Vampire_diaries 1

خاطرات یک خون آشام

جلــــد اول - بیــــــــــداری

قابل نصب در =  EPUB  Book -----آیفون - آندروید - تبلت - آیپاد----کمپیوتر-

Vampire Diaries 1

-----------------

L.J. Smith 

نوشته :جی ال اسمیت

ساخت کتاب : Farid Soghrati

ساخت و تهیه شده در وبلاگ:

http://goldjar.blogfa.com

سازنده کتاب

خاطرات یک خون آشام-1 (بیداری )

جل

خاطرات یک خون آشام-1 (بیداری )

L.J. Smith 

نوشته :جی ال اسمیت

ساخت کتاب : Farid Soghrati

ساخت و تهیه شده در وبلاگ:

http://goldjar.blogfa.com

بخش 1

بخش 2

بخش 3

بخش 4

بخش 5

بخش 6

بخش 7

بخش 8

فصل 9

فصل 10

فصل11(پایان جلد 1)

معرفی جلدهای بعدی

مروري بر كتاب خاطرات خون آشام ، مجموعه از هفت جلد كتاب داستان براي نوجوانان است. مجموعه اصلي آن اولين بار در فاصله سالهاي 1991-1992 بوسيله انتشارات هارپر كالينز منتشر شد كه مشتمل بر چهار جلد است، بيداري، كشمكش، خشم و ديدار مجدد سياهي. خاطرات خون آشام درباره عشق، روابط خوني، رفاقت، آمال و آرزوها، قدرت، انتقام و فداكاري... داستان النا گيلبرت ، دختر طلايي زيبا، اجتماعي و البته گرفتار تنهايي فزاينده ميان خانواده و دايره دوستانش. داستان استفان سالواتوره، تازه وارد اسرارآميز مدرسه با پيشينهاي پانصد ساله از شكار انسان، داستان دوستان النا، باني، مرديت و مت و احساس مسئوليت و وفاداري آنها نسبت به النا و نسبت به همديگر، حتي در مواقعي كه شرايط كاملا از كنترل خارج شده است و داستان ديمن، برادر بزرگتر استفان كه انگيزههايش فقط و ففط از آن خودش هستند. داستان در شهر كوچك فلس چرچ در ويرجينيا رخ ميدهد. شهري كه در اوايل قرن نوزدهم كشف شده و در جريان جنگ داخلي تا مرز نابودي پيش رفت. تاريخچه شهر حضوري سنگين بر ماجراهاي خاطرات خون آشام دارد. كليساهاي قديمي و گورستانهاي متروكه شهر كه با جنگلها و ارواح محاصره شده اند. جلـــد اول : بیــــداري --------------- مقدمه «؟ بهت خوش می گذره » : النا پرسید هر چند استفان نگفت« آره »ولی النا می دانست که این دقیقاً همان چیزی است استفان فکرش را می کرد. می توانست این را از طرز نگاه های استفان درک کند. النا هیچ وقت مطمئن نبود بتواند احساس کس دیگری را از چشمانش بخواند، اما الان می دانست چه چیزی در ذهن استفان می گذرد. می دانست استفان دارد لذت می برد هر چند که قیافه اش اصلاً این را نشان نمی داد. قیافه ی استفان خیلی جدی بود و انگار داشت از چیزی رنج می کشید. قیافه اش طوری بود که انگار نمی تواند حتی یک لحظه دیگر این وضع را تحمل کند. گروه شروع به نواختن آهنگ دیگری کرد و حرکات آرام شد. استفان هنوز به او خیره مانده بود. انگار داشت با چشم هایش النا را می خورد. با آن چشم های سبز تیره اش که وقتی از چیزی لذت می بردند رنگ شان تیره تر می شد. النا یک لحظه حس کرد استفان می خواهد او را به سمت خودش بکشد و بدون گفتن حتی یک کلمه ... النا آهسته پرسید: - می خوای با هم بچرخیم؟ و بعد با خودش فکر کرد که دارد دست به کار خطرناکی می زند؛ کاری که اصلاً نمی داند چیست. در یک لحظه، ترس سراسر وجودش را گرفت. قلبش شروع کرد به تندتر و تندتر تپیدن. نیمه ی پنهان وجود النا که در خود محبوسش کرده بود، داشت توی ذهن او فریاد می کشید و اعلام خطر می کرد. آن چشم های سبز تیره هنوز هم به او خیره بودند؛ انگار مستقیم زل زده بودند به نیمه ی پنهان وجود النا. انگار داشتند با نیمه پنهان وجود او حرف می زدند. غریزه ای که از تمدن بشری هم قدیمی تر بود به النا هشدار می داد فرار کند، که شروع کند به دویدن، که از آن جا بگریزد، اما النا از جایش تکان نخورد.

Vampire_diaries 1

خاطرات یک خون آشام

جلــــد اول - بیــــــــــداری

-----------------

Vampire Diaries 1

-----------------

L.J. Smith 

نوشته :جی ال اسمیت

ساخت کتاب : Farid Soghrati

ساخت و تهیه شده در وبلاگ:

http://goldjar.blogfa.com

مروري بر كتاب

خاطرات خون آشام ، مجموعه از هفت جلد كتاب داستان براي نوجوانان است. مجموعه

اصلي آن اولين بار در فاصله سالهاي 1991-1992 بوسيله انتشارات هارپر كالينز

منتشر شد كه مشتمل بر چهار جلد است، بيداري، كشمكش، خشم و ديدار مجدد سياهي.

خاطرات خون آشام درباره عشق، روابط خوني، رفاقت، آمال و آرزوها، قدرت، انتقام و

فداكاري... داستان النا گيلبرت ، دختر طلايي زيبا، اجتماعي و البته گرفتار تنهايي فزاينده

ميان خانواده و دايره دوستانش.

داستان استفان سالواتوره، تازه وارد اسرارآميز مدرسه با پيشينهاي پانصد ساله از

شكار انسان، داستان دوستان النا، باني، مرديت و مت و احساس مسئوليت و وفاداري

آنها نسبت به النا و نسبت به همديگر، حتي در مواقعي كه شرايط كاملا از كنترل خارج

شده است و داستان ديمن، برادر بزرگتر استفان كه انگيزههايش فقط و ففط از آن

خودش هستند.

داستان در شهر كوچك فلس چرچ در ويرجينيا رخ ميدهد. شهري كه در اوايل قرن

نوزدهم كشف شده و در جريان جنگ داخلي تا مرز نابودي پيش رفت. تاريخچه شهر

حضوري سنگين بر ماجراهاي خاطرات خون آشام دارد. كليساهاي قديمي و گورستانهاي

متروكه شهر كه با جنگلها و ارواح محاصره شده اند.

جلـــد اول : بیــــداري

مقدمه

«؟ بهت خوش می گذره » : النا پرسید

هر چند استفان نگفت« آره »ولی النا می دانست که این دقیقاً همان چیزی است استفان

فکرش را می کرد. می توانست این را از طرز نگاه های استفان درک کند. النا هیچ وقت

مطمئن نبود بتواند احساس کس دیگری را از چشمانش بخواند، اما الان می دانست چه

چیزی در ذهن استفان می گذرد. می دانست استفان دارد لذت می برد هر چند که قیافه

اش اصلاً این را نشان نمی داد. قیافه ی استفان خیلی جدی بود و انگار داشت از چیزی

رنج می کشید. قیافه اش طوری بود که انگار نمی تواند حتی یک لحظه دیگر این وضع

را تحمل کند. گروه شروع به نواختن آهنگ دیگری کرد و حرکات آرام شد. استفان هنوز

به او خیره مانده بود. انگار داشت با چشم هایش النا را می خورد. با آن چشم های سبز

تیره اش که وقتی از چیزی لذت می بردند رنگ شان تیره تر می شد. النا یک لحظه حس

کرد استفان می خواهد او را به سمت خودش بکشد و بدون گفتن حتی یک کلمه ...

النا آهسته پرسید:

- می خوای با هم بچرخیم؟

و بعد با خودش فکر کرد که دارد دست به کار خطرناکی می زند؛ کاری که اصلاً نمی داند

چیست. در یک لحظه، ترس سراسر وجودش را گرفت. قلبش شروع کرد به تندتر و تندتر

تپیدن. نیمه ی پنهان وجود النا که در خود محبوسش کرده بود، داشت توی ذهن او فریاد

می کشید و اعلام خطر می کرد. آن چشم های سبز تیره هنوز هم به او خیره بودند؛

انگار مستقیم زل زده بودند به نیمه ی پنهان وجود النا. انگار داشتند

با نیمه پنهان وجود او حرف می زدند. غریزه ای که از تمدن بشری هم قدیمی تر بود به

النا هشدار می داد فرار کند، که شروع کند به دویدن، که از آن جا بگریزد، اما النا از

جایش تکان نخورد.

چهار 4 سپتامبر

دفترچه خاطرات عزیز؛

امروز قرار است یک اتفاق بد بیفتد.

نمی دانم چرا این جمله را نوشتم. هیچ دلیلی وجود ندارد که ناراحت باشم. تازه کلی هم

دلیل برای خوشحال بودن دارم. اما الان که ساعت 5:30 صبح است من هنوز بیدارم و

نمی دانم چرا دلم مدام شور می زند. همه اش به خودم می گویم که بهم ریختنم بخاطر

اختلاف ساعت فرانسه با اینجاست. اما این که دلیل دل شوره و ترس نیست. خیلی می

ترسم. حس می کنم گم شده ام. پریروز وقتی با عمه جودیت و مارگارت از فرودگاه بر

می گشتم؛ این حس عجیب شروع شد. وقتی رسیدیم به محله خودمان، فکر کردم مامان

و بابا حتماً توی خانه منتظرمان هستند. با خودم گفتم حتماً آمده اند دم در ایستاده اند یا از

پنجره ی اتاق نشیمن به بیرون خیره شده اند. حتماً دل

شان خیلی برای من تنگ شده است. می دانم که خیلی احمقانه به نظر می رسد. اما حتی

وقتی که دیدم دم در کسی نیست باز هم همین طوری فکر می کردم. از پله ها دویدم بالا

و در زدم. وقتی که عمه جودیت پیاده شد و در را باز کرد، خودم را انداختم توی خانه و

گوش هایم را تیز کردم. انتظار داشتم صدای قدم های مامان را بشنوم که از پله ها پایین

می آید. یا صدای پدر که در اتاقش صدایم می کند.

اما فقط صدای چمدانی را شنیدم که عمه جودیت پشت سرم به زمین انداخت. بعد، عمه

جودیت آه بلندی کشید و گفت:

- بالاخره رسیدیم خونه. مارگارت خندید. آن موقع بود که بدترین حسی که تا الان توی

زندگی ام داشته ام سراغم آمد. هیچ وقت این قدر واضح و کامل احساس نکرده بودم که

گم شده ام. خانه. من رسیده ام به خانه ام. چرا این قدر این جمله حس عجیبی به من می

دهد؟ من در این جا در فلس چرچ به دنبا آمده ام. همیشه در همین خانه زندگی کرده ام.

همیشه. اینجا اتاق خواب قدیمی من است. روی تخته های کف اتاق خوابم هنوز هم رد

کمی سوختگی هست. این رد سوختگی مال وقتی است که می خواستم با کارولین دزدکی

سیگار بکشیم. آن موقع کلاس پنجم بودیم. تقریباً خودمان را خفه کردیم. هنوز هم وقتی

از پنجره بیرون را نگاه می کنم، می توانم درخت بزرگی را توی حیاط ببینم که دو سال

پیش، صبح روز تولدم، بچه ها از آن بالا رفتند و آمدند توی اتاقم تا مرا

از خواب بپرانند و غافل گیرم کنند. این هم تخت خوابم است. این هم صندلی ام. این

هم کمد دیواری ام. اما الان که نگاه می کنم همه چیز به نظرم عجیب می آید. انگار من

مال این جا نیستم.

انگار همه چیز سر جای خودش است و من این وسط اضافی ام و بدتر از همه این که

حس می کنم جای دیگری در این دنیا هست که من مال آن جا هستم و آن جاست که خانه

ی من است.فقط مشکلم این است که نمی توانم پیدایش کنم. نمی دانم خانه ام کجاست.

دیروز به قدری خسته بودم که برای جشن شروع کلاس ها به مدرسه نرفتم. عمه

جودیت به همه گفته بود که به خاطر اختلاف ساعتی که این جا با فرانسه دارد حالم

خوب نیست و خوابیده ام.باید بروم بچه ها را ببینم. هر چند که قرار گذاشته ایم قبل از

مدرسه توی پارکینگ

«. جمع بشویم اما نمی دانم چرا از دیدن شان می ترسم النا گیلبرت به این جا که رسید

دست از نوشتن برداشت. به آخرین خطی که نوشته بود زل زد و سپس سری تکان داد.

خودکارش را نزدیک دفتر خاطرات کوچکش که

جلد مخملی آبی داشت برد. چند لحظه سرش را پایین انداخت و به فکر فرو رفت. بعد با

یک حرکت سریع سرش را بلند کرد دفتر و خودکارش را برداشت و آن ها را برداشت و

از پنجره اتاق به بیرون پرت کرد. دفتر و خودکارش روی صندلی توی تراس افتادند و

ظاهراً به هیچ چیز آسیبی نرسید.همه ی این کارها مسخره بود. النا گیلبرت نمی دانست

از کی تا حالا از دیدن آدم ها می ترسید! از کی تا به حال از همه چیز می ترسید؟ بلند شد

و با عصبانیت

دست هایش را توی آستین کیمونوی ابریشمی قرمزش برد. به خودش زحمت نداد که

توی آینه ی اشرافی کمد لباس هایش نگاهی به خود بیندازد. کمد آینه از چوب گیلاس بود

و به طرز ماهرانه ای به سبک ویکتوریایی ساخته و تزئین شده بود.

می دانست که توی آینه چی می بیند: النا گیلبرت را، با موهای بلوند و بدن باریک و

قلمی اش. دختر ارشد دبیرستان که همیشه مد روز لباس می پوشید. همه ی پسرها می

خواستند با او باشند و همه ی دخترها آرزو داشتند جای او می بودند. النا می دانست اگر

توی آینه نگاه کند می تواند اخم غیر عادی ابروها و لب هایش را که از عصبانیت به هم

فشار می آوردند ببیند. با خودش فکر کرد که یک دوش آب گرم با یک فنجان قهوه می

تواند حالش را جا بیاورد. همیشه حمام گرفتن و لباس پوشیدن صبح ها برایش تسکین

دهنده بود و وقت زیادی را سر آن ها می گذاشت. دوست داشت لباس هایش را که از

پاریس آورده بود با دقت بالا و پایین کند، حالا هر چقدر که وقت می گرفت. النا تصمیم

گرفت آن روز یک تاپ قرمز کم رنگ با یک شلوار کتانی گشاد بپوشد. حس کرد که با

ترکیب

رنگ قرمز در بالا و قهوه ای در پایین، همه را به یاد بستنی تمشکی می اندازد. تصمیم

گرفت آن روز صبحانه نخورد. سعی کرد لبخند مرموزی را که خیلی جذابش می کرد بر

لبانش بنشاند. ترس های سابقش از بین رفته بودند و به فراموشی سپرده شده بودشان.

صدای ضعیفی از طبقه پایین می گفت:

- النا کجایی؟ مدرسه ات دیر می شه ها!

النا یک بار دیگر برس را روی موهای ابریشمی و نرمش کشید و سپس آن ها را پشت

سرش جمع کرد و با یک روبان قرمز تیره بست. کوله پشتی اش را از گوشه ی اتاق

برداشت و به طبقه پایین رفت.

مارگارت توی آشپزخانه پشت میز نشسته بود. خودش داشت صبحانه اش را می خورد.

مارگارت فقط چهار سالش بود. عمه جودیت سعی می کرد که چیزی بپزد

اما تقریباً همه ی غذا را سوزانده بود. عمه جودیت از آن دسته زن هایی بود که همیشه

گیج و سردرگم به نظر می رسند. صورت مهربان و لاغری داشت و موهایش را، بدون

آن که ببندد، پشت سرش ریخته بود. النا صورتش را بوس کوچکی کرد و

گفت:

- سلام، صبح بخیر! ببخشید اما من برای صبحانه وقت ندارم.

- النا اینطوری نمی شه بری. باید حتماً یه چیزی بخوری، تو احتیاج داری که

پروتیین ...

- قبل از مدرسه یه دونات می گیرم می خورم.

النا صورت کشیده ی عمه مارگارت را دوباره بوسید و سریع دوید که بیرون برود.

- النا، اما ...

- آها! راستی احتمالاً بعد از مدرسه با بانی و مردیت میام خونه. ولی برای شام

منتظرمون نباشین. خداحافظ.

- النا...

النا خودش را به در ورودی رساند. رفت بیرون و در را پشت سرش، روی عمه جودیت

و اعتراض هایش بست، اما بالای پله های ورودی خشکش زد. تمام احساس بد قبلی

ناگهان به او هجوم آورده بود. ترس و اضطراب دوباره سراغش آمده بود. مطمئن بود که

قرار است اتفاق بدی بیفتد. توی خیابان میپل هیچ کس نبود. خانه بزرگ شان – با

معماری ویکتوریایی اش – به نظر مبهم و ساکت می آمد. انگار قرن ها کسی توی آن

زندگی نکرده باشد. شده بود مثل یکی از خانه های متروکی که توی فیلم ها نمایش می

دهند، مثل خانه هایی که انسانی توشان نیست و لوازم منزلش چشم دارند و به هر کسی

که تو می آید زل می زنند. بله، همین بود. چیزی داشت او را نگاه می کرد. آسمان بالای

سرش آبی نبود بلکه شیری رنگ و مات بود. احساس می کرد زیر آسمان محصور است.

انگار یک کاسه بزرگ را بر عکس گذاشته باشند رویش. النا زیر آسمان گیر کرده بود و

هوا خیلی خفه به نظر می آمد. النا مطمئن بود که چیزی به او زل زده؛ چیزی هست که

مدام دارد او را می پاید. نگاهش روی چند سیاهی که لابه لای شاخه های درخت جلو

خانه بود افتاد. آن جا، روی شاخه درخت قدیمی و پیر یک کلاغ نشسته بود و به نظر می

رسید که همچون برگ های زرد آن، بخشی از درخت باشد. کلاغ به او زل زده بود. سعی

کرد به خودش بقبولاند که تمام این چیزها مسخره است، اما می دانست که این طور

نیست. این بزرگترین کلاغی بود که تا به حال دیده بود؛ درشت، با پرهای براق.روی

سطح براق پرهایش نور خورشید رنگین کمانی ایجاد کرده بود. می توانست تمام

جزئیاتش را به وضوح ببیند؛ چنگال های تیره و حریص، منقار تیز و چشم های مشکی

درشتی که برق می زدند. کلاغ آنقدر بی حرکت بود که انگار یک مجسمه مومی است. به

محض این که نگاه النا به کلاغ افتاد حس کرد که وجودش دارد به آرامی داغ می شود.

گرمای عجیبی آهسته در تنش بالا می آمد. گلویش داغ شد و

سپس به گونه هایش رسید. می دانست که به خاطر نگاه های کلاغ است. نگاهش مثل

نگاه پسرهایی بود که وقتی لباس شنا یا پیراهن حریر نازک می پوشید به او زل می

زدند. نگاه کلاغ مثل نگاه هایی بود که او را برهنه می کردند. قبل از آن که بفهمد چه

کار باید بکند در یک لحظه تصمیمی گرفت. کوله پشتی اش را انداخت. از کنار

حیاط سنگی برداشت و فریاد زد:

- برو گم شو ... برو ... برو گم شو ...

«. برو گم شو » : متوجه شد که صدایش دارد از شدت خشم می لرزد. فریاد کشید

و با آخرین فریادش سنگ را پرتاب کرد.

سنگ در انبوه برگ های درخت فرو رفت. برگ ها انگار که منفجر شده باشند، ناگهان

به اطراف پرت شدند، اما به کلاغ آسیبی نرسید. کلاغ آرام از روی شاخه بلند شد. بال

هایش بزرگ بودند و به اندازه ی بال زدن یک دسته ی کامل از کلاغ ها صدا می دادند.

النا در یک لحظه توانست خودش را خم کند. کلاغ که مستقیم به طرف او

می آمد درست از بالای سرش عبور کرد. بادی که در اثر حرکت بال هایش ایجاد شده بود

موهای النا را در هوا تکان داد. کلاغ که در آسمان اوج گرفته بود دوباره و به سرعت

پایین آمد. هیولای مشکی

رنگ، در پهنه سفید آسمان چرخی زد. قار قار بلندی کرد و سپس به سمت جنگل رفت.

النا به آرامی بلند شد و به اطرافش نگاهی انداخت. باورش نمی شد که چه اتفاقی افتاده،

اما حالا که کلاغ رفته بود آسمان دوباره معمولی به نظر می آمد. نسیم برگ ها را

حرکت می داد. النا نفس عمیقی کشید. انتهای خیابان، در خانه ای باز شد و یک

مشت بچه خوشحال و خندان بیرون دویدند.النا به بچه ها لبخند زد و نفس عمیق دیگری

کشید. حس آزادی مثل نور خورشید او را در برگرفته بود. نمی دانست که این فکرهای

احمقانه از کی به سراغش آمده. آن روز، روز بسیار قشنگی بود و النا کلی کار داشت

که باید می کرد. هیچ چیز بدی قرار نبود اتفاق بیفتد. البته اگر دیر به مدرسه می رسید

شاید اتفاق بدی می افتاد. حتماً تمام بچه ها توی پارکینگ جمع شده اند و منتظرند که او

برسد.

با خودش فکر کرد می تواند به آنها بگوید که یک نفر او را دزدکی دید می زده و او هم

ایستاده و با سنگ او را زده. النا لبخند زد و با خودش گفت که این جوری حتماً آن ها را

کلی به فکر فرو خواهد برد که قضیه چه بوده و طرف چه کسی بوده است. بدون آن که

دوباره برگردد و به درخت جلو خانه نگاه کند، با بیشترین سرعت ممکن،

شروع کرد به قدم زدن و دور شدن از درخت.

***

کلاغ از بالای درخت بلوط بزرگی عبور کرد. استفان یک لحظه سرش را بلند کرد و وقتی

دید بالای سرش فقط یک پرنده در حال پرواز است خیالش راحت شد. چشم هایش دوباره

به جسم سفید رنگ و بی جانی که توی دستانش بود خیره شد. پشیمانی را زیر پوست

صورتش حس می کرد. اصلاً نمی خواست آن حیوان را بکشد.

اگر خیلی گرسنه اش می بود حتماً چیزی بزرگ تر از این خرگوش را شکار می کرد.

استفان همیشه از قدرتی که احساس گرسنگی به او می داد می ترسید. می دانست که

برای برطرف کردن آن، چه کارهایی می تواند بکند. این بار خوش شانس بود که فقط

یک خرگوش را کشته، نه کس دیگری را.

ایستاده بود زیر درخت های بلوط و آفتاب از لابه لای موهای مشکی اش پوست سرش

را گرم می کرد. احساس خوبی داشت. با این شلوار جین و تی شرت، استفان سالواتوره

درست مثل یک دانش آموز معمولی به نظر می رسید. یعنی چیزی که او اصلاً نبود.

همیشه برای غذا خوردن می آمد همین جا، در اعماق این جنگل که کسی نمی توانست

او را ببیند. استفان با زبانش لثه و دندان هایش را پاک کرد و بعد زبانش را دور لب

هایش کشید. می خواست مطمئن بشود که هیچ لکه خونی روی آنها باقی نمانده. نمی

خواست هیچ ریسکی بکند. پوشیدن همین لباس مبدل هم، با این که

سخت بود اما لازم بود.

استفان یک لحظه با خود فکر کرد که شاید بهتر است همه چیز را همین الان رها کند و

به مخفیگاهش در ایتالیا برگردد. نمی دانست چه چیزی باعث شده که فکر کند می تواند

دوباره در روز روشن ظاهر شود و مثل دیگران به زندگی اش ادامه بدهد!

از زندگی در سایه خسته شده بود. از تاریکی خسته شده بود و از تمام چیزهایی که در

تاریکی زندگی می کردند بیزار بود. از همه این ها مهمتر، دیگر نمی خواست تنها زندگی

کند.

نمی دانست که چرا ویرجینیا و فلس چرچ را انتخاب کرده. این جا شهر به نسبت تازه

سازی بود که قدیمی ترین ساختمان هایش بیشتر از یک قرن و نیم عمر نداشتند، اما

خاطرات و اشباح جنگ داخلی هنوز هم در این شهر زنده بودند، انگار که مثل

سوپرمارکت ها و فست فودهایش بخشی واقعی از شهر شده باشند. استفان احترام به

گذشته را می ستود و فکر می کرد شاید بتواند مثل یکی از اعضای عادی فلس چرچ در

بین آنها ظاهر شود.

البته می دانست که آن ها هیچ وقت او را به صورت کامل نمی پذیرفتند. وقتی به این

موضوع فکر کرد، لبخندی تلخ روی لب هایش نشست. خودش بهتر از هر کسی می

دانست که نباید امیدوار باشد. هیچ جایی در دنیا وجود نداشت که او کاملاً متعلق به آن

جا باشد. هیچ جایی وجود نداشت که او بتواند خودش باشد، خود واقعی اش،

مگر آن که دوباره به دنیای سایه ها برگردد...

این فکر را به سرعت از ذهنش دور کرد. او تاریکی را رها کرده بود و سایه ها را پشت

سر گذاشته بود. می خواست لکه های سیاه آن سالها را از خودش پاک کند و از امروز

زندگی تازه ای را از سر بگیرد. استفان یادش آمد که هنوز خرگوش را در دست گرفته.

به آرامی آن را روی دسته ای از برگ های درخت بلوط گذاشت. گوش هایش از جایی

بسیار دور، بسیار دورتر از آن که گوش های یک انسان معمولی چیزی بشنود، صدای

جنبیدن یک روباه را شنید.

توی ذهنش با لحنی غمناک گفت:

- بیا، بیا برادر شکارچی من، برات صبحانه آماده کردم.

وقتی داشت کت چرمی اش را تنش می کرد دوباره متوجه همان کلاغی شد که چند لحظه

قبل او را ترسانده بود. کلاغ روی شاخه یک درخت بلوط نشسته و انگار داشت او را

تماشا می کرد. چیزی در آن کلاغ بود که به نظرش طبیعی نمی آمد. سعی کرد فکرش را

روی کلاغ متمرکز کند تا با آن ارتباط برقرار کند، اما جلو خودش

را گرفت. یادش آمد که به خودش قول داده جز در موارد اضطراری از نیرویش استفاده

نکند. به خودش قول داده بود که تنها وقتی نیرویش را به کار گیرد که هیچ راه دیگری

وجود نداشته باشد.

از میان برگ های مرده و شاخه های خشک به سمت لبه ی جنگل پیش رفت، جایی که

اتومبیلش را پارک کرده بود. نگاهی به پشت سرش انداخت و دید که کلاغ از روی شاخه

بلوط بلند شده و بالای سر خرگوش مرده نشسته است.

در حالت نشستن کلاغ، با آن بال های بزرگ که بالای تن کوچک خرگوش بازشان کرده

بود، نوعی احساس شیطانی و پیروزمندانه را می دید. گلوی استفان خشک شده بود. می

خواست برگردد و پرنده را از روی خرگوش بپراند، اما فکر کرد این پرنده هم به اندازه

روباه حق دارد که خرگوش مرده را بخورد. همان قدر حق دارد آن را بخورد

که استفان حق دارد.

تصمیم گرفت اگر در راه دوباره با پرنده مواجه شد، ذهن پرنده را بخواند اما الان چشم

هایش را روی پرنده بست و به سرعت در میان درخت ها به راه افتاد. اصلاً نمی خواست

که امروز دیر به دبیرستان رابرت. ای. لی برسد.

به محض این که النا وارد پارکینگ شد، همه دوره اش کردند. هر کسی که خیالش را

می کرد آن جا بود؛ تمام بچه هایی که از ژوئن سال قبل ندیده بودشان، به علاوه چهار

پنج نفر جدید که آمده بودند، به امید این که با او دوست بشوند. النا یکی یکی بچه های

گروه را بغل کرد و جواب خوش آمد گویی همه را جداگانه داد.

کارولین تقریباً یک اینچ قد کشیده بود و خیلی از قبل خوش اندام تر به نظر می رسید.

شده بود عین مدل های مجله مد. کارولین به آرامی النا را در آغوش کشید و سپس یک

قدم به عقب رفت. چشمان سبز باریکش را که مثل چشم های گربه بودند به النا دوخته

بود.

بانی اصلاً بزرگ نشده بود سرش با آن موهای فرفری به زحمت تا چانه النا

النا بانی قد کوتاه را کمی عقب زد تا دقیق تر نگاهش «؟ موهای فرفری » : می رسید

کند.

- بانی تو موهاتو فر دادی؟

- آره! جمعشون هم کردم بالای سرم که قدم بلندتر به نظر برسه.

بانی سرش را تکان داد و سپس لبخند زد. چشمان قهوه ای اش از خوشحالی توی

صورت مهربانش می درخشید.

النا به سمت مردیت برگشت.

- مردیت تو هم که اصلاً عوض نشده ای.

آن ها همدیگر را به گرمی در آغوش گرفتند. النا خیلی دلش برای مردیت تنگ شده بود.

نگاهی به دوست قد بلندش انداخت و فکر کرد که این دختر، با این که هیچ وقت آرایش

نمی کند اما با آن پوست سبزه و مژه های پرپشت احتیاجی هم به آرایش ندارد. النا

متوجه شد که مردیت هم با آن ابروهای بالا انداخته اش حتماً دارد در مورد

زیبایی او فکر می کند.

- می بینم که موهات داره از خورشید هم طلایی تر می شه. ولی خب پوستت

رو برنزه نکردی؟ مگه نرفته بودین ساحل ریورا؟

النا در حالی که دستان مردیت را در دست می گرفت جواب داد:

- عزیزم میدونی که من از برنزه کردن بدم میاد.

پوست النا مثل چینی سفید و بی لک بود، اما گاهی فکر می کرد پوستش مثل پوست

بانی مات و رنگ پریده است.

در همین لحظه بانی وسط حرف آن دو پرید. دست النا را کشید و گفت:

- وای بچه ها، راستی می دونین من امسال تابستون از پسرخاله ام چی یاد

گرفتم؟

و بعد قبل از این که کسی حرفی بزند خودش جواب داد:

- یاد گرفتم کف دست آدما رو بخونم.

چند نفر از بچه ها زیر لب غرغر کردند و چند نفری هم خندیدند. بانی که چندان ناراحت

نشده بود گفت:

- باید هم بخندین. پسر خاله ام گفته که من نیروی روانی فوق بشری دارم. بذار ببینم...

چشمش را به کف دست النا دوخت. النا که کمی بی حوصله بود گفت:

- زود باش فقط، و گرنه دیرمون می شه.

- باشه. باشه. خب این خط زندگیه – نه، شایدم خط عشقته؟

چند نفر از بچه ها پوزخند زدند.

- ساکت باشین. باید حس بگیرم... آره دارم می بینم... دارم می بینم... آره...

در یک لحظه رنگ از چهره بانی پرید. انگار از چیزی ترسیده بود. چشم های قهوه ای

اش کاملاً باز بودند، اما انگار که دیگر به دست النا نگاه نمی کردند. انگار داشتند در دل

دست های النا چیزی رعب آور می دیدند.

مردیت از پشت سرشان آرام و با لحنی تمسخر آمیز گفت:

- تو به زودی با یه غریبه قد بلند و پوست تیره آشنا می شی.

تمام بچه ها زیر زیرکی می خندیدند. بانی گفت:

- آره غریبه اس. پوستش هم نسبتاً تیره اس. اما قدش بلند نیست.

صدایش خیلی آهسته بود، انگار از فاصله ای دور می آمد. بانی چند لحظه سکوت کرد و

بعد با حالتی گیج ادامه داد:

- فکر می کنم یه زمان قدش بلند بوده اما الان نیست!

بانی چشم های قهوه ای اش را به النا دوخت که داشت با تعجب نگاهش می کرد. و بعد

ناگهان دست النا را ول کرد و گفت:

- اما این غیر ممکنه... نمی شه که اینجوری باشه... دیگه نمی خوام چیزی

ببینم...

النا که کمی عصبی به نظر می رسید رو کرد به بقیه و گفت:

- خیلی خب، خیلی خب، فیلم تموم شد، برین دیگه.

النا همیشه فکر می کرد که این چیزها فقط یک سری بازی مسخره اند. اما نمی دانست

که چرا این بار اینقدر ناراحت شده؛ شاید به همان دلیلی که امروز صبح بی خودی

خودش را ترسانده بود...

دخترها به سمت ساختمان مدرسه راه افتاده بودند که صدای موتور قوی ماشینی آن ها

را متوقف کرد.

کارولین گفت:

- اینو نیگا، عجب ماشین با حالی...

مردیت حرفش را تصیح کرد:

- عجب پورشه باحالی...

پورشه ی تروبر 911 با رنگ مشکی متالیک، آرام و مغرور وارد پارکینگ شد و دنبال

جای پارک گشت.

حرکتش مثل حرکت پلنگی که در کمین باشد، آهسته و دقیق بود. وقتی بالاخره پارک کرد

و در ماشین باز شد، دخترها توانستند راننده را ببینند.

کارولین زیر لب گفت:

- آه خدای من.

بانی گفت:

- منم همینی که تو گفتی.

از جایی که النا ایستاده بود می توانست ببیند که راننده، جوانی است با بدنی صاف و

عضلانی که شلوار جین، تی شرت جذاب و کت چرمی با طرحی غیر مرسوم به تن دارد

و موهای مشکی و خوش حالت داشت.

قدش چندان بلند نبود، متوسط بود و به بدنش می خورد. النا نفسش را بیرون داد. مردیت

پرسید:

- یعنی پشت این نقاب کی می تونه باشه؟

منظورش از نقاب، عینک دودی بزرگی بود که چشم های پسر را زیر خود مخفی کرده

بودند و مثل یک نقاب مانع می شدند که صورتش کاملاً قابل دیدن باشد. یکی از دخترها

گفت:

- غریبه نقاب دار!

و بعد همه شروع کردند زیر لبی با یکدیگر صحبت کردن.

- کت چرمشو ببین... مدلش ایتالیاییه، توی رُم از اینا می پوشن.

- تو از کجا میدونی؟ تو که تو زندگیت نیویورک هم نرفتی چه برسه به رُم.

- خودتم که از این شهر بیرون نرفتی.

- ایش...

النا دوباره همان قیافه ای را به خود گرفته بود که دخترها خیلی خوب می دانستند

چیست؛ قیافه یک شکارچی.

- قد کوتاه، موی تیره و خوش تیپ. بهتره مراقب خودش باشه!

- کجای قدش کوتاهه؟ خیلی هم قدش خوبه.

از میان همهمه ی دخترها صدای کارولین ناگهان بلند شد که می گفت:

- النا زود باش بیا بریم. تو که مت رو داری. با دو تا پسر چیکار می خوای

بکنی که با یکی نمی تونی؟

مردیت گفت:

- همون کاری که با یکی می کنن عزیزم، فقط دو برابرشو.

گروه زد زیر خنده. پسر اتومبیلش را قفل کرد و به سمت مدرسه راه افتاد. النا هم پشت

سرش رفت و بقیه ی دخترها هم به ترتیب راه افتادند. در یک لحظه، حس نفرت از بقیه

توی دلش شروع به جوشیدن کرد:

مردیت که «؟ نمی شود او جایی بخواهد برود و این همه آدم پشت سرش رژه نروند »

انگار فکر النا را خوانده بود گفت:

- هر که بامش بیش برفش بیشتر.

النا گفت:

- منظورت چیه؟

مردیت جواب داد:

- خب اگه می خوای ملکه ی مدرسه باشی باید خیلی ها رو تحمل کنی.

النا اخمی کرد. دیگر به ساختمان مدرسه رسیده بودند. راهروی بزرگی پیش چشم شان

بود.

غریبه با شلوار جین و کت چرمش رفت توی دفتر مدرسه و از دید دخترها دور شد. النا

سرعتش را کم کرد و به سمت در رفت. جلو تابلو اعلانات، کنار در ایستاد و شروع کرد

به خواندن یادداشت های روی تابلو. دفتر مدرسه شیشه بزرگی داشت که اجازه می داد

داخلش کامل دیده بشود. بقیه ی دخترها از پشت شیشه هی توی دفتر را دید می زدند.

- از این جا همه چی دیده می شه.

- کاپشن اش مطمئنم که مارک آرمانی بود.

- فکر می کنی اهل یه ایالت دیگه باشه؟

النا گوش تیز کرده بود که اسم پسر را بفهمد. اما داخل دفتر انگار مشکلی پیش آمده

بود. خانم کلارک معاون مدرسه داشت به لیست نگاه می کرد و سرش را تکان می داد.

پسر چیزی گفت و خانم کلارک انگار جواب داد که نمی تواند کاری بکند.

انگشتش را گذاشت روی لیست اسامی و باز هم سری تکان داد. پسر کمی عقب رفت و

سپس برگشت پیش خانم کلارک وقتی که خانم کلارک به صورت پسر نگاه کرد همه چیز

عوض شد.

عینک آفتابی پسر توی دستش بود و خانم کلارک که داشت به چشمان او نگاه می کرد

انگار از چیزی ترسیده بود. النا می دید که خانم کلارک چه قدر تند تند پلک می زند. لب

هایش باز و بسته می شدند اما ظاهراً نمی توانست چیزی بگوید. النا دلش می خواست

می توانست چیزی بیشتر از پشت سر پسر را ببیند. خانم کلارک داشت حیرت زده دنبال

چیزی در میان کاغذها می گشت و در نهایت انگار که یک فرم پیدا کرد و شروع کرد به

نوشتن روی آن و سپس آن را به پسر داد. پسر روی آن چیزی نوشت شاید هم امضا

کرد و سپس آن را پس داد. خانم کلارک

چند لحظه به آن نگاه کرد و بعد شروع کرد به گشتن در میان دسته ی دیگری از کاغذها

و دست آخر چیزی را که به نظر می رسید برنامه ی کلاسی باشد پیدا کرد و به پسر داد.

در تمام مدت چشم های خانم کلارک به پسر دوخته شده بود. وقتی برنامه را به او داد،

پسر به علامت تشکر سری تکان داد و به سمت در برگشت.

النا داشت از شدت کنجکاوی دیوانه می شد. یعنی آنجا چه اتفاقی افتاده بود؟ یعنی

صورت این غریبه چه شکلی بود؟ اما وقتی پسر از در دفتر بیرون آمد، باز هم عینک

آفتابی اش را زده بود.

امیدهای النا برای دیدن چشم های پسر نقش بر آب شده بود. وقتی پسر لحظه ای دم در

دفتر ایستاد، النا توانست بقیه صورتش را که زیر عینک آفتابی نبود ببیند. موهای مشکی

اش طوری اجزای صورتش را در بر گرفته بود که انگار تصویر چهره ی او را بر روی

یک سکه یا یک مدال رومی حک کرده بودند. گونه های برجسته، بینی صاف

و کلاسیک و دهانی که می توانست تمام شب بیدار نگهت دارد. تمام این چیزها برای یک

لحظه در ذهن النا گذشت. لب بالایی او که حالت زیبایی داشت کمی حساس و خیلی

شهوت انگیز به نظر می رسید.

ناگهان همهمه ی دخترها در راهرو متوقف شد. انگار کسی آن ها را از پریز کشیده بود.

وقتی که پسر از مقابل آن ها عبور می کرد، هر کدام شان سعی داشتند با نگاه کردن به

این طرف و آن طرف وضعیت را طبیعی جلوه دهند. النا که در کنار پنجره دفتر ایستاده

بود دستش را برد به ربان موهایش و آن را کشید. سرش را به آرامی

تکان داد تا وقتی که پسر از مقابلش عبور می کند موهایش آزادانه روی شانه هایش

بریزند.

پسر بدون این که به اطراف نگاه کند به انتهای راهرو رفت. مِن مِن کردن ها، حرف

های زیر لبی، پچ پچ ها و آه کشیدن ها، به محض دور شدن او، دوباره شروع شد. النا

هیچ کدام از این ها را نمی شنید. همه فکرش این بود که پسر از کنارش گذشته، بدون

آن که حتی نگاهی به او بیندازد. النا کمی گیج بود. جایی در انتهای ذهنش شنید که زنگ

مدرسه به صدا درآمد و بعد رشته افکارش پاره شد.

مردیت بازویش را کشید و النا به جهان بیرون از ذهنش بازگشت.

- چیه؟

- می گم بیا این رو بگیر. برنامه کلاسامونه. الان باید بریم طبقه دوم. زود باش. النا

گذاشت که مردیت او را توی راهرو، روی پله ها و داخل کلاس دنبال خودش بکشد. النا

ماشین وار رفت و نشست روی صندلی و به معلم زُل زد، اما در حقیقت اصلاً او را نمی

دید. شوکی که به او وارد شده بود هنوز رهایش نکرده بود. النا نمی توانست مورد

دیگری را به خاطر بیاورد که پسری از کنارش گذشته باشد، بدون آن که نگاهی به او

بیندازد. همه شان – حداقل – نگاه می کردند. بعضی از آن ها سوت می زدند، بعضی ها

می آمدند و چند کلمه ای صحبت می کردند و بعضی ها

هم تمام مدت خیره می شدند.

و النا هیچ وقت با این چیزها مشکلی نداشت. و تازه مگر برای یک دختر چه چیزی از

پسرها مهمتر بود؟ پسرها معیاری بودند برای این که بدانی چه قدر دوست داشتنی هستی

و چه قدر زیبایی. تازه در خیلی از موارد به کار می آمدند و به آدم کمک می کردند. خیلی

وقت ها می توانستند هیجان زده ات کنند، هر چند که همه این

کارهای شان، بعد از مدتی مسخره به نظر می رسید. بعضی هاشان هم که از همان اول

حال آدم را به هم می زدند.

به نظر النا پسرها مثل سگ های کوچولو بودند که خیلی دوست داشتنی هستند اما می

توانی هر وقت خواستی رهایشان کنی و بروی با سگ کوچولوی دیگری بازی کنی. به

نظر النا تعداد بسیار کمی از پسرها می توانستند چیزی بیشتر از این باشند. تعداد بسیار

کمی از آن ها می توانستند واقعاً دوستت باشند؛ درست مثل مت.

سال قبل النا امیدوار بود که مت همانی باشد که همیشه به دنبالش بوده. «! آه مت »

کسی که می تواند به او احساسی متفاوت از بقیه بدهد. احساسی از جنس برنده شدن در

یک رقابت یا به رخ کشیدن چیزی که بقیه دخترها نتوانسته اند به دست بیاورند.

احساس النا به مت بسیار قوی بود، اما در طول تابستان که وقت بیشتری برای فکر

کردن داشت، متوجه شد که این احساس خیلی شبیه حسی است که به خواهرش یا به

پسر عمویش دارد و نه بیشتر.

خانم هالپرن داشت جزوه های مثلثات را پخش می کرد. النا اتوماتیک وار دستش را

دراز کرد و جزوه را گرفت و اسمش را روی آن نوشت، اما هنوز هم در افکارش غرق

بود. اما مت را بیشتر از هر پسری که می شناخت دوست می داشت. شاید هم به همین

دلیل بود که می خواست با مت به هم بزند. نمی دانست آیا می تواند با یک نامه این را به

مت بگوید یا اصلاً می تواند الان این را به او بگوید. النا از این نمی ترسید که مت سر

این قضیه سر و صدا راه بیندازد. چون شخصیت مت اصلاً اینطوری نبود. بیشتر می

ترسید که مت دلیل این کارش را متوجه

نشود، چون خود النا هم دلیلش را درست متوجه نمی شد. النا حس می کرد که باید

همیشه به دنبال چیزی باشد؛ چیزی که هر گاه فکر می کرد آن را به دست آورده می دید

که این همان چیزی نبوده که همیشه می خواسته. مت هم همان کسی نبود که النا

همیشه می خواست. نهاو و نه هیچ کدام از پسرهای دیگری که النا می شناخت. برای

همین بود که النا مجبور می شد همیشه از اول شروع کند. خوشبختانه همیشه هم می

شد آدم جدید پیدا

کرد. هیچ پسری هرگز نتوانسته بود در برابرش مقاومت کند. هرگز نشده بود که پسری

دست رد به سینه او بزند. تا الان که...

«... تا الان » : النا با خودش گفت

و بعد، در حالی که به اتفاق توی راهرو فکر می کرد، خودکار را بین انگشتانش فشار

داد. اصلاً نمی توانست قبول کند که این قدر به او بی توجه باشد که حتی یک نگاه هم به

او نیندازد. زنگ کلاس خورد و همه بیرون رفتند اما النا در آستانه در توقف کرد و سپس

به یکی از دخترهایی که با او توی پارکینگ بود رو کرد و گفت:

- فرانسس بیا این جا.

فرانسس مشتاقانه پیش رفت. صورت سفیدش خوشحال به نظر می رسید.

- گوش کن فرانسس! اون پسری که صبح دیدیم رو یادت میاد؟

- با اون پورشه با کلاسش مگه می شه یادم بره؟

- من برنامه کلاسی اش رو می خوام. ببین می تونی از دفتر برام بگیری. یا اگه

تونستی از خودش بگیر و کپی کن برام. هر کار که میخوای بکنی بکن فقط برام گیرش

بیار. فرانسس چند لحظه هیجان زده به النا نگاه کرد، اما بعد لبخند زد و سر تکان داد.

- باشه النا، سعی خودمو می کنم. اگه گیر آوردم سر ناهار میام پیشت.

- ممنونم

النا دور شدن دختر را تماشا کرد. مردیت سرش را نزدیک گوش او آورد و گفت:

- خودت می دونی که خیلی دیوونه ای؟

- چه فایده ای داره ملکه مدرسه باشی اما نشون ندی که هستی.

النا سپس پرسید:

- الان باید بریم کدوم کلاس؟

مردیت برنامه را دستش داد و گفت:

- تو بازرگانی عمومی داری الان. من باید برم سر کلاس شیمی.

- بعداً می بینمت.

کلاس بازرگانی عمومی و بقیه ی کلاس های صبح با بی حوصلگی النا تمام شدند. در

طول این مدت النا فقط فکرش این بود که آیا ممکن است یکبار دیگر با دانش آموز جدید

برخورد کند؟ اما آن ها توی هیچ کدام از کلاس های صبح با هم نبودند. البته مت توی

یکی از کلاس ها بود و وقتی که چشمان آبی اش را به چشمان النا دوخت،

حس کرد که چیزی در وجودش تیره می کشید. مت فقط لبخند می زد، اما ... موقعی که

زنگ ناهار به صدا در آمد النا، در مسیر کافه تریای مدرسه با تکان دادن سر به سلام

بقیه جواب می داد. کارولین بیرون کافه تریا ایستاده بود. شانه هایش را به دیوار تکیه

داده بود. سرش بالا بود و کمرش را کمی جلو داده بود. دو پسری که با

کارولین صحبت می کردند، وقتی النا به آن ها رسید حرف شان را قطع کردند و با آرنج

سلقمه ای به هم زدند.

النا سلام ساده ای به آن ها کرد و به کارولین گفت:

- بریم تو ناهار بخوریم؟

کارولین با چشمان سبزش چشمکی به النا زد و سپس دست برد و موهای براق قهوه ای

مایل به طلایی اش را از روی صورتش کنار زد. کارولین با لحنی آرام به النا گفت:

- نظرت راجع به میز سلطنتی چیه؟

ذهن النا به قدیم برگشت. او و کارولین، از زمانی که به مهد کودک می رفتند با همبودند

و همیشه هم با هم رقابت طبیعی و خوبی داشتند، اما این اواخر کارولین عوض

شده بود. رقابت شان را خیلی جدی می گرفت. لحنش موقع صحبت با او مشخصاً تلخ و

گزنده بود. النا گفت:

- واسه یه ملکه سخته که رعیت رو به میز ناهار خوریش راه بده.

- آها؟ راست می گی خب، حق با توئه!

و سپس صورتش را کامل به سمت او برگرداند. آتشی در انتهای چشمان گربه ای سبز

رنگش می سوخت.

النا از حس دشمنانه ای که در چشمان کارولین می دید شوکه شده بود. دو پسری که آن

جا بودند به سختی لبخندی زدند و آرام کنار کشیدند.

کارولین که اصلاً متوجه رفتن آن ها نشده بود گفت:

- این تابستون که این جا نبودی خیلی چیزها عوض شده. شاید دیگه دوران

سلطنت تو هم تموم شده باشه.

النا سرخ شده بود و خودش هم این را حس می کرد. در حالی که سعی داشت

صدایش نلرزد گفت:

- شاید... اما ملکه بودن رو نمی شه به زور به دست آورد کارولین.

النا سپس رویش را برگرداند و داخل ناهار خوری شد. وقتی النا چشمش به بانی، مردیت

و فرانسس که با آن ها بود افتاد، قدری آرام گرفت. گونه هایش که سرخ شده بودند کم

کم داشتند سرد می شدند. ناهارش را انتخاب کرد

و رفت پیش آن ها. النا هیچ وقت نمی گذاشت کارولین رویش را کم کند. اصلاً کارولین

برای او در حدی نبود که بخواهد دغدغه اش باشد. النا که نشست پشت میز، فرانسس

کاغذی را در آورد و تکان داد. فرانسس گفت:

- گیرش آوردم.

بانی با لحنی جدی گفت:

- من هم خبرای مهمی دارم. اون پسره توی کلاس زیست شناسی با ماست. من امروز

درست رو به رویش نشسته بودم. اسمش استفانه. استفان سالواتوره. اهل ایتالیاست و

توی حاشیه شهر توی مهمون خونه ی خانم فلاورز زندگی

می کنه.

بانی آهی کشید و ادامه داد:

- خیلی هم رمانتیکه... کارولین کتاباش رو انداخت روی زمین و اون نشست و

جمع شون کرد و داد بهش.

چهره النا در هم فرو رفت و گفت:

- روش های کارولین خیلی قدیمیه. تعریف کن ببینم دیگه چی شد؟

- همه اش همین. اصلاً با کارولین حرف هم نزد. خیلی خیلی مرموزه. خانم اندیکات معلم

زیست شناسی مون سعی کرد وادارش کنه که عینک آفتابی اش رو در بیاره، ولی زیر

بار نرفت. گفت دستور پزشکی داره که عینک بزنه.

- دستور پزشکی دیگه چه صیغه ایه؟

- من چه می دونم، شاید داره می میره و الان روزای آخرشه. به نظرت این

خیلی رمانتیک نیست؟

مردیت گفت:

- آره چه جورم!

النا در حالی که لب هایش را گاز می گرفت، به کاغذی که فرانسس آورده بود نگاه کرد

و گفت:

- ما توی ساعت هفتم با همیم. تاریخ اروپا داریم. کس دیگه ای هم اون کلاس رو داره؟

بانی جواب داد:

- منم دارم. فکر می کنم کارولینم داره. آها! شاید مت هم داشته باشه. دیروز داشت می

گفت که چقدر بد شانس بوده که افتاده تو کلاس آقای تانر. النا با خودش فکر کرد که

عالی خواهد شد و با چنگال شروع کرد به وَر رفتن با پوره

سیب زمینی اش. به نظرش می رسید که کلاس خیلی هیجان انگیزی خواهند داشت.

***

استفان خوشحال بود که اولین روز مدرسه داشت تمام می شد. دلش می خواست فقط

برای چند لحظه هم که شده از شر این اتاق های شلوغ و راهروهای پر سر و صدا

خلاص شود.

این همه ذهن، این همه فکر. فشار این همه فکر را که دور و برش بودند احساس می

کرد. افکار دیگران که دور و برش می چرخیدند برایش سرگیجه آور بود. سال ها بود که

با انبوه انسان ها مواجه نشده بود.

از بین افکار درهم تمام مدرسه می دید که ذهن یک نفر روی او تمرکز کرده. ذهن یکی

از آنهایی که توی راهرو نگاهش کرده بود. استفان نمی دانست او چه شکلی است، اما

حس می کرد شخصیتی قوی دارد. مطمئن بود که می تواند او را دوباره تشخیص بدهد.

با این تغییر قیافه ای که داده بود تقریباً روز اول مدرسه را بدون خطر از سر گذرانده

بود. امروز فقط دو بار از قدرتش استفاده کرده بود، آن هم فقط کمی، اما احساس می

کرد خسته است و به شکل غم انگیزی مجبور بود که اعتراف کند گرسنه هم هست.

خرگوش صبح برای یک روزش کافی نبود. با این که نگران بود گرسنگی کار دستش

بدهد اما سر آخرین کلاس هم حاضر شد و بلافاصله حضور همان ذهن سابق را در آن

جا هم حس کرد. ذهنی که در آستانه بخش خودآگاه وجودش شعله ی طلایی لرزان و

ملایمی را بر می افروخت. برای اولین بار توانست موقعیت دختر را تشخیص بدهد. دختر

مستقیم به سمت او آمد و روی صندلی جلو او نشست. همان طور که حدس می زد دختر

چند لحظه برگشت و او توانست صورتش را ببیند. استفان شوکه شده بود و نمی توانست

نفس های بریده بریده اش را کنترل کند؛ اما این دختر نمی توانست کاترین باشد. کاترین

مرده بود. او بهتر از هر «! کاترین » کسی می دانست که کاترین مرده.

اما هنوز هم شباهت غیر عادی آن ها قابل انکار نبود. آن موهای طلایی براق که آن قدر

نرم بودند که انگار موج لرزانی از نور هستند، آن پوست روشن که او را به یاد مرمر

سفید و پرهای قو می انداخت و گونه هایش که رنگ سرخ ملایم شان توی سفیدی پوست

صورتش برجسته می نمود. و چشم هایش... چشم های کاترین رنگی داشتند که جای

دیگری ندیده بود؛ از آبی آسمانی تیره تر و از سنگ فیروزه ی جعبه جواهراتش براق

تر. این دختر هم دقیقاً همان چشم ها را داشت.

و حالا چشم های دختر دقیقاً به او زُل زده بودند. دختر داشت لبخند می زد. استفان

نگاهش را از لبخند او و از تمام چیزهایی که خاطره ی کاترین را زنده می کرد گرفت.

نمی خواست دیگر به این دختر که او را به یاد کاترین می انداخت نگاه کند. و نمی

خواست دیگر حضور او را حس کند. چشمانش را به میز دوخت و ذهنش را

همان طور که همیشه بلد بود قفل کرد. بالاخره دختر رویش را به آرامی برگرداند.

احساسات دختر جریحه دار شده بود. حتی با ذهن قفل شده اش هم می توانست این را

حس کند. استفان توجهی به او نکرد. حتی راضی هم بود. فکر کرد اینطوری حتماً دختر

از او دور خواهد شد و تازه غیر از آن، استفان هیچ حسی و هیچ تمایلی هم

نسبت به دختر نداشت. در حالی که نشسته بود مدام این را با خودش تکرار می کرد که

هیچ علاقه ای به او

ندارد. صدای متناوب معلم را در ذهنش خاموش کرد و سعی کرد کاملاً به دنیای خودش

برود؛ اما چیزی نمی گذاشت. می دانست عطر آرامی را از سوی دختر استشمام کند.

بوی گل بنفشه می آمد. استفان می دانست که دختری که مقابلش نشسته و سرش را

پایین انداخته، موهای بورش از کنار شانه هایش لیز می خورند و پوست

سفید رنگ گردنش را نمایان می کنند. میان خشم و ناامیدی، حسی اغواگرانه از درنده

خویی در دندانهایش ریشه دواند. این بار احساس درد نداشت. چیزی در وجودش بود که

احساس خارش ایجاد می کرد. لثه هایش می خارید. دندان هایش می خواستند چیزی را

در میان بگیرند. گرسنگی خاصی داشت. نمی توانست در برابر این احساس مقاومت کند.

معلم را می دید که مثل یک موش خرما از این طرف به آن طرف کلاس می رود. استفان

تمام تمرکزش را روی او گذاشت. ابتدا معنی کارهای او را نمی فهمید. با این که هیچ

کدام از دانش آموزان جواب سوالاتش را نمی دانستند اما او همچنان به پرسیدن ادامه

می داد. استفان سپس متوجه شد که هدف معلم از این سوالات شرمنده کردن و نشان

دادن اطلاعات کم دانش آموزان است. درست در همین لحظه معلم قربانی بعدیش را

یافت. دختر قد کوتاهی با موهای فر کرده ی قرمز و صورت گرد. استفان از دور می دید

که چه طور معلم با سوالات پشت سر هم او را کلافه کرده. وقتی معلم بالاخره او را رها

کرد، قیافه ی دختر واقعاً ترحم برانگیز بود. معلم سپس

رو به کل کلاس کرد و گفت:

- می بینین؟ حالا می فهمین منظور من چیه؟ همه تون خیال می کنین خیلی

سرتون می شه. رسیدین به سال آخر دبیرستان و قراره مثلاً فارغ التحصیل بشین. اگه

به من بود می گفتم بعضی هاتون حتی در حدی نیستین که از مهد کودک فارغ التحصیل

بشین. مثلاً همین ایشون..

و سپس با دست به دختر مو قرمز اشاره کرد و ادامه داد:

- اصلاً نمی دونه انقلاب فرانسه چی هست؟ فکر می کنه ماری آنتونت بازیگر فیلم های

صامته!

تمام دانش آموزان دور و بر استفان احساس بدی داشتند. می توانست خشم و

ناراحتی را در ذهن تک تک آن ها ببیند. می توانست تحقیری را که می شدند درک کند و

ترس را در آن ها احساس کند، ترس از مرد کوچک ضعیف الجثه ای که چشمانی مانند

چشمان راسو داشت. حتی پسرهای کلاس که قد و هیکل شان بزرگتر از او بود می

ترسیدند.

معلم دوباره برگشت پیش قربانی اش:

- خب بیا یه دوره دیگه رو امتحان کنیم. در دوره رنسانس...

لحظه ای مکث کرد؛

- ببینم تو اصلاً می دونی رنسانس چیه؟ آره؟ دوره ی بین قرون سیزده و هفده

که اروپا ارزش های روم و یونان باستان رو دوباره کشف کرد؟ دوره ای که تعداد زیادی

از هنرمندان و متفکران اروپایی رو در خودش داره؟ آره؟

می دونی؟

دختر با حالتی گیج، سر تکان داد و موافقتش را با حرف های معلم اعلام کرد. معلم

ادامه داد:

- در طول دوره رنسانس فکر می کنی دانش آموزای هم سن و سال تو چی کار

می کردن؟ چیزی در این مورد می دونی؟ هیچ حدسی می تونی بزنی؟

دختر آب دهانش را به سختی قورت داد و سپس لبخند ضعیفی زد و گفت:

- فوتبال بازی می کردن؟

در میان خنده ی همه، چهره معلم برافروخته شد و فریاد کشید:

- اصلاً و ابداً.

کلاس ساکت شد.

- فکر می کنین این یه شوخیه؟ توی اون دوره بچه های هم سن شما به چند

زبان مسلط بودن و همزمان در دروسی مثل منطق، ریاضیات، نجوم، فلسفه و

دستور زبان دوره های تخصصی می دیدن. تمام سعی شون هم این بود که

وارد دانشگاه های معدود اون زمان بشن و بهتره بدونین که تمام درس ها در

اون جا به زبان لاتین داده می شد. فوتبال قطعاً آخرین چیزی بود که یه

دانش آموز...

- عذر می خوام.

صدای آرامی نطق معلم را قطع کرد. تمام کلاس برگشت به سمت استفان.

- شما چیزی گفتین؟

- بله، گفتم عذر می خوام، مطلبی هست که باید بگم.

استفان عینکش را برداشت و ایستاد.

- دانش آموزان دوره ی رنسانس همیشه برای شرکت در مسابقه ها و بازی ها

از طرف خانواده و معلم هاشون تشویق می شدن. به اون ها گفته شده بود که عقل سالم

در بدن سالمه. مطمئن باشین که اون ها بسیاری از ورزش های گروهی مثل کریکت،

تنیس و حتی فوتبال رو هم انجام می دادن.

استفان به سمت دختر مو قرمز چرخید و لبخند زد. او هم در جواب لبخند تشکر آمیزی

زد. سپس استفان به سمت معلم برگشت و گفت:

- اما مهمترین چیزی که در اون دوره به اون ها آموزش داده می شد رفتار خوب و آداب

معاشرت بود. مطمئن هستم که توی کتاب هایی که شما خواندین هم به این نکات اشاره

شده. بچه ها مخفیانه لبخند می زدند. خون دویده بود توی صورت معلم. گونه هایش

مشخصاً از خشم قرمز بودند، اما استفان هنوز داشت خیره به او نگاه می کرد و بعد از

چند لحظه، این معلم بود که طاقت نگاه های استفان را نداشت و سر برگرداند. زنگ

کلاس به صدا درآمد. استفان فوراً عینکش را زد و کتاب هایش را جمع کرد. بیشتر از

آن حدی که می بایست توجه دیگران را به خود جمع کرده بود. نمی خواست دوباره با

دختر مو طلایی چشم تو چشم بشود. باید هر چه سریعتر آن جا را ترک می کرد. نوعی

احساس سوزش در تک تک رگ هایش جریان داشت. هنوز به در کلاس نرسیده بود که

صدایی او را متوقف کرد:

- هی! حالا واقعاً اون موقع فوتبال بازی می کردند؟

استفان نتوانست جلو لبخند شریرانه اش را بگیرد:

- آره ولی معمولاً با سر بریده اسرای جنگی فوتبال می کردند.

النا می دید که استفان چگونه از او دور می شود. این دور شدنش از النا و این رفتنش

از سر خودخواهی نبود. او آگاهانه با النا این طور رفتار کرده بود. آن هم جلو کارولین

که مثل باز شکاری در کمین بود. اشک های النا می خواستند از گوشه چشمانش بیرون

بیایند و از تنگنای احساس حقارتش خارج شوند – شاید که آرامتر شود. اما النا تنها به

یک چیز فکر می کرد. او باید استفان را به دست بیاورد. حتی اگر در این راه بمیرد، حتی

اگر هر دوشان بمیرند. باید او را بدست می آورد

آسمان سحرگاه کم کم روشن می شد و پهنه سیاه شب، جای خود را به شفقی سبز و

صورتی می داد. استفان از پنجره اتاق خود به آسمان چشم دوخته بود. او این اتاق را

تنها به خاطر دریچه ای که روی سقف داشت اجاره کرده بود. از طریق این دریچه به

پشت بام دسترسی پیدا می کرد. دریچه اکنون باز بود و نسیم نمناکی از پله های نردبام

زیر دریچه پایین می آمد و خود را به داخل اتاق او می رساند. استفان لباس رسمی به

تن داشت. اما دلیلش این نبود که خیلی زود بیدار شده و لباس پوشیده، بلکه به این دلیل

که هیچ وقت نمی خوابید.

تازه از جنگل برگشته بود و هنوز می شد چند برگ خیس را که پایین چکمه هایش

چسبیده بودند را مشاهده کرد. داشت با دقت تک تک آن ها را از چکمه هایش جدا می

کرد. حرف های دیروز بچه ها هنوز از ذهنش نرفته بود. می دانست که آن ها روی تک

تک جزئیات سر و وضع او دقیق می شوند. او همیشه بهترین لباس ها را می پوشید،

اما نه از سر غرور، بلکه به این خاطر که این کار به نظرش صحیح بود. معلمش

همیشه به او می گفت که یک فرد اشرافی باید طوری لباس بپوشد که جایگاهش را

مشخص کند. اگر این کار را نکند به دیگران توهین کرده. هر کس در این جهان

جایگاهی دارد و جایگاه او زمانی بین طبقه اشراف بود. البته زمانی... چرا ذهنش رفته

بود روی این چیزها؟ استفان می دانست که افکارش در مورد دوران تحصیلش به خاطر

فرو رفتن در نقش دانش آموز است. خاطرات گذشته سریع و واضح از ذهنش عبور می

کردند. انگار داشت کتاب زندگی اش را ورق می زد. گاهی

در این صفحه و گاهی در آن صفحه متوقف می شد. ناگهان چیزی به خاطرش آمد؛

صورت پدرش را به خاطر آورد – وقتی که دیمون اعلام کرد که می خواهد دانشگاه را

ترک کند. هیچ وقت آن لحظه را از یاد نمی برد و فراموش نمی کرد که چقدر پدرش

عصبانی بود...

- منظورت چیست که دیگر به آنجا بر نمی گردی؟

جوزپه مرد خوبی بود. اما اخلاق تندی داشت و حالا پسر بزرگش احساس خشونت را در

دل او زنده کرده بود. پسر لبانش را با دستمال ابریشمی زعفرانی رنگی پاک کرد و سپس

رو به پدر گفت:

- فکر می کنم معنای این جمله خیلی ساده باشد. می خواهید به لاتین تکرارش

کنم؟

- دیمون...

استفان حالتی جدی به خودش گرفت. ترس ناشی از بی احترامی برادرش به پدر

خیلی شدید بود. پدر فریاد کشید:

- تو نمی خواهی بفهمی که من، جوزپه کنت دی سالواتوره دیگر نمیتوانم توی صورت

دوستان صمیمی ام نگاه کنم وقتی که همه بدانند پسرم یک تنبل بی کاره است که از

تحصیل فرار کرده؟ که پسرم راه درست را انتخاب نکرده؟

که یک ولگرد است که هیچ خدمتی به اعتلای فلورانس نکرده؟ خدمتکارها وقتی خشم

ارباب را دیدند آرام از جلوی چشمش دور شدند.

دیمون حتی پلک هم نزد. با لحنی آرام به جوزپه گفت:

- البته اگر شما اسم آنهایی را که پول می گیرند و تملق تان را می گویند

می گذارید دوستان صمیمی، من حرفی ندارم پدر...

جوزپه فریاد کشید:

- انگل کثیف.

پدر از روی صندلی اش برخاست و به سمت دیمون آمد.

- همین قدر برایت کافی نبود که در مدرسه وقت خود و پول من را تلف کنی؟ خیال می

کنی در مورد قمار کردن های تو، دعواهات و سر وسری که با زنان داری چیزی نشنیده

ام؟ خیلی خوب! می دانم اگر به خاطر منشی مدرسه و

معلمان خصوصی نبود در تمام درس هایت نمرات کافی نمی آوردی. همین قدر برایت

کافی نبود که حالا می خواهی بی شرمی را کامل کنی و همه چیز را رها کنی؟ چرا؟

چرا؟

جوزپه دستان بزرگش را برد و چانه دیمون را گرفت.

- می خواهی برگردی دنبال شکار؟ بله؟ می خواهی بروی باز هم شکار کنی؟ استفان

مجبور بود به برادرش اطمینان کند. دیمون عقب نکشید. صورتش همچنان در میان

دستان خشمگین پدر بود. اشرافیت از جزء جزء ظاهر او می بارید. از کلاه پیش دار

مرصع تا شنلش که از خز قاقم بود، تا کفش های چرم خالصی که به پا داشت. انحنای

لب بالایی اش حالتی از غرور کامل را به نمایش می گذاشت. استفان فکر می کرد که

دیمون این بار پا را از گلیمش دراز تر کرده. نگاهش روی دو مردی بود که همچنان

خیره به هم می نگریستند. انگار دیمون دیگر تمام پل ها را

پشت سرش خراب کرده بود. اما در همین لحظه صدای آرام قدم هایی از سمت در اتاق

به گوش رسید. استفان سر برگرداند و مبهوت رنگ فیروزه ای چشم هایی شد که در قاب

طلایی گیسوان کاترین جا خوش کرده بودند.

پدر کاترین، بارون فون وارتزشیلد، او را از کوهستان های سرد آلمان به دشت های

گرم ایتالیا آورده بود تا دوران نقاهت بیماری اش را سپری کند. از روزی که کاترین به

آن جا آمده بود همه چیز برای استفان عوض شده بود.

- از حضورتان عذر می خواهم. اصلاً قصد مزاحمت یا دخالت در کارتان را

نداشتم.

صدای کاترین آهسته ولی واضح بود. کاترین به کندی حرکت کرد که برود.

- نه نرو.

استفان او را صدا زده بود. می خواست که جمله ای طولانی تر بگوید اما نتوانست. دلش

می خواست که دستان کاترین را در دست بگیرد اما جرات آن را نداشت. در حضور

پدرش جرات هیچ کاری را نداشت. تنها کاری که می توانست بکند این بود که زُل بزند به

چشمان کاترین که با رنگ جواهر گون خود داشتند ناتوانی او را در ادامه

دادن حرفش دنبال می کردند. جوزپه سکوت را شکست:

- بله صبر کن.

استفان دید که چه طور لحن رعدآسای پدرش آرام گرفت و دستانش دیمون را رها کرد.

قدمی به جلو گذاشت و شنل خز چین خورده اش را صاف کرد.

- پدرتان احتمالاً امروز کارش در شهر تمام می شود و به این جا بر می گردد.

حتماً از دیدن مجدد شما خوشحال خواهد شد. اما مثل این که کمی رنگ صورت شما

پریده کاترین عزیز! امیدوارم که دوباره بیمار نشده باشی؟

- جناب کنت شما می دانید که من همیشه کمی رنگ پریده هستم. البته من مثل دختران

ایتالیایی از رُژ هم استفاده نمی کنم که صورتم شاداب تر به نظر برسد. استفان نتوانست

جلوی خودش را بگیرد و گفت:

- شما اصلاً به این چیزها احتیاج ندارید.

کاترین لبخندی به او زد. او حقیقتاً زیبا بود. استفان حس کرد که چیزی در سینه اش

می سوزد. پدر ادامه داد:

- کاترین عزیز! من در طول روز زیاد نمی بینمتان. شما معمولاً ما را تا هنگام

غروب از لذت همراهی تان محروم می کنید.

کاترین فوراً جواب داد:

- من معمولاً در طی روز در اتاقم به مطالعه و عبادت مشغول هستم.

دسته ای از گیسوان کاترین از روی شانه اش ریخت. استفان می دانست که کاترین

دروغ می گوید اما چیزی نگفت. او هیچ وقت راز کاترین را برملا نمی کرد.

کاترین دوباره رو به پدر کرد و گفت:

- اما جناب کنت می بینید که من الان اینجا در خدمتتان هستم.

- بله، بله و من فکر می کنم که امشب به خاطر بازگشت پدرتان شام مفصلی

خواهیم داشت.

جوزپه به یکی از خدمتکارها اشاره کرد و از اتاق خارج شد. استفان شادمانه به سمت

کاترین بازگشت. کمتر پیش می آمد که بتواند با کاترین تنها صحبت کند؛ بدون حضور

پدرش و یا گودرین ندیمه آلمانی بی احساس کاترین.

اما آنچه که استفان می دید مثل آب سردی بر روی آتش احساسش بود. کاترین داشت

لبخند می زد. از همان لبخندهای مرموزی که همیشه به هم می زدند. اما کاترین نه به

او بلکه به دیمون لبخند می زد.

استفان در یک لحظه از دیمون متنفر شد. از زیبایی شوم او و از قدرت افسون گری

مبهمش که زنان را به سمتش می کشید، آن گونه که پروانه ای به سمت شعله شمع

کشیده می شود. استفان می خواست که دیمون را در هم بکوبد، می خواست که زیبایی

اش را خرد کند. اما در عوض مجبور بود که بایستد و نگاه کند که چطور

کاترین به سمت برادرش گام بر می دارد. قدم به قدم، دامن بلند زری دوزی شده کاترین

روی سنگ های کف اتاق کشیده می شد.

درست جلوی چشمان استفان، دستان دیمون به سمت کاترین دراز شد و لبخند ظالمانه

پیروزی بر لب هایش نشست...

استفان نگاهش را از پنجره بر گرفت. چرا باید خاطره زخم های کهنه را به یاد می آورد؟

دست برد و از زیر پیراهنش زنجیر طلایی که همیشه به همراه داشت را بیرون آورد. با

انگشتان شست و اشاره حلقه ای که به آن آویزان بود را گرفت. سپس در نور کم اتاق

به آن نگاه کرد.

انگشتر طلایی به شکل استادانه ای زینت داده شده بود و گذشت پنج قرن هم جلای آن را

کم نکرده بود. روی حلقه فقط یک سنگ بود. یک قطعه فیروزه به اندازه ناخن انگشت

کوچکش. استفان ابتدا آن و سپس به انگشتر نقره ای توی دست خودش نگاه کرد.

انگشتری که به دست کرده بود همان تزیینات و فیروزه ای به همان شکل داشت. استفان

در سینه اش سنگینی مزمنی را احساس نمود.

نمی توانست گذشته را فراموش کند و نمی خواست هم که فراموش کند. علی رغم تمام

آن چه که اتفاق افتاده بود، او همیشه در خاطرش از کاترین به نیکی یاد می کرد. اما

تنها یک خاطره و تنها یک صحنه از کتاب زندگیش بود که نبایست هیچ وقت به آن بر می

گشت. اگر دوباره آن خاطره شوم، آن لحظه هراس انگیز و آن صحنه کراهت بار را زنده

می کرد حتماً دیوانه می شد. همان طور که آن روز دیوانه شده بود. آن روز آخر. آن

روز که به نفرین ابدی خویش گرفتار شده بود...

استفان به سمت پنجره خم شد. پیشانی اش را به سردی شیشه گذاشت. معلمش به او

گفته بود که شیطان هیچ وقت آرامش نخواهد داشت. شاید به پیروزی برسد اما به

آرامش نخواهد رسید.

استفان برای چه به فلس چرچ آمده بود؟

امیدوار بود که بتواند به آرامش دست پیدا کند. اما این غیر ممکن بود. هیچ وقت کسی

او را نمی پذیرفت. سختی برای او به انتها نمی رسید. چرا که او یک شیطان بود و نمی

توانست این را عوض کند.

***

النا آن روز زودتر از همیشه از خواب بیدار شد. می توانست صدای راه رفتن عمه

جودیت را بشنود که داشت خودش را برای دوش گرفتن آماده می کرد. مارگارت که هنوز

در خوابی عمیق بود دست و پاهایش را جمع کرده بود و مثل موش سفید کوچکی به نظر

می رسید. النا آرام از کنار در اتاق خواب خواهر کوچکش گذشت. راهش را در راهروی

خانه ادامه داد. در ورودی را باز کرد و بیرون رفت.

هوای صبح دل انگیز و تازه بود. روی درخت بلوط جلوی خانه فقط چند گنجشک و سار

نشسته بودند. النا که شب قبل با سردرد بدی به تختخواب رفته بود، سرش را به سمت

آسمان آبی دوخت و نفس عمیقی کشید.

احساسش امروز خیلی بهتر از دیروز بود. قول داده بود که مت را قبل از مدرسه ببیند

هر چند که اصلاً حوصله این کار را نداشت اما مطمئن بود که دیدن مت حالش را بهتر

خواهد کرد. خانه مت دو خیابان آن طرف تر از مدرسه بود. یک خانه معمولی مثل بقیه

خانه های آن خیابان فقط شاید آویز جلوی در وردی کمی قدیمی تر و رنگ دیوارها کمی

کم رنگ تر به نظر می آمد. مت بیرون ایستاده بود. برای چند لحظه قلب النا با دیدن او

شروع کرد به تندتر تپیدن. مت خوش قیافه بود. النا در این مورد شک نداشت اما

زیبایی اش نه جذاب بلکه مثل برخی از مردم آزار دهنده بود. مثل زیبایی یک آمریکایی

سالم و سرزنده و مت هنیکات به معنای واقعی کلمه یک آمریکایی بود. موهای طلایی

اش را به خاطر شروع فصل فوتبال کوتاه کرده بود. پوستش به خاطر کار کردن روی

مزرعه پدربزرگش کمی آفتاب سوخته به نظر می آمد. چشمان آبی صادق و بی پروایی

داشت که امروز کمی ناراحتی در آن ها موج می زد.

- نمی آی تو؟

- نه بیا قدم بزنیم.

النا و مت کنار هم اما با فاصله راه افتادند. حاشیه خیابان پر بود از درختان گردو و افرا

و هوا هنوز همان سکون صبحگاه را در خود داشت. النا به پاهایش که بر روی پیاده

روی خیس گام می زدند نگاه می کرد. احساس ناگهانی عدم اطمینان به سراغش آمده

بود. نمی دانست که چطور باید حرفش را شروع کند.

مت گفت:

- خب! نمی خوای از فرانسه برام تعریف کنی؟

- آها خیلی خوب بود.

النا همچنان داشت به پیاده رو نگاه می کرد که مت هم سرش را پایین انداخت. النا سعی

کرد که لحنش کمی مشتاقانه تر باشد:

- همه چی اونجا عالی بود. مردم، غذا، همه چی... اون جا خیلی...

صدایش ناگهان خشکید طوری که خودش هم خنده اش گرفت.

- آره حتماً عالی بوده.

مت که حرف او را کامل کرده بود ایستاد و به کفش های تنیس رنگ و رو رفته اش زل

زد. النا هنوز از پارسال آن کفش ها را به یاد داشت. خانواده مت وضع مالی خوبی

نداشتند. شاید مت نتوانسته بود که کفش جدیدی بخرد. النا سر بلند کرد و دید

که چشمان مت روی صورت او ثابت شده اند.

- کاش خودتو می دیدی الان خیلی قشنگ تر از همیشه به نظر میای.

النا با بی میلی دهان باز کرد که چیزی بگوید ولی مت ادامه داد:

- و من حدس می زنم که می خوای چیزی به من بگی.

النا به او خیره شد. مت لبخند زد. لبخندی تلخ و غم انگیز. و سپس دوباره بازوانش را

گشود. النا در حالی که او را در آغوش می گرفت گفت:

- آه مت مت مت.

سپس یک قدم به عقب برداشت تا به صورتش نگاه کند.

- مت تو بهترین پسری هستی که تا به حال دیدم. من لیاقت تو رو ندارم.

- پس چرا می خوای ولم کنی؟

و دوباره به راه افتادند.

- حتماً چون خیلی خوبم و تو لیاقت منو نداری می خوای ولم کنی آره؟

النا مشت کوچکی به بازوی مت کوبید.

- نه ببین من که نمی خوام ولت کنم برم. ما باز هم با هم دوست می مونیم باشه؟

فقط دوست.

- آره مطمئنم همینطوره. آره حتماً همینطوره.

- من خیلی فکر کردم و دیدم ما احساسمون به هم مثل احساس دو تا دوسته.

النا ایستاد و به او نگاه کرد.

- دو تا دوست خوب. مت صادق باش. فکر نمی کنی که این طور باشه؟

مت سرش را به سمت آسمان بلند کرد و گفت:

- تو مطمئنی که این کارت ربطی به اون پسر تازه وارد نداره؟

النا سرش را پایین انداخت.

- نه.

النا مکثی کرد و سپس گفت:

- من اصلاً تا به حال باهاش حرف نزدم. اصلاً نمی شناسمش.

- اما می خوای بشناسیش نه؟

مت دستش را دور او حلقه کرد و آهسته او را به سمت خودش برگرداند و گفت:

- بی خیال بیا بریم مدرسه اگه باز بود سر راه یک دونات هم واسه ات

می گیرم.

موقعی که داشتند قدم می زدند چیزی انگار بالای درختان گردو تکان خورد. مت بالا را

نگاه کرد و گفت:

- اینو ببین بزرگ ترین کلاغیه که تو عمرم دیدم.

اما وقتی که النا سر بلند کرد کلاغ دیگر رفته بود.

مدرسه در آن روز مکان مناسبی برای اجرای نقشه النا به نظر می رسید. او هیچ وقت

بی دلیل صبح به این زودی بیدار نمی شد. او به اندازه کافی درباره استفان سالواتوره

اطلاعات جمع کرده بود. که البته زحمت چندانی هم نداشتند چون در مدرسه رابرت. ای.

لی همه درباره او حرف می زدند.

همه می دانستند که روز قبل چیزی بین او و معاون مدرسه اتفاق افتاده و برای همین

امروز به دفتر رئیس فرا خوانده شده بود. مسئله مربوط به مدارکش بود. اما رئیس

مدرسه او را به کلاس برگرداند (شایعه شده بود که با یک تماس تلفنی با رُم و شاید هم

سفارت ایتالیا در واشنگتن مسئله حل شده) همه چیز، حداقل از لحاظ اداری آرام

شده بود.

النا داشت آن روز عصر به کلاس تاریخ اروپا می رفت که در راهرو صدای سوت آرامی

را شنید. دیک کارتر و تایلر اسمال وود داشتند بی هدف توی راهرو «. این دو تا بچه

پولدار آشغال که بازم اینجان » : می چرخیدند. النا با خودش گفت

سعی کرد که به سوت زدن و نگاه خیره آن ها توجه نکند. دیک و تایلر خیال

می کردند چون توی تیم اصلی راگبی مدرسه هستند و مدام در حال تکل زدن و دویدن اند

پس باید مورد توجه همه باشند. النا در حالی که داشت آرایشش را تجدید می کرد

چشمش به آن ها بود و مراقب بود که نقشه را خراب نکنند. استفان وارد شد.

النا قبلاً دستورالعمل های لازم را به بانی داده بود. آیینه کوچک جیبی که در دست داشت

تصویر کاملی از اتفاقات توی راهرو را برایش به نمایش می گذاشت. تصویر استفان را

برای یک لحظه توی آیینه از دست داد و بعد دید که استفان درست رسیده کنار او. آیینه

جیبی را بست که استفان را با صدای آن متوقف کند اما قبل از آن که

موفق شود اتفاق دیگری افتاد. تمام قسمت خودآگاه ذهن استفان به سمت دیگر معطوف

شده بود. دیک و تایلر ناگهان آمده بودند جلوی در کلاس تاریخ اروپا و راه را بسته

بودند.

«. این دو تا احمق ترین آدمای کل دنیان » : النا فکر کرد

و بعد نفسش را با عصبانیت بیرون داد و از پشت سر استفان به آن دو چشم غُره رفت.

اما آن ها انگار داشتند از بازی اشان لذت می بردند هم چنان ایستاده بودند دم در و

وانمود می کردند که متوجه این نیستند که استفان می خواهد از آن جا عبور کند.

- عذر می خوام...

لحن استفان همانی بود که با آن معلم تاریخ را مخاطب قرار داده بود، لحنی آرام و

شمرده.

دیک و تایلر نگاهی به هم و سپس به دور و برشان انداختند انگار که دنبال صدای روحی

نامرئی می گردند و استفان را نمی بینند. تایلر سعی کرد به زبان ایتالیایی مسخره بازی

در آورد.

- اسکوزی؟ اسکوزی می؟ می اسکوزی؟ جکوزی؟

هر دویشان زدند زیر خنده.

النا دید که چگونه عضلات استفان در زیر تی شرتش منقبض شدند. به نظر النا این دعوا

غیر منصفانه بود. هر دوی آن ها از استفان قد بلندتر بودند و تایلر تقریباً هیکلی دو

برابر او داشت.

- مشکلی پیش اومده؟

النا به اندازه دیک و تایلر از شنیدن صدایی که از پشت سر می آمد تعجب کرد. برگشت و

مت را دید که با چشمان آبی و مصممش به آن ها نگاه می کرد. النا لب های خندانش را

گاز گرفت و آن دو با عصبانیت از سر راه کنار رفتند.

«. مت. مت دوست داشتنی »

النا این را توی ذهنش تکرار می کرد اما مت دوست داشتنی داشت شانه به شانه استفان

وارد کلاس می شد و او باید پشت سر آن ها راه می افتاد و تنها پشت

تی شرت هایشان را می دید. وقتی که نشستند، النا رفت صندلی پشت سر استفان را

گرفت جایی که می توانست هر چقدر که دلش می خواهد استفان را ببیند و او متوجه

نشود. نقشه اش این بود که تا آخر کلاس صبر کند و بعد... مت داشت با سکه های تو

جیبش بازی می کرد یعنی حرفی دارد که می خواهد بزند.

- هی ببین...

مت بالاخره داشت چیزی می گفت ولی با ناراحتی.

- هی ببین... اون دو تا پسرا...

استفان خندید و با لحنی طعنه آمیز گفت:

- حتماً بچه های خوبین من در موردشون قضاوت منفی نمی کنم.

النا می دید که این بار در صدای استفان احساس بیشتری هست، حتی بیشتر از زمانی که

با آقای تانر معلم کلاس تاریخ حرف زده بود. النا می دید که احساس توی صدای استفان

از جنس شادی ناپخته ای است، انگار که او هیچ وقت واقعاً شادمان نبوده.

- به هر حال من انتظار نداشتم که این جا استقبال بهتری ازم بشه.

انتهای جمله اش را تقریباً فقط خودش شنید.

- چرا انتظار داشتی؟

مت که زل زده بود به استفان بالاخره تصمیمش را گرفت.

- بی خیال! گوش کن ما دیروز داشتیم با بچه ها سر تیم راگبی بحث می کردیم. آخر ربات

پای یکی از پیستون های تیم پاره شده و ما می خوایم یکی رو به جاش بیاریم. تو نظرت

چیه؟

- من؟

استفان که انگار غافلگیر شده بود گفت:

- نمی دونم که می تونم از پسش بربیام یا نه؟

- می تونی بدوی؟

- می تونم که... ؟

استفان نیمی از صورتش را به سمت مت برگرداند و النا لبخند کمرنگی را روی لبانش

دید.

- بله.

- می تونی توپ بگیری؟

- بله.

- همش همینه. من پشت همه بازی می کنم اگه توپی که برات می ندازم رو

بگیری و بدوی تمومه.

- فهمیدم.

استفان که لبخند می زد می دید که علی رغم لحن بی تفاوت صدای مت، در چشمانش از

این که او قبول کرده برقی از خوشحالی می درخشد. النا که از این وضعیت کمی تعجب

کرده بود، خیلی زود فهمید که دارد به دوستی سریع و بی آلایش آن دو پسر حسادت می

کند. گرمای دوستی آن دو النا را کاملاً محو کرده بود.

اما در یک لحظه، لبخند استفان محو شد و گفت:

- از دعوتت ممنونم ولی نمی تونم قبول کنم کارهای دیگه ای دارم که باید انجام

بدم.

در همین موقع بانی و کارولین هم رسیدند و کلاس شروع شد، وقتی که آقای تانر درس

می داد، النا مدام در ذهنش تکرار می کرد:

- سلام من النا گیلبرت، عضو کمیته خوشامدگویی به دانش آموزان جدید هستم.

به من گفته شده که این دور و اطراف را به شما نشون بدم. برای شما که مشکلی

نیست؟ نه؟ چون من اگه در وظایفم کوتاهی کنم برام مشکل پیش میاد. باید سعی می کرد

که در آن لحظه چشمانش کاملاً باز و مشتاق باشد، البته تنها در صورتی که حس کند

استفان می خواهد یک جوری خودش را از این بازی بیرون بکشد. بی توجهی این پسر

به دخترها غیر قابل تحمل بود و النا می دانست که نقشه اش خیلی ساده انگارانه است.

دختری که دست راستش نشسته بود یادداشتی به او داد. النا بازش کرد و فوراً خط بچه

گانه بانی را شناخت:

- من ک رو تا جایی که بتونم معطل می کنم. چی شد؟ قبول کرد؟

النا نگاهی به بانی انداخت که دزدکی داشت از ردیف اول به عقب نگاه می کرد. النا با

دست اشاره ای کرد و به او فهماند که می خواهد بعد از کلاس بگوید. انگار یک قرن

طول کشید تا آقای تانر درس را تمام کند و توصیه های شفاهی لازم را هم بکند و سپس

کلاس را مرخص نماید. همه از جا برخاستند که بروند. النا فکر کرد:

- حالا وقتشه.

و بعد در حالی که قلبش به شدت می تپید دوید جلوی استفان و راهش را مسدود کرد.

طوری که نتواند دورش بزند. درست مثل دیک و تایلر او هم می خواست کمی مسخره

بازی در بیاورد یا خنده ای عصبی سر بدهد تا استرسش آرام بگیرد اما باید جدی می بود.

سرش را بلند کرد و دید چشمانش درست رو به روی لب های استفان است.

در یک لحظه همه چیز از ذهنش پرید. قرار بود چی به او بگوید؟ دهانش را باز کرد و

کلماتی که تمرین کرده بود، بیرون آمدند و در هوا چرخی زدند و روی زمین ریختند:

- سلام من النا گیلبرت هستم. من عضو کمیته خوش آمد گویی به دانش آموزانم

و وظیفه دارم که...

- متاسفم وقت ندارم.

برای یک لحظه ذهن النا این حقیقت را نتوانست بپذیرد که استفان حتی فرصت نداده

که او جمله اش را کامل کند. النا مثل یک ماشین سخن گو ادامه داد:

- وظیفه دارم که اطراف مدرسه رو به شما نشون بدم.

- متاسفم... نمی تونم... باید برم... باید برم توی تست تیم راگبی مدرسه شرکت کنم.

استفان برگشت و به مت نگاه کرد که از تعجب بُهتش زده بود.

- مگه نگفتی که بعد از کلاسه؟

- آره... ولی...

صدای مت انگار از ته چاه می آمد.

- پس بهتره که بجنبیم. می تونی راه رو به من نشون بدی؟

مت نگاهی از سر درماندگی به النا کرد و سپس شانه هایش را بالا انداخت:

- باشه... خیلی خب... بیا بریم.

مت وقتی که دور می شدند هم یک بار دیگر برگشت و به النا نگاه کرد اما استفان نه.

النا خود را در میان انبوهی از ناظران هیجان زده یافت که در میان آن ها کارولین هم

بود. کارولین داشت مغرورانه پوزخندی به او تحویل می داد. احساس می کرد که جزء

جزء بدنش کرخت شده. گلویش از شدت بغض می سوخت. نمی توانست حتی یک

لحظه دیگر آن جا بایستد. برگشت و با سریع ترین سرعت ممکن بیرون رفت.

وقتی که النا به کمد وسایل اش رسید، کرختی بدنش، جای خود را به داغی و بغض

گلویش، جای خود را به اشک داده بود. اما النا نباید گریه می کرد. نباید توی مدرسه

گریه می کرد. النا با خودش تکرار کرد که نباید جلوی دیگران گریه کند. بعد از این که

کمدش را بست یک راست راه افتاد به طرف خروجی اصلی. با دیروز این دومین روزی

بود که بعد از مدرسه فوراً برمی گشت خانه و البته حدس می زد که عمه جودیت از این

قضیه تعجب کند اما وقتی که به خانه رسید دید اتومبیل او جلوی در نیست.

حدس زد که باید با مارگارت رفته باشند خرید. خانه مثل صبح که ترکش کرده بود ساکت

و آرام بود. از این که خانه را آرام می دید خوشحال بود. دلش می خواست در سکوت

تنها باشد اما از طرف دیگر نمی دانست که در این تنهایی چه کار باید بکند. حالا که

دیگر بالاخره جایی برای گریستن پیدا کرده بود، می دید که اشک هایش قصد سرازیر

شدن ندارند. کوله پشتی اش را انداخت کف خانه و به آهستگی قدم به اتاق نشیمن

گذاشت.

اتاق نشیمن را دوست داشت. تزیینات اش موقر و تاثیر گذار بود و به همراه اتاق خواب

النا تنها اتاق های ساختمان بودند که از اسکلت اصلی باقی مانده و دستخوش بازسازی

نشده بودند. ساختمان اصلی در حدود سال 1861 ساخته شده بود و بیشترش در طی

جنگ داخلی در آتش سوخته بود. تمام چیزی که خاطره ساختمان قدیمی را زنده می کرد،

همین اتاق نشیمن با شومینه قدیمی اش بود که ظرافت انحناهای قالب ریزی شده اش

هنوز هم نمایان بود. در بالای این اتاق نشیمن اتاق خواب بزرگی قرار داشت که جفت

دیرین آن بود. پدر بزرگِ پدر بزرگ النا این خانه را ساخته بود و خانواده گیلبرت همیشه

در آن سکونت داشتند. النا از دل دیوار شیشه ای خانه به بیرون نگاه کرد. شیشه پنجره

ضخیم و موج دار بود و به هر آن چه که در بیرون بود شکلی متفاوت می بخشید. شکلی

مواج و متزلزل. النا

زمانی را به خاطر آورد که پدرش برای اولین بار دیوار شیشه ای قدیمی را به او نشان

داده بود. سن النا در آن موقع کمتر از سن الان مارگارت بود. بغض النا دوباره باز گشته

بود، اما هنوز هم اشک ها از سرازیر شدن امتناع می کردند.

همه چیز درون النا تناقض داشت. نمی خواست با کسی باشد اما تنهایی آزارش می داد.

نمی خواست فکر کند اما مجبور بود روی چیزی تمرکز کند. افکارش مثل موشی که از

جغد سفید بگریزد، از ذهنش فرار می کردند. جغد سفید – پرنده شکارچی – پرنده

گوشتخوار – کلاغ – » : النا با خودش فکر کرد «. بزرگترین کلاغی که در عمرم دیدم

این را مت هم گفته بود.

چشم هایش دوباره می سوختند. مت بیچاره، چقدر او را آزار داده بود، اما مت چیزی به

روی خودش نمی آورد. النا هیچ وقت با او درست رفتار نکرده بود. و اما استفان... قلب

النا به شدت شروع به تپیدن کرد و بالاخره دو قطره اشک از گوشه ی چشمانش سرازیر

شدند. او گریه می کرد. داشت از شدن خشم، تحقیر و احساس شکست گریه می کرد.

دیگر چه؟ امروز چه چیزی از دست داده بود؟ واقعاً چه احساسی نسبت به این غریبه،

این استفان سالواتوره داشت؟ او شده بود مشکل النا و این باعث می شد که نتواند بی

تفاوت باشد. جذابیت استفان در عجیب بودنش، بود. بعضی وقت ها بعضی پسرها به النا

گفته بودند که عشق خیلی با مزه است و بعدها از خواهرها و دوستان آنها شنیده بود که

چه قدر قبل از ملاقات با او عصبی بوده اند. چه قدر کف دست های شان عرق می کرده

و چه قدر قلب شان تند می زده. النا همیشه

از شنیدن آن داستان ها لذت می برد. هیچ کس تا به حال در عمرش او را عصبی نکرده

بود. النا سعی می کرد بامزه باشد و آدم های اطرافش هم همین طور. اما امروز که با

استفان صحبت کرده بود، مثل اینکه نوبت او بود که قلبش تند بزند، که زانوانش سست

شود، که کف دستان اش خیس از عرق باشد و عصبی شود. النا فکر کرد شاید دلیل

اصلی علاقه او به استفان همین باشد که استفان عصبی اش می کند. نه این نمی

توانست دلیل خوبی باشد و در حقیقت دلیل بدی هم بود. شاید به خاطر دهانش بود که

وقتی اولین بار سرش را بلند کرد آن را رو به روی چشمانش یافت و زانوهایش شل شد.

اما نه دلیلش تنها نمی توانست این باشد. آن دهان و آن موهای مشکی موج دار. النا در

حالی که به آن فکر می کرد دستش را لای موهای خود برد و با آن شروع به بازی کرد

و آن بدن صاف و عضلانی و آن پاهای بزرگ و آن صدای... بله آن صدا بود که به

خاطرش تصمیم گرفته بود استفان را به دست بیاورد، حتی اگر شده در این راه بمیرد.

صدای استفان خونسرد و تا حدی تحقیر کننده بود اما به شکل عجیبی این تحقیر برای النا

وسوسه آمیز به نظر می رسید. النا با خودش تصور کرد که چطور غریبه نقاب دار با آن

لحن صدا، اسم او را تکرار می کند.

- النا

النا از جا پرید. ابر توهماتش از بالای سرش ناپدید شد. این صدای استفان نبود که

خطابش می کرد، صدای عمه جودیت بود که با خوشحالی کلید را از قفل در بیرون می

کشید.

- النا؟ النا خونه ای؟

و این هم صدای تیز و کودکانه مارگارت بود. بیچارگی دوباره در وجود النا سرریز کرد.

النا برگشت و به آشپزخانه خیره شد. الان توان این را نداشت که با سوالات پر از

نگرانی عمه جودیت و شادی های معصومانه

مارگارت مواجه شود. فوراً تصمیم گرفت و قبل از بسته شدن در ورودی از در پشتی که

توی آشپزخانه بود بیرون رفت. اول کمی روی پله ها و بعد در کنار باغچه مکث کرد

نمی خواست برود پیش کسانی

که می شناختندش. فکر کرد که کجا می تواند تنها باشد؟ پاسخ فوراً به ذهنش آمد. باید

می رفت پیش پدر و مادرش. پیاده روی تا حاشیه شهر کمی طولانی به نظر می رسید،

اما پس از سه سال که همیشه

این مسیر را طی کرده بود، دیگر به آن عادت داشت. از پل ویکری گذشت و از تپه ای

بالا رفت. از کنار کلیسای متروک عبور کرد و از شیب تپه به پایین سرازیر شد. این

قسمت از قبرستان به خوبی نگهداری می شد و کمتر ترسناک به نظر می رسید.چمن

هایش به خوبی کوتاه شده بودند و دسته های گل، ترکیب زیبایی از رنگ ها را حک شده

« گیلبرت » شکل داده بودند. النا در پایین سنگ قبر بزرگی که روی آن نام

بود نشست و آهسته گفت:

- سلام بابا. سلام مامان.

و سپس خم شد و دسته ای از شکوفه های ارغوانی و حنایی رنگی که سر راه چیده بود

را روی قبر گذاشت. النا زانوهایش را جمع کرد و کنار آن ها با حالتی غمگین چمباتمه

زد. بعد از آن تصادف همیشه می آمد این جا. تنها کسی که از تصادف زنده مانده بود

مارگارت بود که آن زمان کوچکتر از آن بود که چیزی به خاطر بیاورد. خاطره ها در

ذهن النا اما، زنده بودند. بغضش بالاخره شکست و اشک هایش سرازیر شدند. دلش

برای آن ها تنگ شده بود. مادرش را به خاطر آورد که چه قدر جوان بود و پدرش را به

یاد آورد که وقتی می خندید صورتش چین می افتاد. آنها خیلی خوش شانس بودند که

کسی مثل عمه جودیت را داشتند که کارش را ول کند و به شهر کوچک آنها بیاید تا از

فرزندان برادرش نگهداری کند. و البته رابرت نامزد عمه جودیت هم بود که مهربانیش

بیشتر او را شبیه یک پدرخوانده می کرد تا یک شوهر عمه ساده. النا به یاد می آورد که

بعد از مراسم تدفین چه قدر از دست والدینش عصبانی بوده که خود را به کشتن داده اند

و او را رها کرده بودند. آن موقع هنوز زیاد عمه جودیت را نمی شناخت و فکر می کرد

که دیگر توی این دنیا جایی برای او نیست. النا الان کجا را داشت؟ سوالی که در ذهن

النا تکرار می شد پاسخ راحتی داشت. این جا را، شهرش، فلس چرچ را. اما به نظرش

رسید که این جواب درست نیست، این اواخر همه اش فکر می کرد که در این دنیا جای

دیگری هست که او به آن جا تعلق دارد؛ جای دیگری، که باید آن را خانه بنامد. سایه ای

از بالای سرش گذشت و النا را ترساند. برای چند لحظه نتوانست دو نفری که بالای

سرش بودند را تشخیص بدهد. به نظرش ناشناس، غریبه و به طرز مشکوکی خطرناک

می آمدند. خون در بدنش یخ بسته بود.

- النا.

شبح کوچکتر که دستانش را به کمر گذاشته بود، با لحنی بی قرار گفت:

- گاهی وقتا خیلی نگرانت می شم. واقعاً خیلی نگرانت می شم.

النا پلک زد و سپس خنده کوتاهی کرد. دو شبح بالای سرش، بانی و مردیت بودند.

وقتی که آن دو می نشستند، النا گفت:

- آدم باید کی رو ببینه، اگه بخواد چند لحظه واسه خودش تنها باشه؟

مردیت گفت:

- بگو بریم گم شیم ما هم میریم.

اما النا با بی تفاوتی شانه بالا انداخت. مردیت و بانی وقتی که النا ناراحت بود، می

دانستند که باید او را این جا پیدا کنند. النا در یک لحظه از این بابت احساس رضایت کرد.

باید از آن ها تشکر می نمود. از هر دوی آن ها. کجا می توانست برود که دوستان به

این خوبی داشته باشد. برایش مهم نبود که بفهمند گریه می کرده. النا دستمال مچاله شده

ای که بانی به او داد را گرفت و با آن چشم هایش را پاک کرد. سه نفرشان مدتی را در

سکوت گذراندند و به بازی باد در میان شاخه های درخت بلوط چشم دوختند.

بانی بالاخره سکوت را شکست:

- متاسفم واسه اون قضیه. خیلی بد شد.

- تو همیشه آدم زرنگی بودی نباید به این بدی که می گن باشه.

- تو اون جا نبودی که ببینی مردیت.

النا گذاشت که خاطره کلاس تاریخ دوباره ذهنش را گرم کند.

- افتضاح شد ولی دیگه برام مهم نیست.

و بعد انگار که می خواست لج خودش را در بیاورد، با لحن بی تفاوتی ادامه داد:

- دیگه کاری باهاش ندارم. دیگه نمی خوامش.

- النا!!!

- نمی خوام بانی. خیال می کنه که خیلی از آمریکایی ها سره. واسه همین اون عینک

آفتابی الکی رو می زنه.

دختر ها زیر زیرکی خندیدند. النا بینی اش را پاک کرد و سرش را چند بار تکان داد و

سپس در حالی که مشخصاً سعی می کرد موضوع را عوض کند رو به بانی کرد و

گفت:

- خوبیش این بود که آقای تانر امروز زیاد گیر نداد.

بانی قیافه مظلومانه ای گرفت و گفت:

- می دونی منو مجبور کرد که به عنوان اولین نفر بیام کنفرانس بدم. هر چند که مهم

نیست. کنفرانسم در مورد درویدهاست. کاهن های قدیم اقوام گل و سلته.

- در مورد چیه؟

- درویدها. همونایی که استون هینج رو ساختن و توی انگلستان قدیم کلی برای

خودشون جادو و جمبل می کردن دیگه. من ژنم به اونا بر می گرده. واسه همین نیروی

جادویی دارم.

مردیت پوزخند زد. اما النا اخم هایش را در هم کشید و انگشتانش را در میان علف ها

فرو برد.

- بانی دیروز واقعاً کف دست من چیزی دیدی؟

سوال النا خیلی ناگهانی بود. بانی چند لحظه تامل کرد و سپس جواب داد:

- نمی دونم... من فکر می کنم... فکر می کنم که دیدم، اما گاهی وقت ها قدرت تصورم

از کنترلم خارج می شه.

مردیت وارد گفت و گویشان شد:

- بانی می دونست که تو این جایی. من فکر می کردم کافی شاپ رفتی. اما بانی گفت می

بینه که تو توی قبرستون نشستی.

بانی با حالت غافل گیرانه و هیجان زده گفت:

- من گفتم؟ خب مادر بزرگم توی ادینبورگ یه نیروهایی داشت و یه چیزایی

می دید منم همین جوری ام. معمولاً این چیزا توی خون آدماست. مردیت موقرانه گفت:

- و خون شما هم که با درویدها یکیه.

- خب توی اسکاتلند هنوز هم رسمای قدیمی حفظ شده. اگه بگم مادربزرگم چه کارایی

می کرد باور نمی کنی. یه راه هایی بلد بود که بهت می گفت تو قراره با کی ازدواج کنی

و وقت مرگت کیه؟ به من گفته بود که زود می میرم.

- بانی!!!

- گفته بود خب. گفته بود که منو در حالی توی قبر می ذارن که جوون و زیبام. فکر نمی

کنین این خیلی رمانتیکه؟

- نه اصلاً هم نیس...

لحن النا جدی بود:

- تازه خیلی مزخرفه که آدم جوون مرگ بشه.

سایه های شان کم کم بلندتر می شد و بادی که می وزید سردتر شده بود. مردیت

زرنگی کرد و پرسید:

- خب حالا قراره که با کی ازدواج کنی بانی؟

- نمی دونم. مادربزرگم راه فهمیدن اش رو بهم یاد داده ولی تا الان امتحانش نکردم.

بانی ژست عالمانه ای به خودش گرفت و ادامه داد:

- مرد مورد نظر من باید تا حد زیادی پولدار باشه. به شدت خوش تیپ باشه، عین همین

غریبه نقاب دار؛ البته اگر کس دیگه ای نمی خوادش می گم ها.

و سپس نگاه شیطنت آمیزی به النا انداخت. النا در جواب کنایه گفت:

- نظرت راجع به تایلر اسمال وود چیه؟

و با لحنی معصومانه ادامه داد:

- باباش می گن خیلی پولداره.

مردیت هم وارد بحث شان شد:

- تازه تیپش هم بد نیست. دندونای سفید گنده ای هم داره. تو که حیوونا رو دوست داری.

خب اینم همه ویژگی ها رو داره که... دخترها نگاهی به هم انداختند و زدند زیر خنده.

بانی یک مشت علف به سمت

مردیت پرت کرد. مردیت علف ها را توی هوا زد و بعد قاصدکی که در دست داشت فوت

کرد توی صورت بانی. در وسط جنگ شادمانه آن دو، النا می دید که چه قدر وضع

روحیش بهتر شده. النا دوباره خودش شده بود. دیگر یک گمشده و غریبه در بین

آشنایانش نبود. او اکنون دوباره النا گیلبرت ملکه دبیرستان رابرت. ای .لی بود. دست

برد و روبان موهایش را باز کرد و سرش را تکان داد تا موهایش روی صورتش بریزد.

- من تصمیمم رو گرفتم که می خوام در مورد چی کنفرانس بدم. نگاهش روی بانی بود

که داشت با انگشتانش علف ها را از بین موهایش بیرون می آورد. مردیت گفت:

- چی؟

النا سر بلند کرد و به آسمان سرخ و ارغوانی رنگ بالای تپه چشم دوخت. سپس نفس

عمیقی کشید و در حالی که قیافه متفکرانه ای گرفته بود، گذاشت که آن دو مدتی در

تعلیق دانستن موضوع سخنرانی او بمانند. سپس به آرامی گفت:

- درباره رنسانس در ایتالیا.

بانی و مردیت به او و سپس به یکدیگر نگاه کردند و بعد دوباره خنده سر دادند. مردیت

گفت:

- آه و اینک ببر تیز چنگ مدرسه رابرت. ای. لی بر می گردد. به پسرها بگویید

مراقب قلب های شان باشند.

النا لبخند موذیانه ای به او تحویل داد. اعتماد به نفس مثال زدنی اش باز گشته بود. هر

چند که خودش هنوز نمی دانست. اما النا از یک چیز مطمئن بود. مطمئن بود که نخواهد

گذاشت استفان سالواتوره زنده از چنگش بیرون برود.

النا با حالتی سر زنده گفت:

- خب شما دو تا خوب گوش کنین چی میگم. هیچ کس در این مورد نباید چیزی بدونه و

گرنه من سوژه ی خنده ی کل مدرسه می شم. کارولین هم حتماً دنبال بهانه می گرده که

منو مسخره کنه. اما هنوز هم این پسره رو می خوام؛ و من هر چی رو که بخوام به

دست می آرم. نمی دونم چه جوری. ولی می دونم که می تونم. تا وقتی که یه نقشه پیدا

کنم، باید همه مون بهش بی محلی کنیم.

- همه مون؟

- بله همه مون. ببین بانی اون که هیچ وقت به تو بله رو نمی ده پس بی خود بهش فکر

نکن. اون مال منه و من می خوام که تو ذهنت رو ازش خالی کنی تا بتونم بهت اعتماد

کنم.

مردیت در حالی که چشمانش برق می زد گفت:

- یه لحظه صبر کنین.

سپس سنجاق تزیینی بلوزش را باز کرد و نوک تیز آن را توی شستش فرو برد.

- بانی دستت رو بده به من.

بانی در حالی که با بدگمانی به نوک تیز سنجاق چشم دوخته بود پرسید:

- آخه چرا؟

- می خوام باهات عروسی کنم خانومی. خِنگ خدا تو واقعاً نمی فهمی یا

خودتو به نفهمی زدی؟

- باشه... ولی... ولی... آی... آخ...

- حالا نوبت توئه النا.

مردیت دست النا را پیش کشید و سوزن را در آن فرو کرد و سپس شستش را کمی فشار

داد تا خون بیاید. مردیت با چشمان تیره اش که برق می زدند گفت:

- حالا همه مون انگشتامون رو به هم فشار میدیم و قسم می خوریم که...

مخصوصاً تو بانی! تکرار کنین: ما سوگند یاد می کنیم که این راز را با هیچ کس در

میان نگذاریم و هر کاری النا در مورد استفان بگوید را انجام بدهیم. بانی خیلی سریع

موضع گرفت:

- ببینین بچه ها، قسم با خون خیلی خطرناکه؛ یعنی باید به هر چی قسم خوردی

پایبند بمونی، مهم نیس که چه اتفاقی بیفته یا... چته مردیت؟

مردیت اخم کرد و گفت:

- می دونم. واسه همینم گفتم که این کارو بکنیم. یادمه که در مورد مایکل چه

وضعی شد. آخه...

بانی در حالی که دهن کجی می کرد گفت:

- اون خیلی وقت پیش بود. ما هم اون موقع با هم قهر بودیم. بی خیال، باشه. من قسم

می خورم. چی گفتی بگم؟ من سوگند می خورم که این راز را با هیچ کس در میان

نگذارم و هر کاری النا در مورد استفان بگوید را انجام بدهم.

مردیت هم جمله سوگند را تکرار کرد. النا در حالی که به دست های به فشرده شان می

نگریست که در گرگ و میش عصری پاییزی، در سوگند اتحاد به هم پیوسته بودند، نفس

عمیقی کشید و نجوا کنان گفت:

- و من سوگند می خورم که تا او را به دست نیاورده ام آرام ننشینم.

نسیم خنکی در قبرستان وزیدن گرفت و گیسوان دختران جوان را لرزاند. برگ های

خشک درختان را جدا کرد و از قبرستان گذشت. بانی ناگهان لرزش گرفت و خود را

عقب کشید. دخترها نگاهی به اطراف انداختند و خندیدند؛ خنده ای عصبی.

النا گفت:

- هوا دیگه تاریک شده.

مردیت در حالی که سنجاقش را دوباره می بست گفت:

- بهتره برگردیم خونه.

بانی بلند شد و انگشت شستش را مکید.

النا نگاهی به سنگ قبر کرد و گفت:

- خدا نگهدار.

شکوفه های بنفش و حنایی هنوز بر روی زمین سرد بودند. دست برد و روبان موهایش

را برداشت و سپس به بانی و مردیت گفت که دیگر بهتر است بروند. دخترها در سکوت

از تپه بالا رفتند و از کنار کلیسای متروک گذشتند. سوگندی که با خون خود خورده بودند

به رفتار آنها حالتی از رسمیت بخشیده بود. وقتی که از کنار کلیسای متروک عبور می

کردند بانی دوباره لرزید. آفتاب که پایین می رفت از درجه

هوا نیز کاسته می شد و باد سردتر به نظر می رسید. نسیمی که در قبرستان می وزید از

میان بوته ها زمزمه کنان می گذشت و شاخه های خشک درخت بلوط پیر را تکان می

داد. النا ایستاد. نگاهی به پیکره تیره در قبرستان کرد و گفت:

- من دارم یخ می زنم.

ماه هنوز بالا نیامده بود و در گرگ و میش بعد از غروب، النا تنها می توانست آستانه

قبرستان و پل ویکری را که پشت آن قرار داشت تشخیص بدهد. تاریخچه ی قبرستان به

زمان جنگ های داخلی آمریکا بر می گشت و بر بالای بسیاری از سنگ قبرها نام

سربازانی حک شده بود که در جنگ کشته شده بودند. ظاهر قبرستان در این جا بسیار

وحشی و دست نخورده بود. خارها و علف های هرز را می شد این جا و آن جا دید

که از کنار سنگ قبرها سر برآورده بودند. شاخه های پیچ در پیچ درختان مو بر سنگ

قبرهای شکسته سایه می انداختند. النا که هیچ وقت منظره این قسمت از قبرستان را

دوست نداشت با دلی پر آشوب گفت:

- این جا خیلی فرق دارد. منظورم تو شب هاس، نه؟

نمی دانست که چگونه می تواند منظورش را منتقل کند. منظورش این بود که این جا

جایی نیست که شب ها موجود زنده ای را تحمل کند.

مردیت گفت:

- خب می تونیم از این طرف قبرستون نریم از اون یکی راه بریم که طولانی تره،

ولی اون جا حداقل بیست دقیقه پیاده روی داریم.

بانی آب دهانش را به سختی قورت داد و گفت:

- واسه من که فرقی نمی کنه. من همیشه گفتم اگه مُردم، منو تو قسمت قدیمی

قبرستون دفن کنن.

النا فوری گفت:

- می شه این قدر در مورد مردن و دفن شدن حرف نزنی.

و بعد از تپه پایین رفت. اما هر چه که جلوتر می رفت، بیشتر و بیشتر احساس دل شوره

می کرد. کمی از سرعتش کاست تا بانی و مردیت هم به او برسند. وقتی که به اولین قبر

رسیدند قلبش در سینه شروع کرد به تندتر و تندتر تپیدن. النا سعی کرد که به آن بی

تفاوت باشد. اما سرما دویده بود زیر پوستش و موهای ریز روی بازوهایش راست شده

بودند. از هیس هیس بادی که می وزید، هر صدای ریزی هم به نظر

ترسناک می آمد. صدای شکستن شاخه ها و خرد شدن برگ های خشک، گویی می

خواست مانع از این بشود که آن ها قدم از قدم بردارند. کلیسای متروک هم چون پیکره

هیولایی سیاه در پشت سر آن ها قرار داشت. راه باریکی که انتخاب کرده بودند از میان

سنگ قبرهای پوشیده از گل سنگ می گذشت که بعضی های شان حتی، ارتفاعی بلندتر

از قد مردیت داشتند. سنگ قبرها آنقدر بزرگ بودند که بتوانند کسی را در پشت خود

پنهان کنند. النا به اشباحی فکر می کرد که در پشت آن ها کمین کرده اند. برخی از مقبره

ها خود به تنهایی برای میخکوب کردن هر انسانی کافی به نظر می رسید. مثل مقبره ای

که بر فراز آن مجسمه کودکی بالدار قرار داشت. با این تفاوت که سر مجسمه شکسته

شده و درست جلوی پای آن افتاده بود. چشم های گرانیتی سر قطع شده سفید و بی

مردمک بودند. النا نمی توانست به تاثیر جذب کننده ی نگاه های آن بی تفاوت باشد. قلب

او به تندی

می زد.

مردیت پرسید:

- ما چرا این جا ایستادیم؟

النا زیر لب گفت:

- من... من... ببخشین... تقصیر من بود.

اما زمانی که النا نیرویش را جمع کرد و توانست بچرخد که برود، دوباره خشکش زد.

- بانی... بانی چی شده؟

بانی مستقیم زل زده بود به یکی از سنگ قبرها و تکان نمی خورد. دهانش کاملاً باز

بود. پلک نمی زد. نگاهش هم چون نگاه سر قطع شده مجسمه کودک بالدار ثابت بود و

گویا به جایی که متعلق به این جهان نیست خیره مانده بود. وحشت در دل النا

چنگ می انداخت.

- بانی بس کن. این کارت اصلاً بامزه نیست.

بانی جوابی نداد.

مردیت بلند گفت:

- بانی.

اما بانی باز هم جوابی نمی داد. مردیت و النا نگاهی به هم انداختند. النا فهمید که باید

برود و کمک بیاورد. برگشت تا به سمت پایین تپه برود، اما ناگهان صدایی از پشت

سرش شنید که او را متوقف کرد.

- النا.

صدا، صدای بانی نبود. اما از دهان بانی بیرون می آمد. بانی با صورت رنگ پریده اش

خیره مانده بود به سنگ قبر مقابلش و لب هایش آرام می جنبید.

- النا.

هیچ حسی در صورت بانی نبود. کسی یا چیزی داشت از طریق او با النا سخن می گفت.

بانی سرش را به سمت النا چرخاند.

- النا، یه نفر اون بیرون انتظار تو رو می کشه!

النا هرگز نفهمید که در آن لحظات چه اتفاقی افتاد. شبحی تیره رنگ خمیده خمیده و

قوزپشت انگار از میان سنگ قبرها عبور کرد. به سرعت از پشت یکی به پشت دیگری

رفت. النا جیغ زد. مردیت از وحشت فریاد کشید و بعد هر دو شروع به دویدن کردند.

اندکی بعد متوجه شدند که بانی هم پشت سر آن ها مشغول دویدن و جیغ کشیدن است.

النا از میان راه باریک میان قبرها به پایین می دوید. پایش روی سنگ ها می لغزید و

سکندری می خورد. انبوه ریشه ها و شاخه های خشک انگار می خواستند پایش را

چنگ بزنند و او را بگیرند. در پشت سر او بانی که جیغ می زد و اشک می ریخت از

شدت دویدن نفس کم آورده بود و مردیت، مردیت خونسرد و آرام این بار داشت به تندی

نفس نفس می زد و صدای قلبش را می شد به وضوح شنید. از میان شاخه های

درخت بلوط پیر که بر بالای سرشان گسترده شده بود صدای جیغ کوتاهی آمد و چیزی

انگار در بین شاخه ها به دنبال شان می آمد. النا سرعتش را بیشتر کرد.

بانی فریاد زد:

- یه چیزی دنبالمونه. خدایا چه بلایی داره سرمون میاد.

« برین به طرف پل » : النا گفت

حلق و سینه اش از شدن دویدن می سوخت. نمی دانست چرا احساس می کرد که تنها

راه نجات شان رسیدن به پل است.

- یه لحظه هم توقف نباید بکنیم. بانی پشت سرتو نگاه نکن. فقط بدو. و بعد آستین بانی

را گرفت و سعی کرد او را به سمت خودش بکشاند. بانی نفس نفس

زنان گفت:

- من نمی تونم.

و بعد دستش را گذاشت روی پهلوهایش و از سرعتش کاست.

النا با خشم فریاد زد:

- چرا می تونی، بجنب.

و بعد آستین او را دوباره کشید.

- زود باش... زود باش...

النا تلالو نور ماه را در آب رودخانه از دور دید و بعد از میان درختان بلوط، پلی که به

دنبالش بودند خود را بالاخره نشان داد. زانوان خسته ی النا تلو تلو می خوردند. هوایی

که از حنجره داغش بیرون می آمد، صدای زیر و سوت مانندی می داد. اما او هرگز نمی

گذاشت که این ها او را کند کنند. از همین جا می توانست تخته های چوبی پل را ببیند.

فقط بیست فوت تا آن راه مانده بود. و حالا ده فوت و حالا پنج فوت و حالا...

مردیت فریاد زد:

- رسیدیم.

و بعد ناباورانه به پاهایشان نگریست که بر کف چوبی پل متوقف شده بودند.

- نه، نباید واستی. بدو اون طرف پل.

چوب های زیر پل در زیر گام های تند آن ها صدا می کردند. و تکه های کوچکی که از

زیر پل در رودخانه می افتاد لرزه بر آرامش آب می افکند. دخترها پریدند و خود را بر

انبوه خس و خاشاک کُپه شده در آن سوی پل انداختند. النا بالاخره آستین بانی را ول

کرد. و اجازه داد که زانوانش بایستند و سرد بشوند. مردیت خم شده بود و دستش را

روی ران هایش گذاشته بود. بانی هنوز داشت گریه می کرد.

- این چی بود؟ این چی بود؟ هنوز داره میاد؟ آره؟ نه؟

النا زیر لب گفت:

- نه، دیگه تموم شد. نترسین.

اشک در چشم های او هم جمع شده بود و داشت می لرزید. اما می دانست که دیگر نفس

گرم شبحی که دنبالشان بود را پشت گردنش حس نخواهد کرد. رودخانه راه را بر او

بسته بود. آب رودخانه در تاریکی شب هم چون دیوار سیاهی بین آن ها به نظر

می رسید.

النا گفت:

- این جا دستش به ما نمی رسه.

مردیت اول نگاهی به النا کرد و بعد به طرف پل که مملو از درختان بلوط بود و بعد

برگشت و بانی را دید که لب های خشکش را چند بار مکید تا تر بشود و بتواند

حرف بزند:

- آره این جا دیگه دستش به ما نمی رسه. اما بهتره زودتر بریم بیرون.

نمی خوایم که کل شب رو این جا بمونیم؟

شادی ناشی از فرار موفقیت آمیزشان در چهره بانی معلوم و مشخص بود. احساسی

غیر قابل بیان و ناشناخته در قلب النا جوشید. برگشت و دستش را انداخت دور گردن

بانی که هنوز داشت نفس نفس می زد. النا گفت:

- نه، عزیزم. الان میریم بیرون. تموم شد گلم. تموم شد بانی. دیگه جامون امنه.

بیا بریم.

مردیت که دوباره داشت به آن طرف پل و درختانش نگاه می کرد گفت:

- راستش من که چیزی اون جا نمی بینم.

صدایش از بقیه آن ها آرامتر بود:

- به نظرم از اولش هم چیزی دنبالمون نبوده... شاید فقط خودمون، خودمون رو ترسونده

باشیم. شاید به خاطر حرفامون در مورد جادوگرا و درویدهای اروپا بوده.

وقتی که بلند شدند و شروع به رفتن کردند، النا چیزی نگفت. همه را نزدیک خودش

آورده بود. اما حتی یک کلمه هم نگفت. النا نگران بود. واقعاً نگران بود.

آن شب وقتی که استفان به اتاقش در مهمان خانه برمی گشت ماه کامل بود. سرش گیج

می رفت و سکندری می خورد. سرگیجه اش هم به خاطر خستگی از کار زیاد بود و هم

به خاطر زیاده روی در خوردن خون. مدت ها می شد که این قدر خود را در خوردن آزاد

نگذاشته بود. اما نیروی موحشی که قبرستان قدیمی به او داده بود، این بار جلوی ضمیر

خودآگاهش را برای کنترل رفتار او گرفت. جنونش شکوفا شد و حیوان درونش سر

برآورد. به خاطر می آورد که داشت از میان سایه سنگ قبرها به انسان های مونثی که

در قبرستان بودند نگاه می کرد که ناگهان آن حس قدیمی و آن نیروی باستانی دوباره

زنده شد. چیزی انگار نه در او بلکه از جایی در پشت سرش ناگهان منفجر شده بود و

دخترها را فراری داده بود. استفان به یاد می آورد که دو دل بوده. دودل بوده که آیا به

دخترها اجازه فرار به سمت رودخانه را بدهد و یا به وسوسه آن نیروی شریر تن بدهد.

آن را بیازماید و به منبع آن دست پیدا کند.

می دانست که النا را دنبال کرده. ناتوان در استفاده از فرصتی که برای آزردنش داشته.

ناتوان از آزردن النا. غیر از آن چیز دیگری هم در آن قبرستان بود. استفان حضور

نیرویی بسیار قدرتمند را حس کرده بود. چیزی که دخترها به آن خیره شدند او نبود. بلکه

داشت در میان شاخه های بلوط به دنبال دخترها می رفت. قدرت شبانه استفان نتوانسته

بود ماهیت او را مشخص کند اما از تمام آن تعقیب و گریز، یک پارچه ابریشمی بسیار

کوچک بر جای مانده بود. آن قدر کوچک که چشم یک انسان حتی در روز هم از یافتن

چنین چیزی در میان برگ های خشک عاجز

است.

استفان آن را برداشت و در میان انگشتهایش آن را لمس کرد. سپس آن را به صورتش

نزدیک کرد و بوی آن را استشمام نمود. بوی کاترین را می داد. بوی النا را می داد.

خاطرات دوباره او را محاصره کردند. چه قدر بد بود که نمی توانست کسی را ببیند که

می خواهد. چه قدر بد بود که تنها تصویر لرزانی از او در دورترین مرزهای ضمیر

خودآگاهش شکل می گرفت. استفان سرا پا خواهش بود. سراپا نیاز. اما می دانست که

تحمل بودن با او فراتر از حد توانش است. تحمل بودن با تجسم واقعی عشقش در یک

کلاس و در یک مدرسه. حس کردن حضورش در کنار خود و استشمام رایحه مست کننده

پوست او و گیسوانش.

استفان تک تک نفس های النا را حس می کرد. گرمایی که از پشتش ساطع می شد را

حس می کرد. لرزش پوستش وقتی که نبضش می زد را حس می کرد و حس می کرد که

دارد به تمام آن ها عادت می کند. استفان از عادت کردن می ترسید. از افتادن در دام

عشقی دیگر می ترسید. با زبانش عقب و جلوی دندان های نیشش را پاک کرد و سعی

کرد طعم لذت و درد را مزه مزه کند. می توانست شکل گیری آن را حس کند.

. با تعمد و طمأنینه، رایحه او را به درون ریه هایش کشید و گذاشت که تصوراتش او را

در بر بگیرند.

تصور نرمی گردن او و تصور این که چگونه دندان های استفان روی گردن النا آرام

خواهد گرفت. بر ذره ذره اش تا به گودی گلوگاه برسد. گلوگاهی که مسلماً تسلیم اوست.

و دست آخر چگونه دندان های تیزش بر گلوی او...

نه، استفان با یک تیک عصبی از نشئه تصوراتش بیرون آمد. نبضش داشت نامنظم می

زد. بدنش می لرزید. خاطراتش او را به کلاس برگردانده بودند. کلاس تعطیل شده بود و

همه داشتند از دور و برش می رفتند. حضور دیگران را حس نکرده بود. تنها امیدوار

بود که وقتی توی خودش بوده کسی از نزدیک به او دقت نکرده باشد و شکل گیری

وسوسه در زیر پوستش را نخوانده باشد. وقتی که آن روز با او صحبت کرده بود رگ

هایش سوخته بود و فکش قفل شده بود. اصلاً این احساسش را باور نمی کرد. از این که

نتواند خودش را کنترل کند می ترسید. از این که بی پروا شانه های او را در جلوی جمع

چنگ بزند تا گردنش را به دست بیاورد می ترسید. نفهمیده بود که چگونه خود را خلاص

کرده. فقط می دانست که مدتی بعد از آن سعی کرده بود انرژی اش را در تمرینات سخت

راگبی آزاد کند. میزان ضعیف هوشیاری باقی مانده اش به او هشدار می داد که نباید از

نیروهایش جلوی دیگران استفاده کند.

اما مهم نبود چون بدون قدرت های فرا بشری اش، باز هم از انسان های مذکر فناپذیری

که با او در زمین مسابقه رقابت می کردند سر بود. ران هایش از آنها قوی تر بود.

عکس العمل های سریعتری داشت و ماهیچه هایش

نیروی بیشتری را در خود گنجانده بودند. دست کسی به شانه اش خورد و صدای مت در

گوشش پیچید:

- تبریک می گم، به تیم خوش اومدی.

وقتی که استفان چهره صادق و خندان مت را دید شرمش گرفت. اگر این انسان می

دانست که او چه بوده، هرگز این گونه به او لبخند نمی زد. چهره استفان عبوس بود و

فکر می کرد که این مسابقه را در رقابتی نابرابر با بشر فانی برده. و البته النا را هم

همین طور.

دختری که تو دوستش داری، مت، تو واقعاً عاشقش هستی. این طور نیست؟ عشق تو

اکنون در وحشیانه ترین تخیلات من است. استفان سعی کرد با نگاهش اینها را به مت

بفهماند. اما از ذهن خود او هیچ گاه النا بیرون نرفت. علی رغم این که سعی کرده بود

تمام آن فکرها را همان بعدازظهر محو کند و علی زغم این که سعی کرده بود تمام

حسش را در خود دفن نماید، بعد از مدرسه نیرویی او را به قبرستان کشاند. او را در

میان درختان بلوطش برد و در پشت سنگ قبرهایش پنهان کرد.

وقتی که استفان به خود آمد متوجه شد که دارد به النا نگاه می کند. وقتی متوجه شد

دارد با خودش مبارزه می کند، با نیازش و با توحش شکوفا شده اش. و بعد ناگهان آن

حضور و آن موج نیرو، دخترها را ترسانده بود و فراری داده بود. و حالا استفان بعد از

تمام این وقایع دوباره به خانه برگشته بود و البته قبل از آن کمی هم غذا خورده بود.

استفان به خاطر آورد که چطور اتفاق افتاد. چه طور به خودش اجازه داد که اتفاق بیفتد.

آن موج نیرو همه چیز را شروع کرده بود. چیزی که سال ها در اعماق وجود او به

خواب رفته بود. حالا برخاسته بود. میل سیری ناپذیر به شکار. شهوت دیدن تسلیم در

چشمان قربانی. هوس استشمام بوی ترس و میل به چشاندن طبع سبعانه چیرگی بر

دیگری. میل به چشاندن طعم مرگ. سال ها نه بلکه قرن ها بود که این میل را با این

شدت حس نکرده بود. انگار آتش در رگ های او جریان داشت و بر تمام افکارش رنگ

سرخ خون پاشیده بودند. به چیزی نمی توانست بیندیشد مگر طعم شور خون و جهش

هوس انگیز خون از بریدگی رگ ها. ارتعاش پوست در نبض ها و جریان سرخ رنگ

حیات در تن آدمی. سرخوش از نشئه قدیمی، شاید چند قدمی پشت سر دخترها دویده بود.

اکنون استفان با خود فکر کرد که چه ها ممکن بود بشود اگر در یک لحظه بوی انسانی

دیگر، بوی پیرمردی در آن حوالی به مشامش نرسیده بود. وقتی که به پل رسید عطر

واضح و تند گوشت و خون انسان را حس کرد منبع آن بسیار نزدیک به او بود. خون

انسان. این اکسیر زندگی، این شراب ممنوعه، طرب انگیزتر از هر نوشیدنی و مخمری.

خون انسان. خون انسان. استفان خسته از کنترل احساسش خود را به غریزه اش سپرد.

آن جا در زیر پل در میان توده ای از لباس های مندرس چیزی تکان می خورد. استفان

به نرمی بر کناره رودخانه فرود آمد. دست دراز کرد و لباس های کهنه را کنار زد. در

تاریک و روشن هوا چهره ی چروکیده ی پیرمردی آشکار شد و بعد گردنی استخوانی.

لب های استفان بالا رفت و دندان هایش نمایان گشت. و بعد در قبرستان دیگر هیچ

صدایی نبود به جز صدای تدریجی مکیدن لذت. صدای لذت تغذیه از خون انسان. و حالا

استفان تلوتلو خوران بر آستانه ی پله های ورودی مهمان خانه ایستاده بود، ذهنش مدام

درگیر فکر کردن به کارش بود و درگیر فکر کردن به النا. دختری که با گرمایش و با

سرزندگی اش وسوسه اش می کرد. تنها کسی که از ته دل آرزویش را داشت. استفان

اما می بایست جلوی این فکر را می گرفت. باید تمام افکاری از این دست را در خود می

کشت. این کار هم به نفع او بود و هم به نفع النا. استفان می توانست برایش تعبیر شوم

ترین کابوس ها باشد و النا اصلاً این را نمی دانست.

- کی اونجاس؟ تویی پسرم؟

صدای خش داری به گوشش خورد. یکی از دو لنگه در باز شد و پیرزنی سرش را

بیرون آورد.

- بله سینیورا. بله خانم فلاورز. عذر می خوام اگه بیدارتون کردم.

- نه اگه خواب بودم که با صدای این پله های چوبی بیدار نمی شدم. بیا تو فقط

درو پشت سرت قفل کن.

- بله سینیورا، برای این که شما در امنیت باشین درو همیشه باید ببندیم.

- بله درسته ما باید این جا امنیت داشته باشیم. کسی چه می دونه بیرون لای

اون درختا چی می تونه باشه.

استفان به صورت خندان پیرزن نگاه کرد که در میان حلقه های موهای بسته اش بود.

چشمان روشن پیرزن آرام به نظر می آمد. آیا رازی در آن ها نهفته بود؟

- شب بخیر سینیورا.

- شب بخیر پسرم.

پیرزن در اتاقش را بست.

استفان به اتاق خودش رفت و روی تخت افتاد. نگاهش به پایین سقف خیره مانده بود.

شب ها خیلی بد خوابش می برد. وقت خوابش این موقع نبود. اما امشب احساس

خستگی زیادی داشت. مواجهه با نور خورشید انرژی زیادی از او می گرفت. غذای

سنگینی که خورده بود بیشتر صرف نیروهای حیاتی اش می شد. خیلی زود خوابش

برد. با این که چشمانش باز بود اما او دیگر سقف سفید رنگ بالای سرش را نمی دید.

بریده های نامنظم خاطرات در ذهنش شناور بودند. کاترین که آن گونه دوست داشتنی، آن

بعدازظهر کنار فواره ایستاده بود و ماه به موهای روشن و بورش هاله ای نقره ای می

بخشید. چقدر از نشستن در کنار او به خود می بالید. چقدر می بالید که

لایق این بوده که کاترین رازش را با او در میان بگذارد.

- یعنی توی نور روز هم می توانید بیرون بروید؟

- بله تا وقتی که این همراه من باشد.

کاترین دست کوچک سفیدش را بالا آورد و انگشتر فیروزه ای رنگ در زیر نور ماه

درخشید.

- اما خورشید خیلی خسته ام می کند. هیچ وقت آن قدر که باید قوی نبودم.

کاترین به بازی آب که فواره می زد چشم دوخت و ادامه داد:

- وقتی بچه بودم بیشتر اوقات مریض می شدم. آخرین بار پزشکم گفت که می میرم. یادم

می آید که پاپا گریه کرد. یادم می آید که روی یک تخت بزرگ دراز کشیده بودم. آن قدر

نیرو نداشتم که بتوانم حتی تکان بخورم. حتی

نفس کشیدن هم برایم سخت بود. از این که از دنیا می روم غمگین بودم. سردم بود خیلی

سردم بود.

کاترین ناگهان لرزید و بعد لبخند زد.

- خب بعدش چی شد؟

- آخر شب بیدار شدم و خدمتکارم گودرین را دیدم که ایستاده بود کنار تختم و بعد او رفت

کنار و من دیدم که یک مرد با اوست. اسم آن مرد کلاوس بود و همه توی دهکده می

گفتند که او یک شیطان است. من گریه کردم و از

گودرین خواستم نجاتم بدهد. اما او فقط ایستاده بود و نگاه می کرد. وقتی که کلاوس لب

هایش را گذاشت روی گردنم فکر کردم که می خواهد من را بکشد.

کاترین مکث کرد. استفان با ترس به او می نگریست کاترین لبخند زد و گفت:

- آن قدرها درد نداشتم. اولش کمی داشت. ولی بعدش دیگر چیزی نبود. بعدش فقط

احساس لذت می کردم. وقتی که کمی از خون خودش را به من داد نیرویی که ماه ها

نداشتم را به دست آوردم. و بعد تا صبح ماندیم و صحبت کردیم. روز بعد وقتی پزشکم

من را دید نمی توانست باور کند من می نشینم روی صندلی و می توانم دوباره صحبت

کنم. پاپا می گفت که این یک معجزه است و بعد دوباره گریه کرد. این بار از خوشحالی.

چهره کاترین در هم رفت و گفت:

- به زودی مجبور می شوم پاپا را تنها بگذارم. خیلی زود متوجه می شود که بعد از

خوب شدنم من حتی یک ذره هم سنم بالا نرفته.

- یعنی اصلاً پیر نمی شوی؟

- نه من دیگر از این بزرگتر نمی شوم. همین اش خیلی عجیب است. و بعد با شادی

کودکانه ای به استفان لبخند زد.

- من برای همیشه جوان می مانم. هیچ وقت نمی میرم. می توانی تصورش را بکنی؟

استفان نمی توانست کاترین را هیچ جور دیگری تصور کند. او همین کاترین را دوست

داشت. این کاترین دوست داشتنی، معصوم و کامل را. استفان پرسید:

- اولش به نظرت ترسناک نبود؟

- اولش چرا؛ ولی گودرین نشانم داد که چه کار باید بکنم. او به من گفت که این حلقه را

دستم بکنم. سنگ این انگشتر من را از آفتاب حفظ می کند. وقتی که من مریض بودم

برایم لیوان های پر از خون می آورد. بعدش حتی چند تا حیوان زنده که پسرش شکار

کرده بود را هم آورد که خون شان تازه باشد.

- خون آدم چی...؟

کاترین قهقه ای سر داد.

- معلوم است که نه... هر شب خون یک قمری برایم کافی است. گودرین به من می گفت

که اگر می خواهم قوی بشوم باید خون آدم بخورم چون شیره زندگی توی خون آدمیزاد

است. کلاوس هم با من چند بار صحبت کرد برای

این که باز هم خون رد و بدل کنیم. اما من به گودرین گفتم که قدرت نمی خواهم و به

کلاوس هم... کاترین از گفتن باز ایستاد و پلک هایش را بست. مژه های بلندش به هم

پیوستند. وقتی که دوباره شروع به سخن گفتن کرد صدایش بسیار آرام و ملایم بود:

- به کلاوس هم گفتم که این کارها چیزی نیست که آدم با هر کسی انجامش

بدهد. گفتم که تنها زمانی این کار را می کنم که با همسر آینده ام باشد. تنها کسی که می

خواهم تا ابد کنارم بماند. کاترین چشم هایش را باز کرد و نگاه سنگین و موقرانه ای به

استفان نمود. استفان لبخند زد. سرش از غرور و افتخار گرم بود. به زحمت توانست

خودش را جمع کند و شادی لحظه ای اش را بروز ندهد.

اما تمام این ها مربوط به قبل از این بود که برادرش دیمون از دانشگاه بر گردد. قبل از

آن که چشمان حریص دیمون به مردمک های فیروزه ای کاترین بیفتد. در اتاقش که

سقف کوتاهی داشت استفان در تاریکی گریه می کرد و بعد دوباره تاریکی، خاطرات

دیگری در پیش چشمانش به نمایش گذاشت. لحظه های پراکنده ای از گذشته که هیچ

ربطی به هم نداشتند. انگار که لحظه ای نوری بر صحنه ذهنش می تابید و گوشه ای از

آن را روشن می کرد. صورت برادرش را می دید که در زیر ماسکی غیر انسانی محو

می شد. چشمان آبی کاترین را می دید که او را

می رقصاندند؛ کاترین را می دید، با آن شنل سفید جدیدی که خریده بود. صدای جوزپه را

از خیلی دورها شنید و بعد درخت لیمو را به خاطر آورد. درخت لیمویی که نباید پشت آن

می رفت. دوباره صورت دیمون را دید. اما این بار برادرش داشت به طور وحشیانه ای

می خندید. می خندید و می خندید و صدای خنده اش مثل صدای

کشیدن ناخن روی دیوار بود. و بعد دید که به درخت لیمو نزدیک تر شده...

- کاترین... نه...

استفان از خواب پرید. دستان لرزانش را درون موهایش برد و سعی کرد تنفسش را

ثابت کند. خواب وحشتناکی بود. مدت زیادی می شد که رویاهایی از این دست آزارش

نداده بود. مدت زیادی بود. مدت زیادی بود که اصلاً خواب ندیده بود. آخرین ثانیه های

خوابش دوباره و دوباره در ذهنش تکرار می شدند.

درخت لیمو را دوباره می دید و خنده های برادرش را دوباره می شنید. پژواک خنده های

او در ذهنش واضح و واضح تر می شد و بعد ناگهان بدون آن که

خودش بداند چه می کند بلند شد و به کنار پنجره رفت. هوای سرد نیمه شب به گونه

هایش خورد. استفان به عمق تاریکی چشم دوخت:

- دیمون؟

افکارش را مانند موجی از نیرو به بیرون فرستاد. به دنبال چیزی گشت. و بعد مانند

مجسمه خشک شد و با تمام وجود گوش داد. چیزی نمی شنید. چیزی حس نمی کرد. هیچ

صدایی در کار نبود. در تاریکی یک جفت پرنده برخاسته بودند و به هم نوک می زدند. در

شهر بسیاری از مردم خواب بودند و در جنگل، حیوانات شب رو به فعالیت های رمز

آمیز خود مشغول بودند. استفان ناله ای کرد و عقب رفت. شاید حدس او در مورد آن

خنده ها اشتباه بود.

شاید حدسش در مورد نیروی تهدیدآمیز درون قبرستان هم اشتباه بود. فلس چرچ در

آرامش و ثبات خوابیده بود و او باید سعی می کرد که با شهر همراه شود. به خواب

احتیاج داشت.

(در حقیقت اولین دقایق 6 سپتامبر ساعت نزدیک به یک نیمه شب)

دفترچه خاطرات عزیزم؛

باید به زودی به تخت خواب بروم. چند لحظه پیش بیدار شدم حس کردم کسی فریاد می

زند. اما الان خانه ساکت است امروز آنقدر اتفاق های عجیب افتاده که اعصابم به هم

ریخته. به نظرم حداقل الان که از خواب بیدار شدم می دانم که باید با استفان چه کار کنم.

تمام این ها انگار کامل و یک جا به ذهنم الهام شد. نقشه شماره دو فاز اول.

«. شروع عملیات فردا

چشمان فرانسس برق می زد و گونه هایش سرخ بود. رفت و به سه دختری که پشت

میز بودند نزدیک شد.

- اوه النا گوش کن...

النا لبخندی زد، هر چند که لبخندش چندان صمیمی نبود. فرانسس موهای قهوه ای اش

را تکانی داد و گفت:

- می شه پیشتون بشینم؟ همین الان عجیب ترین چیز ممکن را در مورد استفان

سالواتوره شنیدم.

- بشین این جا.

صدایش کاملاً مشتاق بود اما مجبور بود نقش بازی کند. النا ادامه داد:

- هر چند که ما چندان به خبرای جدید علاقه نداریم!

فرانسس ابتدا به النا و سپس به مردیت و بانی نگاهی کرد و گفت:

- شماها دارین شوخی می کنین نه؟

- نه اصلاً.

مردیت در حالی که با لوبیا سبز توی بشقابش ور می رفت. نگاه متفکرانه ای به

فرانسس کرد و ادامه داد:

- ما تو فکر انجام کارای دیگه ای بودیم.

و بعد خم «؟ دقیقاً. استفان دیگه قدیمی شده. می دونی که چی می گم » : بانی گفت

شد و زانوانش را خاراند.

فرانسس نگاه مشتاقانه ای به النا کرد.

- اما فکر می کنم النا بخواد بشنوه.

- محض اطلاعت خانوم که استفان سالواتوره این جا تازه وارد بود و من یه بار

بهش گفتم که بریم این دور و بر رو ببینیم. ولی می دونی که من ژان کلود

خودم رو دارم و بهش وفادارم.

- ژان کلود؟

چشمان مردیت کاملاً باز شد نفسش را بیرون داد و پرسید:

- ژان کلود؟

بانی هم سوال او را تکرار کرد انگار که یک بازی باشد:

- ژان کلود؟

النا در حالی که می خندید گوشه عکسی را گرفت و از کوله پشتی اش بیرون آورد.

- ایناهاش... این عکسیه که جلوی کلبه گرفتم ازش... قبلش واسه ام گل چیده

بود.

النا سپس خنده مرموزانه ای کرد و گفت:

- کاش دوبار بریم اون جا.

فرانسس خیره شده بود به عکس پسری برنزه بدون تی شرت با لبخندی پر از شرم که

توی عکس جلوی بوته های شمشاد ایستاده بود. فرانسس پرسید:

- ازت باید خیلی بزرگ تر باشه؟

- بیست و یک سالشه... عمه ام شاید قبول نکنه که با کسی که این قدر از خودم بزرگتره

ازدواج کنم. با هم قرار گذاشتیم وقتی فارغ التحصیل شدم و یکم سنم

بالاتر رفت بهش بگیم. الان دزدکی فقط به هم نامه می دیم. تو هم به کسی نگی ها!

فرانسس نفس عمیقی کشید و گفت:

- چقدر رمانتیک! باشه من عمراً به کسی بگم... آها راستی استفان...

النا خنده ای کرد و بعد مغرورانه گفت:

- ببین عزیزم اگه قرار باشه که پیش غذا بخورم من پیش غذای فرانسوی رو به

ایتالیایی ترجیح می دم. مگه نه مردیت؟

- اووم، فرانسویش یه چیز دیگه اس مگه نه؟

فرانسس در برابر این سوال پاسخی نداشت غیر از آن که بگوید:

- آره منم قبول دارم.

و بعد از این که فرانسس رفت بانی با حالتی شرمگینانه گفت:

- النا ببخشین ولی کاش می گذاشتی بگه چی در مورد استفان سالواتوره شنیده من دارم

از فضولی می میرم آخه.

النا با آرامش کامل گفت:

- آه... اون... می خواست بگه که فهمیده که استفان سالواتوره خبرچین دایره مبارزه با

مواد مخدر اداره پلیسه.

- چی؟

بانی که باور نمی کرد چنین شایعه ای پخش شده باشد از شدت خنده سرخ شد. بعد که

کمی خنده اش آرام گرفت گفت:

- آخه کدوم خبرچینی با این تیپ و لباس و ماشین و عینک دودی میاد بین مردم؟ این

جوری که همه توجه شون بهش جلب می شه... تو چشم همه اس؛ نمیتونه کاری بکنه

که...

و بعد انگار که خودش جواب را پیدا کرده باشد گفت:

- شاید کلکش همینه. این جوری هیچ کس فکرشم نمی کنه که اون خبرچین باشه. تازه

مگه تنها زندگی نمی کنه؟ کسی هم که در موردش چیزی نمی دونه. النا اگه این حرف

راست باشه چی؟

«؟ کجاش راست باشه بچه » : مردیت گفت

- تو از کجا می دونی؟

- من میدونم چون خودم این شایعه رو ساختم یعنی النا گفت که برم به همه این رو بگم.

بانی چشمانش را باریک کرد و در حالی که لب هایش را گاز می گرفت نگاه

مکارانه ای به النا کرد و سپس گفت:

- وای تو خیلی بدجنسی دختر! می شه منم برم بگم یه بیماری لاعلاج داره؟

- نخیر، جنابعالی این کارو نمی کنین. نمی خوام چهار تا دختر مثلاً رمانتیک

عین بلبل های فلورانس آه و ناله کنن واسه اش. ولی در مورد ژان کلود هر

چی خواستی بگو.

بانی عکس را برداشت و پرسید:

- حالا واقعاً کی هست این؟

- هیچ کس؛ باغبون بود اون جا. عاشق همون بوته های شمشاد پشت سرش

بود. ازدواج کرده دو تا هم بچه داره.

بانی گفت:

- اه چه حیف شد... تو به فرانسس گفتی در موردش به کسی چیزی نگه؟

النا گفت:

- آره و این یعنی تا حدود دو سه ساعت همه ی مدرسه فهمیدن.

بعد از مدرسه دخترها به خانه بانی رفتند. از پشت در صدای پارس سگی می آمد وقتی

که در را باز کردند، سگ کوچکی از نژاد پکینزی منتظرشان بود. سگ کوچک می

خواست نزدیک بانی بشود اما آن قدر ترسو بود که به محض این که دو تا همراه بانی

یک قدم بر می داشتند یا یک کلمه حرف می زدند دوباره می دوید و می رفت.

بانی اسم او را یانگ تسه گذاشته بود و آنقدر یانگ تسه کثیف و زشت بود که هیچ کس

غیر از مادر بانی نمی توانست تحملش کند. اتاق نشیمن خیلی کم نور و کم جا بود. پر بود

از مبل و صندلی های بزرگ و دست و

پا گیر. از پنجره ها هم پرده های ضخیمی آویزان کرده بودند. مری خواهر بانی توی اتاق

بود و داشت با گل سرش ور می رفت. مری فقط دو سال از بانی بزرگتر بود و توی

کلینیک بهداشتی فلس چرچ کار می کرد.

- سلام بانی. چه خوب شد برگشتی. سلام النا. سلام مردیت.

النا و مردیت سلام کردند بانی از مری پرسید:

- چی شده مری، چرا خسته ای؟

مری بالاخره گل سر را باز کرد و انداخت روی کوسن یکی از مبل ها و بعد به جای

جواب دادن به سوال بانی پرسید:

- دیشب که اون جوری داغون اومدی خونه گفتی کجا رفته بودی؟

- قبرستون.

- نه جدی کجا رفته بودین؟

- جدی رفته بودیم کنار پل ویکری، اون قبرستونی که کنارشه.

- از همین می ترسیدم. گوش کن. خوب گوش کن بانی مک کلاو. دیگه هیچ

وقت نمیری اون جا؛ مخصوصاً شب فهمیدی بچه؟ بانی اخمی کرد و گفت:

- واسه چی؟

- واسه این که دیشب به یکی اون جا حمله کردن حالا اگه گفتی کجا؟ درست

زیر همون پلی ویکری. حالا فهمیدی بچه؟

النا و مردیت ناباورانه نگاهی به او کردند. بانی بازوی النا را گرفت.

- دیشب به یکی زیر اون پل حمله شده؟ به کی؟ چی شده؟

- نمی دونم. صبح یکی از کارگرای قبرستون دیده یه نفر زیر پل افتاده. فکر کنم از همین

گداها بوده که زیر پل می خوابن. اون جا خواب بوده که یکی بهش حمله کرده. نمُرده

ولی هنوز هم به هوش نیومده. می گن احتمالاً می میره.

النا آب دهانش را قورت داد و پرسید:

- این که می گن بهش حمله شده یعنی چی؟ یعنی چه جوری بهش حمله کردن؟

- میگن گلوش رو بریدن و کلی خون ازش رفته اول فکر می کردن کار حیونی

چیزی باشه ولی دکتر لوون گفته کار یه آدمه. پلیس گفته طرف حتماً خودش

رو توی قبرستون مخفی کرده.

بعد نگاهی به تک تک آنها کرد و گفت:

- پس اگه شما دیشب اونجا کنار پل بودین اون هم اون جا بغلتون بوده و

نمی دیدینش؛ درسته خانم النا گیلبرت؟

بانی با حالتی عصبی گفت:

- لازم نیست صداتو این جوری ترسناک کنی. فهمیدیم چی گفتی مری.

مری شانه بالا انداخت:

- خیلی خب اگه فهمیدین هیچی دیگه.

و بعد با دست پشت گردنش را خاراند و ادامه داد:

- من برم بخوابم خیلی خسته ام. نمی خوام ادای لولوی سر خرمن رو واسه تون

در بیارم ولی مراقب خودتون باشین.

و بعد از اتاق نشیمن بیرون رفت.

دخترها که تنها شده بودند نگاهی به هم انداختند. مردیت گفت:

- می تونست این بلا سر یکی از ماها بیاد. مخصوصاً تو النا. تو تنها رفته بودی

اون جا.

پوست النا داغ شده بود و انگار کسی هی سوزن توی آن فرو می کرد. دوباره حسی

که در قبرستان داشت به سراغش آمده بود. می توانست باد سرد دیروز را حس کند و

ردیف قبرها را ببیند. النا خیلی آهسته پرسید:

- بانی تو کسی رو اونجا ندیدی؟ تو باید یکی رو دیده باشی. اون موقعی که

گفتی یکی منتظر منه یادته؟

در اتاق کم نور نشیمن، بانی با حالتی سرشار از ترس به النا گفت:

- من هیچ وقت اینو نگفتم. چی می گی؟ من چنین حرفی نزدم.

- چرا زدی.

- نه نزدم.

مردیت وارد بحث شان شد:

- بانی ما هر دو مون اینو شنیدیم. تو زُل زده بودی به یکی از سنگ قبرها و بعد

به النا گفتی که...

- من نمیدونم شماها چی دارین می گین؟ من هیچی نگفتم.

بانی با خشم چهره اش را در هم کشیده بود. اما چشمانش پر از اشک بود.

- دیگه نمی خوام در این مورد حرف بزنین.

النا و مردیت ناامیدانه نگاهی به هم انداختند. بیرون خورشید، چهره اش را در پشت

ابری پنهان کرده بود. 5 سپتامبر

دفترچه خاطرات عزیزم؛

متاسفم که مدت زیادی چیزی ننوشتم. نمی توانم توضیح بدهم که چرا. فقط می دانم

نوشتن خیلی از چیزها تنها ترسم را بیشتر می کند. اولش که آن اتفاق وحشتناک افتاد.

آن روز که من و بانی و مردیت رفته بودیم به قبرستان و به پیرمردی در زیر پل حمله

شده بود. پلیس می گوید که هنوز ضارب را نیافته. مردم می گویند که آن پیرمرد دیوانه

بوده. وقتی که از کُما خارج شده فقط در مورد چشم هایی که در تاریکی می درخشند

صحبت کرده و درخت بلوط و این چیزها. اما من به خاطر می آورم که آن شب چه اتفاقی

افتاد و این نگرانم می کند. خیلی می ترسم.

همه می ترسند هیچ بچه ای اجازه ندارد بعد از غروب برود بیرون. اما از آن موقع سه

هفته گذشته و حمله دیگری نداشته ایم. سر و صدای آن قضیه کم کم دارد می خوابد.

عمه جودیت می گوید کار یکی از این گداها بوده. پدر تایلر اسمال وود گفته حتی ممکن

است خود آن پیرمرد این کار را کرده باشد. من نمی دانم چطور یک نفر می تواند گلوی

خودش را ببرد.

هستم تا این جا که خوب جلو رفته. تا به حال چندین « ب» من به شدت درگیر نقشه نامه

و چندین دسته گل سرخ از ژان کلود دریافت کرده ام (آخر می دانی که عموی مردیت گل

فروش است) و تا الان همه فراموش کرده اند که من زمانی دنبال استفان بوده ام.

موقعیت اجتماعی من همچنان محفوظ است. کارولین هم نتوانسته مشکلی

درست کند. در واقع اصلاً نمی دانم کارولین دارد این روزها چه کار می کند؟ و برایم

مهم هم نیست. فعلاً که سر نهار هم نشده که به او برخورد کنم. مثل این که دیگر نمی

خواهد طرف دوستان قدیمی اش بیاید.

تنها دغدغه ام این روزها یک چیز است: استفان. حتی بانی و مردیت هم یادشان رفته

که چه قدر این پسر برایم مهم است. می ترسم که به آنها بگویم. می ترسم که به کسی

چیزی بگویم. توی مدرسه نقاب یک آدم خونسرد

را به چهره می زنم اما در دلم... اصلاً همه چیز دارد بدتر می شود. عمه جودیت خیلی

نگرانم است. می گوید کم غذا شده ام. حق با اوست. تمرکزم را از دست داده ام. به درس

و مدرسه ام نمی رسم. به چیزی جز استفان نمی توانم فکر کنم. نمی دانم چرا این

طوری شده ام. از آن روز لعنتی دیگر با من حرف نزده. اما چیز عجیبی یک بار اتفاق

افتاد. هفته پیش سر کلاس تاریخ یک بار که سرم را برگرداندم دیدم که زل زده به من.

چند تا صندلی فقط با هم فاصله داشتیم. صورتش را کامل چرخانده بود این طرف و فقط

داشت نگاهم می کرد. برای چند لحظه ترس کل وجودم را گرفت قلبم به تندی می زد.

خیره مانده بودیم به هم دیگر و بعد او رویش را برگرداند. اما از آن دفعه به بعد دو بار

دیگر هم این اتفاق افتاد و همین جوری به من نگاه کرد. هر وقت نگاهم می کند حسش

می کنم. عین

واقعیت را می گویم. این توهم نیست انگار نگاهش انرژی دارد. استفان مثل هیچ کدام از

پسرهایی که می شناسم نیست. خیلی تنها و گوشه گیر است. شاید خودش این زندگی را

انتخاب کرده. توی تیم راگبی غوغا می کند اما با هیچ کدام از هم تیمی هایش صمیمی

نیست. فقط شاید با مت تا حدی دوست باشد. استفان فقط با مت صحبت می کند. به دخترها

محل نمی گذارد. هر چند شایعه ای که راه انداخته ایم خیلی ها را از دور و

برش پراکنده کرده اما بیشتر اوست که از دیگران کناره می گیرد تا دیگران از او. بین

کلاس ها و بعد از تمرین های راگبی معلوم نیست کجا غیبش می زند. تا به حال نشده

توی کافه تریا دیده باشیمش.

هیچ کس را به خانه اش دعوت نکرده. خانه که نه، به اتاقش در آن مهمان خانه ی

حاشیه شهر. بعد از مدرسه هیچ کس او را در هیچ کافی شاپ یا رستورانی ندیده. نمی

دانم کجا همین است. بانی می گوید باید سعی کنم زیر « ب» باید گیرش بیاورم؟ مشکل

نقشه رگبار یا کولاک با او تنها باشم. این طوری برای گرم شدن مجبوریم به هم نزدیک

بشویم. پیشنهاد مردیت هم این است که اتومبیلم جلوی مهمان خانه خراب بشود. هر دو

تای این نقشه ها به درد نمی خورند. من هم دیگر از فکر کردن به راه حل خسته شده ام.

هر روز دارد همه چیز بدتر می شود. ذهنم دیگر خالی خالی است. اگر راه حلی پیدا «..

نکنم باید و راه حل ناگهان به ذهن النا آمد. دلش برای مت می سوخت. سر قضیه ژان

کلود خیلی اذیت شده بود. مت از وقتی این شایعه شروع شده بود زیاد با او حرف نزده

بود. از کنار هم که می گذشتند سری تکان می دادند و سلامی می کردند. همه اش همین.

وقتی هم که یک بار بعد از کلاس نگارش خلاق توی راهروی خلوت همدیگر را دیده

بودند مت سرش را انداخته بود پایین. النا صدایش زده بود. می خواست بگوید که این

حرف ها واقعیت ندارد. می خواست بگوید که پای پسر دیگری در میان نیست. می

خواست بگوید که قصد نداشته او را اذیت کند و اینکه چقدر پشیمان است. اما نمی

دانست که باید چطوری حرفش را شروع کند تنها توانست بگوید:

- مت متاسفم.

و بعد برگشته بود که برود توی کلاس.

- النا.

قبل از این که النا برود سر کلاس، مت صدایش کرده بود. سرش را تکان داده بود و با

حالتی انگار که بخواهد لطیفه ای را تعریف کند پرسیده بود:

- این پسر فرانسویه که می گن واقعیه؟

النا بلافاصله جواب داد:

- نه از خودم درآوردم فقط می خواستم نشون بدم که ناراحت نیستم که... النا یادش آمد

که نباید این را به مت بگوید.

- که استفان بهت بی محلی کرده. خودم متوجه شدم. چهره مت عبوس و متفکرانه بود.

- ببین النا حرکت اون روز استفان خیلی بد بود. ولی فکر نمی کنم منظورش این

بوده که ضایعت کنه. رفتارش با همه همین طوره.

- همه غیر از تو.

- نه با من صحبت می کنه ولی در مورد مسائل شخصی حرفی نمی زنه. هیچ وقت از

خانواده اش چیزی نگفته. یا این که بعد از مدرسه چی کار می کنه. انگار که یه دیوار

دور خودش کشیده. نمی گذاره کسی از اون دیوار رد بشه.

فکر می کنم اون طرف دیوار یه آدم خسته و سرخورده است که استفان نمی خواد ما

ببینیمش.

النا به این تصور از استفان فکر نکرده بود. همیشه به نظرش استفان فردی آرام و

موقر می آمد که بر همه چیز مسلط است. اما النا می دید که خودش هم در بیرون چنین

شخصیتی را بروز داده در حالی که از درون افسرده و خواب است. شاید استفان هم

واقعاً آدمی ناراحت و گیج مثل خودش باشد. همین موقع بود که نقشه در ذهنش جان

گرفت. همه چیزش به طرز خنده داری ساده بود هیچ طرح پیچیده ای لازم نبود نه کولاک

لازم داشت و نه خرابی اتومبیل.

- مت! به نظرت عالی نمی شه اگه یکی بتونه به اون دیوار نفوذ کنه؟ منظورم اینه

که برای استفان بهتر نیست که پشت اون دیوار تنها نباشه؟ فکر نمی کنی این بهترین

اتفاق عمرش باشه که یکی به اون دیوار نفوذ کنه؟ النا مشتاقانه به مت چشم دوخت.

امیدوار بود که منظورش را گرفته باشد.

مت چند لحظه به النا نگاه کرد سپس چشمانش را بست و گفت:

- النا من می فهمم تو چی می خوای. تو آدما رو دور انگشت خودت می چرخونی بدون

این که بدونی چه کار می کنی یا چه بلایی سر اونا می یاری. الانم می دونم از من می

خوای کمکت کنم که استفان رو به دام

بندازی و فکر می کنی اون قدر احمق هستم که باهات موافقت کنم.

- نه تو احمق نیستی. تو یه جنتلمن واقعی هستی مت. آره من می خوام که بهم

کمک کنی. من نه می خوام که استفان رو اذیت کنم نه تو رو.

- نمی خوای؟

- نه. می دونم که این جوری به نظر نمی آد. ولی من فقط می خوام... النا دوباره از گفتن

باز ماند. نمی دانست چطور توضیح بدهد. حتی نمی دانست که چه می خواهد.

«. تو فقط می خوای همه چیز و همه کس مال النا گیلبرت باشه » : مت گفت

لحن مت آشکارا تلخ بود.

- تو دنبال چیزی هستی که نداری. دنبال کسی هستی که تو رو نمی خواد... النا شوکه

شده بود. چند قدم به عقب رفت. گلویش خشک شده بود و چشمانش می سوخت.

- این طوری نگاه نکن.

مت ملتمسانه گفت:

- نه منو این طوری نگاه نکن. خیلی خب ببخشید. حالا بگو چی کار می خوای بکنم؟ می

خوای دست و پاشو ببندم بندازمش جلوی در خونه تون؟ خوبه؟

- نه.

النا هنوز سعی داشت اشک هایش را کنترل کند.

- نه فقط می خوام راضیش کنی هفته ی دیگه مهمونی رو بیاد.

- فقط می خوای بیارمش مهمونی؟

النا سرش را به نشانه ی تایید تکان داد.

- خیلی خب. من میارمش. مطمئن باش.

- متشکرم مت.

- از من تشکر نکن. این که چیزی نیست. النا از این که توانسته بود به همین راحتی

مت را راضی کند گیج بود.

مردیت گفت:

- هنوز نه. این جا رو نگه دار.

و بعد دسته ای از موهای النا را دوباره کشید و بعد جمع کرد.

«. به نظرم هر دو تاشون فوق العاده بودن » : بانی گفت

«؟ کیا » : النا زیر لب پرسید

بانی گفت:

- انگار خودش نمی دونه کیا رو می گم. اون دو تایی که دیروز توی مسابقه

معجزه کردن. دقیقه ی آخر که استفان توپ رو گرفت من نزدیک بود غش کنم

یا شاید هم بالا بیارم.

مردیت گفت:

- اَه خفه شو...

- بعدش مت! وای این پسر یه شعر متحرکه...

«! چه فایده؟ هیچ کدوم که مال من نیستن » : النا خیلی بی احساس گفت انگشتان ماهر

مردیت روی سر النا مشغول خلق شاهکاری در آرایش گری بودند. انحنای طلایی

موهایش، کنار لباس بنفش ماتی که تن داشت از او یک اثر هنری ساخته بود. سایه ی

چشم هایش که به زحمت قابل تشخیص بودند هم بنفش بود تا هارمونی اثر رعایت شده

باشد. اما رنگ پوستش حتی به نظر خود النا هم بیش از حد سفید و رنگ پریده می آمد.

دلش می خواست به جای اضطراب، هیجان می داشت تا خون به گونه هایش بدود و

صورتش همچون سربازی که عازم جبهه نبرد است، مصمم به نظر بیاید، نه این طور بی

روح. وقتی دیروز بعد از مسابقه فوتبال اسم او را به عنوان ملکه ی مهمانی مدرسه

اعلام

کرده بودند تنها به یک چیز فکر می کرد؛ همراهی با استفان. اگر می توانست او را

راضی کند، دیگر امکان نداشت بتواند دعوت همراهی ملکه ی مهمانی را رد کند. النا در

حالی که خودش را در آینه برانداز می کرد فکر کرد:

- امشب هر کسی رو که بخوای مال توئه.

جالب بود که بانی هم همین حرف را تکرار کرد و بعد ادامه داد:

- راستی اگه دیگه با مت کاری نداری می شه من برم یکم بهش دلداری بدم؟

طفلکی خیلی اذیت شده.

مردیت با حالت کنایه آمیزی گفت:

- اون وقت ریموند چی با خودش فکر میک نه؟

- خب جنابعالی می تونی بری ریموند رو دلداری بدی. نه جدی النا. من که مت رو دوست

دارم. تو هم که دیگه باهاش به هم زدی. نمی خواین هم که سه

نفری با هم باشین.

- هر کاری می خوای بکن. مت احتیاج به توجه داره. چیزی که من ازش دریغ

کردم.

النا هنوز نمی توانست بفهمد چطور دلش راضی شده این کار رو با مت بکنه، اما سعی

کرد به این قضیه فعلاً فکر نکند. الان تمام تمرکزش را برای کار دیگری لازم داشت.

- تموم شد.

مردیت آخرین سنجاق را هم به موهای النا زد و گفت:

- خب بذار ببینم ملکه رو... بانی تو هم بیا جلوی آینه... خب کل دربار

خوشکلن.

«. ای، می شه گفت » : النا گفت

ولی واقعیت این بود که آنها زیبا بودند. لباس مردیت از ساتن لطیفی به رنگ قرمز تیره

بود که در میان تنه تنگ می شد و بعد پایین کمر چین می خورد. موهای تیره اش را

ریخته بود پشت سرش. بانی هم با آن لباس صورتی اش سرزنده تر از قبل به نظر می

آمد. روی لباسش به شیوه ی سنتی شرقی ها پولک دوزی داشت. النا که در این

جور موارد حساس بود با چشمان با تجربه اش دوباره جزییات ظاهری اش را برانداز

کرد و گل های بنفشه کریستالی مادر بزرگش را به خاطر آورد که می توانست با بقیه ی

چیزها باشد؛ گل های واقعی که روی شان را لایه ای از کریستال پوشانده بود. دستان

هنرمندان قدیمی هنوز هم به کار می آمد.

النا، بانی و مردیت از پله ها پایین آمدند. از کلاس هفتم همیشه این جور مهمانی ها را

با هم می رفتند. فقط این بار فرقش این بود که کارولین همراه شان نبود. النا حتی نمی

دانست کارولین قرار است با کی به مهمانی بیاید.

عمه جودیت و رابرت در اتاق نشیمن بودند. مارگارت کوچولو که پیژامه به پا داشت هم

با آنها بود.

عمه جودیت با کلی ذوق و شوق گفت:

- وای نیگا کن! شما دخترا چقدر خوشگل شدین.

بعد النا را بوسید. مارگارت هم دستانش را باز کرد تا بغلش کند.

- النا جونم خوشگل شده.

سادگی کودکانه ای در تعریف مارگارت بود که به النا اعتماد به نفس می داد. رابرت که

انگار می خواست چیزی بگوید یک لحظه دهانش را باز کرد اما چیزی نگفت و

سرش را پایین انداخت.

- چیه باب بگو چی می خوای بگی...

- خب یه لحظه به ذهنم رسید که النا از ریشه ی هلن میاد. بعد یاد هلن یونان

باستان افتادم که زیباییش تروا را به آتش کشید.

بانی با خوشحالی گفت:

- زیبا و مرگبار. وای چه تعریفی.

رابرت که انگار خوشحال نبود فقط جواب داد:

- خب آره.

النا چیزی نگفت. زنگ در به صدا درآمد. مت بود. با همان کت اسپورت آبی اش. در کنار

او ادوارد و ریموند هرناندز هم بودند. النا به دنبال استفان گشت.

«... استفان احتمالاً الان اون جاست. گوش کن النا » : مت گفت

اما هر چیزی که می خواست بگوید در همهمه ی سلام کردن ها و خوش و بش کردن

های بقیه بریده شد. بانی و ریموند با النا سوار ماشین مت شدند و تا خود مدرسه فقط

شوخی کردند و مسخره بازی درآوردند.

صدای موسیقی خودش را از حصار درهای سالن رهانده بود. وقتی النا از ماشین پیاده

شد اطمینان عجیبی در قلبش احساس کرد، اطمینان از این که چیزی قرار است اتفاق

بیفتد. النا به ساختمان مربع شکل مدرسه چشم دوخت. آرامش متزلزل هفته های اخیر

امشب جایش را به اوج هیجان می داد.

«. من آماده ام » : با خودش فکر کرد

امیدوار بود که واقعاً هم آماده باشد.

داخل سالن مملو از رنگ و حرکت بود. به محض این که النا و مت وارد شدند همه دوره

شان کردند. تعریف ها و تمجیدها مثل باران بر سرشان می بارید. از لباس النا می

گفتند... از موهایش... از گل های کریستالی. از مت مثل یک قهرمان استقبال شد.

انگار که جو مونتانا آمده باشد. همه می گفتند که حتماً بورس تربیت بدنی را خواهد

گرفت. در همهمه ی سرگیجه آور مهمانی، چشمان النا در جستجوی تنها یک نفر بود؛

در جستجوی مردی با موهای مشکی و چهره ای مرموز.

تایلر اسمال وود نزدیکی النا ایستاده بود و النا نفس های سنگینش را حس می کرد.

دهانش بوی آدامس می داد. دختری که همراهش بود قیافه ای مثل قاتلین بالفطره داشت.

النا توجهی به تایلر نکرد، شاید خودش برود پی کارش. آقای تانر با یک لیوان یک بار

مصرف از کنارشان رد شد. کرواتش را آن قدر محکم بسته بود که داشت خفه می شد.

سو کارسون که یکی از پرنسس های جشن بود با حسرت نگاهی به لباس النا کرد و

آهی کشید. بانی رفته بود روی صحنه رقص و از نور و موسیقی لذت می برد. اما

استفان پیدایش نبود. النا می دید که اگر یک بار دیگر تایلر این بوی لعنتی آدامس را توی

صورتش بدهد بالا خواهد آورد. مت را صدا زد و با هم رفتند و روی صندلی های کنار

سالن نشستند. کنار آن ها، آقای لیمان مربی تیم داشت با یکی از منتقدین ورزشی بحث

می کرد. زوج ها و دانش آموزان می آمدند سلام و احوالپرسی می کردند و می رفتند و

جای خود را به زوج ها و نفرات بعدی می دادند. انگار واقعاً خانواده سلطنتی آنجا

نشسته باشد. النا نگاهی به مت کرد که ببیند آیا این حس غرور در چشم های او هم موج

می زند یا نه؛ اما مت تنها به یک گوشه از سالن خیره شده بود. النا نگاه او را دنبال کرد

و آنجا در میان دسته ای از بچه های تیم فوتبال، آن موهای مشکی و چهره ی مرموز را

یافت. شک نداشت که خودش است. حتی در این نور کم می توانست او را تشخیص بدهد.

هیجان در وجودش اوج گرفت. هیجانی همراه با

درد. نه دردی جسمی، بلکه روحی.

مت به آرامی گفت:

- خب خوشت اومد؟ کَت بسته آوردمش.

- می خوام ازش بخوام همراهم باشم. همه اش همین، ولی اگه بخوای اول با تو

همراهی می کنم.

مت اشاره کرد که نمی خواهد و النا بلند شد و از بین جمعیت به سمت استفان رفت. در

هر قدم اطلاعاتی را که چشمانش از او می گرفت تحلیل می کرد. کُت و شلوارش مدلی

متفاوت از بقیه پسرها داشت و زیر آن، ژاکت کشمیر سفید رنگی پوشیده بود. ثابت

ایستاده بود و مثل بقیه وول نمی خورد. کمی از بقیه اعضای تیم فاصله داشت. تنها

فرقش با تصویر ذهنی النا این بود که این بار عینک نزده بود. البته توی زمین فوتبال هم

عینک نمی زد ولی النا تا به حال این قدر از نزدیک چشمانش را ندیده بود. النا هیجان

زده بود. انگار در بالماسکه بودند و زمان آن رسیده بود که ماسک ها را بردارند.

به شانه هایش نگاه کرد و به فک و دهانش. بدن خوبی داشت. استفان سرش را به

سمت او برگرداند. النا می دانست در آن لحظه، زیباترین دختری است که در جمع حضور

دارد و این فقط به خاطر لباسش و یا مدل موهایش نیست. چیزی ذاتاً او را زیباتر از بقیه

می ساخت. باریک، قد بلند و خوش چهره، النا آتشی پیچیده در ابریشم

بود. النا لب های استفان را دید. لب ها به آرامی باز شدند.

- سلام.

این صدای خود النا بود. برای اولین بار چشم در چشمان استفان دوخته بود و با او حرف

می زد. در چشمان سبز استفان، سبزی مثل برگ درختان بلوط در تابستان.

- بهت خوش می گذره.

هر چند استفان نگفت آره ولی النا می دانست که این دقیقاً همان چیزی است که استفان

فکرش را می کرده. می توانست این را از طرز نگاه های استفان درک کند. النا هیچ

وقت مطمئن نبود بتواند احساس کس دیگری را از چشمانش بخواند، اما الان می دانست

چه چیزی در ذهن استفان می گذرد. می دانست که استفان دارد لذت می برد، هر چند که

قیافه اش اصلاً این را نشان نمی داد. قیافه ی استفان خیلی جدی بود و انگار داشت از

چیزی رنج می کشید. قیافه اش طوری بود که انگار نمی تواند حتی یک لحظه ی دیگر

این وضع را تحمل کند.

گروه شروع به نواختن آهنگ دیگری کرد و رقص آرام شد. استفان هنوز به او خیره

مانده بود. انگار داشت با چشم هایش النا را می خورد، با آن چشم های سبز تیره اش که

وقتی از چیزی لذت می بردند رنگ شان تیره تر می شد. النا یک لحظه حس کرد که

استفان می خواهد او را بِکشد به سمت خودش و بدون گفتن حتی یک کلمه...

النا آهسته پرسید:

- می خوای در مهمانی همراه هم باشیم؟

و بعد با خودش فکر کرد که دارد دست به کار خطرناکی می زند، کاری که اصلاً نمی داند

چیست. یک لحظه ترس سراسر وجودش را گرفت. قلبش شروع کرد به تندتر و تندتر

تپیدن. نیمه ی پنهان وجود النا که در خود محبوسش کرده بود داشت توی ذهن او فریاد

می کشید و اعلام خطر می کرد. آن چشم های سبز تیره هنوز به او خیره بودند. انگار

مستقیم زل زده بودند به نیمه ی پنهان وجود النا. انگار داشتند با نیمه ی پنهان وجود او

حرف می زد. غریزه ای که از تمدن بشری هم قدیمی تر بود به النا هشدار می داد که

فرار کند، که شروع کند به دویدن، که از آن جا بگریزد. اما النا از جایش تکان نخورد.

همان حسی که به او هشدار می داد، با همان قدرت مانع از رفتن او می شد. چیزی تحت

کنترل النا نبود. آن چه این جا اتفاق می افتاد فراتر از قوه ی درک اوبود. حس می کرد

که اوضاع اصلاً منطقی و طبیعی نیست، اما دیگر نمی شد متوقفش کرد. النا ترسیده بود

اما باید تا تهش می رفت. هیچ وقت هنگام برخورد با یک پسر این طور

اختیارش را از دست نداده بود. اما اگر کسی از بیرون به این صحنه نگاه می کرد هیچ

چیز غیرطبیعی نمی دید. استفان فقط زل زده بود به النا و او هم به استفان زل زده بود،

اما جریانی نامرئی از انرژی در این بین حضور داشت که وقتی قطع شد النا توانست

ببیند که رنگ چشمان او تغییر کرد. انگار به چیزی که می خواهد نرسیده باشد.

فروغش را از دست داد و بعد النا دید که ضربان قلبش آرام تر شده و می تواند تکان

بخورد. دستش را کمی تکان داد و بعد همه چیز تمام شد.

- النا چقدر خوشگل شدی.

این صدای کارولین بود. النا دوباره به مهمانی برگشته بود. تصویر کارولین کم کم واضح

تر شد. ابتدا هاله ای زرد بود و بعد موهای طلاییی مایل به قهوه ای کارولین را تشخیص

داد. پوستش را بُرنزه کرده بود. لباس طلایی بلندی به تن داشت که به رنگ پوستش می

آمد. داشت به استفان لبخند می زد. آن دو در کنار هم مثل مدل های

حرفه ای بودند که به جشن کوچک یک مدرسه آمده باشند. خیلی زیباتر و شیک تر از

هر کس دیگری بودند که آنجا بود.

- لباست هم قشنگه.

صدای کارولین ذهن النا را دوباره فعال کرد. آن بازوهای در هم رفته همه چیز را

توضیح می داد؛ غیبت کارولین سر نهار و این که این مدت مشغول چه کاری بوده.

- به استفان گفتم که یه سر باید بیایم این جا ولی زیاد نمی مونیم اشکالی که

نداره؟ البته برای رقص هستیم.

النا به طرز عجیبی آرام بود. مغزش هیچ فرمانی نمی داد و فقط اطلاعات را دریافت می

کرد. النا بالاخره گفت که، نه اشکالی ندارد و دید که کارولین چطور از او دور می شود.

استفان هم با او رفت. تمام چشم ها به او بود. بی اعتنا به آن ها پیش مت برگشت.

- می دونستی می خواد با کارولین بیاد.

- می دونستم که کارولین هم استفان رو می خواد. موقع نهار می اومد طرف ما و بعد از

مدرسه هم همین طور. خودشو یه جورایی چسبوند به استفان دیگه اما...

- می فهمم.

النا هنوز هم همان آرامش عجیب را داشت. انگار همه چیز طبیعی بود. بانی و مردیت

داشتند می رفتند طرف در خروجی. پس آن ها هم فهمیده بودند چه خبر است. احتمالاً

همه فهمیده بودند. بدون این که با مت حرفی بزند او هم بلند شد و به سمت جایی رفت که

آن ها می رفتند: دستشویی زنانه. دستشویی شلوغ بود. مردیت و بانی سعی می کردند در

ذهن شان دنبال دلیلی بگردند که چرا استفان او را انتخاب کرده. بانی در حالی که

انگشتان النا را گرفته بود گفت:

- لباسشو دیدی؟ بالاش چسبِ چسب بود. همه جاشو می شد دید. دفعه ی بعد

چی می خواد تنش کنه؟

مردیت گفت:

- سلفون حتماً! النا تو حالت خوبه؟

- آره.

النا در آینه به خودش نگاهی کرد. چشمانش از همیشه روشن تر بود و گونه هایش

حالا سرخ تر شده بودند.

بقیه دخترها از دستشویی رفتند. بانی عصبی بود و با پولک های لباسش ور می رفت.

بالاخره گفت:

- شاید زیاد هم بد نشده باشه. منظورم اینه که چند هفته اس که فکر و ذکرت شده

استفان. از همه چیزت افتادی دختر. حالا می تونی بقیه کارهاتو بکنی و فقط دنبال اون

نباشی.

النا با خودش گفت:

- بروتوس تو هم؟

(جمله ی که جولیوس سزار به دوستش بروتوس گفت، هنگامی که بروتوس خنجرش را

در بدن سزار فرو کرد.)

ولی از بانی تشکر کرد، هر چند که لحن گزنده ای داشت.

مردیت گفت:

- خب دیگه النا. این طوری نگاه نکن. بانی منظوری نداشت فقط می خواست...

- خب پس تو هم باهاش موافقی؟ از حمایت تون ممنونم. باشه من می رم بیرون

و دنبال چیزایی میرم که این هفته ها نرفتم. مثلاً چند تا دوست صمیمی دیگه

پیدا کنم.

و بعد آن دو را که با حیرت او را نگاه می کردند رها کرد.

النا بیرون رفت و خودش را در رنگ و موسیقی غرق کرد. امشب از همیشه زیباتر بود.

با همه بود. خندید. قهقهه سر داد و با تمام پسرها صحبت کرد. وقتی برای تاج گذاری

صدایش کردند رفت روی صحنه و به انبوهی از رنگ ها و مدل های لباس نگاه کرد. آدم

ها برایش مهم نبودند. یک نفر به او گل داد، یکی دیگر تاجی با جواهرات بدلی را بر

سرش گذاشت و بعد همه دست زدند. مثل یک خواب

همه چیز تمام شد.

وقتی از سن پایین آمد مدتی با تایلر لاس زد و بعد یادش آمد که او و دیک چطور می

خواستند حال استفان را بگیرند. النا یکی از گل های کریستالی را به او داد. مت در

سکوت فقط داشت نگاه می کرد که النا چه کار می کند. دختری که همراه تایلر آمده بود

تقریباً داشت گریه می کرد. حالا می توانست غیر از بوی آدامس بوی الکل را هم

تشخیص بدهد. صورت تایلر قرمز بود. دوستان تایلر هم کنارش بودند. می خندیدند و جیغ

و داد می کردند. دیک از بطری توی جیبش چیزی توی لیوان یک بار مصرف می ریخت و

به آن ها می داد. النا هیچ وقت با این بچه ها نبود. پسرها برای جلب توجه او رقابت می

کردند. جوک می گفتند. بامزه بازی در می آوردند و النا می خندید حتی وقتی که معنی

حرف اشان را متوجه نشده بود. تایلر به کنارش آمد و النا فقط خندید. کمی دورتر از او

مت سرش را انداخت پایین و آهسته بیرون رفت. موسیقی اوج گرفته بود. دخترها جیغ

می زدند و پسرها بالا و پایین می پریدند. تایلر خودش را به النا نزدیکتر کرد و بعد

گفت:

- من یه فکری کردم. بیاین بریم یه جایی که بیشتر خوش بگذره.

و بعد النا را محکم تر کشید.

«؟ مثلاً کجا تایلر » : یکی از پسرها پرسید

همه خندیدند. تایلر هم خندید، خنده ای بی دلیل و از سر مستی.

- نه منظورم اینه که بریم یه جایی که کسی نباشه، مثلاً قبرستون.

دخترها دوباره جیغ کشیدند و پسرها سقلمه ای به هم زدند و خندیدند. دختری که با تایلر

آمده بود گفت:

- تایلر این کار دیوونگیه. می دونی که چی شده اون جا؟ من نمیام.

- خیلی خب تو همین جا بمون.

تایلر سوییچ ماشینش را در آورد و تکان داد.

- کی با من میاد؟

«. من هستم » : دیک گفت

و بعد چند نفر دیگر هم گفتند می آیند. النا هم همین طور. لبخند زد و با موسیقی کمی

خودش را تکان داد.

کمی بعد او و تایلر در صدر دسته ی شلوغ و پر سر و صدایی از بچه ها به سمت

پارکینگ می رفتند.

تایلر سقف ماشین را باز کرد. النا نشست جلو. دیک و دختری به اسم ویکی هم عقب

نشستند.

- النا.

کسی از دم در او را صدا می زد. نور از پشتش می تابید و چهره اش مشخص نبود. النا

گفت:

- برو دیگه. راه بیفت.

موتور ماشین زوزه ای کشید. النا تاجش را درآورد. همین که از در رفتند بیرون باد

سردی به صورتش خورد.

بانی وسط سالن بود. چشمانش را بسته بود و داشت از موسیقی و رقص لذت می برد.

وقتی چشمانش را باز کرد، گوشه ی سالن مردیت را دید که به او اشاره می کند. بانی با

سر نشان داد که نمی آید ولی وقتی اصرار مردیت را دید نگاهی به ریموند کرد و با هم

به گوشه سالن رفتند.

مت و اِد پشت سر مردیت بودند. مت اخم کرده بود و اِد عصبانی به نظر می رسید. مردیت

به بانی گفت:

- النا الان رفت.

- خب اینجا یه کشور آزاده.

- با تایلر اسمال وود رفت. مت مطمئنی که نشنیدی کجا می خواستن برن؟ مت سرش را

تکان داد و گفت:

- به نظرم هر چی سرش بیاد حقشه اما تقصیر من هم هست. فکر می کنم باید

برم دنبالشون.

بانی گفت:

- یعنی جشن رو ول کنیم؟

مردیت توی گوش بانی گفت:

- تو قول ندادی؟

بانی غرولند کنان گفت:

- اه، همه چی به هم ریخت. باورم نمی شه.

مردیت گفت:

- نمیدونم چه جوری می شه پیداش کرد.

و بعد با لحنی نامطمئن پرسید:

- بانی تو نمی تونی حدس بزنی النا الان کجاست؟

- چی؟ من که نمی دونم کجاست؟ من داشتم آواز میخوندم. یعنی طبیعی ترین کاری که

توی این مهمونی با این آهنگ می شه کرد.

مت به اِد گفت:

- تو با ریموند این جا بمونین. اگه برگشت بهش بگین ما دنبالشیم. بانی با عصبانیت

گفت:

- اگه قراره بریم همین الان بریم دیگه.

و بعد چرخید که برود اما به کسی خورد. سرش را بلند کرد. استفان سالواتوره را دید.

- ببخشین.

استفان چیزی نگفت.

***

ستاره ها در آسمان بی ابر آن شب، سرد و دور به نظر می آمدند و النا هم مثل آن ها

سرد بود. ظاهرش با دیک و ویکی و تایلر می خندید و جیغ می زد اما باطنش در سکوت

داشت فقط نگاه می کرد. تایلر ماشین را پایین تپه ای که کنار کلیسای متروک بود پارک

کرد. چراغ ها را روشن گذاشت. هر چند موقعی که از مدرسه می رفتند

چند تا ماشین بودند، اما انگار فقط آن ها آمده بودند قبرستان. تایلر شیشه نوشیدنی را

در آورد و گفت:

- باقی اش مال خودمونه.

و بعد آن را به النا تعارف کرد. النا گفت نمی خواهد. دلش کمی درد می کرد. احساس می

کرد نباید این جا باشد، اما نمی دانست چرا آمده.

به سمت بالای تپه راه افتادند. دخترها با آن کفش های پاشنه بلند برای بالا رفتن مجبور

بودند به پسرها تکیه کنند. وقتی رسیدند بالای تپه النا نفس عمیقی کشید، ولی ویکی جیغ

کوتاهی زد.

در افق حجمی عظیم و قرمز رنگ دیده می شد. کمی طول کشید تا النا فهمید آن چه در

دور دست دیده می شده ماه است. ماه آن شب بزرگ و غیر طبیعی بود. مثل بشقاب پرنده

ها در داستان های علمی – تخیلی به نظر می رسید. رنگش قرمز بود و نورش بی روح

و سرد.

تایلر گفت:

- عین یه کدوی لهیده می مونه.

و بعد به طرف آسمان سنگ پرت کرد. النا الکی خندید.

ویکی گفت:

- چرا نمی ریم تو؟

و بعد با انگشت به سوراخی در دیوار کلیسا اشاره کرد.

بیشتر سقف فرو ریخته بود. البته برج ناقوس هنوز سالم بود. از چهار دیوار کلیسا سه

تایشان می شد گفت کامل بودند اما یک دیوار تا نصفه ریخته بود. می شد پاره سنگ و

آجر را همه جا کف کلیسا دید. چشمان النا چیزی نمی دید. تایلر فندکی روشن کرد و بعد

لبخند زد. دندان های سفیدش را نشان داد و گفت:

- یو هاهاهاها... می خوام خونتو بخورم.

النا بلند بلند خندید. می خواست بر ترسش غلبه کند. فندک را گرفت و سعی کرد نورش را

به طرفی بیندازد که قبری که توی کلیسا بود روشن شود. آن قبر مثل بقیه نبود. پدرش

می گفت از این مدل قبرها فقط در انگلستان پیدا می شود. مثل یک جعبه

بزرگ سنگی بود که به اندازه ی دو نفر جا داشت. دو مجسمه ی بزرگ مرمری هم روی

درپوش قبر به حالت دراز کش طراحی شده بودند.

- توماس کیپنیگ فل و اونوریا فل.

لحن تایلر طوری بود که انگار دارد در مهمانی دو نفر را به آن ها معرفی می کند.

- ظاهراً ایشون فلس چرچ رو بنیان گذاری کردن، هر چند که خانواده

اسمال وود هم اون موقع باهاشون بودن. پدرِ پدربزرگِ پدرم توی درانینکر زندگی می

کرده تا این که گرگ می خوردش.

تایلر سپس در سایه ی فندک شکل یک گرگ را ساخت و صدای گرگ درآورد. بعد بی

اختیار آروغی زد. ویکی خندید. نزدیک قبرها که رسیدند همه روی سینه صلیب کشیدند،

غیر از تایلر که فقط نیشش باز بود و می خندید.

ویکی گفت:

- توماس و اونوریا چقدر رنگشون پریده. به نظرم یه کم رنگ لازم دارن. و بعد از توی

کیفش روژ لبش را بیرون آورد و روی لب های مجسمه زن کشید. احساس بدی به النا

دست داد. از کودکی همیشه به این زن رنگ پریده و مردی که کنارش با چشمان بسته

دراز کشیده بود احترام می گذاشت. وقتی پدر و مادر خودش مُردند همیشه آن ها را با

همین حالت در کنار هم تجسم می کرد، اما الان فندک را گرفته بود تا آن یکی دختر در

نورش برای مرد سبیل و دماغ دلقکی بکشد. تایلر که نگاهشان می کرد گفت:

- هی! اینا این همه وقته لباس پوشیدن ولی جایی نرفتن.

و بعد دستش را گذاشت روی درِ سنگی مقبره و فشارش داد.

- تو چی می گی دیک؟ نمی خوای کمک کنی راه باز شه امشب برن شهر یه

دوری بزنن؟

اما دیک و ویکی داشتند می خندیدند. دیک « نه نه نه » : چیزی در دل النا می گفت رفت

کنار تایلر و کف دست هایش را گذاشت روی در پوش سنگی. تایلر گفت:

- با شماره سه،... یک... دو... سه.

چشمان وحشت زده ی النا به صورت دلقک شده ی توماس نگاه می کرد. ماهیچه های

پسرها منقبض شده بود. خون توی صورت شان جمع شده بود. فشار زیادی می آوردند

اما در مقبره حتی یک اینچ هم تکان نمی خورد.

تایلر گفت:

- لعنتی حتماً یا قفله یا یه جایی گیر کرده.

النا خواست نشان بدهد با آن ها همراه است. خم شد جلو سنگ که دنبال گیرش بگرد که

همان لحظه چیزی اتفاق افتاد. زیر دست چپ النا که به مقبره تکیه داشت سنگی صدا

کرد و تو رفت. النا تعادلش را از دست داد و فندک از دستش افتاد. النا جیغ زد.

باز هم جیغ زد. در پوش سنگی با صدای مهیبی داشت کنار می رفت و النا حس می کرد

دارد می افتد داخل مقبره. باد سردی به صورتش می خورد و او فقط جیغ می کشید.

چشمانش را بسته بود و جیغ می کشید.

وقتی چشمانش را باز کرد، بیرون زیر نور ماه بود و می توانست بقیه را ببیند. تایلر او

را بغل کرده بود آورده بود اینجا. النا با وحشت به اطرافش نگاه کرد.

- زده به سرت؟ چته؟

تایلر شانه هایش را تکان داد تا به خودش بیاید.

- تکون خورد. درش باز شد. فکر کردم دارم می افتم توش. از توش باد سرد

می اومد.

پسرها خندیدند. تایلر گفت:

- بچه، توهم زده. دیک بریم یه بار دیگه چک کنیم.

- تایلر نه...

اما آن دو سریع رفتند تو. ویکی دم در ایستاده بود. با سر اشاره کرد و النا رفت

پیشش.

- این جاس.

تایلر فندک را پیدا کرد و گرداند و بعد آن را به سمت مقبره گرفت.

- درش هنوز بسته س.

النا و ویکی رفتند تو. النا گفت:

- اما اون موقع درش باز بود. من داشتم می افتادم توش.

تایلر دستش را انداخت دور کمرش و گفت:

- آره، باشه، هر چی تو بگی.

النا نگاهی به ویکی که چشمانش را بسته بود و انگار دارد لذت می برد کرد. النا خیلی

بی احساس گفت که بهتر است برگردند.

تایلر آهی کشید و گفت:

- باشه عزیزم.

«؟ شما دو تا می آین » : و به ویکی و دیک رو کرد و پرسید

دیک لبخندی زد و گفت:

- الان نه. یه کم می مونیم، بعدش.

ویکی که هنوز چشمانش بسته بود زیرزیرکی خندید.

- باشه. باشه.

النا نمی دانست چه طور می خواهند برگردند، اما گذاشت تایلر او را با خودش بیرون

ببرد.

بیرون کلیسا که رسیدند تایلر لحظه ای ایستاد و گفت:

- نمی شه که بریم ولی من قبر پدربزرگ امو نشونت نداده باشم. النا بیا دیگه.

احساسات امو جریحه دار نکن دختر خوب. می خوام یکی رو نشونت بدم که عزت و

افتخار خونواده امونه.

النا مجبور بود لبخند بزند، هر چند در دلش به شدت احساس بدی داشت. شاید اگر مسخره

اش می کرد تایلر دست بر می داشت و می رفتند بیرون، اما گفت:

- باشه.

و به سمت قبرها راه افتاد.

- از اون طرف نه، این طرف.

تایلر به قسمت قدیمی قبرستان اشاره می کرد.

- زیاد دور نیست. راست می گم به خدا. اوناهاش! می بینی؟

جایی که تایلر نشون می داد چیزی زیر نور ماه می درخشید؛ مجسمه ای بزرگ با

سری بی مو. النا به سختی نفس می کشید. حس می کرد ماهیچه های سینه اش قفل

شده. اصلاً نمی خواست این جا باشد. بین این سنگ های شکسته و رنگ و رو رفته ی

گرانیتی که از قرن های قبل به جا مانده بودند. نور ماه سایه های عجیبی ایجاد می کرد و

اجسام در تاریکی شناور بودند.

- بالای مجسمه اش رو باد و بارون خورده. نترس. قیافه اش که از اول این

جوری نبوده.

تایلر بازوی النا را کشید و او را به سمت قبر برد. مجسمه ی بالای قبر از مرمر قرمز

ساخته شده بود. نور ماه که مثل دستان توماس فلس، بی روح بود بر مجسمه می تابید.

النا شروع کرد به لرزیدن.

- آخی طفلکی سردت شده. بیا گرمت کنم.

تایلر خود را به النا نزدیک کرد. النا سعی کرد تایلر را از خودش براند اما او قوی بود.

- تایلر من می خوام برم. میخوام برم، همین الان...

- باشه کوچولو الان می برمت.

- تایلر بس کن.

النا تا به حال در چنین موقعیتی گیر نکرده بود. اینجا کسی نبود که به او کمک کند. با

پاشنه کفش سعی کرد بکوبد روی پای تایلر ولی او پایش را عقب کسید.

- هی من که گفتم ببخشین.

تایلر با ناراحتی به دست مجروحش نگاه می کرد و بعد النا دید که چهره ی او در هم فرو

رفت و دستش را مشت کرد.

النا با خودش فکر کرد که دیگر همه چیز تمام شد. می خواهد بزندم یا اصلاً بکشدم،

و بعد خودش را برای انفجار درد آماده کرد.

***

استفان قبول نکرده بود با آنها به قبرستان برود. تمام احساسش در این مورد منفی بود.

آخرین باری که آن جا رفته بود قضیه ی پیرمرد پیش آمد. خاطره ی پیرمرد در دلش جای

خود را به ترس می داد. استفان می توانست قسم

بخورد که آنقدر از خون پیرمرد نخورده که به کُما برود. وقتی رهایش کرد به پیرمرد

آسیبی نرسیده بود، اما بعد از آن شب همه چیز به هم ریخته بود. استفان گیج بود. آیا

واقعاً موج دیگری از نیرو در قبرستان بود یا این تنها توهم او بود؟ آیا غیر از او کس

دیگری هم آنجا بوده یا این که نه، خودش آن همه خون را خورده و پیرمرد را به کما

فرو برده بود؟

می دانست که وقتی اختیار نیرویش را از دست می دهد ممکن است هر کاری بکند

ولی...

چشمانش را بست. وقتی که شنیده بود پیرمرد نزدیک به مرگ است و در بیمارستان

بستری شده شوکه شده بود. چطور به خودش اجازه داده بود که تا این حد جلو برود؟ تا

حد کشتن یک انسان. استفان کسی را نکشته بود، حداقل از زمانی که... نمی خواست

دوباره به این چیزها فکر کند. حالا که جلو در قبرستان ایستاده بود تنها چیزی که دلش

می خواست این بود که بگذارد و از آنجا برود. برگردد به مهمانی پیش کارولین؛ آن

موجود نرم و انعطاف پذیر

با آن پوست برنزه که بودنش برای استفان هیچ معنایی نداشت و به همین دلیل استفان

آسیبی به او نمی رساند.

اما نمی توانست برود. النا آنجا داخل قبرستان بود. می توانست احساسش کند. می

توانست اضطراب النا را احساس کند. او داخل قبرستان بود و توی دردسر افتاده بود.

استفان باید پیدایش می کرد.

داشت از تپه بالا می رفت که سرگیجه اش گرفت. سعی کرد مقاومت کند و سرپا بماند.

روی کلیسای متروک تمرکز کرد و به راه افتاد. افکارش انگار در مهمی غلیظ و

خاکستری گم شده بودند اما استفان به رفتن ادامه داد. احساس ضعف داشت. او نباید

ضعیف باشد. باید... اگر می خواهد به النا کمک کند... باید ادامه بدهد. استفان راه افتاد

و دید که در کلیسا به رویش باز شد.

***

النا ماه را از پشت شانه ی چپ تایلر دید و فکر کرد آخرین چیزی است که در این دنیا

می بیند. جیغی که می خواست بکشد در گلویش مانده بود. ترس جلو آن را گرفته بود. و

بعد ناگهان چیزی تایلر را بلند کرد و به مجسمه جدش کوبید. النا نفهمید چی شده. خودش

را به کناری کشاند. یک دستش را به لباس پاره اش گرفته بود و

دست دیگرش در تاریکی به دنبال اسلحه ای چیزی می گشت، چیزی که با آن از خودش

محافظت کند. به سختی می توانست نفس بکشد، اما ظاهراً احتیاجی به آن نبود. چیزی در

تاریکی جابه جا شد. او توانست ناجی خود را تشخیص بدهد. استفان سالواتوره. النا هیچ

وقت او را این طوری ندیده بود.

صورت زیبای او حالا سفید و بی روح به نظر می آمد و از شدت خشم درهم بود. در

چشمان سبز رنگش برقی از توحش دیده می شد؛ میل به کشتن. النا با تمام وجود این را

حس کرد. با این که استفان ایستاده بود و تکان نمی خورد اما می شد چیزی ترسناک و

تهدید کننده را در وجود او تشخیص داد. النا می ترسید حتی بیشتر از قبل.

بیشتر از تایلر حالا از استفان می ترسید، استفان رو به تایلر گفت:

- وقتی که اولین بار دیدمت فهمیدم هیچ وقت هیچی یاد نمی گیری. هیچی

نمی فهمی.

صدای استفان عصبانی نبود بلکه آرام و سرد بود و با هر کلمه اش النا حس می کرد

سرگیجه اش بیشتر و بیشتر می شود. النا پلک نمی زد. استفان به سمت تایلر که سرش

را تکان می داد و سعی می کرد بلند شود رفت. گام های استفان مثل یک

ورزشکار منظم و حساب شده بود.

- اما نمی دونم چرا این قدر شخصیت خودت رو پایین نگه می داری. استفان با مشت به

تایلر کوبید. تایلر دستش را بلند کرده بود که ضربه اش را فرود بیاورد اما مشت استفان

سریعتر بود و به صورتش خورد. تایلر افتاد روی یکی از

قبرها. بلند شد و سعی کرد خودش را سرپا نگه دارد. چشمانش سفید بودند. النا دید که

باریکه ای از خون از بینی تایلر سرازیر شد. تایلر سعی کرد با تکان دادن سرش

دوباره هوشیاری اش را برگرداند.

- یه جنتلمن واقعی هیچ وقت خودشو به یه خانوم تحمیل نمی کنه.

استفان سپس مشتی به پهلوی او کوبید. تایلر با صورت روی توده ای از خاشاک و علف

های هرز افتاد. این بار خیلی بیشتر طول کشید تا بلند شود. خونی که از بینی و دهانش

می آمد صورتش را پر کرده بود. تایلر مثل اسبی که رمیده باشد تند تند شروع کرد به

نفس کشیدن و به سمت استفان آمد. استفان جلو لباس او را گرفت و او را

چرخاند. مشت تایلر هوا را شکافت. استفان رهایش کرد و تایلر تلوتلو خورد و پرت شد.

- یه جنتلمن واقعی به یه خانوم توهین نمی کنه.

تایلر روی زمین افتاده بود. چهره ی پُر خونش قابل تشخیص نبود اما دست دراز کرد تا

پای استفان را بگیرد. استفان خم شد و او را گرفت و مثل یک عروسک پارچه ای

بلندش کرد. استفان او را سراپا نگه داشته بود و آخرین جمله اش را قسمت به قسمت

به او حالی می کرد:

- و از همه مهمتر... یه جنتلمن... واقعی... هیچ وقت... یه خانوم رو... اذیت...

نمی کنه.

« استفان » : النا فریاد زد

با هر گامی که استفان بر می داشت سر تایلر به عقب و جلو تکان می خورد. النا از

آنچه در برابر چشمانش اتفاق می افتاد وحشت کرده بود. از این که استفان ممکن بود

چه کاری با تایلر بکند می ترسید. وحشتش بیشتر از لحن حرف زدن او بود. لحن استفان

مثل حرکات شمشیر آرام و منظم اما در ذات خود بی رحم و مرگبار بود.

- استفان بس کن.

استفان به سمت النا برگشت. انگار فراموش کرده بود که او هم آن جاست. طوری به او

نگاه کرد که انگار او را نمی شناسد. چشمانش در زیر نور ماه سیاه به نظر می آمد.

حالت چشمانش مثل چشمان یک حیوان شکارچی مطمئن و نامهربان بود. مثل چشمان

یک پرنده یا یک حیوان گوشتخوار خالی از احساسات بشری و مطمئن از

کاری بود که می خواهد بکند.

لحظه ای بعد کم کم نور هوشیاری در چشمانش درخشید. انگار کم کم داشت می فهمید

که کجاست و چه کار دارد می کند. نگاهی به سر آویزان تایلر کرد و بعد او را گذاشت

روی زمین پای مجسمه مرمری قرمز. زانوان تایلر توان تحمل وزنش را

نداشت. نتوانست بایستد و روی زمین افتاد. صورتش به سمت النا بود. تایلر چشمانش را

باز کرد، حداقل چشم چپش را اندکی باز کرد. چشم راستش متورم بود.

- حالش خوب می شه.

صدای استفان کاملاً خالی از حس بود.

ترس در دل النا کم کم داشت فروکش می کرد. حس می کرد ذهنش خالی است. النا

فکر کرد حتماً شوکه شده است. شاید تا چند لحظه دیگر دوباره مغزش فعال می شد و می

توانست گریه کند، جیغ بزند، فحش بدهد.

- کسی هست که برسوندت خونه؟

صدای استفان هنوز هم احساسی نداشت. النا یاد دیک و ویکی افتاد که فقط خدا می

دانست کنار مقبره توماس فل مشغول چه کاری بودند.

- نه، کسی رو ندارم.

مغزش بالاخره به کار افتاده بود. می توانست حرف بزند و در جزییات اطرافش بیشتر

دقت کند. لباس بنفشش پاره شده بود.

استفان گفت:

- من تا خونه می رسونمت.

هر چند النا هنوز شوکه بود اما با این حرف احساس خطر دوباره در دلش ریشه دواند.

نگاهی به او کرد. به پیکر عجیب و خوش ترکیبی که در میان سنگ قبرها ایستاده بود.

صورتش را در زیر نور ماه می دید. هیچ وقت این قدر زیبا به نظرش نیامده بود، اما این

زیبایی با او بیگانه بود. زیبایی استفان از جنس زیبایی انسانی نبود.

هیچ انسانی در خود این هاله ی قدرت را نداشت.

- ممنون می شم اگه این لطف رو در حقم بکنی.

تایلر را که درد می کشید همان جا رها کردند تا کنار جدش بماند و به رفتار صحیح با

خانم ها فکر کند.

وقتی از تپه پایین می رفتند النا دوباره لرزش گرفت. استفان به سمت پل رفت.

- ماشین رو گذاشتم توی مهمون خونه. از این راه بریم زودتر می رسیم.

- خودت از این طرف اومدی؟

- نه از راه اون ور پل اومدم، ولی اینجا امنه بیا.

النا حرفش را باور کرد. استفان با رنگ پوست روشن تر از همیشه اش کنار او راه می

رفت، بدون آن که به او دست بزند. فقط یک بار کتش را درآورد و به او داد تا گرم شود.

دیگر هیچ حرفی بین شان نبود. النا مطمئن بود اگر کسی این جا بخواهد به او حمله کند

استفان حتماً می کشدش. زیر نور ماه می شد پل ویکری را دید. آب های سرد زیر پل

دور پایه های قدیمی آن می چرخیدند و صدای زیبای آب به آن ها آرامش می داد. تمام

دنیا زیبا به نظر می آمد. از میان درختان بلوط گذشتند و از جاده ی خاکی جلویی رفتند.

از فنس های حاشیه قبرستان رد شدند و بعد از کمی پیاده روی به جاده ی اصلی رسیدند.

مهمان خانه، ساختمانی بزرگ با آجرهای سفالی قرمز رنگ بود. آجرهایش را از خاک

همان حوالی ساخته بودند. اطرافش پر از درختان سدر و افرا بود. تمام چراغ های

مهمان خانه، غیر از یکی خاموش بود. استفان کلید انداخت و در ورودی را باز کرد.

راهرو دم در نسبتاً کوچک بود. پله ها

دقیقاً جلوشان بود. نرده ی پله ها همانند در دو لته ی ورودی از چوب بلوط ساخته شده

بود و آن قدر برقش انداخته بودند که می توانستی عکست را بر آن ببینی. از پله ها

رفتند بالا. النا تعجب می کرد از این که می دید طبقه ی بالا چه قدر تاریک است. استفان

در یکی از اتاق ها را باز کرد و رفتند تو. داخل اتاق خواب، استفان در دیگری را باز

کرد که النا اول فکر کرده بود کمد دیواری است اما داخل آن ردیف باریکی از پله ها

قرار داشت. النا از دیدن این مکان عجیب حیرت کرده بود. یک راهرو مخفی در اتاق

خواب؟ به کجا می رفت؟ از پله ها بالا رفتند. هیچ صدایی از

بیرون شنیده نمی شد. از پله ها بالا رفتند و به اتاق بزرگی رسیدند که کل طبقه ی سوم

مهمان خانه را شامل می شد.

نور این اتاق حتی از راهروی طبقه دوم هم کمتر بود اما النا می توانست چوب های کف

اتاق و تیرهای چوبی سقف شیروانی را ببیند. پنجره های بزرگی در تمام دیوار ها

وجود داشت. اثاثیه ی اتاق کم بودند.

النا دید که استفان به او زل زده:

- این جا دستشویی هست؟

استفان سر تکان داد و به گوشه ای اشاره کرد. در کوچکی در تاریکی دیده می شد.

النا کُت او را در آورد و پس داد. بدن آن که حرفی بزند یا این که به او نگاهی بکند

به سمت در رفت.

وقتی النا برگشت خیلی عصبانی بود. نمی دانست چطور این گونه احساسش تغییر کرده.

از گیجی و وحشت به خشم رسیده بود. موقعی که می خواست زخم هایش را بشوید و

سر و صورتش را مرتب کند، در دستشویی آینه ای پیدا نکرد و به یاد آورده بود که کیف

دستی اش را هم در ماشین تایلر جا گذاشته. النا عصبانی بود.

لعنت به استفان سالواتوره. چطور می تواند همیشه این قدر آرام و خونسرد باشد؟ حتی

موقعی که با تایلر درگیر بود هم هیچ احساسی نداشت. لعنت به این ادب مسخره اش،

این وقار همیشگی. لعنت به این دیوارهایی که دور خودش کشیده که الان به نظر النا از

همیشه زخیم تر و بلندتر بود. گیره های مویش را از سرش باز کرد و با آن ها جلوی

لباسش را هم آورد. و بعد موهای به هم ریخته اش را با شانه ای که کنار کاسه ی

دستشویی پیدا کرده بود شانه کرد تا صاف شوند. سرش را بالا داد، چشمانش را کمی

خمار کرد و از دستشویی بیرون آمد. استفان هنوز کتش را نپوشیده بود. با ژاکت سفیدش

ایستاده بود کنار پنجره. سرش پایین بود. کمی گرفته و عصبی به نظر می رسید و منتظر

بود النا برگردد. بدون آن که سرش را برگرداند به شنل مخملی تیره رنگی که روی

صندلی بود بود اشاره کرد و گفت:

- فکر می کنم این لازمت بشه.

یک شنل قیمتی بلند و نرم بود که دور گردنش خز داشت. النا آن را برداشت و روی شانه

هایش انداخت. کمی سنگین به نظر می رسید. هدیه ی استفان حالش را بهتر نکرد چون

او اصلاً تکان نمی خورد و به سمت النا نمی آمد. حتی نگاه هم به النا نمی کرد.

النا شنل را بر دوشش انداخت و در قلمرو تاریک استفان کمی قدم زد. نرمی شنل نوعی

احساس لذت به او می داد. در حالی که پایین شنل روی زمین کشیده می شد به سمت

استفان رفت. کنار استفان جالباسی بزرگی بود. جنسش ظاهراً از چوب درخت ماهون

بود.

کنار جالباسی خنجری مرصع با قبضه ای از جنس عاج دید. و نیز یک جام نقره ای با

تزییناتی از سنگ عقیق و هم چنین یک کره ی طلایی با چند ردیف شماره در کنار آن.

النا چند تا سکه طلایی کوچک هم آنجا دید.

یکی از سکه ها را برداشت، فقط از روی کنجکاوی. می دانست که این کارش استفان

را ناراحت نخواهد کرد. می دانست به این که او به وسایلش دست بزند اعتراضی نمی

کند.

- این چیه؟

تقریباً یک دقیقه طول کشید تا جواب بدهد:

- یه فلورتین طلا. پول قدیم فلورانس.

- این یکی چیه؟

- یه ساعت جیبی آویز آلمانی. مال اواخر قرن پونزدهه.

النا روی یکی دیگر از وسایل دست گذاشت.

- النا...

- این صندوقچه آهنی چی؟ درش باز می شه؟

- نه.

استفان سریع دستش را گذاشت روی در صندوقچه.

- این شخصیه.

صدای استفان اندکی می لرزید.

النا دید که به رغم کوچک بودن در جعبه، استفان دستش را کنار دست او گذاشته، نه

روی دستش. النا دستش را کشید. دیگر نمی توانست عصبانیتش را کنترل کند.

- یه وقت به من دست نزنی، و گرنه مریض می شی.

استفان به سمت پنجره برگشت. النا با آن که به او پشت کرده بود و داشت به سمت وسط

اتاق می رفت حس می کرد استفان تک تک حرکات او را زیر نظر دارد. و بعد، یک آن،

تصویر دیگری از خودش

در ذهن او شکل گرفت که می دانست احتمالاً همان چیزی است که استفان می بیند.

دست سفیدش شنل خز را نزدیک گردنش نگه داشته و دارد با غرور قدم می زند،

شهبانوی سنگدل در برج مخوف خویش!

سرش را بلند کرد و به دریچه ی روی سقف نگاه کرد. صدای نفس عمیق استفان او را

برگرداند. چشمان استفان مستقیم خیره بود به گلوی او. صدای نفس هایش بلندتر می

شد. نگاه استفان گیجش می کرد، اما چند لحظه بعد استفان اخمی کرد، انگار بخواهد

فکری را از خودش بیرون کند. سرش را تکان داد.

- فکر می کنم بهتره برگردونمت خونه.

در این لحظه النا فقط دلش می خواست استفان را آزار بدهد. می خواست همان حس

تحقیر و رنجی را که خودش داشت او هم داشته باشد. می خواست واقعاً بداند که در سر

استفان چه می گذرد. از این بازی خسته شده بود. از نقشه کشیدن خسته شده بود،

از حدس زدن معنای نگاه های استفان خسته شده بود.

النا خودش هم باورش نمی شد که فکرش را به زبان آورده:

- چرا از من متنفری؟

استفان برگشت و به او زُل زد. برای یک دقیقه دنبال جوابی گشت و بعد گفت:

- من ازت متنفر نیستم.

- چرا هستی... می دونم بی ادبیه ولی باید بگم که اصلاً برام مهم نیست. باید

ازت تشکر کنم که امشب نجاتم دادی ولی برام مهم نیست. من که ازت نخواسته بودم

کمکم کنی. نمی دونم اصلاً تو چه طوری یک هو سر و کله ات

توی قبرستون پیدا شد. و اصلاً نمی دونم چرا کمکم کردی، اون هم وقتی که این قدر از

من متنفری.

استفان دوباره سرش را تکان داد، اما صدایش هم چنان آرام بود:

- من ازت متنفر نیستم.

- چرا از همون اول طوری از من کنار کشیدی که انگار... انگار من جذام دارم؟ من

سعی کردم باهات مهربون باشم ولی تو مهربونی منو پرت کردی تو صورتم. به نظرت

این کاریه که یه جنتلمن واقعی در اولین برخوردش با یه

خانم می کنه؟

استفان دهان باز کرد که چیزی بگوید اما النا با بی پروایی ادامه داد:

- تو فقط بلدی منو جلوی جمع ضایع کنی، منو جلوی همه سکه ی یه پول

کردی. اگه الان هم مسئله مرگ و زندگی نبود پیدات نمی شد. فقط یه جوری باید ازت

حرف بیرون کشید؟ حتماً یکی باید دم مرگ باشه که دهنتو واکنی

باهاش حرف بزنی؟

لحن النا تندتر شده بود:

- یا حتی الان... اصلاً نمی خوای نزدیکت بیام. مشکل تو چیه استفان

سالواتوره؟ مجبوری این طوری زندگی کنی؟ مجبوری بین خودت و آدما دیوار بکشی؟

نمی تونی اعتماد کنی به آدما؟ مشکل تو چیه لعنتی؟ استفان ساکت بود. صورتش را

برگردانده بود و چیزی نمی گفت. النا نفس عمیقی

کشید و بعد شانه هایش را صاف کرد، سرش را بالا گرفت و سینه اش را جلو داد.

چشمانش هنوز از خشم می درخشیدند:

- اصلاً مشکل من چیه؟ مگه من چی ام که حتی حاضر نیستی بهم نگاه کنی؟

میذاری کارولین فوربس خودشو بهت بچسبونه، اون وقت من چی؟ من حق ندارم بدونم

چرا؟ ببین من دیگه مزاحمت نمی شم. توی مدرسه باهات حرف نمی زنم، طرفت نمیام،

اما الان می خوام قبل از این که برم حقیقت رو بگی به من. استفان چرا این قدر از من

متنفری؟

استفان آرام برگشت و سرش را بالا گرفت. چشمانش بی نور و پر از غم بودند. وقتی النا

رنج را در صورت او دید احساس شرم در وجودش پیچید. لحن او هنوز هم آرام و متین

بود اما آنقدر آهسته حرف می زد که النا به سختی می شنید.

- آره... فکر می کنم تو حق داری که بدونی.

استفان مستقیم توی چشمان النا زل زد.

- من از تو متنفر نیستم.

کلمات بریده بریده و با آهستگی تمام از دهانش خارج می شدند:

- من هیچ وقت از تو متنفر نبودم اما تو من رو یاد یه نفر می اندازی. النا عقب رفت.

انتظار هر جوابی را داشت غیر از این.

- من تو را یاد یه نفر دیگه می اندازم؟

- آره، یه نفر که قبلاً می شناختم. لحن استفان طوری بود که انگار موضوع برای خودش

هم مبهم است:

- اما تو مثل اون نیستی. اون شبیه تو بود ولی اون خیلی ظریف و حساس بود.

هم از درون و هم از بیرون به شدت آسیب پذیر بود.

- و من نیستم!

استفان لبخند بی روحی زد و گفت:

- نه، تو می جنگی... تو خودت هستی. تو...

النا برای لحظه ای سکوت کرد. شرم و عصبانیت درونش را نمی توانست بیشتر از این

کنترل کند. رنج و اندوه زیادی در نگاه استفان بود.

- تو خیلی به اون نزدیک بودی؟

- بله.

- بعدش چی شد؟

استفان مدت زیادی مکث کرد. مکثش آنقدر طولانی بود که النا فکر کرد نمی خواهد

جواب بدهد. اما استفان بالاخره جوابش را داد:

- اون مرد.

النا نفس لرزانش را بیرون داد. آخرین ذرات خشم از وجودش بیرون رفت و در هوا

پراکنده شد.

- حتماً خیلی ناراحت شدی!

تصویری از سنگ قبر پدر و مادرش در ذهن النا بود.

- من خیلی متاسفم.

استفان چیزی نگفت. صورتش دوباره همان حالت بی روح را داشت و انگار به جایی

در دوردست خیره شده بود.

انگار داشت به چیزی ترسناک و غم انگیز نگاه می کرد، چیزی که فقط او می توانست

ببیند. النا می دید که پشت آن نگاه پر از درد و رنج، چقدر شرم و تنهایی نهفته. النا بدون

آن که بداند چه کار می کند به استفان نزدیک شد. زیر لب گفت:

- استفان.

استفان انگار حضور او در آن جا احساس نمی کرد، انگار در دریایی نامریی از رنج و

محنت غرق بود. النا بی اختیار دستش را روی بازوی او گذاشت:

- استفان من می دونم چقدر سخته.

- تو هیچی نمیدونی.

برای اولین بار صدای استفان آرام نبود. با عصبانیت شدیدی سر النا داد کشیده بود.

استفان سرش را چرخاند و به دست کوچک النا نگاه کرد. انگار تازه فهمیده بود که آن

جاست. ظاهراً جسارت النا، در نزدیک شدن به او، استفان را به آتش کشیده بود.

چشمان سبزش کاملاً باز و خشمگین بودند. النا که دستش را کشید او دستش را جلو برد

تا دست النا را عقب بزند اما...

اما او دست النا را گرفت. نگاه استفان به این لحظه از سر حیرت بود. انگار او هم نمی

تواند حرکاتش را کنترل کند. نگاه استفان از روی دست ها به سمت چهره ی النا رفت.

- النا...

و بعد النا دید. النا آن غم را در چشمان استفان دید. النا ناتوانی استفان در پنهان کردن

آن اندوه را در چشمانش دید. النا شکست را دید. شکستن دیوارهای دور و بر استفان

را. و بعد النا استفان را دید. استفان حقیقی را که عاشق او بود.

***

بانی گفت:

- صبر کنین، فکر کنم یه چیزی دیدم.

فورد قدیمی مت سرعتش را کم کرد و در شانه خاکی جاده متوقف شد. در میان بوته های

خار و درختچه های خودرو پیکره ای سفید حرکت می کرد.

مردیت گفت:

- خدای من نگاه کنین، این ویکی بنت نیست؟

دختر تلوتلو خوران به سمت نور ماشین آمد. وقتی صدای ترمز ماشین مت را شنید

همان جا ایستاد. موهای قهوه ای روشن اش کثیف و بهم ریخته بود. چشمان زیبایش در

تضاد کامل با چهره ی گلی و کثیف او بود. چیزی به جز یک پیراهن سفید بر تن نداشت.

مت گفت:

- برین بیارینش توی ماشین.

مردیت در را باز کرد و به سمت دختر وحشت زده دوید.

- ویکی حالت خوبه؟ چه بلایی سرت اومده؟

ویکی ناله می کرد. نگاهش هنوز به جلو خیره بود و بعد انگار که تازه متوجه مردیت

شده باشد خودش را انداخت توی بغل او و ناخن هایش را در بازوی او فرو برد و

گفت:

- از این جا برو بیرون.

می شد در چشمانش اضطراب را دید. صدایش عجیب و کلفت بود. انگار چیزی توی

دهانش باشد.

- همه تون از این جا برین. داره میاد.

- چی داره میاد ویکی؟ النا کجاست؟

- همین الان برین...

مردیت به جاده نگاه کرد و بعد دست او را گرفت و او را به سمت ماشین برد.

- ما تو رو از این جا می بریم. باید بهمون بگی چی شده؟ بانی اون شالت رو بده

بهش دختره داره یخ می زنه.

مت اخمی کرد و گفت:

- یه بلایی سرش اومده که شوکه شده. الان مسئله اینه که بقیه کجان؟ ویکی النا

با تو بود؟

ویکی شروع کرد به هق هق کردن. دستانش را گذاشت جلو چشم هایش و گریه کرد.

مردیت شال صورتی بانی را انداخت روی شانه های او. ویکی گفت:

- نه... دیک... بود.

حرف هایش را می خورد. به نظر سختش بود حرف بزند.

- ما... توی... کلیسا بودیم... خیلی ترسناک بود... اون اومد... مثل مه بود... دور

و برمون بود... مه خاکستری... چشم هاش... من چشم هاش رو دیدم... توش

آتیش بود... منو سوزوند...

بانی گفت:

- داره هذیون می گه... نمی دونم شاید هم یه حمله هیستریک باشه... چه میدونم چی

بهش بگم.

مت آرام و شمرده شروع به حرف زدن کرد:

- ویکی خواهش می کنم فقط یه چیز رو به ما بگو. النا کجاست؟ اون چی شد؟

ویکی صورت پر اشکش را به سمت آسمان بلند کرد.

- نمی دونم... دیک و من... تنها بودیم... ما داشتیم... بعد اون اومد دورمون. من

نمی تونستم فرار کنم. النا گفت که در قبر وا شده... شاید از اون جا اومده

بیرون. وحشتناک بود... خیلی...

مردیت فهمید کجا را می گوید.

- اونا توی قبرستون بودن، توی کلیسای متروکه... النا هم پیش اون ها بوده. آخ

اینو نگا...

زیر نور چراغ ماشین، زخم های روی بدن ویکی را دیدند که از گردنش شروع می شد و

تا زیر لباس پاره پاره اش ادامه داشت.

بانی گفت:

- مثل رد پنجه حیونه. رد چنگ گربه شاید.

مت گفت:

- گربه به اون پیرمرد زیر پل حمله نکرده بود.

نگاه مت به سمت بالای تپه و کلیسا بود. مردیت فهمید می خواهد چه کار بکند.

- مت ما باید اول ویکی رو برگردونیم... گوش کن... ما باید اول ویکی رو

برگردونیم ببریم دکتر. منم مثل تو برای النا نگرانم ولی باید بریم به پلیس زنگ بزنیم. ما

هیچ راه دیگه ای نداریم، باید برگردیم. مت دوباره به همان جا خیره شد و بعد با افسوس

نفسش را بیرون داد. دنده عقب را جا انداخت و رفت عقب و ماشین را برگرداند.

حرکاتش تند و عصبی بود. در تمام راه برگشت ویکی هق هق کنان از چشم ها می گفت.

***

همه چیز به همین سادگی اتفاق افتاده بود. النا پاسخ تمام سوال هایش را گرفت. تمام

عصبانیت اش به آرامش مبدل شد. النا نه فقط لذت که اشتیاق دردناکی را در خود حس

می کرد. این عشق بود. این عشق بود که النا را این گونه می لرزاند. او ترسیده بود.

انگار ترس جزء جدایی ناپذیر عشق باشد، اما اکنون اطمینان عجیبی را حس

می کرد. بالاخره خانه اش را یافته بود. او به این جا تعلق داشت. به استفان تعلق داشت.

استفان آرام صورتش را عقب کشید. النا می دید که او هم می لرزد.

- آه، النا. ما نمی تونیم...

«. ما تونستیم » : النا آرام گفت

و سپس دستش را گذاشت پشت گردن استفان. النا انگار می توانست افکار او را بخواند.

انگار میل و اشتیاق استفان را می توانست حس کند. النا انگار داشت به

سرچشمه ی احساسات درونی استفان می رسید. استفان می خواست مراقب او باشد.

می خواست که از او در برابر تمام نیروهای شیطانی این جهان محافظت کند. می

خواست زندگی اش را با او شریک شود.

شیرینی عشق فراتر از حد انتظار بود. لذت مثل موجی نامریی از جسم و روح او عبور

می کرد. احساس می کرد دارد در این موج لذت عشق غرق می شود. عشق استفان

سراسر وجودش را پر کرده بود. عشق او را نفس می کشید. عشق او در سینه اش می

تپید. عشق او در سراسر شریان هایش جریان داشت. النا به او تعلق

داشت. استفان انگار که دیگر نمی تواند نیروی این عشق را تحمل کند. به چشم های او

نگاه کرد. هیچ حرفی نمی زدند. چشم ها، خودشان می پرسیدند و پاسخ می دادند. حالا

النا می دانست که چرا استفان از او کناره می گرفته. نفرتی در کار نبود. همه اش به

خاطر ترس بود. ترس از آسیب رساندن به النا.

هیچ کدامشان نفهمیدند چقدر طول کشید، تا بالاخره از آن اتاق بیرون آمدند و از پله های

مهمان خانه پایین رفتند. اگر هر روز و هر وقت دیگری بود النا حتماً در دلش از سوار

شدن در ماشین مشکی متالیک استفان افتخار می کرد، ماشینی که خودش یک اثر

هنری بود، اما آن شب النا اصلاً این اثر هنری را ندید و سوار شد. تمام حواسش

پیش استفان بود. در خیابان ها پرنده پّر نمی زد. وقتی به خانه رسیدند اولین چیزی که از

دور می شد دید نورهای گردان آبی و قرمز بود.

- پلیس اومده.

پس از آن همه سکوت، این اولین جمله ای بود که می گفت. به نظرش عجیب می رسید

که توانسته آن سکوت را بشکند.

- این ماشین رابرته جلوی در. اون هم ماشین عمه است. آرامش سابق به نظرش در

حال شکستن بود.

- به نظرم می دونم چی شده. حتماً تایلر بهشون یه چیزی گفته.

- فکر نمی کنم این قضیه به تایلر ربط داشته باشه.

پشت یکی از ماشین های پلیس نگه داشتند. النا دلش می خواست تمام این آدم ها بروند

و او را با استفان تنها بگذارند، اما باید می رفتند تو. در ورودی باز بود. تمام چراغ ها

هم روشن بودند. وقتی که رفتند تو، همه به سمت آن ها برگشتند. النا فکر کرد چقدر

دیدن آن ها عجیب به نظر خواهد رسید، با آن موهای طلایی ریخته روی شانه ها و آن

شنل بلند مخمل مشکی و البته در کنار استفان سالواتوره ی مرموز. و بعد عمه جودیت

گریه کنان به سمت او دوید و بغلش کرد.

- النا. خدا را شکر که سالمی، کجا بودی دختر؟ چرا زنگ نزدی؟ این همه آدم

نگرانت بودن!

النا با تعجب به اطراف نگاه کرد.

رابرت گفت:

- خوشحالیم که برگشتی.

النا گفت:

- من با استفان سالواتوره رفته بودم مهمون خونه. عمه جودیت این استفانه. استفان

اون جا یه اتاق داره. منو تا خونه رسوند.

عمه جودیت گفت:

- از شما ممنونم. و بعد در حالی که به لباس النا نگاه می کرد پرسید:

- چه بلایی سر لباست اومده؟

- شما نمی دونین پس؟ تایلر بهتون نگفته؟ اگه نگفته پس پلیس برای چی

اومده؟

النا به استفان نگاه کرد و استفان یک قدم به او نزدیکتر شد تا النا بیشتر احساس حمایت

از طرف او بکند.

مت گفت:

- اونا به خاطر ویکی بنت اومدن. توی قبرستون بهش حمله شده. مت و بانی و مردیت

پشت سر عمه جودیت و رابرت ایستاده بودند و خسته و متعجب

به نظر می رسیدند.

- دو سه ساعت پیش پیداش کردیم و از اون موقع تا حالا نگران تو بودیم.

النا با وحشت پرسید:

- بهش حمله شده؟ کی بهش حمله کرده؟

مردیت گفت:

- کسی نمی دونه.

رابرت گفت:

- چیزی نیست. نگران نباش. دکتر گفته ویکی خیلی ترسیده برای همین حرفاش ممکنه

فقط توهمات خودش باشه. مت خیلی مودبانه با این نظر مخالفت کرد:

- اون زخم ها چی؟ اونها که توهم نیستن.

- زخم؟ کدوم زخم ها؟ شماها از چی حرف می زنین؟

مردیت گفت:

- بذار من برات توضیح بدم...

و بعد مردیت تمام ماجرای پیدا کردن ویکی را گفت.

- و بعد ویکی فقط از چشم ها می گفت. هر چی ازش پرسیدیم تو کجایی گفت نمی دونم.

می گفت که با دیک تنها بوده. دکتر که دیدش گفت غیر از زخم ها مشکل دیگه ای نداره.

اونا هم ممکنه کار گربه یا یه حیون دیگه بوده باشه.

استفان فوراً پرسید:

- هیچ نشونه ی دیگه ای روی بدنش نبود؟

این اولین بار بود که از وقتی رسیده بودند خانه استفان حرف زده بود. النا برگشت و به

او نگاه کرد.

مردیت جواب داد:

- نه، هر چند که من فکر نمی کنم گربه بتونه لباسای ویکی رو پاره کنه. به نظرم کار

دیک بوده. آها راستی زبونش هم زخمی شده بود.

«؟ چی؟ کجاش » : النا پرسید

- زبونش بدجوری زخمی شده، کلی خون ازش رفته. نمی تونه درست حرف بزنه.

استفان خیلی عصبی پرسید:

- خودش چه توضیحی داده؟

مت گفت:

- خودش شوکه شده بود. حرفاش معنی خاصی نداشت. همه اش از چشم ها می گفت و

از مه خاکستری. می گفت کسی نمی تونه ازش فرار کنه. دکتر که اینا رو شنید گفت

توهم مواد یا چیزی دیگه باید باشه. اما من از حرفاش

نتیجه گرفتم که ویکی و دیک با هم توی کلیسای متروک بودن و بعد یه چیزی بهشون

حمله کرده.درست نیمه شب.

بانی اضافه کرد:

- البته به دیک حمله نکرده. پلیس دیک رو بیهوش جلوی کلیسا پیدا کرده. وقتی هم که

به هوش اومده چیزی یادش نبوده.

النا اصلاً حواسش به حرف های بانی نبود، به استفان نگاه می کرد که چگونه چهره اش

در هم فرو می رفت. حس می کرد که استفان دارد دوباره دور می شود. دارد دوباره می

رود پشت دیوارها. نگرانی را از چهره اش می خواند، مثل کسی به

نظر می رسید که روی دریاچه ای یخی ایستاده باشد و نگران از این که کی یخ ها

خواهند شکست.

- مت تو مطمئنی که توی کلیسا بوده؟

- آره توی کلیسای متروکه.

- و درست نیمه شب این اتفاق افتاده؟

- شاید دقیق نه ولی می گفت که همون حدودها بوده. ما هم تقریباً همون موقع پیداش

کردیم. چرا می پرسی؟

استفان چیزی نگفت. النا می دید که او دارد باز هم دورتر و دورتر می شود.

- استفان.

لحن النا اول آرام بود. استفان انگار نشنید.

- استفان... استفان... چی شده؟

استفان فقط سرش را تکان داد که یعنی چیزی نیست.

النا با نگاه هایش داشت التماس می کرد که دوباره از او دور نشود. دوباره نرود پشت

دیوار. اما استفان به او نگاه نمی کرد. استفان پرسید:

- زنده می مونه؟

مت گفت:

- مسئله زیاد جدی نیست. خوب می شه.

استفان برگشت و به النا گفت که باید برود و گفت که این جا دیگر جای او امن است. النا

دستش را گرفت و او را که می رفت نگاه داشت.

- آره جای من امنه... همه اش به خاطر توئه.

- باشه.

لحن استفان بی احساس بود و چشم های او دوباره بی فروغ به نظر می آمدند. النا در

حالی که دست او را می فشرد گفت:

- فردا به من زنگ بزن.

سعی کرد با نگاهش به استفان بفهماند که نگرانی چشم های او را خوانده و استفان به

دست النا نگاه کرد که دستش را می فشرد. او هم انگشتان النا را گرفت و آهسته گفت:

- باشه.

نگاهشان چند لحظه در نگاه هم ماند و بعد استفان رفت. النا نفس عمیقی کشید و به

سمت آدم های توی اتاق برگشت. عمه جودیت هنوز هم حواسش به لباس پاره ی او بود.

و البته شنل اعیانی روی شانه هایش. بالاخره پرسید:

- النا راستش رو بگو چی شده؟

و بعد به استفان که در را بست نگاهی کرد. عمه جودیت می خواست بداند که آیا پاره

شدن لباس کار استفان بوده.

النا خنده اش گرفت، یک خنده عصبی اما خودش را کنترل کرد.

- نه کار استفان نیست. استفان نجاتم داد.

سعی کرد قیافه و لحنش جدی باشد. و بعد نگاهی به افسر پلیسی که پشت سر عمه

جودیت بود کرد و گفت:

- کار تایلر بود. تایلر اسمال وود.

پایان بخش دوم

النا، کاترین نبود. کاترین دوباره از خاك برنخواسته بود. دوباره متولد نشده بود. استفان

در حال رانندگی و بازگشت به مهمان خانه به این فکر می کرد که النا، النا است نه

کاترین.

درست بود که او به النا گفته بود یاد کاترین می افتد اما خودش می دانست که هر نفس

النا و هر حرکت او با کاترین فرق دارد. استفان مدت ها به این چیزها فکر کرده بود.

موهاي النا روشن تر از موهاي کاترین بود و ابروها و مژه هایش پرپشت تر بودند. النا

تقریباً یک وجب بلندتر از کاترین بود. آزادانه تر رفتار می کرد و چندان وسواسی در

حرکاتش نبود.

حتی چشم هاي او هم که به خاطر آن ها یاد کاترین می افتاد، با چشم هاي کاترین یکی

نبودند. چشم هاي کاترین درشت تر بودند و کنجکاوي کودکانه اي در آن ها دیده می شد و

در خود نجابت یک دختر قرن پانزدهمی را داشتند، در حالی که چشمان النا همان اول

روي استفان زوم کرده بودند، بدون ترس یا حیا. چشمان النا خمارتر بود طوري به او

نگاه می کردند که کاترین هیچ وقت نکرده بود؛ با لذت و شور فراوان. در زیبایی، هر دو

از بقیه دخترها سر بودند و هر دو استفان را در یک لحظه عاشق کرده بودند. اما اگر

کاترین در شکار قلب او مثل گربه بود و با قلبش بازي می کرد. النا مثل یک ببر بود.

عشقی وحشی و خطرناك به او داشت. وقتی داشت از کنار درختان افرا می گذشت دوباره

خاطرات به سراغش آمدند. خاطراتی که نمی خواست به یاد بیاورد، اما نمی توانست

جلوي آن را بگیرد. صفحه ي ذهنش ورق خورده بود و آن روز را جلو چشمان او

گذاشته بود.

آن روز کاترین سفید پوشیده بود. لباسی بلند از ابریشم داشت که آستین هایش بلند و

آویزان بود و دستان ظریف او را درون خود مخفی می کرد. گردن بندي از طلا و

مروارید به گردن داشت و گوشواره هایی از مروارید سفید درشت در گوشش کرده بود.

با لباس جدیدش از همیشه زیباتر شده بود. پدرش سلیقه خوبی در خرید لباس داشت.

کاترین دنباله دامن بلندش را در دست گرفته بود و خندان جلو استفان قدم می زد. زیر آن

دامن زرد رنگ نازکی به پا داشت.

- می بینی، این جا حروف اول اسم و فامیلم را با نخ طلا نوشته اند. پاپا گفته

بنویسند.

صدایش آرام و آهنگین بود. دنباله دامن را رها کرد و دستش را روي کمرش گذاشت.

- چی شده استفان؟ چرا نمی خندي؟

استفان حتی نمی توانست پلک بزند. تصویر او را در آن جا با آن لباس سفید و گردن بند

طلایی، انگار قبل از خلقت جهان کشیده بودند. انگار آن تصویر چکیده ي تمام زیبایی

هاي آفرینش بود. اگر کاترین را از دست می داد، نمی دانست چگونه می تواند این جهان

را تحمل کند.

استفان انگشتانش را در هم قفل کرد و گفت:

- کاترین من چطور می تونم بخندم وقتی که...

- وقتی که؟

- وقتی که می بینم تو این قدر با دیمون گرم می گیري و صمیمی هستی. بالاخره توانسته

بود حرفش را بزند. با لحنی پر از درد ادامه داد:

- قبل از این که دیمون برگردد این جا من و تو هر روز با هم بودیم. پدرهاي مان راضی

بودند و از ازدواج ما حرف می زدند. اما اکنون که روزها کوتاهتر می شوند و تابستان

رو به اتمام است، تو خیلی از اوقاتت را با دیمون می گذرانی.

اگر پدرم اجازه داده او این جا بماند فقط به خاطر تو بود، چون تو از او

خواستی. ولی چرا چنین درخواستی از پدرم کردي؟

چشمان آبی کاترین به این مکالمه بی میل بودند.

- من تو را می خواهم استفان، خودت که خوب می دانی.

- پس چرا براي او پیش پدرم پا در میانی کردي؟ اگر به خاطر تو نبود حتماً

دیمون را از خانه می انداخت بیرون.

- می دانم اگر او مرا می انداخت بیرون تو راضی تر بودي برادر کوچک من!

این صداي دیمون بود که از دم در می آمد. لحنش آرام بود اما وقتی استفان سرش را

برگرداند قدرت عجیبی را در چشمانش مشاهده کرد.

کاترین گفت:

- نه این طور نیست. استفان هرگز نمی خواهد که تو اذیت بشوي. دیمون نیشخندي زد و

به سمت کاترین رفت.

- شاید حق با تو باشد کاترین.

لحن صدایش آرام و مکارانه بود:

- اما برادر من در یک مورد حق دارد. روزها دارند کوتاهتر می شوند. تابستان دارد تمام

می شود و به زودي پدرت تصمیم می گیرد که از این جا برود. نمی خواهد پاییز را در

فلورانس باشد، مگر این که به دلیل خاصی بخواهد تو

این جا باشی...

«. مگر این که شوهرت در فلورانس باشد »

هیچ کس این جمله را نگفت اما نتیجه ي منطقی حرف هاي دیمون همین بود. بارون

خیلی به دخترش علاقه داشت و نمی خواست او بر خلاف میلش با کسی ازدواج کند.

تصمیم با کاترین بود.

حالا که موضوع عیان شده بود استفان دیگر نمی توانست ساکت بماند.

- کاترین خودش می داند که بالاخره باید از پدرش جدا شود.

اشاره ي استفان به راز کاترین بود. دیمون پرید وسط حرفش:

- بله قبل از این که پیرمرد به دخترش مشکوك بشود. حتی بی خیال ترین پدرها بالاخره

یک روز شک می کنند که چرا فقط شب ها سر و کله ي دخترشان پیدا می شود.

درد و خشم در دل و سینه ي استفان می تپید. پس حقیقت داشت. برادرش هم آن راز را

می دانست، کاترین راز را به او هم گفته بود.

- چرا به او گفتی کاترین؟ چرا؟ در این آدم چه دیدي؟ او که غیر از لذت خودش

به چیز دیگري اهمیت نمی دهد، او چطور می خواهد تو را خوشبخت کند؟ او فقط به

خودش فکر می کند.

دیمون دوباره پرید وسط حرفش:

- و این بچه چطور می خواهد خوشبختت کند وقتی از دنیا هیچ چیز نمی داند؟

صدایش برنده و قاطع بود.

- چطور می خواهد مراقبت باشد وقتی که هنوز دنیاي واقعی را ندیده. تو تمام

عمرت را بین کتاب ها و تابلوهاي نقاشی بوده اي، بهتر است پیش همان ها

بمانی.

کاترین با ناراحتی سرش را تکان می داد. لایه اي از اشک توي چشمان آبی اش جمع

شده بود.

- هیچ کدام از شما دو تا نمی فهمید. فکر می کنید من می توانم مثل یکی از همین

دخترهاي فلورانس ازدواج کنم و همین جا بمانم؟ من مثل بقیه دخترها نیستم. چطور می

توانم این جا بین این همه خدمتکار که تمام مدت پیش آدم هستند بمانم؟ چطور می توانم

کنار آدم هایی باشم که تک تک حرکات من را زیر نظر دارند و می بینند که گذشت زمان

روي من اثر ندارد؟ من هیچ وقت نمی توانم یک زندگی طبیعی داشته باشم. کاترین نفس

عمیقی کشید و به آن دو نگاه کرد و بعد آهسته گفت:

- هر کس بخواهد شوهر من بشود باید با نور آفتاب خداحافظی کند. باید تمام عمرش را

در تاریکی و شب بگذراند.

دیمون گفت:

- پس باید کسی را انتخاب کنی که از تاریکی نترسد.

هیجان زیادي در صداي دیمون بود. استفان تا به حال نشده بود ببیند که دیمون این گونه

مشتاقانه در مورد چیزي حرف بزند.

- کاترین به برادر من نگاه کن فکر می کنی بتواند با نور آفتاب خداحافظی کند. این بچه

خیلی به زندگی معمولی وابسته است، به دوستانش، به خانواده اش، به وظایف و

تکالیفش و به فلورانس. زندگی در تاریکی او را نابود می کند.

استفان فریاد کشید:

- دروغ گو. من هم به اندازه ي تو قوي هستم از تاریکی هم نمی ترسم و کاترین را

بیشتر از دوستانم و خانواده ام دوست دارم.

- از کتاب ها و نقاشی ها چی؟

- از آن ها هم بیشتر دوستش دارم. به خاطرش همه چیز را کنار می گذارم. دیمون لبخند

تلخ و زننده اي به او تحویل داد و سپس به سمت کاترین برگشت:

- انتخاب کن کاترین. تو باید انتخاب کنی. دو خواستگار داري که هیچ کدامشان

کنار نمی کشند. تو می توانی یکی را انتخاب کنی و یا هیچ کدام را. کاترین سرش را

پایین انداخت. وقتی دوباره به آن ها نگاه کرد صورتش از اشک خیس بود.

- تا یکشنبه به من وقت بدهید فکر کنم. و تا آن موقع مرا با سوال ها و حرف هایتان

تحت فشار نگذارید.

استفان سرش را تکان داد. او موافقت کرد و دیمون گفت:

- و یکشنبه؟

- و یکشنبه غروب من تصمیمم را اعلام می کنم. نزدیک غروب... در گرگ و میش

نزدیک غروب...

هاله ي خاطرات از پیش چشم استفان کنار رفت و او به خود آمد. هوا تاریک و روشن

بود اما الان نزدیک سحر بود نه غروب. استفان غرق در افکارش تا این جا رانندگی

کرده بود، تا لبه ي جنگل، نزدیک پل ویکري، پل مرموز ویکري که در آن سوي خود

قبرستان قدیمی را جاي داده بود. دوباره فکرها به سراغش آمدند. او به دیمن گفته بود

حاضر است همه چیز را به خاطر کاترین رها کند و همین کار را هم کرده بود. با نور

آفتاب خداحافظی کرده بود و به شب

پیوسته بود. به شکارچی شب ها تبدیل شده بود که زندگی را از دیگران می گرفت تا در

رگ هاي خودش جریان داشته باشد. و شاید اکنون به یک قاتل زنجیره اي تبدیل شده بود.

البته پیرمرد زنده می ماند و همه می گفتند که ویکی زیاد آسیب ندیده. از این حمله ي

آخر چیزي را به خاطر نمی آورد. فقط یادش بود که چقدر احساس ضعف و نیاز داشت.

یادش بود که چطور خودش را تا کلیسا کشانده و رفته تو ولی بعد از آن را به خاطر نمی

آورد. کمی بعد با صداي جیغ النا به خودش آمده بود و به کمکش رفته بود، بدون آن که

فکر کند چطور دوباره نیرو گرفته. النا... براي لحظه اي ترس و لذت در دلش جوشید. النا

مثل نور آفتاب گرم بود و مثل شمع آرام بخش. اما ظریف و شکستنی نبود، آتشی در

پشت نگاه هایش داشت و نیز زیر پوست سرد دستانش که مثل نقره سفید بودند.

آیا استفان حق داشت عاشق او بشود؟ حالا که فکرش را می کرد می دید که علاقه ي او

به النا چقدر خطرناك است. اگر دفعه ي بعد که نیازش بر منطق اش فائق می آمد النا در

کنار او بود چه اتفاقی می افتاد. اگر نزدیک ترین شریان خون را در گردن باریک او می

دید، اگر گرماي خون را زیر پوست او حس می کرد و اگر توحش او را وقتی در خود می

کشید که با النا تنها بود چه می شد؟ قبل از آن که به او دست بزند خودش را می کشت.

استفان فکر کرد قبل از آن که حتی ضربان او را حس کند خواهد مرد. از تشنگی خواهد

مرد. از نیاز خواهد مرد و او هیچ گاه راز تلخ او را نخواهد فهمید. بالاي سر او آسمان

داشت روشن می شد. استفان راه افتاد اما قبل از رفتن دوباره موجی

از نیروي ذهنیش را بیرون فرستاد و به دنبال منبع نیروي دیگري گشت، به دنبال دلیل

دیگري براي حوادث داخل کلیسا گشت.

چیزي پیدا نکرد. هیچ پاسخی در کار نبود. قبرستان قدیمی با سکوت خود به او می

خندید.

النا از خواب برخاست. خورشید از پنجره به درون می تابید. گرماي آفتاب دم صبح را

دوست داشت. حس می کرد از یک بیماري طولانی نجات پیدا کرده و یا امروز صبح روز

کریسمس است و سال جدیدي را آغاز کرده. همه جاي بدنش کوفته بود. به دیروز فکر

کرد، به استفان که نجاتش داده بود و به تایلر، آن کثافت مست. تایلر... به نظرش رسید

تایلر دیگه نمی تواند دردسري درست کند. حالا که می دید استفان دوستش دارد همه چیز

رو به راه بود. با همان لباسی که خوابیده بود از پله ها پایین رفت.

از آفتاب که بالا آمده بود می توانست حدس بزند که خیلی زیاد خوابیده. عمه جودیت و

مارگارت توي اتاق نشیمن بودند.

- صبح بخیر عمه جودیت. و بعد پرید و مارگارت را محکم بغل کرد.

- صبح بخیر مارگارت کوچولوي من، چطوري موش موشک؟

او را از روي صندلی بلند کرد و دور اتاق در هوا چرخاند. مارگارت از خوشحالی جیغ

می زد و بعد...

- آه صبح بخیر رابرت.

النا که اول متوجه حضور رابرت نشده بود کمی خجالت کشید. البته بیشتر به دلیل این که

لباس مناسبی به تن نداشت. مارگارت را گذاشت زمین و دوید توي آشپزخانه.

عمه جودیت رفت پیشش. زیر چشم هایش کمی گود افتاده بود ولی داشت لبخند می زد.

- امروز صبح به نظر سرحال می آي؟

- آره خیلی بهترم.

النا دوباره او را بغل کرد. می دانست که کم خوابی و گود افتادن چشم هاي عمه جودیت

به خاطر اوست.

- باید دوباره بریم اداره پلیس، براي قضیه تایلر.

- آره خب.

النا از یخچال آب پرتغال بیرون آورد و کمی از آن را براي خودش توي لیوان ریخت.

- ولی می شه قبلش بریم خونه ویکی بنت؟ می دونم خیلی حالش بده مخصوصاً

که حرف هاش رو هم کسی باور نمی کنه.

- النا تو باور می کنی.

- آره باور می کنم.

صداي النا آهسته بود و بعد انگار به یک نتیجه ي منطقی رسیده باشد خیلی متفکرانه

گفت:

- توي کلیسا واسه من یه اتفاق عجیب افتاد. البته فکر می کنم.

رابرت از توي راهرو صدا زد:

- النا، مردیت و بانی اومدن تو رو ببینن.

لحن متفکرانه النا شکست:

- آها بگو بیان تو.

النا یک جرعه از آب پرتغال خورد و به عمه جودیت گفت:

- بعداً براتون کامل توضیح می دم.

مردیت و بانی دم در آشپرخانه ایستاده. خیلی رسمی و جدي به نظر می رسیدند. النا از

رفتار جدي آنها تعجب کرد. صبر کرد تا عمه جودیت برود بیرون. النا سرفه ي کوتاهی

کرد سپس سرش را انداخت پایین و به کاشی هاي رنگ و رو رفته ي کف آشپزخانه

خیره شد. وقتی دوباره سرش را بالا گرفت و به آن دو نگاه کرد دید، که مردیت و بانی

هم زل زده اند به کاشی هاي کف آشپزخانه. النا خنده اش گرفت:

- من واقعاً خوشحالم که دوستایی مثل شما دارم.

و بعد دستانش را باز کرد تا آن ها را در آغوش بگیرد.

- می دونم که باید به خاطر حرف هام عذرخواهی کنم. دیشب خیلی رفتارم بد بود

و هر چی بگین حق دارین. من واقعاً متاسفم. بانی در حالی که النا او را بغل می کرد

گفت:

- بایدم متاسف باشی. مگه ما لولو بودیم که دیشب ازمون فرار کردي؟

مردیت هم گفت:

- با کی هم فرار کردي؟ تایلر اسمال وود؟ از بین این همه آدم تایلر اسمال وود

چرا؟

النا در حالی که دیگر نمی خندید، با لحنی پیشمان گفت:

- باشه. من می دونم خودم هم تاوانش رو دادم.

کمی بعد بانی خندید و النا هم همین طور.

- تاوانش رو دادي یا استفان سالواتوره رو به دست آوردي؟

- واي اون ورود دراماتیک دیشب عالی بود وقتی با استفان اومدي تو خونه فکر کردم

دارم خواب می بینم. چی شد، تعریف کن.

- راستش خودم هم نمی دونم. یک هو سر و کله اش پیدا شد، مثل شوالیه هاي

قصه هاي قدیمی.

بانی ادامه داد:

- و شوالیه آمده بود تا از شرافت دوشیزه ي جوان دفاع کند اما بعدش چه اتفاقی

ممکن است افتاده باشد.

مردیت گفت:

- من یکی دو تا حدس می زنم ولی می خوام خودت بگی.

النا که از آغوش آنها بیرون می آمد گفت:

- همه اش رو براتون تعریف می کنم قبلش می آین با هم بریم پیش ویکی؟ می

خوام باهاش صحبت کنم.

بانی گفت:

- نه! تا وقتی که داري لباس می پوشی و مسواك می زنی برامون تعریف کن. توي راه

هم کلی وقت هست. تازه اگه یه ثانیه رو جا بندازي با دادگاه تفتیش عقاید رو به رو

هستی.

مردیت با لحنی رسمی گفت:

- بله، ظاهراً کلاس هاي آقاي تانر جواب داده و بانی خانوم می دونه که تفتیش

عقاید اسم یه فیلم یا یه گروه موسیقی نیست.

بانی گفت:

- من کله ي تو رو می کنم مردیت.

النا خندید و بعد خوشحال و سرحال با هم به طبقه بالا رفتند. خانم بنت خسته به نظر می

رسید. راه شان داد داخل و به سمت اتاق ویکی راهنمایی

شان کرد.

- ویکی داره استراحت می کنه. دکتر گفته نباید فعلاً از تخت بیاد بیرون.

راهرو خانه باریک بود. خانم بنت در اتاق ویکی را زد:

- ویکی عزیزم چند تا از دختراي مدرسه تون اومدن.

و بعد آهسته به النا و بقیه گفت:

- فقط زیاد طولش ندین، چون دوباره حالش به هم می ریزه. آنها موافقت کردند و رفتند

داخل اتاق خواب ویکی که با کاغذ دیواري آبی و سفیدش

خیلی زیبا به نظر می آمد.

ویکی دراز کشیده بود. روي تختش چندین بالش قرار داشت. به بدنش تا زیر گلو کرم آبی

رنگی مالیده بودند. صورتش در کنار آن رنگ آبی سفیدتر دیده می شد. چشم هایش به

سقف خیره بودند.

بانی گفت:

- دیشب هم همین طوري نگاه می کرد.

النا رفت کنار تخت.

- ویکی.

ویکی هنوز به سقف خیره بود. اما النا می دید که ریتم نفس کشیدن او تغییر می کند.

دوباره صدایش زد:

- ویکی صدامو می شنوي؟ منم النا گیلبرت.

النا برگشت و با نگرانی به مردیت و بانی نگاه کرد.

مردیت گفت:

- مثل این که یه مسکن قوي بهش دادن

اما خانم بنت چیزي در مورد دارو نگفته بود. النا اخم کرد و دوباره به سمت ویکی نگاه

کرد و گفت:

- ویکی منم النا. می خوام باهات در مورد دیشب صحبت کنم. من حرفاتو باور

میکنم و می خوام ازت بپرسم...

- نه.

ویکی خیلی بلند و سریع فریاد کشید. بدنش که مثل مجسمه ثابت مانده بود از جا کنده شد

و دوباره افتاد روي تخت. سرش را مدام به چپ و راست می گرداند و با دستانش هوا را

می شکافت و پس می زد.

- نه... نه... نه...

ویکی فقط جیغ می کشید.

بانی گفت:

- یه کاري باید بکنیم... خانم بنت، خانم بنت...

النا و مردیت سعی می کردند او را روي تخت نگه دارند. ویکی مدام تکان می خورد و

جیغ می زد تا این که خانم بنت آمد توي اتاق.

- شماها باهاش چی کار کردین؟

ویکی مادرش را بغل کرد و آرام شد و بعد ناگهان چشمانش دوباره گشاد شدند. با

چشمانی کاملاً باز زل زد به النا.

- تو هم مثل اونی، تو هم بخشی از اونی، تو هم شیطانی. و بعد دوباره شروع کرد به

جیغ زدن.

- اینو از من دور کنین.

النا گیج شده بود:

- ویکی من فقط اومده بودم که بپرسم...

خانم بنت گفت:

- به نظرم بهتره بري. همه تون برین، ما رو تنها بذارین. لحن او مثل هر مادر دیگري

بود که بخواهد از فرزندش حمایت کند.

- برین دیگه، نمی بینین چه بلایی سر دخترم آوردین؟

النا چیزي نگفت و از اتاق بیرون رفت. مردیت و بانی هم دنبالش رفتند. از خانه که

بیرون رفتند بانی گفت:

- حتماً به خاطر داروهاشه. اصلاً نمی فهمید چی می گه.

- دستاشو دیدي النا؟ وقتی با هم گرفته بودیمش من دستم روي دستش بود. عین

یه تیکه یخ سرد بود.

النا با تعجب سر تکان داد. همه چیز عجیب به نظر می آمد، اما نباید می گذاشت این

چیزها روزي را که با زیبایی گرماي خورشید شروع شده بود سرد کند. سعی کرد در

ذهنش دنبال چیزهاي خوشحال کننده بگردد.

- فهمیدم... مهمون خونه.

- چی؟

- به استفان گفتم امروز بهم زنگ بزنه. ولی چرا خودمون نریم مهمون خونه

پیشش؟ خیلی از این جا دور نیست.

بانی گفت:

- فقط بیست دقیقه پیاده راه داریم تا اون جا. یعنی می ذاره اتاقشو ببینیم.

النا گفت:

- راستش من داشتم فکر می کردم شما دو تا پایین بمونین من تنهایی برم بالا. دو دختر

دیگر با اخم به او نگاه کردند. شاید عجیب به نظر می رسید اما النا نمی خواست استفان

تنهایی اش را با کس دیگري جز او شریک شود. بودن با استفان آن قدر خوب بود که

می خواست مثل یک راز براي خودش نگه دارد.

وقتی به مهمان خانه رسیدند و در زدند خانم فلاورز در را باز کرد. پیر زنی قد کوتاه و

خمیده با پوستی پر از چین و چروك، اما چشمانی مشکی و براق داشت.

- تو باید النا باشی. دیشب دیدم که با استفان رفتی بیرون. وقتی برگشت اسمتو

ازش پرسیدم.

- شما منو دیدین؟ اما من که شما رو ندیدم.

- نه تو منو ندیدي. چه دختر خوشگلی هستی عزیزم.

و بعد لپ النا را کشید. النا با ناراحتی گفت:

- ممنونم.

اصلاً از حالتی که چشمان خانم فلاورز داشت خوشش نمی آمد. چشمانش مثل چشمان

یک پرنده دائم باز بود. از پشت سر خانم فلاورز به پله ها نگاه کرد:

- استفان خونه است؟

- باید توي اتاقش باشه. البته اگه بال در نیاورده باشه و نپریده باشه.

مردیت به النا گفت:

- ما همین جا پیش خانم فلاورز می مونیم.

بانی سرش را انداخته بود پایین و سعی می کرد نخندد. النا اخمی به او کرد و به سمت

پله ها رفت. خانه، قدیمی و خیلی عجیب و شگفت انگیز بود. وارد اتاق خواب شد و در

راه پله مخفی را باز کرد و از آن بالا رفت. پله ها زیر پایش در تاریکی حل شده بودند.

النا در زد. صدایی از داخل اتاق استفان نمی آمد. اما بعد ناگهان در باز شد. النا با خودش

فکر کرد که حتماً استفان هم مثل بقیه خسته به نظر خواهد رسید. اما اصلاً این طور

نبود. استفان به خوبی از او استقبال کرد و گفت:

- النا... النا...

و بعد دوباره عقب رفت، درست مثل دیشب. النا دوباره احساس کرد استفان دارد از او

دور می شود.

- نه نمی گذارم ازم دور بشی.

النا دستش را پشت سر استفان گذاشت و صورت او را به خود نزدیک کرد. براي لحظه

اي استفان تامل کرد. انگشتان استفان توي گیسوان نرم النا فرو رفت. چیزي به جز

استفان در دنیاي النا نبود. چند دقیقه بعد هر دوي آنها می لرزیدند اما نگاهشان روي هم

ثابت بود. النا می دید که مردمک هاي استفان در این نور کم چگونه برق می زنند. چشم

هایش کاملاً سبز بودند. حیرت زده به نظر می رسید و دهانش تقریباً باز بود.

استفان محتاطانه گفت:

- من فکر می کنم دفعه بعدي بهتره بیشتر مراقب باشیم وقتی که این کارو می کنیم. النا

با تکان دادن سر موافقت اش را نشان داد. خودش هم گیج و حیرت زده بود. مردیت و

بانی پایین منتظر بودند. بنابراین زیاد معطلشان می کرد اما... بعد از آن احساس زیبا

احتیاج داشت که دوباره احساس امنیت را تجربه کند.

النا زیر لب گفت:

- دوستت دارم.

و دستش را روي ژاکت پشمی نرم استفان کشید. ضربان قلب استفان را حس می کرد.

- النا.

لحن استفان نا امیدانه بود. النا سرش را بلند کرد.

- چی شده عزیزم؟

چه چیزي ممکن بود اتفاق افتاده باشد؟

- چی شده عزیزم؟ منو دوست نداري؟

استفان ناامیدانه می خواست بگوید من... که صداي خانم فلاورز را شنید که از طبقه

پایین صدایشان می کرد.

صداي خانم فلاورز خیلی ضعیف بود و انگار داشت روي چیزي می زد. مثل این بود که

با پاشنه کفش روي حفاظ پله ها می کوبید تا جوابش را بدهند.

- استفان، پسرم، پسرم.

استفان آهی کشید و گفت:

- بهتره برم ببینم چی می خواد.

النا را رها کرد. چیزي از حالت چهره اش نمی شد فهمید. النا که تنها شده بود دستانش

را روي سینه اش جمع کرد و لرزید. اتاق استفان خیلی سرد بود. چشمانش گوشه گوشه

ي اتاق را کاوید و نهایتاً روي جا لباسی ماهونی که دیشب

دیده بود ثابت ماند.

«. صندوقچه »

النا برگشت و به در که پشت سر استفان بسته شده بود نگاه کرد. اگر بر می گشت و

مچش را می گرفت... او نباید این کار را می کرد اما همین الان هم داشت به سمت

جالباسی می رفت. داشت از شدت کنجکاوي می مرد. انگشتانش در فلزي جعبه را لمس

کرد و بعد آهسته در آن را باز کرد.

در نور کم اتاق ابتدا جعبه خالی به نظرش رسید. النا خنده اي عصبی کرد. انتظار چه

چیزي داشت؟ نامه هاي عاشقانه کارولین یا یک خنجر خون آلود؟ و بعد آن تکه پارچه

ابریشمی را دید که در گوشه ي صندوقچه بود. بیرونش آورد و آن را بین انگشتانش

گرفت. همان روبانی بود که توي قبرستان گمش کرده بود.

چشمانش پر از اشک شد:

- آه استفان...

احساس شدید محبت سینه اش را به آتش کشید.

- از همون اول، از همون اول تو منو می خواستی؟ آه استفان دوستت دارم. دیگر

برایش مهم نبود که استفان عشقش را ابراز نکرده. حالا می دانست که استفان هم او

را می خواسته. صدایی از بیرون شنید. فوراً روبان را سر جایش گذاشت و در

صندوقچه را بست. به سمت در چرخید و چشم هایش را پاك کرد.

النا با خودش گفت:

- مهم نیست که تو عشقت رو به زبون نمیاري. مهم نیست که احساس قلبی ات رو

نمی گی. من به جاي هر دو مون این عشق رو فریاد می زنم.

اکتبر، حوالی ساعت 8 صبح

دفترچه ي خاطرات عزیزم؛

الان سر کلاس مثلثات هستم و دارم می نویسم. امیدوارم خانم هالپرن متوجه نشود.

دیشب وقت نکردم خاطراتم را بنویسم هر چند که باید می نوشتم. آخر دیروز هم روز

عجیبی بود مثل شب مهمانی. الان سر کلاس نشسته ام و به آن فکر می کنم می بینم

تمام اتفاقات این هفته مثل یک خواب بودند. اتفاقات خوبی که این هفته افتاد، اوج اتفاق

خوب بود و اتفاقات بدش هم همین طور. نمی خواهم علیه تایلر به دادگاه شکایت کنم.

مدرسه، تایلر را فعلاً از تحصیل معلق کرده. از تیم راگبی هم فعلاً اخراج شده. براي

دیک هم به خاطر مصرف مشروبات الکلی در مهمانی همین جریمه ها را در نظر گرفته

اند. هیچ کس در این مورد چیزي نمی گوید، اما

همه معتقدند بلایی که سر ویکی آمده کار دیک بوده. خواهر تایلر دیروز توي کلینیک

تایلر را دیده هنوز هم چشم هایش باد داشته و صورتش کبود بوده. نمی دانم وقتی دیک و

تایلر به مدرسه برگردند چه خواهد شد. حالا بیشتر از همیشه براي اذیت کردن استفان

دلیل دارند. من هم الان بیشتر از همیشه براي بودن پیش استفان دلیل دارم. امروز صبح

که از خواب بیدار شدم افکار احمقانه اي به سراغم آمد. نکند اصلاً دوستم نداشته باشد؟

نکند نظرش عوض بشود؟ عمه جودیت فهمید نگران چیزي هستم، چون صبحانه

نخوردم. وقتی رسیدم مدرسه استفان را دیدم که کنار در دفتر ایستاده. فقط به هم نگاه

کردیم. استفان لبخندي زد. منظورش را متوجه شدم. نباید توي مکان هاي عمومی با هم

باشیم. مخصوصاً توي مدرسه که ناظم ها و مشاورها دنبال بهانه می گردند. من با او

هستم. واي من با استفان سالواتوره هستم. حالا باید یک جوري قضیه ژان کلود را جمع

و جور کنم. هاها...

نمی دانم چرا استفان به اندازه ي من خوشحال نیست. وقتی پیش هم هستیم عمق

احساسش را درك می کنم. می بینم که چقدر دوستم دارد و مرا می خواهد. چقدر مراقبم

است و به من اهمیت می دهد. اشتیاق او را حس می کنم، حرارت عشقش را حس می

کنم. انگار می خواهد روحم را از تنم بیرون بکشد. مثل یک سیاه چاله که حتی نور «...

را هم درون خودش می کشد. اما نمی دانم چرا به اندازه من خوشحال نیست

هفده 17اکتبر، حوالی ساعت 2 بعد ازظهر صبح که داشتم می نوشتم خانم هالپرن

متوجه شد. دفترچه خاطراتم را گرفت و می خواست بلند بلند آن را سر کلاس بخواند. اما

وقتی که چند جمله اول را با خودش خواند نظرش عوض شد و دفترم را پس داد. دیگر

برایم مهم نیست که من را رد می کند

«. یا نه امروز با استفان ناهار خوردم. رفتیم گوشه ي سلف و با هم پشت یک میز

نشستیم. استفان امروز چیزي نخورد. من هم تقریباً چیزي نخوردم، بیشتر با غذا بازي

کردم. به هم دست نزدیم. دست هم را نگرفتیم. فقط نشستیم و حرف زدیم. من دلم می

خواهد همه اش با او باشم. به نظرم استفان هم دلش می خواهد ولی رو نمی کند. می

بینم که حواسش به من است. نمی فهمم استفان چرا احساسش را سرکوب می کند.

دیروز توي خانه استفان برایم ثابت شد که استفان از همان اول عاشقم بوده. قبلاً نوشته

بودم که وقتی با بانی و مردیت در قبرستان بودیم چه اتفاقی افتاد، اما دیروز که به خانه

استفان رفتم دیدم روبانی را که در قبرستان گم کرده بودم پیش خودش نگه داشته.

استفان حتماً آن را در قبرستان پیدا کرده. به او نگفته ام که می دانم توي صندوقچه

چیست، چون حتماً می خواهد آن را مثل یک راز فقط براي خودش نگه دارد، اما همین

روبان ساده نشان می دهد که از همان اول دلش پیش من بوده مگر نه؟

یک نفر هست که خیلی از بودن من با استفان حالش گرفته شده. کارولین را می گویم.

مثل این که همیشه موقع ناهار استفان را می برده به عکاس خانه یا شاید هم استفان

می رفته آن جا و او هم خودش را به او تحمیل می کرده. امروز که استفان را ندیده بود

کل مدرسه را موقع ناهار گشته بود تا بالاخره فهمید استفان دارد با من ناهار می خورد.

طفلکی استفان اصلاً حواسش به کارولین نبود. وقتی دید کارولین از ناهار خوردن او با

من یکه خورده، کمی از آن که دل آن دختر را شکسته ناراحت شد. کارولین بی حیاي

کثیف با آن سایه ي چشم سبرش! استفان به من گفت که چطور از همان هفته اول

خودش را می چسبانده به او. گفت وقتی با او بوده چیزي نمی خورده و کارولین هم براي

آن که نشان دهد تمام حواس و فکر و ذکرش اوست، مثلاً به ناهارش بی اعتنا بوده. هر

وقت هم که از او می پرسیده چرا ناهار نمی خوري می گفته رژیم دارد. استفان اصلاً به

او چیزي نمی گفته که دست از سرش بردارد، چون به نظرش توهین به یک خانم کاري

نیست که یک جنتلمن واقعی بکند!! ولی می دانم که بین آن ها چیزي نبوده. فکر می کنم

براي کارولین، همین که استفان از دیشب توي مهمانی تا الان او را فراموش کرده

بدترین حالت باشد. احتمالاً ترجیح می داده سنگ سار بشود تا این که ولش کند و بیاید

پیش من. نمی دانم چرا استفان غذا نمی خورد. براي یک ورزشکار کمی عجیب است که

کم غذا باشد یا از ناهارش بگذرد.

آه... آخ... آقاي تانر الان آمد نزدیکم و مجبور شدم دفتر را ببندم. بانی دفترش را گرفته

جلوي صورتش و دارد پشت آن می خندد، اما من می بینم که چطور شانه هایش می

لرزد. دختر سبکی است واقعاً و استفان که جلو من است آن قدر بی حوصله است که

انگار همین الان می خواهد بلند شود و بیرون برود. مت دارد با اخم به من نگاه می کند،

کارولین هم براي من ابرو بالا می اندازد. الان سرم را بالا گرفته ام و دارم به آقاي تانر

نگاه می کنم و می نویسم. اگر کمی خطم خرچنگ قورباغه شده به خاطر همین است.

دارم این قدر معصومانه به آقاي تانر نگاه می کنم که شک نکند.

توي یک ماه گذشته فقط و فقط به استفان فکر کرده ام. خیلی از درس و مدرسه عقب

افتاده ام. یک کم از این بابت می ترسم. قرار بود کارهاي مربوط به تزیین مدرسه را

انجام بدهم، اما هنوز نه فکري براي آن کرده ام و نه سفارش وسایل لازم را داده ام.

فقط سه هفته و نیم وقت دارم و هنوز هم فقط فکر و ذکرم استفان است. نمی دانم چرا

نمی توانم روي چیز دیگري تمرکز کنم. کل حواسم را از دست داده ام. بهتر است اصلاً

بگویم نمی توانم و پایم را بکشم بیرون، اما این جوري بار همه مسئولیت ها می افتد

روي شانه بانی و مردیت و تازه اگر کارشان خوب باشد همه فقط از آن ها تعریف می

کنند. واي الان یاد حرف مت افتادم که می گفت تو فقط می خواهی همه چیز و همه کس

مال خودت باشد. اصلاً هم این طور نیست. شاید قبلاً این طوري بودم اما الان نه. الان

می خواهم از لحاظ درونی و بیرونی خوب باشم. احمقانه است ولی می خواهم لیاقت

استفان را داشته باشم. می دانم که توي تیم راگبی از همه بهتر است. اما

کاري نمی کند که بازي بقیه دیده نشود. من هم اگر به جاي او بودم نمی توانستم ببینم که

مردم کس دیگري غیر از من را تشویق می کنند. براي همین می خواهم عوض بشوم.

می خواهم کاري بکنم که استفان از بودن با خانم متین و موقري مثل من احساس غرور

«. کند

«. می خواهم که عاشقم بشود، مثل من که عاشقش هستم » بانی گفت:

- بجنب دیگه.

ایستاده بود کنار در باشگاه و اخم کرده بود. کنار او سرایدار مدرسه آقاي شلبی هم

ایستاده بود و انتظار می کشید.

النا گفت:

- فقط می خواستم به استفان بگم کجا دارم می رم. حالا فقط یک هفته از بودنش با

استفان می گذشت هنوز هم وقتی اسم او را به زبان می آورد قلبش تند تند می تپید. توي

این مدت استفان هر روز بعد از غروب می آمد جلوي خانه آن ها می ایستاد با دستانی

در جیب و یقه اي بالا داده. النا هم خودش را خوشگل می کرد و با هم می رفتند قدم می

زدند. یا این که روي نیمکتی می نشستند و حرف می زدند. النا سعی می کرد هر روز

یک مدل متفاوت لباس بپوشد و آرایش کند. وقتی با هم حرف می زدند حرف شان به همه

جا می کشید غیر از خودشان. النا

می دانست که استفان این جوري راحت تر است. او عشقش را در شب مهمانی اثبات

کرده بود و همین براي النا کافی بود. لازم نبود هی آن را به زبان بیاورد. بانی گفت:

- حالا اگه ندونه کجایی نمی میره، پاشو بریم. اگه الان بري حرف بزنی دیگه ول نمی

کنی. من می خوام برم خونه خیر سرم یه شام بخورم ها. النا اصلاً انتظارش را نداشت

ولی آقاي شلبی چشمکی به او زد و خندید. النا از بانی پرسید:

- مردیت کجاست.

صدایی از پشت سرش گفت:

- اینجام. مردیت با جعبه اي پر از پوشه و کاغذ پشت سرش بود.

- دفترا و وسایلا رو از توي کمد برداشتم.

آقاي شلبی گفت:

- همه این کاغد ماغذا مال شماست؟ خیلی خوب من دیگه حوصله ندارم بمونم... شماها

هر وقت خواستین برین در رو قفل کنین. کسی رو هم راه ندین بیاد تو. بانی پرسید:

- مطمئنی الان کسی توي مدرسه نیست؟

آقاي شلبی ابرویش را بالا داد و گفت:

- کسی نیست، راحت باشین.

و بعد شروع کرد با سبیلش بازي کردن.

- اگه چیزي لازم داشتین صدام بزنین میام. آقاي شلبی رفت بیرون و در را پشت سرش

بست.

مردیت جعبه را گذاشت روي میز و گفت:

- خب دیگه کار شروع شد.

النا نگاهی به اطراف سالن خالی کرد. هر سال توي مدرسه جشنی را خود دانش آموزان

براي برندگان بورس برگزار می کردند. توي دو سال اخیر تزئینات مربوط به مهمانی بر

عهده ي النا بود و همیشه هم سنگ تمام گذاشته بود. اما امسال حتی سفارش خرید ها

هم به عهده ي او بود و او نمی توانست به سلیقه کس دیگري اعتماد کند. قبلاً جشن را

توي سوله ي خالی کنار مدرسه برگزار می کردند اما امسال تصمیم گرفته بودند جشن را

توي سالن باشگاه ورزشی مدرسه بگیرند. النا باید دوباره به شیوه ي تزئین کردن آن جا

فکر می کرد و زمان جشن با هالوین یکی بود و النا تصمیم گرفته بود جشن را شادتر از

هر سال برگزار کند. اما فقط سه هفته و نیم وقت داشت. مردیت آهسته گفت:

- این جا وقتی خالیه چقدر ترسناکه.

او هم از آن که در سالن بزرگ، خالی و در بسته ي ورزشی تنها بود احساس ناراحتی

می کرد. النا گفت:

- بیاین اول این جا رو اندازه بگیریم. و بعد راه افتادند و عرض و طول آن جا را قدم

گرفتند.

- خیلی خب. برگردیم سراغ کاغذهاي سال پیش.

النا احساس بدي داشت، اما نمی دانست چرا، در واقع توي سالن ورزشی مدرسه

جایشان امن بود. سه نفري نشسته بودند کف سالن و دفترچه و خودکار در دست داشتند.

النا و مردیت در مورد طرح هاي شان با هم مشورت می کردند و این که سال هاي قبل

چه چیزهایی خوب بوده و چه چیزهایی بد. بانی ته خودکارش را می جوید و خیره شده

بود به یک گوشه و داشت فکر می کرد. مردیت طرحی از فضاي سالن را توي دفترچه

اش کشید و گفت:

- خب این جا سالنه... مردم از این در وارد می شن... چند تا کدوي هالوین این جا باشه

خوبه. جسد خونی رو هم این جا می ذاریم که ترسناك تر بشه... امسال توي هالوین کی

قراره نقش جسد رو بازي کنه؟ النا در حالی که به طرح هاي او نگاه می کرد گفت:

- مربی لمان. پارسال که کارش عالی بود. همه رو ترسوند. تازه اگه باشه پسراي

توي تیم فوتبال کمتر دردسر درست می کنن... خب این قسمت ورودي خوبه. فعلاً بی

خیال می شیم... از این طرف می خوام یه جایی مثل اتاق شکنجه قرون وسطی بسازیم.

واسه درس تاریخ خوب می شه آقاي تانر خوشش میاد. بانی سریع گفت:

- به نظرم چندتا دروید لازم داریم.

النا گفت:

- چی لازم داریم؟

بانی خیلی شمرده شمرده حرفش را تکرار کرد:

- دروید... لازم داریم... از این جادوگرایی که توي انگلستان قدیم بودن... از قوم

سلتیک... استون هنج رو ساختن. یادته که؟!

النا گفت:

- باشه، آره یادم اومد. ولی چرا باید از این دروید ها یا نمی دونم چی چی ها داشته

باشم؟

- آخه اونا بودن که هالوین رو ابداع کردن. راست می گم. هالوین اول یکی از روزهاي

مقدس اونا بوده که می رفتن بیرون و آتیش روشن می کردن شلغم بار می گذاشتن. بعد

صورتاشون رو می پوشوندن و ورد می خوندن تا شیطان ازشون دور بشه. اونا عقیده

داشتن که روز هالوین روزیه که توش مرز بین دنیاي زنده ها و مرده ها کمرنگ می

شه، براي همین خیلی از این روز می ترسیدن النا. حتی انسان ها رو هم قربانی می

کردن تا ارواح شیطانی سراغشون نیاد. ما هم

می تونیم مربی لمان رو قربانی کنیم.

مردیت گفت:

- فکر بدي نیست، می تونیم بگیم جسد خونی در واقع یک قربانیه که ارواح شیطانی رو

از جشن دور می کنه. می تونیم یک قربانگاه مصنوعی هم بسازیم به مربی لمان بگیم

بخوابه روش، یه چاقو هم می گذاریم کنارش، کلی هم خون می ریزیم دور و برش.

اولش قربانی تکون نمی خوره بعد که یه عده دور و برش جمع شدن، یکهو میاد بالا.

جیغ می زنه و همه رو می ترسونه. النا گفت:

- آره این جوري همه از ترس قلبشون میاد تو دهنشون.

النا از این فکر خوشش آمده بود. حتی خودش هم از تصور آن همه خون روي قربانگاه

ترسش می گرفت، هر چند که تمام آن خون ها فقط سس گوجه فرنگی رقیق شده بود.

مردیت و بانی ساکت بودند. از آن طرف دیوار سالن صداي پسرها می آمد که داشتند

کمدشان را باز می کردند و دوش می گرفتند و داد و فریاد می کردند. بانی گفت:

- تمرین شون تموم شده. حتماً هوا تاریک شده و نمی تونن دیگه توي زمین چمن تمرین

کنن.

مردیت گفت:

- قهرمان مدرسه هم حتماً الان باهاشونه و داره دوش می گیره. و بعد چشمکی به النا

زد و گفت:

- می خواي بریم دید بزنیم...

النا با خنده گفت:

- آره خب.

ناگهان انگار توي سالن تاریک و سرد شد. النا پرسید:

- کسی تازگی از ویکی بنت خبري گرفته؟

اول کسی چیزي نگفت. بعد بانی آهسته گفت که شنیده پدر و مادرش او را می برند پیش

روانپزشک.

- روان پزشک؟ چرا؟

- خب شاید. چون همه می گن این چیزایی که تعریف کرده توهم بوده و ویکی هم هنوز

همون ها رو می گه. تازه مثل این که شب ها همه اش کابوس می بینه. النا گفت:

- آخی...

سر و صداي پسرها از آن طرف دیوار داشت کمتر می شد و بعد شنیدند که در رخت کن

آن ها بسته شد. توهم؟ توهم و کابوس؟ النا ناگهان یاد آن شب در قبرستان افتاد. آن شب

که بانی ناگهان شروع کرده بود به آن شکل عجیب حرف زدن و بعد آن ها از دست

چیزي که نمی دیدنش فرار کرده بودند. مردیت گفت:

- بهتره برگردیم سر کارمون.

النا سرش را تکان داد. انگار که با تکان دادن سرش می توانست خاطرات قبرستان را

دور کند، ناگهان بانی حرف عجیبی زد:

- چرا یه قبرستون درست نکنیم؟

بانی انگار افکار النا را خوانده بود.

- منظورم توي جشنه، حالا که قراره همه چیز جشن ترسناك باشه خب چرا یه قبرستون

درست نکنیم؟

النا خیلی قاطع گفت:

- نه... نه... فقط همون چیزایی رو که داریم استفاده می کنیم. ساختن چیزاي جدید وقت

می بره. و بعد دوباره به دفترچه اش خیره شد.

دوباره سالن ساکت شده بود و فقط صداي قلم و کاغذهاي شان شنیده می شد. بالاخره النا

گفت:

- خب، حالا فقط باید ببینم که هر کدوم از این قسمت ها چه قدر جا اشغال می کنه. یه نفر

باید بره تا ببینه می تونیم قربانگاه رو اون جا بسازیم یا نه؟ چراغ هاي سقف کمی پرپر

کردند و بعد نصب آن ها خاموش شدند. النا گفت:

- نه، این طوري نمی تونم چیزي بخونم. چراغ ها دوباره پرپر کردند و بعد چراغ هاي

انتهاي سالن هم خاموش شدند.

مردیت گفت:

- اه، نه حتماً ژنراتور اضطراري خراب شده. نمی توانستند دفترچه هایشان را بخوانند.

مردیت گفت:

- باید برم آقاي شلبی رو پیدا کنم بگم بیاد.

بانی غرغر کنان پرسید:

- نمی شد بذاریم براي فردا؟

النا گفت:

- فردا یکشنبه اس. تعطیله. در ضمن ما باید این کار رو هفته پیش می کردیم. مردیت

دوباره گفت:

- من میرم آقاي شلبی رو پیدا کنم. بانی تو هم با من میاي؟

النا خواست بگوید:

- خب هر سه تامون می ریم دنبال آقاي...

اما مردیت حرفش را برید و گفت:

- اگه سه نفري بریم و پیداش نکنیم دیگه نمی تونیم برگردیم توي سالن. زود باش بانی،

باید توي مدرسه باشه.

- اما توي مدرسه تاریکه.

- همه جا تاریکه. شب شده مثلاً. زود باش. من باهاتم نترس. و بعد بازوي بانی را که

هنوز هم زیر لب غرولند می کرد گرفت و او را دنبال خودش کشید.

- النا غیر از ما کسی رو راه ندي بیاد تو

و بعد با هم تا دم در سالن رفتند. النا دم در ایستاد و دید که کمی دورتر رفتند و بعد دیگر

در تاریکی بیرون نمی شد آن ها را دید. النا برگشت تو و در را پشت سرش بست. به

قول مادرش وضع افتضاحی بود. تمام کاغذها و پوشه ها ریخته بود کف سالن. با این

نور کم مثل توده ي سفید رنگ کوچکی به نظر می رسیدند. هیچ صدایی شنیده نمی شد.

فقط صداي نفس کشیدن خود النا بود که توي این سالن بزرگ و کم نور تنها مانده بود.

حس می کرد کسی دارد نگاهش می کند. نمی دانست چرا، اما می دانست که کسی دارد

نگاهش می کند. یاد چشم هایی افتاد که پیرمرد و ویکی گفته بودند. النا حس می کرد آن

چشم ها الان به او دوخته شده اند. سریع برگشت و پشت سرش را نگاه کرد. فقط سایه

ي وسایل توي سالن بود و دیگر هیچ. نفسش را حبس کرد اما صداي دیگري در کار

نبود. چشمان اش همه جا را کاوید، اما چیزي معلوم نبود.

سکوها تاریک بودند و سایه ها در این نور کم، زنده به نظر می آمدند و انتهاي بی نور

سالن در مه خاکستري رنگی فرو رفته بود. شاید تمام این ها فقط در ذهن النا بودند. تک

تک ماهیچه هایش از ترس منقبض شده بودند و احساس سرما می کرد. - آه خداي من.

صدایی آرام مثل سوت شنید. حتماً تخیلات خودش بوده...

- این حتماً تخیلات خودمه.

ذهنش ناگهان به او هشدار داد. باید از آن جا فرار می کرد. همین الان. این تخیل نبود.

آن جا خطري واقعی در کمین اش نشسته بود، ناامیدانه به تاریکی و شبحی که از دل آن

بیرون می آمد زل زد. ابتدا به نظرش می رسید که خود تاریکی است که جان گرفته و

در هیبت انسانی به سمت او می آید، در هیبت مردي جوان.

- ببخشین، ترسوندمتون؟

صداي مرد جوان لهجه ي خاصی داشت، اما النا نمی دانست لهجه ي کجاست. اصلاً توي

لحنش تاسف وجود نداشت، انگار از ترساندن او لذت برده. صدا صداي مردي جوان بود.

شاگرد قبلی دستیار آقاي شلبی شاید. یک انسان معمولی.البته شاید هم نه چندان

معمولی. مرد جوان خوش قیافه بود، با صورتی به سفیدي گچ. موهاي مشکی داشت و

اجزاي صورتش متناسب بود. استخوان هاي گونه اش به صورت او فرمی همانند

صورت مجسمه ها داده بودند و به خاطر لباس هاي مشکی اش این طور به نظر می

رسید که تنها صورتش او را از تاریکی جدا کرده. چکمه هایش مشکی بودند. شلوار

جین مشکی و ژاکت مشکی به تن داشت. کُت او هم چرم مشکی بود. لبخندي به لب

داشت. ترس النا فروکش کرده بود و فقط عصبانی بود.

- چه جوري اومدي تو؟ این جا چی کار داري؟ هیچ کس قرار نبود این جا باشه.

- من از در اومدم تو.

صدایش آرام و لحنش واضح بود و به نظر مرد متشخص و با فرهنگی می آمد.

- اما همه ي درها قفل اند.

مرد جوان ابرویش را بالا انداخت و گفت:

- همه شون؟

ترس دوباره به سراغ النا آمد. سردش شد.

- قرار بود که همه شون بسته باشن.

سعی کرد لحن صدایش طبیعی باشد.

- شما عصبانی هستین... من که به خاطر ترسوندنتون عذرخواهی کردم. النا فوراً گفت:

- من نترسیدم.

حس می کرد قیافه اش مثل احمق ها شده...، مثل بچه اي که بچه اي بزرگ تر مسخره

اش کرده باشد. . براي همین هم عصبانی تر شد.

- من فقط انتظار نداشتم کسی این جا باشه. حالا این جا توي تاریکی چه کار

می کردین؟

مرد جوان هنوز هم لبخند به لب داشت:

- توي تاریکی اتفاقات جالبی می افته...

و بعد گامی به جلو گذاشت. النا می توانست ببیند که مرد چشمانی کاملاً مشکی دارد اما

چشم هایش غیر عادي اند. برق عجیبی توي آن ها بود. حس می کرد دارند او را درون

خودشان می کشند.

سکوت داشت النا را دیوانه می کرد. مرد جوان ایستاده بود آن جا و چیزي نمی گفت.

فقط داشت نگاهش می کرد. النا سکوت را شکست:

- این جا دنبال کسی می گشتین؟

خودش از این که سر صحبت را با این مرد باز کرده ناراحت بود اما اگر سکوت ادامه

پیدا می کرد حتماً دیوانه می شد. مرد جوان هنوز داشت به او نگاه می کرد. طرز نگاه

کردن او النا را آزار می داد. بالاخره گفت:

- بله، دنبال کسی بو.دم.

- چی؟ النا انگار سوال خودش را فراموش کرده بود. خون زیر پوستش دویده و صورت

و گلویش خشک بود. سرش کمی گیج می رفت. فقط دلش می خواست آن چشم هاي

عجیب به چیز دیگري غیر از او نگاه کنند. مرد جوان دوباره حرفش را تکرار کرد.

- بله، این جا دنبال کسی می گشتم.

صدایش هم چنان آهسته بود. یک قدم دیگر به سمت النا آمد. فقط به اندازه دو سه قدم با

هم فاصله داشتند. النا نمی توانست نفس بکشد. مرد جوان خیلی به او نزدیک شده بود.

آن قدر نزدیک که می توانست النا را لمس کند. بوي ادکلنش را می توانست حس کند،

حتی بوي چرم کفش ها و کتش را می توانست حس کند. چشم هایش هنوز هم روي النا

بودند. النا سرش را بلند کرد و به آن ها خیره شد. نمی توانست به چیز دیگري غیر از

آنها نگاه کند. چشم هایش مثل شب سیاه بودند، اما مثل چشم هاي گربه در تاریکی می

درخشیدند. النا بی حرکت مانده بود. مرد جوان خم شد و صورتش را به صورت او نزدیک

کرد. دید النا کمی تار شد و تمرکزش را از دست داد. سرش به عقب رفت و لب هایش بی

اختیار باز شدند.

- نه.

النا ناگهان سرش را بلند کرد. انگار دوباره از لبه ي پرتگاه فاصله گرفته بود. با خودش

من دارم چه کار می کنم. نزدیک بود آن مرد جوان او را ببوسد. یک غریبه، یک » :

گفت «. نفر که فقط چند لحظه است آن جا پیدایش شده بیاید و النا گیلبرت را ببوسد اما

این همه اش نبود. براي چند لحظه او همه چیز را فراموش کرده بود. استفان را

فراموش کرده بود. اما الان دوباره هوشیاري اش را به دست آورده بود. النا استفان را

لازم داشت می خواست که او آن جا باشد و در آغوشش بگیرد. می خواست بیاید و از او

در برابر این غریبه حمایت کند.

النا آب دهانش را قورت داد. سعی کرد به خودش مسلط باشد و صدایش نلرزد:

- من الان دارم میرم. شما اگه دنبال کسی می گردین بهتره برین یه جاي دیگه.

طرز نگاه مرد جوان به او واقعاً عجیب بود. ترکیبی از تنفر و احترام در نگاه اش موج

می زد. چیز دیگري هم بود، چیزي داغ که وجود النا را می سوزاند، چیزي خطرناك. مرد

جوان همان جا ایستاده بود. النا به سرعت داشت از او دور می شد. وقتی النا دستش را

روي دستگیره در گذاشت مرد جوان با همان لحن آهسته اش گفت:

- شاید من کسی رو که می خواستم پیدا کرده باشم النا...

النا برگشت اما پشت سرش در تاریکی هیچ کس دیگري نبود.

11

النا از روي راهروي تاریک گذشت. سعی کرد به یاد بیاورد که مدرسه در روز چه

شکلی است. مسیرش را مدام توي ذهنش مرور می کرد و بعد ناگهان دوباره چراغ ها

روشن شد و او خودش را میان ردیف کمد و وسایل بچه ها یافت. فکر نمی کرد هیچ

وقت از دیدن این کمدهاي قدیمی این قدر خوشحال بشود.

- النا بیرون چکار می کنی؟

مردیت و بانی داشتند از انتهاي سالن به طرفش می آمدند. النا با عصبانیت پرسید:

- شماها کجا بودین؟

مردیت کمی دهانش را کج کرد و گفت:

- ما اولش آقاي شلبی رو پیدا نکردیم. وقتی هم بالاخره پیداش کردیم خواب بود. اصلاً

بیدار نمی شد. جدي می گم. تا بالاخره چراغا روشن شدن. اون هم بیدار شد. بعدش هم

که اومدیم پیش تو. دیدیم تو توي راهرویی. اما این جا چی کار می کنی؟

النا کمی مکث کرد و بعد گفت:

- از انتظار خسته شده بودم. به نظرم امشب به اندازه کافی کار کردیم. بانی گفت:

- حالا به این نتیجه رسیدي؟ من که همون اول گفتم.

مردیت چیزي نگفت اما نگاه معنی داري به النا کرد. النا حس می کرد که مردیت می

تواند ذهنش را بخواند. النا تمام آخر هفته و اول هفته ي بعد را روي مهمانی کار می

کرد. دیگر وقت زیادي را براي استفان نمی گذاشت. خودش هم از این وضع ناراضی بود

ولی مجبور بود براي روز جشن همه چیز را آماده کند. النا می دانست که استفان دلش

می خواهد همیشه با او باشد، هر چند این را به زبان نمی آورد. شاید حتی احساسش از

خود النا هم بیشتر بود. اما می دید که دارد با این احساس مبارزه می کند. دارد اشتیاقش

را سرکوب می کند. هرگز اگر در جایی با النا تنها می شد زیاد نمی ماند. رفتارش هنوز

هم براي النا حالتی رمزآلود داشت، درست مثل همان روز اولی که او را دیده بود. در

واقع النا در تمام این مدت از خود او و زندگی اش چیز زیادي نفهمیده بود. استفان هیچ

وقت در مورد خانواده اش یا زندگی قبلی خود صحبت نمی کرد و وقتی هم که النا چیزي

می پرسید موضوع را عوض می کرد. یک بار النا پرسیده بود که دلش براي ایتالیا تنگ

نشده و از این که آمده آمریکا پشیمان نیست؟ چشم هاي استفان ناگهان روشن تر شده

بود و رنگ سبزشان شده بود مثل رنگ برگ درختان بلوط و بعد گفته بود:

- چه طور می توانم پشیمون باشم وقتی که تو این جا هستی؟

و بعد صحبت را طوري عوض کرده بود که النا اصلاً موضوع را فراموش کرده بود. در

آن لحظه النا از ته دل احساس شادي می کرد. النا همین احساس شادي را در استفان هم

حس کرده بود. و وقتی بالاخره استفان صورتش را عقب برده بود النا دیده بود که چطور

در آن لحظه صورت او مثل خورشید می درخشید. استفان زیر لب گفته بود:

- آه... النا...

و این دو کلمه ساده شده بود معناي تمام شادي هاي النا. اما این اواخر کمتر و کمتر

پیش می آمد که با همدیگر باشند. النا احساس می کرد که فاصله بین شان دارد زیاد می

شود. روز جمعه او و بانی و مردیت تصمیم گرفتند شب بروند پیش خانواده بانی. آسمان

خاکستري بود و وقتی به خانه ي آن ها رسیدند نم نم بارانی هم شروع شد. به نسبت یک

روز اکتبر هوا خیلی سرد بود. درختان کنار خیابان هم از سرما در امان نبودند. برگ

هاشان کم کم داشت زرد و قرمز می شد.

بانی در را باز کرد و گفت:

- هیچ کس خونه نیست. تا فردا بعدازظهر تمام خونه دست خودمونه. بعدش خواهرم از

لیزبورگ برمی گرده، شب هم بقیه میان. و بعد هدایت شان کرد به داخل. سگ کوچولوي

پکینزي که تازه غذایش را داده بودند با باز شدن در می خواست فرار کند که بانی

گرفتش:

- نه، یانگ تسه! وایستا! نه! نه! آروم! نه!

اما یانگ تسه خودش را از لاي دستان بانی کشید بیرون و فرار کرد. سگ کوچولو دوید

به سمت درخت غان کنار حیاط و شروع کرد به پارس کردن. سر و صداي پارس کردنش

خیلی زیاد بود.

مردیت پرسید:

- از استفان چه خبر؟

و النا کمی مکث کرد . ظاهراً اوضاع چندان خوب نبود.النا کمی مکث کرد و بعد جواب

داد:

- گاهی وقتا خوبه، گاهی وقتا هم...

- چی؟

- نمی تونم توضیح بدم.

و بعداز توي کیفش دفتر خاطراتش را درآورد و گفت:

- فکر کنم اگه اینو بخونم بهتر منظورمو برسونه.

هفده 17 اکتبر

دفترچه ي خاطرات عزیز؛

اوضاع اصلاً خوب نیست. نمی دانم استفان چه مشکلی دارد. غم عجیبی در درون دارد

که نمی توانم آن را از بین ببرم. اصلاً نمی دانم چه کار می توانم بکنم. وقتی فکر می

کنم

روزي ممکن است استفان را از دست بدهم می خواهم دیوانه بشوم. اما استفان همیشه

ناراحت است. نمی دانم چرا به من نمی گوید. به من اعتماد نمی کند. این طوري فایده

ندارد. دیروز زیر لباسش یک گردنبند دیدم. دستم را کشیدم رویش. تقریباً گرد و مدور

بود. می خواستم اذیتش کنم. پرسیدم که هدیه ي کارولین است؟ و بعد دیدم که یکهو سرد

شد و دیگر حرف نزد. انگار ناگهان قرن ها از من دور شد. هزاران کیلومتر از آن جا

که بودیم دور شد. در ذهن اش نمی دانم چه می گذشت. و چشم هایش – توي آن ها درد

را احساس می کردم. نمی توانستم رنج کشیدن استفان را تحمل کنم. از خودم بدم آمد که

«. خاطرات بدش را زنده کرده ام

النا لحظه اي از خواندن دست کشید و خط آخر را دوباره با خودش خواند و بعد ادامه

داد:

- به نظرم کسی در گذشته خیلی او را آزار داده و استفان هیچ وقت نتوانسته آن را

از ذهنش پاك کند. حدس می زنم چیز دیگري هم هست که از آن می ترسید، چیزي مثل

یک راز که نمی خواهد بر ملا شود. کاش می توانستم کاري کنم که به من اعتماد کند.

فقط همین را می خواهم، بقیه ي چیزها مهم نیست. النا با خودش گفت:

- اگه فقط می دونستم رازش چیه؟

و بعد چشمانش را بست و دفتر را کنار گذاشت.

- کاش می دونستم قراره چه اتفاقی بیفته. اگه فقط می دونستم آخرش کارمون به

جدایی می رسه سعی می کردم این قدر بهش نزدیک نشم و اگر بدونم آخرش

قراره به هم برسیم اصلاً برام مهم نبود که الان چقدر ناراحت می شم. تا آخرش

می موندم و سعی خودمو می کردم که استفان خوشحال بشه. اما هر روز که

می گذره همه چیز بدتر می شه و من به آینده امیدوار نیستم.

بانی که مدام داشت لب هایش را می جوید بالاخره گفت:

- النا یه راهی بلدم. مادربزرگم بهم یاد داده که چطوري می شه فهمید با کی ازدواج

می کنی.

مردیت گفت:

- بذار حدس بزنم. حتماً ریشه اش به اقوام دروید بر می گرده.

- نمی دونم چقدر قدمت داره. مادر بزرگم می گفت این آیین همیشه وجود داشته، می گفت

مادرم هم تصویر پدرم رو قبل از ازدواج دیده بوده. اون هم از همین روش استفاده کرده.

خیلی راحته النا. تازه مگه چی از دست می دي؟ یا می بینی یا نمی بینی دیگه.

النا به مردیت نگاهی کرد و گفت:

- نمی دونم تو که واقعاً! باور نمی کنی که...

بانی با لحنی رسمی گفت:

- یعنی تو می خواي بگی که مادر من دروغ می گه؟ من اصراري ندارم ولی به

نظرم به امتحانش می ارزه.

النا با شک پرسید:

- من چی کار لازمه بکنم؟

احساس کنجکاوي و ترس در وجودش با هم درآمیخته بود.

- خیلی ساده اس. همه چیز رو تا قبل از نیمه شب باید آماده بکنیم...

پنج دقیقه قبل از نیمه شب النا ایستاده بود وسط اتاق نشیمن خانواده مک کلاو. بیشتر

احساس حماقت می کرد تا چیزي دیگر. از حیاط پشتی صداي پارس کردن بی وقفه ي

یانگ تسه می آمد اما داخل خانه همه ساکت بودند. فقط صداي تیک تاك ساعت

پاندولی قدیمی بود که سکوت را می شکست. طبق دستور بانی، النا همه چیز را آماده

کرده بود. روي یک میز بزرگ چوبی یک بشقاب، یک لیوان و قاشق و چنگال نقره اي

گذاشته بود. النا نباید حتی یک کلمه حرف می زد. وسط میز یک شمع روشن بود و او

باید پشت صندلی می ایستاد.

بانی گفته بود که درست راس ساعت 12 النا باید صندلی را بکشد جلو و همسر

آینده اش را فرا بخواند. در آن لحظه حتماً شمع خاموش می شد و او می توانست شبح

شوهر آینده اش را ببیند. النا دیگر از این که چیزهایی مثل شبح ببیند بدش می آمد، حتی

اگر شبح شوهر آینده اش باشد.

در این مدت به اندازه کافی چیزهاي عجیب و غریب دیده بود، اما الان به نظرش می

رسید که تمام این چیزها احمقانه است و هیچ اتفاقی نخواهد افتاد. وقتی ساعت دیواري

اولین ضربه اش را زد و ساعت دوازده شد النا صندلی را جلو کشید. بانی گفته بود که تا

وقتی مراسم کامل نشده باید در همان حالت بماند. همه چیز این مراسم احمقانه بود. النا

نمی خواست ادامه بدهد اما وقتی ساعت دومین ضربه را زد النا ناخودآگاه شروع کرد به

دعوت کردن از شوهر آینده اش.

- بیا... بیا... بیا...

توي اتاق هیچ کس نبود. ناگهان شمع خاموش شد. النا در تاریکی عبور نسیم ملایمی را

حس کرد. دست سرد روحی که شمع را خاموش کرده بود حالا صورت النا را نوازش می

کرد. نسیم سرد از پشت سر او می آمد. برگشت و به پشت سرش نگاه کرد. دستش هنوز

روي صندلی بود. می توانست قسم بخورد که آن در تا چند لحظه قبل بسته بود.

چیزي در تاریکی تکان می خورد. ترس تمام وجود النا را فرا گرفت. قوه ي تفکرش را

از دست داده بود و بی حرکت مانده

بود وسط اتاق. مدام با خودش می گفت:

- خدایا من چی کار کردم. چی کار کردم.

انگار توي ترسناك ترین کابوسش گیر افتاده بود. فقط تاریکی نبود. سکوت هم آزارش

می داد.

شبح گفت:

- به من اجازه می دین خانوم؟

و بعد انگار شعله اي در تاریکی روشن شد. براي یک لحظه النا یاد تایلر و فندکش افتاد.

شبح شعله کوچکی را که معلوم نبود با چه روشن شده نزدیک شمع برد و آن را روشن

کرد. در تاریکی، النا تنها دستان شبح را می توانست ببیند. خدا را شکر، آن دست ها

دست هاي قرمز و گوشتی تایلر نبودند. براي یک لحظه النا فکر کرد که دست هاي

استفان هستند، اما بعد شعله شمع به صورت شبح نزدیک شد.

- تو!

النا با تعجب پرسید:

- تو این جا چکار می کنی؟ عادت داري بی اجازه میاي توي خونه مردم.

- اما شما خودتون از من خواستین بیام.

صداي مرد به رغم آرام بودن، طعنه آمیز هم بود. مرد گفت:

- متشکرم.

و سپس نشست روي صندلی. النا ناامیدانه گفت:

- ولی من که تو رو دعوت نکرده بودم.

سعی می کرد به اعصابش مسلط باشد و مودبانه برخورد کند:

- می شه لطفاً بگی اینجا توي خونه بانی چی کار می کنی؟

مرد جوان زیر شعله شمع لبخندي زد. موهاي مشکی اش زیر این نور برق قشنگی

داشتند. نرم تر از آنی به نظر می رسیدند که موهاي یک انسان باشند. صورت مرد خیلی

سفید بود اما نگاه گیرایی داشت.

النا اسیر آن نگاه ها شده بود.

- هلن زیبایی تو براي من...

(خط آغازین شعري از ادگار آلن)

النا گفت:

- به نظرم بهتره که بري.

وقتی مرد جوان حرف می زد به النا احساس عجیبی دست می داد. نمی خواست او آن جا

باشد. احساس می کرد که به شدت ضعیف است. نمی توانست جلوي او مقاومت کند.

- خواهش می کنم... تو نباید الان این جا باشی. النا دستش را به طرف شمع روي میز

دراز کرد تا آن را بردارد و او را به بیرون راهنمایی کند. اما مرد جوان ناگهان کاري

کرد که النا اصلاً انتظارش را نداشت. مرد جوان محکم اما خیلی مودبانه دست او را

گرفت و به سمت خودش کشید. النا خشکش زده بود. فقط توانست بگوید:

- نه...

مرد جوان به النا نگاه کرد و گفت:

- همراهم بیا. النا دوباره آرام گفت:

- نه، خواهش می کنم.

دنیا دور سرش می چرخید. خیلی ضعیف شده بود. او را کجا می خواست ببرد؟ اصلاً این

مرد از چه حرف می زد؟ مرد جوان بلند شد و رو به روي او ایستاد. سپس انگشتانش را

روي دکمه ي لباس النا

گذاشت و با دست دیگرش با موهاي پشت گردن النا آهسته بازي کرد. النا گفت:

- نه... نه... خواهش می کنم... مرد جوان دکمه زیر گلوي النا را باز کرد و گفت:

- چیزي نمی شه، خودت می بینی... النا ناگهان انگار دوباره قدرتش را باز یافت. خودش

را عقب کشید و فریاد زد:

- نه! مگه بهت نمی گم بري بیرون. برو بیرون... همین الان... براي یک لحظه النا خشم

واقعی را در چشم هاي او دید. نگاه هاي مرد جوان تهدید کننده بود. اما بعد دوباره لبخند

زد. لبخندي متشخصانه و متین. سپس گفت:

- باشد من می روم، تا وقتی زمانش برسد. النا تا هنگامی که او از در اتاق بیرون رفت

پلک نزد. نمی خواست یک لحظه هم از او غفلت کند.

همه جا دوباره ساکت شده بود، اما نباید این قدر ساکت باشد. النا نگاه کرد و دید که

ساعت قدیمی از کار افتاده. پاهایش احساس ضعف داشت. دکمه ي لباسش را دوباره

بست. در حیاط پشتی باز بود. النا بیرون رفت.

- مردیت؟ بانی؟ چی شده؟ بانی برگشت و به او نگاه کرد چشمانش پر از اشک بود.

- آه النا! نگاش کن مرده. النا به جسم بی جان جلوي پاي بانی نگاه کرد. یانگ تسه بود.

سگ کوچک افتاده بود و تکان نمی خورد. چشمانش کاملاً باز بودند.

- آه بانی...

- خیلی پیر بود ولی انتظار نداشتم به این زودي بمیره. اصلاً تا همین چند لحظه پیش

داشت پارس می کرد. مردیت گفت:

- به نظرم بهتره که بریم تو.

النا نگاهی به او کرد و حرفش را با سر تایید کرد. امشب شبی نبود که بخواهند بیرون

باشند. شب خوبی هم براي دعوت کردن دیگران به خانه نبود. النا هنوز هم اتفاقی که

افتاده بود را باور نمی کرد. وقتی برگشتند توي اتاق نشیمن النا فهمید که دفترچه ي

خاطراتش گم شده است.

***

استفان دهانش را از روي گردن نرم گوزن برداشت. توي جنگل فقط صداي حیوانات شب

رو به گوش می رسید و او نمی توانست بفهمد صداي کدامشان حواسش را پرت

کرده. وقتی نیروي ذهنش به چیز دیگري مشغول شد و از روي گوزن برداشته شد،

گوزن تکانی به خودش داد و توانست از زیر او بیرون بیاید.

- باشه برو.

استفان او را رها کرد که برود. به اندازه کافی نیرو جمع کرده بود. استفان با زبانش دور

لب ها و روي دندان هایش را پاك کرد. حس می کرد دندان هاي نیشش بعد از غذا

خوردن چطور مثل همیشه کوتاهتر می شوند و بر می گردند زیر لبها. تشخیص این که

چه مقدار خون براي روز بعد لازم است آسان نبود. از زمانی که آن طور کنار کلیسا

احساس ضعف کرده بود دیگر می ترسید مقدار مصرفش کم باشد و نیازش دوباره بر

منطقش چیره شود. همیشه از این می ترسید که روزي – وقتی که نیازش برطرف شده و

به خودش می آید

ببیند که پیکر النا روي دستانش است و از گردن زخمی او خون جاري است و قلب

مهربان او دیگر براي همیشه ایستاده است. شاید این آینده اي اجتناب ناپذیر می بود.

شهوت خون، با ترس ها و لذت هاي فراوانش حتی هنوز هم براي او مثل یک راز بود.

هر چند که با آن قرن ها زندگی کرده بود و هر روز این حس را تجربه کرده بود اما

هنوز هم آن را نمی فهمید. به عنوان یک انسان حتماً از خوردن مایع گرمی که مستقیماً

از بدن هر موجود زنده اي می آمد باید حالش به هم می خورد اما شهوت خون در همان

گرمی اش بود و در همان زنده بودنش. او این را از همان شب که کاترین تغییرش داد

فهمید. حتی بعد از این همه سال خاطره ي آن روز هنوز برایش واضح و روشن بود.

استفان توي اتاقش خواب بود که کاترین آمد پیشش. کاترین مثل یک روح آرام و بی صدا

در اتاق راه می رفت. لباس خواب نخی بلندي به تن داشت. شب بعد کاترین قرار بود یکی

از دو برادر را انتخاب کند. و او آمده بود پیش استفان. دست سفید کاترین پرده تخت را

کنار زد. استفان ازخواب بیدار شد. وقتی کاترین را با آن موهاي طلایی ریخته روي

شانه هایش دید بلند شد و روي تخت نشست. چشمان آبی کاترین در تاریکی اتاق می

درخشید. استفان ساکت بود و از شدت هیجان چیزي نمی توانست بگوید. از شدت عشق

و از شدت غرور. در عمرش لحظه اي زیباتر از این سراغ نداشت. کمی تکان خورد.

سعی کرد چیزي بگوید، اما کاترین انگشتش را گذاشت روي لب هاي او و گفت:

- هیس.

کاترین نشست روي تخت. صورت استفان داغ شده بود. قلبش به شدت می زد اما کمی

هم خجالت می کشید. تا به حال هیچ زنی روي تخت او نیامده بود و این هم هر زنی

نبود. کاترین بود. کاترین که زیبایی بهشتی اش را فرشتگان هم نداشتند. کاترین که

بیشتر از جانش او را دوست می داشت. و چون دوستش داشت حاضر بود به خاطر او

هر کاري بکند. کاترین دراز کشید روي تخت و آرام رفت زیر پتوي استفان و به او

نزدیک شد. نزدیک و نزدیک تر، تا جایی که استفان نفس گرم او را روي پوستش حس

می کرد. استفان سعی کرد چیزي بگوید:

- کاترین... من... ما می توانیم صبر کنیم... ما با هم ازدواج می کنیم، اول... توي

کلیسا... به پدر می گویم که هفته بعد برویم کلیسا... بعدش با هم. النا دوباره انگشتان

سردش را گذاشت روي لب هاي استفان.

- هیس.

استفان نمی توانست خودش را کنترل کند. دستش را گذاشت روي بازوي کاترین و او را

به سمت خودش کشید.

کاترین گفت:

- کاري که الان می خواهم بکنم کاري نیست که تو فکر می کنی. و بعد انگشتان

باریکش را گذاشت روي گردن استفان. استفان منظورش را فهمید. کمی ترسیده بود.

کاترین با انگشت چند بار به گردن او ضربه زد.

استفان حاضر بود هر کاري که او می گوید بکند. کاترین آهسته گفت:

- بچرخ عشق من.

این حرف کاترین تمام ترس استفان را پاك کرد. سرش را روي بالش «؟ عشق من »

چرخاند. گردنش آزادانه در دسترس کاترین بود. استفان موهاي نرم کاترین را روي

گردن و سینه اش احساس کرد. و بعد نفس کاترین را روي پوست گلویش حس کرد و لب

هاي کاترین را روي پایین گردنش حس کرد. و بعد دندان هاي کاترین را... دردي گزنده

در وجودش پیچید اما استفان چیزي نگفت. فقط به کاترین فکر می کرد. ناگهان درد کم

شد. و سپس جریان ملایم مکیده شدن خون بود که حس می کرد. آن قدر ها که تصورش

را می کرد وحشتناك نبود. انگار مثل یک مادر داشت کودکی را تغذیه می کرد. استفان

می دید که ذهنش انگار دارد با ذهن کاترین ارتباط برقرار می کند. دارد یکی می شود.

لذت مکیدن خون را می توانست در ذهن او ببیند، لذت مکیدن زندگی را.

استفان می دانست. می دانست که کاترین هم لذت مادرانه او را احساس می کند. اما

کمی بعد دنیاي واقعی پیش چشم هاي او رنگ باخت. مرز بین واقعیت و خیال داشت از

بین می رفت. نمی توانست فکر کند. فقط می توانست احساس کند و این احساس داشت

لحظه به لحظه قوي و قوي تر می شد. ذهن استفان داشت در جایی دور پرواز می کرد.

داشت از زمین بیشتر و بیشتر فاصله می گرفت. کمی بعد خودش را میان بازوان کاترین

یافت. کاترین سر او را گذاشته بود روي گردن خودش. زخم کوچکی پایین گردنش بود.

دهان استفان روي گردن کاترین قرار داشت. کاترین خیلی ماهرانه گردنش را به دهان

استفان نزدیک کرد. استفان دیگر نمی ترسید. شروع کرد به مکیدن.

***

استفان بلند شد و با دقت خس و خاشاك را از روي زانوانش پاك کرد. دنیاي انسان ها در

خواب فرو رفته بود، اما استفان بیدارِ بیدار بود. باید بر می گشت به مهمان خانه، اما

باز هم احساس گرسنگی می کرد. خاطرات گذشته دوباره اشتهایش را تحریک کرده بود.

بوي روباهی را احساس کرد. روباه هم دنبال شکار بود.

النا جلو آينه قدی اتاق خواب عمه جوديت يک دور چرخيد و خوب خودش را برانداز کرد.

مارگارت که نشسته بود پايين تخت و به النا نگاه می کرد گفت:

- کاشکی منم يه لباس مثل اين داشتم. النا گفت:

- نازی... پيش پيشی من... دوستت دارم خواهری...

و بعد او را بوسيد. مارگارت ماسک گربه در

دست داشت و لباس گربه پوشيده بود. عمه جوديت کنار در ايستاده بود و سوزنش را نخ

می کرد. النا به سمت او چرخيد و گفت:

- اين لباس عاليه. به هيچ چيزش لازم نيست

دست بزنيم.

تصوير النا در آينه درست مثل تصوير دختری ايتاليايی در دوره رنسانس بود. شنل در

وسط باريک می شد. رنگ آن فقط کمی از چشم های

النا تيره تر بود. النا به ساعت پاندول دار روی ديوار نگاه کرد.

- آه... نه... تقريباً ساعت هفته... استفان

هر لحظه ممکنه پيداش بشه.

عمه جوديت از پنجره به بيرون نگاه کرد و گفت:

- اومد... اين ماشين استفانه... می رم

پايين در و باز کنم. النا فوراً گفت:

- نه خودم مي رم پايين. خداحافظ. هالوين خوش بگذره.

و بعد از پله ها دويد پايين. النا ياد روزی افتاد که دو ماه پيش سر کلاس تاريخ اروپا جلو

استفان را گرفته بود. امروز هم مثل همان لحظه هيجان داشت و عصبی بود. النا با

خودش

فکر کرد: اميدوارم اين يکی بهتر از نقشه ژان کلود »

«. باشه

از يک هفته قبل انتظار اين لحظه را می کشيد. زنگ در دوباره به صدا در آمد. النا در را

باز کرد و قدمی به عقب گذاشت. سرش را انداخته بود پايين و کمی خجالت می کشيد. می

ترسيد به صورت استفان نگاه کند. استفان آه کوچکی کشيد. النا سرش را بلند کرد و بعد

انگار آب يخی روی آتش هيجان او ريخته باشند، خشکش زد. استفان به او نگاه می

کرد، با

چشمانی کاملاً باز اما در نگاهش نه ذوق بود و نه اشتياق. انگار می خواست گريه کند.

- از لباسم خوشت نيومد؟

استفان مثل هميشه سرش را تکان داد تا خودش را از دنيای خاطراتش بکشد بيرون.

- نه خيلی قشنگه... خودت هم خيلی قشنگ

شدی...

- پس چرا اين جوری نگاه می کنی؟ آدم خيال

می کنه روح ديدی. چرا نمی يای جلو؟

النا هيچ وقت اين جمله را بر زبان نياورد. تنها در ذهنش آن را گفت.

- تو هم قشنگ شدی استفان.

فقط توانست همين را زير لب بگويد. استفان واقعاً هم توی کت بلندش خيلی زيبا به نظر

می

رسيد. موقعی که پيشنهاد کرده بود لباس دراکولا بپوشد به نظرش رسيد که استفان کمی

ناراحت شده ولی الان می ديد که توی اين لباس خيلی هم راحت و راضی است.

استفان گفت:

- بهتره بريم.

لحنش مثل هميشه آرام و جدی بود. النا سری تکان داد و رفتند سوار ماشين شدند. النا

ديگر مثل لحظه ی اول ناراحت نبود بلکه حالش افتضاح بود. استفان به بدترين شکل

ممکن توی

ذوقش زده بود و حالا باز هم در خودش فرو رفته بود. النا نمی دانست چطور دوباره او

را برگرداند. وقتی به سمت دبيرستان می رفتند رعد و برق شروع شد. النا با ناراحتی از

شيشه ی ماشين به بيرون نگاه کرد. ابرها تيره و پرپشت بودند. هنوز باران نزده بود.

آسمان ترسناک بالای سرشان با جشن هالوين متناسب بود و می توانست به بهتر شدن

جشن خيلی کمک کند. اما الان تمام حواس النا به استفان بود. از آن روز، توی خانه

بانی، ديگر علاقه ای به چيزهای عجيب و ترسناک نداشت. دفترچه ی خاطراتش هيچ جا

نبود. تمام خانه ی بانی را گشتند ولی پيدايش نکردند. النا هنوز نمی توانست با گم شدن

چيزی به آن مهمی کنار بيايد. اين فکر که يک غريبه دارد شخصی ترين نوشته هايش را

می خواند ديوانه اش می کرد. حتماً کسی آن را دزديده بود. از درهای زيادی که آن شب

باز مانده بودند هر کسی می توانست بيايد تو. النا دلش می خواست کسی که دفتر

خاطراتش را برداشته تکه تکه کند. همه اش ياد آن مرد جوان با چشم های مشکی اش

می افتاد، همان پسری که نزديک بود او را ببوسد. همان پسری که فکر استفان را برای

لحظاتی از ذهنش دور کرده بود. نکند کار او باشد؟ به مدرسه که رسيدند النا سرش را

بالا گرفت.

سينه اش را جلو داد و سعی کرد لبخند بزند.باشگاه ورزشی مدرسه ديگر اصلاً شبيه يک

سالن

ورزشی نبود. همه چيز عوض شده بود. همه آمده بودند: معلم ها، دانش آموزان سال

آخر، اعضای تيم راگبی و اعضای صندوق دانش آموزی. همه بين وسايل و فضاهای

مختلف که طراحی شده بود رفت و آمد می کردند، ولی جوری که انگار غريبه بودند.

بعضی ها حتی انسان نبودند. هر کسی با لباس هالوين خودش آمده بود. وقتی النا وارد

شد دسته ای از زامبی ها برگشتند و به او سلام کردند. استخوان جمجمه شان از زير

پوست کنده شده ی صورت شان مشخص بود. يک گوژ پشت با صورتی زشت هم آن جا

بود. کنارش يک جسد با صورتی به رنگ گچ و چشمانی گود رفته نيز بود. گوشه ای

ديگر يک آدم گرگی ديد که پوزه اش پر از خون بود و

کمی آن سوتر يک جادوگر، درست مثل جادوگر داستان ها. النا می ديد که تقريباً نصب

اين آدم ها را نمی تواند تشخيص دهد. وقتی دور و برش می آمدند و از لباسش تعريف

می کردند نمی توانست حدس بزند چه کسی چه لباسی پوشيده. النا برای آن ها دستی

تکان داد و به سمت جادوگر رفت که موهای تيره بلندش را ريخته بود روی شنل تيره

بلندش.

النا پرسيد:

- همه چيز رو به راهه مرديت؟

مرديت اخمی کرد و گفت:

- مربی لمان مريض شده. يه نفر رفته به آقای

تانر گفته جاش بياد. النا با عصبانيت گفت:

- آقای تانر؟ چرا آقای تانر؟

- آره الان هم اومده داره تو کار همه دخالت می کنه. بازم به بانی بد بخت گير داده

بود. خودت برو ببين. النا آهی کشيد. سرش را با تاسف تکان داد و بعد يکی از اين

مسيرها را گرفت و از ميان محوطه های ساخته شده ی مختلف عبور کرد . وقتی از

کنار اتاق شکنجه و کشتارگاه می گذشت احساس کرد چقدر اين ها را با دقت کپی کرده

اند. خيلی واقعی به نظر می رسيد. حتی توی نور شديد سالن تک تک دستگاه های

شکنجه وحشتناک بودند. چه برسد به دخمه های تاريک قرون وسطی. محوطه درويد

نزديک در خروجی بود. ماکتی از استون هينج را ساخته بودند و گذاشته بودند آن جا، اما

پرنسس قد کوتاهی که در ميان آن احجام مصنوعی ايستاده بود صورتی در هم رفته

داشت و می خواست گريه کند. شنل سفيد بلندی بر تن داشت و دسته ای از برگ های

بلوط را در دست گرفته بود. بانی با اخم به آقای تانر که کنارش بود گفت:

- اما شما بايد بخوابين تا من روتون خون

بريزم.

- همين قدر که خودمو مسخره کردم و اين شنل مسخره رو پوشيدم کافيه.

- آقای تانر شما قراره نقش قربانی رو بازی کنين آخه.

- من قبول کردم قربانی شما باشم ولی کسی نگفته بايد روی تمام هيکلم سس گوجه

فرنگی بريزم.

- روی خودتون که نمی خوام بريزم. می ريزم روی شنل و سنگ قربانگاه. شما آخه

قربانی هستين. انگار تکرار اين جمله که او قربانی است می توانست آقای تانر را

متقاعد کند اما آقای

تانر با دلخوری جواب داد:

- دقيقاً به همين خاطر می گم. صحت تاريخی اين مراسم امروزه مورد شک قرار گرفته

و بر خلاف تصور عموم مردم اقوام درويد، استون هينج رو نساختن. استون هينج در

دوره برنز ساخته شده که...

النا جلوتر رفت و گفت:

- آقای تانر الان مسئله اصلی اين نيست.

- نه، برای شما هيچ وقت اين چيزها مسئله اصلی نيست. به همين دليله که شما و اون

دوست روان پريش تون حتماً از درس تاريخ می افتين.

صدايی از پشت سر النا گفت:

- لازم نيست اين قدر سخت بگيرين. النا برگشت و نگاهيي به استفان انداخت.

آقای تانر گفت:

- آقای سالواتوره.

لحنش حالتی تمسخر آميز داشت:

- فکر می کنم جنابعالی الان می خواين ما رو با اطلاعات ارزشمندتون مستفيض کنين.

آقای تانر به استفان خيره شده بود که با لباس رسمی و کت بلندش خيلی موقرانه آنجا

ايستاده بود. النا ناگهان چيزی کشف کرد. تانر آن قدرها از خودشان مسن تر نبود.

موهای بالای پيشانی اش کمی ريخته بودند و برای همين مسن تر ديده می شد، اما هنوز

سی سالش نشده بود. و بعد يادش آمد که چقدر کت گشادی که قبل از مهمانی پوشيده بود

به تنش زار می زد. النا با او احساس همدردی کرد حتما زياد به اين جور مهمانی ها

دعوت نشده. شايد استفان هم همين احساس را نسبت به او داشت. استفان و آقای تانر

چشم در چشم هم نگاه می کردند.

استفان به آرامی گفت:

- آقای تانر من فکر می کنم اين مراسم بيشتر از اون که واقعی باشه و صحت تاريخی

داشته

باشه بيشتر قراره مبالغه آميز و لذت بخش باشه چرا شما...

النا بقيه حرف های استفان را نشنيد. داشت

زير لب با خودش چيزهايی می گفت و آقای تانر هم انگار حواسش پيش او بود. النا

برگشت و به

چند نفری که پشت سرش بودند نگاه کرد. چهار يا پنج غول، يک آدم گرگی، يک گوريل و

يک

گوژپشت.

النا گفت:

- خيلی خب، همه چيز حل شده.

و آن ها هم رفتند پی کارشان. استفان همه چيز را حل می کرد. هر چند که او نمی

دانست چطوری اما می دانست که استفان می تواند. النا فقط پشت سر او را می ديد.

ناگهان ياد روز اول مدرسه افتاد که از شيشه ی دفتر، از پشت سر، استفان را ديده بود

که داشت با خانم کلارک حرف می زد و بعد چطور خانم کلارک آن قدر عجيب رفتار کرده

بود. النا احساس کرد نبايد آن جا بمانند. به بانی گفت راه بيفتد و سپس با هم از بين

محوطه ی فرود فضايی ها عبور کردند، از اتاق مرده ها گذشتند و رسيدند دم ورودی؛

جايی که قرار بود يک آدم گرگی به مهمان ها خوشامد بگويد. آدم گرگی ماسک صورتش

را برداشته بود و داشت با دو تا موميايی و يک پرنسس مصری صحبت می کرد. النا به

نظرش رسيد که کارولين در اين لباس واقعاً شبيه کلئوپاترا شده. انحنای بدن برنزه

کرده اش را می توانست زير لايه ی نازک لباسی که به تن داشت ببيند. مت که همان آدم

گرگی بود به سختی خودش را کنترل می کرد تا فقط به صورت کارولين نگاه کند و

چشمش موقع حرف زدن با او به لباس نازکش نيفتد.

النا با مهربانی تصنعی پرسيد:

- بچه ها بهتون خوش می گذره؟

مت نگاهی به النا و سپس بانی و مرديت کرد. النا از زمان جشن قبلی کمتر با مت

برخورد

داشته بود و می دانست که رابطه بين مت و استفان هم کمتر شده. و همه ی اين ها به

خاطر

او بود. النا می دانست که چقدر از دست دادن دوستی مثل مت برای استفان سخت است.

با اين که استفان تازه با او آشنا شده بود اما مت کمک زيادی برای آشنا شدن او با جو

مدرسه

کرده بود. مت گفت:

- همه چيز رو براهه.

النا گفت:

- وقتی استفان کارش با آقای تانر تمام شد

می گم بياد اين جا کمک کنه مهمونا رو

راهنمايی کنه داخل يا خوشامد بگه.

مت شانه هايش را با بی تفاوتی بالا انداخت و

سپس پرسيد:

- مگه چی کار داره با آقای تانر می کنه؟ النا با تعجب نگاهی به او انداخت. می توانست

قسم بخورد که مت همين چند لحظه پيش توی محوطه درويدها بود. خودش ديده بود که

مت ديده استفان دارد آقای تانر را متقاعد می کند. بيرون دوباره صاعقه ای زد و النا

برق آن را در آسمان تيره ی شب ديد. و بعد يکی ديگر. غرش رعد بعد از چند لحظه به

گوش آن ها رسيد.

بانی گفت:

- اميدوارم بارون نباره.

کارولين گفت:

- آره خيلی بد می شه اگه کسی نياد.

النا نگاهی به کارولين انداخت و برق نفرت را در چشمان باريک و گربه ای او ديد. تمام

مدتی

که او با مت صحبت می کرد کارولين ايستاده بود آن جا و در سکوت با آن چشم های پر

از مکر به آن دو نگاه می کرد.

النا بی اختيار گفت:

- کارولين می شه من و تو ديگه اين دعوای

مسخره امون رو تموم کنيم و دوباره از اول

شروع کنيم؟

زير تاج کبريايی که بر سر داشت چشمان کارولين از هم باز شدند و بعد دوباره مثل قبل

باريک شدند، اما اين بار نفرت بيشتری در آن باريکه چشم ها ديده می شد. کارولين

قدمی جلو گذاشت، به النا نزديک شد و گفت:

- من هيچ وقت فراموش نمی کنم.

و بعد برگشت و رفت. همه ساکت شده بودند. بانی و مت به زمين نگاه می کردند. النا به

سمت در ورودی رفت تا کمی هوای تازه بخورد. درختان بلوط هنوز در تاريکی معلوم

بودند. و بعد دوباره همان احساس عجيبی به سراغش آمد که وقتی که قرار بود اتفاق

بدی بيفتد آن را حس می کرد.

- امشب دوباره قراره اتفاق بيفته.

اما النا نمی دانست چه چيزی قرار است اتفاق

بيفتد.

صدايی از داخل سالن گفت:

- خيلی خب، قراره از داخل پارکينگ مهمونا بيان اين جا. برق رو قطع کن اد... ناگهان

چراغ ها خاموش شد و صدای جيغ در کل باشگاه پيچيد. النا آهی کشيد. به بانی گفت:

- بهتره برای خوشامدگويی به مهمونا آماده بشيم.

بانی سری تکان داد و رفت و بعد در تاريکی محو شد. مت ماسک آدم گرگی اش را

گذاشت و

موسيقی ترسناکی را روشن کرد که باعث شد توی سالن همه دوباره جيغ بکشند.

استفان آمد آن گوشه پيش آن ها. کت مشکی اش در تاريکی ديده نمی شد و فقط قسمت

سفيد رنگ جلو لباسش معلوم بود.

- آقای تانر بالاخره قبول کرد. کار ديگه ای

هم هست که من بکنم؟

النا گفت:

- خب می شه همين جا بمونی پيش مت و مردم رو راهنمايی کنی بيان...

النا ته جمله اش را خورد. مت خم شده بود و داشت صدای موسيقی را کم و زياد می

کرد. النا نگاهی به استفان کرد و ديد صورتش مثل هميشه جدی و بی احساس است.

- می تونی هم بری رخت کن و با بقيه پسرها

قهوه درست کنی يا چيزای ديگه.

استفان گفت:

- می رم سمت رختکن.

النا گفت:

- استفان حالت خوبه؟

- خوبم، فقط يه کم خسته ام.

و بعد سعی کرد دوباره توازنش را حفظ کند و درست راه برود. وقتی استفان رفت، النا به

سمت مت برگشت. می خواست به او چيزی بگويد که دسته اول مهمان

ها وارد شدند.

مت گفت:

- نمايش شروع شد.

و بعد او هم در تاريکی غيبش زد. النا از اين محوطه به آن محوطه می رفت. سال های

قبل خيلی از ديدن اين صحنه های مخوف لذت می برد، اما امشب به شکل عجيبی دلش

شور می

زد. دوباره توی ذهنش تکرار کرد که امشب همان شب است، اما نمی دانست امشب

قرار است چه

اتفاقی بيفتد. مردی در لباس مرگ، با داس، از کنارش عبور کرد. النا با خودش فکر کرد

چرا

توی تمام جشن هاي هالوين يک نفر هميشه بايد اين لباس را تنش کند. طرز راه رفتن

کسی که لباس را پوشيده بود به نظرش آشنا رسيد. بانی لبخندی به جادوگر قد بلند

کنارش زد او

هم لبخندی به بانی زد. مرديت داشت به اتاق عنکبوت می رفت. چندتا از پسرهای سال

پايينی

خودشان را بسته بودند به تارهای غول پيکر عنکبوت و مثلاً از روی ترس فرياد می

کشيدند.

بانی به آن ها گفت مسخره بازی نکنند و اين قدر با طناب ها و تارها ور نروند. در نور

کم

محوطه درويد ها بانی ديد که بالاخره آقای تانر روی سنگ قربانگاه دراز کشيده و دور و

برش پر از خون است. چشمانش کاملاً باز بودند و به سقف خيره شده بود. يکی از

پسرها گفت:

- ای وَل.

بانی منتظر بود آقای تانر بلند شود و آن ها را بترساند اما آقای تانر اصلاً تکان

نمی خورد. حتی وقتی يکی از پسرها دستش را به جسد قربانی زد هم آقای تانر هيچ

تکانی

نخورد. بانی فکر کرد اين وضعيت کمی عجيب است و رفت تا نگذارد پسرها چاقوی

مخصوص قربانی را بردارند.

- اونو بذار سر جاش.

يکی از پسرها دستش را در خون فرو برد و آن را زير نور گرفت. بانی فکر کرد شايد

آقای

تانر می خواهد او به جسد نزديک شود تا او را هم بترساند، ولی وقتی که بانی هم به آن

جا

رسيد آقای تانر تکان نخورد و هم چنان داشت خيره به سقف نگاه می کرد.

- آقای تانر حالتون خوبه.

هيچ حرکتی، نه هيچ صدايی. آقای تانر حتی پلک هم نمی زد.

چيزی در ذهن بانی هشدار می داد و مدام تکرار

می شد:

- بهش دست نزن... بهش دست نزن... بهش دست نزن... بهش دست نزن...

اما دستان بانی بی اختيار به سمت شانه های آقای تانر رفت و آن ها را تکان داد. سر

او

به سمت بانی چرخيد و بانی گردن آقای تانر را ديد...

بانی شروع کرد به جيغ زدن.

النا صدای جيغ ها را شنيد. صدای جيغ ها از روی وحشتی عميق بود و مدام هم ادامه

داشت.

اين جيغ ها مثل جيغ های سرخوشانه ی بقيه

نبود. حتما اتفاقی افتاده بود.

تمام چيزهايی که بعدش اتفاق افتاد مثل يک کابوس بود. النا خودش را به محوطه ی

درويدها

رساند. کنار در ورودی تابلويی را ديد، اما نه تابلوهای راهنمايی که آن ها آماده کرده

بودند. بانی هنوز داشت جيغ می زد. مرديت شانه های بانی را گرفته بود و تکانش می

داد تا از شوک خارج شود. سه تا پسر جوان سعی می کردند که از آن جا خارج شوند

اما دو تا از مهمان ها راه را بسته بودند و داشتند داخل محوطه را نگاه می کردند. آقای

تانر افتاده بود روی سنگ قربانگاه و صورتش...

بانی گفت:

- مُ رده... مُ رده...

و بعد هق هق کنان ادامه داد:

- خدايا خونا واقعی بودن. من بهش دست زدم

النا. من دست زدم ديدم که مُ رده... واقعاً

مُ رده...

مَ ردم کم کم داشتند جمع می شدند. يک نفر ديگر

جيغ کشيد و بعد کم کم صدای جيغ کل سالن را گرفت. همه سعی داشتند بروند بيرون و

به شدت به هم تنه می زدند و وسايل محوطه را می شکستند.

النا فرياد زد برقا رو روشن کنين.

و بعد چند نفر ديگر هم حرفش را تکرار کردند.

- مرديت سريع زنگ بزن آمبولانس بياد. به

پليس هم زنگ بزن.

- اون برقا رو روشن کنين.

وقتی چراغ ها روشن شدند النا هيچ فرد بزرگسالی را آن جا نديد. کسی نبود که در آن

موقعيت مسئوليت را بپذيرد و همه را آرام کند.

مغز النا درست کار نمی کرد. آقای تانر...

النا هيچ وقت از او خوشش نمی آمد. همين احساس نفرت از آقای تانر حالش را بدتر

می

کرد.

- بچه ها رو ببرين بيرون. همه غير از هيئت

برگزاری برن بيرون...

اما آدم گرگی فرياد زد:

- نه! درها رو ببندين نذارين کسی بره بيرون

تا وقتی پليس بياد.

النا با تعجب برگشت و به آدم گرگی نگاه کرد. او مت نبود. تايلر اسمال وود بود. هفته

قبل تعليق از تحصيل او تمام شده بود و برگشته بود مدرسه، اما صورتش هنوز هم رد

کبودی داشت. اما در صدايش نوعی احساس قدرت موج می زد. دو تا از نگهبان ها

نزديک در ورودی بودند. يک نفر ديگر هم در ورودی را بست. ده – دوازده نفر جمع شده

بودند توی محوطه استون هينج، اما النا فقط يکی دو نفرشان را می شناخت که آن ها

هم کارکنان باشگاه بودند. بقيه هم که از بچه های مدرسه بودند النا با هيچ کدامشان

رابطه ای نداشت و آن ها را نمی شناخت. يکی از آن ها که لباس دزدان دريايی را

پوشيده بود به تايلر گفت:

- يعنی منظورت اينه که يه نفر که اينجاس

اونو کشته؟

- بله دقيقاً منظورم همينه. هيجان شديدي در صدايش بود. انگار داشت از

اين لحظات لذت مي برد. به خون روي سنگ قربانگاه اشاره کرد و گفت:

- اين خون هنوز گرمه. خيلي از زمان قتل نگذشته. و اين بريدگي عميقي که روي

گردنشه حتماً با اون چاقو ايجاد شده. و بعد به چاقوي قرباني اشاره کرد. دختري که

کيمونو پوشيده بود گفت:

- پس حتماً قاتل الان اينجاست.

تايلر گفت:

- زياد سخت نيست حدس بزنيم کي آقاي تانر را کشته. کسي که ازش متنفر بوده، کسي

که

همييشه باهاش بحث مي کرده.کسي که امشب هم باهاش بحث مي کرد. من خودم ديدم...

النا با خودش فكر کرد که آدم گرگي اي که در محوطه درويدها ديده تايلر بوده، اما تايلر

که جز هييت برگزاري نبود و حق نداشت قبل از مهمان ها بيايد تو.

تايلر ادامه داد:

- کسي که سابقه اعمال خشونت هم داشته. کسي که همه مون مي شناسيم و مي دونيم

که فقط براي آدم کشي به فلس چرچ اومده. النا با ترس و عصبانيت گفت:

- تايلر تو معلوم هست چي داري مي گي؟ تو

زده به سرت؟

تايلر بدون اين که نگاهي به او بيندازد اشاره اي به النا کرد و گفت:

- اين هم دوست دخترشه که يكم روش تعصب

داره.

- خيلي دور برداشتي تايلر. تو هيچي نمي دوني.

صدا از پشت سر النا مي آمد. النا برگشت و

دومين آدم گرگي را پشت سر خود ديد. تايلر گفت:

- خيلي خب پس چرا تو نمي گي که چي مي دوني؟ تو مي دوني سالواتوره اهل کجاست؟

خانواده اش کجان؟ اين همه پول رو از کجا آورده؟

تايلر سپس بقيه ي جمعيت را مخاطب قرار داد:

- کي در مورد اون چيزي مي دونه؟

ديگران فقط سر تكان مي دادند. النا در چهره آنان عدم اعتماد را مي خواند.

آن ها ديگر به هيچ کس و هيچ چيز اعتماد نداشتند. مخصوصاً به چيزهاي عجيب و

آدمهاي غريبه. و استفان غريبه بود و رفتاري متفاوت داشت. دختري که کيمونو پوشيده

بود

گفت:

- من يه شايعه شنيدم...

تايلر گفت:

- همه مون فقط شايعه شنيديم. هيچ کس حقيقت رو راجع به اون نمي دونه، اما من يه

چيزي

رو مي دونم. اولين حمله ي توي قبرستون درست زماني شروع شد که استفان اومد اين

جا. جمعيت با هم شروع کردن به حرف زدن و در همهمه آن ها النا هم حتي از اين

همزماني

شوکه شده بود. تمام اين حرف ها مسخره بود. همه اش يك اتفاق بود که ورود استفان با

شروع

حمله ها همزمان شود، اما حرف تايلر درست بود.

تايلر فرياد زد:

- بذارين يه چيز ديگه هم بهتون بگم... گوش کنين... بذارين بگم...

تايلر صبر کرد همهمه ي جمعيت خوابيد. سپس

گفت:

- شبي که به ويكي بنت حمله شد استفان سالواتوره توي قبرستون بوده.

مت گفت:

- آره داشته توي قبرستون دهن تو رو سرويس مي کرده.

صداي مت اما قوت هميشگي اش را نداشت و تايلر آه انگار منتظر شنيدن همين حرف

بود گفت:

- بله توي قبرستون تقريباً من رو کشت و امروز هم يه نفر اين جا کشته شده. من نمي

دونم شما چي فكر مي کنين اما من فكر مي کنم کار اونه. اون از هر دو تاي ما بدش

مي اومد. يك نفر از بين جمعيت فرياد زد:

- استفان الان کجاست؟

تايلر گفت:

- اگر کار اون باشه هنوز همين جاست. بياين بگرديم پيداش کنيم.

النا فرياد زد:

- استفان هيچ کاري نكرده تايلر.

اما صداي جمعيت از صداي او بلندتر بود. همه حرف تايلر را تكرار مي آردند.

- پيداش کنيم، بگرديم پيداش کنيم. در چهره هايي که در استون هينج جمع شده بودند

بيشتر از هميشه عدم اعتماد ديده مي شد. النا خشم و ميل به انتقام را در چهره آن ها

مي خواند.

ديگر کسي نمي توانست اين خشم و انتقام را کنترل کند.

تايلر گفت:

- النا بگو استفان کجاست؟

لحنش آشكارا پيروزمندانه بود و داشت از اين

پيروزي لذت مي برد.

النا گفت که نمي داند. دلش مي خواست با مشت بكوبد توي صورت تايلر يك نفر گفت:

- حتماً توي سالنه. حتما همين جاست.

و بعد جمعيت شروع کرد به گشتن، اشاره کردن، بحث کردن و باز هم گشتن.

قلب النا انگار مي خواست از جا کنده بشود. اين آدم ها ديگر آدم نبودند. بمب بودند.

النا نمي دانست اگر استفان را پيدا کنند چه بلايي سرش مي آورند. اگر هم سعي مي کرد

برود

و به او هشدار بدهد تنها راه را به آن ها

نشان داده بود. با نااميدي به اطراف نگاه کرد. باني هنوز هم داشت به صورت آقاي تانر

نگاه مي کرد. نمي توانست از او کمك بخواهد. دوباره به جمعيت نگاه کرد و مت را بين

آن ها ديد.

النا با نگاهش به مت مي گفت آه کاري بكند. او که اين حرف ها را نبايد باور کرده باشد.

اما در نگاه مت تنها آشفتگي و تعجب را مي شد ديد.

النا با نگاهش به مت مي گفت:

- خواهش مي آنم. تنها تو مي توني به استفان کمك آني، حتي اگه باور نكني که اون بي

گناهه. بهش اعتماد کن... خواهش مي کنم... و بعد طرز نگاه مت عوض شد. کمي با اخم

به

النا نگاه کرد و بعد سرش رابه نشانه ي تاييد تكان داد و بعد رفت و در دل جمعيت

عصباني ناپديد شد. مت راهش را از بين جمعيت باز کرد تا به آن طرف سالن رسيد. چند

تا از بچه هاي سال

پاييني در رخت کن ايستاده بودند. مت با عصبانيت به آن ها دستور داد که بروند و

پارتيشن هايي را که افتاده بود درست کنند. وقتي آن ها کمي دور شدند، مت به سرعت

در رخت کن را باز کرد و رفت تو. توي رخت کن کسي را نديد. اول فكر کرد استفان سر

و صداها را شنيده و رفته، اما کمي بعد بر کف رختكن، پيكري پوشيده در زير کتي بلند و

مشكي را ديد.

- استفان؟ چي شده، حالت خوبه؟

براي يك لحظه مت فكر کرد که دارد به جسدي ديگر نگاه مي آند، اما چند لحظه بعد

استفان تكان خورد.

- حالم خوبه.

اما اصلاً به نظر نمي آمد که حالش خوب باشد. صورتش مثل گچ سفيد شده بود و مردمك

هايش

گشاد شده بودند. نگاهش بي حالت بود. استفان گفت:

- ممنونم.

- فعلاً اين چيزا باشه براي بعد. بايد همين الان از اين جا بري. سر و صدا رو مي

شنوي؟ دنبال تو مي گردن.

- کي دنبال من مي گرده؟

لحن استفان همچنان آرام بود.

- همه. مهم نيست کي. بلند شو بايد زودتر از اين جا بريم.

موقعي که استفان داشت بلند مي شد مت ماجرا را برايش توضيح داد.

- يه نفر کشته شده. اين بار به آقاي تانر حمله کردن. آقاي تانر مرده. همه فكر

مي کنن تو اونوکشتي. بالاخره چهره بي حالت استفان تغيير کرد.

ظاهراً عمق نگراني مت را فهميده بود. مت شانه هاي استفان را گرفت و گفت:

- من مي دونم کار تو نيست. بقيه هم وقتي عقل شون بياد سر جاش مي فهمن آه کار تو

نبوده، اما الان تو بايد بري.

- آره بايد برم. ظاهراً هوشياري استفان دوباره برگشته بود.

- آره از اين جا مي رم.

- استفان...

- مت...

مت مي ديد که رنگ چشمان سبز استفان روشن تر مي شد. نمي توانست به چيزي غير

از آن ها

نگاه آند:

- النا جاش امنه؟ خواهش مي کنم مراقبش باش.

- استفان چي داري مي گي؟ تو آه کاري نكردي.

فقط چند ساعت قراره ازش دور باشي.

- مت! ازت خواهش مي کنم مراقبش باشي.

مت که هنوز به چشم هاي استفان نگاه مي آرد يك قدم به عقب رفت و بعد به آرامي

گفت:

- باشه هر چي تو بگي.

و استفان رفت.

النا ميان پليس ها و پدر و مادرها ايستاده بود. دلش مي خواست يك لحظه رهايش مي

کردند تا از آن جا برود. مي دانست که مت به استفان هشدار داده و او به موقع از آن جا

رفته است.

هر چند که هنوز نشده بود با مت صحبت کند اما از نگاهش مي خواند که موفق شده.

بالاخره وقتي جسد را آوردند توانست از ميان پليس ها و بقيه خودش را جدا کند و به مت

برساند.

مت گفت:

- استفان رفت، ولي گفت که مراقب تو باشم و

من هم مي خوام که اين جا بمونم.

النا آهسته گفت:

- بموني که مراقب من باشي؟ باشه، مي فهمم.

و بعد از چند لحظه مكث ادامه داد:

- مت من بايد برم دستام رو بشورم، دستاي خوني باني رو گرفتم، خودمم خوني شدم اين

جا باش الان بر مي گردم.

مت مي خواست با او مخالفت کند اما النا ديگر رفته بود. دستانش را بالا گرفته بود تا

بقيه بفهمند که چه دليلي براي رفتن دارد. رسيد به رخت کن دخترها. يكي از معلم ها که

آن جا

ايستاده بود اجازه داد النا برود داخل. النا رفت داخل رخت آن اما آن جا نماند. از در عقبي

وارد راهروي مدرسه شد و از آن جا راهش را در تاريكي شب ادامه داد.

***

استفان يكي از قفسه هاي کتاب خانه را گرفته بود و با خشم آن را تكان مي داد.

- احمق بي شعور.

کتاب ها و کاغذها مي ريخت روي زمين.

- ديوانه، رواني، نفهم، الاغ، احمق احمق

احمق. من چطور مي تونم اين قدر احمق باشم؟ مي خواي يه جا برا خودت بين آدما

پيدا کني؟ مي خواي تو رو بين خودشون بپذيرن؟ مگه نمي دوني که غير ممكنه؟ يكي از

سطل ها را برداشت و آن را به گوشه اتاق پرت آرد. سطل به ديوار و سپس به يكي از

پنجره هاي بزرگ اتاق خورد و آن را شكست. - احمق... احمق... چه کسي دنبال او بود؟

مت گفته بود همه. مت گفته بود که باز هم به کسي حمله شده. مت گفته بود که همه

خيال مي آنند آه کار اوست.

- ديگه چطور مي خواي توجيه کني که چي شده؟

استفان يادش مي آمد که دوباره احساس شديد

ضعف داشته، آن قدر که افتاده روي زمين و به خودش مي پيچيده تا اين که تاريكي

دوباره او را در بر گرفته. وقتي دوباره به خودش آمده مت را ديده بود که مي گفت به

انسان ديگري حمله شده و اين بار نه فقط خون او که زندگي اش را هم گرفته بودند.

- ديگه نمي توني خودت رو توجيه کني. تو کشتي اش استفان. تو قاتلي. قاتل درون او

بود. شيطاني زاييده ي دنياي شب، فرزند جهان سايه ها، که فقط بايد همان جا مي ماند و

شكار مي کرد. استفان بايد ميل به کشتن را در اين شيطان ارضاء مي کرد. بايد ذات

مرگ بار او را در خويش تحمل مي کرد. استفان نمي توانست چيزي را تغيير بدهد. بايد

سعي مي کرد از آن لذت ببرد، اما استفان لذت نمي برد. رنج مي کشيد. او اين شيطان را

به شهر آورده و رهايش کرده بود. افسارش را باز گذاشته بود تا هر کاري که مي خواهد

بكند و حالا اين نيروي دروني حتي بر خود او هم فائق آمده بود.

استفان تشنه بود. رگ هايش مثل کانال هاي خشك آب نياز به مايعي داشتند که در آنها

جاري بشود. به خون نياز داشتند. استفان خون مي خواست. بايد به اين فرزند دنياي شب

که در دل

داشت غذا مي رساند

تمام چراغ هاي مهمان خانه خاموش بود. النا در زد اما کسي در را باز نكرد. النا در را

به داخل فشار داد. باز بود. مهمان خانه تاريك و ساکت بود. به سمت پله ها رفت. طبقه

بالا هم هيچ چراغي روشن نبود. النا دنبال راه پله مخفي بود. نوري از داخل يكي از درها

مي آمد. راه پله مخفي پشت همان در بود. ديوارها انگار از هميشه به هم نزديك تر

بودند. راهرو خيلي تنگ به نظر مي رسيد. نور از زير در اتاق استفان مي آمد. النا با

انگشت به در زد و آرام گفت:

- استفان.

جوابي نيامد. النا کمي بلندتر گفت:

- استفان منم.

باز هم جوابي نيامد. النا دستگيره در را

چرخاند و آرام در را باز آرد.

- استفان...

اتاق خالي بود. همه جا بهم ريخته بود. انگار توي اين اتاق طوفان آمده باشد. تمام

وسايل

ريخته بودند اين طرف و آن طرف. افتاده بودند روي مجسمه فرشته ها. درهاشان باز

بود و

محتويات شان ريخته بود آف اتاق. يكي از پنجره ها شكسته بود. تمام وسايل عتيقه و

قيمتي استفان مثل آشغال افتاده بودند اين گوشه و آن گوشه. النا ترسيده بود. خشونت و

خشم زيادي مي خواست تا يك نفر چنين بلايي را سر اتاق خودش بياورد.

النا دوباره ياد حرف تايلر افتاد. يك نفر که سابقه اعمال خشونت هم داشته.

«. نه من اهميتي نمي دم » : النا با خودش گفت

خشم در وجودش جانشين ترس شد.

- ديگه به هيچ چيزي اهميت نمي دم. استفان

فقط مي خوام ببينمت کجايي؟

دريچه روي سقف باز بود. و باد سردي به داخل مي آمد. النا نگاهي به آن انداخت اما

سقف خيلي بلند بود. النا قبلاً از نردبان بالا نرفته بود. اين دامن بلند بالا رفتن از نردبان

را سخت تر هم

مي کرد. بالاخره رسيد به سقف. پيكر سياه رنگي گوشه پشت بام ديد و به سرعت به

طرفش رفت.

النا آمد بگويد:

- استفان من اومدم تا...

آه ناگهان رعد و برقي در آسمان زد و النا جمله اش را خورد. پيكر سياه رنگ گوشه

پشت

بام به سمت او چرخيد و بعد انگار ترسناك ترين آابوس هاي النا به سراغش آمده بودند.

آن قدر شوکه بود که حتي نمي توانست جيغ بكشد.

- آه خداي من.

مغزش هيچ توضيحي براي آن چه چشمانش مي ديد نداشت. نه نه نبايد اين صحنه را مي

ديد

نبايد آن چه را که مي ديد باور کند. اما ديگر دير شده بود. انگار آن رعد و برق تمام

جزئيات آن لحظه را در ذهنش براي هميشه ثبت کرده بود.

استفان. استفان با آن لباس هاي هميشگي؛ آُت چرم و يقه ي بالا داده اش. استفان با آن

موهاي مشكي موج دارش که انگار بخشي از آسمان شب بودند آن جا ايستاده بود و تا

نيم رخ سمت او چرخيده بود. بدنش مثل بدن يك حيوان خم بود و دندان هايش را با خشم

به او نشان مي داد. و خون... آن لب هاي زيبا و آن چهره ي باوقار پُر از خون بود.

خون روي پيراهن سفيد زير آُتش هم ريخته بود. دندان هاي بيرون داده اش هم خوني

بودند. در دستانش بدن بي جان يك قمري بود. بادي شديد شروع به وزيدن کرد. النا

دوباره زير لب گفت:

- آه خداي من.

و همين طور مي گفت و قدم به قدم عقب مي رفت.

بدون آن که بداند چه کار دارد مي کند. مغزش هنوز با شك حاصل از اين ترس لحظه اي

کنار نيامده بود. چيزي در ذهنش بود که مي النا احساس موشي را داشت که به خانه ي

گربه آمده باشد. چيزي را که مي ديد باور نمي کرد. نمي خواست باور

کند. قلبش انگار ايستاده بود. به سختي نفس مي کشيد.

- خداي من...

- النا.

ترسناك تر از فهميدن اين بود که چطور آن صورت در هم فرو رفته، با نگاه حيواني اش

از هم باز شد و خشم در چهره ي او جاي خودش را به تاسف و ترس داد.

- النا... خواهش مي کنم... النا... نه.

- خداي من... نه...

النا دلش مي خواست جيغ بزند و خودش را راحت کند اما راه گلويش انگار بسته شده

بود. يك

قدم ديگر به عقب رفت. استفان برگشت و خواست که به طرفش برود.

- نه.

آن حيوان عجيب، آن موجود ترسناك با صورت استفان. باز هم قدمي به طرفش گذاشت.

- النا خواهش مي کنم... النا مراقب باش.

آن حيوان داشت به سمتش مي آمد، با آن چشم هاي براقش. النا باز هم عقب رفت و بعد

احساس کرد تعادلش دارد بهم مي خورد. استفان دستش را به طرف او دراز کرد. آن

دست هاي زيبا که زماني با آرامش در گيسوان النا فرو مي رفتند و نوازش مي کردند

اکنون با حالتي حيواني و ترسناك به سمتش دراز شده بودند.

النا بالاخره توانست چيزي بگويد:

- به من دست نزن.

و بعد بالاخره توانست جيغ بزند. دستش را گذاشت روي حفاظ آهني لبه پشت بام و شروع

کرد

به جيغ زدن. حفاظ آهني تقريباً يك قرن و نيم مي شد که آن جا بود. حفاظ قديمي طاقت

وزن

النا را نداشت. النا يك لحظه احساس کرد که حفاظ دارد مي شكند. صداي چرق چرق

شكستن آن ميان جيغ هاي النا شنيده نمي شد و وقتي النا به آن نگاه کرد ديگر چيزي

زير دستش نبود.

چيزي نبود که به آن چنگ بزند. داشت مي افتاد. در آن لحظه النا ابرها را ديد، ابرهاي

تيره

و پُر پُشت که آسمان را پوشانده بودند. آن ها احتمالاً آخرين چيزي بودند که قبل از

پيوستن

به ابديت مي ديد و بعد افتاد. النا افتاد. منتظر بود چند لحظه بعد برخورد با زمين را حس

کند اما ناگهان حضور دستاني را دور خود

احساس کرد، دستاني که او را در ميان هوا و زمين گرفته بودند و صداي نفس هاي

کسي را

شنيد و بعد آن بازوها تنگ تر او را در ميان گرفتند و بعد همه چيز همان جور ماند. النا

بي حرآت در ميان آن دست ها بود، دستهايي که مادرانه او را در ميان گرفته بودند و از

او محافظت مي کردند، دست هايي که سعي داشتند به او بگويند معجزه اتفاق مي افتد.

النا از پشت بام يك خانه سه طبقه افتاده بود و هنوز زنده بود. داشت نفس مي کشيد و

حالا ايستاده بود توي باغچه ي حياط جلو مهمان خانه و ميان هياهوي آسمان و رعد و

برق هايش ساکت بود. باد برگ ها را مي ريخت روي زمين، جايي که قاعدتاً الان بايد

جسم بي جان او آن جا مي بود. آرام چشمانش را باز کرد و به بالا نگاه آرد

«. استفان » : تا ببيند چه کسي نجاتش داده آن شب آن قدر ترس را تجربه کرده بود، آن

قدر چيزهاي عجيب ديده بود، آن قدر جيغ زده بود که ديگر رمقي نداشت. فقط با تعجب زُل

زده بود

به استفان. در چشم هاي استفان غم عجيبي بود. آن چشم ها که قبلاً آن گونه مي

درخشيدند اکنون تاريك و بي فروغ شده بودند. استفان نااميد بود، مثل شب اولي که او را

توي اتاقش ديده بود، اما اين بار صدها بار بيشتر نااميد بود. تنفر از خود با پريشاني، در

نگاه موج مي زد. انگار

مي خواست خودش را به خاطر ترساندن النا تكه تكه کند. النا طاقت آن نگاه هاي پُر از

حسرت

و پشيماني را نداشت.

- استفان

انگار غم چشمان استفان به او هم سرايت کرده بود. روي لب هاي استفان هنوز هم لكه

هاي خون را مي شد ديد. النا با او احساس همدردي مي کرد، همدردي با او که اين گونه

تنها و اين

گونه بيگانه بود.

- آه استفان.

استفان اول چيزي نمي گفت. خجالت مي کشيد چيزي بگويد، ولي بالاخره گفت:

- بيا.

و به سمت مهمانخانه راه افتاد. وقتي به طبقه سوم اتاق او رسيدند استفان از

اين که النا را به اتاقي چنين نامرتب آورده بود کمي معذب بود. از بين تمام آدم ها النا

تنها کسي بود که استفان نمي خواست هيچ وقت آن جا را اين گونه آشفته ببيند، اما

بالاخره

که يك روز اين اتفاق مي افتاد. يك روز النا بايد راز او را مي فهميد.

النا آرام و همچنان بهت زده به سمت تخت رفت و روي آن نشست. و بعد استفان را نگاه

کرد.

فقط توانست يك جمله بگويد:

- برايم تعريف کن.

استفان لبخندي زد، اما النا جوابي به لبخند تلخ النا نداد و همين باعث شد که بيشتر

ازخودش بدش بيايد.

- چي مي خواي بدوني؟

و پايش را گذاشت روي در يكي از بشكه ها. النا داشت به اطراف اتاق نگاه مي کرد.

استفان گفت:

- کي اين جا رو بهم ريخته؟ خودم ريختم. النا در حاليکآه به بشكه هاي افتاده روي

زمين نگاه مي آرد گفت:

- خيلي قوي هستي.

و بعد انگار که ياد صحنه افتادن روي از پشت بام افتاده باشد ادامه داد:

- خيلي هم سريع هستي.

- از انسان ها قوي ترم.

و تاکيد جمله اش روي کلمه ي انسان ها بود. چرا النا داشت از او تعريف مي کرد؟ چرا

مثل

قبل ديگر جيغ نمي زد و از دستش فرار نمي کرد؟ استفان ديگر سعي نمي آکرد افكار النا

را

بخواند.

- عكس العمل هاي من سريع تره. بايد هم باشه، چون من يه شكارچي ام. آمي خشونت

در لحن صدايش بود. چيزي در نگاه النا بود که باعث مي شد استفان مدام ياد صحنه

روي پشت بام بيفتد. النا داشت به دهان

او نگاه مي کرد. استفان دستش را روي دهانش گذاشت و سمت پارچ آبي که گوشه ي

اتاق بود

رفت. مي توانست هنوز هم نگاه هاي النا را حس کند که داشت او را مي پاييد که آب را

چگونه

مي خورد و دندان ها و لبانش را با زبانش پاك مي کند.

هنوز هم برايش طرز فكر النا در مورد خودش مهم بود.

النا پرسيد:

- تو مي توني چيزاي ديگه هم بخوري؟

استفان به آرامي جواب داد:

- من به غذاهاي ديگه احتياج ندارم. و بعد برگشت و به النا نگاه کرد که ترس

دوباره وجودش را فرا مي گرفت.

- تو گفتي که من سريع ام، اما اين طور نيست

موجودات زنده براي زنده موندن لازمه سريع باشن. من اين طوري نيستم.

استفان ديد که النا دارد به آرامي مي لرزد،

اما صدايش آرام بود و چشم از او بر

نمي داشت.

- برايم تعريف کن. بهم بگو استفان من حق دارم بدونم. صداي استفان خسته بود و به

زحمت جملات را ادا مي کرد. استفان به شيشه شكسته چشم دوخت و بعد برگشت و به

النا گفت:

- من در اواخر قرن پانزدهم به دنيا اومدم.

باور مي کني؟

النا نگاهي به اطراف انداخت. به اشيايي که خشم استفان آن ها را به گوشه ي اتاق

پرت

کرده بود. سكه هاي فلورانسي، جام قديمي با سنگ عقيق رويش و آن خنجر مرصع

- بله.... باور مي کنم.

- مي خواي بيشتر بدوني؟ مي خواي بدوني چطوري اين جوري شدم؟

النا سري تكان داد و استفان به سمت پنجره برگشت. چگونه مي توانست به او حقيقت را

بگويد؟

او سال ها از جواب دادن به اين سوالات طفره رفته بود، اما بايد همه چيز را مي گفت.

بايد

تمام اسرار را مي ريخت بيرون. استفان مي خواست النا حقيقت را بداند، حتي اگر گفتن

حقيقت النا را از او دور مي کرد. بايد خودش را به النا نشان مي داد، خود واقعي اش

را...

استفان از پنجره به تاريكي بيرون خيره شد. در آسمان شب هر از گاهي برقي، سياهي

را

پاره مي کرد. استفان شروع به صحبت کرد. نااميدانه حرف مي زد، بدون احساس، اما

انتخاب کلماتش دقيق بود. از پدرش گفت، يك مرد واقعي دوره ي رنسانس، از روزگار

مردم در

فلورانس و رابطه شان با دولت آن زمان ايتاليا. از مطالعاتش گفت و از آرزوهايش و

از برادرش گفت که با او خيلي فرق داشت و از رابطه تيره و تار بين شان.

- نمي دونم چرا ديمون از من متنفر بود،

هميشه همين طوري بود. از وقتي يادم مياد رابطه ي ما با هم خوب نبود. شايد به اين

دليل که مادرم بعد از به دنيا آوردن من هميشه مريض بود و چند سال بعد هم مرد.

ديمون خيلي به مادر علاقه داشت و من هميشه حس مي کردم که او من رو مقصر مي

دونه.

استفان مكثي کرد و آب دهانش را قورت داد و سپس گفت:

- چند وقت بعد هم قضيه اون دختر پيش اومد.

النا پرسيد:

- هموني که من تو رو يادش مي ندازم؟

- بله.

النا با ترديد پرسيد:

- هموني که اين حلقه رو به تو داده؟

استفان نگاهي به حلقه نقره اي توي دستش کرد و بعد دوباره به چشمان النا نگاه کرد و

بعد

از زير پيراهنش زنجيري را بيرون آورد که حلقه ديگري از آن آويزان بود.

- اين حلقه هم مال اونه. بدون اين طلسم ما

زير نور آفتاب مي ميريم. انگار توي آتيش افتاده باشيم.

- پس اون هم... مثل تو بود؟

- اون من رو مثل خودش کرد.

و بعد استفان با دودلي از زيبايي و وقار کاترين برايش گفت و از عشقش به او و از

عشق

ديمون به او.

- کاترين خيلي متشخص بود. تاثير زيادي روي

آدم مي گذاشت، روي هر کسي از جمله برادر خود من. اما در نهايت ما به کاترين گفتيم

که خودش بايد انتخاب کنه و بعد اون اومد پيش من.

خاطره ي آن شب شيرين و ترسناك دوباره به سراغش آمد. آن شب استفان خيلي

خوشحال بود و احساس غرور مي کرد. سعي کرد احساس آن شبش را براي النا توضيح

دهد. آن شب و حتي صبح روز بعدش به شدت خوشحال و سرمست بود.انگار بزرگترين

سعادت ممكن در زندگي نصيبش شده بود.

تمام آن اتفاقات برايش مثل يك رويا بود، اما زخم هاي روي گردنش واقعي بودند. برايش

خيلي

عجيب بود که جاي آن زخم ها درد نمي کرد و تقريباً خوب شده بودند. ديمون تمام روز

خانه نبود اما درست زماني که قرار گذاشته بودند در باغ جلو خانه همديگر را ببينند

پيدايش شد. ايستاده بود کنار يكي از درخت ها و دکمه ي آستينش را مي بست. کاترين

دير کرده بود.

استفان گفت:

- شايد خسته بوده.

و به آسمان نارنجي رنگ که کم کم داشت سياه مي شد نگاه کرد. نمي توانست لذت و

شرمي را

که در لحن صدايش بود حذف کند:

- شايد لازم بوده که بيش تر از قبل استراحت کنه. ديمون با اخم به او نگاه کرد و گفت:

- شايد.

و انگار ديمون مي خواست حرفش را ادامه بدهد که صداي نزديك شدن قدم هايي را

شنيدند و بعد

کاترين را ديدند که از پشت رديف بوته ها دارد به سمت شان مي آيد. کاترين همان لباس

سفيدي را پوشيده بود که او را مثل فرشتگان زيبا مي کرد.

- از من خواسته بوديد که انتخاب کنم.

کاترين نگاهي به استفان و سپس به برادرش انداخت و ادامه داد:

- و حالا در ساعتي که تعيين کرده بودم آمده

ايد تا من نتيجه را بگويم. کاترين سپس انگشتري را که توي انگشتش بود به آن ها

نشان داد. سنگي که روي انگشتر بود مثل آسمان بعدازظهر آبي تيره بود.

- هر دوي شما اين انگشتر را قبلاً ديده ايد و

مي دانيد من بدون آن مي ميرم. ساختن اين طلسم راحت نيست، اما خوشبختانه خدمتكار

من گودرين در اين امور خيلي تخصص دارد و در فلورانس جواهر سازهاي ماهري پيدا

مي

شوند.

استفان که انتخاب کاترين را مي دانست بي حوصله به اين مقدمات گوش مي کرد اما

وقتي که

کاترين برگشت و به او لبخند زد مشتاقانه تر به حرف هاي او گوش سپرد.

- و حالا من هديه اي براي شما دارم.

کاترين سپس دست ديگرش را بالا آورد و انگشتري را که توي مشتش بود به آن ها

نشان داد.

انگشتر دقيقاً مثل قبلي بود، فقط کمي بزرگ تر و سنگين تر به نظر مي رسيد. سنگ

روي انگشتر همان بود اما جنس اين يكي به جاي طلا از نقره بود. کاترين آن را به

سمت استفان گرفت و

گفت:

- فقط در نور روز به اين احتياج پيدا ميکني. الان شايد مشكلي نداشته باشي اما خيلي

زود خودت مي فهمي، کم کم مي فهمي.

غرور و هميجان مانع از آن مي شد که استفان بتواند چيزي بگويد، همين جا جلو

ديمون. اما

کاترين برگشت و به ديمون گفت:

- اين هم براي تو.

استفان يك لحظه فكر کرد که گوش هايش به او خيانت کرده اند. چگونه مي شد که

کاترين با

اين لحن مهربان ديمون را خطاب کرده باشد.

- تو هم به زودي به اين احتياج پيدا ميکني.

چشم هاي استفان هم حتما به او خيانت کرده بودند. کاترين انگشتري همانند مال او به

ديمون داد. اما اين امكان نداشت. سكوت همه جا را فرا گرفت. سكوت مطلق. انگار دنيا

به

آخر رسيده بود.

- کاترين...

استفان بالاخره سكوت را شكست.

- چرا به اون هم انگشتر مي دهي، وقتي که ماکبا هم...

ديمون حرفش را بريد:

- شما با هم؟

استفان با عصبانيت به او نگاه کرد و گفت

- ديشب کاترين آمد پيش من. يعني که من را انتخاب کرده. ديمون دست برد و يقه ي

لباسش را باز ک رد. زير يقه ي او، پايين گردنش، جاي دو زخم کوچك بود. دو زخم مانند

زخم هاي استفان. استفان چيزي را که مي ديد باور نمي آرد. با

حسرت سرش را تكان داد:

- اما آاترين... من که ديشب خواب نديدم...

تو ديشب با من بودي.

- من پيش هر دوي شما اومدم.

در صداي کاترين هيچ حسي نبود. انگار مي دانست استفان اين سوال را خواهد پرسيد و

انگار که هزار بار با خودش اين سوال را جواب داده بود. کاترين لبخندي ديگري به

ديمون و

سپس به استفان زد.

- انتخاب من اين است. من هر دوي شما را

دوست دارم. با اين که خيلي ضعيف شدم که در يك شب با دو نفر خون مبادله کردم ولي

راضي ام و احساس خوبي دارم. هيچ کدام از شما را نمي خواهم از دست بدهم و هيچ

کدامتان را هم ترك نمي کنم. ما سه تا هميشه با هم هستيم و تا هميشه راضي و

خوشبخت خواهيم بود.

استفان پرسيد:

- راضي و خوشبخت؟

- بله هر سه تاي ما دوستان خوبي براي هم خواهيم بود. دوستاني که هميشه سعي

ميکنند همديگر را خوشحال کنند. در صدايش لحن اميدوارانه اي بود که هميشه در

چشمانش موج مي زد، همرا با لذتي کودکانه. انگار تمام اين بازي بچه گانه اي است که

قرار است تا ابد ادامه پيدا کند.

- ما تا ابد زنده مي مانيم. هيچ وقت مريض نمي شويم، پير نمي شويم، شكسته و زشت

نمي شويم. اين انتخاب من است. انتخابي براي خودم و براي شما. ديمون هم که از کار

کاترين ناراحت بود با

عصبانيت گفت:

- من چطور مي توانم کنار او راضي و خوشحال و خوش بخت باشم؟ اين بچه فقط بين ما

فاصله مي اندازد. اين احمق که مثل ارزش هاي فلورانس مسخره است از دنيا چيزي

نميداند. من به زور مي توانم حضورش را در خانه تحمل کنم. به خدا بدم مي آيد اگر يك

بار ديگر بخواهم ببينمش يا صدايش را بشنوم.

استفان گفت:

- من هم همين طور.

استفان با خودش فكر کرد اين ها همه اش تقصير ديمون است، حتماً چيزي به کاترين

خورانده؛حتماً دارويي به او داده که اين کارها را مي کند و اين حرف ها را مي زند.

- نمي توانم يك لحظه ديگر تحملت کنم.

ديمون که منتظر همين بود گفت:

- پس برو شمشيرت را بياور. البته اگر بتواني پيدايش کني.

و بعد پوزخندي به او زد.

- ديمون، استفان، خواهش مي کنم بس کنيد. نه خواهش مي کنم.

و بعد کاترين بين آن ها ايستاد و بازوي استفان را گرفت. به چشم هاي آن ها نگاه کرد

که سرشار از خشم بود و بعد زد زير گريه.

- به چيزي که مي گوييد فكر کنيد. شما برادر هستيد.

ديمون با نفرت نگاهي به استفان کرد و گفت:

- تقصير من نبود که برادر اين شدم.

- مي شود لطفاً کوتاه بياييد به خاطر من ديمون... استفان؟ خواهش مي کنم. بخشي از

وجود استفان به او مي گفت نگذارد اين دختر پيش از اين اشك بريزد. غرورش را زير پا

بگذارد و به خاطر او کوتاه بيايد اما بخش ديگر وجود او آن قدر از عصبانيت پُر بود که

تنها مي خواست ديمون را از ميان بردارد. ديمون هم همين طور بود.

- نه... نمي توانيم. کاترين فقط يكي از ما

بايد بماند. ما تو را نمي توانيم با هم داشته باشيم. قطره هاي درشت اشك از روي

صورت کاترين سُر مي خوردند و يقه ي لباس سفيدش را خيس مي کردند. هق هق آنان

پايين دامنش را بلند کرد و بعد دويد و از آن جا رفت.

استفان به النا گفت:

- بعد ديمون حلقه اي که کاترين داده بود

گرفت و دستش کرد. احساس شديدي در لحن تعريف کردنش بود.

- و بعد به من گفت که کاترين مال منه برادر

و رفت. استفان به النا نگاه کرد و انگار تازه از تاريكي وارد روشنايي شده باشد چندين

بار پلك زد و چشمانش را باريك کرد. النا هنوز هم نشسته بود روي تخت و با آن چشم

هايش که همانند چشم هاي کاترين بودند به استفان نگاه مي کرد. چشمانش حالا که

سرشار از ترس و افسوس بودند بيشتر به چشم هاي کاترين شبيه شده بود، اما النا از

پيش استفان نرفته بود،

فرار نكرده بود. مانده بود و با او حرف مي زد.

- و بعد چي شد؟

استفان انگشت هايش را در هم فرو برد و بعد از کنار پنجره آمد اين طرف. در ذهنش به

خاطره اي رسيده بود که توان به ياد آوردنش را نداشت. اصلاً نمي خواست آن را تعريف

کند اما نمي شد که واقعه را نيمه کاره رها کرد. النا از او بقيه داستان را مي خواست.

اما استفان چطور مي توانست النا را تا اعماق تاريكي ببرد و ترسناك ترين لحظات

عمرش را براي او نمايان کند.

- نه نمي تونم... نمي تونم بگم.

- نه استفان تو بايد تا آخرش داستان رو براي من تعريف آني. من مي خوام وارد اين

حصار بشم که دور خودت کشيدي. از چي ميترسي؟ بذار من هم ترسات رو ببينم. بايد

ببينم. من بايد آخر داستان رو بدونم. استفان نفرت را احساس مي کرد. نفرت از روزي

که هم پايان بود و هم آغاز. النا دست او را گرفت. استفان از دست هاي او نيرو گرفت،

با دست هايش گرم شد. چشم هاي النا از او مي خواست ادامه دهد.

- مي خواي بدوني بعدش چي شد؟ مي خواي بدوني سرنوشت اترين چي بود؟

النا سر تكان داد. خيلي ضعيف شده بود. توان پذيرش اين همه اتفاق را در يك شب

نداشت اما بايد تا آخرش مي رفت. استفان گفت:

- حالا که مي خواي پس مي گم. روز بعد کاترين مرد. من و برادرم ديمون کاترين رو

آشتيم.

النا ناگهان شل شد. با صدايي لرزان پرسيد:

- جدي که نمي گي؟ استفان من تو رو ميشناسم، تو نمي توني چنين کاري کرده باشي؟

بگو که جدي نمي گي. استفان سرش را انداخت پايين. النا به خاطر آورد که چطور

استفان روي پشت بام خون آن پرنده ي کوچك را مي مكيد. استفان انگار داشت کف اتاق

صحنه اي را که سال ها قبل اتفاق افتاده بود مي ديد.

- اون شب وقتي رفتم توي تخت. اميدوار بودم

کاترين باز هم بياد. حس مي کردم چيزهايي توي من فرق کرده. توي تاريكي بهتر مي

ديدم. شنوايي ام هم بهتر شده بود. احساس قدرت بيشتري مي کردم. انگار به يك منبع

انرژ ي دست پيدا کرده بودم و گرسنه بودم به شدت گرسنه بودم. موقع شام احساس مي

کردم که غذاي معمولي سيرم نمي آکند. نمي دونستم چرا و بعد نگاهم افتاد به سفيدي

گردن يكي از دختراي خدمتكار. مي دونستم چرا دارم نگاش مي کنم و مي دونستم چي

مي خوام.

استفان نفس عميقي کشيد:

- اون شب سعي کردم به گرسنگي توجه نكنم، هر چند که تمام فكرم رو مشغول کرده

بود. سعي کردم به کاترين فكر کنم، دعا مي کردم که بياد پيشم. دعا مي کردم. استفان

لبخند کوتاه و تلخي زد و ادامه داد:

- اگه موجودي مثل من بتونه دعا کنه.

انگشتان النا که دست استفان را مي فشرد کرخت شده بودند اما او هنوز هم دست

استفان را گرفته بود و سعي مي کرد به او دلداري بدهد.

- ادامه بده استفان بگو...

استفان ديگر مشكلي در تعريف کردن داستان نداشت، انگار که ديگر حضور النا را

احساس نمي کرد.

- اون موقع ها هنوز بلد نبودم دعا کنم. صبح روز بعد احساس نيازم شديد تر شد، انگار

رگ هام خشك شده بودند. ديگه نمي شد بيشتر تحمل کرد. بايد بهشون خون ميرسوندم.

رفتم اتاق کاترين، رفتم ازش بخوام، بهشکالتماس کنم تا کمكم کنه اما... استفان چند

لحظه مكث کرد:

- اما ديمون قبل از من اومده بود اون جا.

بيرون اتاق بوديم. مي ديدم که ديمون بر خلاف من نيازش را سرکوب نكرده. اين رو از

پوست گل انداخته اش و جست و خيزهاش مي شد فهميد اما هنوز اون هم کاترين رو

نديده بود. ديمون به من گفت: اگه مي خواي در بزن اما اون خدمتكار هيولا نمي ذاره

بري تو. من در زدم که... ديمون يكي از اون خنده هاي شيطاني اش رو کرد و گفت:

خواستم بگم در زدم که مُرده رو بيدار کنم اما بيدار کردن مُرده ها به نظرم راحت تر از

بيدار کردن کاترين باشه و بعد گفت که دوتايي با هم زنده اش کنيم؟ آره؟ بِهِش دوباره

نيرو مي ديم. گوردين در رو باز کرد. صورتش مثل لعاب چيني سفيد بود، اما چشم هاش

سياه بودن. ازش پرسيدم مي شه بانو رو ببينم. انتظار داشتم که بگه آاترين خوابيده اما

گوردين به من نزديك شد و آهسته گفت که من به ديمون نگفتم اما به شما مي گم. خانم

توي اتاق نيست امروز صبح رفته توي باغ قدم بزنه، چون بايد فكري مي کرده، به

چيزي. من پرسيدم: صبح به اين زودي رفته؟ و گوردين گفت که آره و بعد نگاهي به

ديمون و من انداخت و گفت: بانو ديشب خيلي ناراحت بودن. تا صبح داشتن گريه مي

آردن. وقتي که اينو گفت احساس عجيبي به سراغم اومد. فقط خجالت و شرم نبود. ترس

بود. گرسنگي و ضعفم رو فراموش کردم. حتي دشمني ام با ديمون رو هم فراموش

کردم. احساس کردم اتفاق بدي قراره براي کاترين بيفته. برگشتم و به ديمون گفتم ما بايد

بريم و کاترين رو پيدا کنيم. ديمون بر خلاف هميشه مخالفت نكرد. با هم رفتيم باغ و

دنبالش گشتيم و صداش زديم. همه چيز اون روز

يادمه. نور خورشيد از لا به لاي شاخه هاي درختاي سرو و صنوبر مي تابيد. من و

ديمون دويديم سمت درختا. دنبال کاترين مي گشتيم. صداش مي زدم... النا لرزشي عصبي

در دستان استفان حس کرد. استفان به کندي نفس مي کشيد.

- تقريباً رسيده بوديم آخر باغ که يادم اومد

کاترين آجاي باغ رو بيشتر دوست داره. فقط از يك راه باريك مي شد رفت اون جا. کنار

درختاي ليمو. اسمشو صدا مي زدم و به اون طرف مي رفتم اما وقتي رسيدم نزديك

درختاي

ليمو صدام بند اومد. احساس کردم يه چيزي بهم مي گفت که نرم، نرم اون جا...

- استفان...

استفان محكم داشت دستان النا را فشار مي داد. لرزش عصبي اش يشتر مي شد. النا

دردش گرفت:

- استفان... لطفا ...

اما استفان حرف هاي او را نمي شنيد:

- همه چي مثل يه کابوس بود. همه چي اين قدر

کند اتفاق مي افتاد که انگار هيچ وقت قرار نيست تموم بشه. نمي تونستم برم اما بايد

مي رفتم جلو. با هر قدم ترسم بيشتر مي شد حسش مي کردم. بوش مي کردم. بوي

گوشت سوخته مي داد. نبايد مي رفتم. نبايد مي ديدم. صداي استفان بلندتر شده بود. بُريده

بُريده نفس مي کشيد. چشمانش کاملاً باز بودند، مثل يك بچه ترسيده بود. النا با دست

ديگرش انگشت هاي او را گرفت و سعي کرد آن ها را باز کند:

- استفان... تو ديگه اون جا نيستي...

نترس... تو پيش مني...

- نمي خوام ببينم اما مجبورم برم جلو. يه چيز سفيد اون جاست. يه چيز سفيد، زير درخت

ليمو، نبايد بهش نگاه کنم. اما استفان چيزي نمي شنيد. کلمات خودشان از دهان او

خارج مي شدند و او نمي توانست آن ها را کنترل کند.

- من نبايد برم جلوتر، اما ميرم. اون ديوار، اون درخت و اون چيز سفيدي آه پشت اونه.

سفيد و طلايي و بعد فهميدم و رفتم به طرفش، چون لباس اون بود، لباس سفيد کاترين.

رفتم کنار درخت. روي زمين بود. ديدمش لباس کاترين بود. صدايش باز هم بلندتر شد.

- اما فقط لباسش بود نه خودش.

النا خشكش زده بود. مي خواست با او حرف بزند اما انگار فكش قفل شده بود.

- کاترين اون جا نبود. شايد شوخي بود. شايد دروغ گفته بودن آه کاترين اون جاست ولي

لباسش اون جا بود. لباسش پر از خاکستر بود. بو مي دادن، بوي خاکستر. حالم رو بد

مي کرد. کنار آستين لباسش يك تيكه کاغذ بود. روي يه سنگ که کمي اون طرف تر بود

انگشترش بود. انگشترش که نگين آبي داشت، انگشتر کاترين. انگشتر کاترين.

و بعد ناگهان استفان فرياد آشيد:

- کاترين تو چي کار کردي؟

و بعد روي زمين زانو زد. بالاخره دست النا را رها کرده بود تا صورتش را با هر دو

دست بپوشاند. النا او را که ضجه مي زد و اشك مي ريخت در آغوش کشيد. شانه هايش

را گرفت و سرش را به سينه اش چسباند.

- کاترين انگشترش رو در آورده بود. کاترين

رفته بود جلو آفتاب. خدا... جلو لباس آبي و بلند النا از اشك هاي استفان خيس شده بود.

النا مي خواست چيزي بگويد اما فقط مِن مِن کرد. استفان سرش را بلند کرد. ظاهراً از

گذشته برگشته بود به زمان حال. صدايش را به سختي مي شد شنيد.

- کاغذ کنار آستين يه نامه بود. يه نامه براي من و ديمون و توش نوشته بود که چقدر

کاترين خودخواه بود که هر دو تاي ما رو مي خواسته. توش نوشته بود که نمي تونه

تحمل کنه که ما دو تا به خاطر اون به جون هم بيفتيم. نوشته بود اميدواره با رفتنش

دعواي بين ما تموم بشه. اين کار رو کرده تا ما با هم باشيم. من و ديمون.

- که استفان. اشك از چشمان النا سرازير شد.

- که استفان من واقعا متاسفم. اما کاري آه کاترين کرده بود واقعاً خودخواهانه بود، حتي

اگه انتخاب خودش هم بود و هيچ ربطي به تو و ديمون نداشت. استفان سرش را تكان

داد. انگار که نمي توانست حقيقت جمله اي را که در ذهنش داشت تحمل کند.

- اون زندگيش را به خاطر ما داد. ما کشتيمش.

استفان سرش را از روي سينه النا برداشته بود. چشمانش هنوز مي درخشيدند و هنوز

هم افسرده و ترسي کودکانه را مي شد در آن ها ديد.

- ديمون بعد از من رسيد. نامه رو برداشت و خوند. ديونه شد. هر دو تا مون شديم. هر

دو مون مي گفتيم که اون يكي مقصره. نمي دونم چطوري شد که برگشتيم خونه اما وقتي

رسيديم خونه من يه راست رفتم و شمشيرم رو برداشتم شروع کرديم به مبارزه. مي

خواستم اون کثافت مغرور رو براي هميشه از بين ببرم. يادم مياد که پدرم از توي خونه

فرياد مي کشيد و ما ضرباتمون رو سريع تر کرديم تا قبل از اين که پدر برسه کار رو

تموم کنيم. شمشيرزني ما مثل هم بود اما ديمون از من بزرگتر بود و قدرت بدني بيشتري

داشت. اون روز سريع تر هم شده بود. وقتي پدرم داشت فرياد زنان مي دويد اون جا

يادمه که بالاخره دفاع من شكست و بعد حس کردم آک شمشيرش رفت توي قلبم. النا

مات و مبهوت فقط داشت به او نگاه مي کرد.

- تيزي لبه شمشير رو که به استخون هاي دنده ام کشيده مي شد حس کردم. فرو رفتن

شمشير توي بدنم رو حس کردم که مي رفت داخل و داخل تر و بعد ديگه پاهام توان

سراپا نگه داشتن منو نداشتن و افتادم روي زمين. روي سنگ فرش جلوي خونه.

استفان به النا نگاه آرد و داستان را خيلي ساده تمام کرد.

- و اين طوري بود که مردم.

النا حس مي کرد که تمام بدنش سرد و کرخت شده.

- ديمون اومد بالاي سرم. خم شد سمتم. صداي فرياد پدرم از دور مي اومد. توي خونه

همه جيغ مي زدن اما من تنها چيزي که مي ديدم صورت ديمون بود. اون چشماي

سياهش که مثل شب بي ستاره بودن. مي خواستم از بين ببرمش، مي خواستم بهش

آسيب برسونم، به خاطر کاري که با من کرده بود به خاطر تمام کارايي که با من کرده

بود با من و

البته کاترين. استفان براي چند لحظه سكوت کرد و سپس انگار داشت بلند بلند فكر مي

کرد گفت:

- بعد شمشيرم رو بلند کردم. تمام نيروم رو جمع کردم و شمشيرم رو توي قلبش فرو

کردم. طوفان تمام شده بود و النا از ميان شيشه شكسته پنجره صداي حيوانات شب را

مي شنيد. صداي جيرجيرك ها و صداي باد را که ميان شاخه هاي درختان مي پيچيد. در

اتاق استفان همه چيز مثل قبل بود اما:

- بعد از اون ديگه چيزي يادم نيست، تا وقتي که توي قبر به هوش اومدم... کمي از النا

فاصله گرفت و چشمانش را بست. حالت چهره اش خسته و درهم بود. اما آن ترس

کودکانه را ديگر در خود نداشت.

- هم ديمون و هم من هنوز اونقدر از خون کاترين داشتيم که زنده بمونيم. توي قبر هر

دومون بيدار شديم. بهترين لباسامون رو تنمون کرده بودن و ما رو کنار هم گذاشته

بودن. قبرمون يكي بود اما اين قدر ضعيف شده بوديم که ديگه نمي خواستيم بهم آسيب

برسونيم. زياد نيرو نداشتيم. گيج بوديم. نمي دونستيم کجاييم. من ديمون رو صدا کردم.

اما ديمون توي تاريكي از ديدم محو شد. خوشبختانه ما رو با حلقه هايي که کاترين

بهمون داده بود دفن کرده بودند. انگار مي دونستن اين حلقه ها عزيزترين چيز

زندگيمونه. وقتي سنگ روي قبر رو برداشتيم، من با خودم فكر کردم که بايد برم خونه

اما وقتي خدمتكارا منو ديدن جيغ زدن و دويدن برن کشيش بيارن. منم از اون جا فرار

کردم برگشتم به جايي

که امنيت داشتم، يعني توي تاريكي، از اون موقع فقط توي تاريكي بودم. جايي که بهش

تعلق دارم. جايي که قلمرو منه. درست مثل برادرم ديمون رفتم و توي تاريكي محو شدم.

النا من کاترين رو کشتم. با غرور و حسادتم و برادرم ديمون رو با نفرتم کشتم. اما

کاري بدتر از کشتن او هم کردم. من نفرينش کردم، خون کاترين که توي رگ هاش بود

کم تر و کم تر مي شد و نهايتاً از بين مي رفت و کم کم تبديل به يك انسان معمولي مي

شد، وقتي شمشيرم رو توي قلبش فرو کردم فرصت زندگي معمولي رو ازش گرفتم و

اون رو هم تا ابد به دنياي شب و سايه ها تبعيد کردم. و اين نفرين ابدي من براي برادرم

بود. من فرصت رستگاري رو از ديمن گرفتم.

استفان سپس خنده تلخي کرد و گفت:

- مي دوني معني کلمه سالواتوره به ايتاليايي يعني چي؟ يعني رستگاري. اين نام

خانوادگي ماست چون ريشه خانواده ما به کنت استفان اولين شهيد مسيحيت بر مي

گرده. اولين کسي که در راه عيسي مسيح کشته شد و به رستگاري رسيد. و حالامن و

برادرم در جهنم زندگي مي کنيم من اونو به زندگي در جهنم محكوم کردم. النا گفت:

- نه... استفان نه... برادرت خودش اين بلا رو سر خودش آورد، اون بود که تو رو کشت

اون بود که شمشير کشيد، اما بعدش چه بلايي سر اون اومد؟ برام تعريف آن.

- براي يه مدت پيش يه دسته از راهزنا بود که کارشون فقط غارت و تاراج مردم بود. با

اونا به گوشه گوشه ي ايتاليا رفت. با اونا مي جنگيد و مي دزديد و مي کشت و خون

قرباني هاش رو مي مكيد. من پشت دروازه هاي شهر يه جايي رو براي سكونت انتخاب

کردم و با کشتن حيونا و خوردن خونشون خودم هم کم کم تبديل به يه حيون شده بودم.

مدت ها از ديمون خبر نداشتم تا اين که يه روز صداش رو توي ذهنم شنيدم. اون از من

قوي تر بود، چون از خون انسان ها تغذيه کرده بود. جنگيدن و آشتن، نيروي جسماني

ديمون رو بالا برده بود و ديگه از چيزي نمي ترسيد. النا! نيروي اصلي هستي و زندگي

توي خون انسانه، خون قدرت زيادي داره، خون تمام انرژي بدن رو حمل مي کنه. وقتي

انساني کشته مي شه اين انرژي در لحظه هاي آخر به حداکثر مقدار خودش مي رسه.

چون ترس ضربان قلب رو شديدتر مي کنه و البته بايد بدوني که خارج شدن روح از بدن

انرژي زيادي لازم داره. مردن به اين راحتي نيست النا. وقتي کسي در حال مرگه بدنش

تمام انرژي اش رو استخراج ميكنه و اين انرژي توي خونه. ديمون چون انسان ها رو

مي کشت و خونشون رو مي خورد نيروي فوق العاده اي به دست آورده بود.

النا پرسيد:

- چه نيرويي؟

- همون طور که گفتي قدرت بدني و سرعت عكس العمل رو بالا مي بره و حواس پنج

گانه حساس تر مي شن. مخصوصاً شبا. اين ها ساده ترين جيزهايي هستن که وقتي از

خون سي نيرو مي گيري به وجود ميان. غير از اينا ما... ما مي تونيم نيروي ذهن

ديگران رو حس کنيم. مي تونيم حضورشون در جايي رو حس کنيم و حتي فكرشون رو

بخونيم. مي توينم آساني رو که از لحاظ ذهني ضعيف ترن رو مجبور کنيم کارهايي رو

انجام بدن. مي تونيم اونا رو به زانو در بياريم. کساي ديگري هم هستن که اين قدر خون

انسان ها رو خوردن که حتي مي تونن ظاهرشون رو تغيير بدن و شكل حيون يا چيزاي

ديگه بشن و اگه بيشتر بكشن و خون بخورن اين نيروها بيشتر و قوي تر مي شه.

صداي ديمون رو هنوز خوب يادمه. گفته بود که شده ريس راهزنا و الان داره بر مي

گرده فلورانس. توي ذهنم صداش رو مي شنيدم که مي گفت اگه وقتي بر مي گرده من

اون جا باشم منو مي آشه. من مي دونستم که اين کار رو مي کنه، بنابرين از فلورانس

رفتم. بعد از اون فقط يكي دو بار ديدمش. هميشه از يه روش استفاده مي کنه. ظاهراً از

نيروي تاريكي خوب تونسته بهره ببره. اما تاريكي توي ذات من هم هست. من فكر مي

کردم مي تونم بر اين بخش وجودم پيروز بشم. اما نيروي تاريكي خيلي زياده. براي همين

اومدم به فلس چرچ فكر مي کردم اگه از

ايتاليا بيام يه جايي که خيلي از دنياي خاطرات قديمي من دوره شايد بتونم از شر تاريكي

درونم خلاص بشم. و حالا بر خلاف چيزي که فكر مي کردم من اين جا يه آدم رو کشتم.

النا فوراً گفت:

- نه... من باور نمي کنم استفان... داستاني که استفان تعريف کرده بود در او همزمان

ترس و همدردي ايجاد کرده بود. اما النا از يك چيز مطمئن بود. اين که استفان نمي

توانست يك قاتل باشد.

- استفان امشب چه اتفاقي افتاد؟ تو با تانر دعوات شد؟

- يادم نمي ياد... من از قدرتم استفاده کردم متقاعدش کنم تا جشن خراب نشه و بعد رفتم.

حس کردم سرم گيج ميره. ضعيف شده بودم درست مثل قبل. و بعد استفان مستقيم به

چشم هاي النا نگاه کرد.

- آخرين باري که از نيروم استفاده کردم توي قبرستون بود. نزديك کليساي متروك يعني

جايي که به ويكي حمله شد.

- اما تو اون کارو نكردي استفان... تو نمي توني اون کارو آرده باشي. استفان با تلخي

جواب داد:

- نمي دونم پس چه توضيح ديگه اي مي تونه براي اون اتفاق وجود داشته باشه؟ و تازه

اون پيرمرد زير پل هم هست. من از خون اون خوردم. اون شب که شما دخترا فرار

کردين.

من مي تونم قسم بخورم که اون قدر زياد خون نخوردم که کارش به بيمارستان بكشه.

اما اون رفت توي کما و نزديك بود بميره. وقتي هم که به ويكي بنت حمله شد من توي

قبرستون بودم.

- نه اين کارا کار تو نيست.

النا با قاطعيت صحبت مي کرد.

- چه فرقي مي کنه؟ اگه کار من نبوده پس کار

کي بوده؟

- ديمون.

استفان ناگهان تكان شديدي خورد. حرف النا مثل يك شوك عصبي او را از جا پرانده بود.

- توجيه خوبيه. منم اولش فكر مي کردم بايد يه نفر ديگه اي هم باشه، يه نفر مثل

برادرم. اما هر چي تو ذهنم گشتم کسي رو پيدا نكردم. هيچ کس ديگه اي اين جا نيست.

تنها توضيح براي اين حوادث اينه که من قاتل باشم.

- نه... تو چرا متوجه نيستي؟ من منظورم اين نيست که يه نفر ديگه وجود داره که مثل

تو و ديمون قدرتمنده و مثل شماهاست منظورم اينه که خود ديمون اين جاست. توي فلس

چرچ. من اين جا ديدمش. استفان با حيرت به النا نگاه مي کرد. النا نفس عميقي کشيد.

- بايد خودش باشه. من دو بار ديدمش. شايد هم سه بار. استفان تو داستانت رو تعريف

کردي حالا بذار من بگم. و بعد النا ماجراي آن شب را در سالن ورزش تعريف کرد و

اتفاقي را که در خانه باني افتاده بود. و هم موقعي را که ديمون قصد داشته او را ببوسد.

از خجالت سرخ شده بود، اما همه چيز را براي استفان تعريف کرد. برايش از آن کلاغ

گفت و تمام وقايع عجيبي را که به تازگي اتفاق افتاده بود.

- استفان من فكر مي کردم ديمون امشب توي جشن بوده. اون موقعي که تو رفتي يه نفر

با لباس سنتي مرگ و با دامن بلندش از کنار من رد شد. شنل سياه بلند تنش بود و

من نمي تونستم صورتش رو ببينم، اما طرز راه رفتنش برام آشنا بود. اون خودش بوده

استفان. حتماً ديمون بوده.

- اما حتي اگه فرض کنيم ديمون امشب توي جشن بوده باز هم بقيه اتفاقا توجيه نمي

شه. ويكي و اون پيرمرد رو مي گم. من خون اون پيرمرد رو خوردم. صورت استفان در

هم و بي حالت بود. انگار هيچ اميد ديگري برايش نمانده باشد.

- اما مگه خودت نگفتي اون قدرها از اون پيرمرد خون نرفت که بهش آسيبي برسه. کي

مي دونه بعد از اين که تو رفتي چه اتفاقي براي اون پيرمرد افتاده و کي اون جا بوده.

خيلي ساده است. ديمون بوده که بهش حمله کرده. گوش آن، حتماً ديمون تغيير شكل داده

و تمام مدت جاسوسي تو رو مي کرده. آره! خودشو به شكل کلاغ در آورده و در مورد

ويكي هم مگه خودت نگفتي شماها مي تونين ذهن ديگران رو کنترل کنين. ديمون هم

همين کار رو با تو کرده. اون نيروي ذهني تو رو تونسته کنترل کنه.

- ذهن منو منحرف کرده که حضورش رو احساس نكنم.

صداي استفان از هيجان مي لرزيد.

- وقتي هم که با ذهنم صداش کردم به خاطر همين بود که جوابي نگرفتم. اون مي

خواسته من...مي خواسته همين اتفاقي بيفته که الان افتاده. مي خواسته که تو به خودت

شك کني. مي خواسته که تو خيال کني که قاتلي. اما استفان اين حقيقت نداره. استفان

حالا تو

ديگه حقه ي اون رو کشف کردي، ديگه نبايد بترسي.

النا ايستاده بود و از اين که توانسته بود استفان را از شك بيرون بياورد خوشحال بود.

يكي از شوم ترين شب هاي زندگي النا حالا به شبي شيرين براي او تبديل شده بود.

- براي همين چيزا بود که هميشه از من فاصله مي گرفتي؟ آره؟

النا دستان استفان را گرفت و ادامه داد:

- حتماً مي ترسيدي که به من آسيبي برسه. اما ديگه نبايد بترسي استفان. ديگه دليلي

براي ترس وجود نداره.

- وجود نداره؟ استفان تند تند نفس مي آشيد و دستانش را محكم مشت کرده بود. انگار

که سر دو مار را در دست داشت.

- فكر مي کني دليلي براي ترس وجود نداره؟ ديمون ممكنه به اونا حمله کرده باشه اما

اون فكر منو کنترل نمي کنه. تو نمي دوني که من چه فكرايي در مورد تو کردم النا.

- استفان من مي دونم که تو نمي خواي کسيبي به من برسوني.

- نه؟ مي دوني چند بار شده که تو رو توي مدرسه بين بقيه ديدم و به زور جلو خودمو

گرفتم که بهت دست نزنم؛ مي دوني چقدر گردن سفيدت با اون رگ هاي آبي زيرش

وسوسه ام کرده؟ چشم هاي استفان که به پايين گلوي النا خيره شده بود النا را ياد چشم

هاي ديمون انداخت. قلب النا شروع کرد به تندتر تپيدن.

- بارها شده بود که با خودم فكر کردم توي همون مدرسه جلوي همه ازت به زور خون

بگيرم.

- لازم نيست به زور اين کارو بكني. من تصميم خودم رو گرفتم استفان.

صداي النا آرام بود و به صورت استفان نگاه مي کرد.

- من مي خوام... استفان آب دهانش را به سختي پايين داد.

- تو نمي دوني که از من چي مي خواي.

- فكر مي کنم بدونم. من مي خوام مثل تو بشم. منظورم اين نيست که تغيير کنم فقط کمي

خون مبادله کنيم بدون اينكه اتفاقي بيفته. نمي شه؟ من فكر مي کنم بايد بشه.

النا سپس با لحني آرام تر گفت:

- چقدر کاترين رو دوست داشتي؟ اما الان که کاترين نيست. تو مي خواستي هميشه با

کاترين باشي اما کاترين ديگه رفته. ولي من هستم استفان. من دوستت دارم و مي خوام

باهات باشم.

- تو نمي دوني چي داري مي گي. استفان خيلي صاف و رسمي ايستاده بود و حالتي جدي

در چهره اش بود. نگاه مضطربش را به النا دوخته بود.

- اگه ما يك بار اين کار رو بكنيم ديگه چيزي نمي تونه مانع از اين بشه که من تغييرت

بدم يا بكشمت. لذت اين کار اون قدر زياده که هر کسي رو وادار مي کنه تا تَهش بره. تو

هنوز نمي دوني النا من کي هستم. و چه کارهايي ممكنه بكنم. النا ايستاده بود و در

سكوت به او نگاه مي کرد. سرش را گرفته بود بالا و ظاهراً با نگاه هايش بيشتر استفان

را عصباني مي آرد.

- به اندازه کآفي نديدي يا مي خواي که باز هم نشونت بدم؟ نمي توني تصور کني که من

چه بلايي مي تونم سرت بيارم؟استفان به سمت شومينه خاموش رفت و از کنار

آن تكه چوبي را که کلفت تر از مچ هر دو دست النا بود برداشت. سپس آن را به راحتي

از وسط نصف کرد و گفت:

- فرض آن اينا استخون هاي تو باشن. کنار اتاق روي زمين بالش تخت افتاده بود.

استفان آن را برداشت و با ناخن هايش آن را پاره کرد و گفت:

- فرض آن اين پوست تو باشه. و بعد با گام هاي بلند به سمت النا رفت و شانه هاي او

را گرفت و او را به خودش نزديك کرد. استفان خيلي تند نفس مي کشيد و بازدمش

موهاي نرم النا را تكان مي داد. لب هاي استفان بالا رفت. صداي نفس کشيدن استفان

داشت مثل روي پشت بام مي شد و دندان هايش مثل قبل بيرون زده بود و تيز تر و

سفيدتر از قبل به نظر مي رسيد. حيوان شكارچي درون او داشت دوباره بيدار مي شد.

- گردن سفيد تو... النا چند لحظه به صورت ترسناك استفان خيره شد و بعد چيزي در

ناخوداگاه او به او گفت که دست هايش را روي صورت استفان بگذارد و... النا بي آن

که بداند دارد چه کار مي کند دست هايش را روي گونه هاي سرد استفان گذاشت و سپس

صورت استفان را به خود نزديك کرد. در چهره استفان تعجب به وضوح ديده مي شد. النا

نترسيده بود و نمي خواست او را از خود براند. النا صبر کرد آن قدر که در نگاه استفان

توحش جاي خود را به نياز داد. استفان سراپا نياز بود. النا مي دانست که استفان از

چهره ي او بي پروايي و عشق را مي خواند. لب هاي النا آرام از هم باز شدند. حالا هر

دو نفرشان تند تند نفس مي آشيدند. آهنگ قلب هاي شان با هم يكي شده بود و نگاه شان

به چشم هاي يكديگر بود. بدن استفان آرام مي لرزيد، درست مثل زماني که به خاطرات

کاترين فكر مي کرد. انگار جسمش ديگر نمي توانست اشتياق روحش را پنهان کند.

استفان مي خواست مخالف کند اما وقاري که در حرکات النا بود مانع از آن مي شد.

قدرت عشق النا از قدرت هاي فرا بشري او زيادتر بود. النا چشم هايش را بست و تنها

به استفان فكر

کرد. ديگر چيزهاي وحشتناکي که آن شب اتفاق افتاده بود آزارش نمي داد. استفان آن

قدر محتاطانه دستش را توي موهاي النا فرو برده بود که انگار هر لحظه ممكن است کل

زيبايي آن ها در دستانش بشكند. النا دهان بر دهاني گذاشته بود که چند دقيقه قبل

ترسناك ترين کابوس هاي ممكن را برايش تعريف کرده بود.

النا تغيير حالات و رفتار استفان را حس مي کرد. تسليم شدن او را به خود حس مي کرد.

لرزش اندامش را، تندتر شدن تپش قلبش را و داغ شدن صورتش را حس مي کرد.

چيزي، هم به استفان و هم به النا، ثابت شده بود.

- تو هيچ وقت به من آسيب نمي رسوني استفان. وقار و متانت رفتار استفان را النا با

بي پروايي جواب مي داد و اشتياق شديد النا را استفان با احتياط در آغوش مي گرفت.

هيچ عجله اي نداشتند هيچ خشونتي در رفتارشان نبود. استفان آرام النا را نشاند. قلب

النا مانند قلب بچه گنجشكي تند تند مي تپيد و نفس هايش به سختي از سينه پر دردش

بيرون مي آمد. النا چشم هايش را بست و گذاشت که سرش آزادانه به عقب برود. ديگر

وقتش شده بود. النا به آرامي سر استفان را به پايين هدايت کرد. لب هاي استفان روي

گردنش بودند. نفس گرم او را روي پوستش احساس مي کرد. و بعد حس کرد که تيزي

دندان هاي او گردنش را مي خراشد. درد وحشتناك يك لحظه آمد و رفت و بعد لذتي عميق

جانشين درد اوليه شد. النا از شيريني اين احساس مي لرزيد. استفان قبل از آن آک

بخواهد کاري بكند سرش را بالا آورد. النا به صورت او نگاه کرد، به صورتي که ديگر

بدون هيچ نقابي در مقابلش بود. بين او و استفان ديگر هيچ ديواري فاصله نينداخته بود.

نگاه استفان قدرت را از النا مي گرفت. سرش گيج مي رفت. استفان پرسيد:

- به من اعتماد مي کني؟ النا سرش را به نشانه تائيد تكان داد. استفان که همچنان چشم

در چشم النا داشت از کار تخت چيزي برداشت. يك خنجر بود النا از ديدن آن نترسيد.

استفان همان طوري که به النا نگاه مي کرد خنجر را از نيامش بيرون آورد و با نوك آن

گردن خودش را زخمي کرد. باريكه خون براي النا مانند شيره ي تمشك به نظر مي

رسيد. وقتي که استفان صورت او را به گردنش نزديك مي کرد النا هيچ مقاومتي نكرد.

کمي بعد، وقتي جيرجيرك ها در بيرون شروع به خواندن کردند استفان لب هاي النا را از

روي گردن خود برداشت.

- کاش مي شد همين جا مي موندي النا. کاش مي شد براي هميشه مي موندي اما نمي

شه.

- مي دونم.

نگاهشان در سكوت به هم بود. حرف هاي زيادي با هم داشتند، دلايل زيادي براي با هم

بودن داشتند.

- فردا بر مي گردم. صداي النا بسيار آهسته بود. النا سپس به سمت او خم شد و گفت:

- هر اتفاقي که مي خواد بيفته بيفته، من با تو مي مونم. بهم بگو که حرفمو باور مي

کني. استفان در حالي که با موهاي النا بازي مي

کرد گفت:

- آه! النا من هميشه حرفتو باور داشتم. هر اتفاقي که مي خواد بيفته بيفته، ما هميشه با

هم هستيم.

استفان به محض اين که النا را به خانه اش رساند به جنگل رفت. از جاده خاکي قديمي

رفت. ابرهاي مغرور و عبوس اجازه عبور نور ماه را از آسمان نمي دادند. استفان

ماشينش را همان جايي پارك کرد که روز اول پارك کرده بود. استفان پياده شد و سعي

کرد به خاطر بياورد که کلاغ را دقيقاً کجا ديده. استعدادش در شكار و يافتن چيزها را به

کار گرفت. به شاخ و برگ ها دقت کرد. به مسير قدم ها، به اثار بر جاي مانده روي

درخت ها. تا بالاخره رسيد به آن قسمت از جنگل که درختان بلوط قديمي بودند. اين جا

زير برگ هاي زرد شده درخت بلوط هنوز قسمتي از استخوان هاي خرگوش مرده را مي

شد ديد. استفان نفس عميقي کشيد و تمرکز کرد. نيرويش را جمع کرد و با ذهنش به

جستوجو پرداخت. براي اولين بار از وقتي به فلس چرچ آمده بود بالاخره جوابي دريافت

کرد. نيروي ذهني اش را تشخيص داده بود، اما آن قدر ضعيف و لرزان که نمي توانست

محل دقيق آن را مشخص کند.

استفان آهي کشيد و به اطراف نگاه کرد و بعد ناگهان خشكش زد. وقتي سرش را

برگرداند ديد که ديمون دست به سينه، درست مقابلش ايستاده. انگار ساعت ها زير

درخت بلوط بزرگ ايستاده بود و انتظار استفان را مي کشيد. استفان گفت:

- خب... پس حقيقت داره... تو اين جايي... خيلي وقته که نديدمت.

- نه برادر من تمام اين سال ها دور و برت

بودم، اما تو من رو نمي ديدي. کت چرم مشكي رنگي بر تن داشت و به عادت معمول

خودش داشت با دکمه ي جديد سر آستينش بازي مي کرد.

- قدرت هاي تو خيلي ضعيف تر از اوني هستن که بتوني حضور من رو تشخيص بدي.

استفان آرام اما با لحني تهديد آميز گفت:

- مراقب باش ديمون. امشب خيلي مراقب باش.

من امشب توي حالتي نيستم که بخوام تحمل کنم ياخودمو کنترل کنم.

- آهان فكر کن سَنت استفان ما بخواد مبارزه کنه. مي بينم که امشب خيلي عصبي

هستي. حتماً به خاطر اين که توي قلمروت نفوذ کردم. مي دوني استفان من اين کارو

کردم، چون مي خواستم بهت نزديك بشم. فقط همين.

آدم بايد به برادرش نزديك باشه.

- تو امشب آدم کشتي، تو سعي کردي طوري

وانمود کي که کار من بوده. ميخواستي کاري کني خودمم باور کنم کار من بوده.

- مطمئني که باور نكرده بودي؟ مطمئني که کار خودت نبوده؟ تو از اون واقعه چي يادته؟

شايد ما با هم اون رو کشته باشيم. تو هم مراقب خودت باش چون من امشب تو حالتي

نيستم که بخوام تحمل کنم يا خودم رو کنترل کنم. مي دوني آخه من امشب با يه معلم

تاريخ لاغر مُ ردني بودم اما تو با يه دختر خوشگل بودي.

استفان هر لحظه عصباني تر مي شد.

- ديگه دور و بر النا پيدات نشه.

استفان طوري سر ديمون فرياد کشيد که ديمون مجبور شد کمي عقب تر برود.

- ديگه دور و بر اون نمي ري ديمون. من ميدونم که حواست به اونه. مي دونم که

مراقبش هستي. مي دونم که دنبالشي، اما ديگه نه. ديگه اجازه نمي دم. اگه يه بار ديگه

بهش نزديك بشي پشيمون مي شي.

- که استفان تو هميشه خودخواه بودي. هميشه همه چيز رو فقط واسه خودت تنهايي مي

خواستي؛ نمي خواي چيزي رو با من تقسيم کني مگه نه؟

ديمون لبخند مكارانه اي به استفان زد و گفت:

- اما خوش بختانه النا خودش خيلي دست و دل بازتر از توئه. ما توي همون اولين ديدار

مون هر چي لازم بود رو به هم داديم و از هم گرفتيم.

- اين دورغه.

- نه، نه برادر عزيز من. من در مورد چيز به اين مهمي که دروغ نمي گم. خب بايد

بدوني آک بانوي زيباي جنابعالي در اولين ديدارمون تقريباً خودش رو انداخته بود توي

بغلم. فكر مي کنم از پسرايي که تيپ مشكي مي زنن خوشش مياد. استفان به او نگاه مي

کرد و سعي مي کرد عصبانيتش را کنترل کند. ديمون ادامه داد:

- تو در مورد النا اشتباه فكر مي آني. تو فكر مي کني اون دختر خوب و سر به راهي بايد

باشه. درست مثل کاترين. اما النا اين طوري نيست. اون اصلاً از اين مدل دخترايي نيست

که تو بپسندي برادر کوچيك و معصوم من. النا تو دلش خيلي شيطون تر از اونيه که تو

خيال مي کني. تو نمي دوني چطور بايد با اين جور دخترا کنار اومد.

- حتماً مي خواي بگي تو ميدوني.

ديمون دست به سينه بود دست هايش را انداخت و گفت:

- که بله برادر کوچك و معصوم من.

استفان مي خواست همان جا به ديمون حمله کند. آن لبخند مغرورانه اش را له کند و

گلوي ديمون را جر بدهد. اما بعد سعي کرد خودش را کنترل کند. با صدايي که از خشم

مي لرزيد

گفت:

- در مورد يه چيز حق با توئه ديمون. النا قدرت زيادي داره. اين قدر قدرت داره که در

برابر تو از خودش دفاع کنه و حالا که مي دونه تو واقعاً چي هستي حتماً تو رو از

خودش مي رونه. تنها احساس النا نسبت به تو فقط نفرته. ديمون يكي از ابروهايش را

بالا داد و گفت: - النا مي دونه؟ بهتره زياد مطمئن نباشي که النا چي مي دونه و چي نمي

دونه. شايد يه

روز بفهمي که از تاريكي واقعي بيشتر از نور خوشش مي ياد. من حداقل در مورد خودم

هيچ چيزي رو از کسي پنهان نكردم. من هر وقت احتياج داشته باشم کارم رو مي کنم

اما در مورد تو برادر من خيلي نگرانم. تو خيلي ضعيف و رنگ پريده به نظر مي ياي. به

نظر مياد که النا شيره وجودت رو کشيده مگه نه؟

تمام وجود استفان از او مي « بكُشش... بكُشش » بكُشش، گردنش رو » . خواست که

ديمون را بكُشد بشكن. چنگ بنداز و رگ هاي گردنش رو پاره اما استفان مي دانست که

ديمون امشب خون «. آن زيادي خورده. هاله ي تاريك قدرت ديمون از هميشه قوي تر و

غير قابل نفوذ تر به نظر مي رسيد.

ديمون با لذت گفت:

- آره من امشب خيلي خوردم. انگار مي توانست فكرهاي استفان را بخواند. با زبانش

دور دهانش را پاك کرد.

- خيلي کوچك و لاغر بود اما نمي دونم چرا

اين قدر نيرو توي خونش داشت. البته به خوشگلي النا نبود و مثل النا هم بوي عطر نمي

داد؛ اما من هميشه از چشيدن خون هاي تازه استقبال مي کنم. خوشحالم که مي بينم

توي رگ هاي تو هم خون تازه جريان داره. ديمون نفس عميقي کشيد و کمي عقب تر

رفت و به اطراف نگاه کرد. استفان هنوز هم در وجود برادرش وقاري را مي ديد که

ريشه در طبقه ي اجتماعي خانواده ي آنها داشت.

ديمون گفت:

- دلم مي خواد يه کاري بكنم. و بعد به سمت نهالي که چند قدم آن طرف تر بود رفت و

دستش را به طرف آن دراز کرد و بدون آن که واقعاً دستش با آن تماسي داشته باشد،

تنه آن را گرفت. استفان انقباض ماهيچه هاي دست ديمون را ديد و بعد ديمون دستش را

بالا آورد. درخت از ريشه بيرون آمد. استفان بوي خاك مرطوبي که ريشه را در بر گرفته

بود حس مي کرد. ديمون سپس درخت را گرفت و به کناري انداخت.

- دلم مي خواد يه کار ديگه هم بكنم. و بعد ناگهان ديمون غيب شد. استفان به اطراف

نگاه کرد اما اثري از او نبود.

- اين بالا رو نگاه آن برادر.

صدا از بالاي سر استفان مي آمد. ديمون بين و شاخ و برگ هاي درخت بلوط بزرگ

نشسته بود. صداي خش خشي آمد و بعد دوباره ديمون غيبش زد.

- من دوباره اينجام برادر.

ديمون پشت سر استفان بود و داشت با انگشت به شانه او مي زد. اما استفان که

برگشت کسي را پشت سرش نديد.

- اين جا رو نگاه آن برادر. استفان دوباره به سمت صدا چرخيد.

- نه اين طرف.

استفان فوراً به آن سمت برگشت و سعي کرد که ديمون را بگيرد اما دستانش تنها هوا

را چنگ زد.

- اين جا استفان.

اين بار صدا از داخل سر خود استفان مي آمد. استفان نيروي زيادي را صرف کرد تا آن

صدا را از ذهنش بيرون کند و بعد ناگهان ديد که ديمون دوباره برگشته سر جاي اولش

زير درخت

بلوط. اما اين بار ديگر هيچ شيطنتي در نگاه او نبود. ديمون با چشم هاي سياه و بي

احساس به او خيره شده و لب هايش روي هم بود. - ديگه چه دليلي مي خواي استفان؟

من خيلي از تو قدرتمند ترم. همون قدر که تو از اين آدم هاي مسخره قدرتمند تري. من

از تو سريع ترم و قدرت هايي دارم که تو حتي نمي توني فكرشو بكني. قدرت هاي قديمي

استفان. و مي دوني که من جرات استفاده کردن از اين نيروها و قدرت ها رو هم دارم.

اگه با من بجنگي من اين نيروها رو عليه تو به کار مي برم.

- براي همين اومدي اين جا؟ اومدي که منو شكنجه بدي؟

- من خيلي با تو مهربون بودم برادر. خيلي وقتا مي تونستم بكشمت اما گذاشتم زنده

بموني. اين دفعه ديگه فرق مي کنه. ديمون چند قدم جلوتر آمد. لب هايش اين بار موقع

حرف زدن تكان مي خوردند:

- بهت هشدار مي دم استفان جلوي من نايست.

با من مخالفت نكن. مهم نيست که من براي چي اومدم اين جا. اما الان النا رو مي خوام

و اگر سعي کني جلوي منو بگيري تو رو مي کشم.

استفان گفت:

- مي توني سعي خودتو بكني.

ديگر نمي توانست خشم را درون خود کنترل کند. مي دانست که آتش خشم او تاريكي

وجود ديمون را تهديد مي کند.

- فكر مي کني من نمي تونم؟ تو هيچ وقت هيچي نمي فهمي. استفان ناگهان احساس کرد

چيزي او را گرفته. انگار دست هاي ديمون گلويش را فشار مي داد. استفان سعي داشت

از شر نيرويي که گردنش را مي فشرد خلاص شود اما دست هاي ديمون مانند فولاد

محكم بودند. استفان خودش را تكان داد و سعي کرد مشتش را به کرواره ي ديمون

برساند. فايده اي نداشت. نيروي ديمون کاملاً قدرت حرکت را از او گرفته بود. مثل پرنده

اي وچك بود که در چنگال گربه اي گرفتار شده باشد. استفان بدنش را شل کرد و بعد

ناگهان تمام نيرويش را جمع کرد و سعي کرد خودش را از زير فشار دست هاي ديمون

خارج کند، اما تمام تلاشش بيهوده بود.

- تو هميشه سرسختي مي کني. هميشه لجبازي مي کني. شايد اين بار بالاخره منو باور

کني! استفان به صورت ديمون نگاه کرد. مثل پنجره اي مه گرفته سفيد بود. چشمان

ديمون به او دوخته شده بود. استفان ديد که دست هاي ديمون از پشت سر موهايش را

کشيد سر استفان عقب رفت و گردنش مقابل ديمون قرار گرفت. استفان تقلا مي کرد

خودش را نجات دهد.

- برادر نه!

و بعد تيزي دندان هاي ديمون را روي گردنش احساس کرد. در وجودش ترس و نااميدي

در هم کميخته بود. براي اولين بار اين شكارچي خود شكار شده بود. نمي توانست جلوي

ديمون را بگيرد. خون داشت از بدنش خارج مي شد. استفان تقلا مي کرد با ته مانده ي

نيرويش جلوي خون را بگيرد. اما نمي توانست. اين کارش فقط درد را بيشتر مي کرد.

انگار نه جسمش، بلكه روحش بود آه زخمي شده بود و از آن بود آه خون مي رفت. درد

در وجودش مثل زبانه هاي آتش بالا مي آمد تا به زخمي رسيد آه ديمون از طريق آن

داشت عصاره ي وجودش را مي مكيد. درد در آرواره هايش بود، در گونه هايش بود، در

سينه اش بود و در شانه هايش. احساس سرگيجه مي آرد و مي ديد آه آم آم دارد بي

هوش مي شود. و بعد به يك باره دست هاي ديمون او را رها آردند و او روي زمين

افتاد، بر روي بستري از برگ هاي خشك و مُرده ي درخت بلوط. سعي آرد نفس بكشد.

دست ها و زانوانش انگار آه قفل شده بودند. به سختي و با درد فراوان مي توانست آن

ها را تكان بدهد.

- مي بيني برادر آوچولو؟ من از تو قوي ترم.

مي تونم تو رو بگيرم. مي تونم خونت رو ازت بگيرم. مي تونم زندگيت رو هم اگه بخوام

بگيرم. بذار النا مال من باشه در غير اين صورت مي آُشمت.

استفان به بالا نگاه کرد. ديمون بالاي سرش ايستاه بود. سر و سينه اش را جلو داده بود

و پاهايش را از هم باز کرده بود. مثل شكارچي پايش را گذاشته بود روي گردن برادرش.

در

چشمان سياهش برق پيروزي مي درخشيد و خون استفان روي لب هايش بود. نفرت در

دل استفان جوشيد. آن قدر شديد که قبلاً اصلاً نديده بود. انگار که نفرت سابقش از ديمون

قطره اي بود در مقايسه با اين اقيانوس. نفرتي که در طي قرن ها بارها شده بود ه از

کاري که با برادرش کرده بود احساس پريشاني کند و ازکشتن او ناراحت باشد. بارها با

تمام وجود خواسته بود که کاش مي توانست گذشته را تغيير بدهد اما الان و در اين

لحظه تنها مي خواست که دوباره آن را تكرار آند.

- النا مال تو نيست.

نيرويش را جمع کرد و از روي زمين بلند شد.

- هيچ وقت هم نمي شه.

استفان ايستاد و بعد سعي کرد راه برود. سعي کرد گام هايش لرزان نباشد و سعي کرد

ديمون نفهمد که چقدر ايستادن و راه رفتن برايش سخت است. تمام وجودش درد مي

کرد. احساس حقارت حتي از درد هم بيشتر بود. خس و خاشاك به لباسش چسبيده بود،

اما آن ها را از خودش نتكاند. ذره ذره انرژي اش را احتياج داشت. در هر قدمي که جلو

مي رفت اراده اش مستحكم تر و ضعفش کم تر مي شد.

- تو هيچ وقت نمي فهمي برادر.

استفان نه به او نگاه کرد و نه جوابي داد. تنها دندان هايش را به هم مي فشرد و جلو

مي رفت. يك قدم ديگر، يك قدم ديگر. دلش مي خواست فقط يك لحظه روي زمين بنشيند

و

استراحت کند اما... يك قدم ديگر، يگ قدم ديگر. ماشين نبايد زياد دور باشد. صداي خشك

برگ ها را زير پايش مي شنيد و بعد شنيد که صداي خش خش از پشت سرش

هم مي آيد.

سعي کرد برگردد و به پشت سرش نگاه کند اما توان چرخيدن نداشت و بعد احساس کرد

تاريكي تمام وجودش را فرا گرفته و جسم و روحش را تسخير کرده. احساس کرد دارد

مي افتد. و بعد براي هميشه در تاريكي مطلق فرو رفت. از آن جا به بعد خوشبختانه چيز

ديگري احساس نكرد.

استفان به محض اين که النا را به خانه اش رساند به جنگل رفت. از جاده خاکي قديمي

رفت. ابرهاي مغرور و عبوس اجازه عبور نور ماه را از آسمان نمي دادند. استفان

ماشينش را همان جايي پارك کرد که روز اول پارك کرده بود. استفان پياده شد و سعي

کرد به خاطر بياورد که کلاغ را دقيقاً کجا ديده. استعدادش در شكار و يافتن چيزها را به

کار گرفت. به شاخ و برگ ها دقت کرد. به مسير قدم ها، به اثار بر جاي مانده روي

درخت ها. تا بالاخره رسيد به آن قسمت از جنگل که درختان بلوط قديمي بودند. اين جا

زير برگ هاي زرد شده درخت بلوط هنوز قسمتي از استخوان هاي خرگوش مرده را مي

شد ديد.

استفان نفس عميقي کشيد و تمرکز کرد. نيرويش را جمع کرد و با ذهنش به جستوجو

پرداخت. براي اولين بار از وقتي به فلس چرچ آمده بود بالاخره جوابي دريافت کرد.

نيروي ذهني اش را تشخيص داده بود، اما آن قدر ضعيف و لرزان که نمي توانست محل

دقيق آن را مشخص کند. استفان آهي کشيد و به اطراف نگاه کرد و بعد ناگهان خشكش

زد. وقتي سرش را برگرداند ديد که ديمون دست به سينه، درست مقابلش ايستاده. انگار

ساعت ها زير درخت بلوط بزرگ ايستاده بود و انتظار استفان را مي آشيد. استفان

گفت:

- خب... پس حقيقت داره... تو اين جايي...

خيلي وقته آه نديدمت.

- نه برادر من تمام اين سال ها دور و برت

بودم، اما تو من رو نمي ديدي. کت چرم مشكي رنگي بر تن داشت و به عادت معمول

خودش داشت با دکمه ي جديد سر آستينش بازي مي کرد.

- قدرت هاي تو خيلي ضعيف تر از اوني هستن که بتوني حضور من رو تشخيص بدي.

استفان آرام اما با لحني تهديد آميز گفت:

- مراقب باش ديمون. امشب خيلي مراقب باش. من امشب توي حالتي نيستم که بخوام

تحمل کنم ياخودمو کنترل کنم.

- آهان فكر آن سَنت استفان ما بخواد مبارزه کنه. مي بينم که امشب خيلي عصبي هستي.

حتماً به خاطر اين که توي قلمروت نفوذ کردم. مي دوني استفان من اين کارو کردم،

چون مي خواستم بهت نزديك بشم. فقط همين. آدم بايد به برادرش نزديك باشه.

- تو امشب آدم کشتي، تو سعي کردي طوري

وانمود کني که کار من بوده. مي خواستي کاري کني خودمم باور کنم کار من بوده.

- مطمئني که باور نكرده بودي؟ مطمئني که

کار خودت نبوده؟ تو از اون واقعه چي يادته؟ شايد ما با هم اون رو کشته باشيم. تو هم

مراقب خودت باش چون من امشب تو حالتي نيستم که بخوام تحمل کنم يا خودم

رو کنترل کنم. مي دوني آخه من امشب با يه معلم تاريخ لاغر مُردني بودم اما تو با يه

دختر خوشگل بودي.

استفان هر لحظه عصباني تر مي شد.

- ديگه دور و بر النا پيدات نشه.

استفان طوري سر ديمون فرياد کشيد که ديمون مجبور شد کمي عقب تر برود.

- ديگه دور و بر اون نمي ري ديمون. من مي دونم که حواست به اونه. مي دونم که

مراقبش هستي. مي دونم که دنبالشي، اما ديگه نه. ديگه اجازه نمي دم. اگه يه بار

ديگه بهش نزديك بشي پشيمون مي شي.

- آه استفان تو هميشه خودخواه بودي. هميشه

همه چيز رو فقط واسه خودت تنهايي مي خواستي؛ نمي خواي چيزي رو با من تقسيم

آني مگه نه؟

ديمون لبخند مكارانه اي به استفان زد و گفت:

- اما خوش بختانه النا خودش خيلي دست و دل بازتر از توئه. ما توي همون اولين ديدار

مون هر چي لازم بود رو به هم داديم و از هم گرفتيم.

- اين دورغه.

- نه، نه برادر عزيز من. من در مورد چيز به اين مهمي که دروغ نمي گم. خب بايد

بدوني که بانوي زيباي جنابعالي در اولين ديدارمون تقريباً خودش رو انداخته بود توي

بغلم. فكر مي کنم از پسرايي که تيپ مشكي مي زنن خوشش مياد. استفان به او نگاه مي

کرد و سعي مي کرد عصبانيتش را کنترل کند. ديمون ادامه داد:

- تو در مورد النا اشتباه فكر مي کني. تو فكر مي کني اون دختر خوب و سر به راهي بايد

باشه. درست مثل کاترين. اما النا اين طوري نيست. اون اصلاً از اين مدل دخترايي نيست

که تو بپسندي برادر کوچيك و معصوم من. النا تو دلش خيلي شيطون تر از اونيه که تو

خيال مي کني. تو نمي دوني چطور بايد با اين جور دخترا کنار اومد.

- حتماً مي خواي بگي تو ميدوني.

ديمون دست به سينه بود دست هايش را انداخت و گفت:

- آه بله برادر کوچك و معصوم من.

استفان مي خواست همان جا به ديمون حمله کند. کن لبخند مغرورانه اش را له آند و

گلوي ديمون را جر بدهد. اما بعد سعي کرد خودش را کترل کند. با صدايي که از خشم مي

لرزيد

گفت:

- در مورد يه چيز حق با توئه ديمون. النا قدرت زيادي داره. اين قدر قدرت داره که در

برابر تو از خودش دفاع کنه و حالا که مي دونه تو واقعاً چي هستي حتماً تو رو از

خودش مي رونه. تنها احساس النا نسبت به تو فقط نفرته. ديمون يكي از ابروهايش را

بالا داد و گفت:

- النا مي دونه؟ بهتره زياد مطمئن نباشي که النا چي مي دونه و چي نمي دونه. شايد يه

روز بفهمي که از تاريكي واقعي بيشتر از نور خوشش مي ياد. من حداقل در مورد خودم

هيچ چيزي رو از کسي پنهان نكردم. من هر وقت احتياج داشته باشم کارم رو مي کنم

اما در مورد تو برادر من خيلي نگرانم. تو خيلي ضعيف و رنگ پريده به نظر مي ياي. به

نظر مياد النا شيره وجودت رو کشيده مگه نه؟ تمام وجود استفان از او ميخواست «

بكُشش... بكُشش » بكُشش، گردنش رو » . آه ديمون را بكُشد بشكن. چنگ بنداز و رگ

هاي گردنش رو پاره اما استفان مي دانست که ديمون امشب خون «. زيادي خورده.

هاله ي تاريك قدرت ديمون از هميشه قوي تر و غير قابل نفوذ تر به نظر مي

رسيد. ديمون با لذت گفت:

- آره من امشب خيلي خوردم. انگار مي توانست فكرهاي استفان را بخواند. با زبانش

دور دهانش را پاك کرد.

- خيلي کوچك و لاغر بود اما نمي دونم چرا اين قدر نيرو توي خونش داشت. البته به

خوشگلي النا نبود و مثل النا هم بوي عطر نمي داد؛ اما من هميشه از چشيدن خون هاي

تازه استقبال مي کنم. خوشحالم که مي بينم توي رگ هاي تو هم خون تازه جريان داره.

ديمون نفس عميقي کشيد و کمي عقب تر رفت و به اطراف نگاه کرد. استفان هنوز هم

در وجود برادرش وقاري را مي ديد که ريشه در طبقه ي اجتماعي خانواده ي آنها داشت.

ديمون گفت:

- دلم مي خواد يه کاري بكنم. و بعد به سمت نهالي که چند قدم آن طرف تر بود رفت و

دستش را به طرف آن دراز کرد و بدون آن که واقعاً دستش با آن تماسي داشته باشد،

تنه آن را گرفت. استفان انقباض ماهيچه هاي دست ديمون را ديد و بعد ديمون دستش را

بالا آورد. درخت از ريشه بيرون آمد. استفان بوي خاك مرطوبي که ريشه را در بر گرفته

بود حس مي کرد. ديمون سپس درخت را گرفت و به کناري انداخت.

- دلم مي خواد يه کار ديگه هم بكنم. و بعد ناگهان ديمون غيب شد. استفان به اطراف

نگاه کرد اما اثري از او نبود.

- اين بالا رو نگاه کن برادر.

صدا از بالاي سر استفان مي آمد. ديمون بين و شاخ و برگ هاي درخت بلوط بزرگ

نشسته بود. صداي خش خشي آمد و بعد دوباره ديمون غيبش زد.

- من دوباره اينجام برادر.

ديمون پشت سر استفان بود و داشت با انگشت به شانه او مي زد. اما استفان که

برگشت کسي را پشت سرش نديد.

- اين جا رو نگاه آن برادر. استفان دوباره به سمت صدا چرخيد.

- نه اين طرف.

استفان فوراً به آن سمت برگشت و سعي کرد که ديمون را بگيرد اما دستانش تنها هوا

را چنگ زد.

- اين جا استفان. اين بار صدا از داخل سر خود استفان مي آمد. استفان نيروي زيادي را

صرف کرد تا آن صدا را از ذهنش بيرون کند و بعد ناگهان ديد که ديمون دوباره برگشته

سر جاي اولش زير درخت

بلوط. اما اين بار ديگر هيچ شيطنتي در نگاه او نبود. ديمون با چشم هاي سياه و بي

احساس به او خيره شده و لب هايش روي هم بود. - ديگه چه دليلي مي خواي استفان؟

من خيلي از تو قدرتمند ترم. همون قدر که تو از اين آدم هاي مسخره قدرتمند تري. من

از تو سريع ترم و قدرت هايي دارم که تو حتي نمي توني فكرشو بكني. قدرت هاي قديمي

استفان. و مي دوني که من جرات استفاده کردن از اين نيروها و قدرت ها رو هم دارم.

اگه با من بجنگي من اين نيروها رو عليه تو به کار مي برم.

- براي همين اومدي اين جا؟ اومدي که منو

شكنجه بدي؟

- من خيلي با تو مهربون بودم برادر. خيلي وقتا مي تونستم بكشمت اما گذاشتم زنده

بموني. اين دفعه ديگه فرق مي کنه. ديمون چند قدم جلوتر آمد. لب هايش اين بار موقع

حرف زدن تكان مي خوردند:

- بهت هشدار مي دم استفان جلوي من نايست.با من مخالفت نكن. مهم نيست که من

براي چي اومدم اين جا. اما الان النا رو مي خوام و اگر سعي کني جلوي منو بگيري تو

رو

مي کشم. استفان گفت:

- مي توني سعي خودتو بكني. ديگر نمي توانست خشم را درون خود کنترل کند. مي

دانست که آتش خشم او تاريكي وجود ديمون را تهديد مي کند.

- فكر مي کني من نمي تونم؟ تو هيچ وقت هيچي نمي فهمي. استفان ناگهان احساس کرد

چيزي او را گرفته. انگار دست هاي ديمون گلويش را فشار مي داد. استفان سعي داشت

از شر نيرويي که گردنش را مي فشرد خلاص شود اما دست هاي ديمون مانند فولاد

محكم بودند. استفان خودش را تكان داد و سعي کرد مشتش را به آرواره ي ديمون

برساند. فايده اي نداشت. نيروي ديمون کاملاً قدرت حرکت را از او گرفته بود. مثل پرنده

اي کوچك بود که در چنگال گربه اي گرفتار شده باشد. استفان بدنش را شل کرد و بعد

ناگهان تمام نيرويش را جمع کرد و سعي کرد خودش را از زير فشار دست هاي ديمون

خارج کند، اما تمام تلاشش بيهوده بود.

- تو هميشه سرسختي مي کني. هميشه لجبازي مي کني. شايد اين بار بالاخره منو باور

کني! استفان به صورت ديمون نگاه کرد. مثل پنجره اي مه گرفته سفيد بود. چشمان

ديمون به او دوخته شده بود. استفان ديد که دست هاي ديمون از پشت سر موهايش را

کشيد سر استفان عقب رفت و گردنش مقابل ديمون قرار گرفت. استفان تقلا مي کرد

خودش را نجات دهد.

- برادر نه!

و بعد تيزي دندان هاي ديمون را روي گردنش احساس کرد. در وجودش ترس و نااميدي

در هم آميخته بود. براي اولين بار اين شكارچي خود شكار شده بود. نمي توانست جلوي

ديمون را بگيرد. خون داشت از بدنش خارج مي شد. استفان تقلا مي کرد با ته مانده ي

نيرويش جلوي خون را بگيرد. اما نمي توانست. اين کارش فقط درد را بيشتر مي کرد.

انگار نه جسمش، بلكه روحش بود که زخمي شده بود و از آن بود که خون مي رفت. درد

در وجودش مثل زبانه هاي آتش بالا مي آمد تا به زخمي رسيد که ديمون از طريق آن

داشت عصاره ي وجودش را مي مكيد. درد در آرواره هايش بود، در گونه هايش بود، در

سينه اش بود و در شانه هايش. احساس سرگيجه مي کرد و مي ديد که کم کم دارد بي

هوش مي شود.

و بعد به يك باره دست هاي ديمون او را رها کردند و او روي زمين افتاد، بر روي

بستري از برگ هاي خشك و مُرده ي درخت بلوط. سعي کرد نفس بكشد. دست ها و

زانوانش انگار که قفل شده بودند. به سختي و با درد فراوان مي توانست آن ها را تكان

بدهد.

- مي بيني برادر کوچولو؟ من از تو قوي ترم. مي تونم تو رو بگيرم. مي تونم خونت رو

ازت بگيرم. مي تونم زندگيت رو هم اگه بخوام بگيرم. بذار النا مال من باشه در غير اين

صورت مي کشمت. استفان به بالا نگاه کرد. ديمون بالاي سرش ايستاه بود. سر و سينه

اش را جلو داده بود و پاهايش را از هم باز کرده بود. مثل شكارچي پايش را گذاشته بود

روي گردن برادرش. در چشمان سياهش برق پيروزي مي درخشيد و خون استفان روي

لب هايش بود. نفرت در دل استفان جوشيد. آن قدر شديد که قبلاً اصلاً نديده بود. انگار که

نفرت سابقش از ديمون قطره اي بود در مقايسه با اين اقيانوس. نفرتي که در طي قرن

ها بارها شده بود که از کاري که با برادرش کرده بود احساس پريشاني کند و از کشتن

او ناراحت باشد. بارها با تمام وجود خواسته بود که کاش مي توانست گذشته را تغيير

بدهد اما الان و در اين لحظه تنها مي خواست که دوباره آن را تكرار کند.

- النا مال تو نيست.

نيرويش را جمع کرد و از روي زمين بلند شد.

- هيچ وقت هم نمي شه. استفان ايستاد و بعد سعي کرد راه برود. سعي کرد گام هايش

لرزان نباشد و سعي کرد ديمون نفهمد که چقدر ايستادن و راه رفتن برايش سخت است.

تمام وجودش درد مي آرد. احساس حقارت حتي از درد هم بيشتر بود. خس و خاشاك به

لباسش چسبيده بود، اما آن ها را از خودش نتكاند. ذره ذره انرژي اش را احتياج داشت.

در هر قدمي که جلو مي رفت اراده اش مستحكم تر و ضعفش کم تر مي شد.

- تو هيچ وقت نمي فهمي برادر. استفان نه به او نگاه کرد و نه جوابي داد. تنها دندان

هايش را به هم مي فشرد و جلو مي رفت. يك قدم ديگر، يك قدم ديگر. دلش مي خواست

فقط يك لحظه روي زمين بنشيند و استراحت کند اما... يك قدم ديگر، يگ قدم ديگر.

ماشين نبايد زياد دور باشد. صداي خشك برگ ها را زير پايش مي شنيد و بعد شنيد که

صداي خش خش از پشت سرش هم مي آيد. سعي کرد برگردد و به پشت سرش نگاه کند

اما توان چرخيدن نداشت و بعد احساس کرد تاريكي تمام وجودش را فرا گرفته و جسم و

روحش را تسخير کرده. احساس کرد دارد مي افتد. و بعدبراي هميشه در تاريكي مطلق

فرو رفت. از آن جا به بعد خوشبختانه چيز ديگري احساس نكرد.

النا با سرعت آماده شد و به سمت دبيرستان رابرت اي.لي راه افتاد. انگار سال ها بود

آن جا را نديده است. شب قبل را مثل خاطره ها کمي به سختي به ياد مي آورد، اما مي

دانست که امروز نتيجه ي آن را در صورت تك تك بچه ها مي تواند ببيند. شب قبل مجبور

شده بود که با عمه جوديت رو به رو شود. عمه جوديت ماجراي جنايت را از همسايه ها

شنيده بود و خيلي دلش شور مي زد. بيشتر به خاطر اين که نمي دانست النا آجاست يا

کجا بوده. وقتي ساعت دو نيمه شب النا به خانه برگشت عمه جوديت واقعاً نگران و

عصباني بود. النا نمي توانست قضيه را توضيح دهد. فقط توانست بگويد با استفان بوده

و مي داند که استفان متهم است. النا گفت که در بي گناهي استفان شك ندارد. بقيه

اتفاقاتي را که در آن شب افتاده بود نبايد به کسي مي گفت. حتي اگر عمه جوديت حرف

هايش را باور مي کرد هيچ وقت دليل اين کار النا را نمي فهميد. النا شب دير خوايبده بود

و براي همين صبح خيلي دير بيدار شده بود. توي خيابان هيچ تاکسي و اتوبوسي نبود. تند

تند شروع کرد به راه رفتن. آسمان خاکستري بود و باد داشت شروع مي شد واقعا دلش

مي خواست استفان را ببيند. تمام شب کابوس هاي وحشتناکي در مورد او ديده بود. يكي

از خواب هايش اتفاقاً واقعي بود. توي خواب ديده بود که استفان با صورت رنگ پريده

و جدي اش کتابي را در دست گرفته بود و با عصبانيت مقابل النا ايستاده بود. استفان

سپس گفت:

- النا چطور تونستي اين کار رو بكني چطور؟ و بعد کتاب را انداخته بود جلوي پاي او و

رفته بود. النا صدايش زده بود و التماس کرده بود که نرود اما استفان در تاريكي ناپديد

شده بود. وقتي النا به جلوي پايش نگاه کرده بود ديده بود که کتابي که آن جا افتاده در

واقع دفترچه ي خاطرات گم شده اش است. وقتي ياد دفترچه ي خاطرات گم شده اش مي

افتاد خشم تمام وجودش را فرا مي گرفت، اما معناي آن چه مي توانست باشد؟ چه چيزي

توي دفترچه ي خاطرات بود که باعث شده بود استفان آن قدر عصباني بشود؟

النا نمي دانست. فقط مي دانست که بايد استفان را ببيند و با او حرف بزند. صدايش را

بشنود و بغلش کند. دور شدن از او مثل دور شدن از جسم و جان خودش بود. به سرعت

از پله ها بالا دويد و از راهروهاي خالي عبور کرد. به سمت کلاس زبان هاي خارجي

رفت، چون مي دانست که استفان آن ساعت کلاس لاتين دارد. اگر فقط يك لحظه هم او

را مي ديد

مي دانست که حالش بهتر مي شود. اما استفان سر کلاس نبود. النا از پنجره کوچك روي

در کلاس داخل را نگاه کرد و ديد صندلي استفان خالي است. ولي مت توي کلاس بود.

حالت چهره ي مت النا را بيشتر از قبل ترساند. مت زل زده بود به جاي خالي استفان و

در نگاهش ترس و اضطراب شديدي موج مي زد. النا از جلو در کنار رفت. برگشت و

مثل يك

ربات از پله ها بالا رفت و به سمت آلاس مثلثات راه افتاد. وقتي در را باز کرد تمام

سرها به سمت او برگشت! النا خودش را به صندلي خالي کنار مرديت رساند و نشست.

خانم هالپرن چند ثانيه درس را متوقف کرد و به او نگاه کرد و سپس درسش را ادامه

داد. وقتي معلم به سمت تخته برگشت النا به مرديت نگاه کرد. مرديت دست دراز کرد و

دست او را فشرد.

- حالت خوبه؟

- نمي دونم.

به نظرش همه چيز احمقانه مي آمد. به نظرش مي رسيد هواي اطراف دارد خفه اش مي

کند. سينه اش سنگين شده بود. انگشتان مرديت خشك و داغ بودند.

- مرديت تو مي دوني چه اتفاقي براي استفان افتاده؟ چشمان مرديت ناگهان از تعجب

گشاد شدند و النا احساس کرد که سنگيني سينه اش دارد بيشتر مي شود. انگار در

اعماق آب ها بود که اين قدر به سينه اش فشار مي آمد. مرديت گفت:

- مگه تو نمي دوني؟ النا به سختي توانست بگويد:

- نكنه دستگيرش کردن؟

- بدتر از اونه النا. استفان غيبش زده. پليس رفته مهمون خونه اما استفان اون جا

نبوده، بعد اومدن اين جا توي مدرسه اما امروز مدرسه نيومده. ماشينش رو مي گن کنار

جنگل توي جاده خاآي قديمي پيدا

کردن. مي گن از شهر فرار کرده، چون گناهكار بوده فرار کرده.

- نه اين درست نيست.

چند نفر به سمت او برگشتند و نگاه کردند، ولي او اهميتي نمي داد.

- استفان بي گناهه.

- من مي دونم اما اگه بي گناهه چرا فرار کرده؟

- نه! استفان فرار نكرده، هيچ وقت هم فرار نمي کنه.

چيزي درون النا بود که مي سوخت. آتشي از خشم که کم کم داشت با ترس نيز همراه

مي شد.

- حتما مجبور شده. هيچ وقت با اراده خودش شهر رو ترك نمي کنه.

- منظورت اينه که کسي مجبورش کرده؟ اما کي؟ تايلر که جراتشو نداره...

النا پريد وسط حرفش.

- يا مجبورش کرده يا بدتر. حالا تمام کلاس داشتند به آن ها نگاه مي کردند. خانم هالرن

آمد چيزي بگويد که النا بلند شد. او هم به هم کلاسي هايش نگاه مي کرد اما آن ها را

نمي ديد.

- خدا کمكش کنه. حتماً توي خطر افتاده... خدايا کمكش کن. و سپس النا به سمت در

کلاس راه افتاد.

- النا برگرد.. النا. النا صداي مرديت و خانم هالپرن را از پشت سر مي شنيد. سرعت گام

هايش را بيشتر کرد. سرش را برنگرداند. ذهنش فقط روي يك چيز بود. همه فكر مي

کردند النا دارد مي ورد پيش تايلر اسمال وود و براي همين نتوانستند او را پيدا آنند. النا

مي دانست آه بايد چكار آند. از مدرسه بيرون آمد. باد سرد پاييزي به صورتش مي خورد.

قدم هايش را تندتر کرد. انگار گام هايش فاصله مدرسه تا جاده قديمي را مي خواست

ببلعد. از لبه ي جاده به سمت پل ويكري و قبرستان قديمي چرخيد. باد سرد موهايش را

مثل شلاق توي صورتش مي زد. برگ هاي بالاي درختان بلوط مي رقصيدند. آتشي که در

دل النا بود نمي گذاشت سرماي بيرون را حس کند. از کنار درختان راش و بيد مجنون ها

عبور کرد. برگ هاي شان ريخته بود. به وسط قبرستان رسيد و با چشمان بي قرار خود

به اطراف نگاه کرد. بالاي سرش ابرهاي آسمان با باد جا به جا مي شدند. انگار

رودخانه خاکستري رنگي در آسمان جريان داشت. شاخه هاي بلوط و راش در هم فرو

رفته بودند. دسته اي از برگ هاي خشك با باد به صورتش خورد. انگار قبرستان قديمي

مي خواست

او را از آن جا براند. النا با دست برگ ها را کنار زد. چرخيد و به اطراف نگاه کرد.

نگاهش لابه لاي سنگ قبرها دنبال چيزي مي گشت. النا سپس برگشت. در باد فرياد

کشيد. تنها يك کلمه گفت. اما مي دانست که جواب خواهد گرفت:

- ديمون...

پــایـــان جلــــد  اول 

THE END

جلد دوم و جلدهای بعدی این کتاب را از وبلاگ زیر دانلود نمایید و ادامه آنرا پی بگیرید

http://goldjar.blogfa.com

ارتباط با سازنده کتاب

iraaanbook@yahoo.com

http://goldjar.blogfa.com

بزودي در آدرس زير امکان دانلود کتابهاي رمان زيبا از طريق گوشيهاي موبايل فراهم

ميشود و هم اکنون هم در حال تکميل شدنست

farid-book.blogfa.com

================

از طريق ارسال { اس ام اس } يا پيامک . به شماره

09391315486

========

ارسال پيام { پي- ام } به ايدي _ ياهو

my yahoo = ID = iraaanbook

*************

لطفا حتما بخوانيد

سئوالا ت و پيشنهادات و درخواست کتاب مورد نظرتان را از روشهاي زير با ما نماييد

در ضمن : در هنگام درخواست کتاب مورد نظرتون از طريق SMS به شماره

09391315486

لطفا نام خود و اگه ممکنه اسم شهرتون هم بنويسيد.چون اينطوري راحتتر ميشه

پاسخ داد....

نکته بعدي : اگر شما با گوشي موبايل خودتان اقدام به دانلود و خواندن کتابهاي رمان

مينماييد .حتما

هنگام درخواست کتاب مورد نظر . اسم خودتان و شهر و نوع فرمت کتاب { java -

epub - - pdf

(بعنوان مثال به اين شکل : درســـا - اراک -نسخه جاوا- کتابچه - کتاب حکم دل -

نسخه جاوا- پرنيان - کتاب حکم دل

يا اگر نسخه جاوا با قالب کتابچه مد نظرتان بوده.. انرا حتما ذکر نماييد

مثال :

درســـا - اراک -نسخه جاوا- کتابچه - کتاب حکم دل

و همينطور براي ساير گوشيها و فرمتهاي ديگر مانند

epub( iphon +tebelt + android + ipad )

(سپس براي شما لينک دانلود ارسال ميگردد

نکته مهم : (براي دانلود بايد اينترنت گوشي فعال باشه )

براي دريافت کتابهاي رمان براي موبايل .نخست بايد اينترنت گوشي شما فعال باشه

 جلدهای بعدی کتاب کمیاب و زیبای خاطرات یک خون آشام را  با فرمتهای ( جاوا- آندروید -  ایفون - پی.دی.اف )از وبلاگ زیر دانلود فرمایید

http://goldjar.blogfa.com

 FARID . SOGHRATI