که باران رسيد....دستي به صورتش کشيد و وارد ساختمان شد.....قبل از ورودش به مطب پلاک نسبتا بزرگي را که روي ديوار نصب شده بود را خواند:

-دکتر آرسام مجاور....روانشناس باليني...

باران سري تکان داد و وارد شد.....دختر نوجواني به همراه مادرش گوشه اي از مطب را اشغال کرده بودند...

به سمت ميز منشي به راه افتاد و گفت:

-سلام...زماني هستم...وقت داشتم...

منشي لبخندي زد و گفت:

-چند لحظه اجازه بدين....

نگاهي به دفتر مقابلش انداخت و گفت:

-بله خانم زماني...چند لحظه بشينين الان مي فرستمتون تو....

باران به سمت کاناپه هاي چرمي به راه افتاد و روي يکي از آن ها نشست....اي کاش به بهنام قول نداده بود...!!!در اين صورت از جا بلند ميشد و از ساختمان بيرون ميرفت....اما حالا مجبور بود با يک دکتر پير و پر حرف يک ساعت درباره ي مشکلش حرف بزند.....!!

منشي صدا زد:

-خانم زماني بفرماييد داخل...

باران از جا بلند شد و از منشي تشکر کرد....بعد هم به سمت در اتاق دکتر رفت و چند تقه به در زد....با صداي بفرماييدي که به گوشش رسيد نفس عميقي کشيد و وارد شد....

وارد اتاق که شد نگاهي به اطرافش انداخت و پسر جواني را پشت ميز بزرگي که گوشه ي مطب قرار داشت ديد....سلام کرد و به سمت کاناپه ي مقابل ميز به راه افتاد....پسر جوان لبخندي زد و گفت:

-سلام...خوش اومدين...بفرمايين....

باران نشست و به پسر جوان نگاه کرد...جوان تر از حد تصورش بود.....موهاي کوتاه و مشکي رنگي داشت و

آن ها را نامرتب بالا داده بود..ابروها و چشمانش هم مشکي بودند و بيني خوش فرم و لباني معمولي داشت....

نخستين چيزي که در نظر باران آمد چشمان مشکي رنگش بود که باران احساس کرد پسر جوان با چشمانش حرف مي زند.....با صداي گرم پسر جوان به خودش آمد و دست از بررسي صورت او برداشت:

-خب باران خانم....خوب هستين؟؟؟بهنام چه طوره؟؟؟

باران پايش را روي پايش انداخت و گفت:

-خوبم ممنون...بهنام هم سلام داره خدمتتون.....

دکتر:سلام برسونين....بهنام به من گفت افسرده شدين...جريان چيه خانم؟؟؟

باران:بهنام بهتون نگفت افسردگي من چه علتي داره....؟؟؟

دکتر:راستش رو بخواين مي خواست بگه ولي من دوست داشتم از زبون خودتون بشنوم....

باران:چرا؟؟چه فرقي مي کنه؟؟؟

دکتر:وقتي خودتون براي من تعريف کنين بهتر ميتونم متوجه احساساتتون بشم....

باران چيزي نگفت و دکتر مجاور هم تلفنش را برداشت و به منشي مطب تلفن زد:

-خانم حيدري دو تا قهوه بيارين لطفا....

تلفن را گذاشت و به باران گفت:

-من ميدونم که رشته ي شما روانشناسي بوده بنابراين بايد بدونين که تا خود بيمار نخواد همکاري کنه دکتر هيچ کاري نميتونه انجام بده....من شما رو راحت ميذارم...اگه منو به عنوان يه دوست که قراره کمکتون کنه قبول دارين به طور جدي کارمونو شروع کنيم..اگه هم نه راحت باشين....مطمئن باشين من به بهنام ميگم خودم نميتونم کاري براتون بکنم....

باران خواست بگويد که نيازي به مشاوره ندارد اما با ديدن چشمان مهربان پسر جوان و لبخند گرمش بي اراده گفت:

-من خودمم واقعا به کمک نياز دارم....

همان لحظه در را زدند و کمي بعد منشي با دو فنجان قهوه وارد شد....سيني را روي ميز گذاشت و از اتاق خارج شد.....دکتر فنجان باران را مقابلش گذاشت و گفت:

-پس از همين الان کار ما شروع ميشه.....از همين الان بايد بدوني که من براي تو آرسامم تو هم براي من باران....نشنوم بگي دکتر مجاور يا نميدونم آقا آرسام و اينا....باشه؟؟؟

باران سري تکان داد و همان طور که کمي از قهوه اش را مي خورد گفت:

-خب...از کجا شروع کنم؟؟؟؟

آرسام لبخندي زد و گفت:

-از هرجا دوست داري....فقط از يه جايي شروع کن که من متوجه ماجرا بشم.....

باران نفس عميقي کشيد و از دوران کودکي اش شروع کرد.....زندگي مرفه و بي دردي که داشتند.... شيطنت هايش با بهنام...کلاس هاي مختلفي که مرضيه باران و بهنام را در آن ثبت نام مي کرد....

مسافرت هاي خارج از کشور.....بهترين مدرسه هاي تهران که باران و بهنام در آن ها درس مي خواندند....

و از دوستش لاريسا که از دبيرستان با هم دوست بودند و به علت علايق و سليقه هاي مشترک صميميت

بيشتري با هم داشتند....

قبل از رسيدن به ماجراي زانتيا کمي مکث کرد تا نفسي تازه کند.....آرسام گفت:

-پس از دوران کودکي زندگي خوبي داشتي.....

بعد نگاهي به ساعت انداخت و گفت:

-باران تا اين جا که زندگي جالبي داشتي.....خيلي دوست داشتم ادامش رو هم همين الان بشنوم ولي متاسفانه وقت مشاورت تموم شده....ادامش بمونه براي فردا.....

باران متعجب نگاهي به ساعت انداخت....چه قدر زود يک ساعت و نيم تمام شده بود..!!!!

از جا بلند شد و گفت:

-ممنون دکتر....فردا مي بينمتون....

آرسام لبخند گرمي زد و براي بدرقه ي باران از جا بلند شد....باران هم به سرعت گفت:

-زحمت نکشين....بفرمايين....

آرسام با لبخند گفت:

-داشتي ميرفتي از منشي واسه فردا وقت بگير....

باران:چشم..خدافظ....

آرسام چشمکي زد و از باران خداحافظي کرد.....بيرون از اتاق دکتر باران دوباره از منشي تشکر کرد و براي فردا وقت گرفت.....

از مطب خارج شد و هواي دودآلود تهران را به دورن ريه هايش کشيد.....حالا که براي آرسام صحبت کرده بود احساس بهتري داشت.....به سرعت سوار ماشينش شد و به سمت خانه به راه افتاد.....

همين که رسيد بهنام به استقبالش آمد و گفت:

-سلام....چي شد...؟؟؟

باران لبخندي زد و همان طور که روسري اش را باز مي کرد گفت:

-بذار برسم بعد....

بهنام هم خنديد و منتظر ماند تا باران لباسهايش را عوض کند....باران به آشپزخانه رفت و همان طور که براي خودش آب مي ريخت گفت:

-گفتي اين دکتره دوستته؟؟؟

بهنام:آره چه طور؟؟؟

باران:آخه خيلي جوون بود....

بهنام:از من يک سال کوچيک تره....27 سالشه.....

باران:اصلا بهش نمي خورد.....

بهنام:حالا سن و سالشو ول کن....بگو چي شد؟؟؟

باران:هيچي...فقط وقت کردم تا دوستيم با لاريسا براش تعريف کنم.....

بهنام با تعجب پرسيد:

-نشستي از لحظه ي تولدتو براش تعريف کردي؟؟؟

باران با اخم گفت:

-پس مي خواستي همين طوري زرتي بشينم بپرسم دکتر من الان با سهيل چي کار کنم؟؟؟

بهنام:

-خب..حالا بايد چي کار کني؟؟؟

باران همان طور که به سمت اتاقش مي رفت گفت:

-واسه فردا هم وقت گرفتم....

بهنام آهي کشيد و رفتن باران را نظاره کرد.....همان طور که سرش را به پشتي مبل تکيه مي داد گفت:

-خدا کنه آرسام بتونه کمکش کنه....

فصل چهارم.

باران موبايلش را برداشت و همان طور که در اتاقش را مي بست شماره ي لاريسا را گرفت....بعد از دو بوق

لاريسا جواب داد:

-بله؟؟؟

باران:سلام.....چه طوري؟؟؟

لاريسا:تويي باران؟؟؟کجايي دختر؟؟؟چه خبرا؟؟؟نيويورک خوش ميگذره؟؟؟خوبي؟؟؟

باران:درد...يکي يکي بپرس....

لاريسا:باشه....الان کجايي؟؟؟

باران:ايرانم...

لاريسا خنديد و گفت:

-باشه منم خرم...کجايي؟؟؟

باران:لاريسا يه کاري نکن بلند شم بيام در خونتونا.....

لاريسا با هيجان فرياد کشيد:

-واقعا الان ايراني؟؟؟پس چرا به من نگفتي داري مياي بي شعور؟؟؟

باران:عفت کلام داشته باش لاريسا....اين حرفا چيه؟؟؟ميتوني بياي ببينمت؟؟؟

لاريسا با هول گفت:

-آره آره...کجا بيام؟؟؟

باران:بهت آدرس يه کافي شاپو ميدم بيا اون جا....

لاريسا حنديد و گفت:

-پاتوق جديده؟؟؟

باران:کوفت...بنويس بيا کارت دارم....

لاريسا:باشه بگو....

باران آدرس را گفت و بعد از خداحافظي قطع کرد...به سرعت به سمت کمد لباس هايش دويد و مانتو و شال سورمه اي رنگي را پوشيد...شلوار جينش را به پا کرد و همان طور که موبايل و کيف پولش را درون کيفش قرار مي داد براي خود آهنگي آهنگي زمزمه مي کرد....لحظه ي آخر کمي آرايش کرد و از اتاقش بيرون دويد..

همان طور که روي زمين نشسته بود و کتاني هايش را مي پوشيد داد زد:

-بهنام من دارم ميرم بيرون...از اون جا هم ميرم مطب آرسام....وقت مشاوره دارم..کاري نداري؟؟؟

بهنام هم بلند فرياد زد:

-نه کاري ندارم..مواظب خودت باش....خدافظ...

باران:خدافظ....

از جا بلند شد و از خانه بيرون رفت....سوار ماشين شد و همان طور که به سمت کافي شاپ ميراند ضبط را روشن کرد...بعد از ده دقيقه رسيد و ماشين را پارک کرد....وارد کافي شاپ که شد زنگ بالاي در به صدا در آمد و باعث شد همه ي افراد حاضر در کافي شاپ به سمتش برگردند....لاريسا را پيدا کرد و به سمتش رفت..همان طور که مي نشست سلام داد..لاريسا هم با لبخند گفت:

-سلام به روي ماه نشسته ات خانم....

باران چپ چپ نگاهش کرد و گفت:

-حالا برس بعد شروع کن به لودگي...

لاريسا ريز خنديد و گفت:

-خوبي؟؟بهنام خوبه؟؟؟

باران:همه خوبيم...تو چطوري؟؟؟محمود خوبه؟؟؟؟

لاريسا:سلام داره....چه خبرا؟؟چي شد اومدي ايران...؟؟

باران:نميدونم بهنام به مامان گفته بود منو بفرسته...خودم دوست داشتم بمونم...شايدم دوباره برگردم...

همان لحظه پيش خدمت به سمتشان آمد و گفت:

خيلي خوش اومدين..چي ميل دارين؟؟؟

لاريسا که سليقه ي باران را مي دانست گفت:

-دو تا ميلک شيک شکلات....

پيش خدمت:چيز ديگه اي ميل نداريد؟؟؟

لاريسا:نه ممنون...

پيش خدمت رفت و باران همان طور که شالش را مرتب مي کرد گفت:

-لاريسا...

لاريسا:هوم؟؟؟

باران:اون روز...اون روز که من رفتم نيويورک چي شد؟؟؟

لاريسا اخم کرد:

-واسه چي مي خواي بدوني؟؟؟؟

باران:لاريسا بگو...وگرنه مجبور ميشم برم از بهنام بپرسم...

لاريسا چند لحظه نگاهش کرد و گفت:

وقتي تو رفتي منم گوشيمو يه هفته خاموش کردم...بهنام هم اومد در خونمون و گفت تو رفتي نيويورک و ازم خواست چيزي به سهيل نگم....

باران:خب؟؟؟

لاريسا:هيچي ديگه....بعد از يه هفته گوشيمو روشن کردم...باران باور نمي کني....حدودا صد تا ميس کال از سهيل داشتم...شصت تا هم اس ام اس که تو همش پرسيده بود باران کجاست؟؟؟بگو به من زنگ بزنه و اينا....منم جواب هيچ کدوم از اسم ام اساشو ندادم...دوباره خودش زنگ زد..اول مي خواستم جواب ندم ولي ديدم ول کن نيست....واسه همين جواب دادم...همين که سلام کرد پرسيد باران کجاست؟؟؟؟منم گفتم نميدونم....اگه هم بدونم مطمئن باشين به شما چيزي نميگم...

اونم گفت به خدا من کارش دارم...منم گفتم ولي باران با شما کاري نداره...شما هم بهتره دنبالش نگردين چون ممکنه اون جوري گيتا رو هم از دست بدين...سهيلم هيچي نگفت و قطع کرد....

با آمدن پيش خدمت و سيني حاوي ميلک شيک لاريسا ساکت شد و هر دو در سکوت کمي از ميلک شيکشان را خوردند....

باران نگاهي به ساعتش انداخت و گفت:

-من بايد برم لاريسا..وقت مشاوره دارم...

لاريسا با تعجب پرسيد:

-مشاوره؟؟؟ميري پيش روانشناس؟؟؟

باران:آره..بهنام باهام قهر کرد...مجبور شدم برم....

لاريسا دست هايش را به سمت آسمان دراز کرد و گفت:

-خدايا شکرت...بالاخره يکي پيدا شد اين ديوونه را راهنمايي کنه....راستي باران نذر کردم حالت خوب شد با هم ديگه بريم مشهد...مجردي ميريم صفا سيتي....

باران با شنيدن لحن لاريسا خنديد و گفت:

-حالا بذار خوب شم بعد..کاري نداري؟؟؟

لاريسا:نه قربونت..مواظب خودت باش..باي...

باران:باي..

دستي تکان داد و از کافي شاپ خارج شد.....حرف زدن با لاريسا حسابي حالش را خوب کرده بود....با يادآوري وقت مشاوره به سرعت به سمت ماشينش دويد و سوار شد....به سمت مطب به راه افتاد و به علت سرعت زيادي که داشت در عرض کمتر از ده دقيقه رسيد و وارد مطب شد....به منشي جوان سلام کرد و پرسيد:دکتر هستن؟؟؟

منشي:بله..منتظرتون هستن..بفرمايين داخل...

باران همان طور که به سمت اتاق آرسام ميرفت تشکر کرد و چند تقه به در زد....و چند لحظه بعد با صداي

گرم آرسام وارد شد....

لبخند زنان سلام کرد و نشست....آرسام هم در پاسخ لبخند زد و گفت:

-سلام..خوش اومدي..زودتر از اينا منتظرت بودم...

باران شرمسار گفت:

-شرمنده..با دوستم رفته بودم بيرون....

آرسام:شوخي کردم....خودتو ناراحت نکن....خب چه خبرا؟؟؟

باران:سلامتي....خبري نيست....

آرسام نيم نگاهي به ساعت انداخت و گفت:

-حاضري شروع کني؟؟؟

باران به تاييد سر تکان داد....دست هايش را در هم گره کرد و شروع به تعريف تلخ ترين ماجراي زندگي اش کرد..مشغول تعريف مارجاي زانتيا بود که متوجه شد آرسام جعبه ي دستمال کاغذي را به سمتش گرفته است....دستي به صورتش کشيد و متوجه شد که در طول تعريف کردن ماجرا ناخودآگاه اشک هايش جاري شده بود....دستمالي بيرون کشيد و زير لب تشکر کرد.....آرسام هم با گفتن"خواهش مي کنم" جوابش را داد و منتظر ماند تا باران دوباره شروع به حرف زدن کند....

باران هم با صدايي لرزان دوباره تعريف کردن را از سر گرفت....از سهيل گفت و ماجراي طلاق گرفتنش....از طرد شدنش از خانواده گفت...از دوران حبس....از بعد از آزاد شدن و گل فروشي سر چهار راه ها...از ياد گرفتن قمار و قهوه خانه اي که خانه ي دومش شده بود....

قصد داشت ماجراي ديدن سهيل را بگويد که متوجه شد يک ربع بيشتر به پايان وقت مشاوره اش باقي نمانده....اشک هايش را پاک کرد و گفت:

-يه ربع بيشتر نمونده..بقيش بمونه براي دفعه ي بعد...

آرسام که در تمام مدتي که باران حرف مي زد مشغول نوشتن قسمت هايي از حرف هاي باران بود با شنيدن اين حرف خودکارش را روي ميز ول کرد و گفت:

-باران،من واقعا بهت افتخار مي کنم.....با اين که يه دختري اما با اين همه سختي تا اين جا همه چيزو خيلي خوب تحمل کردي....زماني که به يه تکيه گاه نياز داشتي همه تنهات گذاشتن و اين خودت بودي که

از صفر شروع کردي....واقعا وقتي خودمو جاي تو ميذارم بهت حق ميدم که يه جاهايي کنار بکشي...

ايشالا دفعه ي بعد که ماجراي زندگيت تموم شد مشاوره رو شروع مي کنيم....

باران از جا بلند شد و گفت:

-باشه..ممنونم آرسام....وقتي برات حرف ميزنم واقعا حس خوبي بهم دست ميده....

آرسام لبخند زد و گفت:

-خوشحالم که ميتونم کمکت کنم....يادت نره براي دفعه ي بعد وقت بگيري....به بهنام هم سلام برسون....

خدافظ...

باران:چشم حتما....خدافظ....

از اتاق آرسام خارج شد و براي دفعه ي بعد هم از خانم حيدري،منشي آرسام وقت گرفت....از مطب که خارج شد به سرعت به خانه بازگشت.....بايد با مرضيه تماس مي گرفت....خيلي وقت بود که با او صحبت نکرده بود....به خانه که رسيد يادداشت بهنام را ديد که گفته بود براي انجام کاري بيرون مي رود و از باران خواسته بود به محض رسيدن با او تماس بگيرد....لبايس هايش را عوض کرد و تلفن را برداشت....ابتدا با بهنام تماس گرفت و خبر رسيدنش را داد..بعد هم شماره ي مرضيه را گرفت و بعد از چند بوق خود مرضيه جواب داد:

-بله؟؟؟

باران:الو مامان....سلام خوبي....؟؟؟

مرضيه:سلام باران جان...خوبي مادر..؟؟؟بهنام خوبه....؟؟؟

باران:ما خوبيم..بابا چه طوره؟؟؟

مرضيه آهي کشيد و گفت:

-بابا هم خوبه....پس فردا وقت عمل داره....

باران با تعجب:

-پس فردا؟؟؟چرا اين قدر زود؟؟؟مگه قرار نبود يکي دو هفته ديگه عمل کنه....؟؟؟؟

مرضيه:چرا ولي ديشب دوباره حالش بد شد..برديمش بيمارستان...دکتر گفت بايد زودتر عمل بشه..براي همين واسه پس فردا بهمون وقت عمل داد....

باران همان جا روي زمين نشست:

-الان حالش خوبه؟؟؟

مرضيه که متوجه نگراني باران شده بود براي رفع و رجوع اشتباهش به سرعت گفت:

-آره عزيزم..نگران نباش..الان خوبه....

باران:گوشي رو بده بذار خودم باهاش حرف بزنم...

مرضيه:باشه گوشي...

صداي مرضيه آمد که مسعود را صدا ميزد و کمي بعد هم صداي مسعود:

-سلام باران جان...

باران نفسي از سر آسودگي کشيد و گفت:

-سلام بابا..خوبي؟؟؟

مسعود:من خوبم....تو و بهنام چه طورين...؟؟؟

باران:ما خوبيم....

مسعود:خب خدا رو شکر....چه خبر؟؟؟؟

کمي با مسعود صحبت کرد و تلفن را قطع کرد.....اگر مي توانست دو رکعت نماز براي سلامتي پدرش مي خواند اما حالا....هم با خدا قهر بود و هم از او خجالت مي کشيد.....سرش را ميان دو دستش گرفت و زير لب گفت:

-زندگيمو ازم گرفتي.....جوونيمو ازم گرفتي....آيندمو ازم گرفتي...حداقل بابامو ازم نگير....

و با گفتن اين حرف يک قطره اشک آرام از روي گونه اش سر خورد و پايين افتاد....

فصل پنجم.

-باران...باران چرا باز خودتو تو اتاق حبس کردي؟؟؟بيا بيرون..باران....

کمي بعد صداي قفل در شنيده شد و بعد هم صداي باران:

-بيا تو بهنام.....

بهنام وارد اتاق شد و با ديدن باران که نزديک تختش زانو زده بود و اشک هايش سرازير بود تعجب کرد....

کنار باران نشست و همان طور که اشک هاي باران را پاک مي کرد پرسيد:

-چي شده خواهر گلم...؟؟؟باز که داري گريه مي کني....

باران سرش را پايين انداخت و گفت:

-نگرانم....

بهنام:واسه چي؟؟؟

باران:بابا پس فردا وقت عمل داره.....

بهنام:وقت عملش که چند هفته ديگست...

باران:الان زنگ زدم به مامان....گفت ديشب دوباره حالش بد شده...دکتر واسه ي پس فردا بهشون وقت عمل داده.....

و با ديدن سکوت بهنام ادامه داد:

-بهنام اگه اتفاقي بيوفته چي؟؟؟؟

بهنام سعي کرد با لحن آرام بخشي صحبت کند:

-نگران نباش باران جان...مطمئن باش چيزي نميشه.....فکر مي کني براي چي مامان بابا رو برد اون ور؟؟؟

براي اين که دوست داشت عمل بابا تو بهترين بيمارستان انجام بشه....نگران نباش عزيزم....

باران چيزي نگفت و از جا بلند شد.....همان طور که به سمت حمام مي رفت گفت:

-من ميرم يه دوش بگيرم....

بهنام سري به تاييد تکان داد و گفت:

-آره بهتره يه دوش بگيري....حالت بهتر ميشه.....

باران وارد حمام شد و شيرآب را باز کرد.....همان طور که زير دوش ايستاده بود از اعماق وجودش دعا کرد اتفاقي براي مسعود نيفتد.....

+++

-بهنام..شماره ي آرسامو داري؟؟؟؟

بهنام نگاهش را از کتاب رو يه رويش گرفت و همان طور که به باران نگاه مي کرد با تعجب پرسيد:

-دارم..واسه ي چي مي خواي؟؟؟

باران:مي خوام زنگ بزنم مشاوره ي امروزو کنسل کنم.....

بهنام:چرا؟؟؟

باران:حوصله ندارم.....برم اون جا بايد ماجراي سهيلو براش تعريف کنم....الانم اصلا حسش نيست....

بهنام شانه اي بالا انداخت و به سمت موبايلش رفت...شماره ي آرسام را پيدا کرد و بلند بلند براي باران خواند...باران هم اعداد را وارد کرد و با نام آرسام سيو کرد.....

تشکري کرد و به اتاقش برگشت...همان طور که شماره ي آرسام را مي گرفت در دل دعا کرد آرسام زياد پاپيچش نشود که به مطب برود.....

با اولين بوق آرسام جواب داد:

-بله؟؟؟

-سلام آرسام....خوبي؟؟؟بارانم....

آرسام:سلام...مرسي باران...تو چه طوري؟؟؟

باران:ممنون....ببخشيد...مجبور شدم شمارتو از بهنام بگيرم....آخه شماره مطبو نداشتم...

آرسام:نه بابا..اين حرفا چيه؟؟؟؟خودم بايد شمارمو مي دادم....حالا چيزي شده؟؟؟

باران:راستش...من امروز حالم خوب نيست....ميشه نيام....؟؟؟؟

برخلاف تصور باران که فکر مي کرد آرسام الان سوال پيچش مي کند آرسام جواب داد:

-آره...عيبي نداره...من قرار امروزتو کنسل مي کنم...هر وقت خواستي بياي به من يه اس بده خودم برات وقت مي گيرم....

باران:باشه مرسي....کاري نداري؟؟؟

آرسام:نه....مرسي..خدافظ...

باران:خدافظ...

مکالمه که قطع شد تلفنش را روي تخت گذاشت و به اشپزخانه رفت...همان طور که ليواني آب پرتغال براي خودش مي ريخت با خود فکر کرد چه قدر خوب شد که آرسام از او سوالي نپرسيد....دوباره به اتاقش برگشت...لپ تاپش را روشن کرد و اس ام اسي براي لاريسا فرستاد:

-سلام...فردا ميتوني بياي اين جا؟؟؟

لاريسا:آره واسه چي؟؟؟

باران:بابام عمل داره.....دوست ندارم تنها باشم....

لاريسا:باشه ميام.....

بارات:پس من فردا منتظرتم....

لاريسا جوابي نداد و باران وارد اينترنت شد....چند عدد رمان دانلود کرد و همان طور که سعي مي کرد فکر فردا را از سرش بيرون کند مشغول خواندن شد.....

++

بهنام دکمه ي سبز رنگ آيفون را فشرد و بلند داد زد:

-باران...بيا لاريسا اومد.....

باران که روي تختش نشسته بود با شنيدن فرياد بهنام از جا بلند شد و نگاهي به خودش در آينه انداخت....

شلوار جين آبي رنگي پوشيده بود به همراه تي شرت قرمز....موهايش را مرتب کرد و از اتاقش خارج شد....

لاريسا که تازه رسيده بود مشغول سلام و احوال پرسي با بهنام بود...باران که از آمدن لاريسا ذوق زده شده بود پله ها را پايين دويد و به سمت لاريسا رفت.....

همان طور که بغلش مي کرد با يکديگر سلام و احوال پرسي کردند....بهنام لبخندي زد و همان طور که به سمت اتاقش مي رفت گفت:

-يادت نره از لاريسا پذيرايي کني باران....

باران:باشه...تو برو به کارات برس....

بار فتن بهنام باران هم به سمت آشپزخانه رفت و ظرف ميوه را از داخل يخچال خارج کرد و همراه پيش دستي به دست لاريسا داد و همان طور که چايي مي ريخت گفت:

-تو اونا رو ببر تو اتاق بذار منم چايي رو بيارم....

لاريسا سري تکان داد و به سمت اتاق باران به راه افتاد....باران هم فنجان هاي چايي را درون سيني گذاشت و همراه ظرف شکلات به طرف اتاقش رفت....

لاريسا مانتو و شالش را در آورده بود و روي تخت نشسته بود....باران سيني چايي را روي ميز گذاشت و کنار لاريسا نشست....لاريسا پرسيد:

-عمل ساعت چند شروع ميشه؟؟؟

باران همان طور که با لاک ناخن اشاره اش بازي مي کرد جواب داد:

-يکي دو ساعت ديگه....مامان بهم قول داد قبل از عمل زنگ بزنه من با بابا حرف بزنم....

بعد هم آهي کشيد و گفت:

-خيلي نگرانم لاريسا...بيچاره بهنامو هم ديوونه کردم.....

لاريسا کمي به باران نزديک تر شد و گفت:

-نگران نباش باران....چيزي نميشه.....من مطمئنم فردا همين موقع داري با بابات حرف ميزني.....

باران چيزي نگفت....نبايد با حرف هايش لاريسا را ناراحت مي کرد.....با صداي لاريسا از افکارش بيرون آمد:

-بهتره يه کاري کنيم که فکرت مشغول بشه.....اين طوري ديگه به عمل فکر نمي کني....

باران:خوب چي کار کنيم...؟؟؟

لاريسا همان طور که خياري پوست مي کرد شانه اي بالا انداخت.....باران پرسيد:

-چه خبر از محمود؟؟؟

و اين سوال آغاز گفت و گويي بود که تا ساعت عمل مسعود ادامه داشت.....

+++

با صداي زنگ تلفن باران که مشغول صحبت کردن درباره ي آرسام بود ساکت شد....با صداي دومين زنگ با نگراني گفت:

-صداي تلفنه لاريسا....

لاريسا:من فکر کردم زنگ آيفونه...!!!!خب بدو جواب بده ديگه.....

باران از جا بلند شد و با قدم هاي لرزان به طرف تلفن رفت.....نفس عميقي کشيد و جواب داد:

-بله؟؟؟

صداي نگران مرضيه به گوشش رسيد:

-باران...ما الان تو بيمارستانيم...دارن باباتو مي برن تو اتاق عمل....گفتي قبل از عمل بهت زنگ بزنم....

باران آب دهانش را قورت داد:

-گوشي رو بده بابا....

مرضيه:گوشي....

چند ثانيه سکوت بود و بعد صداي مسعود:

-باران دخترم....

چشمان باران از اشک پر شد:

-سلام بابا....

مسعود:سلام دخترم....

باران:خوبي؟؟؟

مسعود:عالي....

باران:بابا يه قولي بهم ميدي؟؟؟

مسعود:چه قولي عزيزم؟؟؟

باران:قول بده برگردي باشه؟؟؟

مسعود:قول ميدم دخترم.....قول ميدم برگرديم و اين چند سالي که با هم نبوديمو جبران کنيم....

باران که از قول مسعود خيالش راحت تر شده بود گفت:

-من منتظرتمـا بابا....کاري با بهنام نداري؟؟؟

مسعود:چرا..گوشي رو بده بذار با بهنامم حرف بزنم....

باران گوشي را به دست بهنام سپرد...نمي دانست مسعود چه مي گفت که بهنام عصبي سر تکان مي داد...انگار کلافه بود....سرش گيج مي رفت.....دستش را به ديوار گرفت و به اتاقش برگشت.....

لاريسا به سمتش آمد و گفت:

-باران چشات پر از اشکه....حداقل گريه کن بذار سبک شي.....

باران سرش را روي شانه ي لاريسا گذاشت و اشک هايش آرام روي گونه اش سرازير شدند.....

+++

باران همان طور که عصبي در پذيرايي راه ميرفت رو به لاريسا که مشغول صلوات فرستادن بود گفت:

-پس چرا اين عمل کوفتي تموم نميشه؟؟؟؟جونم در اومد....

لاريسا:از بس عين ديوونه ها راه ميري....بشين يه گوشه....

بهنام از اتاقش خارج شد و به به پذيرايي آمد..روي مبل نشست و پايش را عصبي تکان داد.....باران نگراني بهنام را درک مي کرد....

به سمتش رفت و همان طور که دستش را روي شانه ي بهنام گذاشته بود با بغض گفت:

-نگران نباش بهنام....بابا به من قول داد برگرده.....خودش بهم قول داد.....

بهنام لبخند کم جاني زد...حرف هاي آخر مسعود در سرش چرخ ميزد....از بهنام خواسته بود مواظب باران و مرضيه باشد....از او خواسته بود تمام سختي هاي اين چند سال را براي باران جبران کند...و بهنام فقط تلاش کرده بود خيال مسعود را راحت کند.....

با صداي زنگ تلفن بهنام از جا بلند شد و باران به سمت تلفن دويد.....تلفن را برداشت....از آن ور خط صداي جيغ و گريه ي مرضيه مي آمد....باران حيرت زده به صداها گوش داد....با صداي بهنام که مي پرسيد چه شده به خودش آمد..تازه فهميده بود چه اتفاقي افتاده است.... مسعود به قولش عمل نکرده بود......

فصل ششم.

نمي دانست چه اتفاقي افتاده است....فقط متوجه شد که گوشي از دستش رها شد و خودش هم با شدت به زمين افتاد و ديگر متوجه چيزي نشد.....

+++

زمزمه هاي نامفهومي را مي شنيد.....دوست داشت چشمانش را باز کند اما نمي توانست.....تمام توانش را جمع کرد و موفق شد کمي از پلک هايش را باز کند....بهنام و لاريسا و مرضيه با لباس مشکي داخل اتاق ايستاده بودند و مرضيه آرام گريه مي کرد.....

همه چيز را به ياد آورد.....مسعود....عمل قلبش.....قولي که به آن عمل نکرد....آرام روي تخت نشست...

اي کاش الان بهنام بيدارش مي کرد و مي گفت همه ي اين ماجراها خواب بوده است....ولي....

بهنام که متوجه باران شده بود به سمتش آمد و گفت:

-باران دراز بکش....

باران نگاه سرد و شيشه اي خود را در چشمان بهنام دوخت....لاريسا به سمتش آمد و گفت:

-باران جان..گريه کن عزيزم....گريه کن....

ولي باران همچنان مشغول نگاه کردن به بهنام بود......بهنام که نگران شده بود چند ضربه ي آرام به صورت باران زد و گفت:

-باران...باران گريه کن.....باران....

باران تنها اخمي کرد و از روي تخت بلند شد.....به سمت مرضيه رفت و مقابلش ايستاد....با نفرت گفت:

-از مسعود متنفرم.....

مرضيه همان طور که گريه مي کرد گفت:

-اين جوري درباره ي بابات حرف نزن باران.....

باران:اون به قولش عمل نکرد....بهم قول داده بود برگرده....قول داده بود همه چيزو برام جبران کنه.....

و با گفتن اين حرف اشک هايش سرازير شد......بهنام که از گريه کردن باران خيالش راحت شده بود از اتاق خارج شد.....

لاريسا لباس هاي مشکي رنگ باران را به دستش داد و گفت:

-باران جان بپوش بريم دير شد.....

باران چند لحظه به لباس ها نگاه کرد و بعد هم با سستي از جا بلند شد....همان طور که لباس ها را مي پوشيد لبخند تلخي زد..مي دانست الان همه در شوک هستند و تا چند ساعت ديگر همه چيز تازه شروع مي شد....

+++

صداي جيغ هاي مرضيه اعصابش را متشنج کرده بود.....زبانش را روي لب هاي ترک خورده اش کشيد و با چشماني که به علت وجود اشک تار شده بود به بهنام نکاه کرد که مقابل غسال خانه قدم ميزد.....

لاريسا کنارش ايستاده بود و آرام اشک مي ريخت.....

نگاه بي روحش را به اطرافش دوخت....همه جا مشکي بود....همه گريه مي کردند....پلک هاش را محکم روي هم فشرد و سعي کرد لرزش چانه اش را مهار کند.....صداي جيغ مرضيه بلند تر شد....چشمانش را باز کرد و متوجه شد که مسعود را از غسال خانه بيرون آورده اند و به سمت قبرستان مي برند....

لاريسا دستش را کشيد و به سمت قبر مسعود به راه افتادند......مرضيه نزديک قبر نشسته بود و خاک ها را به سرش مي ريخت و گريه مي کرد.....

تازه داشت از شوک خارج مي شد....مسعود...پدرش....پدري که بدقول بود....پدري که باران را بيش تر از جانش دوست داشت...ديگر نبود.....اشک هايش شروع به ريختن کردند.....ناگهان فرياد زد:

-خـــــــدا.....اين بود حقم....؟؟؟ديگه چيزي گذاشتي برام بمونه....؟؟؟؟همه چيزو ازم گرفتي.....مگه چه گناهي کردم؟؟؟دارم تاوان چيو پس ميدم؟؟؟

و بلندتر جيغ زد:

-اين سهم من نيست.....

نفس نفس ميزد.....بدون توجه به لاريسا به سمت قبر رفت و همان طور که اشک هايش را پاک مي کرد گفت:

-خيلي نامردي بابا....خيلي نامردي....مگه قول ندادي برگردي؟؟؟مگه قرار نبود برام جبران کني؟؟؟اين جوري؟؟؟؟اين جوري مي خواي اين همه مدتو جبران کني؟؟؟؟آره؟؟؟چرا تنهام گذاشتي؟؟؟نگفتي من تازه پيدات کردم؟؟؟نگفتي من همون بارانم که وقتي بچه بود دو ساعت دير ميومدي خونه جونم در ميرفت؟؟؟

حالا من چه جوري يه عمرو تحمل کنم.....؟؟؟؟

بهنام با چشمان اشکي به سمت باران آمد و همان طور که دستش را مي کشيد و از قبر دور مي کرد گفت:

-باران اگه بي تابي کني مجبور ميشم برت گردونم خونه....

باران اگر هم مي خواست ديگر رمق بي تابي کردن را نداشت.....

چشمانش را بست و سرش را به قبر کناري اش تکيه داد.....

( پانزده 15 روز بعد)

مرضيه وارد اتاق شد و با ديدن باران که خواب بود آه کشيد....

خواست از اتاق خارج شود که صداي باران را شنيد:

-کاري داشتي؟؟؟

مرضيه به سمت تخت باران رفت و گفت:

-بيداري شدي؟؟؟

باران به تاييد سر تکان داد....

مرضيه:بهنام زنگ زد گفت بهت بگم بري مطب آرسام.....

باران:حوصله ندارم..زنگ بزن به بهنام بگو کنسلش کنه....

مرضيه:باشه....

از اتاق خارج شد و به سمت تلفن رفت....شماره ي بهنام را گرفت و منتظر ماند...دستگاه مشترک مورد نظر خاموش مي باشد...

تلفن را کنار گذاشت و بلند فرياد زد:

-باران....موبايل بهنام خاموشه.....

باران کلافه سري تکان داد و از جا بلند شد...اگر بهنام را مي ديد مي دانست چه بلايي به سرش بياورد....

مانتو و شال مشکي رنگش را از داخل کمد برداشت و پوشيد.....براي اين که آرسام با ديدنش وحشت نکند هم کمي آرايش کرد....

کيفش را برداشت و بعد از خداحافظي با مرضيه از خانه خارج شد.....هوا ابري بود و باران تصميم گرفت تا مطب آرسام پياده روي کند....همين که شروع به قدم زدن کرد به ياد سهيل افتاد.....چه قدر با هم زير باران پياده روي مي کردند....و هميشه هم بعد از آن باران سرماي سختي مي خورد....

لبخند تلخي زد و وارد مطب شد.....به منشي سلام داد و با شنيدن جمله ي "دکتر منتظرتون هستن..."

در زد و وارد اتاق شد....آرسام در سلام کردن پيش قدم شد:

-سلام...

باران همان طور که روي کاناپه ي هميشگي مي نشست گفت:

-سلام....

آرسام با همان نگاه گرم پرسيد:

-خوبي؟؟؟

باران بعد از کمي مکث جواب داد:

-نه....

آرسام:درکت مي کنم باران....غم از دست دادن عزيز واقعا سخته....تسليت ميگم....ايشالا غم آخرت باشه..

باران:ممنون....

آرسام:احساس مي کنم آمادگي نداري..اگه دوست داري برگرد خونه....

باران به شدت به صحبت کردن با کسي نيازمند بود بنابراين گفت:

-خوبم....دوست دارم امروز اين قصه رو تموم کنم....

آرسام:هر جور راحتي.....

در تمام مدتي که آرسام مشغول يافتن برگه اي بود که نتيجه ي رفتارهاي باران را در آن يادداشت کرده بود باران او را ارزيابي مي کرد....شلوار جين مشکي رنگي پوشيده بود به همراه بلوز مردانه ي مشکي.....

آستين بلوزش را هم تا آرنج تا کرده بود....موهايش را هم مثل هميشه نامرتب بالا داده بود....

چه قدر دوست داشت دستش را بين موهاي آرسام بکشد.....!!!سرش را پايين انداخت و لبش را گاز گرفت..

آرسام که برگه را يافته بود گفت:

-شروع کن باران....

باران کمي روي کاناپه جا به جا شد و تعريف کردن را آغاز کرد...از آشنايي اش با سهيل و تصميمي که براي کمک کردن به او گرفته بود صحبت کرد....از روزهاي خوبي که با هم داشتند..نقشه هايش براي گيتا....آشتي کردن با خانواده اش....ماجراي دزديده شدن سرويس طلا...و در آخر سيلي محکمي که سهيل به گوشش زده بود و ماجراي نيويورک رفتنش....

آرسام به دقت به صحبت هاي باران گوش مي داد و هر از گاهي هم چيزهايي را يادداشت مي کرد.....

با تمام شدن ماجرا باران سرش را به پشتي کاناپه تکيه داد و منتظر ماند....آرسام لبخندي زد و گفت:

-خب بالاخره ماجراي زندگيت تموم شد.....

بعد هم ادامه داد:

-ببين باران....خدا هميشه بنده هايي که بيشتر دوست داره رو بيشتر امتحان مي کنه....همه ي اين ماجراها يه امتحان بوده از طرف خدا....خدا همه رو امتحان مي کنه ولي به روش هاي مختلف....شايد براي امتحان کردن تو از احساسات و خانوادت استفاده کنه واسه امتحان کردن من از يه چيز ديگه که برام اهميت داره....

باران:من ديگه نمي کشم آرسام....فکر نمي کني امتحاناي من بيشتر از حد معمول بوده؟؟؟

آرسام:چرا باران ولي اينو فراموش نکن که قطعا پاداش بيش تر و بهتري در انتظارته....

باران چيزي نگفت....آرسام کاغذ را کمي جلوتر کشيد و گفت:

-باران يه چيزي ازت مي پرسم..خوب فکر کن بعد جواب بده باشه؟؟؟

باران:باشه....

آرسام دستانش را روي ميز گذاشت و گفت:

-اگه الان سهيل نامزد قبليت برگرده و ازت بخواد برگردي و باهاش زندگي کني چه جوابي ميدي؟؟؟

فصل هفتم.

باران چند لحظه به آرسام نگاه کرد و گفت:

-نميدونم....

آرسام:خوب فکر کن بعد جواب بده...

باران به فکر فرو رفت.....در ذهن خود تصور کرد که سهيل برگشته و از او مي خواهد او را ببخشد و دوباره با هم ازدواج کنند....سرش را به دستانش تکيه داد و گفت:

-نميتونم آرسام....نميتونم کارايي رو که باهام کرده رو فراموش کنم....

آرسام لبخند کمرنگي زد و گفت:

-ميدوني باران تو اصلا عاشق نبودي.....

باران با حيرت پرسيد:

-عاشق نبودم؟؟؟؟يعني چي؟؟؟

آرسام کمي در صندلي خود جا به جا شد و گفت:

-آدم عاشق هميشه بخشنده ميشه..بزرگترين اشتباه هاي عشقش براش کوچيک به حساب مياد...اگه تو واقعا عاشق سهيل بودي مي بخشيديش.....در مورد اون يکي سهيل چي؟؟؟اگه بياد و بگه من به خاطر تو گيتا رو طلاق دادم..بيا با هم ازدواج کنيم قبول مي کني....؟؟؟؟

باران کمي فکر کرد و قاطعانه گفت:

-نه....

کمي مکث کرد و با ديدن سکوت آرسام پرسيد:

-پس اگه من عاشق سهيل نامزدم نبودم،اون احساسي که نسبت بهش داشتم چي بود؟؟؟

آرسام:نميدونم باران..شايد اون موقع چون از نظرت پسر معقولي بوده خودت مجبور کرده بودي که عاشقش باشي....در ضمن تو اون موقع کم سن و سالم بودي....نميتونستي معني عشقو درست درک کني....

متاسفانه بيشتر مشکلات امروز جوونا به خاطر اينه که فرق بين عشق و يه احساس زودگذر رو نميدونن....

دو ساعت که از آشناييشون با يه پسر ميگذره همچين ميگن من عاشق فلاني ام که انگار ده ساله طرف رو ميشناسه و درست عاشقش شده.....

ميدوني باران،اون جور که من تو رو شناختم يه دختر احساساتي هستي که هميشه سعي مي کني بي تفاوت جلوه کني....براي اين که ديگه دچار مشکل نشي بهتره يکم رو خودت کار کني....بايد بتوني احساسي که داري رو بشناسي.....بايد بدوني اين احساس عشقه يا ترحمه يا عادته يا....اگه بتوني اين کارو بکني مطمئن باش موفق ميشي....

باران با لحني غمگين گفت:

-ولي من ديگه دوست ندارم هيچ احساسي رو تجربه کنم....

آرسام کمي خودش را جلوتر کشيد و گفت:

-اشتباه نکن باران..چرا اين قدر از خودت نا اميدي؟؟؟مگه تو چند سالته؟؟؟من دختري رو ميشناختم که سه بار بهش تجاوز شده بود....پدرش معتاد بود و تو جنوب شهر زندگي مي کرد...ولي الان ازدواج کرده و دو تا دختر داره....وضع زندگي تو از اون دختر بدتره؟؟؟مطمئن باش هنوزم پسرايي هستن که با وجود اين شرايطي که داري،به خاطر خودت قبولت کنن....

کمي مکث کرد تا نفسي تازه کند اما با ديدن چشمان مشتاق باران که همچنان به لب هايش خيره شده بودند ادامه داد:

-زندگي مثل يه ليوانه باران..هم نيمه ي پر داره هم نيمه ي خالي....متاسفانه بيشتر آدما نيمه ي خالي ليوانو مي بينن....ولي نيمه ي پري هم وجود داره....تو بايد سعي کني نيمه ي پر رو ببيني....فکر کن هيچ سهيلي وجود نداره....برو مسافرت....با دوستات برو گردش....خريد کن....تو مهمونيا شرکت کن....اگه دوست داري ادامه تحصيل بده..اگه دوست نداري برو دنبال علايقت...و در کنار همه ي اينا خدا رو هم فراموش نکن.. مطمئن باش اگه بهش اعتماد کني بهترينا رو جلو پات ميذاره.....

بارا با چشماني اشک آلود گفت:

-حرفاتو خيلي دوست دارم آرسام....ولي ميترسم نتونم بهشون عمل کنم....

آرسام:تو ميتوني باران...اما اول از همه بايد به خودت اطمينان داشته باشي که ميتوني....اگه دوست داري ميتوني روي کاغذ يا مقوا جمله هاي اميد بخش بنويسي و بچسبوني به در و ديوار اتاقت....محيط خيلي رو روحيه ي آدم تاثير ميذاره....

باران نگاهي به ساعت انداخت و گفت:

-سعيمو مي کنم آرسام....براي جلسه ي بعد وقت بگيرم؟؟؟

آرسام با لبخند:اگه دوست داري....

باران هم متقابلا لبخند زد و گفت:

-احساس مي کنم حالا حالا ها به حرفات نياز دارم....ممنون...بابت همه چي....

آرسام از جا بلند شد و از داخل کشوي ميزش چند عدد کتاب بيرون کشيد...بعد هم مقابل باران ايستاد و همان طور که کتاب ها را به دستش مي داد گفت:

-اينا رو مطالعه کن..حسابي کمکت مي کنه....

باران کتاب ها را گرفت و نگاه کوتاهي به آن ها انداخت....بعد هم سرش را بالا گرفت و گفت:

-ممنون....فردا مي بينمت...

آرسام لبخند زد و براي چند لحظه در چشمان خوشرنگ باران غرق شد.....با رفتن باران به خودش آمد و به سمت ميزش برگشت...چه قدر دوست داشت به باران کمکي بکند...با اين که دوست نداشت اعتراف کند اما مي دانست که جايگاه باران با بقيه ي بيمارانش تفاوت دارد.....

+++

باران کليد انداخت و در را باز کرد.....خانه ساکت و آرام بود..سرکي به اتاق مرضيه کشيد و او را خواب يافت.. بي سرو صدا به اتاقش برگشت و لباس هايش را عوض کرد.....چند قطعه مقوا از داخل کمدش بيرون کشيد و همان طور که کتاب ها را مطالعه مي کرد جملاتي از آن ها را که در نظرش بهتر بودند داخل مقوا يادداشت مي کرد.....بعد از حدود يک ساعت مقواها را برداشت و با چسب به ديوارهاي اتاقش چسباند.....

بايد تلاش خودش را مي کرد.....بايد خودش را عوض مي کرد.....آينده براي او بود....

بهنام وارد اتاق باران شد....با ديدن در و ديوار اتاق او چند لحظه بر جا ميخکوب شد....ديوارها با مقواهاي رنگي و شاد پوشانده شده بودند....نگاهي به باران انداخت...روي تخت خوابيده بود.....همان طور که در اتاق قدم ميزد جمله ها را مي خواند...

-نگران کارهاي اشتباهي که در گذشته انجام دادي نباش ...تمام شد رفت .... نگران کارهايي باش که بايد انجام دهي..

-همواره به آينده فکر کن ، هنوز کتاب هايي براي خواندن ، غروب هايي براي تماشا کردن و دوستاني براي ديدن وجود دارند..

-هميشه بهترين آينده بر پايه گذشته اي فراموش شده بنا مي شود..

پس نميتواني در زندگي پيشرفت کني..

مگر اين که غمها و اشتباهات گذشته را رها کني..

-من بايد دنيا را بسازم نه اينکه با دنيا بسازم...

-زندگي مثل پيانو است،دکمه هاي سياه براي غم ها ودکمه هاي سفيد براي شادي هاست ،اما زماني ميتوان اهنگ زيبايي نواخت که دکمه هاي سفيد و سياه با هم به صدا در ايند...

-ما از جنس روياهايمان هستيم..ويليام شکسپير...

و در آخر روي مقواي بزرگي نوشته بود"من ميتونم"و بالاي تختش چسبانده بود....لبخندي از سر رضايت زد و در دل خدا را شکر کرد.....دوان دوان از پله ها پايين دويد و بلند گفت:

-مامان....مامان کجايي....؟؟؟

مرضيه سرش را از آشپزخانه بيرون آورد و گفت:

-چه خبرته بچه؟؟؟چرا صداتو انداختي رو سرت؟؟؟

بهنام دست مرضيه را گرفت و همان طور که کشان کشان به سمت اتاق باران مي برد گفت:

-تا نبيني باورت نميشه....دم آرسام گرم....

در اتاق را باز کرد و مرضيه را به داخل هل داد....مرضيه خواست اعتراض کند اما با ديدن مقواهاي رنگي ساکت شد....جملات روي مقواها را مي خواند و هر لحظه لبخندش پر رنگ تر مي شد.....

با صداي باران دست از خواندن مقواها کشيد و به سمت او برگشت:

-خوردين مقواهامو....

مرضيه کنار باران نشست و گفت:

-اينا چيه مادر...؟؟؟

باران همان طور که موهايش را بالاي سرش جمع مي کرد گفت:

-آرسام گفت اين کارو بکنم.....گفت اين طوري بهتر ميتوني به آينده فکر کني.....

مرضيه سري تکان داد و از جا بلند شد و همان طور که از اتاق خارج مي شد به بهنام گفت:

-بهنام جان يه دقيقه بيا...

بهنام چشمکي به باران زد و از اتاق خارج شد....باران هم از جا بلند شد و جلوي آينه ايستاد....صداي پچ پچ مرضيه و بهنام ميامد....آرام و آهسته به سمت در رفت و سعي کرد بفهمد مادرش و بهنام چه مي گويند.. صداي مرضيه ميامد:

--ميگم پسرم..يه وقت باران از اين پسره خوشش نياد؟؟؟بچم طاقت يه شکست ديگه رو نداره.....

بهنام:اين حرفا چيه مامان؟؟؟مگه باران بچه است هر دفعه عاشق يکي بشه؟؟؟جاي اين که خوشحال باشي داره خوب ميشه نگران باران و آرسامي....؟؟؟؟

مرضيه غرغر کرد:

-چي ميشد بارانو پيش يه دکتر زن ميفرستادي؟؟؟من فقط نگرانم....

باران از در فاصله گرفت....روي تخت نشست و دستي به موهايش کشيد.....نگراني مرضيه را درک مي کرد..

خودش هم احساس خطر مي کرد.....دوست نداشت باز هم شکست بخورد...الان فقط بايد پيروز مي شد..

+++

مرضيه ديس برنج را به سمت باران گرفت و گفت:

-بکش دخترم....

باران کمي برنج کشيد و گفت:

-ميگم به نطرتون بهتر نيست خونمونو عوض کنيم؟؟؟

بهنام دست از خوردن کشيد و گفت:

-واسه ي چي؟؟؟؟

باران شانه اي بالا انداخت و گفت:

-نميدونم...اين جا يه حسي بهم دست ميده....همش بابا مياد جلوي چشمم.....

مرضيه به موافقت سر تکان داد:

-منم همين طوريم....شبا اصلا نمي تونم بخوابم....همش مسعود مياد تو ذهنم.....

بهنام دوباره خوردن را از سر گرفت و گفت:

-من که حرفي ندارم....به نظرم يکم تنوع براي هممون لازمه....فردا به بنگاه ميسپارم يه خونه ي خوب برامون پيدا کنه.....

سرش را بالا گرفت و با ديدن لبخند باران نفسي از سر آسودگي کشيد....

فصل هشتم.

باران مقابل تي وي نشسته بود و همان طور که ظرف پاپ کرني در دست داشت فيلم تماشا مي کرد....

بهنام کنار باران نشست و مشتي پاپ کرن برداشت....باران با لحني اعتراض آميز گفت:

-بهنـام....پاپ کرنمو تموم کردي....پاشو برو اون ور بشين...

بهنام چپ چپ نگاهش کرد:

-منو باش اومده بودم يه خبر خوب بهت بدم...

باران با هيجان گفت:

-چي؟؟؟

بهنام ابرويش را بالا انداخت:

-نه ديگه گفتي بلند شم برم...

باران:لوس نشو بهنام..بگو ديگه....

بهنام:يه شرطي داره....

باران:چه شرطي؟؟؟

بهنام:پاپ کرنتو بدي به من....

باران:عمرا....

بهنام:پس منم نميگم...

باران:نگو..ميرم از مامان مي پرسم.....

باران از جا بلند شد و بهنام هم به سرعت گفت:

-باشه ميگم....يه خونه ي خوب پيدا کردم.....

باران با شنيدن اين حرف بهنام عقب گرد کرد و با ذوق پرسيد:

-راست ميگي؟؟؟چه جوريه؟؟؟

بهنام:يه خونه ي 120 متري 3 خوابه است....مثل اين که صاحبش مي خواد بره خارج..براي همينم فوري مي خواد بفروشتش....

باران دوباره کنار بهنام نشست و گفت:

-به مامان گفتي؟؟؟

بهنام:اوهوم...قرار شد بعد از ناهار بريم خونه رو ببينيم....

باران با خوشحالي از گردن بهنام آويزان شد...بهنام گفت:

-اين کارا چيه باران؟؟؟هر کي ندونه فکر مي کنه تا الان تو زيرزمين زندگي مي کردي....

باران بدون توجه به حرف بهنام از جا بلند شد و به سمت اتاقش رفت....بهنام هم بعد از رفتن او روي مبل دراز کشيد...خواست کنترل را بردارد که متوجه پاپ کرن باران شد..لبخند خبيثي زد و مشغول خوردن شد....

+++

آقاي اميني،صاحب املاکي در را باز کرد و گفت:

-بفرمايين داخل....

باران زودتر از همه وارد خانه شد....در ابتداي ورود راهروي کوچکي قرار داشت...بعد از عبور از راهرو هال بزرگ و مربع شکلي قرار داشت که از يک طرف به آشپزخانه و بالکن و از طرفي ديگر به اتاق ها و سرويس بهداشتي منتهي مي شد....

باران بعد از ارزيابي هال وارد اتاق ها شد....اتاق شمالي که مستطيل بود چشمش را به شدت گرفته بود....از اتاق ها خارج شد و به دنبال بهنام و مرضيه وارد آشپزخانه شد....

خانه ي شيک و مرتبي بود...آقاي اميني پرسيد:

-مورد قبول واقع شد آقاي زماني؟؟؟؟؟

بهنام نگاهي به مرضيه و باران انداخت....بعد هم سري تکان داد و گفت:

-من که حرفي ندارم...تو چي باران پسنديدي؟؟؟

باران به تاييد سر تکان داد....آقاي اميني گفت:

-حاج خانم شما هم که ان شا ا.....پسنديدين؟؟؟

مرضيه:والا چي بگم....

و با ديدن چشمان مشتاق باران ادامه داد:

-منم حرفي ندارم....

آقاي اميني:مبارکه...به سلامتي....فردا تشريف بياريد قولنامه رو امضا کنيد....

مرضيه با تعجب پرسيد:

-فردا؟؟؟

اميني:بله حاج خانم...راستش صاحب اين جا مي خواد بره خارج..براي همين عجله داره که...

باران ديگر به حرف هاي آن ها گوش نمي کرد....او داشت در ذهنش اتاقش را مي چيد.....

باران همان طور که با دستش روي ميز ضرب گرفته بود گفت:

-بهنام؟؟؟؟

بهنام همان طور که تند تند روي کاغذ چيزهايي مي نوشت گفت:

-هوم؟؟؟

باران:خونمون کي آماده ميشه؟؟؟

بهنام:هفته ي ديگه.....

باران با بي حوصلگي گفت:

-تا اون موقع خيلي مونده..من حوصلم سر رفته....

بهنام سرش را بالا گرفت و به باران نگاه کرد که مانند بچه ها لب ورچيده بود....دوباره سرش را پايين گرفت و گفت:

-زنگ بزن بگو لاريسا بياد...

باران از جا بلند شد و به سمت تلفن رفت....به هرحال حرف زدن با لاريسا بهتر از بيکاري بود.....

تلفن را برداشت و شماره ي لاريسا را گرفت..:

لاريسا:بنال....

باران:زهرمار..بي تربيت....

لاريسا:جانم عزيزم...بفرماييد....

باران:لاريسا ميتوني بياي خونمون؟؟؟

لاريسا:چه خبره مگه؟؟؟

باران:بايد خبري باشه که تو بلند شي بياي خونمون....؟؟؟

لاريسا:خب تو بلند شو بيا.....

باران کمي فکر کرد..فرصت خوبي بود تا کمي سرگرم شود....همان طور که به سمت اتاقش مي رفت گفت:

-من الان حاضر ميشم ميام...

لاريسا:جون به جونت کنن چتربازي...

باران خنديد و گفت:

-الان ميام..خدافظ...

لاريسا:خدافظ....

تلفن را قطع کرد و به سمت کمدش دويد..مانتوي مشکي رنگش را بيرون کشيد و همان طور که با خود حساب مي کرد چه قدر تا چهلم مسعود مانده حاضر مي شد....تقريبا پنج روزي مانده بود.....شالش را درست کرد و بعد از برداشتن کيفش به اتاق بهنام رفت:

باران:بهنام...من دارم ميرم خونه ي لاريسا اينا....

بهنام:باشه برو..زود برگرديا...

باران:باشه...خدافظ..

بهنام:به سلامت....

کفش هايش را پوشيد و از خانه خارج شد....سوار ماشين شد و به سمت خانه ي لاريسا حرکت کرد....

ترافيک بود و بعد از 10 دقيقه به مقصد رسيد...

زنگ را زد و در با صداي تيکي باز شد..وارد حياط که شد لاريسا به استقبالش آمد...همان طور که با هم روبوسي مي کردند لاريسا گفت:

-چه عجب....منور کردين خونه ي ما رو...نيا تو..بذار برم يه گوسفندي گاوي چيزي بيارم قربوني کنم....

باران به سمت در هلش داد و گفت:

-باز اين جو با نمکي تو رو گرفت...؟؟؟؟

با هم وارد خانه شدند....مادر لاريسا جلو آمد و با باران سلام و احوال پرسي کرد و بعد از پرسيدن حال مرضيه و بهنام آن ها را تنها گذاشت....باران همان طور که مانتويش را در مي آورد پرسيد:

-چه خبرا؟؟؟

لاريسا لبخند شيطنت آميزي زد و گفت:

-خبرا که پيش شماست...چه کرده اين آقا آرسام....دست راستش رو سرم....

باران چپ چپ نگاهش کرد و گفت:

-پرت و پلا نگو لاريسا...

لاريسا:خودت کج فهمي......منظورم اين بود که چه دکتر حاذقيه که تو ي لجباز و يک دنده رو از اين رو به اون رو کرده....

باران:خودمم هنوز تو شوکم....باورم نميشه به حرف آرسام گوش کردم.....

لاريسا دستش را دور گردن باران انداخت و گفت:

-الان بايد خوشحال باشي ديوونه....تازه داري به زندگي عادي بر مي گردي.....

باران چيزي نگفت....لاريسا پرسيد:

-حالا چه شکلي هست؟؟؟

باران:کي؟؟؟

لاريسا:ننه ي فرانکي....آرسام...

باران:آهان....قد بلنده....موهاي کوتاه مشکي داره....اوم....

و با يادآوري لبخند آرسام ادامه داد:

-هميشه هم لبخند ميزنه....چشماشم مشکيه.....

لاريسا:يه پسر چشم و مو مشکي...بايد جالب باشه.....

باران پاهايش را در آغوش گرفت:

-ميترسم لاريسا....

لاريسا:از چي؟؟؟

باران خواست جواب بدهد که مادر لاريسا با سيني چاي و ظرف ميوه آمد..باران کمي خودش را جمع و جور کرد و گفت:

-تروخدا زحمت نکشين....

مادر لاريسا:زحمت چيه عزيزم....تعارف نکن..بخور...

باران:چشم....

مادر لاريسا از اتاق خارج شد و لاريسا دوباره پرسيد:

-از چي ميترسي؟؟؟

باران:از اين که به آرسام وابسته شم....

لاريسا:باران واقعا ميتوني دوباره عاشق بشي؟؟؟

باران با دلخوري گفت:

-اون دوباره قبلي عاشق نشده بودم..خر مغزمو گاز گرفته بود...

بعد هم خلاصه اي از حرف هاي آرسام را براي لاريسا تعريف کرد....لاريسا گفت:

-مگه بهت نگفته بايد سعي کني احساستو بشناسي؟؟؟تو از کجا مطمئني احساسي که ممکنه بعدا به ارسام پيدا کني عشق باشه....؟؟؟

باران دسته اي از موهايش را که روي صورتش ريخته بود را کنار زد و گفت:

-نميدونم لاريسا...فعلا مي خوام خودمو پيدا کنم...بعدش به آرسام فکر مي کنم.....

نگاهي به ساعتش انداخت و گفت:

-من ديگه برم لاريسا...بهنام گفت زود برگردم...

لاريسا:حالا يه چيزي بخور..بعدش ميري....

باران خياري برداشت و آن را خورد....بعد هم از جا بلند شد و همان طور که لباس هايش را مي پوشيد گفت:

-راستي قراره خونمونو عوض کنيم....هر وقت آماده شد بهت خبر ميدم بياي خونمون....

لاريسا:به به...مبارک باشه..ايشالا به سلامتي.....

باران تشکر کرد و لبخند زد....بعد هم همراه لاريسا از اتاق خارج شد...مادر لاريسا که مشغول گردگيري پذيرايي بود با ديدن باران گفت:

-داري ميري باران جان؟؟؟

باران:بله..ببخشيد مزاحم شدم....

مادر لاريسا:شما مراحمي عزيزم....بازم بيا...

باران:چشم...خدافظ...

مادر لاريسا:خدافظ..

باران کفش هايش را پوشيد و با لاريسا خداحافظي کرد.......ساعت 7 بود و هوا کمي تاريک شده بود...

سريع ماشينش را روشن کرد و راهي خانه شد......به چراغ قرمز که رسيد با ديدن ثانيه شمار که 58 را نشان مي داد دستي را بالا کشيد....کمي شيشه را پايين داد تا هوا بخورد که ناگهان چشمش به آرسام افتاد که آن طرف خيابان ايستاده بود....

با سبز شدن چراغ پايش را روي پدال گاز فشرد و ماشينش را به سمت آرسام به حرکت در آورد....

جلوي پاي آرسام توقف کرد و شيشه را پايين کشيد:

باران:سلام.....

آرسام سرش را خم کرد و با ديدن باران با تعجب گفت:

-سلام..اين جا چي کار مي کني باران؟؟؟

باران:رفته بودم خونه ي دوستم...تو اين جا چي کار مي کني؟؟؟

آرسام:من رفته بودم خونه ي مادربزرگم....

باران:سوار شو برسونمت....

آرسام:نه مزاحم نميشم....

باران:شما مراحمي دکتر....سوار شو...

آرسام نگاهي به آسمان ابري انداخت و سوار شد.....باران ماشين را روشن کرد و گفت:

-خب..از کجا بايد برم؟؟؟

آرسام:همين خيابونو مستقيم برو بپيچ سمت چپ.....

باران ماشين را روشن کرد و حرکت کردند....آرسام همان طور که دستش را به لبه ي پنجره تکيه داده بود پرسيد:

-کتابا رو خوندي؟؟؟

باران:آره....مرسي..واقعا کمکم کردن....حيف الان تو ماشين نيست وگرنه بهت مي دادم....

آرسام:مهم نيست...واسه خودت....

باران:نه بابا..ميارم...فردا که اومدم مطب ميارم.....

آرسام:باشه...چه خبر از بهنام؟؟؟

باران:سلامتي..اونم درگير کاراي اسباب کشيه...

آرسام:اسباب کشي؟؟؟

باران به ياد آورد که آرسام چيزي از ماجرا نمي داند....بنابراين با اشتياق شروع به تعريف کردن ماجرا کرد...

آرسام هم با لبخند به حرف هاي باران گوش مي داد و با خود فکر مي کرد که اولين نشانه هاي بهبود در باران ديده مي شود.....

نگاهي به خيابان مقابلش انداخت و گفت:

-اين کوچه رو برو تو....پلاک 57....

باران وارد کوچه شد و مقابل خانه اي که پلاک 57 بود نگه داشت....آرسام همان طور که پياده مي شد گفت:

-شرمنده..مزاحم شدم..

باران:تا باشه از اين مزاحمتا....

آرسام با لبخند:مرسي..فردا مي بينمت..خدافظ...

باران:به سلامت....

هنگامي که آرسام مشغول باز کردن در با کليد بود باران گاز داد و بعد از زدن يک بوق از کوچه خارج شد.....

همان طور که به سمت خانه ميراند به آرسام فکر مي کرد....دستي به پيشانيش کشيد...فعلا براي عاشقي زود بود....اول بايد احساسش را پيدا مي کرد.....

+++

-بهنام بدو ديگه....بدو....

بهنام همان طور که آستين هاي بلوزش را تا مي کرد گفت:

-چه قدر هولي باران..الان ميريم ديگه....

باران کيفش را در دستش جا به جا کرد و به ساعت نگاهي انداخت....يک ربع به چهار بود....از وقتي که مرضيه زنگ زده بود و خبر داده بود که کار خانه تمام شده است و مي توانند بيايند آرام و قرار نداشت....

بهنام دستي به موهايش کشيد و بعد از برداشتن سوئيچ ماشين گفت:

-بيا بريم....

از خانه خارج شدند و به سمت خانه ي جديدشان به راه افتادند....باران با لبخند گفت:

-اين قدر ذوق و شوق دارم اتاقمو ببينم....

بهنام همان طور که رانندگي مي کرد سعي کرد سرويس خواب باران را به ياد آورد....باران تمام وسايل اتاقش را به رنگ آبي آسماني سفارش داده بود....مطمئنن اتاق جالبي مي شد...مقابل خانه نگه داشت و پياده شدند..باران با عجله به سمت آيفون دويد و زنگ را زد..مرضيه در را باز کرد و هر دو وارد شدند....

باران پله ها را دو تا يکي بالا رفت و با رسيدن به ورودي خانه کفش هايش را کند و خودش را به داخل پرتاب کرد....مرضيه با لحني معترض گفت:

-چه خبرته دختر؟؟؟

باران بدون توجه به مرضيه مشغول بررسي خانه شد....هال پذيرايي ترکيبي از رنگ هاي قهوه اي و کرم بود..

مبل هاي راحتي گوشه اي از خانه را پر کرده بودند و مقابل آن ها تلويزيون قرار داشت....در گوشه اي ديگر

چند مجسمه ي زرافه قرار داشتند و بعد هم ميز تلفن....به سمت اتاقش دويد و همان طور که دستگيره را گرفته بود نفس عميقي کشيد..در يک حرکت ناگهاني در را باز کرد و وارد شد...

همه چيز فوق العاده بود...تخت و کمد و ميز توالت آبي رنگ اتاق را پر کرده بودند....همان طور که دست هايش را در هم قلاب کرده بود به سمت تک تک وسايلش رفت و آن ها را بررسي کرد....

حتي فکر زندگي کردن در اين مکان او را به ذوق مياورد.....مرضيه وارد اتاق شد و پرسيد:

-چه طوره؟؟؟خوشت مياد؟؟؟

باران از جا بلند شد و به سمت مرضيه رفت....محکم گونه ي او را بوسيد و گفت:

-مرسي مامان....مرسي....

بعد هم از اتاق خارج شد و به بهنام گفت:

-بهنام برو چمدون لباسا رو از تو ماشين بيار.....

بهنام:باشه الان ميرم..

تا برگشتن بهنام،باران وارد آشپزخانه شد و از داخل يخچال يک عدد بستني شکلاتي بيرون آورد....همان طور که بستني اش را مي ليسيد به برنامه هاي آينده اش فکر مي کرد...اول از همه تصميم داشت در يک کلاس نقاشي ثبت نام کند....بعد هم مي خواست با مدرک زبانش در يک موسسه مشغول به کار شود...

در مورد دانشگاه زياد مطمئن نبود.تصميم داشت در اين باره با مرضيه و بهنام مشورت کند....

بعد هم به زندگي جديد که پيش رو داشت فکر کرد....تصميم گرفته بود همه چيز را از اول شروع کند....

فصل نهم.

از جا که بلند شد قولنج کمرش شکست....همان طور که گردنش را مي ماليد به ساعت نگاه کرد....يک ربع به ده بود...قريب به 4 ساعت بود که خودش را با مرتب کردن اتاق جديدش مشغول کرده بود...نگاهي به اتاق تميز و مرتبش انداخت و به آشپزخانه رفت...مرضيه از شدت سردرد خوابيده بود و بهنام هم مشغول تماشاي تلويزيون بود....مقداري آب پرتغال براي خودش ريخت و کنار بهنام نشست.....کمي از آب پرتغالش را مزه مزه کرد و پرسيد:

-بهنام....خانواده ي آرسام چه جور آدمايين؟؟؟

بهنام:چه طور؟؟؟

باران:همين طوري....کنجکاو شدم دربارشون بدونم....

بهنام تلويزيون را خاموش کرد و گفت:

-مادر آرسام چند سال پيش فوت شد.....

باران ليوان آب پرتغال را روي ميز گذاشت و با تعجب گفت:

-جـدي ميگي؟؟؟

بهنام:اوهوم....وقتي مادرش فوت شد باباش چند ماهي رو رفت آمريکا و تو اين چند ماه آرسام با مادربزرگش زندگي مي کرد...بعد از اين که باباي آرسام برگشت خيلي تلاش کرد آرسامو راضي به ازدواج کنه ولي آرسام مي گفت نه....

باران:چرا؟؟؟

آرسام:دخترايي رو که پدرش انتخاب مي کرده دوست نداشته....

باران:تو اينا رو از کجا ميدوني؟؟؟

بهنام:خودش بهم گفت....

با گفتن اين حرف از جا بلند شد و به اتاقش رفت...باران هم همان طور روي مبل نشست و به نقطه ي نامعلومي خيره ماند....

اي کاش مي توانست آرسام را بيشتر بشناسد....در اين صورت مطمئن مي شد که احساسش به او واقعا علاقه است.....نفسش را محکم بيرون داد و از جا بلند شد.....

همان طور که براي خواب آماده مي شد به لاريسا اس ام اس داد:

-سلام لاري...خوبي؟؟؟تو يه آموزشگاه زبان خوب اين ورا سراغ نداري؟؟؟

لاريسا:چرا...آموزشگاه....(اسم آموزشگاه)نزديک خونه ي ماست....

باران:شمارشو نداري؟؟؟

لاريسا:نه...اگه عجله نداري فردا برات مي فرستم....

باران:نه عجله ندارم...پس من فردا منتظرم...

لاريسا:اوکي...حالا واسه چي مي خواي؟؟؟

باران:مي خوام اگه شد اون جا تدريس کنم....

لاريسا:جدي ميگي باران؟؟؟يا داري شوخي مي کني؟؟؟

باران:ساعت 11 نصفه شب چه شوخيي؟؟؟؟

لاريسا:واي اين که خيلي خوبه باران....فردا حتما شمارشو برات مي فرستم...

باران:باشه..کاري نداري؟؟

لاريسا:نه قربونت..شب به خير...

باران:شب به خير.....

موبايلش را به شارژ زد و چراغ را خاموش کرد....خسته بود..چشمانش را بست و کمي بعد خواب او را ربود....

+++

مرضيه:باران جان...بيا ناهار بخور مامان....

باران همان طور که شلوار لي اش را مي پوشيد بلند داد زد:

-الان ميام مامان.....

مانتوي مشکي و شال قرمز رنگش را روي تخت گذاشت و به آشپزخانه رفت...پشت ميز نشست و شروع کرد به خوردن.....مرضيه نگاهي به شلوار لي اش انداخت و گفت:

-باز کجا مي خواي بري؟؟؟

باران:دارم ميرم پيش آرسام...

مرضيه اخم کرد:

-مگه خوب نشدي؟؟؟پس چرا دوباره ميري پيشش...؟؟؟؟

باران مي دانست که علت ناراحتي مرضيه چيست اما به روي خودش نياورد و به خوردن غذايش ادامه داد....

بعد از حدود يک ربع از جا بلند شد و همان طور که بشقابش را داخل سينک قرار مي داد گفت:

-مرسي مامان...خيلي خوشمزه بود....

مرضيه با نگاهي اخم آلود اما لحني مهربان گفت:

-خواهش مي کنم..نوش جان....

باران به سمت خروجي آشپزخانه رفت اما در آخرين لحظه برگشت و همان طور که گونه ي سرد مرضيه را مي بوسيد گفت:

-نگران نباش....اون قدري بزرگ شدم که متوجه همه چيز بشم....خيالت راحت باشه.....

مرضيه آهي کشيد.....بعد از رفتن باران لبخند تلخي زد و از جا بلند شد تا ظرف ها را بشورد.....

باران وارد اتاقش شد و مانتويش را پوشيد.....جلوي اينه ايستاد و موهايش را بالاي سرش جمع کرد و چند دسته از موهاي فر و کوتاهش را روي پيشاني اش ريخت.....بايد براي تنوع هم که شده رنگ موهايش را عوض مي کرد...سريع شالش را سر کرد و بعد از برداشتن کيفش و کتاب هاي آرسام از اتاق خارج شد....

کفش هاي عروسکي و مشکي رنگش را پوشيد و گفت:

-من رفتم مامان...خدافظ....

مرضيه:به سلامت..مواظب خودت باش....

باران با سرخوشي از پله ها پايين دويد و آخرين پله را پريد.....خواست در را باز کند که ناگهان متوجه پسر جواني شد که جلوي در ورودي ايستاده بود و با تعجب نگاهش مي کرد....

باران اب دهانش را قورت داد...از خجالت سرش را پايين انداخت..با خود فکر کرد:

-الان پسره ميگه اين ديوونست....خاک تو سرت باران..بچه شدي مگه..چرا پله ها رو مي پري؟؟؟؟؟

کيفش را جا به جا کرد و سرش را بالا گرفت....زير لب سلامي داد....پسر جوان هم سلام داد و پرسيد:

-شما مال همين ساختمونين؟؟؟

باران:بله..چه طور مگه؟؟؟

پسر جوان پوزخندي زد و گفت:

-آخه ما قبل از اين تو ساختمونمون بچه اي که پله ها رو بپره پايين و مزاحم همسايه ها بشه نداشتيم....

باران متوجه طعنه ي پسر جوان شد و با اخم گفت:

-اولا اين که من چه جوري از پله ها ميام پايين به شما کوچکترين ربطي نداره..فکر نمي کنم به خاطر پله هاي اين ساختمونم پول داده باشين..!!اگه هم دادين بايد بگم ما هم به همون اندازه پول داديم...دوما الان ساعت 4 عصره...فکر نمي کنم هيچ خانواده اي به غير از بعضي ها که فرق بين ظهر و عصرو نمي دونن خواب باشن....

بعد هم لبخندي به پسر جوان زد و همان طور که از ساختمان خارج مي شد با خونسردي گفت:

-روزتون به خير....

باران به سمت ماشينش رفت و پسر جوان را در بهت و حيرت باقي گذاشت...

+++

باران در را باز کرد و با دسته اي گل وارد شد.....با نشاط سلام داد و همان طور که مي نشست دسته گل را روي ميز آرسام گذاشت....آرسام هم سرحال جواب سلام باران را داد و گفت:

-چرا زحمت کشيدي؟؟؟گل واسه چي؟؟؟

باران:شرمنده..مي خواستم يه چيز بهتر بگيرم ولي وقت نشد..بابت اين که بهم کمک کردي واقعا ممنونم...

اميدوارم يه روز بتونم جبران کنم....

آرسام دسته گل را برداشت و همان طور که در گلدان روي ميزش مي گذاشت گفت:

-خواهش مي کنم باران...ولي تو اين کاراي منو جبران کردي....

باران:کِي؟؟؟

آرسام:همين که تلاش خودتو کردي که برگردي به زندگيت براي من بهترين هديه است.....

بعد هم لبخندي به باران زد و هر دو چند لحظه در سکوت بهم خيره شدند......باران سرش را پايين انداخت و کتاب ها را روي ميز گذاشت و با صدايي که سعي مي کرد عادي باشد گفت:

-اينم کتابا..مرسي...

آرسام:خواهش مي کنم..قابلي نداره....

باران خواست چيزي بگويد که تلفنش زنگ خورد...همان طور که معذرت خواهي مي کرد موبايلش را بيرون کشيد و جواب داد:

-بله؟؟؟

لاريسا:الو باران....سلام..چه طوري؟؟؟

باران:قربونت تو خوبي؟؟؟

لاريسا:خوبم....شماره ي اين آموزشگاه زبانه رو برات گير آوردم...

در همان لحظه آرسام تلفن را برداشت و دو فنجان نسکافه سفارش داد.....توجه باران دوباره به لاريسا جلب شد:

-ميتوني الان بنويسي؟؟؟؟

باران:لاريسا جان من الان نميتونم بنويسم....بمونه برا....

آرسام حرفش را قطع کرد و با ايما و اشاره به او فهماند که مي تواند برايش بنويسد..باران اسپيکر را روشن کرد و گفت:

-بگو لاريسا....

باران شماره را بلند بلند خواند و ارسام يادداشت کرد..باران خواست تلفن را از روي اسپيکر بردارد که لاريسا گفت:

-راستي باران چه خبر از آرسام؟؟؟کارت با اون بيچاره به کجا کشيد...؟؟؟؟

باران احساس کرد نمي تواند نفس بکشد.....چشمانش را بست و سريع کلمات را پشت سر هم رديف کرد:

-لاري من بيرونم بعدا بهت زنگ ميزنم...خدافظ...

همان طور که تلفن را قطع مي کرد و آن را داخل کيفش مي گذاشت در دل گفت:

-حناق بگيري لاريسا..گند زدي به همه چي....

دستانش را در هم گره کرد و با صدايي آرام گفت:

-ميشه شماره رو بدي بهم؟؟؟

آرسام که تازه از شوک خارج شده بود سري تکان داد و کاغذ را به باران داد...باران کاغذ را گرفت و خواست درباره ي حرف لاريسا به آرسام توضيح بدهد که چند تقه به در خورد و با صداي "بفرماييد"آرسام خانم حيدري با يک سيني نسکافه وارد شد....

بعد از رفتن او باران گفت:

-لاريسا از اون حرف منظوري نداشت...مي خواست بگه رابطه ات با آرسام چه جوريه..هنوزم ميري پيشش يا نه؟؟؟

آرسام چيزي نگفت..از جا بلند شد و روي کاناپه ي مقابل باران نشست....باران کمي خودش را جمع و جورتر کرد و کمي از نسکافه اش را خورد....به راحتي مي توانسا سنگيني فضا را احساس کند...نگاهي به ساعت انداخت و از جا بلند شد..همان طور که سوئيچش را در دستش مي چرخاند گفت:

-من بايد برم..خدافظ....

خواست از کنار آرسام رد شود که ناگهان آرسام مچ دستش را گرفت....باران از حرکت ناگهاني آرسام برجا ميخکوب شد....آرسام از جا بلند شد و گفت:

-مي خواستم بگم حرفاي لاريسا برام اهميتي نداره...مطمئنم اون قدر عاقل هستي که متوجه بشي چه کاري درسته و چه کاري غلط...بابت دسته گل هم ممنون...

بعد هم مچ دست باران را رها کرد و به سمت ميزش رفت...باران يک لحظه به عقب برگشت و متوجه لبخند مهربان آرسام شد..سريع خداحافظي کرد و از اتاق بيرون دويد....

سوار ماشين شد و سرش را روي فرمان گذاشت....هنوز هم نمي توانست حرکت آرسام را هضم کند...

چرا حسي که موقع تماس دستش با سهيل به او دست مي داد با اين حس فرق مي کرد....؟؟؟؟شقيقه هايش را ماليد و همان طور که شماره ي لاريسا را مي گرفت زير لب گفت:

-آدمت مي کنم لاريسا....

فصل دهم.

لاريسا:بله؟؟؟؟

باران:بله و زهرمار....بميري لاري.....گند زدي به زندگي من....

لاريسا:باز چي شده؟؟؟چرا پاچه مي گيري؟؟؟؟

باران:کوفت....اون موقع که پرسيدي کارت با آرسام به کجا کشيد گوشي رو اسپيکر بود..آرسام شنيد....

لاريسا چند لحظه چيزي نگفت و بعد با صداي بلند زد زير خنده....

باران:مرض....گند زدي داري مي خندي؟؟؟؟

لاريسا در ميان خنده گفت:

-وقتي قيافه ي تو و آرسامو اون لحظه تصور مي کنم خندم مي گيره...اي کاش اون لحظه من اونجا بودم ازتون يه عکسي چيزي مي گرفتم....

و دوباره خنديد...باران که با خنده هاي لاريسا کمي آرام تر شده بود گفت:

-کم بخند....کاري نداري؟؟؟

لايرسا:نه....خدافظ...

باران تلفنش را داخل کيفش پرتاب کرد و ماشين را روشن کرد..حوصله ي خانه را نداشت...تصميم گرفت سري به بام تهران بزند....از آخرين باري که به آن جا رفته بود پنج سالي ميگذشت....وقتي رسيد ماشين را پارک کرد و پياده شد....دستانش را داخل جيبش فرو کرد و آرام آرام بالا رفت....هوا تاريک شده بود..روي نيمکت کوچکي نشست و سرش را روي زانو هايش گذاشت...به تهران نگاه کرد.....تمام تهران زير پايش بود....

آهي کشيد و ناخودآگاه فکرش به سمت آرسام رفت....لحظه اي که آرسام مچ دستش را گرفته بود....

ياد لبخند مهربانش افتاد....سرش را تکان داد و زمزمه کرد:

-ديوونه نشو باران....آرسام هيچ وقت تو رو انتخاب نمي کنه.....تو براي اون فقط يه بيماري که دوست داره کمکت کنه.....يه دکتر هيچ وقت يه دختر سابقه دار و مطلقه رو انتخاب نمي کنه....درسته آرسام گفت تو بايد سعي کني به افراد جديدي فکر کني ولي منظورش افرادي بود که حداقل عادي باشن....نه يکي مثل آرسام که دکتره....

و بعد همان طور که سعي مي کرد جلوي ريزش اشک هايش را بگيرد ادامه داد:

-اصلا اگه ارسامم قبول کنه خانوادش چي؟؟؟فکر کردي اونا اجازه ميدن عروسشون يه دختر مثل تو باشه.؟؟؟

همين جا اين قضيه رو تمومش کن باران....تو و آرسام مال هم نيستين...

در همان لحظه پسر جواني با موهاي سيخ کنارش نشست و با لحن چندش آوري گفت:

-عزيزم چرا تنها نشستي؟؟؟

باران بي هچ حرفي از جا بلند شد و به سمت ماشينش به راه افتاد....پسر سمج همان طور که کنارش قدم ميزد گفت:

-من افشينم.....اسم تو چيه؟؟؟؟

باران چشم غره اي به افشين رفت و بر سرعت قدم هايش افزود.....در همان لحظه افشين سيگاري روشن کرد و گفت:

-ميکشي خانومي؟؟؟

باران ناخودآگاه بر جايش ايستاد.....تصوير سهيل با سيگار گوشه ي لبش مقابل چشمش نمايان شد.....

با خشم سيگار را از دست پسرک گرفت و زير پايش له کرد..بعد هم بدون هيچ حرفي سوار ماشينش شد و به سمت خانه به راه افتاد..افشين زير لب گفت:

-بيچاره ديوونه بود..خدا شفاش بده.....

+++

در را با کليد باز کرد و وارد خانه شد..بهنام با عصبانيت جلو آمد و گفت:

-کجا بودي باران؟؟؟چرا گوشيتو جواب نميدي؟؟؟؟تو که ما رو نصف جون کردي....

باران با خستگي گفت:

-رفته بودم يه دوري بزنم.....

بعد هم بدون اين که اجازه ي پرسيدن سوال ديگري را به بهنام بدهد به اتاقش رفت....بهنام کلافه دستي ميان موهايش کشيد....مرضيه همان طور که خياري پوست مي کرد گفت:

-من که صد بار گفتم همش تقصير اين پسرست....حالا تحويل بگير آقا بهنام....

بهنام با عصبانيت گفت:

-بسه ديگه مامان....

بعد هم به اتاقش رفت و در را محم بهم کوبيد........

باران مقابل پنجره ايستاده بود و به بيرون نگاه مي کرد.....او تازه به زندگي برگشته بود...نبايد مي گذاشت زحماتش هدر برود..سريع سرش را برگرداند و همه ي نوشته هاي اميد بخشش را يک دور خواند.....

حالش کمي بهتر شد..روي تخت دراز کشيد و mp4 را برداشت....آن قدر آهنگ گوش داد تا کم کم پلک هايش سنگين شد....

+++

گيتا با صداي در سرش را بلند کرد...سهيل وارد شد و کوتاه به گيتا سلام داد....گيتا از جا بلند شد و گفت:

-به به...آقا سهيل....چه عجب چشم ما به جمال شما روشن شد.....تا الان کجا تشريف داشتي؟؟؟؟

سهيل کلافه و عصبي گفت:

-باز دوباره شروع نکن گيتا.....

گيتا:اتفاقا الان مي خوام شروع کنم.....سهيل من خسته شدم....الان دو ماهه با هم ازدواج کرديم...تو اين دو ماه يه بار منو شام بردي بيرون؟؟؟؟يه بار باهام رفتيم خريد؟؟؟؟؟من از اين زندگي سرد خسته شدم....

دلم يه زندگي گرم مي خواد....از اين همه بي تفاوتيات خسته شدم....

بعد هم عصباني گفت:

-فکر کردي من نميدونم...؟؟؟؟هنوزم با اون دختره باراني...نه؟؟؟من خر بودم که باور کردم رفته.....من خر بودم...بهم گفتي همه چي تموم شده ولي مثل اين که نه....

بعد هم بلند زد زير گريه و با فرياد گفت:

-تو منو دوست نداري...تو اون دختره رو دوست داري....ازت متنفرم سهيل....

بعد هم به سمت اتاقشان دويد....سهيل جلوي در نشست....اشک هايش بي اختيار سرازير مي شدند....

زير لب گفت:

-دارم تاوان دل شکسته ي تو رو پس ميدم باران.....به خاطر دل شکسته ي توئه که الان زندگيم جهنمه...

ترو خدا منو ببخش....منو ببخش.....

با صداي زنگ ساعت چشمانش را باز کرد....دوست داشت کمي ديگر بخوابد اما مي ترسيد دير کند....

از جا بلند شد و صورتش را شست...مرضيه و بهنام خواب بودند...کمي صبحانه خورد و حاضر شد....

بعد از برداشتن کيف و مدارک زبانش از خانه خارج شد....inbox اش را باز کرد و آدرسي را که آرسام برايش اس ام اس کرده بود خواند....سريع سوار ماشين شد و به سمت آموزشگاه زبان به راه افتاد....کمي نگران بود...بعد از حدود پنج دقيقه رسيد...ماشينش را پارک کرد و وارد آموزشگاه شد....همان طور که جلو ميرفت محيط اطرافش را هم از نظر مي گذراند.....داخل موسسه حياط کوچکي قرار داشت که با درختان سبز و کوتاه قد تزئين شده بود....رو به روي در ورودي پنج عدد پله قرار داشت که به فضاي داخلي موسسه ختم مي شد...آن جا هم پيشخوان بزرگي قرار داشت که پشت ان دو عدد صندلي وجود داشت..روي پيشخوان هم لوازمي مانند تلفن،کامپيوتر،چند عدد کاغذ و ... قرار داشت....با صداي زن جواني به خودش آمد:

-امري داشتين؟؟؟

سرش را برگرداند و با دختر نسبتا چاقي رو به رو شد...آب دهانش را قورت داد و گفت:

-سلام...ببخشيد من با مدير آموزشگاه کار داشتم....

زن جوان لبخندي زد و گفت:

-بله..بفرماييد از اين طرف.....

دستش را پشت کمر باران گذاشت و او را به سمت اتاق کوچکي راهنمايي کرد....چند تقه به در زد و با صداي بفرماييد مرد نسبتا ميان سالي وارد شد....بعد هم همان طور که به باران اشاره مي کرد گفت:

-آقاي اسدي...اين خانم با شما کار دارن....

باران با قدم هايي لرزان وارد اتاق شد..خودش هم علت اين همه نگراني و استرس را درک نمي کرد....

سلام کرد و روي صندلي نشست....زن جوان ببخشيدي گفت و اتاق را ترک کرد...آقاي اسدي سر تا پاي باران را برانداز کرد و گفت:

-امري داشتين خانم...؟؟؟؟

باران نفس عميقي کشيد و گفت:

-راستيش من مي خواستم اگه ميشه اين جا زبان تدريس کنم.....

آقاي اسدي که تا آن لحظه فکر مي کرد باران مي خواهد براي يادگيري زبان ثبت نام کند با شنيدن اين حرف

لبخندي زد و گفت:

-شما مدرک زبان داري دخترم؟؟؟؟

باران مدارکش را روي ميز گذاشت و منتظر ماند....اقاي اسدي نگاهي به مدارک انداخت و گفت:

-راستش رو بخواين آموزشگاه زبان ما هم روزاي فرده و هم روزاي زوج......روزاي فرد ما پره..يعني نيازي به تيچر جديد نداريم...اما اگه بخواين ميتونين روزاي زوج مشغول به کار بشين....

باران نفسي از سر آسودگي کشيد و گفت:

-باشه..موردي نداره....

اقاي اسدي فرمي به باران داد تا آن را پر کند بعد هم کمي درباره ي آموزشگاه برايش صحبت کرد....باران هم همان طور که به صحبت هاي اقاي اسدي گوش مي داد با خود فکر مي کرد چه قدر راحت استخدام شد...!!!

فرم و خودکار را روي ميز گذاشت و گفت:

-من از کي بايد بيام؟؟؟؟

آقاي اسدي:شما از فردا ميتونين تشريف بيارين..ساعت کاريتون هم از يک ظهر تا 7 شبه....در مورد حقوق هم....

برگه اي را بيرون کشيد و گفت:

-اگه با مبلغ ما موافقين اين جا رو امضا کنيد...

باران نگاهي به مبلغ انداخت..زياد نبود اما براي باران کوچکترين اهميتي نداشت....سريع برگه را امضا کرد...

اقاي اسدي فاميلي باران را از روي برگه خواند و گفت:

-از فردا منتظرتون هستم خانم زماني...

باران تشکر کرد و خواست از اتاق خارج شود که اقاي اسدي دوباره گفت:

-راستي..لطفا قبل از رفتن به خانم سهايي اطلاع بديد که از اين به بعد با ما همکاري مي کنيد....

باران:چشم..خدافظ...

از اتاق خارج شد و بعد از بستن در چند نفس عميق کشيد...آرزوهايش يکي يکي محقق مي شدند....

به سمت خانم سهايي رفت و گفت:

-ببخشيد اقاي اسدي گفتن بهتون اطلاع بدم از فردا با هم همکار مي شيم....

خانم سهايي با تعجب گفت:

-شما تيچرين؟؟؟؟

باران لبخند کم رنگي زد و گفت:

-بله..با اجازتون....

خانم سهايي:خدا رو شکر بالاخره يه تيچر واسه اين جا پيدا شد....راستش رو بخواين ما واقعا دنبال يه معلم زبان مي گشتيم....حتي تو روزنامه هم اگهي داده بوديم....خدا رو شکر شما اومدين..اخه اون کلاسي که معلم نداره يه هفته اي ميشه تعطيله.....بايد زنگ بزنم به همشون بگم از فردا کلاساشون تشکيل ميشه....

باران احساس کرد اگر خانم سهايي را ول کند تا صبح حرف ميزند بنابراين گفت:

-ببخشيد خانم سهايي..من ديرم شده..فردا مي بينمتون....فعلا خدافظ...

خانم سهايي:به سلامت...

از آموزشگاه خارج شد و با عجله سوار ماشينش شد....از خوشحالي نمي دانست چه کار کند....همان طور که عينک آفتابي اش را ميزد با خود گفت:

-اول يه شيريني مي گيرم...بعدم بايد برم خونه يه دور گرامرا رو مرور کنم....اي واي...امروز بايد مطب ارسام هم برم....

سريع حرکت کرد و بعد از خريدن يک جعبه شيريني به خانه برگشت....خواست در ساختمان را با کليد باز کند که با پسر همسايه رو به رو شد...اخمي کرد و به صداي پر از طعنه ي پسر جوان گوش داد:

-به به خانم همسايه....خانم چرا اين قدر دور و بر من ميپلکين...؟؟؟؟باور کنين من از شما خوشم نمياد...

باران پوزخندي زد و گفت:

-اعتماد به نفستون تحسين کردنيه....در ضمن دل به دل راه داره آقاي محترم....منم عاشق چشم و ابروي شما نشدم..حالا هم جاي اين که وايستين اين جا و با حرفاي صد تا يه غازتون وقت منو هدر بدين از سر راه بريد کنار....

پسر جوان خودش را کنار کشيد..همان طور که رفتن باران را تماشا مي کرد با خود فکر مي کرد که چه قد را از کل کل با اين دختر چشم ابي لذت مي برد.....

فصل يازدهم.

باران کليد انداخت و همان طور که وارد مي شد بلند سلام داد....بهنام که از لحن شاد و خوشحال باران تعجب کرده بود به سمتش آمد و با ديدن جعبه ي شيريني پرسيد:

-سلام...چه خبره؟؟؟

باران شيريني را روي اپن گذاشت و بهنام را بغل کرد....بهنام که از تعجب رو به موت بود باران را در آغوش گرفت و پرسيد:

-نميگي چه خبره؟؟؟چرا اين قدر خوشحالي....؟؟؟؟

باران با ذوق خودش را روي مبل پرتاب کرد و گفت:

-کار پيدا کردم....

بهنام با شک پرسيد:

-چه کاري؟؟؟

باران:قرار شد تيچر يه موسسه بشم.....

بعد هم دست هايش را در هم قلاب کرد و جيغ خفه اي کشيد.....بهنام از ديدن حرکات باران خنديد و گفت:

-گفتم حالا چي شده..ديوونه....

باران طعنه ي محکمي به بهنام زد و همان طور که به اتاقش مي رفت گفت:

-خيلي هم خبر خوب و مهمي بود....

وارد اتاق شد و در را بست....لباس هايش را کند....بايد براي تخليه ي احساساتش کاري مي کرد....لپ تاپش را روشن کرد و آهنگ شادي گذاشت....همان طور که اتاقش را مرتب مي کرد همراه آهنگ مي رقصيد...

مرضيه که تازه رسيده بود وارد شد و با شنيدن صداي آهنگ از اتاق باران با تعجب از بهنام پرسيد:

-اين جا چه خبره؟؟؟صداي آهنگ از اتاق باران مياد؟؟؟؟

بهنام خنديد و جواب داد:

-تو همون موسسه اي که مي خواسته استخدام شده....

مرضيه لبخند زد....در اين چند سال اخير اين قدر باران را شاد نديده بود...زير لب خدا را شکر کرد و به اتاقش رفت....

+++

بهنام بي هوا در اتاق را باز کرد و با ديدن باران که کف اتاق نشسته بود و چند عدد کتاب قطور گرامر زبان کنارش بود گفت:

-چي کار مي کني؟؟؟؟

باران سرش را بالا گرفت و گفت:

-دارم گرامرا رو مرور مي کنم.....

بهنام چند لحظه به باران نگاه کرد..باران که از سکوت بهنام کلافه شده بود گفت:

-کاري داشتي؟؟؟؟

بهنام:مامان گفت بهت بگم ديروز چهلم بابا بود...لباس مشکيتو در بيار....

باران:ديروز بود؟؟؟پس چرا من نفهميدم؟؟؟؟

بهنام همان طور که از اتاق خارج مي شد گفت:

-چون کار خاصي نکرديم....

باران نفسش را بيرون داد و به ساعت نگاه کرد...کم کم بايد براي رفتن به آرايشگاه حاضر مي شد....

کتاب هايش را جمع کرد و از جا بلند شد...لباس هايش را پوشيد و بعد از برداشتن چند عدد تراول از خانه خارج شد....قدم زنان به سمت ارايشگاهي که سر کوچه شان قرار داشت به راه افتاد....

وقتي رسيد دختر جواني به استقبالش امد و گفت:

-سلام عزيزم....کاري داشتي؟؟؟

باران که از شلوغي آرايشگاه حيرت کرده بود گفت:

-مي خواستم موهامو رنگ کنم....

دختر جوان:وقتي قبلي داشتي گلم؟؟؟

باران:نه...بايد وقت مي گرفتم....؟؟؟؟

دختر جوان:آره عزيزم..ولي عيبي نداره...به مونا ميگم موهاتو رنگ کنه.....

بعد هم بلند داد زد:

-مونا...مونا بيا مشتري داري.....

دختري که مونا خطاب شده بود جلو آمد و گفت:

-چي شده زهره؟؟؟؟

زهره به باران اشاره کرد و گفت:

-مي خواد موهاشو رنگ کنه....

مونا رو به باران گفت:

-چه رنگي مي خواي عزيزم...؟؟؟؟

باران شانه اي بالا انداخت و گفت:

-نميدونم..فقط يه رنگي باشه که بهم بياد....

مونا،باران را به سمت صندلي مورد نظرش هدايت کرد و گفت:

-به دختراي چشم ابي موي مشکي خيلي مياد....مخصوصا که تو سفيدم هستي....

باران روي صندلي نشست و گفت:

-اگه خوب ميشه مشکي کن....

مونا رنگ را آماده کرد و ماهرانه قلم مو را روي موهاي باران کشيد....

+++

باران با تعجب به خود نگاه کرد.....چه قدر تغيير کرده بود.....!!!با اطمينان مي توانست بگويد فوق العاده شده است....مونا پرسيد:

-چه طوره عزيزم؟؟؟خوشت مياد؟؟؟

باران با هيجان گفت:

-عالي شده مونا جون....دستت درد نکنه....

مونا:خواهش مي کنم گلم...فقط يادت نره رفتي خونه حتما بري حموم.....

باران دوباره تشکر کرد و بعد از حساب کردن پول آرايشگاه به خانه برگشت..قبل از اين که مرضيه و بهنام او را با اين رنگ مو ببينند وارد حمام شد و دوش آب گرمي گرفت....بايد عجله مي کرد وگرنه به موقع به مطب آرسام نمي رسيد.....موهايش را شست و بعد از ليف کشيدن از حمام خارج شد....

بلافاصله بعد از پوشيدن لباسش مانتوي آبي رنگش را هم پوشيد و شال ابي نفتي و تازه اش را هم روي سرش انداخت...کيف مشکي رنگش را هم برداشت و بعد از پوشيدن کفش هاي پاشنه 7 سانت مشکي رنگش به سمت مطب آرسام به راه افتاد....

پشت چراغ قرمز ايستاده بود که بهنام زنگ زد..

باران:بله؟؟؟

بهنام:باز تو جيم زدي؟؟؟

باران:جيم چيه؟؟؟دارم ميرم مطب آرسام...

بهنام:خب مي ميري خبر بدي؟؟؟؟

باران:کوفت...عجله دارم...خدافظ...

موبايلش را داخل کيفش پرتاب کرد و پايش را روي پدال گاز فشرد....

+++

در اتاق آرسام را باز کرد و خودش را داخل پرتاب کرد:

-سلام آرسام....

آرسا که رو به پنجره ايستاده بود با شنيدن صداي با نشاط باران با تعجب سرش را برگرداند و دختري با موهاي مشکي رنگ را ديد...دهانش باز مانده بود...اين باران بود؟؟؟؟؟چه قدر تغيير کرده بود...!!!!با صداي باران به خودش آمد:

-اگه گفتي چي شده؟؟؟؟

آرسام سعي کرد احساساتش را کنترل کند:

-سلام...چي شده؟؟؟؟؟

باران دست هايش را بهم زد:

-تو يه موسسه زبان استخدام شدم...عاليه..نه؟؟؟؟

آرسام کمي به باران نزديک شد و براي او دست زد...باران حيرت زده پرسيد:

-چرا دست ميزني؟؟؟

آرسام با لبخند گفت:

-تبريک ميگم...اول از همه به خاطر استخدام شدنت...دوما براي اين که داري تلاش مي کني به زندگي عاديت برگردي....

باران:به زندگي عادي برگردم؟؟؟

آرسام به موهايش اشاره کرد...باران يک تکه از موهايش را لمس کرد و تازه به ياد آورد که موهايش را رنگ کرده است....

لبخند زيبايي زد و چشمانش که از اشک شوق مي درخشيدند در چشمان آرسام قفل کرد...

+++

مرضيه همان طور که باران را تکان مي داد گفت:

-باران...باران بلند شو...مگه نمي خواي بري آموزشگاه....؟؟؟ديرت ميشه ها...

باران با شنيدن نام اموزشگاه در يک حرکت ناگهاني روي تخت نشست که مرضيه سکته کرد...

سريع دست و صورتش را شست و بعد از خورن صبحانه حاضر شد....احساس مي کرد در دلش رخت مي شويند....مانتوي مشکي رنگش را پوشيد و مقنعه ي مشکي رنگي را هم سر کرد...کيفش را برداشت و بعد از خداحافظي با مرضيه به سوي اولين روي کاري اش رفت....

+++

با خانم سهايي سلام و احوال پرسي کرد و پرسيد:

-ببخشيد کلاس اول من کجاست؟؟؟

خانم سهايي به کلاس شماره ي دو اشاره کرد...

باران تشکر کرد و وارد کلاس شد..همان طور که در را مي بست بلند گفت:

-hi every one...(سلام به همگي....)

صداي سلام دسته جمعي زبان اموزان بلند شد...باران روي صندلي نشست و با لبخند کل کلاس را از نظر گذراند...در آخرين لحظه چشمش به گيتا افتاد که با حيرت او را نگاه مي کرد....

چند لحظه بدون اين که پلک بزند به گيتا نگاه کرد....نمي توانست باور کند که گيتا رو به رويش نشسته....

خاطراتش با سهيل در مقابل چشمانش نقش بست...سرش را تکان داد و سعي کرد خونسردي خودش را حفظ کند.....بايد به همه ثابت مي کرد که اتفاقات گذشته براي او کوچکترين اهميتي ندارند...نفس عميقي کشيد و از بچه ها خواست کتاب هايشان را باز کنند....همان طور که گرامرهاي درس را توضيح مي داد در اعماق ذهنش حرف هاي آرسام را مرور مي کرد.....

يک ساعت و نيم کلاس خيلي سريع به پايان رسيد....همان طور که تخته را پاک مي کرد به خداحافظي بچه ها هم جواب مي داد.....گيتا از کنارش رد شد و پرسيد:

-شما ساعت چند بر مي گردين خونه؟؟؟

باران با آرامش گفت:

-ساعت 7.....

گيتا که انتظار داشت باران بحث را بپيچاند يا حداقل از رو به رويي با او دچار اضطراب بشود با ديدن خونسردي باران تعجب کرد.....خداحافظي کوتاهي کرد و از آموزشگاه خارج شد.....سهيل که ماشين را جلوي در پارک کرده بود با ديدن گيتا استارت زد و منتظر ماند تا گيتا سوار شود....

گيتا سوار شد و در را بست...بعد هم همان طور که از پنجره به بيرون خيره شده بود گفت:

-نگفته بودي باران اين قدر پيشرفت کرده.....

سهيل به سمت گيتا برگشت و با تعجب پرسيد:

-باران؟؟؟؟

گيتا با لحني کنايه آميز گفت:

-نگو که نميدونستي اين جا تدريس مي کنه.....

سهيل در حالي که از تعجب در حال منفجر شدن بود گفت:

-باران اين جا تدريس مي کنه؟؟؟؟؟

گيتا پوزخند زد...سهيل بدون توجه به او از ماشين پياده شد و به سمت اموزشگاه دويد....گيتا چشمانش را بست...يک قطره اشک صورتش را خيس کرد......

+++

سهيل:من بايد ايشونو ببينم خانم محترم....کار فوري باهاشون دارم....

خانم سهايي با جديت گفت:

-آقاي محترم منم بهتون گفتم نميشه وسط کلاس ايشونو ببينين....اگه کار واجبي باهاشون دارين بعد از اين که آموزشگاه تعطيل شد تشريف بيارين....

سهيل دستي به موهايش کشيد و پرسيد:

-اين جا ساعت چند تعطيل ميشه؟؟؟

خانم سهايي:7....

سهيل بدون خداحافظي از آموزشگاه خارج شد....

در تمام اين مدت باران سرش را روي ميز گذاشته بود و به حرف هاي سهيل گوش مي داد.....با صداي يکي از بچه ها سرش را بلند کرد:

-تيچر تمرينامون تموم شد.....

مقنعه اش را مرتب کرد و همان طور که جواب سوال ها را مي داد با خود فکر مي کرد که بهتر است با آرسام تماس بگيرد تا بعد از کلاس به دنبالش بياد.....مطمئن بود که بهنام با ديدن سهيل خون به پا مي کند.. بنابراين آرسام بهترين گزينه بود....

+++

ساعت 7 بود و آموزشگاه تقريبا خالي شده بود....باران موبايلش را بيرون کشيد و شماره ي آرسام را گرفت..بعد از دو بوق صداي آرسام در گوشش پيچيد:

-سلام....

باران:سلام آرسام..خوبي؟؟؟؟

آرسام:ممنون تو چطوري؟؟؟

باران بعد از چند لحظه مکث گفت:

-حالم خيلي بده....

آرسام که مشغول مرتب کردن مطبش بود با شنيدن اين حرف باران دست از کار کشيد و پرسيد:

-چي شده باران؟؟؟؟بهنام خوبه؟؟؟

باران:بهنام خوبه....يه اتفاق ديگه افتاده...

آرسام:چي شده؟؟؟

باران دستش را روي سرش گذاشت و گفت:

-ميتوني بياي دنبالم آرسام....؟؟؟

آرسام با عجله از جا بلند شد و کتش را برداشت..همان طور که در مطب را قفل مي کرد پرسيد:

-تو کجايي باران؟؟؟

باران آدرس اموزشگاه را گفت....آرسام ماشين را روشن کرد و گفت:

-همون جا بمون الان ميام....

باران:رسيدي يه تک بنداز....

آرسام:باشه...خدافظ...

باران:خدافظ...

وسايلش را جمع کرد و حاضر و آماده منتظر آرسام ماند.....هنوز پنج دقيقه نشده بود که آرسام تک انداخت...

به سرعت از جا بلند شد و بعد از خداحافظي با خانم سهايي از آموزشگاه خارج شد.....

کتاب هايش را محکم به سينه اش فشرد و با چشم دنبال آرسام گشت....با صداي بوق ماشين ارسام سريع به سمت صدا چرخيد....

با قدم هايي تند به سمت ماشين به راه افتاد....چند قدم بيشتر نرفته بود که با صداي سهيل بر سر جا ميخکوب شد:

-باران.....

فصل دوازدهم.

باران ايستاد اما برنگشت....

سهيل:ميشه يه دقيقه بياي تو ماشين؟؟؟؟کار واجبي باهات دارم...

باران با لحني محکم گفت:

-مي شنوم....

سهيل نفسش را بيرون داد.....با صدايي لرزان گفت:

-نميدونم در جرياني يا نه....از وقتي تو رفتي زندگيم شده جهنم...هر روز تو خونمون دعواست....به خدا خسته شدم...ميدونم دارم تاوان دل شکسته ي تو رو پس ميدم....من نبايد باهات اون جوري رفتار مي کردم...ازت مي خوام منو ببخشي باران.....مثل هميشه کمکم کن....نذار زندگيم از هم بپاشه.....

يک قطره اشک آرام از چشم باران چکيد....درست بود که از سهيل دل خوشي نداشت اما راضي به ناراحتي او هم نبود.....برگشت و پرسيد:

-گيتا هم همراهت اومده؟؟؟؟

سهيل با سر به ماشينش اشاره کرد....باران با قدم هايي لرزان به سمت ماشين سهيل رفت...گيتا که از آمدن باران به سمت ماشين تعجب کرده بود پياده شد و منتظر ماند...وقتي باران به گيتا رسيد مقابلش ايستاد و گفت:

-بين منو سهيل هيچي نبوده....ما فقط دو تا دوست معمولي بوديم که فکر مي کرديم هم ديگه رو دوست داريم...براي همينم تا عقد پيش رفتيم..ولي لحظه ي آخر فهميديم مال هم نيستم..سهيل فقط براي توئه گيتا...من هيچ نقشي تو زندگيش ندارم....

و بعد براي اين که خيال او را راحت کند با سر به ماشين آرسام اشاره کرد و گفت:

-در ضمن..من خودم نامزد دارم....

گيتا به پسر جوان و خوش قيافه اي که در ماشين نشسته بود نگاه کرد....احساس مي کرد بار سنگيني از روي دوشش برداشته شده است...سرش را پايين انداخت...از باران خجالت مي کشيد.....چه فکرهايي که درباره ي او نکرده بود...فکر مي کرد او دختري است که مي خواهد زندگي و او و سهيل را از هم بپاشاند...

باران که خجالت گيتا را حس کرده بود جلو رفت و او را در آغوش کشيد.....لبخند کم رنگي زد و گفت:

-اميدوارم خوشبخت بشي....

گيتا هم متقابلا لبخندي زد و گفت:

-تو هم همين طور....

آرسام که اين صخنه را ديد لبخندي زد و گفت:

-بيخود نيست بيمار خودمه.....

بعد از چند لحظه باران و گيتا از هم جدا شدند.باران به سمت سهيل رفت و گفت:

-من با گيتا حرف زدم...يکم بيشتر بهش توجه کن..ثابت کن که اون همه زحمتي که براي رسوندن شما دو تا بهم کشيدم الکي نبوده....

سهيل:ممنون باران..به خاطر همه چي....

باران چيزي نگفت...به سمت مگان آرسام رفت....در را باز کرد و نشست....بعد هم گفت:

-شرمنده ارسام..خيلي معطل شدي....

آرسام:فداي سرت....حرکت کنم؟؟؟؟

باران:اره..برو...

آرسام ماشين را روشن کرد و راه افتادند.....باران همان طور که از پنجره به بيرون نگاه مي کرد با خود فکر کرد که چه قدر اين اخلاق آرسام که سوال پيچش نمي کند را دوست دارد....

کمي که ارام شد شروع کرد به تعريف کردن ماجرا....ارسام هم همان طور که رانندگي مي کرد با دقت به حرف هاي او گوش مي داد....

وقتي رسيدند آرسام ماشين را نگه داشت و کامل به سمت باران چرخيد..لبخند گرمي زد و گفت:

-بايد به خودت افتخار کني باران....کمتر دختري حاضر ميشه کسي رو که تمام زندگيش رو زير و رو کرده رو ببخشه....من واقعا بهت افتخار مي کنم...

باران نفسي از سر آسودگي کشيد و گفت:

-يادت نره همه ي اينا به خاطر حرفاي توئه...اگه تو نبودي من هنوزم تو زندگي قبليم بودم....

چند لحظه سکوت ماشين را فرا گرفت و بعد باران خداحافظي کرد و پياده شد....همان طور که در را با کليد باز مي کرد به اين فکر مي کرد که چه روز پر ماجرايي را گذرانده....

+++

گيتا روي تخت نشسته بود و به حرف هاي باران فکر مي کرد....چه قدر خيالش راحت شده بود....بايد از دل سهيل در مياورد....

همان لحظه سهيل در را باز کرد و وارد اتاق شد....گيتا همان طور که با انگشتانش بازي مي کرد با لحني پشيمان گفت:

-سهيل...من معذرت مي خوام....بابت همه ي حرفايي که بهت زدم....باران خيلي باهام حرف زد..گفت نامزد داره....گفت هيچ نقشي تو زندگي تو نداره....

سهيل لبخندي زد و چشمانش را بست.....باران باز هم زندگي اش را به حالت نرمال برگردانده بود...مثل هميشه....همان طور که کتش را در مي آورد در دل آرزو کرد که باران خوشبخت و موفق باشد......

فصل سيزدهم.

باران روي تختش دراز کشيده بود و رمان قطوري جلويش باز بود....مرضيه وارد اتاق شد و گفت:

-يکم استراحت کن باران....همين الان از مطب آرسام اومدي....ناهارم که با لاريسا رفته بودي بيرون....اين طوري خسته ميشي.....

باران نگاهي به ساعت انداخت....يک ربع به 5 بود...رمان را بست و همان طور که به سمت کمد لباسش مي رفت گفت:

-تازه الان مي خوام برم حياط...

مرضيه غرغر کرد:

-تو حياط چه خبره مگه؟؟؟

باران:مگه حتما بايد خبري باشه..مي خوام برم هواخوري...

مرضيه آه کشيد:

-مثل بابات لجباز و کله شقي.....برو اما مواظب خودت باش....

باران:چشم...

بعد از رفتن مرضيه با دقت نگاهي به لباس هايش انداخت.....سارافون قرمز رنگي بيرون کشيد و پوشيد... همان طور که آهنگي را زير لب زمزمه مي کرد شال مشکي رنگش را هم سر کرد.....با رضايت نگاهي به خودش انداخت و از خانه خارج شد....هوا فوق العاده بود.....روي نيمکت گوشه ي حياط نشست و با خود گفت:

-هوا عجيب دو نفره است.....

همان طور که به نقطه ي نامعلومي خيره شده بود به ارسام فکر مي کرد....خودش هم مي دانست که ديگر نمي تواند نسبت به او بي تفاوت باشد...ولي از طرفي هم نگران بود....سر دو راهي عجيبي مانده بود.....

دلش آرسام را صدا ميزد اما ذهنش گذشته اش را به او ياد آوري مي کرد.....

آهي کشيد و با خود گفت:

-من حتي مطمئن نيستم احساسم عشقه يا عادته.....بايد از لاريسا کمک بخوام..اون عشقو تجربه کرده.... حتما ميتونه کمکم کنه.....

با صداي پسر همسايه از جا پريد:

-سلام....

باران به سمتش چرخيد و همان طور که دستش را روي قلبش گذاشته بود گفت:

-منو ترسوندين......

پسر همسايه:شرمنده...نمي دونستم ديگه حياط خونمونم نمي تونم بيام چون شما مي ترسين....

باران اخم کرد:

-من نگفتم نياين حياط....منظورم اين بود که از اين به بعد خواستين بياين يه سرفه اي چيزي بکنين آدم سکته نکنه...

بعد هم از جا بلند شد و به سمت خانه به راه افتاد...پسر همسايه که فهميده بود باران مي خواهد برود به سرعت گفت:

-ببخشيد خانم....

باران ايستاد:

-بله؟؟؟

پسر همسايه:اسم من اميره....مي خواستم بابت اون حرفايي که اون روز بهتون زدم معذرت خواهي کنم....

باران احساس خطر کرد.....شمّ زنانه اش مي گفت که تغيير رفتار اين پسر بي مورد نيست....امير دوباره گفت:

-شما خودتونو معرفي نمي کنين؟؟؟؟

باران لبخند خبيثانه اي زد و گفت:

-زماني هستم....

لب و لوچه ي امير آويزان شد:

-منظورم اسم کوچيکتون بود.....

باران دوباره جدي شد:

-من دليلي نمي بينم اسم کوچيکمو بهتون بگم...با اجازه....

به سرعت از پله ها بالا رفت و وارد خانه شد....

امير روي نيمکتي که باران چند لحظه پيش آن جا نشسته بود،نشست....همان لحظه موبايبلش زنگ خورد.

نگاهي به اسم يلدا که روي صفحه افتاده بود کرد و بي حوصله جواب داد:

-بگو يلدا......

يلدا:الو امير؟؟؟چرا امروز نيومدي سر قرار؟؟؟؟من نيم ساعته اين جا علاف شدم....

امير:يلدا حوصله ندارم....بعدا بهت زنگ ميزنم.....

يلدا:امير من تو رو ببي....

امير مکالمه را پايان داد.....اصلا حوصله ي يلدا را نداشت....فعلا فکرش درگير دختر همسايه بود.....خودش هم نمي دانست با وجود دوست دخترهاي رنگارنگي که دورش را گرفته بودند چرا دنبال آن دختر چشم آبي است؟؟؟

+++

-آرسام....بيا شام بخور.....

آرسام بلند داد زد:

-نمي خورم بابا.....

روي تخت دراز کشيده بود و ساعدش را روي پيشاني اش گذاشته بود.....از وقتي از مطب برگشته بود فکر باران لحظه اي رهايش نمي کرد.....پلک هايش را محکم روي هم فشرد و با خود زمزمه کرد:

-با من چيکار کردي دختر....؟؟؟؟

کلافه روي تخت نشست و به قاليچه ي کف اتاقش چشم دوخت....کلافه بود.....نبايد به احساسش اجازه ي تاخت و تاز مي داد....پنجره را باز کرد.....مي دانست که از روز اول ملاقاتش با باران تا الان چيزي در وجودش شکل گرفته بود....

از خودش پرسيد:

-يعني عاشق باران شدم؟؟؟؟

و بعد به خودش پاسخ داد:

-نه اين امکان نداره.....

با اين که نمي دانست احساسش به باران چيست ولي يک چيز را خوب مي دانست....اين که احساسش به باران ترحم نبود....بيماراني داشت که وضع زندگيشان از باران بدتر بود....پس چرا به آن ها علاقه مند نشده بود....؟؟؟؟

تصوير باران مقابل چشمانش نقش بست....با اطمينان گفت:

-مطمئنم احساسم به باران به خاطر خودشه....من عاشق اخلاقش شدم...عاشق اين که سر هر چيز کوچيکي مثل بچه ها ذوق زده ميشه....عاشق مهربونياش شدم....عاشق روحيه ي شاد و سرزنده اش شدم....عاشق آرامشي شدم که به غير از باران تو کسي نمي بينم.....

نفسش را محکم بيرون داد و سرش را روي دستانش گذاشت.....

+++

لاريسا:باران تو کدوم گوري هستي؟؟؟؟

باران:من بغل شير آبخوري ايستادم...تو کجايي؟؟؟؟

لاريسا:آهان ديدمت....

صداي بوق را که شنيد تلفنش را داخل کيفش گذاشت و با چشم دنبال لاريسا گشت.....بالاخره لاريسا دوان دوان آمد و همان طور که با باران دست مي داد گفت:

-سلام چه طوري؟؟؟

باران:سلام..مرسي تو خوبي؟؟؟؟

لاريسا:بد نيستم....

شروع به قدم زدن کردند.....بعد از چند لحظه لاريسا پرسيد:

-پاي تلفن گفتي کارم داري....

باران آهي کشيد:

-به کمکت احتياج دارم لاريسا.....راستش تازگيا احساسم نسبت به آرسام عوض شده....احساس مي کنم ديگه نميتونم مثل قبل بهش بي توجه باشم....

لاريسا نگاهي به باران انداخت و با ديدن چشمان پر از اشک او با تعجب گفت:

-باران؟؟؟؟گريه مي کني ديوونه؟؟؟؟چته تو؟؟؟؟

باران با بغض گفت:

-دوست دارم از همه ي پسرا متنفر باشم....ديگه نمي خوام هيچ احساسي رو تجربه کنم....خسته شدم لاريسا...آخه من چه گناهي کردم که بايد اين همه عذاب بکشم؟؟؟

لاريسا چيزي نگفت...جوابي براي اين سوال باران نداشت....دست باران را گرفت و با لحن ارام بخشي گفت:

-باران عزيزم....بيا يکم منطقي حرف بزنيم...ببين چند سال ديگه بهنام مي خواد زن بگيره....زن که گرفت دست زنشو مي گيره ميره سر خونه زندگيش....مرضيه جون هم بالاخره تا يه مدتي سايه اش بالاي سرته بعد از اون چي؟؟؟؟ميتوني تنهايي رو تحمل کني؟؟؟يه لحظه يادت بيار قبل از ديدن خانوادت چه زندگي پوچي داشتي....

باران همان طور که به درخت هاي سبز و زيباي پارک نگاه مي کرد به حرف هاي لاريسا هم گوش مي داد:

-من درکت مي کنم عزيزم....ميدونم برات سخته...واقعا نميتوني تحمل کني...الانم براي اين که به خاطر احساست به آرسام اذيت نشي بهتره ياد بگيري به جاي عاشق شدن دوسش داشته باشي....باور کن دوست داشتن خيلي بهتر از عاشق شدنه....

باران کيفش را روي شانه اش جا به جا کرد و گفت:

لاري...تو از کجا فهميدي عاشق محمود شدي؟؟؟؟

لاريسا لبخندي زد و گفت:

-اگه واقعا عاشقش باشي ، حتي فکر کردن بهش باعث شادي و آرامشت مي شه .

اگه واقعا عاشقش باشي ، کنارش که هستي ، احساس امنيت مي کني .

اگه واقعا عاشقش باشي ، وقتي کنارش راه ميري احساس غرور مي کني .

اگه واقعا عاشقش باشي ، تحمل دوريش برات سخته.

اگه واقعا عاشقش باشي ، حاضري براي خوشحاليش هر کاري کني.

باران گفت:

-بايد به خودم فرصت بدم....ديگه نمي خوام ضربه بخورم.....دوران سختي من تموم شده...حالا نوبت خوشبختي و خوشحاليمه....

لاريسا دوباره لبخند زد و گفت:

-آفرين دختر خوب...حالا بزن بريم يه بستني بخورم که حسابي هوس کردم....

باران با حرص گفت:

-کارد بخوره به شکمت لاريسا.....کم کوفت کن ديگه....

لاريسا همان طور که مي خنديد دست باران را کشيد و به سمت بستني فروشي به راه افتادند.....

+++

بهنام پاهايش را روي ميز گذاشت و بلند داد زد:

-مـــــــــــامـــــــــــ ـان من زن مي خوام....

مرضيه محکم روي دستش کوبيد:

-پسره ي بي حيا بذار سالگرد بابات برسه بعد....

باران با بشقابي ميوه از اشپزخانه خارج شد و گفت:

-آخه کي به تو زن ميده ديوونه؟؟؟؟

بهنام:از خداشونم باشه..پسر به اين خوبي از کجا مي خوان پيدا کنن؟؟؟

باران:چه قدرم که تو پسر خوبي هستي...!!!!

بهنام جدي شد:

-من دارم جدي حرف ميزنم.....

مرضيه که از شنيده لحن جدي بهنام تعجب کرده بود گفت:

-جدي ميگي بهنام؟؟؟؟

بهنام:اي بابا..دروغم چيه؟؟؟؟من زن مي خوام...داره سي سالم ميشه....

باران پايش را روي پايش انداخت و گفت:

-بهنام در خواب بيند پنبه دانه.....تا سالگرد بابا نميشه.....

بهنام:چه قدر فکر کردي به اين نتيجه رسيدي؟؟؟؟

مرضيه که از بحث بين آن دو خسته شده بود گفت:

-بچه ها...بسه....

بعد رو به بهنام گفت:

-فعلا حرفي نزن....خانواده ي مسعود بفهمن خون به پا مي کنن....نا سلامتي ما عزا داريم....

بهنام از جا بلند شد و گفت:

-من که نميگم همين الان بريم عروسي کنيم....ميگم بريم يکم مقدمه چيني کنيم که دختره رو شوهر ندن.....

مرضيه يک تاي ابرويش را بالا انداخت و به بهنام نگاه کرد....حتي تصورش هم سخت بود که بهنام بتواند يک زندگي را بچرخاند....

نگاهي را از بهنام گرفت و به باران دوخت که داشت ظرف ميوه ها را جمع مي کرد....مشخص بود که در آينده همسر خوبي مي شد.....

باران که نگاه خيره ي مرضيه را روي خودش حس کرده بود لبخندي به او زد و به اتاقش رفت.....

خسته بود.....

خودش را روي تخت پرتاب کرد و چشمانش را بست.....

باران:مامان...کدوم از اين شال ها خوبه؟؟؟؟

مرضيه سرش را از روي کتاب بلند کرد و به دو شال سفيد و مشکي رنگي که در دست باران قرار داشت نگاه کرد...بعد هم گفت:

-اين شال مشکيه با مانتوي سفيدت بيشتر مياد....

باران شال مشکي رنگش را برداشت و مشغول اتو کردن آن شد...مرضيه کتابش را بست و پرسيد:

-ميري بيرون؟؟؟

باران در کمال خونسردي گفت:

-آره...دارم با آرسام ميرم بيرون....

مرضيه چيزي نگفت....مي دانست که بحث کردن با باران بي فايده است...باران هم همان طور که اتو را روي شالش مي کشيد به صبح آن روز فکر مي کرد..

مشغول صبحانه خوردن بود که اس ام اسي از آرسام برايش رسيده بود...باران با تعجب و اشتياق اس ام اس را باز کرده بود:

-سلام...خوبي؟؟؟امروز وقت آزاد داري؟؟؟؟

باران به سرعت جوابش را داده بود...:

-سلام..ممنون...آره دارم..چطور مگه؟؟؟

آرسام گفته بود:

-ميتوني بياي بريم بيرون؟؟؟

باران که از تعجب در حال شاخ در اوردن بود گفته بود:

-بيرون؟؟؟واسه ي چي؟؟؟

آرسام:قضيه اش مفصله....ميتوني بياي؟؟؟

باران هم همان لحظه از پشت ميز بلند شده بود و همان طور که به سمت حمام مي دويد نوشته بود:

-آره ميام..ساعت چهار...دم ميدون....(اسم ميدون)

آرسام:باشه...مي بينمت....باي..

باران به سرعت حمام کرده بود و حالا هم مشغول آماده کردن لباس هايش بود....

ساعت 3 و نيم بود که باران کم کم حاضر شد...مانتوي سفيدش را پوشيد و شال مشکي رنگش را هم سر کرد...کمي ارايش کرد و دسته اي از موهايش را هم بيرون از شال گذاشت...عينک سفيدش را روي سرش گذاشت تا وقتي بيرون رفت بزند..کيفش را هم برداشت و نزد مرضيه رفت:

-مامان من دارم ميرم....

مرضيه او را برانداز کرد و گفت:

-باشه...زود برگرد..مواظب خودتم باش...

باران:چشم...خدافظ...

مرضيه:به سلامت...

کفش هاي پاشنه بلندش را پوشيد و از پله ها پايين رفت....خواست در را باز کند که باز هم امير جلوي راهش سبز شد....باران کلافه نگاهي به ساعتش انداخت و سلام کوتاهي کرد....امير که حسابي از ديدن باران خوشحال شده بود به گرمي جوابش را داد و خيلي خودماني پرسيد:

-خوبي؟؟؟

باران که از لحن صميمي امير اصلا خوشش نيامده بود خيلي سرد گفت:

-ممنون....

امير لبخندي زد و گفت:

-من بالاخره اسم شما رو فهميدم....اسمتون بارانه....درسته؟؟؟؟

باران با حرص پرسيد:

-ميشه بپرسم از کجا همچين چيزي رو کشف کرديد؟؟؟؟

امير شانه اي بالا انداخت:

-اون روز داشتم از جلوي واحدتون رد ميشم شنيدم يه آقايي صداتون زد.....بعدم صداي شما اومد....

باران اخمي کرد و گفت:

-اين قدر خوشحال نباشين...فيل که هوا نکردين...من عجله دارم...خدافظ....

در را بهم کوبيد و قدم زنان به سمت محل قرارش با ارسام به راه افتاد....حسابي دير کرده بود و حالا از آرسام خجالت مي کشيد....

نفس عميقي کشيد و با خود گفت:

-عيبي نداره...پيش مياد....اصلا همش تقصير اين پسره ي چلغوز بود....اَه....

بعد از يک ربع پياده روي به ميدان مورد نظرش رسيد....آرسام روي چمن ها نشسته بود....جلو رفت و با خجالت سلام داد....آرسام لبخندي زد و گفت:

-سلام..کجا بودي دختر؟؟؟نگرانت شدم..ديگه کم کم داشتم ميومدم دنبالت....البته ميدونم...کار داشتي....ولي شرمنده...جبران مي کنم....

باران که کمي آرام تر شده بود گفت:

-نه کاري نداشتم..فقط يکم دير حاضر شدم....در هر صورت معذرت مي خوام....

آرسام همان طور که از جا بلند ميشد و عينک آفتابي اش را ميزد گفت:

-عيبي نداره...خودتو نارحت نکن....

باران نفسي از سر اسودگي کشيد...برخلاف تصورش ارسام اصلا عصباني نشد....شالش را مرتب کرد و گفت:

-خب...کجا قراره بريم....؟؟؟

آرسام ريموت ماشينش را زد و گفت:

-راستشو بخواي يکي از دوستاي مشترک منو بهنام مهموني گرفته....تولد زنشه....هم من و هم بهنامو دعوت کرده...منم ازت خواستم بياي اين جا کمکم کني يه کادوي خوب بخرم....

باران با تعجب پرسيد:

-بهنامم دعوت کرده؟؟؟؟پس چرا بهنام چيزي نگفت؟؟؟؟

آرسام نگاهي به چهره ي باران انداخت و گفت:

-نميدونم....شايد گذاشته شب مهموني بهتون بگه....

باران شانه اي بالا انداخت و سوار شد....آرسام دستي را پايين کشيد و ضبط را روشن کرد....باران هم کمي در صندلي خود جا به جا شد و به صداي اهنگ آرامي که فضاي ماشين را پر کرده بود گوش داد:

فقط چند لحظه کنارم بشين،يه روياي کوتاه تنها همين

ته ارزوهاي من اين شده،ته ارزوهاي ما رو ببين

فقط چند لحظه کنارم بشين،فقط چند لحظه به من گوش کن

هر احساسيو غير من تو جهان ، واسه چند لحظه فراموش کن

براي همين چند لحظه ي عمر همه سهم دنيامو از من بگير

فقط اين يه رويا رو با من بساز،همه ارزوهامو از من بگير

براي همين چند لحظه ي عمر همه سهم دنيامو از من بگير

فقط اين يه رويا رو با من بساز،همه ارزوهامو از من بگير

نگاه کن فقط با نگاه کردنت،منو تو چه رويايي انداختي

به هر چي ندارم ازت راضيم،تو اين زندگي رو برام ساختي

به من فرصت هم زبوني بده،به من که يه عمره بهت باختم

واسه چند لحظه خرابش نکن،بتي رو که يک عمر ازت ساختم

فقط چند لحظه به من فکر کن،نگو لحظه چي رو عوض ميکنه

همين چند لحظه براي يه عمر،همه زندگيمو عوض ميکنه

براي همين چند لحظه ي عمر تو هر لحظه دنيامو از من بگير

فقط اين يه رويا رو با من بساز همه ارزوهامو از من بگير

براي همين چند لحظه ي عمر همه سهم دنيامو از من بگير

فقط اين يه رويا رو با من بساز،همه ارزوهامو از من بگير

(آهنگ لحظه از از احسان خواجه اميري)

سرش را که به پشتي صندلي تکيه داده بود بلند کرد و با چشماني کنجکاو به ارسام نگاه کرد....آرسام هم که سنگيني نگاه باران را احساس کرده بود به او نگاه کرد و لبخند زد....

فصل چهاردهم.

باران و آرسام وارد پاساژ بزرگي شدند...باران همان طور که به ويترين ها نگاه مي کرد گفت:

-خودت چيزي مد نظرت نيست؟؟؟؟

آرسام:نه....بهنام مي گفت روسري بخر...

باران اخم کرد:

-به حرف بهنام گوش نده...شايد اون روسري اي رو که خريدي نپسنده....اهل کتاب هست؟؟؟؟

آرسام:نميدونم....

باران ناخودآگاه دست ارسام را گرفت و وارد يکي از مغازه ها شد....آرسام که در شوک حرکت باران و سرماي دست او بود وارد مغازه شد...باران به سمت ارسام برگشت و گفت:

-عطر بخريم؟؟؟

آرسام به خودش آمد:

-چي؟؟؟

باران:

-حواست کجاست ارسام؟؟؟؟

و رد نگاه ارسام را گرفت....وقتي متوجه شد که دست ارسام را گرفته است خجالت زده دستش را بيرون کشيد.....مي دانست که آرسام مانند سهيل نيست که راحت دست هر دختري را بگيرد....

سعي کرد آرامش از دست رفته اش را باز يابد....نفس عميقي کشيد و گفت:

-ميگم خوبه عطر بخريم؟؟؟

آرسام که زودتر از باران به خودش مسلط شده بود با لبخند گفت:

-آره..خوبه....فقط يه دونه عطر خوش بو انتخاب کن.....

باران با همراهي فروشنده که زن جواني بود مشغول تست کردن عطرها شد....آرسام هم در تمام مدت مشغول تماشاي رفتار هاي باران بود....

بعد از حدود يک ربع باران با دو عدد شيشه ي عطر به سمت آرسام آمد و گفت:

-ببين کدومش بهتره...

آرسام هر دو عطر را بو کرد و گفت:

-اين يکي خوش بو تره.....

باران سري به نشانه ي تاييد تکان داد و گفت:

-منم خودم اينو بيشتر پسنديدم....

بعد به سمت زن جوان رفت و گفت:

-اگه ميشه همينو بديد.....

فروشنده همان طور که عطر را داخل جعبه اش مي گذاشت گفت:

-کادو هم بکنم...؟؟؟؟

باران منتظر به ارسام نگاه کرد..ارسام صدايش را صاف کرد و گفت:

-آره..کادو کنيد....

زن جوان که مشغول کادو کردن شد آرسام هم جلو رفت و حساب کرد.....خيالش از بابت کادو راحت شده بود....با خود فکر کرد چه قدر خوب مي شد اگر باران هم به مهماني دعوت بود....!!!!

بعد از دريافت عطر و تشکر از فروشنده از مغازه خارج شدند....آرسام همان طور که به سمت در خروجي پاساژ مي رفت گفت:

-آخي...خيالم راحت شد...دستت درد نکنه...

باران لبخند کمرنگي زد و گفت:

-خواهش مي کنم....در مقابل زحمات شما هيچه دکتر...

آرسام لبخند زد و با هم از پاساژ خارج شدند....باران گفت:

-ميشه يه دقيقه بريم تو اون پارک بشينيم؟؟؟؟؟

آرسام متوجه شد که باران دستش را روي سرش گذاشته است....با نگراني به سمتش امد و گفت:

-خوبي؟؟؟سرت درد مي کنه؟؟؟

باران به سمت پارک به راه افتاد و گفت:

-آره...

آرسام خودش را به او رساند و گفت:

-رفتي دکتر؟؟؟

باران خودش را روي نيمکت رها کرد و گفت:

-ميگرن دارم....الانم اون جا چند تا عطر بو کردم اين طوري شد....

و نگاه نگران ارسام را که ديد لبخندي زد و گفت:

-الان خوب ميشم....

آرسام کنارش نشست و گفت:

-چي ميخوري بخرم.....؟؟؟؟

باران:چيزي نمي خورم....

آرسام:اين طوري که نميشه باران...من درباره ي ميگرن هيچ اطلاعاتي ندارم...وگرنه خودم ميرفتم برات يه چيزي مي خريدم...

باران که از شدت درد توان حرف زدن نداشت گفت:

-يه نوشيدني بگير باهاش مسکن بخورم....

آرسام از جا بلند شد و گفت:

-مسکن داري...؟؟؟

باران به تاييد سر تکان داد....آرسام کيسه ي عطر را کنار باران گذاشت و گفت:

-همين جا بشين الان ميام....

کيف پولش را برداشت و به سمت مغازه دويد.....باران سرش را روي پاهايش گذاشت و در دل خدا را شکر کرد که موقع عود کردن ميگرنش آرسام کنارش بود....

+++

آرسام روي تخت نشست و شماره ي علي را گرفت....بعد از چند بوق صداي علي در گوشش پيچيد:

-جانم آرسام جان؟؟؟

آرسام:سلام علي خوبي؟؟؟

علي:قربونت...تو خوبي؟؟؟

آرسام:بد نيستم...ليلا خانم خوبه؟؟؟

علي:سلام ميرسونه....

آرسام:غرض از مزاحمت يه زحمتي برات دارم علي...

علي:بگو داداش...

آرسام..اگه ميشه زنگ بزن به بهنام بگو با خانوادش بياد مهموني....البته اگه ميتوني....

علي پرسيد:

-بهنام خواهر داره؟؟؟

آرسام:آره...چه طور مگه؟؟؟

صداي قهقهه ي علي در گوشي پيچيد:

-پس بگو....عاشق شدي رفت....

آرسام خنده ي آرامي کرد و گفت:

-سر به سرم نذار علي...

علي:باشه...به بهنام ميگم...امر ديگه...؟؟؟

آرسام:همين...شرمنده تروخدا...جبران مي کنم....

علي:اين حرفا چيه؟؟؟يه ارسام که بيشتر نداريم.....ايشالا خوشبخت بشي...

آرسام نفسش را بيرون داد:

-هنوز که چيزي معلوم نيست....

علي:ايشالا تو تولد ليلا همه چيز معلوم ميشه....

آرسام:ايشالا....دستت درد نکنه...کاري نداري؟؟؟

علي:نه...قربونت...خدافظ....

آرسام خداحافظي کرد و تلفن را کنار گذاشت....در دل دعا کرد که باران هم همراه بهنام بيايد.....ياد لحظه اي افتاد که باران دستش را گرفته بود..لبخندي زد و چشمانش را بست...

بهنام با شدت در اتاق باران را باز کرد و وارد شد....باران سرش را از روي دفتر خاطراتش بلند کرد و گفت:

-ببخشيد در اتاقمو شکوندي....چه وضع تو اومدنه؟؟؟

بهنام که حسابي سرحال بود کنار باران نشست و گفت:

-فردا قراره برم تولد زن يکي از دوستام...تو و مامانم دعوت کرده...مياي؟؟؟

باران:نميدونم..مامان مياد؟؟؟

بهنام همان طور که به جلد دفتر خاطرات باران دست مي کشيد گفت:

-نه....به خاطر بابا نمياد..ولي گفت تو اگه بخواي ميتوني بياي....

باران از جا بلند شد و همان طور که بهنام را از اتاق بيرون مي کرد گفت:

-حالا برو بذار من به کارام برسم..شب بهت خبر ميدم...

بهنام:باشه منتظرم...

در اتاق را بست و به سمت موبايلش رفت...بهتر بود در اين باره با آرسام مشورت مي کرد....شماره را گرفت و منتظر ماند...

آرسام:بله؟؟؟

باران:سلام ارسام..خوبي؟؟؟

آرسام:ممنون...تو چطوري؟؟؟

باران:بد نيستم...راستش امروز بهنام بهم گفت که همون دوست مشترکتون ما رو خانوادگي دعوت کرده... به نظرت من بيام يا نه؟؟؟؟آخه ميدوني من اصلا اونا رو نميشناسم....

آرسام در دل خدا را شکر کرد که علي به موقع وظيفه اش را انجام داده....بعد هم با لحني مهربان به باران گفت:

-به نظر من اين مهموني برات لازمه باران...حسابي حال و هواتو عوض مي کنه....اگه ميتوني بيا....

باران چند لحظه فکر کرد و بعد با صدايي آرام گفت:

-باشه ميام...مرسي...کاري نداري؟؟؟

آرسام ناخودآگاه گفت:

-نه..قربونت...خدافظ....

باران با حيرت خداحافظي کرد....بعد از اين که تماس را قطع کرد دستش را روي قلبش گذاشت....حالش دگرگون شده بود و قلبش تند تند ميزد...نمي دانست چرا با شنيدن صداي آرسام ضربان قلبش باران مي رود...سرش را روي دستش گذاشت....بي خبر از آرسام که او هم از شنيدن صداي باران دچار هيجان شده بود و بي صبرانه براي مهماني لحظه شماري مي کرد....

+++

مرضيه در زد و وارد اتاق شد....باران که جلوي کمد لباسش ايستاده بود با شنيدن صداي در به سمت مرضيه برگشت:

-بله مامان؟؟؟

مرضيه:بهنام گفت مي خواي بري مهموني...

باران دوباره سرش را داخل کمدش برد و گفت:

-آره...چطور مگه؟؟؟

مرضيه روي تخت نشست و گفت:

-همين جوري....حالا چي مي خواي بپوشي....؟؟؟؟

باران پيراهن دکلته ي سفيد رنگي را که کمي بالاتر از زانو بود را بيرون کشيد و پرسيد:

-اين خوبه؟؟؟فکر کنم با موهاي مشکيم جالب بشه.....

مرضيه نگاهي به پيراهن سفيد رنگ کرد و گفت:

-آره...قشنگه....

باران نفسي از سر اسودگي کشيد و گفت:

-همينو مي پوشم....

مرضيه که به خاطر رفتن باران به مهماني خوشحال بود با رضايت از جا بلند شد و گفت:

-کادو چي ميخواي ببري؟؟؟

باران خودش را روي تخت ولو کرد و گفت:

-نيم سکه....بهنام دير بهم خبر داد وگرنه مي رفتم يه چيزي مي گرفتم....

مرضيه سري تکان داد و از اتاق باران خارج شد.....باران هم از جا برخاست و به سمت پنجره ي اتاقش رفت..

باد خنکي به صورتش خورد...به فردا و آرسام که فکر مي کرد شوقي عجيب وجودش را فرا مي گرفت.....

چشمانش را بست و زير لب زمزمه کرد:

-خدايا ممنونم...به خاطر همه چي...

فصل پانزدهم.

بهنام:باران...بدو دير شد....

باران:الان ميام....

جلوي آينه ايستاد و خودش را برانداز کرد...پيراهنش را پوشيده بود و موهايش را باز،روي شانه هايش ريخته بود...گل بزرگ و سفيد رنگي را هم براي تزئين به سمت راست موهايش زده بود و آرايش مليح و ملايمي هم روي صورتش انجام داده بود....

کمي عطر زد و بعد از پوشيدن مانتو و سر کردن شالش،کيف و نايلون حاوي صندل هايش را برداشت و از اتاق خارج شد.....

بهنام از مرضيه خداحافظي کرد و رو به باران گفت:

-من ميرم ماشينو روشن کنم...زود بيا.....

باران به تاييد سر تکان داد و از مرضيه خداحافظي کرد...مشغول پوشيدن کفش هايش بود که امير با چند کيسه ي ميوه از پله ها بالا آمد.....با ديدن باران ناخودآگاه لبخند زد و گفت:

-به به...باران خانم....خوب هستين؟؟؟

باران که کفش هايش را پوشيده بود کيف و نايلونش را برداشت و به سردي گفت:

-ممنون....

امير نگاهي به گل بزرگ و سفيد رنگي که روي موهاي باران قرار داشت انداخت و با لبخند گفت:

-مهموني تشريف ميبرين؟؟؟

باران از کنار امير رد شد و همان طور که به سمت در خروجي مي رفت گفت:

-فکر نمي کنم به شما ربطي داشته باشه.....

بدون اين که منتظر جوابي از سوي امير باشد در را باز کرد و خارج شد....شالش را کمي جلوتر کشيد و به سمت ماشين بهنام رفت.....سوار شد و حرکت کردند.....بعد از حدود نيم ساعت بهنام جلوي خانه ي بزرگي که صداي موسيقي از آن به راحتي به گوش مي رسيد توقف کرد.....باران نگاهي به ساختمان رو به رويش انداخت و گفت:

-اين جاست؟؟؟؟

بهنام يک بار ديگر اس ام اس حاوي آدرس را چک کرد و گفت:

-اره...بايد همين جا باشه...صداي آهنگم که داره مياد...پياده شو...پياده شو که حسابي دير کرديم.....

باران وسايلش را برداشت و از ماشين پياده شد..بهنام هم سبد گل بزرگي را که خريده بود برداشت و با هم به سمت ورودي ساختمان رفتند....بهنام زنگ را فشرد و در باز شد...باران پشت سر بهنام داخل رفت و با سعي کرد استرسي را که از ديدن آرسام داشت مهار کند.....علي و ليلا به استقبالشان آمدند....باران با ليلا روبوسي کرد و تولدش را تبريک گفت و با علي تنها دست داد....

ليلا دختر جواني را صدا زد و گفت:

-باران جان رو ببر لباساشو عوض کنه....

باران با لبخند همراه دختر جوان به اتاقي که به عنوان رختکن در نظر گرفته شده بود رفت....مانتو و شالش را در آورد و داخل نايلونش گذاشت و صندل هايش را هم به پا کرد.....جلوي آينه ايستاد و بعد از درست کردن موها و تجديد آرايشش،از اتاق خارج شد.....

با يک نگاه کل مهمان ها را از نظر گذراند اما نتوانست بهنام را پيدا کند..همان طور که زير لب غر مي زد روي مبل دو نفره اي که نزديکش بود نشست و به جمعيتي که همراه آهنگ مي رقصيدند نگاه کرد.....

+++

علي به سمت ارسام رفت و با شيطنت گفت:

-آقا ارسام بدو که يار اومد.....

آرسام با شوق پرسيد:

-باران و بهنام اومدن؟؟؟؟

علي به تاييد سر تکان داد....آرسام پرسيد:

-باران کو؟؟؟

علي با سر به مبلي که باران روي آن نشسته بود اشاره کرد.....ارسام با تحسين به باران خيره شد.....

تا به حال باران را اين قدر زيبا نديده بود....!!!قبل از اين که به سمتش برود به سمت علي برگشت و گفت:

-من خوبم؟؟؟؟

علي با لبخند به سر تا پاي آرسام نگاه کرد.....کت شلوار مشکي رنگي پوشيده بود و بلوز مردانه ي سفيد رنگي را هم از زير کتش پوشيده بود....جلو آمد و کراوات طوسي رنگ او را درست کرد و گفت:

-عالي شدي....برو....

آرسام نفس عميقي کشيد و به سمت باران رفت....کنارش نشست و با لبخند گفت:

-سلام....

باران با حيرت به آرسام نگاه کرد.....اين آرسام بود؟؟؟؟چه قدر با کت و شلوار خوشتيپ شده بود.....!!!!!

سعي کرد به خودش مسلط باشد....لبخند کم رنگي زد و گفت:

-سلام....

آرسام:خوبي؟؟؟چرا اين قدر دير اومدين؟؟؟؟

باران:مرسي....تقصير من شد...يکم دير حاضر شدم....

آرسام نگاهي به جمعيت انداخت و گفت:

-بهنام کو؟؟؟؟

باران که با شنيدن اين حرف دوباره از دست بهنام عصباني شده بود با لحني ناراضي گفت:

-ديديش به منم خبر بده....منو آورده اين جا خودش ول کرده رفته.....با خودش نميگه من اين جا کسي رو نميشناسم....

آرسام که از غرغر کردن باران خنده اش گرفته بود با لحني که خنده در آن موج ميزد گفت:

-عيبي نداره....بهنامم تقصيري نداره.....

و به دنبال اين حرف به بهنام و دختر جواني که کنار هم ايستاده بودند اشاره کرد...باران موشکافانه دختر جوان را برانداز کرد و پرسيد:

-ميشناسيش آرسام؟؟؟؟

آرسام:فقط ميدونم تو دانشگاه با هم اشنا شدن.....

باران:اسمش چيه؟؟؟

آرسام:دينا....

باران دوباره به دختر جوان نگاه کرد.....بلوز مجلسي سفيد رنگي پوشيده بود و دامن مشکي رنگي هم به تن کرده بود....کفش پاشنه تخت مشکي رنگي پوشيده بود و موهايش را هم بالاي سرش جمع کرده بود....

باران با خود گفت:

-چه قدر بانمکه.....مطمئنم مامان مي پسنده....

ارسام از جا بلند شد و به سمت ميز حاوي نوشيدني ها رفت.....نمي تواست کنار باران بنشيند....مي ترسيد نتواند خودش را کنترل کند و حرفي بزند که باران متوجه احساسش بشود.....دو ليوان شربت براي خودش و باران ريخت و بعد از اين که کمي آرام شد به سمت باران رفت...باران ليوان شربت را گرفت و گفت:

-چرا يهو غيبت زد؟؟؟؟

آرسام به ليوان ها اشاره کرد:

-ديدم داري دينا رو ديد ميزني رفتم شربت بيارم....

باران يک جرعه از شربتش را نوشيد و گفت:

-لطف کردي....

علي که همه ي حواسش به ارسام و باران بود به ليلا اشاره کرد که اهنگ شادي بذارد تا بلکه بتواند کاري کند که آرسام با باران برقصد.....ليلا هم آهنگ شادي گذاشت و با اين کار او جيغ دخترها به هوا رفت.....

آرسام نگاهي به علي انداخت و با ديدن لبخند او متوجه منظورش شد....با لبخند به باران گفت:

-افتخار ميدي؟؟؟؟

باران هم متقابل لبخند زد و با هم از جا بلند شدند.....بهنام و دينا هم با هم مي رقصيدند.....باران و آرسام مقابل هم ايستادند و همراه آهنگ شروع به رقصيدن کردند....آرسام زمان و مکان را فراموش کرده بود......

تنها چيزي که آن لحظه روي آن متمرکز شده بود،فقط باران بود......

باران هم حالي بهتر از آرسام نداشت....از استرش دستانش يخ کرده بود ولي سعي مي کرد خودش را عادي جلوه دهد.....آرسام دست خودش و باران را بالا گرفت تا باران دور خودش بچرخد و در همان حال با خود فکر مي کرد که بهتر است زودتر موضوع را به پدرش بگويد.....

ديگر به احساسش مطمئن بود...مي دانست حسي که در قلبش دارد عشق است.....مي دانست که ديگر بدون باران نمي تواند......باران به رندگي آرسام جاني تازه داده بود.....

آهنگ که تمام شد هر دو نشستند تا کمي خستگي در کنند.....ليلا و علي به سمتشان آمدند و کمي با هم گفتند و خنديدند....يخ باران کم کم آب شد و با صميميت مشغول حرف زدن با ليلا شد و علي هم سر به سر آرسام مي گذاشت....

سرانجام ساعت 9 بود که علي اعلام کرد وقت خوردن کيک است....همه با ذوق و شوق رو مبل ها نشستند و منتظر ماندند تا لادن،خواهر ليلا کيک را بياورد.....باران نگاهي به علي و ليلا انداخت که با صميميت کنار هم نشسته بودند و مي خنديدند...با ديدن شادي آن ها لبخند زد.....صداي دست و سوت را که شنيد متوجه لادن شد که با سيني حاوي کيک از آشپزخانه بيرون مي آمد....همان طور که همراه ديگران دست مي زد کيک را برانداز مي کرد....

به شکل قلب بزرگي بود که تير خورده بود.....روي کيکي هم با شکلات نوشته شده بود:

-ليلاي عزيزم..تولدت مبارک....

لادن کيک را روي ميز مقابل ليلا و علي گذاشت....چراغ ها خاموش شد و علي شمع ها را روشن کرد...همه با هم شعر Happy Birth Day را زمزمه مي کردند.....ناگهان يکي از ميان جمعيت بلند گفت:

-ليلا جون قبل از فوت کردن آرزو کن....

ليلا نگاهش را روي مهمان ها گرداند....آرسام و باران کنار هم نشسته بودند و چون به کيک نزديک بودند نور شمع روي صورتشان افتاده بود و هر دو را حسابي جذاب کرده بود...نگاهي به دينا و بهنام انداخت و همين طور نگاهي به لادن و نامزدش پوريا.....

چشمانش را بست و از صميم قلب آرزو کرد همه ي جوان هاي حاضر در جمع مانند او و علي خوشبخت باشند...شمع ها را فوت کرد و صداي دست و جيغ سالن را پر کرد......باران که بعد از مدت ها در تولد شرکت کرده بود با حرارت و شوق دست مي زد و آرسام به اين فکر مي کرد که باران چه قدر از زماني که براي اولين بار به مطبش آمده بود تغيير کرده است....!!!

به ياد آن روزها که افتاد ناخودآگاه لبخندي گوشه ي لبش جا خوش کرد....با صداي لادن که اعلام کرد مي خواهد کادو ها را باز کند به زمان حال برگشت...بعد از باز کردن کادوها و خوردن کيک شام دادند و دوباره صداي اهنگ فضاي خانه را پر کرد...بهنام به سمت ان ها آمد و گفت:

-ديگه کم کم حاضر شو بريم باران....

باران به طعنه گفت:

-چه عجب شما از دينا خانم دل کندي....

بهنام خنديد و رو به ارسام گفت:

-تو باز سوژه دست اين دادي؟؟؟

آرسام هم لبخند زد و جواب داد:

-اين قدر تابلو بازي در آوردين همه فهميدن....

بهنام لبخند زد و چيزي نگفت....باران هم از جا بلند شد تا حاضر شود....بعد از پوشيدن لباس هايش دوباره به پذيرايي برگشت و آرسام و بهنام را حاضر و اماده کنار در ورودي يافت....به سمتشان رفت و گفت:

-من حاضرم...بريم بهنام....

بهنام سلقمه اي به پهلوي آرسام زد و آرسام هم گفت:

-تو با من بيا باران....

باران يک تاي ابرويش را بالا برد و گفت:

-براي چي؟؟؟

آرسام لبخند خبيثي زد و گفت:

-برادر گراميتون مي خوان يارشونو ببرن منزل....

باران خواست چيزي بگويد که با صداي دينا به عقب برگشت....

دينا:سلام باران جون....

باران با لبخند با او دست داد و گفت:

-سلام دينا جان...خوبي عزيزم؟؟؟

دينا:ممنون...از اول مهموني مي خواستم بيام سراغتون ولي شرمنده فرصت نشد...

باران:اي بابا...اين حرفا چيه عزيزم...من بايد ميومدم پيشت عزيزم....تعريفتو از بهنام خيلي شنيدم...

و به دنبال اين حرف چشم غره اي به بهنام رفت....دينا کمي رنگ عوض کرد و گفت:

-بهنام هم از شما خيلي براي من گفته بود...واقعا مشتاق بودم ببينمتون....

باران دوباره تشکر کرد و بعد از اين که بهنام و دينا را بدرقه کرد منتظر ماند تا از ليلا و علي خداحافظي کند...ليلا که متوجه شده بود آرسام و باران مي خواهند بروند دست علي را کشيد و به سمت ان ها رفت..

باران را بغل کرد و گفت:

-خيلي زحمت کشيدي اومدي عزيز دلم....بابت کادوي فوق العادت هم ممنون...ايشالا يه روز جبران مي کنم..

باران او را صميمي به خود فشرد و گفت:

-خواهش مي کنم...قابلي نداشت....

از اغوش ليلا بيرون امد بعد از گرفتن شماره ي او با علي هم خداحافظي کرد...از پله ها که پايين مي رفت صداي خداحافظي ارسام را مي شنيد....ارسام خودش را به او رساند و با هم سوار ماشين شدند...

باران همان طور که از پنجره به بيرون خيره شده بود گفت:

-من باز مزاحمت شدم آرسام...شرمنده تروخدا....

آرسام اخم کرد:

-اين حرفا چيه باران....؟؟؟؟تو هيچ وقت مزاحم من نيستي....

با اين حرف آرسام،باران لبخند و تا اخر مسير ديگر حرفي نزد....وقتي رسيدند آرسام ماشين را خاموش کرد و گفت:

-به بهنام و خانم زماني سلام برسون...

باران:باشه...ممنون به خاطر مهموني...خيلي خوش گذشت....

ارسام لبخند زد و گفت:

-به منم خوش گذشت....خدافظ...

باران در را بست و در همان حال گفت:

-خدافظ....

دستي براي آرسام تکان داد و وارد ساختمان شد.....بهنام زودتر از او رسيده بود و مشغول تعريف کردن جزئيات تولد براي مرضيه بود...باران سلام داد و به اتاقش رفت....لباس هايش را عوض کرد و با بدني خسته روي تخت دراز کشيد.....

مي توانست بگويد آن روز يکي از روزهاي خوب زندگي اش بود....چشمان را بست...در همه ي خاطرات خوبش ارسام حضور داشت.....آرسام براي باران تکيه گاهي بود که او يک عمر دنبالش مي گشت...تکيه گاهي که حاضر نبود به هيچ قيمتي آن را از دست بدهد.....

فصل شانزدهم.

باران کتاب هايش را برداشت و از اتاق خارج شد...مرضيه با پيش دستي ميوه به سمتش امد و گفت:

-کجا؟؟؟؟تازه داشتم برات ميوه مياوردم....

باران کفش هايش را پوشيد و گفت:

-ممنون...کلاسم دير شده بايد برم....

مرضيه اه کشيد...اين روز ها باران را کمتر مي ديد....يا در آموزشگاه زبان بود يا در مطب ارسام....با صداي باران به خودش آمد:

-خدافظ مامان....

مرضيه:به سلامت...مواظب خودت باش....

باران سري تکان داد و از خانه خارج شد...قدم زنان به سمت آموزشگاه به راه افتاد....هوا خنک و مساعد بود....همان طور که قدم ميزد به آرسام فکر مي کرد....در اين مدت اخير بيش تر فکرش درگير ارسام بود....

از اين که نمي دانست ارسام نسبت به او چه حسي دارد کلافه بود.....به آموزشگاه که رسيد فکر کردن را کنار گذاشت و وارد شد...با خانم سهايي سلام و احوالپرسي کرد و به سمت اولين کلاسش به راه افتاد.....

+++

خانم سهايي به باران که در ديکشنري غرق شده بود گفت:

-باران جان نميري خونه؟؟؟همه رفتنا....

باران سرش را بالا گرفت و نگاهي به ساعت انداخت....ديکشنري را بست و از جا بلند شد.....وسايلش را جمع و جور کرد و بعد از خداحافظي با خانم سهايي از آموزشگاه خارج شد....موبايلش را بيرون آورد تا با بهنام تماس بگيرد و از او بخواهد که به دنبالش بيايد که ناگهان صداي گيتا به گوشش رسيد:

-خانم زماني....

با تعجب به سمت او برگشت و لبخند زنان پرسيد:

-تويي گيتا؟؟؟اين جا چي کار مي کني؟؟؟؟

گيتا يه سمتش آمد و گفت:

-راستش يه کاري باهاتون داشتم ولي چون شمارتونو نداشتم گفتم بيام اين جا....

باران به ياد اورد که خط اش را عوض کرده است....کمي جلوتر رفت و گفت:

-مشکلي پيش اومده...سهيل خوبه؟؟؟؟

گيتا لبخند زد:

-نگران نباشين..سهيل خوبه...يه کار ديگه اي باهاتون داشتم...اگه ميشه بياين سوار شين تو راه بهتون بگم...

باران با کمي ترديد به سمت ماشين گيتا به راه افتاد....سوار شد و گيتا هم ماشين را روشن کرد....همان طور که ماشين را از کوچه خارج مي کرد گفت:

-ميدونم شايد از اين که منو اين جا ديدين تعجب کرده باشين....راستش اومدم فردا شب براي شام دعوتتون کنم خونمون....

باران احساس مي کرد هرلحظه ممکن است دو عدد شاخ روي سرش سبز شود....با لحني که سعي مي کرد عادي باشد پرسيد:

-خونتون....؟؟؟؟

گيتا لبخند کم رنگي زد:

-اوهوم....شما زندگي منو سهيلو دوباره ساختين...نميدونم چه جوري بايد اين لطفتونو جبران کنم...مخصوصا با اون رفتارايي که من با شما داشتم....

باران به سرعت گفت:

-فراموشش کن گيتا...مهم نيست.....

و بعد آهسته زمزمه کرد:

-من همه ي اون اتفاقا رو فراموش کردم....

بعد هم نفس عميقي کشيد و رو به گيتا گفت:

-در مورد خونتون...نميدونم...ممنون که دعوتم کردي...اگه تونستم حتما ميام.....

گيتا:ميشه شمارتونو داشته باشم...؟؟؟مي خوام آدرسو براتون اس ام اس کنم....

باران شماره ي خودش را به گيتا داد....باقي راه در سکوت گذشت....باران هنوز هم در شوک بود....نمي توانست باور کند که گيتا او را براي شام به خانه شان دعوت کند.....

وقتي رسيدند تشکر کرد و پياده شد.....چند بار هم به گيتا تعارف کرد که برود داخل اما گيتا قبول نکرد و بعد از اين که خداحافظي کرد رفت...

باران هم وارد خانه شد و بعد از سلام کردن به مرضيه به اتاقش رفت....لباس هايش را عوض کرد و اس ام اس گيتا را که آدرس را برايش نوشته بود را هم خواند.....روي تخت نشست و سرش را ميان دستانش گرفت....اين روزها فشار زيادي را تحمل مي کرد....دوست داشت براي چند روز از همه دور باشد و به مسافرت برود...ناگهان به ياد نذر لاريسا افتاد....لبخندي زد و با خود فکر کرد بهتر است هر چه زود تر نذر لاريسا را ادا کنند...

+++

باران:بهنام....

بهنام:هوم؟؟؟

باران:منو ميرسوني؟؟؟

بهنام سرش را بلند کرد و پرسيد:

-کجا داري ميري؟؟؟

باران:شام خونه ي يکي از دوستام دعوتم....

مطمئن بود اگر بگويد خانه ي گيتا و سهيل بهنام اجازه نمي دهد برود....

بهنام از جا بلند شد و گفت:

-يه دقيقه وايستا حاضر شم....

باران لبخندي زد و به سمت اينه ي بزرگي که کنار جا کفشي نصب کرده بودند رفت....شلوار لي روشني پوشيده بود و تونيک مشکي رنگي را که کمربند ساده اي داشت به تن کرده بود....مانتويش را پوشيد و شالش را هم سر کرد....بعد از چند دقيقه بهنام هم آمد و همان طور که کفش هايش را مي پوشيد پرسيد:

-به مامان گفتي؟؟؟

باران سري به نشانه ي تاييد تکان داد و همراه بهنام از خانه خارج شد.....دستانش را که از استرس يخ بسته بودند به هم ماليد و سوار شد....نمي دانست که کار درستي مي کند که به خانه ي سهيل و گيتا مي رود يا نه اما الان براي پشيمان شدن دير بود....باران آدرس را خواند و بعد از نيم ساعت بهنام جلوي اپارتمان بزرگي توقف کرد....نگاهي به نماي ساختمان انداخت و گفت:

-همين جاست....

باران همان طور که پياده مي شد گفت:

-باشه...مرسي....

بهنام:خواهش مي کنم...ساعت چند بيام دنبالت؟؟؟

باران:نميدونم...بهت خبر ميدم...

بهنام:باشه مواظب خودت باش...

باران:خدافظ...

بهنام:به سلامت....

باران جلوي آيفون ايستاد و زنگ واحد 4 را فشرد...کمي بعد در باز شد و باران وارد ساختمان شد...دکمه ي اسانسور را فشرد و منتظر ماند تا اسانسور پايين بيايد....نگاهي به اطرافش انداخت...پشت پارکينگ حياط بزرگ و با صفايي قرار داشت که تاب کوچکي هم در آن به چشم ميخورد...داخل پارکينگ هم ماشين هاي مدل بالا و گران قيمتي پارک شده بودند....با صداي در آسانسور به سرعت سوار شد و تا رسيدن به طبقه ي دوم مشغول مرتب کردن موهايش شد....

صداي زن جوان در اسانسور پيچيد:

-طبقه ي دوم....

از اسانسور که خارج شد گيتا به استقبالش آمد و با هم سلام و احوالپرسي کردند....باران نگاهي به کفش هاي جلوي در انداخت و با لحني نا مطمئن پرسيد:

-مهمون دارين؟؟؟؟

گيتا لبخند ملايمي زد و همان طور که او را به داخل راهنمايي مي کرد گفت:

-غريبه نيستن...ميشناسيشون.....

همين که باران وارد هال شد لاريسا به استقبالش آمد...باران با ذوق خودش را در آغوش لاريسا انداخت و در گوشش گفت:

-شما اين جا چي کار مي کنين؟؟؟

لاريسا:ديروز سهيل زنگ زد براي شام دعوتمون کرد....

باران چيزي نگفت و خودش را از آغوش لاريسا بيرون کشيد....محمود کمي جلو امد و با باران دست داد...

لاريسا با صداي بلند پرسيد:

-سهيل کو گيتا؟؟؟

همان لحظه سهيل از اتاق خارج شد و رو به باران گفت:

-به به...ببين کي اومده....

باران لبخند زد و با سهيل دست داد.....سهيل پرسيد:

-چه خبرا....؟؟؟خانواده خوبن؟؟؟؟

باران با لبخند گفت:

-سلام مي رسونن...شماها چي کار مي کنين؟؟؟؟

سهيل و گيتا بهم نگاه کردند و لبخند زدند....باران با لحن مشکوک و بامزه اي پرسيد:

-چيه؟؟؟چرا به هم لبخند ميزنين؟؟؟

گيتا سرش را پايين انداخت و سهيل با ذوق و شوق گفت:

-باور نمي کني باران....خودم که هنوز تو شوکم....

باران:چرا؟؟؟؟

لاريسا ميان حرفشان پريد:

-گيتا حامله است...

باران چند لحظه با چشم هاي گرد شده به گيتا و سهيل نگاه کرد و بعد ناگهان جيغي زد و به سمت گيتا رفت....همان طور که او را بغل مي کرد گفت:

-چرا به من نگفتي؟؟؟؟

گيتا با لبخند گفت:

-موندم بياي اين جا بهت بگم.....

باران با خوشحالي به سمت سهيل برگشت و گفت:

-مبارکه...ايشالا به سلامتي....

سهيل لبخند زد و تشکر کرد....گيتا او را به سمت اتاقي هل داد و گفت:

-برو لباساتو عوض کن بيا که حسابي دير کردي....شام از دهن افتاد...

باران وارد اتاق شد و مانتو و شالش را در آورد....همان طور که جلوي اينه ايستاده بود و آرايشش را تجديد مي کرد به بچه اي که گيتا در شکم داشت فکر مي کرد....از اعماق قلبش خوشحال بود.....خوشحال بود که سهيل و گيتا زندگي خوبي دارند و به زودي کودکي هم به زندگي آن ها پا مي گذارد...با صداي لاريسا به خودش آمد:

-باران بيا شام....

باران:الان ميام....

براي اخرين بار نگاهي به خودش انداخت و از اتاق خارج شد....

فصل هفدهم.

گيتا کاسه ي سوپ را روي ميز غذاخوري گذاشت و گفت:

-چرا منتظرين؟؟؟؟بکشين ديگه....

همه همان طور که از گيتا تشکر مي کردند براي خودشان غذا مي کشيدند...باران نگاهي به سفره ي رنگين گيتا انداخت و کمي سوپ براي خودش ريخت....

محمود و سهيل مشغول حرف زدن بودند و گيتا هم همان طور که شامش را مي خورد با موبايلش ور مي رفت...باران رو به لاريسا گفت:

-لاريسا...يادته نذر کرده بودي اگه حالم خوب شد با هم بريم مشهد؟؟؟؟

لاريسا قاشقش را پر کرد و گفت:

-آره...چطور مگه؟؟؟؟

باران:فکر نمي کني وقتشه بريم؟؟؟من واقعا به يه مسافرت نياز دارم....

لاريسا اهي کشيد و گفت:

-باور نمي کني باران...من خودم بدتر از توام...اگه شرايطش جور بود همين الان چمدونمو مي بستم مي رفتيم.....ولي الان اصلا وضع ماليم خوب نيست....هر چي پول داشتيم داديم براي جهاز و خرج و مخارج عروسي....

باران مشهد را فراموش کرد:

-عروسي؟؟؟

لاريسا با لبخند گفت:

-اره...مرداد عروسيمونه....

باران با خوشحالي گفت:

-مبارک باشه..ايشالا خوشبخت بشي.....

لاريسا:مرسي...ايشالا عروسي خودت...

باران لبخند تلخي زد و چيزي نگفت.....لاريسا که تازه ياد آرسام افتاده بود پرسيد:

-از آرسام چه خبر؟؟؟؟هنوز با هم به جايي نرسيدين؟؟؟

باران سعي کرد بغضش را فرو دهد....:

-دارم ديوونه ميشم لاري...ديگه نمي تونم جلوي خودمو بگيرم..واقعا دوسش دارم.....

لاريسا که متوجه صداي لرزان باران شده بود گفت:

-اين که ناراحتي نداره باران....

باران:من به خاطر اين ناراحت نيستم....از عاقبت اين ماجرا ميترسم....فکر کردي خانواده ي آرسام راضي ميشن آرسام با من ازدواج کنه؟؟؟

بعد هم پوزخندي زد و ادامه داد:

-البته اگه اصلا علاقه اي بهم داشته باشه....

لاريسا سعي کرد باران را آرام کند:

-خودتو ناراحت نکن باران...همه چيزو بسپر به خدا...ايشالا همه چيز درست ميشه....

باران چيزي نگفت..درست نبود که در اين شرايط لاريسا را ناراحت و درگير کند.....بنابراين به طور کاملا ماهرانه بحث را عوض کرد و تا زماني که شامشان تمام شد درباره ي عروسي لاريسا حرف زدند.....

+++

بعد از شام باران و لاريسا به کمک گيتا رفتند تا ظرف ها را بشورد و وسايل شام را جمع کند...باران ظرف ها را مي شست و لاريسا هم آن ها را خشک مي کرد....گيتا هم همان طور که ظرف ها را جا به جا مي کرد با آن ها صحبت مي کرد.....

وقتي که کارها تمام شد گيتا ظرف ميوه را از يخچال بيرون کشيد و رو به لاريسا گفت:

-اينو ببر...بذار منم چايي رو بيارم....

لاريسا و باران با پيش دستي و ظرف ميوه از آشپزخانه خارج شدند و روي مبل بزرگي نشستند....کمي بعد هم گيتا با سيني چايي بيرون آمد و کنار آن دو نشست...همان طور که جرعه جرعه چايش را مي نوشيد از باران پرسيد:

-چه خبر از نامزدت باران؟؟؟؟

باران آب دهانش را قورت داد...:

-خوبه..سلام داره....

گيتا:ايشالا وقتي اين فسقلي به دنيا اومد يه روز دعوتتون مي کنم خونمون...سهيل خيلي دوست داره نامزدتو ببينه.....

باران سيبي برداشت و همان طور که آن را پوست مي کرد گفت:

-راستش گيتا جان آرسام نامزدم نيست...يعني فعلا نامزد نکرديم....

گيتا با لبخند گفت:

-پس واجب شد براي نامزديت دعوتم کني....به نظر پسر خوبي ميومد....

باران در دل گفت:

-خوب واسه يه دقيقشه....

لاريسا که دوست نداشت ذهن باران دوباره مشغول آرسام بشود بحث را به بچه ي گيتا انداخت....

+++

بالاخره ساعت 12 بود که محمود و لاريسا از جا بلند شدند تا کم کم به خانه برگردند....لاريسا همان طور که مانتويش را مي پوشيد گفت:

-تو با کي ميري؟؟؟؟

باران:بايد زنگ بزنم به بهنام....

لاريسا اخم کرد:ديوونه اي؟؟؟بنده خدا الان خوابه...بيا ما مي رسونيمت...

باران:نه شما برين..زحمت ميشه...

لاريسا سلقمه اي به باران زد:

-خفه شو..برو لباساتو بپوش....

باران به سمت اتاق رفت و لباس هايش را پوشيد...خواست از اتاق خارج شود که گيتا وارد اتاق شد....با ديدن باران که حاضر و اماده بود پرسيد:

-توام داري ميري باران؟؟؟

باران:اره ديگه...شرمنده زحمت داديم...اگه مي دونستم وضعت اين طوريه مزاحم نمي شدم...

گيتا لبخند مليحي زد و گفت:

-اين حرفا چيه؟؟؟تو مراحمي...هر وقت دوست داشتي بيا...

بعد ناگهان گفت:

-واي خوب شد يادم افتاد...يه دقيقه وايستا....

به سمت تخت خودش و سهيل رفت و از زير تخت بسته ي بزرگي را بيرون کشيد...همان طور که آن را به سمت باران گرفته بود گفت:

-شرمنده باران جان...ناقابله....

باران با تعجب جعبه ي کادو شده را نگاه کرد و پرسيد:

-به چه مناسبت؟؟؟

گيتا:به خاطر همه ي کارايي که براي منو سهيل کردي....باور نمي کني باران...از روزي که عروسي کرده بوديم خونمون جهنم بود....هر روز دعوا مي کرديم...فکر مي کردم سهيل هنوزم تو رو دوست داره...تا اين که اومديم دم آموزشگاه...وقتي اون حرفا رو بهم زدي واقعا خيالم راحت شد...از اين که سهيل براي خودمه....

سهيلو آسون به دست نياورده بودم....ميدونم هر کاري کنم نميتونم محبتتو جبران کنم....من همه ي زندگيمو مديون توام....

اشک در چشمان باران حلقه زد....اين گيتا هيچ شباهتي به گيتا مغرور و خودخواهي که باران مي شناخت نداشت....جلو رفت و گيتا را در آغوش گرفت و در گوشش گفت:

-من هيچ کاري براتون نکردم....من فقط يه وسيله بودم که شما به هم برسين...

بعد با صدايي آرام گفت:

-خوشحالم که خوشبختي گيتا...قدر خوشبختيتو بدون....

يک قطره اشک ارام از چشم گيتا چکيد....باران را به خود فشرد و بعد از چند لحظه از هم جدا شدند....

باران لبخندي زد و همان طور که کيفش را بر مي داشت گفت:

-مرسي بابت شام...

گيتا:خواهش مي کنم...بازم بيا خونمون...من خيلي دوست دارم با هم رفت و آمد داشته باشيم...

لبخند باران پررنگ تر شد...هر دو از اتاق خارج شدند...باران و لاريسا از سهيل خداحافظي کردند و از خانه ي آن ها خارج شدند....محمود ماشين را مقابلشان نگه داشت و هر دو سوار شدند....تمام راه در سکوت سپري شد...هنگامي که رسيدند باران از محمود و لاريسا خداحافظي کرد و وارد ساختمان شان شد...

خسته بود...دلش مي خواست تا فردا ظهر بخوابد.....در خانه را که باز کرد بهنام به استقبالش آمد و گفت:

-سلام...چرا زنگ نزدي بيام دنبالت؟؟؟

باران چشمانش را که از بي خوابي مي سوخت به بهنام دوخت و گفت:

-با لاريسا اينا اومدم...ببخشيد بيدار نگهت داشتم..برو بخواب...شب به خير....

به سمت اتاقش رفت و لباس هايش را عوض کرد....خودش را روي تخت انداخت و کادوي گيتا را از کيفش بيرون آورد...داخل جعبه شال آبي رنگي بود.....همرنگ چشم هايش...لبخندي زد و شال را روي سرش انداخت....با رضايت نگاهي به خودش در آينه انداخت...چه قدر اين رنگ به او ميامد...!!!شال را در آورد و آن را سرجايش گذاشت....

روي تخت دراز کشيد چشمانش را بست...طولي نکشيد که به خواب عميقي فرو رفت....

فصل هجدهم.

باران مشغول مطالعه ي کتابي بود که صداي زنگ در آمد...بهنام و مرضيه براي خريد کردن به تره بار رفته بودند و باران در خانه تنها بود....از جا بلند شد و به سمت در رفت....امير با يک کاسه آش رشته پشت در بود....باران نگاهي به کاسه ي آشي که در دست امير بود انداخت و گفت:

-سلام...

امير هم با خوشرويي سلام داد..بعد هم کاسه ي اش را به سمت باران گرفت و گفت:

-نذريه....

باران کاسه را گرفت:

-ممنون..قبول باشه....

امير تشکر کرد...باران ادامه داد:

-چند لحظه وايستين الان ظرفتون رو ميارم....

بدون اين که منتظر جوابي از جانب امير باشد به سمت اشپزخانه دويد....سريع آش را در کاسه ي ديگري ريخت و کاسه اي را که امير اورده بود شست....به سمت در رفت و کاسه را به امير داد...انتظار داشت امير کاسه را بگيرد و برود اما بر خلاف تصورش امير با صدايي آرام گفت:

-ميتونم چند لحظه بيرون از منزل وقتتونو بگيرم؟؟؟

باران با چشم هاي يکه از تعجب گرد شده بود پرسيد:

-ميتونم بپرسم چرا؟؟

امير جواب داد:

-اين جا نمي تونم بگم....ولي اگه تشريف بياريد بذاريد من کارمو بگم ديگه مزاحمتون نمي شم....

باران به شک افتاد...از طرفي بيرون رفتن با امير را درست نمي دانست و از طرفي ديگر از مزاحمت هاي او کلافه شده بود....

چند لحظه مکث کرد و بعد گفت:

-ساعت چهار تو پارک جوانمردان منتظرتونم...دم ورودي...

قبل از اين که در را ببندد گفت:

-يادتون باشه اگه بعد از قرار دوباره مزاحمم بشين جور ديگه اي باهاتون برخورد مي کنم....

امير لبخندي زد و به سمت واحدشان به راه افتاد...باران هم در را بست و به سمت اتاقش رفت....از اين که دعوت امير را قبول کرده بود کمي پشيمان بود....براي اين که خودش را آرام کند زير لب گفت:

-چرا نگراني باران؟؟؟نمي خواد بخورتت که...ميري سر قرار ببيني چي ميگه بعد بر مي گردي....

با اين حرف کمي آرام شد....لباس هايش را آماده کرد و دوش گرفت....بعد از اين که ناهارش را خورد حاضر شد...شلوار رنگي سفيد رنگش را پوشيد و مانتوي مشکي رنگش را هم به تن کرد....شالي را ترکيبي از رنگ هاي سفيد و مشکي بود به سر کرد و بعد از اين که کمي آرايش کرد،کيفش را برداشت و از خانه خارج شد....

سور ماشين شد و همان طور که به سمت پارک جوانمردان مي راند به بهنام تماس گرفت:

بهنام:جانم باران؟؟؟؟

باران:سلام بهنام....خوبي؟؟؟ببين من با يکي از دوستام قرار دارم....ديدين خونه نيستم نگران نشين....

بهنام:باشه...زود برگرديا...

باران:سعي مي کنم...کاري نداري؟؟؟

بهنام:نه...خدافظ...

باران:خدافظ...

موبايلش را داخل کيفش انداخت و ماشين را پارک کرد...کيفش را برداشت و از ماشين پياده شد...همان طور که دزدگير ماشين را مي زد به سمت محل قرارش با امير رفت....

بعد از کمي جست و جو او را يافت....امير برايش دستي تکان داد و چند قدم جلو آمد....

باران سلام داد...امير هم جواب سلامش را داد و هر دو شروع کردند به قدم زدن....باران که از سکوت امير کلافه شده بود گفت:

-خب...نمي خواين بگين چي کارم دارين؟؟؟

امير به باران نگاه کرد و نفس عميقي کشيد....:

-راستش نميدونم چه جوري بگم....شايد برات عجيب باشه....براي خودمم عجيبه....عجيبه که از بين اين همه دختري که دورمو گرفته دست بذارم رو دختري که بهم محل نميده....

نفس باران در سينه حبس شد...او و امير؟؟؟؟خنده دار بود...!!!با صداي امير به خودش آمد:

-بار اولي که ديدمت هيچ احساسي نسبت بهت نداشتم....از نظرم يه دختر پررو و مغرور بودي....ولي دفعه هاي بعد نه....يه چيزي عوض شده بود....ديگه نسبت بهت بي تفاوت نبودم....دوست داشتم بيشتر بشناسمت....بدونم چه جور دختري هستي....الانم براي همين ازت خواستم بياي اين جا....مي خوام اگه ميشه يه مدتي با هم رفت و آمد داشته باشيم تا ببينيم چي ميشه....

باران به اين قضيه به چشم يک شوخي بزرگ نگاه مي کرد.....اما امير کاملا جدي منتظر جواب بود...باران آب دهانش را قورت داد و گفت:

-راستش من هيچ شناختي از شما ندارم...ولي مطمئنم براي شما دختر خوب زياده...من اون چيزي نيستم که شما فکر مي کنين و مي خواين...

امير دستي ميان موهايش کشيد و گفت

-تو از کجا ميدوني براي من مناسب نيستي...؟؟؟

باران سرش را پايين انداخت:

-چون خودمو خوب ميشناسم...منو شما از دو تا فرهنگ متفاوتيم....

امير در کمال سادگي گفت:

-ولي من ازت خوشم اومده باران....

باران نمي دانست بايد چه بگويد....نمي خواست احساسات امير را جريحه دار کند اما از طرفي هم احساس مي کرد حرف امير درست نيست....

شالش را مرتب کرد و پرسيد:

-شما چند سالتونه؟؟؟؟

امير:24....

باران نفسي از سر آسودگي کشيد....با لحني آرام گفت:

-همين موضوع يکي ديگه از مشکلات منو شماست...من از شما دو سال بزرگترم....

امير بي خيال گفت:

-براي من سن مهم نيست....

باران:اما براي من مهمه....

امير کلافه نفسش را بيرون داد....دوست داشت باران را مجاب کند اما نمي دانست چه طور....نگاهي به اطرافش انداخت و گفت:

-من کوتاه نميام....

باران:منم همين طور....ولي بهتون توصيه مي کنم زياد به پروپاي من نپيچين..در ضمن قرار بود بعد از اين قرار دست از سرم بردارين...

امير جوابي نداد....باران نگاهي به ساعتش انداخت و گفت:

-من بايد برم....ديرم شده....

امير رو به روي باران ايستاد....:

-رو پيشنهادم فکر کن....

باران:متاسفم...پيشنهادتون جايي براي فکر کردن نداره...خدافظ....

در جهت مخالف امير شروع به حرکت کرد....اما در ميان راه ايستاد...برگشت و گفت:

-همه ي اين حرفا رو به خاطر خودت زدم...تو از من چيزي نميدوني....ولي مطمئن باش من اوني نيستم که مي خواي.....

با قدم هايي تند به سمت ماشينش رفت....قلبش تند تند مي زد....نمي دانست چه احساسي دارد.... نمي دانست خوشحال است يا ناراحت....سوار ماشين شد و سرش را روي فرمان گذاشت....

باران وارد اتاق شد و با انرژي سلام داد.....ارسام سرش را بلند کرد و با ديدن باران ناخودآگاه لبخند زد....

چه قدر در اين چند روز دل تنگ او شده بود....!!سلام داد و با رضايت به لباس هاي باران نگاه کرد...شلوار تنگ مشکي رنگي پوشيده بود با مانتوي کرم...شال کرم رنگي هم سر کرده بود و حسابي به خودش رسيده بود....

باران روي کاناپه ي هميشگي نشست...آرسام دستي به موهايش کشيد و گفت:

-چه خبرا؟؟؟

باران کمي جا به جا شد و با شوق شروع کرد به صحبت کردن درباره ي روزي کرد که به خانه ي گيتا و سهيل رفته بود...

+++

آرسام به ساعت نگاه کرد و سري تکان داد...از رفتن باران دو ساعتي مي گذشت....بوي عطر او اتاق را پر کرده بود....نفسي را بيرون داد و سرش را روي ميز گذاشت....تصميم داشت درباره ي باران به طور جدي با پدرش صحبت کند اما احساس مي کرد اگر اول باران را در جريان قرار بدهد بهتر است....

زير لب زمزمه کرد:

-اگه اصلا دوسم نداشته باشه چي؟؟؟

چشمانش را بست...سعي کرد افکار منفي را از خود دور کند...نمي دانست چرا احساس کلافگي مي کرد....از جا بلند شد و بعد از برداشتن وسايلش از مطب خارج شد....سوار ماشين شد و به سمت خانه حرکت کرد....بايد قراري با باران مي گذاشت و همه چيز را به او مي گفت....

اگر باران موافقت مي کرد و علاقه اي از خود نشان مي داد موضوع را با پدرش در ميان مي گذاشت....حتي فکر کردن به عکس العمل پدرش او را مي ترساند....مي دانست که حداقل چند روزي بيرون از خانه گذراندن را در پيش دارد....فرشاد مجاور سرسخت تر از آني بود که رضايت دهد آرسام با باران ازدواج کند....

+++

باران موبايلش را از شارژ بيرون کشيد و نگاهي به صفحه ي آن انداخت...1 اس ام اس از ليلا داشت که حالش را پرسيده بود....2 ميس کال از لاريسا و 1 ميس کال از ارسام...

با ديدن نام ارسام دلش لرزيد....سريع شماره ي آرسام را گرفت:

the mobile set is off-

تماس را قطع کرد....از زور هيجان داشت خفه مي شد...يعني آرسام چه کاري با او داشت؟؟؟

مرضيه براي شام صدايش زد.....با افکاري پريشان و ذهني مشغول از جا بلند شد و به اشپزخانه رفت تا شام بخورد....بهنام در طول شام از او چند سوال درباره ي ملاقات آن روزش با ارسام پرسيد و باران خيلي کوتاه جواب داد....مرضيه که از کم حرفي باران متعجب شده بود پرسيد:

-چيزي شده باران؟؟؟احساس مي کنم حالت خوب نيست...

باران لبخندي تصنعي زد و گفت:

-نه خوبم....يکم سرم درد مي کنه....

از جا بلند شد و همان طور که بشقابش را در سينک ظرفشويي مي گذاشت از مرضيه تشکر کرد....مرضيه جواب داد:

-نوش جان....نگفتي...چه خبر از آرسام...؟؟؟؟؟

بهنام به جاي باران جواب داد:

-بيچاره آرسام سرش گرم ازدواجه.....

مرضيه با صدايي که خوشحالي در آن کاملا مشهود بود پرسيد:

-ازدواج؟؟؟

بهنام سري به نشانه ي تاييد تکان داد:

-آره...باباش تو منگنه گذاشتتش که ازدواج کنه....

باران احساس مي کرد نمي تواند نفس بکشد....قلبش از تپيدن ايستاده بود...آرسام مي خواست ازدواج کند....؟؟؟؟پس چرا به او چيزي نگفته بود.....؟؟؟؟سرش را تکان داد...امکان نداشت...حتما بهنام شوخي ميکرد..اين حرف شايعه بود....ظرف ها را گربه شور کرد و به اتاقش رفت....چيزي مثل غده گلويش را بسته بود....مي توانست هجوم اشک را به چشم هايش حس کند....

روي تختش نشست و سرش را روي پاهايش گذاشت....ديگر ازدواج کردن آرسام را نمي توانست تحمل کند.....قطره هاي اشک يکي پس از ديگري از صورتش پايين مي ريختند...

از دست ارسام عصباني بود...آرسام حق نداشت اين کار را بکند...آرسام فقط و فقط متعلق به او بود....صداي هق هق گريه اش فضاي اتاق را پر کرد....

پلک هايش را روي هم فشرد و چشمان مشکي رنگ ارسام را به ياد اورد.....چشم هاي آرسام مثل هميشه بود...چشم هاي آرسام هيچ وقت دروغ نمي گفت...اما حرف هاي بهنام اجازه نمي داد باران به چيزهاي مثبت فکر کند....او بايد آرسام را فراموش مي کرد...از اول هم مي دانست که اين عشق ممنوعه است....سرانجام اين عشق به هيچ جايي نمي رسيد....

دستش به سمت موبايلش رفت...فايل موزيک را باز کرد....دستش روي يکي از اهنگ هايي که ديروز در آموزشگاه با بچه ها گوش داده بود متوقف شد....لبخند تلخي زد...چه قدر اين آهنگ مناسب حالش بود...:

You make me so upset sometimes

بعضي موقع ها عصبانيم ميکني

I feel like I could lose my mind

احساس ميکنم دارم عقلمو از دست ميدم

The conversation goes nowhere

مکالمه مون هم به جايي نميرسه

Cause you never gonna take me there

چون تو نميخواي منو ببري (به اونجايي که مکالمه مون ميرسه)

And I know what I know

و من خودم ميدونم چي ميخوام

And I know you're no good for me

و ميدونم که من و تو به درد هم نميخوريم

Yeah, I know that I know

آره،خودم ميدونم که چي رو ميدونم

And I know it's not meant to be

و ميدونم اين چيزي نيست که بايد بشه

Here's my dilemma

اين دوراهي منه

One half of me wants you

يه نيمه م تو رو ميخواد

And the other half wants forget

ولي نيمه ي ديگه م ميخواد فراموشت کنه

My my my dilemma

دو راهي من

From the moment I met you

از لحظه اي که ديدمت

And I just can't get you out of my head

نميتونم ديگه بهت فکر کنم (نميتونم از ذهنم دورت کنم)

And I tell myself to run from you

و به خودم ميگم که بايد ازت فرار کنم

But I found myself atractted to my dilemma

ولي ميبينم که جذب دو راهي م شدم

My dilemma

دو راهي من

It's you, it's you

تويي

Your eyes have told a thousand lies

چشمات تا حالا هزارتا دروغ گفتن

But I believe them when they look in mine

ولي وقتي که به چشمام نگاه ميکني،حرفتو باور ميکنم

I heard the rumours but you won't come clean

شايعه هاي زيادي شنيدم؛ولي تو ذهنيت منو پاک نميکني!

I guees i'm hoping it's because of me

حدس ميزنم که بخاطر من باشه

And I know what I know

و من خودم ميدونم چي ميخوام

And I know you're no good for me

و ميدونم که منو تو به در هم نمي خوريم

Yeah, I know that I know

آره،خودم ميدونم که چي رو ميدونم

And I know it's not meant to be

و ميدونم اين چيزي نيست که بايد بشه

Here's my dilemma

اين دوراهي منه

One half of me wants you

يه نيمه ام تو رو ميخواد

And the other half wants forget

ولي نيمه ي ديگه م ميخواد فراموشت کنه

My my my dilemma

دو راهي من

From the moment I met you

از لحظه اي که ديدمت

And I just can't get you out of my head

نميتونم ديگه بهت فکر کنم (نميتونم از ذهنم دورت کنم)

And I tell myself to run from you

و به خودم ميگم که بايد ازت فرار کنم

But I found myself atractted to my dilemma

ولي ميبينم که جذب دو راهي م شدم

My dilemma

دو راهي من

It's you, it's you

تويي

I could live without you

بدون تو هم ميتونم زندگي کنم

Your smile, your eyes

بدون لبخندت،بدون چشمات

The way you make me feel inside

بدون اون حسي که در درونم به وجود مياري

I could live without you

بدون تو هم ميتونم زندگي کنم

But I don't wanna

ولي نميخوام

I don't wanna

نميخوام

You make me so upset sometimes

بعضي موقع ها واقعا عصبانيم ميکني

Here's my dilemma

اين دوراهي منه

One half of me wants you

يه نيمه م تو رو ميخواد

And the other half wants forget

ولي نيمه ي ديگه م ميخواد فراموشت کنه

My my my dilemma

دو راهي من

From the moment I met you

از لحظه اي که ديدمت

And I just can't get you out of my head

نميتونم ديگه بهت فکر کنم (نميتونم از ذهنم دورت کنم)

And I tell myself to run from you

و به خودم ميگم که بايد ازت فرار کنم

But I found myself atractted to my dilemma

ولي ميبينم که جذب دو راهي م شدم

My dilemma

دو راهي من

It's you, it's you

تويي

(my dilemma-selena gomez)

و به راستي آرسام دو راهي او بود.....دو راهي ماندن يا فراموش کردن....

فصل نوزدهم.

نوري که از پنجره به داخل اتاق مي تابيد چشمانش را مي زد...با زور پلک هايش را باز کرد...باد خنک تابستاني پرده ي اتاقش را تکان مي داد....روي تخت نشست و نگاهي به آينه انداخت....باديدن خودش وحشت کرد...اين دختر ژوليده با چشمان قرمز باران بود؟؟؟

سرش از شدت گريه در حال انفجار بود...از جا بلند شد و با لباس زير دوش رفت...چشمانش را بست...دلش مي خواست زار بزند ولي اشک هايش خشکيده بود...لباس هايش را کند و دوش گرفت...بعد از نيم ساعت از حمام خارج شد...بدنش از شدت تميزي برق مي زد...تي شرت و شلوار ليمويي رنگي بيرون کشيد و پوشيد...اصلا حوصله نداشت اما هواي تابستاني به او اين اجازه را نمي داد که بي حوصله کارهايش را بکند....سشوار را بيرون کشيد و موهايش را خشک کرد....صداي به هم خوردن ليوان و بشقاب نشان مي داد که مرضيه هم بيدار شده و مشغول آماده کردن صبحانه است...

از اتاق خارج شد و به اشپزخانه رفت...با لحني که سعي مي کرد شاد باشد گفت:

-سلام...صبح به خير...

مرضيه با لبخند جوابش را داد:

-سلام...صبح تو هم بخير دخترم....

باران لبخند کمرنگي زد....از درون داشت نابود مي شد اما سعي مي کرد ظاهر خونسردش را حفظ کند...

بعد از چند دقيقه بهنام هم آمد...سلام داد و پشت ميز نشست...مرضيه فنجان هاي چاي را روي ميز گذاشت و همه مشغول خوردن شدند...باران زودتر از همه صبحانه اش را تمام کرد و از جا بلند شد...فنجانش را شست و بدون هيچ حرفي به اتاقش رفت....پرده را کامل کنار کشيد و پنجره را تا آخر باز کرد....

روي صندلي نشست و همه ي نوشته هايي را که به ديوار زده بود يک دور خواند....بغض داشت اما به خودش اجازه نمي داد گريه کند...چشمانش را بست و چند نفس عميق کشيد...کامل در خلسه فرو رفته بود که موبايلش زنگ خورد...از جا پريد و به سمت موبايلش رفت...با ديدن نام ارسام اخم کرد....

ديگر نبايد با آرسام هيچ تماسي برقرار مي کرد...بايد ارسام را از ذهنش بيرون مي کرد....او و آرسام به درد هم نمي خوردند....

تماس قطع شد....بعد از چند دقيقه اسم ام اسي از طرف آرسام آمد..باران با دستاني لرزان اس ام اس را باز کرد:

-سلام...خوبي؟؟؟چرا گوشيتو جواب نميدي؟؟؟هر وقت تونستي يه زنگي بهم بزن....کار واجبي باهات دارم باران....

باران اس ام اس را پاک کرد...نمي دانست با ارسام تماس بگيرد يا نه؟؟؟؟ديدن کلمه ي کار واجب حسابي او را به شک انداخته بود.....

ناخودآگاه شماره ي آرسام را گرفت...يک بوق بيشتر نخورده بود که آرسام برداشت:

-الو؟؟؟

باران:سلام....

آرسام:سلام...چرا گوشيتو جواب نميدي؟؟؟

باران:ببخشيد سايلنت بود نشنيدم...

سعي مي کرد لحن سرد و خشکي داشته باشد...آرسام بعد از کمي مکث گفت:

-من بايد ببينمت باران....

باران:من امروز وقت ندارم...کاري داري از همين جا بگو....

آرسام که از لحن سرد باران متعجب شده بود پرسيد:

-چيزي شده باران؟؟؟؟احساس مي کنم مثل هميشه نيستي....

باران صدايش را صاف کرد:

-نه چيزي نشده....نگفتي چي کار داري...

آرسام جواب داد:

-از پاي تلفن نميتونم بگم....خواهش مي کنم...زياد وقتتو نمي گيرم....

باران دستش را روي قلبش گذاشت....با خود گفت:

-ميرم براي آخرين بار ببينمش...بعدش رابطمو باهاش قطع مي کنم.....

با اين فکر رو به آرسام گفت:

-باشه...کجا بيام؟؟؟

آرسام ادرس پارکي را به باران داد...باران آدرس را نوشت و گفت:

-ساعت 4 منتظرتم ارسام...

آرسام با لحني که شادي در آن کاملا مشهود بود گفت:

-مرسي...مي بينمت...کاري نداري؟؟؟؟

باران:نه...خدافظ....

آرسام:خدافظ.....

باران موبايلش را کناري پرتاب کرد و سرش را بين دستانش گرفت....زير لب گفت:

-بار آخره که مي بينمت ارسام....بار آخره....

آهي کشيد و به نقطه اي نامعلوم خيره شد...

+++

باران جلوي اينه ي قدي اتاقش ايستاد.....شلوار لي کمرنگي پوشيده بود با مانتوي سفيد و کوتاه رنگ....

شال آبي رنگي که گيتا برايش خريده بود را هم سر کرده بود...کيف سفيد رنگش را از داخل کمد بيرون کشيد و بعد از برداشتن عينک افتابي و زدن عطر از اتاق خارج شد...

مرضيه که داشت شيشه ها را دستمال مي کشيد پرسيد:

-باز که شال و کلاه کردي....کجا ميري؟؟؟

باران همان طور که کفش هاي جير و پاشنه بلند سفيد رنگش را مي پوشيد گفت:

-با يکي از دوستام ميرم بيرون....دير اومدم نگران نشين....

مرضيه "باشه" اي گفت و باران هم از خانه خارج شد....پياده به سمت پارک مورد نظرش به راه افتاد...در طول راه مدام سعي مي کرد خودش را ارام کند....اما نمي توانست....ديدن آرسام ناخودآگاه استرسي به جان او انداخته بود...

با رسيدن به محل قرار استرسش چند برابر شد....آرسام که زودتر از باران رسيده بود با ديدن باران به سمتش رفت و سلام داد....باران همان طور که آرسام رابرانداز مي کرد جواب سلامش را داد....آرسام شلوار لي خوشرنگي پوشيده بود و بلوز مردانه ي سفي رنگي به تن کرده بود....آستين هايش را مثل هميشه تا ارنج تا زده بود و عينک آفتابي اش را هم روي سرش گذاشته بود....باران ناخودآگاه لبخند زد.....آرسام که با ديدن لبخند باران خيالش راحت شده بود با لحني گرم پرسيد:

-خوبي؟؟؟چه خبرا؟؟؟

باران همان طور که شانه به شانه ي او راه مي رفت جواب داد:

-مرسي...سلامتي....تو چه خبر؟؟؟

آرسام با لبخندي شيطنت آميز گفت:

-خبر که زياده...

باران منتظر نگاهش کرد....ارسام نگاهي به قيافه ي باران که پر از علامت سوال بود انداخت و بي صدا خنديد.....باران پرسيد:

-واسه خودت جک ميگي ميخندي؟؟؟؟

خنده ي آرسام بلند تر شد....باران سري تکان داد.....علت اين همه خوشحالي آرسام را نمي دانست... شايد به خاطر اين که داشت ازدواج مي کرد خوشحال بود....!!!پوزخندي بر روي لبش نشست....آرسام دست باران را گرفت و به سمت خياباني برد که پشت پارک بود.... چشمان باران از ديدن خيابان از تعجب گرد شد...

دو طرف خيابان پر از درخت بود....رنگ هاي سيز و زرد درختان فضاي شادي به خيابان بخشيده بود....باران با تحسين گفت:

-چه قدر اين جا قشنگه....

ارسام به تاييد سري تکان داد....باران نگاهي به سرتاسر خيابان انداخت...هيچ کس در خيابان نبود.... خواست از آرسام سوالي در اين مورد بپرسد که آرسام پشت به باران ايستاد و شروع به حرف زدن کرد:

-بار اولي که ديدمت براي يه بيمار بودي مثل بيماراي ديگه....هيچ فرقي با اونا نداشتي....منم هيچ احساسي به غير از دلسوزي بهت نداشتم.....فکر مي کردم تو هم بالاخره درمان ميشي و ميري....اما اين طور نبود....هر بار که ميومدي مطب يه چيزي تو دل من تکون مي خورد...شنيدن صدات باعث مي شد ضربان قلبم بره بالا....روزشماري مي کردم براي روزي که بياي ببينمت....خودم نميدونستم اين احساس چيه....فکر مي کردم ترحمه ولي بعد فهميدم نه....فهميدم دوست دارم.....به خاطر خودت....به خاطر روحيه ي شادت که زندگي سرد منو زير و رو کرد....

بعد به سمت باران برگشت و با لبخند گفت:

-دوست داشتن زوري نيست....من نميتونم مجبورت کنم دوسم داشته باشي....ولي مي خوام بدوني احساس من ترحم نيست...من به خاطر خودت مي خوامت باران....گذشته ي تو براي من هيچ اهميتي نداره.....

باران احساس مي کرد عقلش را از دست داده...واقعا اين ارسام بود که داشت به او ابراز علاقه مي کرد...؟؟؟خواست چيزي بگويد ولي تنها حرفي که از دهانش خارج شد اين بود:

-ارسام....من...

آرسام با نگاهي مهربان و منتظر نگاهش کرد....چشمان باران ناخودآگاه از اشک پر شد.....چانه اش مي لرزيد....آرسام با نگراني پرسيد:

-باران...خوبي؟؟؟چرا گريه مي کني؟؟؟

باران چيزي نگفت....دستي به پيشانيش کشيد و با صدايي که به زور شنيده مي شد گفت:

-بهنام گفت مي خواي ازدواج کني....

آرسام دستي بين موهايش کشيد:

-درسته...پدرم خيلي روم فشار مياره...براي همينم من تصميم گرفتم که زودتر بيام و پيشت اعتراف کنم....

باران دوست داشت زمان همان لحظه متوقف شود....نفسش به شمار افتاده بود...کمي به ارسام نزديک تر شد و گفت:

-من...منم...منم دوست دارم آرسام.....منم دوست دارم ولي نه اون جوري که سهيلو دوست داشتم...يک سال فرصت زيادي بود که بشناسمت و به خاطر خودت دوست داشته باشم...

آرسام لبخند زد.....چشمان پر از اشک باران دلش را مي لرزاند...ديگر نتوانست مقاومت کند...جلو رفت و باران را در آغوش کشيد...باران هم سرش را روي سينه ي ارسام گذاشت...چشمانش را بست.....آرسام چانه اش را روي سر باران گذاشت و زير لب زمزمه کرد:

-خدايا خيلي دوست دارم....مرسي...بابت همه چي....

+++

آرسام در رستوران را باز نگه داشت تا اول باران وارد شود....باران هم لبخندي به ارسام زد و وارد رستوران شد....هر دو به سمت ميز کوچکي که در گوشه ي دنج رستوران قرار داشت رفتند و نشستند.....باران همان طور که به ارسام نگاه مي کرد حوادث آن روز را در ذهنش مرور مي کرد...بعد از اين که آرسام به او ابراز علاقه کرده بود چند ساعتي با هم در خيابان ها چرخيده بودند و حرف زده بودند...

بالاخره ساعت 8 آرسام پيشنهاد داده بود تا شامشان را در يک رستوران بخورند و باران هم موافقت کرده بود...با آمدن گارسون باران منو را باز کرد و پيتزا سفارش داد....آرسام هم به تبعيت از او پيتزا سفارش داد...

با رفتن گارسون باران رو به آرسام گفت:

-آرسام....

آرسام:جانم؟؟؟؟

باران:من تصميمو گرفتم......مي خوام دوباره برم دانشگاه....

آرسام لبخند زد و گفت:

-اين که خيلي خوبه....خودم کمکت مي کنم کاراتو رو به راه کني....

باران آهي کشيد:

-اگه برم دانشگاه بايد تدريسو بذارم کنار....حسابي به اين کار عادت کرده بودم....

آرسام دستي به موهايش کشيد و گفت:

-خب بعد از اين که درست تموم شد دوباره ميري همون جا.....قرار نيست که همه ي روزا تو مطب باشي...

باران با تصور اين که روانشناس شده و مطبي براي خودش دست و پا کرده است لبخند زد.....با آوردن غذاها ديگر هيچ کدام حرفي نزدند و در سکوت مشغول خوردن غذا شدند.....

بعد از خوردن شام ارسام کيف پولش را بيرون کشيد و گفت:

-بلند شو بريم که دير شد....

باران دهانش را تميز کرد و از جا بلند شد....بعد از اين که آرسام پول غذاها را حساب کرد هر دو از رستوران خارج شدند و به سمت ماشين ارسام رفتند.....

سوار شدند و آرسام اهنگ ملايمي گذاشت...باران هم سرش را به پشتي صندلي تکيه داد و چشمانش را بست....در اعماق وجودش احساس آرامش مي کرد....مي دانست که همه چيز رو به راه است....آرسام فقط و فقط متعلق به اوست.....

با صداي آرسام چشمانش را باز کرد:

-باران خوابي؟؟؟رسيديم....

باران سرش را بلند کرد و متوجه در سفيد رنگ خانه شان شد...به سمت ارسام برگشت و گفت:

-روز خوبي بود....مرسي بابت شام....

آرسام لبخند زد و گفت:

-با پدرم حرف ميزنم بهت خبر ميدم....

باران هم لبخند زد و از ماشين پياده شد....بعد از اين که خداحافظي کردند باران در را با کليد باز کرد و وارد شد....مرضيه داشت تلويزيون مي ديد و بهنام هم در حمام بود....باران با سرخوشي سلام داد....مرضيه با تعجب به چهره ي شاد باران نگاه کرد و جواب سلامش را داد....

بعد هم با ترديد پرسيد:

-چيزي شده؟؟؟خيلي خوشحالي....

باران همان طور که به سمت اتاقش مي رفت گفت:

-نباشم؟؟؟؟

مرضيه سري تکان داد:

-چرا...ايشالا هميشه خوشحال باشي....

باران لبخند زد و لباس هايش را عوض کرد...به سمت پنجره رفت و سرش را به شيشه تکيه داد....زندگي داشت روي خوشش را به باران نشان مي داد.....آزمايش هاي باران تمام شده بود....

فصل بيستم.

باران خودش را روي تخت پرتاب کرد و موبايلش را برداشت....نام گيتا روي صفحه چشمک مي زد....دکمه ي سبز رنگ را فشار داد...:

باران:جونم گيتا؟؟؟

گيتا:سلام...خوبي باران....؟؟؟

باران:قربونت...تو خوبي؟؟؟سهيل چه طوره؟؟؟اون گوگولي تو شکمت خوبه؟؟؟

گيتا خنديد:

-همه خوبن....شما خوبين؟؟؟آرسام چه طوره؟؟؟

باران:ما هم خوبيم...چه خبرا؟؟؟؟چيزي شده؟؟؟

گيتا صدايش را صاف کرد:

-غرض از مزاحمت خواستم ببينم امروز وقت داري با هم بريم بيرون؟؟؟

باران:وقت که دارم...فقط کجا قراره بريم؟؟؟

گيتا:نميدونم خبر داري يا نه....عروسي لاريسا افتاد جلو...

باران با تعجب پرسيد:

-افتاد جلو؟؟؟واسه چي؟؟؟

لاريسا:نميدونم..مثل اين که قراره مرداد محمود بره ماموريت....واسه همين مي خوان زودتر بگيرن....

باران:اهان..مي خواي لباس بخري؟؟؟

گيتا:آره...تو لباس داري؟؟؟؟

باران:نه منم هيچي ندارم....واجب شد امروز بريم....

گيتا:اگه کار داري خودم ميرم....

باران:نه بابا چه کاري؟؟؟کجا بيام....؟؟؟

گيتا:ساعت 5 بيا دم پاساژ...(اسم پاساژ)

باران:باشه...مي بينمت....کاري نداري؟؟؟

گيتا:نه قربونت....خدافظ....

باران:خدافظ...

موبايلش را کناري انداخت و با صداي مرضيه از جا بلند شد تا برود ناهار بخورد.....

+++

باران با گيتا دست داد و گفت:

-سلام....خوبي؟؟؟ببخشيد دير کردم...

گيتا لبخند صميمانه اي زد و گفت:

-نه بابا....من يکم زود اومدم...خيلي وقته خريد نکردم..ذوق و شوق دارم....

باران هم در جواب لبخندي زد و هر دو با هم وارد پاساژ شدند....بعد از چند ساعت گشت و گذار در پاساژ بالاخره گيتا پيراهن صورتي رنگ و کوتاهي خريد که کمي گشاد بود و با خريدن يک جفت صندل پاشنه 10 سانت خريدش را کامل کرد....باران هم پيراهن بلند و مشکي رنگي خريد که از جلو تا روي زانو بود و از پشت بلند بود....روي بعضي از قسمت هاي سينه و کمر هم نگين کاري شده بود....

باران همان طور که کيسه هاي خريد را دنبال خودش مي کشيد گفت:

-اگه يه جفت صندل براي اين پيراهنم پيدا کنم خوب ميشه....

گيتا دستش را کشيد و به سمت مغازه ي کوچکي برد و گفت:

-اين جا صندلاي قشنگي داره...نگاه کن شايد پسنديدي....

باران با بي حوصلگي چشم هايش را روي کفش ها چرخاند....ناگهان کفش جير و پاشنه بلندي را ديد که مشکي بود و به پيراهنش مي خورد....سلقمه اي به گيتا زد و گفت:

-اون خوبه گيتا؟؟؟

گيتا به شوخي گفت:

-بچه افتاد باران...کدوم؟؟؟

باران همان طور که وارد مغازه مي شد گفت:

-بيا...

گيتا به دنبال او وارد مغازه شد...باران سايز پا و مدل مورد نظرش را گفت و صندل را تست کرد....گيتا هم مدل صندل را پسنديد و باران بالاخره صندل را خريد....

از پاساژ که خارج شدند ساعت 8 بود...باران آهي کشيد و گفت:

-هم خستم....هم گشنمه....

گيتا نگاهي به ساعتش انداخت و گفت:

-منم گشنم...مي خواي زنگ بزنيم به سهيل و ارسام بيان با هم بريم رستوران....من الان برم خونه نمي تونم شام درست کنم....

باران سري به نشانه ي تاييد تکان داد و موبايلش را بيرون کشيد....گيتا هم کمي از باران فاصله گرفت تا با سهيل صحبت کند....

+++

گيتا همان طور که منوي غذا را مي خواند به حرف هاي باران گوش مي داد که مشغول تعريف کردن ماجراي ديروز براي گيتا بود....با آمدن سهيل،باران صحبتش را قطع کرد و همه با هم سلام و احوالپرسي کردند....

سهيل همان طور که مي نشست پرسيد:

-پس ارسام کو؟؟؟

باران نگاهي به بيرون رستوران انداخت و گفت:

-اون جاست....داره ماشينو پارک مي کنه....

بعد از چند دقيقه آرسام هم وارد رستوران شد و به سمتشان امد....با سهيل و گيتا دست داد کنار باران نشست...آرام در گوشش گفت:

-خدا پدر گيتا رو بيامرزه...يه بهونه اي جور کرد که ما دوباره با هم شام بخوريم....

باران ارام خنديد و چيزي نگفت...سهيل همان طور که با منوي غذا ور مي رفت گفت:

-جاي لاريسا و محمود خالي....

گيتا دستش را روي شکمش گذاشت و گفت:

-مي خواين زنگ بزنيم اونا هم بيان....

باران سري به نشانه ي تاييد تکان داد...دلش براي لاريسا تنگ شده بود....

سهيل همان طور که شماره ي محمود را مي گرفت گفت:

-من زنگ مي زنم....

براي چند لحظه همه ساکت شدند...فقط صداي سهيل بود که با محمود حرف مي زد....

تماس را که قطع کرد گفت:

-اونا که از ما چتر باز ترن....گفتن الان ميايم....

گيتا نگاه چپ چپي به سهيل انداخت و مشغول حرف زدن با باران شد...آرسام و سهيل هم سر صحبت را باز کردند و هر چند دقيقه يک بار شليک خنده شان به هوا بر مي خواست....

با آمدن گارسون صحبت باران و گيتا نصفه کاره ماند و گيتا مشغول حرف زدن با گارسون شد و از او خواست کمي بعد بيايد...

باران هم همان طور که به حرف هاي آرسام و سهيل گوش مي داد رستوران را برانداز مي کرد....با احساس سنگيني نگاهي سرش را به سمت چپ چرخاند و با ديدن سهيل،نامزد سابقش نفسش بند آمد....دستش را روي سينه اش گذاشت و چند لحظه به او خيره ماند....چه قدر تغيير کرده بود....!!!!موهاي قسمتي از شقيقه اش سفيد شده بود و ميان ابروهايش خط افتاده بود...سرش را پايين انداخت....ارسام که متوجه تغيير حال باران شده بود با نگراني پرسيد:

-باران خوبي؟؟؟

باران به چشمان نگران آرسام نگاه کرد و چيزي نگفت....

ارسام با نگراني دستش را جلوي صورت باران تکان داد و گفت:

-باران...باران با توام...خوبي؟؟؟

باران سرش را به نشانه ي تاييد تکان داد...سرش را پايين انداخت و سعي کرد لرزش بدنش را مهار کند....

گيتا که از سکوت يک باره ي باران متعجب شده بود گفت:

-چيزي شده باران؟؟؟

باران که نگاه منتظر سهيل و ارسام و گيتا را حس کرد از جا بلند شد و گفت:

-نه...من ميرم دستامو بشورم....

بدون اين که منتظر جوابي باشد به سمت دستشويي رفت....پاهايش مي لرزيد...ديدن سهيل برايش غير منتظره بود....وارد دستشويي شد و شير اب را باز کرد...چند مشت اب به صورتش پاشيد و کمي بهتر شد...

بايد به سهيل ثابت مي کرد که وجود او کوچکترين اهميتي برايش ندارد...سهيل جزئي از گذشته اي بود که باران آن را دور انداخته بود....

چند لحظه به خودش در آينه خيره ماند....همان طور که در دل دعا مي کرد سهيل زودتر رستوران را ترک کند دستانش را با دستمال کاغذي خشک مي کرد...بعد از چند دقيقه خواست از دستشويي خارج شود که سهيل راهش را سد کرد:

-قبلنا بيش تر تحويل مي گرفتي خانم...

باران اخم کرد و با لحني جدي گفت:

-اقاي محترم بفرمايين کنار....

سهيل پوزخند زد:

-چه لفظ قلم...!!!

باران سري به نشانه ي تاسف براي او تکان داد و گفت:

-خيلي عوض شدي....

سهيل جواب داد:

-ولي تو اصلا تکون نخوردي....البته نبايدم عوض بشي...همه ي رنج و عذاب اين چند سال براي من بوده خوشبختيش براي تو....

اشک در چشمان باران حلقه زد:

-خيلي بي چشم و رويي سهيل....خيلي...اون کي بود بعد از اين که رفتم زندان رفت ايران گردي؟؟؟؟خبرشو از بهنام گرفتم...زنم که گرفته بودي..اسمش چي بود....؟؟؟سحر؟؟؟يا سمانه؟؟؟

سهيل در حالي که از خشم نفس نفس مي زد گفت:

-به تو هيچ ربطي نداره....

باران پوزخند زد:

-جدا؟؟؟؟پس اين که من عوض شدم يا نه هم به شما ربطي نداره....

سهيل با مشت به ديوار کوبيد:

-اون پسرا کين؟؟؟

باران خنده ي تمسخر آميزي سر داد....حسادت سهيل برايش مسخره بود....همان طور که از دستشويي خارج مي شد گفت:

-تو کارايي که بهتون ربطي نداره دخالت نکنين....

از دستشويي که خارج شد لاريسا و محمود را ديد که تازه رسيده بودند....لاريسا رادر آغوش گرفت و در گوشش گفت:

-سهيلو ديدم...

لاريسا ارام جواب داد:

-ميدونم...خودمم ديدمش....

باران چيزي نگفت و از لاريسا جدا شد....با محمود دست داد و سر جايش نشست....آرسام در گوشش گفت:

-بهتري؟؟؟

باران لبخند کم رنگ و بي جاني زد:

-خوبم...

آرسام نفس راحتي کشيد....همان لحظه گارسون غذاها را آورد....

باران همان طور که به پيتزايش نگاه مي کرد پرسيد:

-کي غذا سفارش دادين؟؟؟؟

لاريسا همان طور که سس را روي پيتزا خالي مي کرد گفت:

-وقتي ميري تو دستشويي تلپ ميشي همين ميشه ديگه...ده دقيقه اون تو چي کار مي کردي....؟؟؟

همه خنديدن و باران هم همان طور که مي خنديد گفت:

-شما معمولا تو دستشويي چي کار مي کني...؟؟؟؟

لاريسا به شوخي نگاه چپ چپي به او انداخت و خودش را با پيتزايش سرگرم کرد....باران هم چيزي نگفت و يک برش از پيتزايش را برداشت...آرسام آهسته و طوري که کسي نشنود پرسيد:

-نامزد قبليت بود؟؟؟

باران به سرفه افتاد....لاريسا چند بار به پشتش کوبيد:

-از کي غذا نخوردي باران؟؟؟آروم بابا....

باران جواب نداد....هنوز هم در شوک حرف آرسام بود....او از کجا فهميده بود...؟؟؟؟با چشماني پرسشگر به ارسام نگاه کرد...آرسام هم با بي خيالي گفت:

-از حرکاتتون فهميدم....

باران نگران بود...مي ترسيد آرسام چيزي بگويد که همه چيز خراب شود..آرسام که نگراني او را درک کرده بود با لبخند آرام بخشي گفت:

-بهت گفتم..گذشتت برام اهميتي نداره باران....البته به شرطي که تو زندگي الانت تداخل پيدا نکنه.....

باران آب دهانش را قورت داد....در دلش هر چه فحش بلد بود به سهيل داد....سهيل با آمدنش همه چيز را خراب کرده بود...نگاهش را از آرسام گرفت و به پيتزاي مقابلش دوخت...

گيتا صدايش زد:

-باران؟؟؟

باران سرش را بلند کرد...همه با نگاهي ارام بخش نگاهش مي کردند....ناخودآگاه لبخندي زد....کمي آرام تر شده بود....حالا به ياد مياورد که سهيل جزء گذشته ي او است...گذشته اي که براي هيچ کس کوچکترين اهميتي نداشت....حالا به ياد مياورد که همه چيز مرتب است...به ياد مياورد که حالا آرسام را دارد....

فصل بيست و يکم.

بالاخره ساعت 11 بود که همه از جا بلند شدند تا رستوران را ترک کنند....سهيل هم چنان سر جايش نشسته بود و با نگاهي خصمانه باران و آرسام را برانداز مي کرد...از رستوران که خارج شدند همه با هم خداحافظي کردند و باران و آرسام به سمت مگان ارسام رفتند...به محض اين که سوار شدند سهيل از رستوران خارج شد و به سمتشان آمد...باران از آينه نگاهي به او انداخت و با لحني نگران گفت:

-سهيل داره مياد سمتمون....

آرسام همان طور که کمربندش را مي بست گفت:

-نگران نباش عزيزم...

بعد از چند لحظه سهيل به آن ها رسيد و چند تقه به شيشه ي سمت آرسام زد...ارسام هم شيشه را پايين کشيد و با لحني خونسرد پرسيد:

-امري دارين؟؟؟

سهيل از حرص دندان هايش را روي هم فشرد:

-اين خانومي که بغلت نشسته زن سابق منه....

آرسام نيشخند زد:

-خودتون دارين ميگين زن سابق...

سهيل رو به باران گفت:

-بهنام ميدونه با اين شازده پسر تيک ميزني؟؟؟يا من بيام بهش خبر بدم؟؟؟

باران پوزخند زد:

-بهت توصيه مي کنم از ده متري خونمونم رد نشي...چون بهنام بدجوري به خونِت تشنه است...

سهيل با نگاهي بهت زده به ان ها نگاه کرد....انتظار داشت ارسام تعجب کند،عصباني شود يا سر باران داد و بي داد کند...انتظار داشت باران با ديدن او دوباره اشک بريزد و از او بخواهد که با هم بمانند...اما حالا.... رفتار اين پسر و باران با محاسباتش جور در نميامد...

آرسام نگاهي به ساعتش انداخت و گفت:

-اگه کارتون تموم شد لطف کنيد بريد اون ور...ما عجله داريم....

سهيل گيج و منگ چند قدم عقب رفت...چرا باران اين قدر عوض شده بود؟؟؟آن پسر که بود؟؟؟يعني رابطه ي آن ها به قدري جدي بود که بهنام هم از قضييه خبر داشت...؟؟؟؟

با کف دست محکم به پيشانيش کوبيد و همان طور که به ماشين آرسام که دور مي شد نگاه مي کرد زير لب زمزمه کرد:

-خاک تو سرت سهيل...خـــاک...

+++

باران روي تختش دراز کشيده بود و با لبخند به سقف خيره شده بود....از آن روزي که سهيل را در رستوران ديده بودند چند هفته اي مي گذشت...در اين چند هفته هر روز با آرسام بيرون مي رفتند....مرضيه و بهنام هم متوجه شده بودند که باران به طور جدي با کسي در ارتباط است و بهنام هم حدس مي زد که آن شخص آرسام باشد و از اين بابت خوشحال بود...

مي دانست آرسام آدمي است که مي تواند تکيه گاه خوبي براي باران باشد...اما مرضيه چندان راضي نبود....با اين که آرسام را نديده بود اما دل خوشي از او نداشت....

باران غلتي زد و با استرس به ساعت چشم دوخت....قرار بود آن روز آرسام با پدرش صحبت کند و براي شام با هم بيرون بروند و ارسام نتيجه را به او بگويد...

دوباره نگاهش را به سقف دوخت و در دل دعا کرد همه چيز با خوبي و خوشي پيش برود....

+++

آرسام جلوي آينه ايستاده بود و به خودش خيره شده بود...کمي تا قسمتي نگران بود....نمي توانست عکس العمل فرشاد را پيش بيني کند و همين قضيه نگرانش مي کرد....نفس عميقي کشيد و از اتاق خارج شد...فرشاد روي مبل نشسته بود و روزنامه ي بزرگي را مقابل صورتش گرفته بود....

آرسام روي مبل رو به رويي او نشست و صدايش را صاف کرد:

-بابا....

فرشاد بدون اين که چشم از روزنامه بردارد جواب داد:

-هوم؟؟؟

آرسام:مي خواستم باهاتون صحبت کنم....

فرشاد با لحني جدي ادامه داد:

- ميشنوم....

آرسام آب دهانش را قورت داد و گفت:

-راستش...من بالاخره دختر مورد علاقمو پيدا کردم....خواستم ازتون خواهش کنم...يعني بخوام اگه ميشه با هم بريم خواستگاري....

فرشاد روزنامه را کنار گذاشت:

-انتظارشو داشتم....حالا اين دختر کي هست؟؟؟

آرسام از جا بلند شد و به سمت پنجره رفت...سخت ترين قسمت ماجرا همين بود.....دستانش را داخل جيبش کرد و همان طور که به بيرون خيره شده بود کلمات را قطار کرد:

-اسمش بارانه....پدرش فوت شده و با مادر و برادرش زندگي مي کنه....چند سال پيش يه نامزد داشته که قبل از ازدواج طلاق گرفتن...و...و چند سال هم سابقه ي زندان داره....

فرشاد چند لحظه به آرسام خيره شد و بعد با صداي بلند خنديد....آرسام با تعجب به فرشاد نگاه کرد....چرا فرشاد مي خنديد؟؟؟با جديت پرسيد:

-چرا مي خندي بابا؟؟؟دارم باهات جدي حرف ميزنم....

خنده ي فرشاد قطع شد....با نگاهي خشمگين به آرسام خيره شد و ناگهان فرياد زد:

-من پسرمو از زير سنگ نياوردم که بدم به يه دختر سابقه دار مطلقه....فکر کردي زن گرفتن کشکه؟؟؟بدبخت ساده اون دختر دنبال پولته....مي خواد همه چيزتو هپولي کنه و بعد بزنه به چاک....

آرسام با اخم گفت:

-لطفا درباره ي باران درست صحبت کن بابا....

فرشاد پوزخند زد:

-هنوز نيومده به خاطرش با بابات اين جوري حرف ميزني...واي به حال وقتي که...

و ادامه ي حرفش را خورد....آرسام همان طور که در سالن قدم مي زد گفت:

-اي بابا....گذشته ي باران هيچ ربطي به من نداره....براي من الانش مهمه....من خودشو مي خوام....شما با گذشته ي بيچاره چي کار داري آخه؟؟؟

فرشاد با همان پوزخند جواب داد:

-اين حرف منو تو گوشت فرو کن پسر...من اجازه نميدم يه دختر همه جايي بياد و گند بزنه به سابقه ي درخشان خاندان مجاور...مي فهمي؟؟؟پس فکرشو از سرت بيرون کن....

آرسام سر جايش ايستاد....با اخم پرسيد:

-حرف آخرتونه؟؟؟

فرشاد سر تکان داد و محکم گفت:

-حرف آخرمه...

آرسام پوزخند زد و از پله ها بالا دويد...سر چند پله ي آخر ايستاد و بلند گفت:

-پس حرف آخر منم گوش کنين....يا باران يا دور ازدواج منو خط بکشين...

بدون اين که منتظر جوابي از جانب فرشاد باشد وارد اتاقش شد و در را محکم به هم کوبيد....

باران با قدم هايي لرزان و نامطمئن به سمت محل قرارش با ارسام مي رفت...صداي نگران و غمگين ارسام را که به ياد مي آورد قدم هايش سست مي شد...در دل دعا مي کرد چيزي که فکر مي کند اتفاق نيوفتاده باشد...قامت ارسام را که ديد بر سرعت قدم هايش افزود....آرسام در همان خياباني که به باران ابراز علاقه کرده بود،ايستاده بود و به آسمان نگاه مي کرد....

باران جلو رفت و با صدايي آرام گفت:

-سلام....

آرسام با شنيده صداي او به سمتش برگشت و لبخند تلخي زد:

-سلام...

باران با نگاهي نگران پرسيد:

-چي شده ارسام؟؟؟تو که پاي تلفن منو کشتي...

آرسام نفسش را بيرون داد و چزي نگفت...باران لب هايش را تر کرد و پرسيد:

-بابات...بابات قبول نکرد...درسته؟؟؟

آرسام سري تکان داد....بغض گلوي باران را بست...دوست نداشت جولي آرسام گريه کند اما....آرسام به سمت باران برگشت و با ديدن چشمان پر از اشک او سريع گفت:

-گريه نکن عزيز دلم...مطمئن باش راضيش مي کنم...باباي من اين طوريه..اولش يکم سرسختي مي کنه ولي بعد قبول مي کنه....

باران با بغض گفت:

-من نمي خوام خودمو به خانوادت تحميل کنم آرسام....

آرسام دست باران را گرفت:

-تحميل چيه باران؟؟؟من حق انتخاب دارم....حق دارم همسر ايندمو خودم انتخاب کنم...مطمئن باش بابا هم قبول نکنه من ازت دست نمي کشم....

باران با چشماني پر از غم به اسفالت خيابان خيره شد....فکر مي کرد که همه چيز درست شده اما...البته به پدر آرسام حق مي داد....کدام مردي حاضر مي شد يک دختر مطلقه ي سابقه دار را براي پسرش خواستگاري کند؟؟؟آن هم پسري مانند آرسام که دکتر بود و شرايط مناسبي داشت....آرسام که فکر باران را خوانده بود گفت:

-به اين چيزا فکر نکن باران....اين حرف منو تو مخت فرو کن...اول و آخر تو مال خودمي...مي فهمي؟؟؟

باران چيزي نگفت...بدون توجه به آرسام روي جدول کنار خيابان نشست...آرسام هم کنارش نشست و با لحني مهربان گفت:

-چرا خودتو اذيت مي کني باران جان؟؟؟به خدا همه چيز درست ميشه....يکم بهم فرصت بده...

باران به چشمان نگران آرسام خيره شد و به زور لبخند زد....دلش مي خواست الان در اتاقش بود و يک دل سير گريه مي کرد...مگر او چه گناهي کرده بود؟؟؟مرتکب چه جرمي شده بود که همه او را پس مي زدند؟؟؟

يک قطره اشک ارام از چشمش چکيد...با صدايي خش دار گفت:

-تقصير تو نيست ارسام...تقصير منه...من نبايد فراموش مي کردم که فاصله ي منو تو خيلي بيشتر از اين حرفاست....تو يه پسر دکتر...من يه دختر مطلقه ي سابقه دار..

بعد هم پوزخند تلخي زد....آرسام کلافه دستي به موهايش کشيد و از جا برخاست...همان طور که با کفش هايش سنگ ريزه ها را جا به جا مي کرد گفت:

-اين قدر بدبين نباش باران...به چيزاي خوب فکر کن....باور کن باباي من هيولا نيست....بالاخره راضي ميشه...وقتي ببينه تو اين قدر خوبي مطمئن باش راضي ميشه....

باران زير لب زمزمه کرد:

-اميدوارم....

+++

باران روي تخت نشسته بود و با چشماني پر از اشک به فرش نگاه مي کرد....حرف هاي آرسام کمي آرامَش کرده بود اما با اين حال هنوز هم غمگين بود...

با صداي در اتاق سرش را بلند کرد...قامت مرضيه جلوي در نمايان شد...کارتي را به سمت باران گرفت و گفت:

-تو نبودي لاريسا کارت عروسيشو اورد....خيلي اصرار کردم بشينه اما گفت بايد برم کارت عروسي بقيه رو هم بدم....

اخم هاي باران براي چند لحظه باز شد...کارت را گرفت و باز کرد....همان طور که کارت را مي خواند به اين فکر مي کرد که چه قدر به اين مراسم احتياج دارد...مراسمي که بتواند براي چند ساعت همه چيز را فراموش کند...مرضيه از اتاق خارج شد و در را بست....باران چند لحظه به در خيره ماند و کارت را کنار گذاشت...صداي ويبره ي موبايلش روتختي را مي لرزاند...موبايلش را برداشت و به نام لاري روي صفحه لبخند زد:

-بله؟؟؟

لاريسا با صداي جيغي داد زد:

-بله و بلا....تو عصر کدوم گوري بودي؟؟؟هـــان؟؟؟

باران خنده ي کوتاهي کرد و گفت:

-پيش آرسام بودم....

لحن لاريسا عوض شد:

-به به...دو تا کفتر عاشق با هم رفته بودين بيرون....خب چي کارا کردين؟؟؟چه خبرا؟؟؟کي شيريني تو رو مي خوريم...؟؟؟

باران پوزخند صدا داري زد:

-شيريني؟؟؟باش تا بيارم برات....

لاريسا که متوجه لحن غمگين و ناراحت باران شده بود پرسيد:

-چيزي شده باران؟؟؟

باران آهي کشيد و ماجراي آن روز را براي لاريسا تعريف کرد....موقع حرف زدن صدايش به شدت مي لرزيد....

لاريا با لحني دلداري دهنده گفت:

-نگران نباش باران...آرسام پدرشو بهتر از تو ميشناسه....وقتي ميگه راضي ميشه يعني راضي ميشه...

باران:اگه راضي نشد چي؟؟؟

لاريسا:حالا از الان ايه ي يأس نخون....

باران چيزي نگفت...دوست داشت زودتر قطع کند...بنابراين گفت:

-باشه...حالا هرچي شد بهت خبر ميدم..کاري نداري؟؟؟

لاريسا:نه قربونت..خدافظ...

باران:خدافظ....

موبايلش را کناري پرت کرد و دراز کشيد...دلش مي خواست داد بزند...دلش مي خواست گريه کند اما فقط مي توانست گوشه اي بنشيند و همه چيز را به زمان بسپارد....

فصل بيست و دوم.

مرضيه نگاهي به وسايل باران انداخت و پرسيد:

-همه چيزو برداشتي؟؟؟چيزي رو جا نذاري....

باران مانتويش را پوشيد و همان طور که شالش را سر مي کرد گفت:

-حواسم هست...همه چيزو برداشتم...

مرضيه چيزي نگفت و از اتاق خارج شد...باران هم وسايلش را برداشت و به دنبال مرضيه به هال رفت...بهنام جلوي تلويزيون نشسته بود و فيلم نگاه مي کرد...باران همان طور که کفش هايش را مي پوشيد گفت:

-مامان فردا دير نکنينا....زود بياين...

مرضيه از آشپزخانه سرک کشيد:

-باشه...به لاريسا اينا سلام برسون...

باران وسايلش را برداشت و بلند گفت:

-چشم...خدافظ...

مرضيه:به سلامت...

با سرعت از پله ها پايين دويد...قرار بود آن شب پيش لاريسا بماند...مادر لاريسا به خانه ي خواهرش رفته بود و براي اين که لاريسا تنها نماند قرار بود باران شب را در خانه ي آن ها سپري کند...

وارد پارکينگ شد و ريموت ماشين را زد...خواست سوار شد که صداي امير را شنيد:

-باران خانم...

باران نفسش را بيرون داد و سرجايش ايستاد...امير چند قدم جلو آمد و گفت:

-رو پيشنهادم فکر کردين؟؟؟

باران کامل به سمت امير برگشت و گفت:

-آقا امير..من قبلا جواب شما رو دادم...درسته؟؟؟

امير سري تکان داد:

-دادين...ولي نه اون جوابي رو که من مي خواستم...

باران شانه هايش را بالا انداخت:

-قرار نيست هر چي شما مي خواين اون بشه....

امير چند لحظه به باران خيره شد...بعد با صدايي آرام پرسيد:

-پاي کسي در ميونه؟؟؟

باران سرش را پايين انداخت:

-قبل از اين که با شما آشنا بشم آرسام تو زندگي من بود...ربطي به الان نداره....

سرش را بلند کرد...از ديدن قيافه ي غمگين امير دلش گرفت...چند قدم به امير نزديک تر شد و گفت:

-قبلا بهت گفتم منو تو به درد هم نمي خوريم...اما...اما من هميشه رو تو به عنوان يه برادر و دوست خوب حساب مي کنم...

امير لبخند تلخي زد...باران دوباره به سمت ماشينش رفت...وسايلش را داخل ماشين گذاشت...قبل از اين که سوار شود گفت:

-برو يکم فکر کن...به همين نتيجه اي ميرسي که من رسيدم...خدافظ...

سوار ماشين شد و استارت زد...امير از جلوي ماشين کنار رفت و به ستون بلندي که در پارکينگ بود تکيه داد....باران ماشين را از پارکينگ خارج کرد و به سمت خانه ي لاريسا حرکت کرد...قيافه ي غمگين امير جلوي چشمانش رژه مي رفت...اما...نمي توانست کاري براي او بکند...حتي اگر پاي آرسام هم در ميان نبود نمي توانست به امير به چشم همسر آينده اش نگاه کند...

ترافيک سنگيني در خيابان ها برقرار بود....بعد از بيست دقيقه به خانه ي لاريسا رسيد...از ماشين پياده شد و بعد از برداشتن وسايلش به سمت در رفت...

زنگ را فشرد و بعد از چند دقيقه در باز شد....لاريسا با شلوارک و تي شرت رنگ و رو رفته اي جلوي در ظاهر شد....باران نگاهي به سر و وضع او انداخت و همان طور که وارد خانه مي شد گفت:

-اين چه وضع لباس پوشيدنه؟؟؟خاک برسرت..مثلا فردا عروسيته ها....محمود يه بار تو رو با اين وضعيت ببينه فرار مي کنه....

لاريسا سرخوشانه خنديد....باران لبخندي زد و در را بست...همان طور که لباس هايش را عوض مي کرد پرسيد:

-چه حسي داري؟؟؟

لاريسا خميازه کشيد:

-به شدت خوابم مياد...

باران کوسني را به سمت لاريسا پرتاب کرد و گفت:

-زهرمار...فردا رو ميگم...

لاريسا کوسن را در هوا گرفت و گفت:

-آهان...از اون لحاظ....

باران چشم غره اي به لاريسا رفت:

-فکر نکنم اصلا چيزي به اسم احساس تو وجود تو باشه....

لاريسا جيغي زد و گفت:

-بي شعور...مگه من سيب زميني ام؟؟؟؟

بعد هم قري به سر و گردنش داد و گفت:

-من الان استرش دارم....نگرانم نکنه فردا محمود پشيمون بشه...شايدم حلقه ي ازدواجمون گم بشه...اگه شام به همه نرسه چي کار کنم؟؟؟نکنه مادر شوهرم لحظه ي آخر بگه مي خواد با ما زندگي کنه....

باران به ادا و اطوار لاريسا مي خنديد....چه قدر راحت در کنار او مشکلاتش را فراموش مي کرد....اما...فردا هم عروسي لاريسا بود و بعد از ازدواج ديگر رابطه ي آن ها مثل قبل نمي شد...لاريسا بايد مسئوليت هاي جديدي را پذيرا مي شد که باران نمي توانست در انجام آن ها با لاريسا همراه باشد....

لاريسا نگاهي به چهره ي درهم باران انداخت و گفت:

-باز چي شده...؟؟؟چرا يهو تغيير دکوراسيون ميدي؟؟؟؟

باران آهي کشيد و خودش را روي مبل پرتاب کرد....سرش را به دستانش تکيه داد و گفت:

-دارم به بعد از ازدواج تو فکر مي کنم....

لاريسا چشمکي زد و گفت:

-نگران نباش بابا....هيچي عوض نميشه....تازه دو تا خبر خوبم برات دارم....اگه اخماتو وا کني بهت ميگم...

باران اخم هايش را باز کرد با نگاهي منتظر به لاريسا نگاه کرد...لاريسا ادامه داد:

-اولين خبر اين که براي براي هفته ي دوم بعد از ازدواجم بليط قطار گرفتم بريم مشهد.....

باران جيغي زد و به هوا پريد...لاريسا نگاهي به باران انداخت و گفت:

-خب حالا...رم نکن...خبر دوم...براي فردا آرسامو دعوت کرديم عروسيمون....

باران با تعجب به لاريسا نگاه کرد....لاريسا هم شانه اي بالا انداخت و لبخند زد...باران دستش را ميان موهايش فرو کرد و گفت:

-فکر نکنم بياد....

لاريسا بشقاب ميوه را مقابل باران گذاشت و گفت:

-مياد..

باران:نمياد..

لاريسا:مياد...

باران:نمياد...

لاريسا:مياد...

باران:نمياد...

لاريسا با عصانيت گفت:

-بهت ميگم مياد ديگه...اون روزي که رفته بوديم رستوران محمود مخشو خورد...بالاخره مجبور شد قول بده که محمود دست از سرش برداره...

باران گونه اش را خاراند....چه قدر خوب مي شد اگر آرسام هم ميامد....

لاريسا کنار باران نشست و پرسيد:

-خبري از باباش نشد؟؟؟

باران سرش را به نشانه ي نفي تکان داد....همان طور که به نقطه اي نامعلوم خيره شده بود گفت:

-ميدوني لاريسا...بعضي وقتا به سرم ميزنه برگردم نيويورک....

لاريسا سلقمه اي به پهلوي او زد:

-لال شو....

باران آهي کشيد:

-دارم جدي ميگم.....اون جا که بودم يه آرامش عجيبي داشتم...مشغله هاي فکري الان اون جا سراغم نميومدن....نمي خوام خودمو گول بزنم لاري...منو آرسام براي هم نيستيم....

لاريسا با عصبانيت گفت:

-هيچ فکر آرسامو کردي...؟؟؟تو اصلا عاطفه داري؟؟؟پسر بدبختو عاشق خودت کردي حالا مي خواي بري؟؟؟بايد از رو جنازه ي من رد شي....

باران نگاه چپ چپي به لاريسا انداخت....لاريسا هم کنترل را برداشت و تلويزيون را روشن کرد....ناگهان جيغي کشيد و گفت:

-باران داره فيلم حلقه رو ميده....

باران شيرجه اي به سمت تلويزيون زد:

-برو يه چيزي بيار کوفت کنيم....

لاريسا به اشپزخانه رفت و بعد از چند لحظه با يک نايلون چيپس و پفک برگشت....باران و لاريسا به هم نگاه کردند و خنديدند...

چه قدر زود غم شان تبديل به خنده و شادي مي شد....!!!طولي نکشيد که چراغ هاي خانه خاموش شد و بارن و لاريسا در دنياي ترس و وحشت غرق شدند....

ساعت 6 صبح بود که باران با صداي زنگ ساعت از خواب بيدار شد....با نگاهي خمار به لاريسا نگاه کرد..پتو را کنار زده بود و لباسش هم کمي بالا رفته بود...بي صدا خنديد..از جا بلند شد و به سمت دستشويي رفت...چند مشت اب به صورتش پاشيد و با حوله صورتش را خشک کرد...دلش از استرس پيچ مي خورد...

به سمت لاريسا رفت و چند بار تکانش داد:

-لاري بلند شو..

لاريسا دستش را در هوا تکان داد و گفت:

-خفه شو باران خوابم مياد...

باران محکم تر تکانش داد:

-پاشو ديوونه..مثلا روز عروسيته ها....

لاريسا سيخ نشست...باران خنديد و گفت:

-گمشو بيا صبحونه بخور...بايد بريم آرايشگاه...

لاريسا با جيغ و داد وارد دستشويي شد...باران هم وسايل صبحانه را روي ميز چيد....دو ليوان چاي ريخت و پشت ميز نشست...لاريسا با حوله اي که روي شانه اش بود وارد آشپزخانه شد و گفت:

-زود کوفت کن بريم...

باران سري تکان داد و مشغول خوردن شد...بعد از ده دقيقه هر دو دست از خوردن کشيدند و با شور و شوق حاضر شدند....لاريسا بدون اين که نگران باشد مشغول اماده کردن لباس و وسايل مراسم ازدواجش بود...

بالاخره ساعت 7 بود که هر دو از خانه خارج شدند و به سمت آرايشگاهي که نزديک خانه ي لاريسا بود راه افتادند...باران خوشحال بود..خوشحال از اين که بالاخره مراسم ازدواج لاريسا فرا رسيده بود...خوشحال بود که بالاخره مي تواند به بهانه ي عروسي لاريسا چند ساعتي را به آرسام و پدرش فکر نکند...

با هم وارد سالن آرايشگاه شدند...صاحب آرايشگاه،مژگان به سمتشان امد و با هر دو سلام و احوالپرسي کرد...بعد هم رو به باران گفت:

-شما برو پيش سميه...

باران "باشه" اي گفت و به نزد دختر جواني که نامش سميه بود رفت...روي صندلي نشست و همان طور که در آينه به خودش نگاه مي کرد دعا کرد که آرسام به قولش عمل کند و در مراسم حاضر شود...

+++

باران و لاريسا با بهت به خودشان در آينه نگاه مي کردند...مژگان موهاي لاريسا را شينيون کرده بود و چتري هايش را کج توي صورتش ريخته بود...تاج زيبايي که لاريسا قبلا آن را خريده بود هم روي صورتش گذاشته بود و آرايش مليح و متناسبي روي صورتش انجام داده بود...

سميه هم همه ي موهاي فر باران را موس زده بود و به شکل گل بزرگي بالاي سرش جمع کرده بود...آرايش صورتش حتي از آرايش لاريسا هم زيباتر شده بود...بدن هر دو را اپيلاسيون کرده بودند و برايشان ناخن مصنوعي کاشته بودند...

لاريسا و باران به هم نگاه کردند و با رضايت لبخند زدند....مژگان به سمتشان آمد و گفت:

-چطوره؟؟؟خوشتون اومد؟؟؟

لاريسا به اينه نگاه کرد و گفت:

-محشره مژگان...من که خيلي راضيم...

باران هم سري به نشانه ي تايد تکان داد و گفت:

-منم همين طور..دستتون در نکنه....خسته نباشي سميه...

سميه همان طور که تافت مو را روي سر يکي از مشتريانش خالي مي کرد گفت:

-خواهش مي کنم...

مزگان نفسي از سر اسودگي کشيد و گفت:

-زود باشين لباساتونو بپوشين که دير شد...

باران و لاريسا به سمت لباس هايشان رفتند و با کمک مژگان آن ها را به تن کردند....لاريسا با محمود تماس گرفت و محمود هم گفت که با بهنام دم در منتظرشان است...باران مانتويش را پوشيد و شال حريري را هم روي سرش انداخت...هر دو دوباره از مژگان تشکر کردند و از آرايشگاه خارج شدند...باران سوار ماشين بهنام شد و به سمت تالار حرکت کردند اما لاريسا و محمود ماندند تا فيلم بردار از آن ها فيلم بگيرد...

+++

مرضيه به استقبال باران آمد و گفت:

-سلام...چرا اين قدر دير کردي؟؟؟

باران نگاهي به ساعت کرد:

-ترافيک بود...

مرضيه به رختکن اشاره کرد:

-برو لباساتو عوض کن بيا...

باران سري تکان داد و به سمت رختکن به راه افتاد...مانتو و شالش را در آورد و موهايش را مرتب کرد...صندل هايش را هم پوشيد و از رختکن خارج شد...مراسم ازدواج لاريسا و محمود مختلط بود....همان طور که به سمت مرضيه مي رفت با چشم دنبال آرسام مي گشت...چه قدر دوست داشت همان لحظه آرسام را با آن لبخند گرم و صميمي ببيند...اما آرسام نبود..کنار مرضيه نشست و با کساني که سر ميزشان بودن سلام و احوالپرسي کرد...لاريسا هنوز نيامده بود...

موبايلش را بيرون کشيد تا اس ام اسي براي آرسام بفرستد که صداي گرم آرسام را شنيد:

-سلام...

باران سرش را بالا گرفت و با ديدن آرسام ناخودآگاه لبخند زد..:

-سلام..چرا اين قدر دير اومدي؟؟؟

آرسام کتش را مرتب کرد و گفت:

-ببخشيد..پنجشنبه است ديگه..ترافيکه....

باران نگاهي به مرضيه انداخت و با ديدن چشمان گرد شده او به سرعت گفت:

-مامان..ايشون دکتر مجاورن...

بعد رو به آرسام گفت:

-آرسام..مامانم...

آرسام با همان لحن صميمي مشغول سلام و احوالپرسي با مرضيه شد و باران هم فرصتي پيدا کرد تا تيپ او را بررسي کند...کت و شلوار طوسي رنگي پوشيده بود و از زير کتش هم بلوز سفيد رنگي خودنمايي مي کرد...کراوات تيره رنگي هم بسته بود و موهايش مثل هميشه شلوغ و نامرتب بود...

داشت با رضايت آرسام را برانداز مي کرد که زيبا،دخترخاله ي لاريسا بلند داد زد:

-عروس و داماد اومدن....

مرضيه از جا بلند شد و به سمت ورودي تالار رفت...باران و آرسام هم پشت سر او حرکت مي کردند...آرسام آرام در گوش باران گفت:

-چه قدر خوشگل شدي....

باران لبخند زد و گفت:

-مرسي...تو هم خيلي خوش تيپ شدي...

آرسام ژست گرفت:

-بودم...

باران سلقمه اي به او زد:

-اعتماد به نفست از پهنا تو حلقم...

آرسام سرخوشانه خنديد....با خود فکر کرد:

-چه شبي بشه امشب..!!!

باران کمي از آرسام فاصله گرفت و به سمت لاريسا که در جايگاه مخصوص عروس و داماد نشسته بود رفت...لاريسا لبخند خبيثي زد و گفت:

-آرسامو ديدي خر کيف شدي..نه؟؟؟

باران زير لبي گفت:

-زهرمار...خجالت بکش...

لاريسا پرسيد:

-مامانت آرسامو ديد چي کار کرد؟؟؟

باران شانه اي بالا انداخت:

-هيچي...بيچاره چشماش چهار تا شد...

لاريسا آرسام را برانداز کرد:

-حق داره والا...

باران اخم با مزه اي کرد:

-چشم ندوز...صاحب داره...

هر دو آرام خنديدند...لاريسا دستي به پيراهنش کشيد و گفت:

-جاي اين که بشيني ور دل من چرت و پرت بگي گمشو برو يکم برقص...

باران همان طور که به سمت محوطه ي رقص مي رفت گفت:

-عفت کلام داشته باش خواهر...

لاريسا حنديد و باران هم به سراغ بهنام رفت تا با هم برقصند...

مرضيه گوشه اي نشسته بود و به رقصيدن باران و بهنام نگاه مي کرد...آهي کشيد و زير چشمي به آرسام که کمي آن طرف تر نشسته بود نگاه کرد...با اين که نمي خواست اعتراف کند اما حسابي او را پسنديده بود...اصلا تصور نمي کرد آرسام اين قدر جذاب و جوان باشد...

باران صدايش زد تا با هم برقصند..بهنام هم به سمت آرسام رفت و او را بلند کرد...همه با هم مشغول رقصيدن بودند...بعد از مدتي لاريسا و محمود هم براي رقصيدن از جا بلند شدند و همه ي مهمان ها دور آن دو حلقه زدند...باران کنار آرسام ايستاده بود و با لذت عطر او را به مشام مي کشيد..يعني روزي مي رسيد که جاي لاريسا و محمود او و آرسام باشند..؟؟؟

+++

باران با بشقاب حاوي زرشک پلو با مرغ به سمت ارسام که تنها سر ميزي نشسته بود رفت و همان طور که کنار او مي نشست گفت:

-نبينم تنها نشستي...

آرسام همان طور که قاشقش را از برنج پر مي کرد گفت:

-بشين کنار خودم...ديگه بلند نشو...

باران چشمانش را باز و بسته کرد:

-چشـــم....

آرسام به او لبخند زد و در سکوت مشغول خوردن شدند...هر دو به يک چيز فکر مي کردند...به فرشاد مجاور.. اگر او راضي مي شد در چند ماه آينده مراسم ازدواج آن ها نيز برگزار مي شد...باران کمي از نوشابه اش خورد و با حسرت به لاريسا و محمود که جلوي فيلم بردار غذا مي خوردند نگاه کرد...

آرسام رد نگاه او را گرفت و گفت:

-اون جوري نگاه نکن عزيزم...ايشالا چند ماه ديگه ما جاي لاريسا و محموديم...

باران چيزي نگفت...مي ترسيد چيزي بگويد و اشک هايش سرازير شود....آرسام همان طور که به قيافه ي بغ کرده ي باران نگاه مي کرد با خود فکر مي کرد:

-چه قدر خوب شد بهش نگفتم چند روزه بابا از خونه بيرونم کرده...وگرنه بيچاره سکته مي کرد...

با آمدن بهنام هر دو از آن حال و هوا خارج شدند...بهنام کنار آن ها نشست و گفت:

-آقا آرسام خوب خواهر منو تور کرديا....

نوشابه به گلوي آرسام پريد و شروع کرد به سرفه کردن...باران همان طور که به پشت آرسام مي زد گفت:

-خجالت بکش بهنام..اين حرفا چيه...؟؟؟

بهنام يک تاي ابرويش را بالا برد:

-خواهر گلم...من نه گوشام درازه....نه دم دارم....الکي منو خر نکنين...حالا هم جاي اين حرفا بلند شين بريم برقصيم...

باران بدون اين که اظهار خستگي کند از جا بلند شد و با چشماني پر از خواهش به آرسام خيره شد....

آرسام که متوجه منظور باران شده بود با لبخند از جا بلند شد و با هم به سمت محوطه ي رقص رفتند.... بهنام هم همراه زيبا،دخترخاله ي لاريسا مي رقصيد....باران همان طور که همراه با اهنگ خودش را تکان مي داد فکر کرد:

-اي کاش بهنام چيزي نمي فهميد....حالا اگه باباي آرسام راضي نشه خيلي بد ميشه....

همان لحظه اهنگ تمام شد و همه دوباره نشستند....لاريسا و محمود براي رقص دانس از جا بلند شدند...

چراغ ها خاموش شد و تنها قامت لاريسا و محمود مشخص بود که آرام آرام تکان مي خوردند....

فصل بيست و سوم.

مرضيه همان طور که روسري اش را گره مي زد گفت:

-تو و بهنام برين...من خستم...مي خوام برم خونه...

باران رژ کالباسي رنگ را چند بار روي لبش کشيد و گفت:

-شما بخواين برين خونه ما با کدوم ماشين بريم؟؟؟

بهنام که تا آن موقع ساکت بود گفت:

-بذار مامان بره منو تو با آرسام ميريم...

مرضيه کيفش را برداشت و گفت:

-آره با آرسام برين...فقط زود برگردين....

باران:باشه...

مرضيه رفت تا از خانواده ي لاريسا و محمود خداحافظي کند..عروسي تمام شده بود و اقوام نزديک عروس و داماد مي خواستند ماشين عروس را دنبال کنند...آرسام وارد رختکن شد و پرسيد:

-برنامتون چيه؟؟؟

بهنام شانه اي بالا انداخت:

-منو باران با ماشين تو ميايم...مامان مي خواد با ماشين خودمون برگرده خونه...

آرسام سري تکان داد و گفت:

-باشه پس زود بياين....لاريسا و محمود رفتن...

باران سريع شالش را سر کرد و کيف و وسايلش را هم برداشت....همه با هم از رختکن خارج شدند و به سمت ماشين آرسام که بيرون از تالار پارک بود رفتند....لاريسا و محمود جلوي ماشين ايستاده بودند و با چند نفري از مهمانان که دنبال ماشين آن ها نميامدند خداحافظي مي کردند...باران فرصت را مناسب ديد و گفت:

-آرسام تا حرکت نکردن آهنگ بذار...

آرسام داشبورد را باز کرد و سي دي آبي رنگي را بيرون کشيد...صداي ضبط را هم تا آخر زياد کرد و شيشه ها را هم تا آخر پايين داد...باران سرخوشانه لبخند زد....لاريسا که توجهش به صداي ضبط جلب شده بود به سمت ماشين آن ها نگاه کرد و با ديدن باران و آرسام و بهنام لبخند پت و پهني زد...

باران سرش را از شيشه بيرون برد و گفت:

-برين ديگه...ملت علاف شمان...

محمود اين حرف باران را شنيد و به اتفاق لاريسا سوار شدند...همين که ماشين آن ها حرکت کرد جوان هاي فاميل همان طور که جيغ مي زدند سوار ماشين هايشان شدند...

آرسام پايش را روي پدال گاز فشرد و کوپه ي محمود را تعقيب کرد...بهنام هم دستش را از زير دست آرسام رد کرده بود و بوق مي زد...

باران خنديد....چه قدر آن روز خوش گذشته بود...!!!

نيم ساعتي را در خيابان ها چرخيدند و بعد جلوي خانه ي لاريسا و محمود توقف کردند...همه از ماشين ها پياده شدند تا با لاريسا و محمود خداحافظي کنند...مادر لاريسا گريه مي کرد...باران نگاهي به ساعت انداخت...مرضيه گفته بود زود برگردند...به ارسام و بهنام گفت:

-بياين بريم ازشون خدافظي کنيم برگرديم خونه...دير وقته....

همه با هم به سمت لاريسا و محمود که جلوي در ايستاده بودند رفتند...لاريسا باران را بغل کرد...آرام در گوشش گفت:

-برو به جونم دعا کن که يه کاري کردم آرسامو ببيني...

باران به شانه اش کوبيد:

-خب حالا...

بعد هم نگاهي به اطرافش انداخت و گفت:

-گيتا کو؟؟از اول مهموني نديدمش...

لاريسا با دست به گوشه اي اشاره کرد و گفت:

-وا مگه کوري...؟؟؟برو باهاش سلام و احوالپرسي کن...

باران شالش را که افتاده بود دوباره سر کرد و گفت:

-باشه فردا بهت زنگ ميزنم...ايشالا خوشبخت بشي...براي فارغ و تحصيلي بچه ات بيايم...

لاريسا:مرسي..ايشالا عروسي خودت و آرسام...ايشالا عروسي بهنام...

کمي ديگر با هم حرف زدند و باران به سمت گيتا رفت تا با او هم حال و احوالي بکند...گيتا به ديدن باران لبخند زد و گفت:

-سلام...همين الان مي خواستم بيام پيشت...

باران با او دست داد و پرسيد:

-تو کجاي تالار نشسته بودي؟؟؟من هر چه قدر گشتم نديدمت...

گيتا دستي روي شکمش کشيد و گفت:

-من گوشه ي تالار نشسته بودم...اتفاقا من تو رو ديدم...خواستم بيام باهات سلام و احوالپرسي کنم ديدم داري مي رقصي...

همان لحظه بهنام باران را صدا زد تا بروند...باران نگاهي به بهنام و ارسام که منتظر او بودند کرد و مشغول خداحافظي با گيتا شد....

+++

بالاخره ساعت 2 نيمه شب بود که بهنام و باران وارد خانه شدند...مرضيه خوابيده بود...باران بي سر و صدا به اتاقش رفت...لباس هايش را عوض کرد و وارد حمام شد...در عرض ده دقيقه دوش آب سردي گرفت و از حمام خارج شد...يک تي شرت گشاد و سفيد رنگ به همراه يک شلوارک ياسي بيرون کشيد و پوشيد... همان طور که با شير پاک کن آرايشش را پاک مي کرد گفت:

-اينم از عروسي لاريسا...چه قدر زود تموم شد...

آهي کشيد و گيره هاي موهايش را باز کرد...هيچ صدايي از اتاق بهنام نميامد...شايد او هم خوابيده بود...

چراغ را خاموش کرد و روي تخت دراز کشيد...سعي کرد چهره ي آرسام را در ذهنش مجسم کند....

چه قدر آن شب خوش تيپ شده بود..!!!آهي کشيد و با خود فکر کرد که اگر پدر آرسام با ازدواج آن ها موافقت نکند چه؟؟؟افکارش را پس زد.....سعي کرد به چيرهاي خوبي که قرار بود اتفاق بيوفتد فکر کند....

مانند مشهد رفتن با لاريسا تا هفته ي ديگر....از تصور کارهايي که قرار بود با لاريسا در مشهد انجام بدهند لبخندي زد و خيلي زود به خواب رفت...

باران پايش را به زمين کوبيد:

-مـــامـــان...

مرضيه با اخم جواب داد:

-يامان...

بهنام خنديد...باران با غيض رو به او گفت:

-زهرمار...

بهنام لب هايش را روي هم فشرد تا نخندد...قيافه ي باران ديدني بود...لب و لوچه اش اويزان شده بود و دست به سينه کنار در اتاقش ايستاده بود...باران همان طور که با موهايش ور مي رفت گفت:

-خب چرا نميذاري برم؟؟؟لاريسا هم که هست....

مرضيه به سمت باران برگشت و گفت:

-باران ميگم نه...چه معني ميده دو تا دختر جوون تنها برن مشهد....؟؟؟

باران با بغض گفت:

-مامان،لاري نذر داره....بايد بريم...

مرضيه مشکوک پرسيد:

-نذر؟؟؟چه نذري؟؟؟

باران ناراحت جواب داد:

-نذر کرده بود حالم خوب بشه با هم بريم مشهد....

يک تاي ابروي مرضيه بالا رفت...بهنام خودش را انداخت وسط:

-بذار بره ديگه مادر من....بذار بره دو روز از دستش يه نفس راحت بکشيم...

باران به سمت بهنام خيز برداشت و بهنام هم با خنده دور تا دور پذيرايي مي دويد...مرضيه بلند داد زد:

-بهنـــام...بـــاران...

باران چشم غره اي به بهنام رفت و بي صدا به اتاقش برگشت...موبايلش را برداشت و با لاريسا تماس گرفت...بعد از چند بوق لاريسا جواب داد:

-بله؟؟؟

باران با ناراحتي گفت:

-لاري...مامانم نميذاره بيام مشهد....

لاريسا با حرص گفت:

-يعني چي؟؟؟دو روز مونده به رفتنمون ميگي..؟؟؟تازه من نذر دارم...بايد بريم ادا کنيم...

باران نفسش را بيرون داد:

-همه ي اينا رو بهش گفتم...نميذاره....

لاريسا کمي فکر کرد و گفت:

-من الان زنگ ميزنم خونتون...تو گوشي رو بر ندار....بذار خودم با مامانت حرف بزنم...

باران با اميدواري گفت:

-باشه...همه ي تلاشتو بکن...

لاريسا:باشه..نگران نباش...خدافظ....

باران:خدافظ....

موبايلش را روي تخت پرتاب کرد و به سمت چمدان کوچکش که روي زمين ولو بود رفت....همان طور که لباس هايش را مرتب داخل آن مي چيد در دل دعا مي کرد لاري بتواند مادرش را راضي کند....

+++

باران روي تختش دراز کشيده بود به سقف خيره شده بود....نيم ساعتي مي شد که لاريسا مشغول چانه زدن با مرضيه بود...صداي خداحافظي مرضيه را که شنيد روي تختش نشست...نگراني و استرس به جانش چنگ انداخته بود...

صداي قدم هاي مرضيه را شنيد که به اتاق نزديک مي شد...سريع روي تخت دراز کشيد و منتظر ماند...بعد از چند دقيقه مرضيه وارد اتاق شد و گفت:

-تو به لاريسا گفتي زنگ بزنه منو راضي کنه؟؟؟

باران مظلومانه سرش را به نشانه ي نه تکان داد....مرضيه با اخم گفت:

-ديگه اين قدر اصرار کرد نتونستم روشو بندازم زمين...ولي از حالا گفته باشم باران....دردسري درست کني من ميدونم با تو...

خواست از اتاق خارج شود که لحظه ي آخر گفت:

-به لاريسا هم بگو دفعه هاي بعد از اين نذراي سنگين نکنه....

باران جيغي از سر خوشحالي زد و به سمت موبايلش شيرجه رفت....اس ام اسي براي لاريسا فرستاد و به او خبر داد که مرضيه راضي شده....بعد هم در کمال ارامش مشغول جمع کردن وسايلش شد....

فصل بيست و چهارم.

باران چند نفس عميق کشيد و شماره ي آرسام را گرفت...براي چند ساعت ديگر بليط قطار داشت.... تصميم داشت با ارسام تماس بگيرد تا قراري بگذارند و با هم خداحافظي کنند.... تماس برقرار شد:

آرسام:جانم باران؟؟؟

باران:سلام ارسام خوبي؟؟؟

آرسام:قربونت تو چطوري؟؟؟

باران:بد نيستم....راستش...امروز وقت آزاد داري؟؟؟

آرسام:چه طور؟؟؟

باران:بايد ببينمت...

لحن آرسام به يک باره نگران شد:

-چيزي شده....؟؟؟

باران سريع گفت:

-نه نه...يه کاري باهات دارم...

آرسام نفس راحتي کشيد و گفت:

-راستش ماشين من تعميرگاهه...اگه ميتوني بيا دنبالم با هم بريم بيرون....

باران:باشه...ساعت 5 ميام دنبالت...کاري نداري؟؟؟؟؟

ارسام:نه قربونت...خدافظ...

باران:خدافظ...

موبايلش را به شارژ زد و به سمت چمدانش رفت تا آن را براي آخرين بار چک کند....وقتي از کامل بودن وسايلش مطمئن شد لباس هايي را که اماده کرده بود پوشيد....يک شلوار جين مشکي...يک مانتوي کوتاه سفيد...و شالي که ترکيبي از اين دو رنگ بود...

کمي آرايش کرد و همراه چمدانش از اتاق خارج شد...مرضيه با قرآن کنار در ايستاده بود...بهنام هم منتظر بود تا با اوخداحافظي کند...مرضيه باران را در آغوش کشيد و گفت:

-مواظب خودت باش...هر کاري داشتي بهم زنگ بزن....التماس دعا...به آقا سلام برسون...

باران خودش را از مرضيه جدا کرد و گفت:

-چشم...

به سمت بهنام برگشت تا با او هم خداحافظي کند...بهنام با لبخند محکم پس گردن باران زد..باران همان طور که گردنش را مي ماليد گفت:

-چته وحشي؟؟؟چه وضع خداحافظي کردنه؟؟؟

بهنام:از خداتم باشه دست من بچسبه پشت گردنت...مواظب خودت باش...التماس دعا...

باران سري تکان داد و بعد از رد شدن از زير قرآن کفش هايش را پوشيد...مرضيه کاسه ي آبي را به دست بهنام داد و گفت:

-برو بريز پشت سر باران...

بهنام کاسه را گرفت و همراه باران از خانه خارج شد....باران همان طور که چمدان هايش را در صندوق عقب مي گذاشت به ساعت نگاه کرد...ساعت 5 بود...بايد عجله مي کرد....از بهنام خداحافظي کرد و سريع سوار ماشين شد...دنده را عوض کرد و پايش را روي پدال گاز فشرد...از آينه عقب بهنام را ديد که کاسه ي آب را پشت سر ماشين پاشيد و به خانه برگشت....

+++

باران با دستش روي فرمان ضرب گرفته بود....پنج دقيقه اي مي شد که جلوي در خانه ي آرسام ايستاده بود...چند باري به او زنگ زده بود تا بگويد بيايد پايين اما آرسام جواب نداده بود...نگاهي به ساعت انداخت... اگر نمي جنبيد ديرش مي شد...با قدم هايي نامطمئن از ماشين پياده شد و به سمت خانه ي ويلايي آرسام رفت....با دستاني لرزان زنگ را فشرد....

فرشاد در خانه نشسته بود و تلويزيون نگاه مي کرد....آرسام با شنيدن صداي زنگ متوجه شد که باران امده...سريع از اتاقش بيرون دويد...خواست از پله ها پايين برود که به ياد آورد موبايلش را جا گذاشته..زير لب غريد:

-اه..لعنتي...

دوباره به اتاقش برگشت تا موبايلش را پيدا کند و در همين لحظه بود که فرشاد با شنيدن صداي زنگ از جا بلند شد و به سمت آيفون رفت....قامت دختر جواني را ديد که پشت در ايستاده بود... حدس مي زد آن دختر باران باشد... گوشي آيفون را برداشت:

-بله؟؟؟

صداي باران را شنيد که مي گفت:

-سلام..ببخشيد آقا آرسام هستن؟؟؟

فرشاد نگاه دقيق تري به آن دختر انداخت و گفت:

-چند لحظه منتظر باشين..

گوشي آيفون را گذاشت و به سمت در ورودي رفت....

+++

باران با نگراني جلوي در خانه قدم مي زد....مطمئن بود آن مرد فرشاد مجاور است...با شنيدن صداي در به عقب برگشت...مرد ميان سالي با شلوار پارچه اي و تي شرت جلوي در ايستاده بود و موشکافانه او را برانداز مي کرد....

باران زير لبي سلام داد...فرشاد جوابش را داد و پرسيد:

-تو باراني؟؟؟

باران به تاييد سر تکان داد....فرشاد بي رحمانه ادامه داد:

-آرسام در مورد تو خيلي با من حرف زده....من کاري ندارم تو دختر خوبي هستي يا نه....ولي مطمئنم يه دختر مطلقه ي سابقه دار نميتونه عروس خاندان مجاور بشه...بهتره اين قدر مزاحم زندگي ارسام نشي....

هيچ وقت خودتو با آرسام مقايسه نکن....تو خيلي از آرسام پايين تري....

باران شکست...نفس نفس مي زد....دستانش يخ بسته بود و بدنش مي لرزيد....اشک هايش دانه دانه از چشمانش روي آسفالت کف خيابان مي چکيدند....فرشاد بدون اين که توجهي به او بکند به خانه برگشت...

باران چند قدم عقب رفت....به محض لمس کردن دستگيره،در را باز کرد و خودش را داخل ماشين پرتاب کرد...

سرش را روي فرمان گذاشت...نمي توانست نفس بکشد...رعشه ي وحشتناکي به بدنش افتاده بود....نمي دانست چه مدت گذشت که چند تقه به شيشه خورد...آرسام با چشماني متعجب و وحشت زده به باران نگاه مي کرد...باران چند لحظه به ارسام خيره شد...تک تک اجزاي صورت او را به خاطر سپرد...بعد هم قفل مرکزي را زد وکمربندش را بست...صداي آرسام را مي شنيد که او را صدا مي زد....چشمانش را چند بار باز و بسته کرد و بعد همان طور که آينه را تنظيم مي کرد زير لب زمزمه کرد:

-همه چيز تموم شد آرسام..همه چيز تموم شد...

و بعد پايش را روي پدال گاز فشرد....باران رفت و ارسام را در يک دنيا پرسش بي پاسخ و بهت و حيرت به جا گذاشت...

+++

آرسام با عجله به خانه برگشت..فرشاد باز جلوي تلويزيون لم داده بود و مشغول تماشاي يک فيلم خارجي بود...آرسام جلوي تلويزيون ايستاد و با عصبانيت گفت:

-به باران چي گفتي؟؟؟

فرشاد خميازه کشيد:

-چيزايي که بايد مي دونست و تو بهش نگفته بودي....

نفس آرسام در سينه اش حبس شد:

-چي مثلا؟؟؟

فرشاد با عصبانيت گفت:

-گفتم که تو در حد خاندان ما نيستي...گفتم که تو از آرسام پايين تري....گفتم بره با يه هم سطح خودش وصلت کنه....

آرسام با کف دست محکم به پيشانيش کوبيد و زير لب ناليد:

-واي...چي کار کردي بابا....؟؟؟

فرشاد با ديدن حال خراب آرسام عصباني تر شد:

-جاي اين که بياي ازم تشکر کني دوباره تو خونه راهت دادم و سعي کني دختره رو فراموش کني وايستادي جلوي من کولي بازي در مياري؟؟؟

آرسام با عصبانيت به اتاقش رفت:

-اين قدر خونتونو تو سر من نکوبين...الان خودم از اين جا ميرم...

فرشاد غريد:

-به درک..گمشو بيرون....

آرسام به سرعت چند دست لباس و وسايل مورد نيازش را برداشت و از خانه خارج شد...فرشاد با با بهت به رفتن او نگاه کرد...باورش نمي شد آرسام به خاطر آن دختر از خانه برود...دوباره قيافه ي دختر جوان جلوي چشمانش نقس بست....چه قدر قيافه ي آشنايي داشت...

+++

باران گريان وارد راه آهن شد...لاريسا با عصبانيت به استقبالش آمد:

-تو کدوم گور...

با ديدن حال و روز باران حرف در دهانش ماسيد....شانه هاي باران را تکان داد:

-باران؟؟؟باران؟؟؟اين چه وضعيه؟؟؟چي شده؟؟؟

باران دستمالي از جيبش بيرون کشيد و اشک هايش را پاک کرد...لاريسا دوباره با صداي بلند پرسيد:

-ميگم چي شده؟؟؟

باران با بغض ماجرا را براي لاريسا تعريف کرد....بعد هم افزود:

-بيا...هي بهم ميگي آرسامو ول نکن...تنها نذار...اينم عاقبتش...

لاريسا:هنوزم ميگم....يعني چي؟؟؟؟به خاطر چرت و پرتاي باباي ارسام مي خواي تسليم بشي...؟؟؟

باران شقيقه هايش را ماليد....:

-هيچي نميدونم...فعلا چيزي نگو لاريسا....

لاريسا بدون هيچ حرفي دست باران را کشيد و با هم به سمت قطارشان به راه افتادند....

+++

آرسام توي مطب نشسته بود عصبي يکي از پاهايش را روي زمين مي کوبيد....زير لب گفت:

-بردار محمود...بردار....

صداي محمود را شنيد:

-بله؟؟؟

آرسام سريع گفت:

-سلام محمود خوبي؟؟؟

محمود تازه ارسام را شناخت:

-ممنون آرسام جان....تو خوبي؟؟؟

آرسام:قربونت...خبري از لاريسا و باران نداري؟؟؟

محمود با تعجب گفت:

-مگه نميدوني؟؟؟لاريسا و باران رفتن مشهد...

آرسام با بهت تکرار کرد:

-مشهد؟؟؟

محمود جواب داد:

-آره...الان قطارشون حرکت کرده....

آرسام درمانده پرسيد:

-کي بر ميگردن؟؟؟

محمود:فقط بليط رفت گرفتن...معلوم نيست کي برگردن....

آرسام سريع خداحافظي کرد...احساس مي کرد دنيا جلوي چشمانش تيره و تار مي شود...تصوير چشمان اشک الود باران جلوي چشمانش رژه مي رفت....

با مشت محکم روي ميز کوبيد....موبايلش را برداشت و شماره ي باران را گرفت..:

-دستگاه مشترک مورد نظر خاموش مي باشد....

لاريسا در اتاق را باز کرد و داخل شد...باران هم همان طور که چمدانش را مي کشيد دنبال او وارد اتاق شد...يک ساعتي مي شد که به مشهد رسيده و حالا در هتل بودند..لاريسا همان طور که دکمه هاي مانتويش را باز مي کرد گفت:

-من مي خوام يکم بخوابم...خيلي خوابم مياد...تو چي کار مي کني؟؟

باران با لحن غمگيني گفت:

-من دارم ميرم حرم...

لاريسا پرسيد:

-خسته نيستي؟؟

باران پوزخند زد...به محض اين که قطار حرکت کرده بود،يک عدد قرص آرام بخش خورده بود و کل راه را خوابيده بود...لاريسا بي هيچ حرفي به سمت اتاق رفت و روي تخت دراز کشيد..باران هم لباس هايش را با يک مانتو و شلوار و شال مشکي عوض کرد و چادرش را هم سر کرد...چه قدر با چادر قيافه ي مظلومي پيدا مي کرد...!!!کيفش را برداشت و بي سروصدا از اتاق خارج شد...از هتل تا حرم پنچ دقيقه بيشتر راه نبود... جلوي ورودي حرم بازرسي بدني شد و وارد صحن شد...خم شد و همان طور که دستش را روي سينه اش گذاشته بود سلام داد...چه قدر دلش براي مشهد تنگ شده بود...!!!ده سالي مي شد که به مشهد نيامده بود...وارد حرم شد...با بغضي که به سنگيني يک کوه بود به سمت ضريح رفت...

داخل حرم شلوغ تر از آني بود که فکرش را مي کرد...صداي جيغ هاي زني که به ضريح چسبيده بود اعصابش را متشنج مي کرد....به زور راهي باز کرد و خودش را به ضريح چسباند...چند بار آن را بوسيد و بعد همان طور که پيشاني اش را به ميله هاي سرد ضريح چسبانده بود،شروع به حرف زدن کرد:

-نميدونم چي بگم...نميدونم حکمت اين ماجرا چيه؟؟؟نميدونم چه حکمتي داره که تا به هرچي عادت مي کنم اونو ازم مي گيري....اول از همه خانوادم...بعد نامزدم...بعد جوونيم...بعد سهيل...بعد بابام...حالا هم آرسام...

با گفتن نام آرسام چند قطره اشک آرام از چشکش چکيد:

-عجيبه...اما از دستت دلگير نيستم...ديگه تو رو مقصر نميدونم...لاريسا راست مي گفت...هر خيري که به ما مي رسه از طرف توئه اما هر شري که بهمون ميرسه به خاطر اعمال خودمونه...ازت نمي خوام به زور آرسامو بهم بدي...اگه به صلاحمه بهم برش گردون...اگه نه کمکم کن فراموشش کنم...

يک بار ديگر ضريح را بوسيد و از آن جدا شد...فشار جمعيت به قدري زياد شده بود که اگر هم مي خواست ديگر نمي توانست به ضريح بچسبد...کمي از ضريح فاصله گرفت و آرام شروع کرد براي مرضيه و بهنام و ساير افراد دعا کردن...

+++

آرسام روي صندلي مطب نشسته بود و به نقظه اي نامعلوم خيره شده بود...گوشي باران هم چنان خاموش بود...در ذهنش حساب کرد...دو روز از رفتن باران مي گذشت اما هنوز نتوانسته بود خبري از او بگيرد...نگاهي به ساندويچ نيم خورده اش که روي ميز بود انداخت...هواي مطب يک باره برايش خفقان آور شد..سريع بلند شد و بعد از برداشتن کتش از مطب خارج شد...اي کاش زمان به عقب بر مي گشت...!!!

آن وقت مي دانست چه کند که حالا باران را داشته باشد...نگاهي به اطراف انداخت...به همان خياباني که هميشه با باران مي آمدند رسيده بود..با بغض لب جدول نشست...صداي رعد و برق دوباره باران را به ياد او آورد...بي اختيار موبايلش را بيرون کشيد و دوباره شماره ي باران را گرفت:

-دستگاه مشترک مورد نظر خاموش مي باشد....

تماس را قطع کرد...فايل موزيک هايش را باز کرد و آهنگ ها را بالا و پايين کرد..دستش روي آهنگ محمد چناري متوقف شد:

خيلي روزا از سر لجبازي ... چترمو جا مي زارم تو خونه

دوست دارم مريض بشم تو بارون ... شايد حالم تــــورو برگردونه

خيلي وقته تو خودم کز کردم ... خيلي وقته زندگيم دلگيره

اين روزا حس مي کنم احساسم ... ديگه کم کم داره از دست ميره

.

.

.

خيلي وقته روزاي باروني ... حس تنهايي عذابم ميده

نميدونم بي تــــو چندتا پاييز ... اين خيابون منو تنها ديده

خيلي وقته روزاي باروني ... حس تنهايي عذابم ميده

نميدونم بي تــــو چندتا پاييز ... اين خيابون منو تنها ديده

.

.

.

آخرين بار دستکشت جا مونده ... تو جيب ژاکت آبي رنگم

عطردستاتــــو هنوزم ميده ... آخ نميدوني چقدر دلتنگم

آخرين بار دستکشت جا مونده ... تو جيب ژاکت آبي رنگم

عطر دستاتو هنوزم ميده ... آخ نميدوني چقدر ...

آن روزي که باران از روي حواس پرتي در پاساژ دستش را گرفته بود به ياد اورد....چه قدر آن روز لمس دستان سرد و کوچک باران برايش لذت بحش بود...

آخ نميدوني چقدر ... آخ نميدوني چقدر ... آخ نميدوني چقدر.

خيلي وقته روزاي باروني ... حس تنهايي عذابم ميده

نميدونم بي تــــو چندتا پاييز ... اين خيابون منو تنها ديده

خيلي وقته روزاي باروني ... حس تنهايي عذابم ميده

نميدونم بي تــــو چندتا پاييز ... اين خيابون منو تنها ديده

خيلي وقته روزاي باروني ... خيلي وقته ... خيلي وقته

اين خيابون منو تنها ديده ... خيلي وقته ... خيلي وقته

سرش را بالا گرفت و به اسمان باراني نگاه کرد...بعد از چند دقيقه چشمانش را بست و زير لب گفت:

-تروخدا برگرد باران...تروخدا برگرد...

فصل بيست و پنجم.

لاريسا و باران روي مبل نشسته بودند و حرف ميزدند:

لاريسا:حالا مي حواي چي کار کني باران؟؟؟

باران زانوهايش را بغل کرد:

-نميدونم لاري...حسابي گيج شدم...از يه طرف با خودم ميگم نبايد اين قدر زود تسليم شم... از يه طرفي هم ياد حرفاي باباي آرسام ميوفتم وبا خودم ميگم حالا که باباش هيچ جوره راضي نميشه بهتره از زندگي آرسام برم بيرون...

لاريسا سري تکان داد:

-مگه کشکه؟؟؟اصلا از اون موقع با آرسام حرف زدي؟؟شايد تو اين چند روز همه چيز عوض شده باشه...

باران نگاهي به صفحه ي سياه موبايلش انداخت وگفت:

-از اون موقع گوشيم خاموشه....

لاريسا با لحني محکم گفت:

-روشنش کن باران...اين طوري هم خودت داري عذاب مي کشي هم داري اون بدبختو عذاب ميدي...

باران با ترديد به موبايلش نگاه کرد...خودش هم به شدت وسوسه شده بود که موبايلش را روشن کند و با آرسام حرف بزند...با يادآوري چشمان مشکي و لبخند آرام بخش آرسام ناخودآگاه دستش به سمت موبايلش رفت و آن را روشن کرد...به محض روشن شدن موبايل، سيل ميس کال ها و اس ام اس ها سرازير شد:

-42 تا آرسام...5 تا بهنام...3 تا گيتا...7 تامرضيه...

باران همان طور که بلند بلند اين ارقام را براي لاريسا مي خواند اس ام اس هايش را هم چک مي کرد... همه ي آن ها از جانب آرسام بودند...:

-سلام...چرا موبايلت خاموشه....؟؟؟بذار با هم حرف بزنيم باران...به خدا برات توضيح ميدم...

-باران جواب بده...

-چرا گوشيتو خاموش کردي؟؟؟

-باران گوشيتو بردار..به خدا برات توضيح ميدم...

باران آهي کشيد و موبايلش را روي تخت انداخت...لاريسابا اخم گفت:

-بيچاره رو اين چند روز دق دادي....

باران:حال خودم بهتر از اون نبوده...

چند نفس عميق کشيد و گفت:

-لاري من ديشب خيلي فکر کردم...تصميمو گرفتم...به محض اين که برگرديم تهران ميرم براي نيويورک بليط مي گيرم...

لاريسا با عصبانيت گفت:

-تو خيلي بي جا مي کني...چرا اين قدر ترسويي باران؟؟؟به همين راحتي مي خواي جا بزني...؟؟؟

باران هم عصباني شد:

-من ترسو نيستم...قرار هم نيست جا بزنم...فقط مي خوامبرم اون جا خودمو پيدا کنم... حوادث اين چند هفته ي آخر خيلي تند تند اتفاق افتاده...حسابي گيج شدم...قول ميدم بعد از يه مدت برگردم...

لاريسا با شنيدن جمله ي آخر باران کمي آرام شد...خواست چيزي بگويد که در زدند...لاريسا از جا بلند شد تا در را باز کند و باران هم همان طور روي تخت نشست...صداي حرف زدن لاريسا را مي شنيد...ناهارشان را آورده بودند... از جا بلند شد...خواست از اتاق خارج بشود که موبايلش زنگ خورد...حدس مي زد آرسام باشد...نگاهي به صفحه ي موبايلش انداخت... حدسش درست بود...نام آرسام روي صفحه چشمک مي زد...

آب دهانش را قورت داد و تماس را وصل کرد...آرسام که باور نمي کرد باران جواب داده باشد چند لحظه چيزي نگفت...باران با بغض صدا زد:

-آرسام...

آرسام به خودش آمد:

-جانم باران...؟؟؟چرا گوشيتو جواب نمي دادي؟؟؟من که اين چند روز دق کردم...

باران با صدايي که سعي مي کرد نلرزد گفت:

-آرسام من متاسفم...

آرسام به سرعت پرسيد:

-بابت چي باران..؟؟؟

باران:نمي خواستم عاشقم بشي...

آرسام با بهت گفت:

-چي ميگي باران؟؟؟اين حرفا چيه؟؟؟

باران چيزي نگفت...آرسام با لحن مهربان تري ادامه داد:

-باران من اصلا از اين که عاشق شدم پشيمون نيستم....هيچ وقت به اين فکر نکن که ما اشتباه کرديم....

بعد من من کنان ادامه داد:

-من به خاطر اون حرفايي که فرشاد زد معذرت مي خوام باران...به خدا اصلا نفهميدم اومده جلوي در....

باران به زور گفت:

-بالاخره که قرار بود اين حرفا زده بشه...

آرسام نفسش را بيرون داد...بعد پرسيد:

-کي بر ميگردين؟؟؟؟

باران:پس فردا...

آرسام:زود بيا....دلم برات تنگ شده....

چند قطره اشک از چشم باران چکيد:

-من بيشتر....

همان موقع لاريسا باران را براي خوردن ناهار صدا زد....باران به سرعت گفت:

-آرسام من ميرم ناهار بخورم....بعدا با هم حرف مي زنيم.....

آرسام:باشه مواظب خودت باش...کاري نداري...؟؟؟

باران:نه مرسي...خدافظ...

آرسام:خدافظ...

آرسام موبايلش را روي ميز پرتاب کرد....نفسي از سر اسودگي کشيد...حالا که مي دانست حال باران خوب است، خيالش راحت شده بود....

+++

باران و لاريسا در کافي نت نشسته بودند....باران تصميم داشت بليط نيويورک را اينترنتي بخرد...لاريسا همان طور که روي ميز ضرب گرفته بود پرسيد:

-باران..مطمئني کار درستي مي کني؟؟؟

باران سري تکان داد:

-مطمئنم...بهتره يه مدت از هم دور باشيم....بايد حسابي رو اين قضيه فکر کنم....

لاريسا چيزي نگفت....دلش نمي خواست باران را در اين حال و روز ببيند....اما از طرفي هم حق را به او مي داد...اين حوادث اخير حسابي او را خسته کرده بود....بهتر بود مدتي از آرسام و اين حوادث دور باشد...

باران از جا بلند شد:

-بلند شو بريم..کارم تموم شد...

لاريسا همان طور که از جا بلند مي شد گفت:

-رفت و برگشت گرفتي؟؟؟

باران:آره...مي خوام يک ماه اين طورا بمونم....بعد بر مي گردم....

و لبخند کم رنگي به لاريسا زد....لاريسا هم لبخندي زد و گفت:

-پولشو از کجا آوردي؟؟؟

باران با بي خيالي شانه بالا انداخت:

-تو کارتم بود...

لاريسا چيزي نگفت....باران هزينه ي کارش را پرداخت و با هم از کافي نت خارج شدند....لاريسا نفس عميقي کشيد و گفت:

-برگرديم هتل؟؟؟

باران سرش را به نشانه ي نفي تکان داد:

-بريم حرم...فردا صبح بليط قطار داريم..ديگه وقت نميشه بيايم خدافظي...

لاريسا "باشه" اي گفت و با هم به سمت حرم به راه افتادند....

فصل بيست و ششم.

لاريسا همان طور که از پنجره قطار بيرون را تماشا مي کرد به صداي باران هم گوش مي داد که با بغض مشغول تعريف کردن ماجراهاي اين چند روز براي گيتا بود....نفسش را کلافه بيرون داد...دلش مي خواست آن لحظه فرشاد رو به رويش باشد تا با دستانش او را خفه کند...هيچ وقت حتي فکرش را هم نمي کرد که آرسام پدري مانند فرشاد داشته باشد...!!!

باران تماس را قطع کرد....لاريسا نگاهي به چهره ي گرفته ي او انداخت و براي اين که او را از آن حال و هوا خارج کند پرسيد:

-چه خبر از امير؟؟؟

باران با تعجب سرش را بالا گرفت و تکرار کرد:

-امير؟؟؟

بعد هم شانه اي بالا انداخت و ادامه داد:

-هيچي....

لاريسا:دوباره آويزونت نشد که بيا يه مدت با هم باشيم؟؟؟

باران شالش را مرتب کرد و گفت:

-چرا..ولي من بهش گفتم که عين برادرمه....

لاريسا دوباره مشغول تماشاي مناظر بيرون شد....باران هم زانوهايش را در آغوش گرفت و به فکر فرو رفت...

+++

سهيل همان طور که تخمه مي شکست پرسيد:

-چيزي شده گيتا؟؟؟

گيتا از فکر بيرون آمد:

-نه...دارم به باران فکر مي کنم....

سهيل يک تاي ابرويش را بالا برد:

-باران؟؟؟مگه چي شده؟؟؟

گيتا ساکت ماند...نمي دانست به سهيل ماجرا را بگويد يا نه؟؟؟؟ از طرفي مي ترسيد باران نخواهد که سهيل چيزي بداند و از طرفي هم براي اجراي نقشه اش به کمک او احتياج داشت....دلش را به دريا زد و ماجرا را براي او تعريف کرد....در آخر گفت:

-فرشاد داره همون اشتباهي رو تکرار مي کنه که مي کردم....منم اول فکر مي کردم باران چون مطلقه ي سابقه داره شخصيت خوب و درستي نداره اما وقتي باهاش رفت و آمد کردم فهميدم چه قدر مهربون و دل پاکه...

بعد آهي کشيد و ادامه داد:

-اگه باران به آرسام نرسه ديوونه ميشه...دوست دارم يه جوري کمکش کنم...

سهيل با لحني مهربان گفت:

-گيتا جان مگه ميشه؟؟؟ما سر پيازيم يا ته پياز....؟؟؟؟

گيتا لجوجانه گفت:

-يعني چي؟؟؟؟منو تو به باران مديونيم....

سهيل:مگه ميگم نيستيم؟؟؟ميگم کمکي از دست ما بر نمياد...

گيتا از جا بلند شد و گفت:

-چرا بر مياد....من يه نقشه اي دارم....

سهيل پوفي کرد و گفت:

-بگو ببينم نقشه ات چيه...

گيتا هيجان زده مقابل سهيل نشست و نقشه اش را براي او توضيح داد...

+++

لاريسا با باران دست داد و پرسيد:

-نمياي بريم خونه ي ما؟؟؟

باران همان طور که چمدان هايش را جا به جا مي کرد گفت:

-نه قربونت...برم خونه...اين چند روز مامانو بهنامو نديدم....دلم براشون تنگ شده....

لاريسا:باشه...هر جور راحتي...قبل از رفتن بهم زنگ بزن براي بدرقه ات بيام...

باران چشمانش را باز و بسته کرد و بعد از خداحافظي از لاريسا به سمت خياباني که قبل از رفتن ماشينش را آن جا پارک کرده بود رفت...از اين که در تهران بود احساس خوبي داشت....احساس مي کرد که حالا به آرسام نزديک تر است....

چمدان هايش را داخل ماشين گذاشت و سوار شد....همان طور که به سمت خانه مي راند به اين فکر مي کرد که چگونه از دل مرضيه در بياورد...در قطار با بهنام تماس گرفته بود و به او ماجراي نيويورک رفتنش را گفته بود و از او خواسته بود به مرضيه خبر بدهد...و حالا مرضيه به شدت عصباني و ناراحت بود که چرا باران سر خود تصميم گرفته است...

ماشين را جلوي در پارک کرد و چمدان هايش را از صندوق عقب بيرون اورد....بسم اللهي گفت و وارد خانه شد....خانه تاريک و خلوت بود....کفش هايش را در آورد و به سمت اتاق مرضيه رفت...مرضيه روي تخت نشسته بود و آلبوم هاي قديمي را نگاه مي کرد....باران از همان جلوي در اتاق سلام داد اما جوابي از مرضيه نشنيد....مانتو و شالش را در آورد و کنار مرضيه نشست...با لحني دل جويانه گفت:

-از دستم ناراحتي؟؟؟

مرضيه:خيلي....

باران:به خدا مجبورم برم مامان...

مرضيه به باران نگاه کرد و گفت:

-قضيه مربوط به آرسامه...نه؟؟؟

باران چيزي نگفت...مرضيه آرام گفت:

-اي کاش حداقل قبل از بليط گرفتن بهم خبر مي دادي....

باران:مي دونستم نميذاري برم.....

مرضيه لبخند کم رنگي زد و به عکس بزرگي از باران که در آلبوم بود اشاره کرد....:

-اين جا چهار ساله....خانوادگي رفته بوديم اصفهان....

باران به عکس نگاه کرد...در کالسکه نشسته بود و موهايش را خرگوشي بسته بود....بستي بزرگي هم در دستش بود و رو به دوربين لبخند مي زد....ناخودآگاه لبخند کم رنگي رو لبش جان گرفت....احساس مي کرد از شدت دل خوري مرضيه کم شده است...از جا بلند شد و گفت:

-مي ميرم لباسامو عوض کنم....مي خوام برم حياط يه دوري بزنم...

مرضيه تنها سري تکان داد....باران هم از جا بلند شد و به اتاقش رفت....لباس هايش را عوض کرد و بعد از برداشتن موبايل و کليدهاي خانه به حياط رفت... 

روي نيمکت چوبي نشست و پاهايش را تاب داد....نگاهش به آسمان بود و فکر مي کرد...به اين که چه قدر زندگي پر پيچ و خمي داشته....به اين که چه اينده اي در انتظارش است؟؟؟به اين که سرانجام عشق او و آرسام چه مي شود؟؟؟

امير کنارش نشست و سلام داد....باران هم لبخندي زد و جواب داد:

-سلام..خوبي؟؟

-امير همان طور که به رو به رو نگاه مي کرد گفت:

-بد نيستم...؟؟؟تو چطوري؟؟؟

باران:خوبم...

امير چند لحظه مکث کرد و بعد گفت:

-من خيلي درباره ي حرفات فکر کردم باران...

باران:خب..نتيجه؟؟

امير دست هايش را پشت سرش قلاب کرد و گفت:

-ديدم حق با توئه...منو تو به درد هم نمي خوريم....

بعد به باران نگاه کرد و گفت:

-هنوزم به چشم يه برادر،بهم نگاه مي کني؟؟؟

باران سري به نشانه ي تاييد تکان داد...چند لحظه بين آن دو سکوت برقرار شد...بعد باران با صداي آرامي گفت:

-حوصله داري برات يه چيزي تعريف کنم...؟؟؟

امير مشتاقانه سر تکان داد....باران چشمانش را بست...دلش مي خواست براي کسي حرف بزند...آب دهانش را قورت داد و آرام آرام ماجراي زندگي اش را براي امير تعريف کرد....امير در تمام مدت با بهت به باران نگاه کرد...هيچ وقت حتي تصور نمي کرد که باران به اين اندازه سختي کشيده باشد...يعني همين دختري که تا چند وقت پيش با هم کل کل مي کردند مطلقه بود؟؟؟يک سابقه دار بي گناه بود؟؟؟؟

با تمام شدن ماجرا باران لبخند تلخي زد و ساکت ماند....انتظار داشت امير از جا بلند شود و برود اما برخلاف تصورش امير گفت:

-واقعا متاسفم باران...به خاطر همه چيز...ولي...ولي نظر من نسبت بهت عوض نشد...تو هنوزم برام همون خواهر دوست داشتني و مهربون هستي.....

باران با چشماني پر از اشک به امير لبخند زد....چه قدر اين پسر عوض شده بود....

+++

آرسام با بهت به صفحه ي موبايلش خيره شده بود....چشمانش از اشک مي سوخت...احساس مي کرد قلبش نمي تپد...باران مي خواست به نيويورک برود...؟؟؟يعني چه؟؟؟پس تکليف او چه مي شد؟؟؟نفس نفس زنان از کنار ديوار سر خورد و روي زمين نشست....عقلش مي گفت از جا بلند شود مانع از رفتن باران شود اما پاهايش سنگين شده بود....

با شنيدن صداي قدم هاي فرشاد سرش را بالا گرفت...فرشاد از ديدن آرسام که با آن احوال پريشان روي زمين نشسته بود تعجب کرد اما بي هيچ حرفي به اتاقش بر گشت...از وقتي آرسام را دوباره به خانه برگردانده بود هر روز گوشه اي مي نشست و به فکر فرو مي رفت....با يادآوري تصوير دختري که ديده بود از فکر بيرون امد و به سمت اتاقش رفت....قيافه ي او به شدت برايش آشنا بود.....مطمئن بود او را جايي ديده است...

گاو صندوقش را باز کرد و پوشه ي قطوري را بيرون کشيد....با دستاني لرزان پوشه را ورق زد....به صفحه ي 11 که رسيد ديگر ورق نزد....چشمانش به تصوير سه در چهار دختري دوخته شده بود که همان باران بود...

بريده بريده نفس مي کشيد....نمي توانست باور کند...يعني آن دختري که اين همه مدت دنبالش مي گشت باران بود؟؟؟باراني که پسرش را ديوانه ي خودش کرده بود....ذهنش به گذشته ها پر کشيد...

يک شب برفي...هواي سرد و زانتياي سفيد رنگ...سرش را تکان داد...تصوير برادرش جلوي چشمانش رژه مي رفت و صداي او را به وضوح در ذهنش مي شنيد:

-من نگرانم فرشاد...

و او عصباني داد زده بود:

-چه گندي زدي فرزاد؟؟؟

فرزاد هق هق کنان گفته بود:

-نمي خواستم اين جوري بشه....همين که به خودم اومدم ديدم يارو مرد....

فرشاد بهت زده پرسيده بود:

-ماشينو چي کار کردي؟؟؟

و فرزاد جواب داده بود:

-همون جا ول کردم تو خيابون....

افکارش را پس زد....سرش را به ديوار تکيه داد...هنوز هم صداي هق هق فرزاد در گوشش مي پيچيد....

حالا مي دانست باران چرا براي او اشناست....فرداي آن روز فرزاد از کشور خارج شده بود....و باران تاوان سرقت او را داده بود...باران را در دادگاه ديده بود...مي خواست به او کمک کند اما همه ي شواهد عليه او بود...سعي داشت وکيلي پيدا کند و از او کمک بگيرد اما باران را گم کرده بود....و حالا بعد از اين همه سال...

+++

گيتا از ساختمان باران خارج شد و همان طور که سوار ماشين سهيل مي شد گفت:

-مرضيه خانم آدرس خونه ي آرسام رو نداره....باران هم خونه نبود....

سهيل همان طور که ماشين را روشن مي کرد گفت:

-ديدي گفتم نقشه ات مي لنگه.....

گيتا کلافه به بيرون خيره شد....خواستند حرکت کردند که امير دوان دوان از ساختمان خارج شد....به سمت پنجره ي گيتا دويد و همان طور که به آن ضربه مي زد گفت:

-وايستا خانم...

گيتا با تعجب به پسر جواني که راهشان را سد کرده بود خيره شد....امير که از دويدن زياد نفس نفس مي زد گفت:

-من اميرم..دوست باران....صداي حرف زدنتونو با خانم زماني تو راهرو شنيدم....من آدرس خونه ي آرسام اينا رو دارم....از منشيش گرفتم...منم مي خوام باهاتون بيام...باران براي من مثل خواهرمه....

گيتا پيروزمندانه به سهيل نگاه کرد و به امير اشاره کرد سوار شود....

فصل آخر.

باران با قدم هايي لرزان وارد فرودگاه شد...تا چند ساعت ديگر پرواز داشت....از مرضيه و بهنام در خانه خداحافظي کرده بود....دوست نداشت کسي در فرودگاه باشد..براي همين به لاريسا هم چيزي نگفته بود....

روي صندلي فلزي نشست و کيفش را در آغوش کشيد...دلش گرفته بود....آهي کشيد و به دستانش نگاه کرد...چه قدر دوست داشت لحظه ي آخر آرسام بيايد و به او بگويد همه چيز درست شده...ديگر لازم نيست برود...اما مي دانست همچين چيزي محال است....

+++

ماشين سهيل و محمود با هم وارد کوچه شدند....به محض متوقف شدن ماشين ها،گيتا و امير و لاريسا از ماشين پياده شدند و با هم سلام و احوالپرسي کردند...سهيل و محمود هم بعد از پارک کردن ماشين ها به آن ها پيوستند و محمود پرسيد:

-مطمئنين کار درستي مي کنين؟؟؟

گيتا محکم گفت:

-مطمئنم..من به باران مديونم....

لاريسا زودتر از همه به سمت زنگ رفت...دستش را روي زنگ فشرد و منتظر ماند....

فرشاد تلوتلوخوران به سمت ايفون رفت....هنوز هم در شوک بود...نمي توانست باور کند باران همان دختر بي گناه است...نگاهي به صفحه ي آيفون انداخت و با ديدن يک دختر جوان و عده اي که پشت سر او ايستاده بودند پرسيد:

-بله؟؟؟

لاريسا با لحني محکم و سرد گفت:

-آقاي فرشاد مجاور؟؟

فرشاد که کمي ترسيده بود پرسيد:

-بله...شما؟؟؟

لاريسا:ميشه چند لحظه تشريف بياريد جلوي در؟؟؟

فرشاد:چند لحظه منتظر باشيد...

سريع لباس هايش را پوشيد و از خانه خارج شد....آرسام هم که ماشين محمود و سهيل را جلوي در ديده بود از اتاقش خارج شد و پشت سر فرشاد به سمت در ورودي رفت...به محض باز شدن در همه به سمت فرشاد و آرسام برگشتند....فرشاد گفت:

-امري دارين؟؟؟

گيتا چند قدم جلو اومد:

-من يکي از دوستان بارانم....اومدم اين جا يه چيزي رو خدمتتون عرض کنم....

فرشاد آب دهانش را قورت داد و گفت:

-بفرمايين...

گيتا:باران امروز داره ميره نيويورک....ديگه هيچ تهديدي براي زندگي آقا آرسام نيست....ما اومدم اين جا که جواب اون توهيناي زشتي که به باران کرديد رو بديم....

لاريسا دنباله ي حرفش را گرفت:

-براي هيچ کدوم از ما کوچکترين اهميتي نداره که شما درباره ي باران چي فکر مي کنيد.... باران دختريه که همه ي ما بهش مديونيم....دختريه که اين قدر شعور داره که وقتي بهش گفتين از زندگي پسرم برو بيرون،با اين که عاشق اقا آرسام بود ولي رفت...فقط به خاطر احترام به شما...شمايي که متاسفانه هيچ بويي از شخصيت نبرديد و فقط از روي ظاهر افراد در موردشون قضاوت مي کنيد....

امير کنار آن دو ايستاد:

-محض اطلاعتون عرض مي کنم اقاي مجاور....من خودم خواستگار باران بودم....اولش چيزي از گذشتش نمي دونستم اما خود باران ماجرا رو برام تعريف کرد....

نفس آرسام در سينه حبس شد....امير ادامه داد:

-بعد از اين ماجرا ديد من به باران هيچ تغييري نکرد...چون اين قدر بارانو ميشناختم که بدونم گذشته ي باران و بلاهايي که سرش اومده هيچ کدوم دست خودش نبوده....باران به خاطر آقا آرسام منو رد کرد ولي من الان مثل خواهرم دوسش دارم....

سهيل جلو امد و ادامه ي حرف امير را گرفت:

-زندگي منو خانومم به لطف باران هنوز پا برجاست....اگه باران نبود الان ما از هم طلاق گرفته بوديم...اما اين دختر با خوش قلبي و پاکيش کاري کرد که زندگي منو گيتا دوباره به حالت نرمال برگرده....

محمود همه را کنار زد و جلوي فرشاد ايستاد:

-ما نيومديم که با اين حرفا از شما بخوايم بارانو قبول کنين...فقط اومديم بگيم باران اون قدر بي کس و کار نيست که اگه کسي بهش توهين کرد ککشم نگزه...شايد از نظر شما که چيزي از صداقت و مهربوني نميدونيد باران يه آدم با گذشته ي سياه باشه اما براي ما همين باران به حلقه است که همه ي ما رو بهم پيوند داده...

فرشاد با بهت با آن ها نگاه کرد....

همه ي اين ها درباره ي باران صحبت مي کردند؟؟؟باران زندگي اين دو نفر را دوباره ساخته بود؟؟؟باران اين پسر را به خاطر آرسام رد کرده بود؟؟؟

آرسام با آرامش لبخند زد...از اين که همه ي اين آدم ها از باران طرفداري کرده بودند حس خوبي داشت....

فرشاد به آرسام نگاه کرد....صداي فرزاد در ذهنش چرخ مي خورد...بايد همه چيز را براي باران جبران مي کرد...باران تاوان خراب کاري برادرش را داده بود....حالا نوبت او بود که وظيفه اش را در قبال باران انجام دهد تا شايد کمي از عذاب وجدانش کاسته شود....

با قدم هايي سست به سمت آرسام برگشت و گفت:

-برو دنبالش....

آرسام با چشماني که از تعجب گرد شده بود پرسيد:

-چي؟؟؟

فرشاد سرش را تکان داد:

-برو دنبالش...من اشتباه کردم....برو تا دير نشده....

گيتا و لاريسا و امير و محمود و سهيل نگاهي بهم کردند و لبخند پيروزمندانه اي بهم زدند.... آرسام با عجله به سمت اتاقش رفت....لباس هاي مرتبي پوشيد و با عجله به سر و وضعش رسيد....

سوئيچ را برداشت و از خانه خارج شد...لاريسا و محمود سوار ماشين خودشان شدند تا همراه ارسام به فرودگاه بروند...امير و گيتا و سهيل هم سوار ماشين سهيل آن ها را همراهي کردند....

آرسام سر راه جلوي گل فروشي بزرگي توقف کرد و دسته گل بزرگي از گل هاي ليليوم خريد...با داد و فرياد لاريسا که مي گفت "دير شد" سرعتش را بيشتر کرد...بالاخره بعد از يک ربع به فرودگاه امام خميني رسيدند....همه از ماشين پياده شدند و آرسام به سرعت وارد فرودگاه شد....با چشمانش مشغول جست و جو شد...باران را نمي ديد...دستش را روي سرش گذاشت و با نااميدي به اين طرف و ان طرف فرودگاه سرک کشيد...بعد از بيست دقيقه جست و جو مطمئن شد که باران رفته....

با بغض سنگيني که گلويش را گرفته بود روي صندلي نشست...دير رسيده بود...دست گل را روي صندلي کناري اش گذاشت و با بغض به رو به رو خيره شد....اي کاش کمي زودتر مي جنبيد...از جا بلند شد... خواست به سمت ورودي فرودگاه برود که چشمش به باران خورد....او را از روي مانتوي قهوه اي رنگي که يک بار در مطب پوشيده بود شناخت...پشتش به او بود و داشت به سمت ترانزيت مي رفت....بلند صدا زد:

-باران...

باران حيرت زده ايستاد...احساس مي کرد صداي آرسام را شنيده...به سمت عقب برگشت و آرسام را ديد که پشتش ايستاده بود يکي از دست هايش را داخل جيبش فرو کرده بود و دست گل بزرگي در دست ديگرش گرفته بود...لب هايش آرام تکان خوردند...:

-ارسام..

ارسام لبخند زنان گفت:

-جانم؟؟؟گفته بودم مال خودمي....هر جا ميرفتي ميومدم پيدات مي کردم....

باران با چشماني پر از اشک گفت:

-ارسام برو...پس بابات چي؟؟؟

آرسام چشمان مشکي رنگ و مهربانش را به او دوخت و گفت:

-بابام راضي شد عزيزم....خودش اعتراف کرد اشتباه کرده....الانم از من خواسته بيام عروسش رو ببرم خونه....

باران به گوش هايش اعتماد نداشت...يعني درست شنيده بود؟؟؟آرسام به سمتش رفت و دستش را گرفت و او را به سمت ورودي فرودگاه کشاند...باران بي اختيار با او همراه شد... احساس مي کرد خواب مي بيند...

منتظر بود همان لحظه مرضيه او را بيدار کند و بگويد که ديرش شده...اما دستان گرم ارسام....

با هم از فرودگاه خارج شدند و به سمت بچه ها رفتند...همه ي آن ها با ديدن باران لبخند زدند..باران با چشماني که از اشک شوق مي درخشيد به همه ي آن ها نگاه کرد...همه ي آن هايي که کمکش کرده بودند...همه ي آن هايي که رسيدنش به ارسام را مديون ان ها بود.... در يک لحظه گرماي لب هاي آرسام را روي گونه اش احساس کرد و بعد صداي لاريسا و گيتا و محمود و سهيل و امير که مي خنديدند...آرسام در کمال خونسردي گفت:

-زهرمار...سوار شين بريم که دير شد...

همه به سمت ماشين هايشان رفتند تا سوار شوند که ناگهان رعد برق زد و باران شروع به باريدن کرد....همه سرجايشان متوقف شدند....سرشان را به سمت اسمان گرفتند و براي چند لحظه به باران زيبايي که از آسمان مي باريد نگاه کردند....اولين کسي که سرش را پايين گرفت باران بود...با اين حرکت او بقيه نيز سرهايشان را پايين گرفتند و به هم لبخند زدند... آرسام جلوي باران ايستاد و آرام زمزمه کرد:

-خدايا به هر که دوست مي داري بياموز که عشق از زندگي کردن بهتر است و به هر کس دوست تر ميداري بچشان که دوست داشتن از عشق برتر است...دوست دارم باران من...

پــايـــان...

آنيتا.م...

دي ماه سال 1391...

------------

ارتباط با سازنده کتاب

iraaanbook@yahoo.com

goldjar.blogfa.com

بزودي در آدرس زير امکان دانلود کتابهاي رمان زيبا از طريق گوشيهاي موبايل فراهم ميشود  و هم اکنون هم در حال  تکميل شدنست

farid-book.blogfa.com

--------------------------

================

از طريق ارسال   { اس ام اس } يا پيامک . به شماره 

09391315486

========

ارسال پيام { پي- ام  } به ايدي _ ياهو  

 my     yahoo    =    ID =  iraaanbook

***********

لطفا حتما بخوانيد

سئوالا ت و  پيشنهادات و  درخواست کتاب مورد نظرتان را از روشهاي زير با ما نماييد 

در ضمن : در هنگام  درخواست کتاب مورد نظرتون  از طريق SMS به شماره 09391315486   

لطفا نام   خود و اگه ممکنه اسم شهرتون هم بنويسيد.چون  اينطوري راحتتر ميشه پاسخ داد....

 نکته بعدي : اگر شما  با گوشي موبايل خودتان اقدام به دانلود و خواندن کتابهاي رمان مينماييد  .حتما  

هنگام  درخواست کتاب مورد نظر . اسم خودتان و شهر و نوع  فرمت کتاب { java -  epub   - - pdf   

(بعنوان مثال  به اين شکل : درســـا - اراک  -نسخه جاوا- کتابچه -  کتاب حکم دل  - نسخه جاوا- پرنيان -  کتاب حکم دل 

 يا اگر نسخه جاوا با قالب کتابچه  مد نظرتان بوده..  انرا  حتما ذکر نماييد 

مثال :

درســـا - اراک -نسخه جاوا- کتابچه -  کتاب حکم دل 

و همينطور براي ساير گوشيها  و فرمتهاي ديگر مانند  

epub( iphon +tebelt + android + ipad )

android

iphon

 (سپس براي شما لينک دانلود ارسال ميگردد

 نکته مهم : (براي دانلود بايد اينترنت گوشي فعال باشه  ) 