Vampire_diarie_ 2

سازنده کتاب

خاطرات یک خون آشام2-(کشمکش )

خاطرات یک خون آشام 

( جلد دوم ( کشــمکش 

L.J. Smith 

نویسنده :ال جی اسمیت 

ساخت کتاب : Farid Soghrati

تهیه و ساخت در وبلاگ:

http://goldjar.blogfa.com

خاطرات یک خون آشام2-(کشمکش )

( جلد دوم ( کشــمکش 

Vampire Diaries2

L.J. Smith 

نویسنده :ال جی اسمیت 

ساخت کتاب : Farid Soghrati

تهیه و ساخت در وبلاگ:

http://goldjar.blogfa.com

فصل 1

فصل 2

فصل 3

فصل 4

فصل5

فصل 6

فصل 7

فصل 8

فصل 9

فصل 10

فصل11

فصل12

فصل13

فصل14

فصل15

فصل16(پایان جلد 2)

معرفی جلدهای بعدی

خاطرات یک خون آشام 

( جلد دوم ( کشــمکش 

Vampire Diaries2

L.J. Smith 

نویسنده :ال جی اسمیت 

ساخت کتاب : Farid Soghrati

تهیه و ساخت در وبلاگ:

http://goldjar.blogfa.com

جلـــد دوم : کشــــمکش

فصل اول

"ديمن"

بادسردي موهاي اليناراهمچون تازيانه به صورتش ميزد.برگهای بلوط درميان مقبره

های گرانيتي مي چرخيدندودرختان شاخه هايشان را شوريده وار برهم ميزدند.

دستان الينا سرد و لبان و گونه هایش بي حس بود اما همچنان در برابر باد خروشان

ايستاده و فرياد

ميزد:

"ديمن"

اين هوا نشانه ي قدرت او بود. براي ايجاد ترس و وحشت.امابي فایده بود.تصور اینکه

چنين قدرتي را علیه استيفن استفاده کرده باشد چنان خشمي رادر الينا بيدار کرد که

طوفان راخنثي ميکرد.

اگه ديمن بلايي سر استيفن آورده باشه , اگه صدمه اي بهش زده باشه..

به سمت درختان بلوط که قبرستان را محصورکرده بود , فرياد زد "تو ديمن!جواب مو

بده!!"

برگ خشکي همچون دست قهوه اي و چروکيده اي به پايش خورد اما هیچ جوابي نبود.

آسمان همچون شيشه اي خاکستري بود.خاکستري همچون مقبره هايي که محاصره اش

کرده بودند.

خشم و نااميدي که گلويش را ميسوزاند, حس کرد اشتباه کرده بود. ديمن اينجا نبود.او با

باد خروشان

تنها مانده بود.

او پشت سرش ايستاده بود.آنقدر نزديک که لباسش به بدن او ميخورد.درچنين فاصله ي

نزديکي بايد متوجه حضورش مي شد يا گرماي بدنش راحس ميکرد.ياصدايي ميشنيد اما

ديمن انسان نبود.

الينا تلوتلو خورد وقبل از آنکه بتواند جلوي خودش رابگيرد چندقدمي عقب رفت.تمام

قرايضي که درتمام

اين مدت خاموش مانده بود , اکنون به او التماس مي کردتا فرار کند.مشتهايش راگره

کرد و گفت

"استيفن کجاست؟ "

خطي درميانا بروان ديمن ظاهرشد."کدوم استيفن؟"

الينا جلو رفت و به او سيلي زد.قبل از انجام اينکار هیچ به ان فکر نکرده بود.به سختي

ميتوانست باورکند که چه کرده.اماسيلي خوب و محکمي بود که تمام قدرتش رادرخود

داشت و صورت ديمن را به يک سمت متمايل کرد. دستش تير مي کشيد.سعي کرد که

تنفس خودش را آرام کند و او را نگاه کرد.به همان شکلي که اولين بارديده بودش ,

لباس پوشيده بود.سياه کفشهاي سياه , شلوار جين مشکي , پيراهن وکت چرم مشکي.

شبیه استيفن بود.الينا نميدانست چطور قبلا متوجه اين تشابه نشده است.همان موهاي

تيره , همان پوست رنگ پريده و همان قيافه ي خوب آشفته کننده.

اما موهايش صاف بود نه مجعد.چشمهايش به سياهي نيمه شب ولبانش سنگدل بود.

او سرش را به ارامي برگرداند والينا ديد که خون درگونه اش مي دويد.

باصدايي لرزان گفت"به من دروغ نگو.ميدونم کي هستی .ميدونم چي هستي.آقاي تنر را

ديشب کشتي حالا هم که استيفن ناپديد شده"

"ناپديد شده؟"

"ميدوني که شده!"

ديمن لبخند زد ولي به سرعت به حالت اوليه برگشت.

"بهت هشدار ميدم!اگه بهش صدمه اي بزني..."

"آنوقت چي؟ چه کار مي کني الينا؟ در برابر من چه کار مي توني بکني؟"

الينا ساکت شد وبراي اولين بار متوجه شد که باد از بين رفته است.روز به طرز

مرگباري سوت و کور بود.گويي آنها در دايره ي بزرگي از قدرت بي حرکت ايستاده

بودند.به نظر مي رسيد که همه چيز از اسمان سربي رنگ و درختان بلوط و راش بنفش

تا خود زمين به او وصل بود.گويي قدرت را از همه ي آنها بيرون کشيده بود.

ديمن با سري متمايل به عقب و چشماني عميق و مملو از رنگهای غريب ايستاده بود.

الينا زمزمه کرد:"نميدونم ولي باور کن يه چيزي پيدا مي کنم."

ديمن ناگهان خنديد و قلب الينا به شدت شروع به کوبيدن کرد.خدايا, او زيبا بود.خوش

قیافه برايش کلمه ي ضعيف و کمرنگي بود.مثل هميشه خنده براي لحظه اي بيشتر طول

نکشيد اما حتي بعد از اينکه از روي لبانش محو شد رد پايي بر چشمانش بجا گذاشت.

با آرامش در حالي که قبرستان را مي کاويد گفت "باور ميکنم."

سپس برگشت و دستش را به سمت او دراز کرد و سرخوشانه گفت:"تو براي برادرم

زيادي خوبي."

الينا به اين که دستش را پس بزند فکر کرد ولي نمي خواست دوباره او را لمس کند. "

بهم بگو کجاست!"

"بعدا.احتمالا ... به قيمتي."دستش را کنار کشيد.در همان لحظه الينا متوجه شد که حلقه

اي همانند استيفن برآن دارد.سنگ لاجورد نقره اي.

خشم الود با خودش فکر کرد:اينو يادت باشه! مهمه...

ديمن ادامه داد:"برادرم...يه احمقه.فکر ميکنه چون شبيه کاتريني به ضعيفيه اونم

هستي و مثله اون راحت ميشه هدايتت کرد ولي اشتباه مي کنه.من مي تونستم خشم ترا

از اون سر شهر حس کنم.الانم مي تونم حسش کنم.يه نور سفيد مثله خورشيد صحرا.تو

قدرت داري الينا حتي همين جوري که هستی اما مي توني خيلي قوي تر بشي..."

الينا به او خیره شد.اين تغيير موضوع را نمي فهمید و دوست نداشت.

"نميدونم راجع به چي حرف مي زني. اين چه ربطي به استيفن داره؟"

"راجع به قدرت حرف مي زنم الينا" و به او نزديک شد.چشمهايش را به چشمهای او

دوخت.صدايش نرم و مبرم بود. "هرچيز ديگه اي و امتحان کردي و هیچی راضيت

نکرده.تو دختري هستی که همه چي داره ولي

هميشه يه چيزي خارج از دسترس تو جود داره.چيزي که به شدت احتياج داري و نمي

توني داشته

باشي. براي همینه که من بهت قدرت , زندگي جاودانه و حواسي که هیچ وقت تجربه

نکردي را پيشکش

مي کنم."

آنوقت الينا متوجه و از شدت وحشت گلويش مسدود شد. "نه!"

ديمن زمزمه کرد:"چرا نه؟چرا امتحانش نمي کني الينا؟ صادقانه يه قسمتي از وجودت

اينو نمي خواد؟"

چشمان تيره اش سرشار از حرارت و قدرتي بود که او را ميخکوب کرده و نمي گذاشت

نگاهش را برگيرد.

"من مي تونم چيزايي درونت بيدار کنم که در تمام طول زندگيت خوابيده بودن.بقدري قوي

هستی که در

تاريکي زندگي کني.در آن بدرخشي.مي توني ملکه سايه ها بشي.چرا چنين قدرتي را نمي

گيري الينا؟بذار

کمکت کنم که بدستش بياري."

"نه!"وحشيانه چشمان را از او برگرفت.ديگه نگاش نمي کرد.نمي گذاشت اينکارو

یاهاش بکنه.نمي گذاشت

مجبورش کنه که فراموش کنه...که فراموش کنه...

"اين راز نهاییه الينا"صدايش به نوازشگري انگشتاني بود که گلويش را لمس مي کرد.

"به اندازه اي شاد خواهي بود که پيش از اين هیچ وقت نبودي."

چيز بسيار مهمی بود که بايد به ياد مي آورد. او از قدرت استفاده مي کرد تا آن را از

يادش ببرد.ولي به او

اجازه نمي داد که مجبورش کند که آن را فراموش کند...

"و ما با هم خواهيم بود.من و تو" نوک انگشتان سردش , گردن او را نوازش مي کرد

و به سمت پايين يقه ي ژاکتش مي لغزيد.

"فقط من و تو. تا ابد"

زماني که انگشتان او از دو زخم کوچک برگردنش آهسته عبور کرد , تير ناگهاني از

درد را حس کرد که

ذهنش را روشن کرد.

که... استيفن را فراموش کنه

اين همان چيزي بود که ديمن سعي مي کرد از ذهنش بيرون کند.خاطره ي استيفن ,

چشمان سبزش و

لبخندش که همیشه غم ي را مخفي مي کرد.

اما هیچ چيز نمي توانست استيفن را از افکار او خارج کند.نه بعد از آنچه با همداشتند...

خودش را از ديمن کنار کشيد و انگشتان سردش را پس زد.مستقيم به او نگاه کرد و

خشمناک گفت:

"من الانشم چيزي که ميخواستم پيدا کردم و اينکه با چه کسي مي خوام تا ابد باشم"

سياهي چشمان او را فرا گرفت.کينه ي سردي در هوا نفوذ کرد.چشمانش الينا را ياد مار

کبرايي آماده ي حمله انداخت.

"تو ديگه به احمقيه برادرم نباش و گرنه مجبور مي شم با تو هم به همان شکل رفتار

کنم."

الينا ترسيد.با آن سرمايي که درونش رسوخ مي کرد و تا مغز استخوانش را مي سوزاند

دستخودش

نبود.باد دوباره شدت گرفته بود و شاخه ها بهم مي خوردند.

"ديمن ,بهم بگوکجاست؟"

"الآن؟نميدونم!نميتوني يه لحظه بي خيالش بشي؟"

الينا که مي لرزيد و موهايش دوباره همچون شلاق به صورتش مي خوردگفت: "نه! "

"اين جوابه آخر امروزته؟الينا اول مطمئن بشو که ميخواي اين بازي و با من بکني .

نتايجش اصلا خنده دار نخواهد بود! "

"مطمئنم." مجبور بود قبل از اينکه دوباره بتواند بهش نفوذ کند جلويش را بگيرد.

"نمي توني منو بترسوني ديمن.تا حالا نفهميدي؟همان لحظه اي که استيفن بهم گفت که

چي هستی و

چه کارايي کردي , هر قدرتي که ممکن بود رويم نداشته باشي و از دست دادي!!ازت

متنفرم!!حالمو بهم ميزني.هيچکاريم نيست که بتوني با من بکني.نه حالا ديگه"

صورت او دگرگون شد و احساسش يخ زده , سنگدلانه و به شدت تلخ گرديد.

خنديد ولي اين يک يخنده همينطور ادامه داشت."هیچی؟ من مي تونم هرکاري که بخوام

با تو و کسايي

که دوستشون داري بکنم.تصورشم نمي توني بکني الينا که من چه کارايي ميتونم بکنم.

ولي مي فهمی..."

عقب رفت و باد هم چون خنجري به الينا رسوخ کرد.ديدش تيره و تار شد مثل اينکه نقاط

روشن تمام فضا را

پر کرده باشد. باصدايي که با وجود خروش باد , کاملا واضح و سرد بود ادامه داد:"الينا,

زمستون در

راهه .فصلي نابخشودني.قبل از اينکه شروع بشه تو ياد گرفتي که من چه کارها ميتونم

و چه کارها

نمي تونم بکنم.پيش از اينکه زمستون برسه تو به من ملحق شدي.مال من شدي."

روشنايي چرخان الينا را به حد نابينايي رسانده بود و قادر نبود جسم تيره ي او را

تشخيص دهد.حتي

صدايش هم در حال محو شدن بود.

الينا بازوانش را به دور خود حلقه کرده و سرش خم بود, همه بدنش مي لرزيد.زمزمه

کرد:"استيفن..."

"آم يه چيز ديگه!" صداي ديمن باز گشت " درباره ي برادرم پرسيدي.خودتو تو زحمت

ننداز که دنبالش

بگردي الينا.من ديشب کشتمش."

الينا به يکباره سرش را بالا آورد ولي چيزي براي ديدن نمانده بود.تنها روشنايي گيج

کننده که بيني و گونه هایش

را مي سوزاند و مژگانش را سنگين مي کرد.

در آن لحظه بود که تازه متوجه ذرات ريز بر روي پوستش شد.گلوله های ريز برف.در

اول نوامبر برف مي باريد

و درآسمان خورشيد ناپديد شده بود.

فصل دوم...

شفق به طرز غير معمولي ,قبرستان متروک را در بر گرفت. برف ديد الينا را تار و باد

بدنش را بي حس کرده

بود درست مثل اينکه در جرياني از آب يخ زده قدم گذاشته باشد.

ولي سرسختانه مقاومت کرد تا به قسمت جديد گورستان و جاده ي پشت آن نرود.

پلويکريدقيقا در جلويش

قرار داشت.پس به سمت آن رهسپار شد.

پليس ماشين رها شده ي استيفن را در جاده ي الدکريکپيدا کرده بود.بنابراين او بايد آن

را جايي در ميان

درونين کريکو جنگل رها کرده باشد.الينا در جاده ي قبرستان بر گياهان بيش از حد

روئيده لغزيد و به راه خود

ادامه داد. با سري خميده درحاليکه بازوانش را به دور خود و ژاکت نازکش حلقه کرده

بود.اين گورستان را در

تمام طول زندگيش ميشناخت و چشم بسته هم ميتوانست راه خود را در آن بيابد.

زمانيکه از پل ردميشد , لرزشش طاقت فرسا شده بود. برف به شدت قبل نبود اما باد

شديدتر شده

بود.درلباسهايش به راحتي نفوذ مي کرد گويي از دستمال کاغذي ساخته شده بودند و

نفسش رابند مي

آورد.

همچنان که به سمت خيابان الدکريک ميپيچيد و به زحمت به سمت شمال ميرفت به

استيفن مي

انديشيد.حرف های ديمن راباور نميکرد.اگر استيفن مرده بود , او ميفهميد.او درجايي

زنده بود و الينا مي

بايست پيدايش کند.ممکن بود هر جايي در اين سفيدي بي انتها باشد.ممکن بود آسيب ديده

يا يخ زده

باشد.به طرز مبهمي الينا احساس کرد که غيرمنطقي شده است.تمام افکارش منحصر به

يک چيز بود.

استيفن , استيفن رو پيدا کن.

سخت بود که در مسير جاده پيش برود.سمت راستش درختان بلوط و درسمت چپش آبهاي

خروشان

درونينگ کريک قرار داشت.باد ديگر به شدت قبل نبود ولي خيلي احساس خستگي مي

کرد.احتياج داشت که

جايي بنشيند و فقط براي لحظه اي استراحت کند.

زمانيکه کنار جاده نشست ناگهان متوجه شدکه چقدر بيرون رفتن و گشتن به دنبال

استيفن احمقانه بوده

است.استيفن خودش پيش او مي امد.تنها کاري که لازم بود انجام دهد اين بود که همان

جابنشيند و منتظر

شود.احتمالا به زودي مي آمد.

الينا چشمانش را بست و سرش را به زانوان تاشده اش تکيه داد.احساس گرماي خيلي

بيشتري کرد.ذهنش

بي اراده به کار افتاد و استيفن را ديد.ديد که به او لبخند ميزند.بازوان او که به دورش

حلقه شده بود بسيار

قوي و امن بود و الينا در کنارش آرام گرفت.خوشحال و رها از ترس و تنش.

الينا درخانه بود.در جايي که به آن تعلق داشت و استيفن نمي گذاشت هيچوقت آسيبي

بهش برسد.اما در آن

لحظه , استيفن بجاي اينکه او را درآغوش بگيرد به شدت تکانش مي داد و اين آرامش

زيبا را نابود مي کرد.الينا

صورت او را ديد.رنگ پريده و جدي.چشمان سبزش تيره و درد آلود بود.الينا سعي کرد به

او بگويد که بي حرکت

باشد.اما او گوش نمي داد.مي گفت:"الينا بيدار شو."

الينا نيروي وادارکننده ي آن چشمان سبز را احساس کرد.الينا بيدار شو.حالا...

"الينا , پاشو!" صدا بلند,زير و ترسان بود.:"يالا الينا!بلند شو!ما که نمي تونيم ببريمت!"

چشمهايش را برهم زد و بر صورتي تمرکز کرد که کوچک و قلب گون با پوستي شفاف

و زيبا بود و با حلقه

های قرمز مو احاطه شده بود.چشمان قهوه اي او گشاد شده و برف بر مژگانش نشسته

بود.بانگراني به او

خيره شده بود.الينا به آرامي گفت:"باني , تو اينجا چهکار مي کني؟"

صداي ديگري گفت:"به من کمک مي کنه که تو رو پيدا کنم." الينا به آهستگي چرخيد و

با ابروان کماني زيبا و

ترکيبي زيتوني رنگ مواجه شد.چشمان تيره ي مرديث که معمولا کنايه آميز بودند نيز ,

الان نگران به نظر مي

رسيدند.

"بلند شو الينا مگه اينکه بخواي يه ملکه برفيه واقعي بشي."برف مانند کت خز سفيدي

, بر همه ي بدنش

نشسته بود.الينا به سختي ايستاد و به دخترها تکيه داد.آنها او را به سمت ماشين مرديث

بردند.

داخل ماشين بايد گرمتر مي بود اما اعصاب الينا که به زندگي بر مي گشتند باعث لرزش

او شده بودند. تا به او

بگويند که واقعا چه قدرسردش بود.همچنان که مرديث ماشين را مي راند , با خود فکر

کرد "زمستون فصل نا

بخشودنيه."

باني از صندلي عقب گفت "الينا , چه خبره؟فکر کردي داري چه کار مي کني؟با اون

وضعي که از مدرسه در

رفتي!چه طور تونستي بياي اينجا؟"

الينا مردد بود اما سرش را تکان داد.هیچ چيز را بيشتر از اين نمي خواست که حقيقت

رابه باني و مرديث

بگويد.که براي شان تمام داستان وحشتناک استيفن و ديمن را تعريف کند و اينکه ديشب

واقعا چه اتفاقي براي

آقاي تنر افتاده بود و بعد از آن...

اما نمي توانست.حتي اگر باور مي کردند اين راز او نبود که فاشش کند.

مرديث گفت:"همه دارن دنبالت مي گردن.کل مدرسه ناراحت شدن و خاله ات که تقريبا

زده بود به سرش."

الينا که سعي مي کرد لرزش شديدش را متوقف کند به کندي گفت:"متاسفم."

به خيابان ماپلچرخيدند و کنار خانه اش توقف کردند.خاله جوديت در داخل با ملافه هاي

گرم شده منتظر

بود.باصداي سرحال کننده ي تنظيم شده اي گفت:" مي دونستم وقتي پيدات کنن نيمه

يخزده اي!" و به

سمتش آمد. "بارش برف توي روز بعد هالووين.به سختي باورم ميشه.شما دخترا , کجا

پيداش کردين؟"

مرديث گفت:" درجاده ي الدکريک , بعد از پل."

رنگ از چهره ي لاغر خاله جوديت پريد: "نزديک قبرستون؟همون جا که حمله ها اتفاق

افتاد؟الينا چطور

تونستي...؟ " با ديدن الينا , صدايش قطع شد.درحالي که سعي مي کرد همان حالت

سرحال کنندهاش را

بدست بياورد گفت:"فعلا در موردش حرف نمي زنيم, بذار از دست اين لباسهاي خيس

راحتت کنم."

الينا گفت:"وقتي خشک شدم دوباره بايد برگردم." مغزش دوباره به راه افتاده و يک چيز

واضح بود.در واقع

استيفن را آن بيرون نديده بود.فقط يک رويا بود . استيفن هنوز يک گمشده بود.

نامزد خاله جوديت , رابرت گفت:" تو لازم نيس از اين کارا بکني."الينا تا آن لحظه

متوجه حضور او که در گوشه

اي ايستاده بود , نشده بود.اما تن صدايش جايي براي بحث نمي گذاشت :" پليس دنبال

استيفنه.بذار

کارشونو بکنن."

"پليس فکر ميکنه اون آقاي تنر رو کشته!!اما اينکارو نکرده.شما که مي دونين , نه؟ "

هنگامي که خاله جوديت ژاکت خيسش را در مي آورد , الينا براي کمک گرفتن از يک

چهره به چهره ي ديگر

نگاه کرد اما همه يکسان بودند.تقريبا عاجزانه تکرار کرد :"مي دونين که اون اينکارو

نکرده."

سکوتي حکم فرما شد.نهايتا مرديث گفت:"الينا هيچکس نمي خواد اين فکرو بکنه.اما...

خوب اونجوري که

فرار کرده متاسفانه بد به نظر مي رسه."

"اون فرار نکرد , نکرد! اون..."

خاله جوديت گفت:" الينا آروم!خودتو از پا ننداز.گمونم حالت داره بد مي شه.بيرون خيلي

سرد بوده ديشب هم

که چند ساعتي بيشتر نخوابيدي."دستش را بر گونه ي الينا گذاشت. همه ي اينھا براي

الينا خيل يزياد

بود.هيچکس باورش نداشت.حتي دوستان و خانواده اش.در آن لحظه , احساس مي کرد

توسط دشمنان

احاطه شده است.

خودش راکنار کشيد و فريادزد :" من مريض نيستم. ديوانه هم نيستم... يا هر چيز ديگه

اي که فکر ميکنين.

استيفن فرار نکرد.آقاي تنر رو هم نکشته و برام اهميتي نداره اگه هيچ کدومتون باور

نکنين..."گلويش گرفت و

ساکت شد.

خاله جوديت سر و صدا راه انداخته و او را به طبقه ي بالا هدايت مي کرد. الينا اجازه داد

که ببردش ولي وقتي

خاله جوديت پيشنهاد داد به تخت بره , قبول نکرد. به جاي آن وقتي گرم شد بر روي

کاناپه ي اتاق نشيمن

کنار شومينه , در ميان کپه اي از ملافه ها نشست.تمام بعد از ظهر تلفن زنگ ميزد و او

ميشنيد که خاله

جوديت با دوستان , همسايه ها و مدرسه حرف ميزند. به همه اطمينان ميداد که الينا

خوب است .تراژدي

شب قبل کمي او رابهم ريخته , ولي همين , يکم هم درتب و تاب است ولي به زودي مثل

روز اول خوب

میشه.

مرديث و باني کنارش نشستند. "ميخواي درموردش حرف بزني؟ " مرديث باصداي آرام

يپرسيد.الينا خيره

به آتش , سرش را تکان داد. همه ي آنها عليه او بودند و خاله جوديت اشتباه ميکرد .

حالش خوب نبود و

تا وقتي استيفن پيدا نميشد , حال او نيز خوب نمي شد.

مت نيز به خانه شان سر زد. برف بر موهاي بلوند و لباس آبي تيره اش نشسته بود.با

وارد شدنش , الينا

اميدوارانه به او نگاه کرد. مت ديروز , در نجات استيفن کمک کرده بود . زماني که بقيه

مدرسه ميخواستند او

را مجازات کنند . اما امروز , با قيافه اي که پشيماني هوشيارانه اي در آن ديده ميشد,

اميد الينا را از بين برد .

نگراني که درچشمان آبي مت ديده ميشد فقط به خاطر الينا بود. نا اميدي غيرقابل تحمل

بود. الينا طلب

کارانه پرسيد :" اينجا چه کار ميکني؟سر قولت که از من نگهداري کني موندي؟ "

لرزشي از درد در چشمان مت ديده ميشد اما صدايش آرام بود. "شايد اين قسمتيش

باشه. اما در هر صورت

من سعي ميکنم حواسم به تو باشه ربطي هم به قول نداره. نگرانت بودم.گوش کن

الينا..."

الينا که اصلا حوصله گوش دادن به بقيه رانداشت گفت :"خب , من خوبم.مرسي. از اينا

که اينجا هستن

بپرس که نگرانيت تموم بشه. بعلاوه , من دليلي نميبينم که تو سر قولي که به يه قاتل

دادي بموني!"

مت از جا پريد و به مرديث و باني نگاه کرد.سپس سرش را نا اميدانه تکان داد :"

عادلانه نيست ! " الينا حس

عادل بودن را هم نداشت. " گفتم که , نگران من و کارهام نباش . خوبم , متشکر ! "

نتيجه واض حبود . مت به سمت در برگشت در همان لحظه اي که خاله جوديت با

ساندويچ هايي ظاهر شد.

با عجله به سمت در رفت و من من کنان , گفت :" ببخشيد , من بايدبرم . " و بدون

اينکه به عقب نگاهي کند

, رفت .مرديث , باني , خاله جوديت و رابرت که در کنار شومينه مشغول خوردن

عصرانه بودند , سعي مي

کردند که بحث جديدي راه بيندازند. الينا نميتوانست چيزي بخورد و حرفي هم نميزد.تنھا

کسي که تحت

تاثير فضا قرار نگرفته بودخواهر کوچک الينا , مارگاريت بود .با خوش بيني يک

کودک4 ساله , درآغوش الينا

رفت و از آبنبات هاي هالووين اش به او تعار فکرد. الينا خواهرش را سخت در آغوش

گرفت.صورتش را براي

لحظه اي به موهاي طلايي او فشار داد.

اگر استيفن مي تونست که بهش زنگ بزنه يا پيغامي براش بفرسته , تا حالا اينکارو

کرده بود. در اين دنيا ,

هيچ چيز نبود که بتونه جلوي او را بگيره مگه اينکه بدجور صدمه ديده باشه يا جايي

گيرافتاده باشه يا ...

به خودش اجازه نمي داد به مورد آخر فکر کند.استيفن زنده بود . بايد زنده مي بود . ديمن

فقط يک دروغگو

بود. اما استيفن در دردسر افتاده بود و او بايد هرجوري که شده , پيدايش ميکرد .درتمام

طول شب ,

نگرانش بود و سرسختانه سعي مي کردراهي پيدا کند. يک چيز روشن بود .فقط بايد روي

خودش حساب

ميکرد به هيچ کس ديگر نمي توانست اعتماد کند.

هوا تاريک شده بود.الينا برروي کاناپه تکاني خورد و خميازه اي کشيد . آهسته گفت :"

خستمه , شايدواقعا

مريض شدم.ميرم بخوابم ."

مرديث زيرکانه به او نگاه مي کرد و در حالي که به سمت خاله جوديت مي چرخيد گفت

:" خانم گيلبرت داشتم

فکر ميکردم که شايد بهتر باشه من و باني شب بمونيم.تا پيش الينا باشيم."

"چه فکر خوبي!" خاله جوديت با خشنودي اين را گفت و ادامه داد :" اگه از نظر

والدينتو نمشکلي نباشه من

خيلي هم خوشحال مي شم . "

رابرت گفت :" براي برگشتن به هرون هم يه رانندگي طولاني لازمه. بهتره من هم

همين جاروي کاناپه دراز

بکشم. " خاله جوديت اعتراض کرد که تعداد زيادي اتاق مهمان طبقه بالا هست اما

رابرت مقاومت کرد و گفت

که همان کاناپه برايش خوب خواهد بود.

با يک نگاه از کاناپه به هال جايي که در ورودي به وضوح در ديد بود الينا متوجه شد که

آنها با هم تباني کرده

بودند.يا حداقل الان همه شان اين نقشه را دنبال مي کردند.مي خواستند مطمئن شوند که

او خانه را ترک

نمي کند.

مدتي بعد که پيچيده درکيمونوي ابريشمين قرمزش از حمام خارج شد , مرديث و باني را

نشسته بر تختش

پيدا کرد.

". به تلخي گفت :"به به , سلام بر رزينکراتز و گيلدنسترن

باني که افسرده به نظر مي رسيد ناگهان هراسان شد.با ترديد به مرديث نگاه کرد.

مرديث تفسيرکرد :"ميدونه ما کي هستيم. منظورش اينه که فکر ميکنه داريم براي خاله

اش جاسوسي مي

کنيم.الينا بايد متوجه باشي که اينجوري نيست.اصلا نميتوني به ما اعتماد بکني؟"

-"نمي دونم. مي تونم؟"

" بله!چون ما دوستاتيم. قبل از اينکه الينا بتواند حرکت کند مرديث از تخت پايين پريد و

در رابست. بعد به

سمت الينا چرخيد :"حالا براي يکبار توي زندگيت به من گوش کن ,تو احمق کوچيک!

درسته که ما نميدونيم

راجع به استيفن چه فکري کنيم.اما نميبيني که اين تقصير خودته .از وقتي تو و اون با

همين , ما را انداختي

بيرون.چيزايي اتفاق افتاده که به ما نگفتي. حداقل کل ماجرا را نگفتي!اما با وجود اين ,

با وجود همه چي ما

هنوز به تو اعتماد داريم.هنوز بھت اهميت ميديم.هنوز پشتت هستيم الينا و ميخوايم که

کمک کنيم و اگه

اينو نميبيني , تو يک احمقي!"

آهسته , الينا از صورت تيره و قوي مرديث به چهره ي رنگ پريه ي باني نگاه کرد.باني

با سر تاييد کرد.

"درسته." باني اين را در حالي گفت که به سختي پلک ميزد مثل اينکه ميخواست از

ريزش اشکهايش

جلوگيري کند. "حتي اگه تو ما رو دوست نداري , ما ھنوز دوستت داريم ."

الينا احساس کرد که چشمان خودش ھم پر ميشود و حالت عبوسش مچاله ميشود. سپس

باني از تخت

پايين آمد و آنھا ھمه يکديگر را در آغوش گرفتند. الينا متوجه شد که نميتواند براي

اشکھايي که از

صورتش جاري بود , کاري کند. گفت :" متاسفم اگه باهاتون صحبت نکردم , ميدونم که

متوجه نميشين

ولي حتي نميتونم توضيح بدم که چرا نميتونم همه چي را بهتون بگم.نميتونم! اما يه

چيزي هست که ميتونم بگم. "

قدمي عقب رفت , گونه هايش راخشک کرد و با حرارت به آنها نگاه کرد . " مهم نيس

که چقدر شواهد

عليه استيفن بد به نظر ميان , اون آقاي تنر رو نکشته , ميدونم که اينکارو نکرده ,

چون مردي که اونو کشته

راميشناسم . و اون ھمون شخصيه که به و يکي حمله کرد و به پيرمرد زير پلو ... "

ساکت شد و براي لحظه اي فکرکرد. "و ... آه! باني فکرکنم که ينگتز رو هم خودش

کشته . "

چشمان باني گشاد شد :" ينگتز؟! براي چي بايد يه سگرو بکشه؟"

-"نميدونم . ولي آنشب , توي خونه ي شما بود و عصباني بود.باني متاسفم. "

باني سرش را با گيجي تکان داد . مرديث گفت :" چرا به پليس نميگي؟ "

الينا خنده اي عصبي کرد و گفت :" نميتونم . چيزي نيس که اونا بتونن از پسش بر بيان

. اين هم يه چيز

ديگه که نميتونم توضيح بدم.گفتين که هنوز به من اعتماد دارين , خوب درباره ي اين هم

بايد بهم اعتماد کنين . "

باني و مرديث به يکديگر نگاه کردند و سپس به رو تختي , جايي که انگشتان عصبي

الينا نخي را از آن جدا

ميکردند.

بالاخره مرديث گفت : خيلي خوب ,چه کمکي ميتونيم بکنيم؟ "

" نميدونم , هيچي , مگه اينکه... " الينا توقفي کرد و به باني نگاه کرد. با تغييري در

صدايش گفت :"مگه

اينکه تو بهم کمک کني استيفن راپيدا کنم. "

چشمان قهوه اي باني به شدت سردرگم بود. " من؟ آخه من چه کار ميتونم بکنم؟ "

سپس با حبس شدن

نفس مرديث گفت : " اوه ! اوه! "

اليناگفت :" تو اونروز که من رفته بودم قبرستون , ميدونستي من کجام , حتي اومدن

استيفن به مدرسه

را هم پيش بيني کرده بودي . "

باني باسستي گفت :" فکر ميکردم که تو اعتقادي به اين چيزاي ماورايي نداري . "

"از اون موقع يه چيزايي ياد گرفتم . به هرحال , من حاضرم به هر چيزي معتقد باشم

اگه کمکي به پيدا شدن

استيفن بکنه. اگه حتي کوچکترين شانسي باشه که کمکي کنه . "

باني قوز کرده بود مثل اينکه ميخواست جثه ي کوچکش را تاجايي که ميتوانست

کوچکترکند .

رنجورانه گفت :" الينا , تو متوجه نيستي , من تعليم نديده ام . اين چيزي نيس که بتونم

کنترلش کنم.و ... و

اين يه بازي نيس . نه ديگه حالا . هر چي بيشتر از اينقدرت ها استفاده کني , اون ها هم

بيشترازت استفاده

ميکنن .نهايتا کار را به جايي ميرسونن که درتمام مدت دارن ازت استفاده ميکنن. چه

بخواي و چه

نخواي . خطرناکه ! "

الينا بلند شد و به سمت مي زآرايش از جنس چوب توت فرنگي رفت. به آن نگاه ميکرد

بدون اينکه واقعا آنرا

ببيند. بالاخره به سمت آنها چرخيد.

" راست ميگي بازي نيست.درباره ي اينکه چقد رخطرناکه هم , حرفاتو باور ميکنم .اما

برايا ستيفن هم بازي

نيست. باني فکر ميکنم که اون , درجايي , اون بيرونه و به شدت صدمه ديده . و هيچ

کس نيست که

کمکش کنه ,هيچ کس دنبالش نمي گرده به جز دشمناش.ممکنه الان در حال مرگ باشه ,

ممکنه ... "

بغض راه گلويش را بست . سرش را بر روي ميز آرايش گذاشت و به زور نفس عميقي

کشيد تا حالش بھتر

شود . زماني که سرش رابالا آورد , مرديث را ديدکه به باني نگاه ميکرد .

باني شانه هايش را صاف کر دو تا جايي که ميتوانست خود را بالا کشيد . چانه اش بالا

و دهانش مصمم

بود و در چشمان قهوه ايش که معمولا شيرين و ملايم بودند , زماني که با چشمان الينا

برخورد کردند نور

شومي مي درخشيد

" به يه شمع احتياج داريم . " تمام چيزي بود که گفت .

کبريت به صدا در آمد و جرقه هايي در تاريکي ايجاد کرد و سپس شمع شعله گرفت و

زمانيکه باني روي آن

خم شد , هاله ي طلايي رنگي را درا طراف صورت پريده رنگش به وجود آورد .

باني گفت :" براي اينکه تمرکز کنم به کمک دو تا تون احتياج دارم . به شعله نگاه کنين

و به استيفن فکر کنين

. تصويرش را توي ذهنتون بيارين . همينطور به شعله نگاه کنين , هر اتفاقيم که افتاد !

هرکاريم مي کنين

فقط صدا ندين! "

اليناسرش را تکان داد . تنها صدايي که در اتاق مي آمد , صداي تنفس آرام بود . شعله

بالا و پايين ميشد و

ميرقصيد و خطوط نور را بر دختراني که در اطرافش چهار زانو نشسته بودند , ميانداخت

.

باني با چشمان بسته،عميق و آرام نفس مي کشيد مانند کسي که به خواب رفته است."

استيفن" اليناکه

به شعله خيره شده بود،سعي مي کرد که با تمام وجود به او فکر کند. در ذهنش،با کمک

همه حواسش،او

راتصويرکرد. زبري ژاکت پشمي او را در زيرگونه اش .رايحه ي کت چرمي اش

را،قدرت بازوانش را. اوه

استيفن .......

مژگان باني لرزيدند و نفسش سريع شد. مانند شخصي که خواببدي مي ديد. الينا

مصممانه چشمانش را

بر روي شعله نگه داشت. اما زماني که باني سکوت را شکست،سرمايي تا عمق

وجودش نفوذ کرد. در ابتدا

فقط ناله اي بود،صداي شخصي که درد مي کشيد. سپس،زماني که باني سرش را بالا

آورد،و نفس زنان

گفت : "تنها ....." و ساکت شد. ناخن هاي الينا درون دستش رفت و آن را زخمي کرد.

باني باصدايي که دور

و رنج کشيده بو دگفت "تنها ......در تاريکي "

دوباره سکوت حکم فرما شد و سپس باني به سرعت شروع به صحبت کرد. "تاريک و

سرده. من تنهام يک

چيزي پشتمه ......دندانه دار و سفته . سنگها .اذيت ميکردند ......ولي حالا ديگه نه .

الان کرخت شدم. از

سرما خيلي سرده....."باني به خود پيچيد. مثل اينکه ميخواست از چيزي خلاص شود و

سپس خنديد.

خنده اي وحشتناک که مانند هق هق بود. "خنده داره ......هيچوقت فکرش رو نمي کردم

که اينقدردلم بخواد

خورشيد و ببينم . اما اينجا هميشه تاريکه و سرد. آب تاگردن مرا گرفته. مثليخ. اينم

خنده داره همه جا آبه

ولي من دارم ازتشنگي ميميرم. خيلي تشنمه.......دردناکه ......"

الينا احساس کردکه چيزي قلبش را مي فشارد. باني درون افکار استيفن بود و چه کسي

ميدانست که

چه چيزهايي راممکنه درآنجا کشف کند. نا اميدانه فکرکرد "استيفن،بهمون بگو

کجايي،دو رو برو نگاه

کن،بگو چي مي بيني."

"تشنمه،به .......زندگي نياز دارم "صداي باني مردد بود. انگار نميدانست چگونه اين

افکار رابيان کند. "من

ضعيفم،اون ميگه که منه هميشه شخص ضعيف هستم. اون قويه .....يه قاتله. اما اين

چيزيه که منم

هستم. من کاترين راکشتم. شايد لايق مرگباشم. چرا دست از مبارزه نکشم؟ "

قبل ازاينکه الينا بتواند جلوي خودشرابگيرد،گفت "نه !"در آن لحظه همه چيز را

فراموش کره بود به جز رنج

استيفن. "استيفن..."

مرديث نيز درهمان لحظه فرياد زد "الينا!" اما سر باني جلو افتاد و جريان کلمات قطع

شد. الينا وحشت زده

فهميد که چه کرده است. "باني ! خوبي؟ميتوني دوباره پيداش کني؟نميخواستم که ..."

سرباني بالاآمد. چشمانش باز بودند ولي نه به الينا و نه به شمع نگاه ميکردند.مستقيم به

جلو خيره

بودند. بدون هيچ حالتي. باني با صدايي متفاوت شروع به صحبت کرد،و قلب الينا ايستاد.

اين صداي باني

نبود اما صدايي بود که الينا ميشناخت. يکبار ديگر،آن را از لبان باني شنيده بود.

درقبرستان. صداگفت "الينا

،به پل نرو.الينا مرگ آنجاست. مرگتو اونجا منتظرته"

سپس باني به يکباره افتاد.الينا شانه هايش را گرفت و تکان داد. "باني!"تقريبا فرياد

ميزد "باني!!"

باني باصدايي ضعيف و لرزان اما متعلق به خودش گفت "چيه ... اوه،نکن. ولم کن"

همچنان خميده،دستش

را بر پيشانيش گذاشت.

"باني،حالت خوبه؟"

"فکرکنم ...آره .اماخيلي عجيب بود." صدايش برنده بود و به بالا نگاه کرد. چشمانش را

به هم زد."الينا،اون

چي بود؟درباره قاتل بودن؟"

"اونو يادته؟"

"همه را يادمه،نميتونم توصيفش کنم. وحشتناک بود،ولي آنچه معني داشت؟"

اليناگفت "هيچي،استيفن هذيان ميگفت. همين."

مرديث وارد بحث شد "استيفن؟ پس واقعا فکر ميکني که باني شده بود استيفن!؟"

اليناباسر تاييد کرد.چشمانش خشم آلود وسوزان بود "آره،فکر کنم استيفن بود. بايد اون

بوده باشه. و فکر

کنم که باني حتي بهمون گفت که اون کجاست.زير پل ويکري. درآب"

فصل سوم..

باني با تعجب گفت :" اما من هيچي از پل يادم نيس . حس رو پل نداشت ."

- "اما خودت آخرش گفتي . فکر کردم يادته ... " الينا در حاليکه

صدايش به خاموشي مي گراييد،بي روح گفت : "اون قسمت رو يادت نمياد." اين يک

سوال نبود .

- "يادمه که يه جاي سرد و تاريک،تنها بودم و احساس ضعف ميکردم... و تشنه بودم.

ياشايدم گرسنه بودم؟نميدونم،ولي به يه ... چيزي احتياج داشتم . و يه جورايي دلم

ميخواست بميرم و بعدشم که تو بيدارم کردي ."

الينا و مرديث نگاهي به يک ديگر کردند . الينا به باني گفت :" و بعدش با صداي عجيبي

يه چيزه ديگه هم گفتي . گفت يکه نزديک پل نريم".

مرديث تصحيح کرد :" گفت که تو نزديک پل نري . منحصرا،تو الينا . گفت که مرگ

منتظرته ."

الينا گفت :" برام مهم نيس که چي منتظره ! اگه استيفن اونجاست، من هم ميرم همون

جا ."

مرديث گفت :" پس همه ميريم اونجا ."

الينا مردد بود . به کندي گفت :" نميتونم ازتون بخوام که اين کارو بکنين .اونجا ممکنه

خطراتي باشه . نوعي که هيچي نميدونين در موردش. شايد بهتر باشه که من تنها برم."

باني چانه اش را جلو داد و گفت :" شوخي ميکني؟ما عاشق خطريم .من ميخوام توي

قبرم جوونو زيبا باشم،يادته که!"

الينابه سرعت گفت :" نگو! خودت بودي که ميگفتي اين يه بازي نيس"!!

مرديث يادآوري کرد:"همينطور براي استيفن . با ايستادن اينجا نمي تونيم کاري براش

بکنيم."

الينا همچنان که به سمت کمد ميرفت کيمونويش را هم درآورد . و گفت :"بهتره همگي

لباس گرم بپوشيم . هرچي ميخواين بردارين که گرم باشين."

زمانيکه تقريبا آماده شدند الينا به سمت در رفت . سپس ايستاد و گفت:"رابرت ! هيچ

راهي نيس که بتونيم ازش رد شيم،حتي اگه خواب باشه!"

همزمان،هر سه به سمت پنجره برگشتند.

باني گفت : "اوه! عاليه !!"

همچنان که از پنجره آويزان شده و از درخت به پايين ميرفتند، الينا متوجه شد که برف

بند آمده است. اما سوز باد سرد برگونه اش سخنان ديمن رابه يادش آورد . باخود فکر

کرد زمستون فصله نابخشودنيه و لرزيد . همه ي چراغهاي خانه از جمله اتاق نشيمن

خاموش بودند . احتمالا رابرت درخواب بود . با اين وجود،الينا نفسش راحبس کرده بود

زمانيکه از پنجره هاي تاريک عبور ميکردند . ماشين مرديث کمي پايين تر پارک شده

بود .در آخرين لحظه،الينا تصميم گرفت که مقداري طناب باخود بياورد . بي صدا درپشتي

گاراژ راباز کرد . جريان آب درونين کريک خيلي تند بود و درآن رفتن خطرناک بود .

رانندگي به سمت بيرون ازشهر عصبي کننده بود . زمانيکه از حاشيه جنگل رد ميشدند

الينا به يادآورد که چگونه برگهاي خشک قهوه اي درقبرستان به طرفش پرتاب مي شدند

. مخصوصا برگهاي بلوط .

- "باني،درختاي بلوط معني خاصي دارن؟مادربزرگت هيچوقت چيزي درموردشون گفته ؟

"

- " خوب براي فالگيرھا مقدس بودن درختا براشون قدرت مياره. "

همه ي درختابودن ولي درخت بلوط ازهمه بيشتر مقدس بوده . اونا فکر ميکردن که

روح الينا اين نکته را درسکوت هضم کرد . وقتي به پل رسيدند و از ماشين پياده

شدند،الينا به درختان بلوط درسمت راست جاده نگاه کرد .

اما شب آرام بود و هيچ نسيمي برگهاي خشک باقيمانده برشاخه ها را تکان نميداد .

به باني و مردي ثگفت :" مراقب يه کلاغ باشين !"

مرديث برنده گفت :" يه کلاغ؟مثله همون کلاغيکه شبي که ينگتز مرد،بيرون خونه

يباني بود؟"

- "شبي که ينگتز کشته شد . آره ."

الينا که قلبش باشتاب ميزد،به آبهاي تيره ي درونينگ کريک نزديکشد . برخلاف

نامش،يک نهر نبود بلکه رودخانه اي با جريان تند بود که کناره هايش را گل و لاي قرمز

رنگي پوشانده بود . بربالاي آن پل ويکري قرار داشت . سازه اي چوبي که نزديک به

يک قرن پيش ساخته شده بود . زماني به قدري استحکام داشت که واگنھا از رويش عبو

رميکردند اما اکنون فقط پلي براي عابر پياده بود که کسي از آن استفاده نمي کرد زيرا

بسيار دور افتاده شده بود .

الينا با خود فکر کرد که مکان تهي،تنها و غير دوستانه اي بود و جا به جا برف بر روي

زمين نشسته بود .

باني برخلاف سخنان شجاعانه اي که کمي قبل گفته بود،عقب مي کشيد :" آخرين باري

که از اين پل رد شديم رو يادتونه؟"

خيلي خوب ! الينا با خودش فکر کرد. آخرين باري که ازش ردمي شدند توسط ... چيزي

... يا کسي ... از طرف قبرستان تعقيب مي شدند.

گفت :"الان نميخواد ازش رد شيم .اول بايد زيرش رو از اين طرف بگرديم ."

مرديث زمزمه کرد : "همون جايي که پيرمرده با گردن از هم دريده پيداشد ! " اما

پيروي کرد .

چراغهاي ماشين تنها قسمت کوچکي ازگلهاي زير پل راروشن کرده بودند . هنگامي که

الينا از روشنايي گوه اي شکل باريک قدم بيرون ميگذاشت احساسي شوم او را لرزاند.

آن صدا گفته بود که مرگ منتظر است . آي امرگ آن پايين بود؟! پايش بر سنگهاي

مرطوب و کف آلود لغزيد .تنها چيزي که ميشنيد صداي جريان آب بود و بازگشتته ي آن

از پل بالاي سرش . و با وجود آنکه به چشمانش فشار مي آورد،تها چيزي که در تاريکي

ميتوانست ببيند گل و لاي دست نخورده رودخانه و پايه هاي چوبي پل بود .

زمزمه کرد : "استيفن؟" و تقريبا سپاسگزار بود که صداي آب، صداي او را در خود

غرق کرد . احساسش شبيه به شخصي بود که از يک خانه ي خالي ميپرسد "کي

اونجاست؟ " اما از جوابي که ممکن است داده شود هم ميترسد .

باني از پشت سرش گفت :"اين درست نيس ."

-" منظورت چيه؟ "

باني که به آرامي سرش را تکان مي داد و بدنش از شدت تمرکز در هم پيچيده شده

بود،اطراف را مي کاويد .

" فقط حسش درست نيس . من نمي ... خوب،اولا که من اون موقع صداي رودخونه رو

نميشنيدم . صداي هیچيو نميشنيدم . فقط سکوتي مرگبار بود . "

قلب الينا از شدت وحشت در سينه فرو ريخت . قسمتي از وجودش مي دانست که باني

درست ميگويد . که استيفن در اين مکان وحشي و تنها نيست . اما بخشي از او بقدري

وحشتزده بود که نميخواست چنين چيزي را بپذيرد .

درحاليکه با قلبي فشرده در تاريکي به دنبال مسير حرکت مي کرد،گفت :" بايد مطمئن

بشيم . "

اما حداقل ميتوانست تصديق کندکه هيچ نشاني از اينکه کسي اخيرا در آن مکان بوده

باشد،ديده نمي شد .همچنين نشاني از سري تيره در آب نيز ديده نميشد . دستان گل

آلودش را با شلوار جينش پاک کرد .

مرديث گفت :" ميتونيم اون سمت پل رو چک کنيم . "

الينا ماشين وار سرش را تکان داد اما نيازي نبود که حالت چهره ي باني را ببيند تا

بفهمد چه خواهد يافت . اين مکان جاي اشتباهي بود .

الينا درحاليکه از گياهان،به سمت باريکه ي نور زير پل بالا ميرفت،گفت :" بياين فقط

از اينجا بريم!"

اما درست همان لحظه اي که موفق شد از ترس متوقف شد .

باني با نفس حبس شده،گفت :"اوه!! خدايا ... "

مرديث با صداي هیس مانندي گفت :" برين عقب . از لبه ي رودخونه برين بالا "

در نور ماشين بالاي سرشان،به وضوح نيمرخ شخصي مشخص بود .

الينا که قلبش وحشيانه ميکوبيد،خيره مانده بود اما فقط توانست تشخيص دهد که آن

شخص مرد بود . صورتش در تاريکي قرار داشت . الينا احساس بسيار بدي داشت . او

به سمت آنها مي آمد .

الينا از ترس،براي آنکه در معرض ديد نباشد،در زير پل دولا شده بود و تا آنجا که

ميتوانست به کناره ي گل آلود رودخانه چسبيده بود . ميتوانست لرزيدن باني در پشت

سرش و انگشتان مرديث را که در بازوانش فرو رفتند،حس کند .

هيچ چيز را از آنجا نمي ديدند تا اينکه ناگهان صداي پاي سنگيني را بر روي پل شنيدند .

جرات نميکردند نفس بکشند . به يکديگر چسبيدند و سرهايشان را بالا بردند تا اينکه

صداي پا کم کم دور شد .

الينابا خود فکر کرد :" لطفا بذار که بره . اوه لطفا!!"

دندان هايش بر لبش فرو رفتند و بعد باني به آرامي ناله اي کرد. دست سردش،به دست

الينا چنگ انداخت . قدم هاي پا به سمتشان برميگشت .

من بايد برم او نبيرون . اون منو ميخواد نه اينارو . تا اين قدر رو بهم گفته . بايد برم

اون بيرون و باهاش روبه رو بشم . شايد بذاره باني و مرديث برن .

اما آن خشم آتشيني که آنروز صبح تشويقش کرده بود الان خاکستر شده بود . با تمام

قدرت اراده اش هم نميتوانست دستان باني را رها کند . نمي توانست خود را از آنھا جدا

کند .

صداي قدم ها دقيقا از بالاي سرشان مي آمد . سپس سکوتي حکم فرما شد که با صداي

لغزش سنگريزه بر کناره ي رودخانه در هم مي شکست .

نه!

ترس همه ي وجود الينا را فرا گرفت .

آن مرد در حال پايين آمدن ازکناره ي رودخانه بود.باني ناله اي کرد و صورتش را در

شانه هاي الينا مخفي کرد .الينا مي توانست تک تک فشردگي ماهيچه ها را با هر حرکت

آن مرد حس کند . پاها،ران هاکه از ميان تاريکي پديدار ميشد . نه...

- " شماها آن پايين چه کار مي کنين؟"

در ابتدا ذهن الينا نمي پذيرفت که اين اطلاعات را پردازش کند .

هنوز و حشت آور بود و تقريبا فرياد زد زماني که مت قدمي ديگر به سمت پايين

برداشتوبه دقت زير پل را نگاه کرد .

دوباره گفت : "الينا،شما چيکار مي کنين؟"

سر باني بالا آمد و مرديث نفسي از آرامش کشيد. الينا نيز احساس ميکرد که زانوانش

توان نگه داشتنش را ندارند.

تمام چيزي که توانست بگويد همين بود :" مت !"

باني در حرف زدن موفق تر بود وباصدايي که بالا ميگرفت گفت : "فکر کردي داري چه

کار ميکني؟؟ ما رو سکته بدي؟ براي چي اين موقع شب بيروني؟"

مت دستش را در جيب فرو برد . هنگامي که دخترها از زير پل بيرون مي آمدند گفت: "

تعقيبتون کردم ."

الينا گفت: " تو چي کار کردي؟"

مت که از ناراحتي شانه هايش سخت شه بودند ،بي ميل به سمت الينا چرخيد و تکرار

کرد :" تعقيبت کردم . حدس ميزدم که يه راهي پيدا ميکني که خاله ات رو بپيچوني و

دوبه بري بيرون .

براي همين توي ماشينم اونطرف خيابون نشستم و خونه تون رو مي پاييدم و همان

طورکه انتظار داشتم شما سه تا از پنجره بيرون زدين . من هم تا اينجا تعقيبتون کردم .

"

الينا نميدانست چه بگويد . عصباني بود و مطمئنا مت اين کار را کرده بودت اسرقولش

به استيفن بماند . اما تصور مت که در ماشين فرد قديمي درب و داغونش نشسته و

احتمالا تا سر حد مرگ يخ زده بدون اينکه حتي عصرانه اي خورده باشد باعث سوزش

ناگهاني و عجيبي درا لينا شد که ترجيح ميداد بهش فکر نکند .

مت دوباره به رودخانه خيره شده بود . الينا به سمت او رفت و به آهستگي گفت :"

مت،متاسفم . به خاطر طرز رفتارم توي خونه و ... و به خاطر ... " براي لحظه اي من و

من کرد ولي بعد تسليم شد .

نا اميدانه باخودش فکر کرد : به خاطر همه چيز ...

مت با سرزندگي چرخيد و با او رو در رو شد مثل اينکه آن سخنان اوضاع را بهتر کرده

بود و گفت :" خوب،من هم معذرت ميخوام که الآن ترسون دمتون . حالا ميشه به من

بگين که چه کار دارين ميکنين؟"

- "باني فکر ميکرد که استيفن ممکنه اينجا باشه ."

باني گفت : "باني همچين فکري نمي کرد . " وب راي مت توضيح داد : " باني از

همون اول گفت که اينجا اشتباهه . ما دنبال يه جاي آروم مي گشتيم و بدون هيچ صدايي

و سر بسته . من احساس ... محصور بودن مي کردم ."

مت با احتياط برگشت تا به باني نگاه کند انگار که او ميتوانست کسي راگاز بگيرد . و

گفت :" مطمئنا تو همچين حسي را داشتي. "

- "دور و برم سنگ بود ولي نه مثله اين سنگهاي رود خونه اي . "

-" اوه نه! معلومه که اين جوري نبودن . " و سپس به مرديث نگاه کرد که گفت :" به

باني الهام شد ."

مت کمي عقب رفت و الينا توانست چهره اش را در نور ماشين ببيند . از سيمايش

مشخص بود که نميداند فرار کند يا هر سه آنھا رابگيرد و با گاري هم شده به نزديکترين

تيمارستان ببرد .

الينا گفت : " اين شوخي نيس ! باني واسطه هست،مت . ميدونم که هميشه ميگفتم من

به اين چيزا اعتقادي ندارم اما اشتباه ميکردم . نميدوني چقدر دراشتباه بودم ! امشب

باني ... اون يه جورايي تبديل شد به استيفن و يک نظر ديده که استيفن کجاست . "

مت نفس عميقي کشيد :" مي فهمم . باشه . "

" مت اداي فهيم ھا رو براي من در نيار . من احمق نيستم و دارم بهت ميگم که اين

واقعيته . باني آنجا بود . با استيفن . چيزايي رو ميدونست که فقط استيفن ميدونست و

جاييکه اون گير افتاده رو ديد ."

باني گفت : " گير افتاده ! همينه،مطمئنا يه جاي باز مثله رودخونه نبود . اما آب بود . آب

تا نزديک گردنم بالا اومده بود . گردنش . و ديوارهاي سنگي دور و بر،که با خزه هاي

ضخيم پوشيده شده بودن . آب به سرديه يخ و راکد بود . بوي بدي هم مي داد . "

الينا گفت :" چي مي ديدي؟ "

- "هيچي . انگار کور شده بودم . يه جورايي ميدونستم که اگه ضعيف ترين پرتوي نوري

هم وجود داشت بايد ميتونستم ببينمش .اما نمي ديدم. به سياهيه قبر بود . "

- "مثله يه قبر ... "

سرمايي وجود الينا را در برگرفت . درباره ي کليساي مخروبه اي که بر تپه ي بالا

يگورستان قرار داشت فکر کرد . آنجا مقبره اي قرار داشت. ھمان مقبره اي که يکبار

الينا فکر کرد بازش کرده .

مرديث گفت :" اما يه قبر که اينقدرخيس نيس . "

باني گفت : " نه .. اما جاي ديگه اي که بتونه باشه به ذهنم نمياد. استيفن هوش و

حواس درستي نداشت . خيلي ضعيف و آسيب ديده بود . و خيلي تشنه... "

الينا دهانش را باز کرد تا باني را از ادامه دادن باز دارد اما در همان لحظه مت داخل

بحث شد : " من به تو نميگم که براي من شبيه چيه" .

دخترها به او که با فاصله اي از گروهشان ايستاده و شبيه به شخصي بود که استراق

سمع ميکند،نگاه کردند . تقريبا او را فراموش کرده بودند .

اليناگفت :" چيه؟ "

- " خوب،به نظرم مثله يه چاه مي مونه."

الينابا هيجاني تکان دهنده،پلک زد :" باني؟ "

باني به کندي گفت :" ميتونه باشه .اون وقت اندازه و ديوارها و همه چي درست ميشه.

اما چاه بازه . من بايد ميتونستم ستاره ها رو ببينم . "

مت گفت :" نه اگه پوشونده باشنش . خيلي ازمزرعه هاي قديمي اين اطراف چاه هايي

دارن که ديگه استفاده نميشن . و بعضي از کشاورزها سر آنها رو مي بندن که مطمئن

باشن بچه هاي کوچيک داخلش نمي افتن . پدربزرگ،مادربزرگ من که اينکارو ميکنن .

"

الينا نميتوانست بيش از اين هيجانش را در خود نگ دارد :" ميتونه خودش باشه . بايد

خودش باشه . باني يادته ميگفتي اينجا هميشه تاريکه؟ "

باني نيز هيجان زده شده بود :" آره و یه جورايي حس زيرزمين و هم داشت ."

اما مرديث به خشکي پرسيد : " مت،فکر ميکني چند تا چاه درفلز چرچ باشه؟ "

- " بي شمار ! اما سر پوشيده؟نه به اون زيادي . و اگه دارين ميگين که کسي استيفن

را آنجا انداخته پس نميتونه مکاني باشه که مردم بتونن ببينن . احتمالا جايي متروکه

هست ... "

الينا گفت : "و ماشينش هم انتهاي اينجاده پيدا شده . "

"مت گفت :" مزرعه ي فرنچرپير همه به يکديگر نگاه کردند . مزرعه ي فرنچر از

زمانيکه هر کسي مي توانست بياد آورد،مخروبه و متروک بود . درميان جنگل قرار

داشت. حدود يک قرن پيش جنگل آن را در بر گرفته بود .

مت به سادگي اضافه کرد :" بياين بريم . "

الينا دستش را بر شانه ي او گذاشت : " باور ميکني ...؟ "

او براي لحظهاي به سمت ديگري نگاه کرد اما درآخر گفت :" نميدونم چيو باور کنم .

اما ميام ."

آنها از هم جدا شدند و هر دو ماشين را با خود بردند . مت و باني جلو و مرديث با الينا

دنبالشان رفتند . مت راهي کوچک و متروکه و به جامانده از کالسکه را تازماني که

ناپديد شد،دنبال کرد . سپس گفت :" از اينجا پياده ميريم . "

الينا از اينکه طناب را با خود آورده ،خوشنود بود . اگر استيفن در چاه فرنچر باشد،لازم

ميشد . و اگه نباشه ... به خود اجازه نميداد در آن مورد فکر کند .

از ميان جنگل گذشتن،به خصوص در تاريکي دشوار بود . بوته هاي پر پشت در

مسيرشان بودند و شاخه هاي خشکيده به آنها برخورد مي کردند. حشرات در اطرافشان

پرواز ميکردند و با بال هاي کوچکشان به گونه هاي الينا بر خورد مي کردند .

بالاخره به زميني مسطح رسيدند . ساختمان خانه ي قديمي ديده ميشد . سنگهاي

ساختمان با علفهای رز و بوته ها به زمين گره خورده بود . دودکش تقريبا سالم مانده

بود . با سوراخ هايي که درگذشته بتون به هم متصلشان ميکرد،شبيه به مقبره اي فرو

ريخته بود .

مت گفت :" چاه بايد يه جايي آن پشت باشه ."

مرديث بود که پيدايش کرد و بقيه را صدا زد . جمع شدند و به سنگ مربعي و صافي که

آن را مسدود کرده بود نگاه کردند . تقريبا هم سطح زمين بود . مت خم شد و گل و

علفهاي اطرافش را بررسي کرد. گفت : به تازگي تکان خورده .

آن لحظه بود که قلب الينا به شدت شروع به کوبيدن کرد.مي توانست نبضش را در گلو و

انگشتانش حس کند .

با صدايي که به زمزمه مي مانست گفت : " بياين بلندش کنيم . "

تخته سنگ به قدري سنگين بود که مت نتوانست حتي تکانش دهد . هر چهار نفر با فشار

به زمين آن را هل ميدادند تا اينکه بالاخره سنگ با ناله اي،کمتر از يک اينچ حرکت کرد

.

زمانيکه شکافي کوچک بين سنگ و چاه بوجود آمد،مت شاخهاي خشکيده را به عنوان

اھرم استفاده کرد تا آنرابزرگترکند . سپس ھمه آن رادوباره ھل دادند .

زمانيکه روزنه اي به اندازه ي سر و شانه ھا ايجاد شد،الينا خم شد و پايين رانگاه کرد

. ميترسيد که اميد داشته باشد.

- "استيفن؟ "

ثانيه هاي بعد از آن،آويزان از آن شکاف سياهو نگاه کردن به تاريکي و شنيدن

تنها،صداي لغزش سنگريزه هايي که دراثرحرکت او سقوط مي کردند،بسيار رنج آور بود

. سپس،درکمال ناباوري صدايي ديگر آمد .

- " کيه ... ؟ الينا؟ "

الينا که آرامش از خود بي خودش کرده بود،گفت : "اوه استيفن ! بله !! من اينجام . ما

اينجاييم !الان مياريمت بيرون . حالتخوبه ؟ صدمه ديدي؟"

تنهاچيزي که جلوي او راگرفته بود که خود را درچاه نيندازد ،مت بود که از پشت او را

گرفته بود .

- "استيفن،صبرکن . ما طناب آورديم . بهم بگو که خوبي ! "

صدايي ضعيف و تقريبا غير قابل تشخيص آمد اما الينا فهميد که چه بود. يک خنده .

صداي استيفن آهسته اما قابل فهم بود . گفت :" روزهاي بهتر از اين و داشتم اما ...

زنده هستم . کي باهاته ؟ "

مت گفت :" منم . مت . "

الينا را رها کرد و خودش بر روي روزنه خم شد . اليناکه ازخوشحالي در پوست خود

نمي گنجيد،متوجه شد که مت کمي گيج بود . او مي گفت :

"و مرديث و باني که قراره بعدا قاشق ها رو برامون خم کنه. الان طناب ميندازم برات

پايين ... همينه،مگه اينکه باني بتونه بيارتت بيرون ."

همچنان بر زانوانش بود . برگشت و به باني نگاه کرد . باني ضربه اي بر سرش زد .

- " مسخره نکن . بيارش بيرون . "

مت با اندکي تزلزل گفت :" بله مادام . بگير استيفن . بايد دور خودت گره اش بزني ."

استيفن گفت :" باشه . " و درباره ي انگشتانش که از سرما بي حسش ده بودند يا اينکه

آيا آنها ميتوانند او را بالا بکشند يا نه،بحثي نکرد . اين تنها راه بود .

پانزده دقيقه ي بعدي براي الينا وحشتناک بود . براي بيرون کشيدن استيفن به نيروي هر

چهارنفر احتياج بود . هر چند سهم اصلي باني گفتن :" يالا . عجله کنين " بود هر وقت

که بقيه براي تازه کردن نفس،مي ايستادند . بالاخره دستان

استيفن لبه ي سوراخ تاريک را گرفت و مت جلو رفت تا زير بغل او را بگيرد .

و بعد الينا او را در آغوش گرفته بود و بازوانش را بر قفسه سينه او قفل کرد . و تنها

باديدن سکون غيرعادي بدن او و لنگيدنش فهميدکه چقدر اوضاع بد است . از آخرين

قواي بدنش براي بالا آمدن استفاده کرده بود . دستانش زخمي و خون آلود بودند . اما

چيزي که بيشتر از همه الينا رانگران کرد،اين بود که جواب آغوش سرسخت او را نداد.

وقتي اندکي رهايش کرد تا نگاهش کند،ديد که پوستش مومي شکل و در زير چشمانش

سايه هاي سياهي ايجاد شده بود . پوستش به قدري سرد بود که الينا راترساند .

بااضطراب به بقيه نگاه کرد .

ابروان مت از نگراني گره خورده بودند :" بهتره اول ببريمش درمانگاه. به دکتر احتياج

داره . "

- "نه! " صدا ضعيف وگرفته بود و از پيکر لنگان درآغوش الينا مي آمد .

الينا احساس کرد که استيفن خود را جمع و جور ميکرد . احساس کرد که سرش به

آرامي بالا مي آيد . چشمان سبزش را به او دوخت و الينا ضرورت را در آنها ديد .

- "دکتر ... نه. " آن چشمها همچون شعله اي مي سوختند .

" قول ... الينا ."

چشمهاي الينا ميسوخت و ديدش تار شده بود . زمزمه کرد :" قول ميدم . "

و بعد احساس کردکه هر آنچه استيفن را نگه داشته بود،شايد جرياني از قدرت اراده و

عزم محض،فرو پاشيد و او ناهوشيار درآغوش الينا سقوط کرد .

فصل چهارم

بانی گفت : " اما باید ببریمش دکتر! انگار داره میمیره!! "

- " نمیشه . نمیتونم الان توضیح بدم . بذارین ببریمش خونه،باشه؟ خیسه و این بیرون

یخ زده . بعد درموردش بحث میکنیم . "

عملیات بیرون آوردن استیفن از جنگل کافی بود تا ذهن همه را برای مدتی اشغال کند .

او همچنان بیهوش بود و زمانی که بالاخره برصندلی عقب ماشین مت خواباندنش،همه

کوفته،خسته و به دلیل تماس با لباس استیفن،خیس شده بودند .

در مسیرشان به پانسیون،الینا سر او رابرپاهایش گذاشته بود . مردیث و بانی نیز آنها را

دنبال میکردند .

مت درحالیکه ماشین را رو به روی ساختمان زنگار گرفته ی قرمز رنگ پارک می

کرد،گفت : میبینم که چراغ ها روشنن. باید بیدار باشه اما احتمالا در قفله . "

الینا باملایمت سر استیفن را پایین گذاشت و ازماشین بیرون لغزید. . دید که یکی از

پنجره ها با کنار رفتن پرده،روشن شد . و سپس سر و شانه های شخصی را دید که به

پایین نگاه میکرد .

الینا دستانش را تکان داد و فریاد زد " خانم فلاورز ! الینا هستم خانم فلاورز . استیفن

رو پیدا کردیم . لازمه که بیایم داخل . "

پیکر پشت پنجره حرکتی نکرد و چیزی از اینکه سخنان او را شنیده باشد،نشان نداد اما

با توجه به وضع ایستادن او، الینا میدانست که هنوز پایین را نگاه میکند .

درحالیکه به ورودی روشن مخصوص ماشینها اشاره میکرد گفت : " خانم

فلاورز،استیفن با ماست،لطفا ! "

صدای بانی از ایوان جلویی آمد و حواسش را از پیکر پشت پنجره،پرت کرد : "الینا !

قفل نیس ! " زمانیکه الینا دوباره بالا را نگاه کرد،دیدکه پرده فرو افتاده و چراغ آن طبقه

خاموش شده است .

عجیب بود اما الینا فرصتی نداشت که این معما را حل کند . او و مردیث به مت کمک

کردند تا استیفن را بلند کند و به پله های ورودی برساند .

داخل خانه تاریک و ساکت بود . الینا بقیه را به سمت راه پله ای که در مقابل در قرار

داشت،راهنمایی کرد و سپس به پاگرد طبقهی دوم . از آنجا داخل اتاق خوابی شدند و الینا

به بانی گفت که دری را که شبیه کمد بود،باز کند . راه پله ی دیگری ظاهر شد . بسیار

تنگ و تاریک .

همچنان که بار سنگین بی جانشان را کشان کشان می بردند،مت خرخرکنان گفت : "

آخه کی در ورودی ... خونشو قفل نشده ول میکنه ... بعد همه ی اون اتفاقایی که اخیرا

افتاده ... باید دیوونه باشه ... "

بانی که در بالای پلکان دری را هل میداد تا باز شود،گفت : " دیوونه که هست . آخرین

باری که ما اینجا بودیم راجع به عجیبترین چیزها حرف ... " صدایش رو به خاموشی

گرایید .

الینا گفت : " چیه؟ " با رسیدن به آستانه ی اتاق استیفن،خودش متوجه شد .

فراموش کرده بود که اتاق آخرین باری که درآن بود،چه وضعی داشت . صندوقهای پر

از لباس،بر کف یا دیواره های کناریشان افتاده بودند . مثل اینکه با دستان غول پیکری

از این طرف به آن طرف اتاق،پرت شده بودند . محتویات آنهابر کف اتاق ،قاطی روزنامه

ها پخش بود . مبلمان واژگون و شیشه ی پنجره ای شکسته بود که باد سردی را به

درون اتاق راه میداد . تنها یک لامپ در گوشه ای روشن بود که سایه های عجیب و

غریبی را برسقف ایجاد میکرد .

مت گفت : " چی شده؟ "

الینا تا زمانیکه استیفن رابر تخت قرار دادند،جواب نداد . " دقیقا نمیدونم . " که این

حقیقت داشت هر چند تا حد کمی . " اما دیشب هم همینجوری بود . مت،کمکم میکنی؟باید

خشکش کنیم . "

مردیث گفت : " من هم یه لامپ دیگه پیدا میکنم . "

اما الینا به سرعت گفت : " نه! میتونیم خوب ببینیم . چرا آتیش ر ا راه نمی اندازی؟ "

از یکی از صندوقها،ربدشامبر تیره ای بیرون زده بود . الینا آن را برداشت و همراه

مت،شروع کرد به درآوردن لباسهای خیس و چسبناک استیفن . مشغول درآوردن ژاکت

او شده بود اما یک نگاه به گردن استیفن کافی بود تا الینا را برجا میخکوب کند .

" مت،میتونی ... میتونی اون حوله رو برام بیاری؟ "به محض اینکه مت چرخید،الینا

تقلا کنان ژاکت را از سر استیفن بیرون کشید و به سرعت ربدشامبر را به دورش پیچید

. زمانیکه مت بازگشت و حوله را به او داد،آن را همانند شالگردن دور گردن استیفن

پیچاند . ضربان قلب الینا سریعتر میشد وذ هنش به شدت کار می کرد .

تعجبی نداشت که استیفن اینقدر ضعیف شده . اینقدر بی جان . اوه،خدایا. باید معاینه اش

میکرد تا ببیند اوضاع چه قدر بد است . اما با بودن مت و بقیه چگونه می توانست؟

مت که به صورت استیفن نگاه میکرد با صدایی محکم گفت : "میرم یه دکتر بیارم .

الینا،اون به کمک احتیاج داره ."

الینا وحشت کرد : "مت،نه ... لطفا . اون ... اون از دکترمی ترسه . نمیدونم اگه

یکیشونو بیاری چی میشه . " و دوباره این حقیقت داشت گرچه همه ی حقیقت نبود .

الینا ایده ای داشت که میتوانست به استیفن کمک کنداما با حضور دیگران نمی شد آن را

عملی کرد . بر روی استیفن خم شده بود و دستانش را در دست گرفت . سعی می کرد که

فکر کند.

چه کار میتونست بکنه؟راز استیفن را نگه داره،به قیمت جانش؟یا برای نجات

دادنش،بهش خیانت کنه؟ آیا گفتن آن به مت،بانی و مردیث،استیفن رو نجات میده؟ به

دوستانش نگاه کرد و سعی کرد واکنش آنها را تجسم کند،وقتی که حقیقت را درباره ی

استیفن سالواتوره می فهمیدند.

خوب نبود . نمیتوانست خطرکند . شوک و وحشت این کشف،تقریبا الینا را به جنون

کشاند . اگرخود او،کسی که عاشق استیفن بود،میخواست حیغ زنان از دستش فرار

کند،از این سه چه انتظاری میرفت؟ به علاوه،قتل آقای تنر هم بود . اگر آنها می فهمیدند

استیفن چیست،هیچوقت باور میکردند که بی گناه است؟ یا دراعماق قلبشان همیشه به

او مظنون می ماندند؟

الینا چشمانش را بست . خطرناک بود . مردیث،بانی و مت دوستانش بودند،اما این چیزی

بود که نمی توانست به آنها بگوید . درباره ی این راز،در تمام دنیا کسی نبود که الینا

بتواندبه او اعتماد کند . بایدبه تنهایی آن را نگه میداشت .

راست نشست و به مت نگاه کرد : " از دکتر میترسه اما یه پرستار ممکنه که اشکال

نداشته باشه. " به سمت بانی و مردیث چرخید،که کنار شومینه زانو زده بودند . "

بانی،خواهر تو چطوره؟ "

بانی نگاهی به ساعتش کرد : "مری؟ این هفته شیفتش توی درمونگاه تا دیر وقته . اما

احتمالا تا الان رفته خونه . فقط ..."

- " پس همینه . مت،تو با بانی برین و از مری بخواین بیاد اینجا و استیفن را چک کنه .

اگه گفت که باید ببریمش دکتر، دیگه مخالفت نمی کنم . "

مت مردد بود،سپس به تندی گفت : "باشه،هنوزم فکر میکنم که اشتباه میکنی اما ...

بانی،بیا بریم . باید یه چند تایی از قوانین راهنمایی رانندگی و بشکنیم . "

زمانیکه آنها به سمت در میرفتند،مردیث که کنار شومینه ایستاده بود،با چشمان تیره اش

الینا را ورانداز میکرد.

الیناخودش را مجبور کرد که با آن چشمها رو به رو شود : " مردیث،فکر کنم همتون

برین،بهترباشه . "

- " واقعا؟ " آن چشمهای تیره بر چشمان الینا،بی تزلزل،باقی ماندند مانند آنکه

میخواستند به درون آنها رسوخ کنند و فکرش را بخوانند . اما مردیث سوال دیگری

نپرسید . بعد از لحظه ای سرش را تکان داد و بدون هیچ حرفی، بانی و مت را دنبال کرد

.

الینا زمانیکه صدای بسته شدن در را از پایین پلکان شنید،باعجله چراغ واژگون شده ی

کنار تختخواب را درست کرد و د رپریز زد . بالاخره،میتوانست به صدمات استیفن

رسیدگی کند .

رنگ پوستش از قبل بدتر شده بود . دقیقا به سفیدی ملافه های زیر بدنش بود . لبانش نیز

سفید بود و الینا ناگهان به یاد توماس فل ،از موسسان فلز چرچ،افتاد . یا به عبارت

دقیقتر،مجسمه ی توماس فل،که کنار همسرش بر سنگ آرامگاه شان آرمیده بود .

استیفن به رنگ آن سنگ مرمر بود .

زخم ها و بریدگی های دستش کبود و بنفش شده بودند اما دیگر خونریزی نداشتند . الینا

باملایمت سر او را برگرداند تا گردنش را ببیند . الینا بی اراده همان قسمت گردن خود را

لمس کرد،مثل اینکه دنبال شباهت می گشت . اما زخمهای استیفن سوراخ های کوچک

نبودند . پارگی های عمیق و وحشیانه در گوشتش بود . انگار که حیوانی وحشی به او

حمله کرده و سعی داشته که گلویش را تکه پاره کند .

خشمی در الینا دوباره شعله کشید . و همراهش نفرت . الینا متوجه شد که با وجود کینه

و بیزاری از دیمن،قبلا از او متنفر نبوده است . نه واقعا . اما الان ... الان متنفر بود . با

چنان شدت احساساتی از او منزجر بود که درتمام زندگیش شبیه آن را نسبت به هیچکس

حس نکرده بود . دلش میخواست که به او صدمه بزند . مجبورش کند بهای کارش را

بپردازد . اگر در آن لحظه خنجری چوبی داشت،بدون پشیمانی آنرا درون قلب دیمن فرو

می کرد .

اما فعلا باید به استیفن می اندیشید که به طرز وحشتناکی بیحرکت بود . این سختترین

مانع بود . نبودن هیچ هدف و مقاومتی در بدن او . این خلا ... همین بود . مانند این بود

که استیفن جسمش را ترک کرد هوا لینا ر ابا قالبی خالی تنها گذاشته بود .

- " استیفن ! " تکان دادن،فایده ای نداشت . یک دستش را بر قفسه ی سینه ی او قرار

داد و سعی کرد ضربان قلبش را حس کند . اگر هم ضربانی بود،به قدری ضعیف بود که

حس نشود .

به خود گفت : " آروم باش الینا ! " و آن بخش از ذهنش را که وحشت کرده بود،پس زد

. آن بخشی که می گفت : " اگه مرده باشه چی؟ اگه واقعا مرده باشه و هرکاری هم که

بکنی نجاتش نده؟ "

با نگاهی به دور و بر اتاق،الینا شیشه ی شکسته را دید . خرده هایش بر روی زمین

زیر آن ریخته بود . به آن سمت رفت و یکی از آنها را برداشت و متوجه شد که در شعله

های آتش چگونه می درخشید . زیبا و با لبهای به برندگی تیغ .

سپس،دندانهایش را بر هم فشرد و تعمدا انگشت خود را با آن برید .

از شدت درد،نفس نفس زد . بعد از یک چشم به هم زدن،خون شروع به بیرون آمدن از

زخم کرد مانند قطرات آب شده ی شمع که از آن فرو می ریزند .

سریع،کنار استیفن زانو زد و انگشتش را برلبان او قرار داد .

با دست دیگرش،دست بیجان استیفن را گرفته بود و سختی انگشتر نقره ایش را حس

میکرد . به بی حرکتی یک مجسمه زانو زده و منتظر ماند .

الینا تقریبا اولین جنبش ضعیف پاسخ را از دست داد و لحظه ای را که قفسه ی سینه ی

استیفن بالا آمد،تنها در دید ثانویه اش دید . اما سپس،لبان زیر انگشتش لرزید و به

آرامی باز شد و استیفن شروع به بلعیدن کرد .

الینا زمزمه کرد : " آفرین . یالا استیفن . "

مژگان استیفن در اهتزاز بود و الینا با لذتی مانند طلوع آفتاب،حس کرد که انگشتان

استیفن پاسخ فشار دستان او را دادند.

سپس دوباره شروع به بلعیدن کرد .

- " آفرین . "

الینا صبر کرد تا زمانیکه استیفن پلک زد و به آرامی چشمانش را باز کرد سپس عقب

نشست و با یک دست کور کورانه یقه ی بلند ژاکتش را تا کرد تا سر راه نباشد .

چشمان سبز استیفن گیج و سنگین بود ولی از هر وقت دیگری که الینا آنها را دیده

بود،سرسخت تر بود .

گفت : " نه . "صدایش،زمزمه ای شکسته بود .

- " مجبوری استیفن . بقیه برمیگردن و با خودشون پرستار می آرن . مجبور بودم با

این موافقت کنم . و اگه به اندازه ی کافی حالت خوب نباشه که اونو متقاعد کنه دکتر

لازم نیس ... " جمله را ناتمام گذاشت . خودش هم نمیدانست یک دکتر یا تکنسین

آزمایشگاه،با معاینه ی بدن استیفن،چه چیزی میتوانست پیدا کند . اما میدانست که

استیفن میداند و از آن میترسد .

اما استیفن سرش را برگرداند و حتی از قبل هم لجوجتر به نظر میرسید . زمزمه کرد :

"نمیتونم . خیلی خطرناکه . همین الانشم ... خیلی ... گرفتم ... شب گذشته . "

یعنی دیشب بود؟به نظر یک سال از آن گذشته بود . الینا پرسید : "منو میکشه ؟ استیفن

جوابمو بده،میکشه منو؟ "

استیفن عبوسانه گفت : " نه ... "

- " پس بایدا ینکارو بکنیم . با من بحث نکن ! " بر او خم شد و دستش را در دست

گرفت . الینا نیاز بیش از حد او را حس میکرد و متعجب بود که استیفن حتی سعی میکرد

که مقاومت کند . مانند مرد گرسنه ای که در ضیافتی باشد و نتواند چشمانش را از

ظروف غذا بر دارد اما باز هم با خوردن مقابله کند .

استیفن دوباره گفت : " نه " الینا موجی از نا امیدی را درون خود حس کرد . استیفن

تنها کسی بود که به لجبازی خودش بود .

- " آره . اگه تو همکاری نکنی یه چیز دیگرو میبرم،مثلا مچمو . " الینا این را گفت

درحالیکه انگشتش را بر ملافه میفشرد تا خونریزی بند آید سپس انگشتش ر ابالا آورد

و به سمت استیفن گرفت .

مردمک چشمان استیفن گشاد و لبانش از هم گشوده شد . زمزمه کرد : " خیلی زیاده ...

" اما نگاهش بر انگشت الینا،بر قطره ی خون بر نوک آن،باقیماند . " و من نمی تونم

... کنترل ... "

الینا زمزمه کرد : " اشکال نداره . " و انگشتش را بار دیگر بر لبان او کشید و حس

کرد که آنها باز شدند تا خون را بدرون بکشند . سپس الینا بر روی استیفن خم شد و

چشمانش را بست .

دهان استیفن سرد و خشک بود،زمانی که با گردن الینا تماس پیدا کرد . دستانش پشت

گردن او را گرفته بودند همچنان که با لبانش به دنبال دو سوراخ کوچک که ازقبل

باقیمانده بود،میگشت . الینا سعی کرد که با سوزش و درد جزئی، پس نکشد . سپس

لبخند زد .

قبل از این،الینا نیازی که استیفن را عذاب میداد،حس میکرد . گرسنگی رو به فزونی

اش را . اما،اکنون از طریق پیوندی که با یکدیگر بر قرارکرده بودند،فقط رضایت و

خوشنودی بی اندازه ای را احساس میکرد . رضایتی عمیق که با آرام شدن تدریجی

گرسنگی،بیشتر میشد .

لذت خود الینا از بخشیدن نشات می گرفت . از اینکه میدانست بازندگی خودش،استیفن را

تقویت می کند . میتوانست قوتی که درون استیفن جاری میشد را حس کند .

همزمان میتوانست بفهمدکه نیاز رو به کاهش بود،هرچندکاملا ازبین نرفته بود. بنابراین

وقتی استیفن سعی کرد او را کنار بزند نمی توانست دلیلش را درک کند .

استیفن که الینا را مجبور می کرد دور شود به زحمت گفت : " کافیه . " الینا چشمانش

را باز کرد،لذت رویاییش شکسته شد . چشمان استیفن به سبزی برگهای مهر گیاه بودند

و درصورتش گرسنگی درنده یک شکارچی دیده میشد .

- " کافی نیس . تو هنوز ضعیفی ... "

استیفن دوباره الینا را پس زد : " کافیه . واسه ی تو . " و الینا دید که درچشمان

سبزش چیزی مثل نا امیدی شعله کشید :

" اگه بیشتر بنوشم،شروع میکنی به تغییر و اگه از من دور نشی،اگه همین الان از من

دور نشی ... "

الینا خود را کنار کشید و پایین تختخواب نشست . استیفن را نگاه کرد که نشست و جامه

اش را مرتب کرد . در نور چراغ،دید که پوست استیفن کمی رنگ به خود گرفته است .

بی رنگی اش،اندکی گلگون شده بود . موهایش خشک شده و به صورت دریایی رقصان

با موج هایی تیره درآمده بود .

الینا به آرامی گفت : " دلم واست تنگش ده بود . " آرامش چنان درونش می تپیدکه

دردی به همان شدت ترس و تنش پیش از آن را ایجاد می کرد . استیفن زنده بود و با او

صحبت می کرد . همه چیز در نهایت به خیر و خوشی ختم میشد .

- " الینا ... " چشمانشان به هم دوخته شد و آن آتش سبز الینا را محصور کرد و ناخود

آگاه،به سمتش حرکت کرد ولی با شنیدن خنده ی استیفن،متوقف شد.

استیفن گفت : " هیچ وقت اینجوری ندیده بودمت ! " الینا به خودش نگاه کرد . کفش ها

و شلوار جینش با گل پوشیده شده بود . گلی که بقیه ی اندامش را هم آلوده کرده بود .

ژاکتش پاره شده بود و الینا شک نداشت که صورتش لک لک و کثیف شده و مطمئن بود

که موهایش در هم گوریده و نامرتب است . الینا گیلبرت،دختر مد روز معصوم دبیرستان

رابرت . ای . لی،درب و داغون بود .

استیفن گفت : " خوشم میاد . " و این بار الینا نیز با او می خندید .

هنوز مشغول خندیدن بودن که الینا صدای باز شدن در را شنید . گوش به زنگ،صاف

نشست و یقه ی بلند ژاکتش را مرتب کرد و اطراف اتاق را به دنبال شواهدی که به آنها

خیانت کند،کاوید . استیفن صاف ترنشست و با زبان لبانش را تمیز کرد .

بانی با ورود به اتاق و دیدن استیفن،نغمه سر داد که : " اون بهتره ! " مت و مردیث

دقیقا پشت سرش بودند و چهره هایشان از شگفتی و خوشحالی روشن شد . نفر چهارمی

که وارد شد فقط اندکی از بانی بزرگتر بود اما رفتارش او را مسن ترنشان میداد . مری

مک کالوگ مستقیم به سمت بیمارش رفت و به دنبال نبضش گشت . گفت : " پس تو

اون کسی هستی که از دکترا می ترسه . "

استیفن برای لحظه ای مبهوت ماند سپس خودش را جمع کرد و شرمسار گفت : " یه

جور فوبیای کودکیه . " به الینا در کنارش نگاهی کرد که مضطربانه لبخندی زدو با سر

تایید کرد . " به هرحال،همون طور که می بینین احتیاجی هم به دکتر ندارم الان . "

- " چرا تشخیص رو به عهده ی من نمی گذاری؟نبضت خوبه . در واقع عجیب

آرومه،حتی برای یک ورزشکار . فکر نکنم لرز داشته باشی ولی هنوز بدنت سرده . بذا

ردرجه ی حرارت بدنتر ا اندازه بگیرم . "

استیفن با صدای آهسته و آرام کننده ای گفت : " نه، واقعا فکر نکنم لازم باشه . " الینا

قبلا شنیده بود که استیفن از این صدا استفاده کند و میدانست که او سعی دارد چه کار

کند اما مری کوچکترین توجه ای نکرد .

- " لطفا آماده شو . "

الینا به سرعت گفت : " من انجامش میدم . " و رفت که ترمومتر را از مری بگیرد و به

طریقی،زمانیکه داشت این کار را می کرد،لوله ی شیشه ای کوچک از دستش لغزید . بر

زمین سفت چوبی برخورد و به چندین تکه تقسیم شد .

اوه،متاسفم .

استیفن گفت : " اشکالی نداره . خیلی بهتر شد مودام گرمتر میشم . "

مری خرده ها را جمع کرد و سپس اتاق را نگاه کرد و وضعیت غارت زده ی آنجا را

بررسی کرد . دست ها برکمر، چرخید پرسید : " خیلی خوب،اینجا چه خبر بوده؟ "

استیفن حتی پلک هم نمی زد و مستقیم به چشمان مری نگاه میکرد : " چیزخاصی نبود

. فقط خانوم فلاورز خیلی خانه دار بدیه . "

الینا میخواست بخندد و دید که مری هم همین را می خواست . اما دختر بزرگتر به جای

آن،متظاهرانه،دست به سینه ایستاد و گفت : " خوب مثله اینکه بی فایده است که

منتظره یه جواب درست حسابی باشم و مشخصه که تو به طرز خطرناکی مریض نیستی .

نمیتونم مجبورت کنم بری درمونگاه اما به شدت توصیه میکنم فردا بری و یه معاینه ی

کلی بشی . "

استیفن با لحنی که الینا متوجه شد با موافقت یکی نبود،گفت : " متشکرم . "

بانی گفت : " الینا،تو یه جوری هستی که انگار دکتر لازم داری،به سفیدی روح شدی .

"

الیناگفت : " فقط خسته ام . روز طولانی بود . "

مری گفت : " توصیه ی من اینه که بری خونه و بری توی تخت و همون جا بمونی . کم

خونی که نداری؟ "

الینا با انگیزه ی ناگهانی لمس گونه هایش مقابله کرد . آیا اینقدرر نگپریده بود؟ تکرار

کرد : " نه،فقط خستمه . اگه استیفن خوبه،میتونیم دیگه بریم خونه . "

استیفن باتکان سر،اطمینان خاطر داد . پیام درون چشمانش فقط برای الینابود . به مری

و بقیه گفت : " میشه یه لحظه ما رو تنها بگذارین؟ "

آنها به راه پله برگشتند .

الینا استیفن را بغل کرد و باصدای بلند گفت : " خداحافظ . مراقب خودت باش . " و

زمزمه کرد : " چرا ازقدرت هات بر روی مری استفاده نکردی؟ "

استیفن عبوسانه گفت : " استفاده کردم . یا لااقل سعی کردم . باید هنوز ضعیف باشم. .

نگران نباش این میگذره . "

الیناگفت : "معلومه که میگذره . " اما شکمش در هم پیچید : " با این وجود،مطمئنی

که باید تنها باشی؟ اگه ..."

- " من خوبم . تو کسی هستی که نباید تنها باشه. " صدایش نرم اما جدی بود : " الینا

نتونستم بهت اخطا ربدم . در مورد این که دیمن در فلزچرچه،حق با تو بود . "

- " میدونم . اون این بلا رو سرت آورده،مگه نه؟ " اشاره ای نکرد که خودش دنبال

دیمن رفته است .

- " یادم نمیاد ... اما اون خطرناکه . بانی و مردیث را پیش خودت نگهدار . نمیخوام تنها

باشی و مطمئن شو که هیچ کس غریبه ایو به خونه دعوت نکنه . "

الینا لبخند زنان به او قول داد : " ما مستقیم میریم به تخت و هیچکسو هم دعوت نمی

کنیم . "

- " مطمئن شو از این بابت . " در لحنش اثری از شوخی نبود و الینا به آهستگی سرش

را تکان داد .

- " میفهمم استیفن،مراقب خواهیم بود . "

- " خوبه . "

یکدیگر را بوسیدند،فقط به اندازه ای که لب هایشان یکدیگر را نوازش کنند ولی دستهای

در هم گره کرده ی شان با بی میلی از هم جدا شدند .

- " از بقیه تشکر کن "

- " باشه . "

بیرون از پانسیون ،پنج نفر دوباره دو گروه شدند . مت تعارف کرد که مری را برساند که

بانی و مردیث هم بتوانند با الینا برگردند . مری هنوز به وضوح درباره ی اتفاقات آن

شب مشکوک بود و الینا نمیتوانست سرزنشش کند . خودش که نمیتوانست حتی فکر کند

. خیلی خسته بود .

پس از آنکه مت رفت ، الینا به یاد آورد : " استیفن گفت که از همهتون تشکر کنم . "

بانی،که مردیث در ماشین را برایش باز میکرد،شمرده شمرده ازمیان خمیازه ی بزرگی

گفت : " قابلی ... نداشت "

مردیث چیزی نگفت . از زمانیکه الینارا با استیفن تنها گذاشته بود،بسیار ساکت بود .

بانی ناگهان خندید و گفت : " یه چیزیکه همهمون فراموشش کردیم،پیشگویی ! "

الیناگفت : " پیشگویی؟ "

- " درباره ی پل . اونی که گفتین من گفتم . خوب،به پل رفتی و مرگ هم اونجا منتظر

نبود در نهایت . شاید کلمات را اشتباه متوجه شدین . "

مردیث گفت : " نه . کلمات را کاملا درست شنیدیم . "

- " خوب،پس،شاید یه پله دیگه بوده . یا ... ممم ... " در کتش مچاله شد و چشمانش را

بست و به خود زحمت نداد که جمله اش را تمام کند .

اما ذهن الینا جمله را برایش تمام کرد . یا شاید یه وقت دیگه .

صدای هوهوی جغدی از بیرون آمد هنگامی که مردیث ماشین را روشن کرد .

فصل پنجم...

شنبه،دوم نوامبر

دفترچه خاطرات عزیز،

امروز صبح که بیدار شدم،احساس خیلی عجیبی داشتم . نمیدونم چه جوری توصیفش کنم

. از یه طرف انقدر ضعیف بودم که وقتی سعی کردم پاشم،ماهیچه هام یارای نگه داریمو

نداشتن . اما ازطرف دیگه احساس ... خوشآیندی داشتم.

خیلی راحت،خیلی آروم . انگار برتختی از نور طلایی رنگ شناور بودم . برام مهم نبود

اگه هیچوقت نتونم تکون بخورم.

بعد استیفن را به یاد آوردم و سعی کردم بلند شم اما خاله جودیت منو برگردوند به تخت .

گفت که بانی و مردیث چند ساعت قبل رفتن و من اینقدرخوابم سنگین بوده که نتونستن

بیدارم کنن . خاله جودیت گفت چیزی که بهش احتیاج دارم استراحته .

بنابراین من اینجام . خاله جودیت تلویزین را آورده توی اتاق اما من حوصله ی نگاه

کردن ندارم . ترجیح میدم همین جا دراز بکشمو بنویسم . یا فقط دراز بکشم .

منتظر استیفن هستم تا تماس بگیره . بهم گفت که اینکارو میکنه . یا شایدم نگفت . یادم

نمیآد . وقتی زنگ بزنه باید ...

یکشنبه،سوم نوامبر (ساعت 10:30 شب )

همین الان مطلبیو که دیروز نوشته بودم،خوندم و حیرتزده شدم . چه ام شده بود؟ جمله

رو نیمهتموم ول کردمو الان اصلا یادم نیس چی میخواستم بگم ! و درمورد خاطره ی

جدیدی،چیز دیگه ای، هیچی توضیح ندادم . احتمالا کاملا گیج بودم .

به هرحال این شروع رسمی دفترچه خاطرات جدیدمه . این دفتر رو از داروخونه خریدم .

به قشنگی قبلی نیس ولی خوب مناسبه . دیگه امیدم رو برای دوباره دیدن دفترچه ی

قدیمیم از دست دادم . هرکس که دزدیدتش،پسش نمیاره .

اما هر وقت به این فکر میکنم که دارن افکار درونی و احساساتم در مورد استیفن رو

میخونن،دلم میخواد بکشمشون و همینطور ازحس حقارت دارم بمیرم .

از احساسم نسبت به استیفن شرمسار نیستم . اما این خصوصیه . و خوب چیزایی اونجا

هست،اینکه چه جور یه وقتی همدیگرو میبوسیم یا وقتی منو در آغوش می گیره،که

میدونم نمیخواد کس دیگه ای اونارو بخونه .

مشخصه که درمورد رازش چیزی اونجا نیس . در واقع در اون مورد چیزی نمیدونستم و

هنوز کامل نشناخته بودش .

تازه بعد از اون بود که تونستیم واقعا باهم باشیم .

حالا دیگه قسمتی از وجود همدیگه ایم . جوری احساس میکنم که انگار همه ی عمرم

منتظر استیفن بودم .

شاید فکر کنی که من آدم وحشتناکیم که میتونم اونو دوست داشته باشم . باتوجه به

اینکه اون چیه . میتونه خشن باشه و میدونم چیزایی درگذشته اش هست که ازشون

شرمساره . اما نسبت به من هیچوقت خشن نیست و گذشته هم که گذشته . عذاب وجدان

زیادی داره و میدونم که از درون خیلی آسیب دیده . میخوام درد هاشو التیام ببخشم .

نمیدونم چه اتفاقی قراره بیفته فقط خوشحالم که الان استیفن در امانه . امروز رفتم

پانسیون و فهمیدم که پلیس روز گذشته اونجا بوده .

استیفن هنوز ضعیف بوده و نتونسته از قدرتهاش استفاده کنه که از شرشون خلاص

بشه ولی اونها به هیچی متهمش نکردن . فقط ازش سوال پرسیدن . استیفن میگه

رفتارشون دوستانه بوده که همین منو مشکوک میکنه .

قصد اصلی سوالها به این برمیگشته که : شبی که به اون پیرمرد در زیر پل حمله

شد،کجا بودی؟ و همچنین شبی که به ویکی بنت در کلیسای مخروبه حمله و اون شبی

که آقای تنر در مدرسه کشته شد؟ هیچ شواهدی برضدش ندارن . جرائم از وقتی اون

اومده به شهر شروع شدن؟ خوب که چی؟ اینکه چیزی رو اثبات نمی کنه .

اون شب با آقای تنر دعوا کرده؟ بازم که چی؟همه با آقای تنر دعوا میکردن . بعد از

اینکه جنازه ی آقای تنر پیدا شده،غیبش زده؟ خوب الان که برگشته و کاملا مشخصه که

به خودش هم حمله شده .

توسط همون شخصی که بقیه جرم هارو هم مرتکب شده . مری درمورد وضعیتی که

استیفن داشته به پلیس گفته . و اگه از ما بپرسن،مت،بانی، مردیث و من،همگی میتونیم

شهادت بدیم که اونو توی چه وضعیتی پیدا کردیم . هیچ چی علیه استیفن وجود نداره .

منو استیفن در این مورد با هم صحبت کردیم . همچنین در مورد چیزهای دیگه . خیلی

خوب بود که دوباره باهاش بودم هر چند که رنگ پریده و خسته به نظر میرسید . هنوز

یادش نمیاد که پنجشنبه شب چه جوری تموم شده اما بیشترش، همون جوری بوده که

من حدس میزدم . پنجشنبه شب،استیفن بعد از اینکه منو رسونده خونه،میره که دیمن رو

پیدا کنه . با هم دعواشون میشه و استیفن نیمه جون در چاه بیدار میشه . لازم نیس

نابغه باشی که بفهمی در این بین چه اتفاقی افتاده !

هنوز به استیفن نگفتم که جمعه صبح رفتم قبرستون دنبال دیمن . فکر کنم بهتر باشه که

فردا اینکارو بکنم . میدونم که ناراحت میشه مخصوصا وقتی بشنوه که دیمن چی بهم

گفته .

خوب،همش همینا بود . خسته هستم . به دلایل واضح،این دفترچه به خوبی مخفی خواهد

شد .

الینا متوقف شد و به خط آخری که نوشته بود،نگاه کرد . سپس اضافه کرد :

پی نوشت : نمیدون ممعلم جدید تاریخ مون کیه؟

دفترچه را زیر تشکش قرار داد و چراغ را خاموش کرد .

الینا راهرو ها را که به طرز عجیبی خالیب ودند،طی کرد . معمولا در مدرسه از هر

طرف سلام و احوالپرسی خطاب به خودش را میشنید . هرکجا که میرفت " سلام، الینا "

ای بود که پس از "سلام الینا" ی قبلی شنیده میشد . اما امروز،نگاه ها،به طرز

نامحسوسی به سمت دیگری میلغزیدند یا ناگهان چیزی افراد را به شدت مشغول میکرد

که لازم بود به او پشت کنند . در تمام طول روز وضع به همین منوال بود

دم در کلاس تاریخ اروپا ایستاد . چندین دانش آموز بر سر جاهایشان نشسته بودند و

غریبه ای سر تخته سیاه ایستاده بود .

غریبه خودش شبیه دانش آموزان بود . موهای ماسه ای رنگ کمی بلند داشت و اندامش

ورزشکاری بود . بر روی تخته نوشته بود " آلاریک . ک . سالتزمن " زمانیکه برگشت

الینا متوجه شد که لبخندش هم پسرانه است .

آلاریک،درحین زمانی که الینا رفت که بنشیند و دانش آموزان دیگر هم وارد کلاس می

شدند،همچنان لبخند میزد .

استیفن در بین دانش آموزان تازه وارد شده به کلاس بود . وقتی که بر صندلی کناریش

می نشست،نگاهش به الینا برخورد اما با هم صحبت نکردند . هیچکس صحبت نمیکرد .

کلاس را سکوتی مرگبار فرا گرفته بود .

بانی،سمت دیگر الینا نشست و مت نیز فقط چند میز با آنها فاصله داشت اما مستقیم به

جلوخیره شده بود .

کرولاین فوربز و تایلر اسمال وود ،آخرین کسانی بودند که وارد کلاس شدند . آن دو هم

راه هم آمدند و الینا از قیاف های که کرولاین به خود گرفته بود،خوشش نیامد . آن لبخند

گربه وار و پشت چشم نازک کردن را خیلی خوب میشناخت .

قیافه ی خوب تایلر از رضایت می درخشید . کبودی زیر چشمانش که در اثر مشت

استیفن ایجاد شده بود،تقریبا ازبین رفته بود .

- " خوب،برای شروع،چرا میزها رو دایره ای نچینیم؟ "

توجه الینا به غریبه ی جلوی کلاس،که همچنان لبخند میزد،جلب شد . او می گفت : "

زود باشین،بیاین این کارو بکنیم . اینجوری همه میتونیم صورتهای یکدیگر رو ببینیم

وقتی داریم حرف می زنیم . "

دانش آموزان در سکوت،اطاعت کردند . غریبه پشت میز آقای تنرننشست،در عوض

صندلی برداشت و آن را برعکس در حلقه گذاشت .

- " خوب ،میدونم که همتون راجع به من کنجکاوین،اسمم روی تخته هست : آلاریک .

ک . سالتزمن . اما ازتون می خوام من رو آلاریک صدا کنید . بعدا درمورد خودم براتون

بیشتر میگم اما میخوام که اول به شما فرصت صحبت کردنو بدم . امروز احتمالا برای

بیشترشما روز سختیه . شخصی که براتون اهمیت داشته از بین ما رفته و این دردناکه .

میخوام ای نفرصتو بهتون بدم که خودتون رو خالی کنید و این احساسات رو با من و

همکلاسیاتون در میون بذارین . بعد از اون میتونیم شروع کنیم و رابطه ی خودمون رو

برمبنای اعتماد بسازیم .حالا کی میخواد اول شروع کنه؟ "

آنها به آلاریک خیره ماندند و حتی مژگانشان هم تکان نمی خورد .

- " خوب بذارین ببینم ... شما . "

آلاریک،لبخند زنان به دختری زیبا با موهای قشنگ اشاره کرد و تشویق کنان گفت : "

خودتون رو معرفی کنین و به ما بگین که در مورد اتفاقی که افتاده چه حسی دارین . "

دختر سراسیمه بلند شد : " من سو کارسون هستم و آه ... " نفس عمیقی کشید و

سرسختانه ادامه داد: " و میترسم . چون اون دیوونه هر کی که هست هنوز آزاده و نفر

بعدی ممکنه من باشم . " سپس،نشست .

- " متشکرم سو . مطمئنم خیلی از همکلاسیات در نگرانی تو شریکن . حالا،آیا من

درست متوجه شدم که بعضی از شما ها زمان تراژدی اونجا حضور داشتین؟ "

دانش آموزان معذب بر روی صندلی هایشان جا به جا شدند و صدای غیژ غیژ میزها بلند

شد .

تایلر اسمال وود بلند شد،لبانش به لبخندی بازشده بود و دندانهای سفیدش معلوم بود،گفت

: " بیشتر ما اونجا بودیم . " و چشمانش به سمت استیفن کشیده شد . الینا میتوانست

ببیند که بچه ها نگاه تایلر را دنبال می کنند .

تایلر ادامه داد : " من بعد از اینکه بانی جنازه رو پیدا کرد،اونجا رسیدم . و احساس من

نگرانی برای جامعه است . یک قاتل خطرناک توی خیابوناست و ظاهرا کسی کاری برای

متوقف کردنش،نمیکند . و ... " ساکت شد . الینا نمی دانست چرا،اما حس می کرد که

کرولاین به تایلر اشاره کرده که اینکار را بکند . کرولاین موهای بورش را عقب انداخت

و پاهایش را درهم گره کرده بود و تایلر هم بر روی صندلیش نشست .

- " خیلی متشکرم . پس بیشتر شما اونجا بودین . این ماجرا رو دو برابر مشکل میکنه

. میشه از شخصی که جسد را پیدا کرده،بشنویم؟ بانی این جاست؟ " آلاریک اطراف را

نگاه کرد .

بانی،آهسته دستش را بالا برد و ایستاد : " گمونم من جنازه را پیدا کردم . منظورم اینه

که من اولین نفری بودم که فهمید اون واقعا مرده و نقش بازی نمی کنه . "

آلاریک سالتزمن حیرتزده پرسید : " نقش بازی نمیکنه؟ مگه عادت داشت وانمود کنه

که مرده؟ " صدای پوزخندهایی آمد و آلاریک دوباره همان لبخند پسرانه را نشان داد .

الینا چرخید و به استیفن که اخم کرده بود،نگاه کرد .

بانی گفت : " نه نه،میدونین،اون یک قربانی بود . درخانه تسخیر شده . برای همین

بدنش باخون پوشیده شده بود فقط خون ها مصنوعی بودن . و این یه جورای یتقصیر من

بود . خودش نمیخواست از اونها استفاده کنه و من بهش گفتم مجبوره . قرار بود جنازه

ی خون آلود باشه . اما همش میگفت که خیلی کثیف و بهم خورده میشه تا وقتی استیفن

اومد وباهاش بحث ... "

بانی متوقف شد . " یعنی،تا وقتی که باهاش حرف زدیم و بالاخره قبول کرد که اون کارو

انجام بده . و بعد خانه ی تسخیر شده باز شد . و یه مقدار بعدش من متوجه شدم که از

جاش بلند نمیشه که بچه ها رو بترسونه،اون جوری که قرار بود . رفتم پیشش تا ازش

بپرسم چه مشکلی پیش اومده . جوابی نداد . اون فقط ... فقط به سقف خیره مونده بود .

و بعد من لمسش کردم و اون ... وحشتناک بود . سرش یه جورایی تلپی افتاد ... "

صدای بانی لرزید و خاموش شد . آب دهانش را قورت داد .

الینا ایستاد . همچنین استیفن و مت و چندین دانش آموز دیگر . الینا به سمت بانی رفت .

- " بانی،اشکالی نداره . بانی اینجوری نکن . اشکالی نداره . "

- " و خون روی دستام پخش شد . همه جا خون بود . کلی خون ... " عصبی ، آب بینیش

را بالا می کشید .

آلاریک سالتزمن گفت : " خیلی خوب،کافیه،متاسفم . نمیخواستم اینقدر پریشان بشین

اما فکر میکنم که باید در آینده بر روی این احساساتتون کار کنین . مشخصه که این

حادثه ی خیلی مخربی بوده . "

بلند شد و در مرکز دایره جلو و عقب می رفت . دستانش مضطربانه،باز و بسته میشد .

بانی،هنوز به آرامی فین فین میکرد .

لبخند پسرانه اش با همه ی قدرت برگشت . گفت : "فهمیدم . برای شروع،دوست دارم

که این رابطه ی معلم – دانش آموزی را کنار بذاریم . خارج از جو اینجا . چطور ه همه

ی شما امشب بیاین منزل من تا بتونیم دوستانه با هم صحبت کنیم؟فقط برای اینکه بهتر

همدیگرو بشناسیم یا درباره ی اتفاقیکهافتاده،صحبتکنیم . حتی اگه خواستین می تونین

یه دوست هم باخودتون بیارین . چطوره؟ "

بچه ها دوباره حدود سی ثانیه،خیره ماندند تا اینکه شخصی گفت : " منزل شما؟ "

- " آره ... اوه فراموش کردم . چقدر احمقم ! من درخانه ی رامزی زندگی میکنم در

خیابون مگنولیا ." آدرس را بر روی تخته نوشت .

" خانواده رامزی از دوستان من هستن و خونه شون رو به من قرض دادن تا وقتیکه

خودشون سفرن . من از شارلوت ویل میام . مدیرتون جمعه با من تماس گرفت که ببینه

من میتونم بیام و جایگزین بشم . من هم دو دستی شانسو گرفتم . این اولین کلاسه

واقعیمه . "

الینا زیر لبی گفت : " خوب این همه چیو توضیح میده . "

استیفن گفت : " واقعا؟ "

آلاریک سالتزمن به اطراف نگاه کرد و گفت : " به هرحال،شما چی فکر می کنین؟می

آیین؟ "

هیچکس جرات نداشت که رد کند . " بله " ها و "حتما " های پراکنده ای شنیده شد .

- " عالیه . پس برنامه گذاشته شد . من تدارک میبینم و همه میتونیم همدیگرو بهتر

بشناسیم . اوه ، راستی ... "

دفتر نمره را باز کرد و آن را به طور اجمالی بررسی کرد و گفت : " مشارکت،نصفه

نمره ی کلاسیتونه . " به بالا نگاه کرد و لبخندزد . " حالا می تونین برین . "

هنگامیکه الینا به سمت در میرفت شنیدکه کسی زمزمه کرد : " معلمه رو اعصابه . "

بانی دقیقا پشت سر الینا بود اما آلاریک او را صدا زد .

- " میشه دانش آموزانی که تجربه شونو با ما تقسیم کردن برای یه لحظه بمونن؟ "

استیفن هم مجبور بود که برود . گفت : " بهتره برم و تمرین فوتبالو چک کنم . احتمالا

کنسل شده ولی بهتره مطمئن بشم ."

الینا نگران بود : " اگه کنسل نشده باشه،فکر میکنی حالشو داشته باشی؟ "

استیفن طفره رفت . گفت : " خوبم " اما الینامتوجه شد که پوست صورت او هنوز

کشیده بود و طوری حرکت می کرد انگار که درد می کشید .

استیفن گفت : " کنار کمدت می بینمت . "

الینا سرش را تکان داد . وقتی به کمدش رسید کرولاین را دید که با دو دختر دیگر

مشغول صحبت بود . سه جفت چشم تک تک حرکات الینا را دنبال کردند زمانیکه

کتابهایش را در کمد می گذاشت اما وقتی بالا را نگاه کرد دو نفرشان نگاهشان را بر

گرفتند . تنها کرولاین خیره باقی ماند . با سری که اندکی کج شده بود چیزی را با دو

دختر دیگر زمزمه می کرد .

الینا به اندازه ی کافی تحمل کرده بود . در کمد را محکم بهم زد . مستقیم به سمت گروه

رفت .

- " سلام بکی ،سلام شیلا. " سپس با تاکید سنگینی گفت : " سلام کرولاین . "

بکی و شیلا من من کنان،سلام کردند و چیزی درباره ی اینکه باید جایی بروند . الینا

حتی برنگشت که آنها را ببیند که دزدکی آنجا را ترک می کردند . چشمانش بر چشمان

کرولاین ثابت مانده بود .

پرسید : " چه خبره؟ "

کرولاین که به وضوح از این وضعیت لذت می برد و سعی می کرد تا جاییکه بشود آن را

کش دهد،پرسید : " چه خبره؟ چی چه خبره؟ "

- " تو کرولاین . همه . تظاهر نکن که هیچ نقشه ای نداری . چون میدونم که داری .

بچه ها از من دوری میکنن مثله اینکه طاعون دارم و تو شبیه کسایی هستی که همین

الان بخت آزمایی رو بردن ! چیکار کردی؟ "

حالت پرسشگرانه ی معصوم کرولاین از بین رفت و لبخندی گربه صفتانه بر لبش نقش

بست . گفت : " وقتی مدرسه شروع شد بهت گفتم که اوضاع سخت می شه . بهت

هشدار دادم که زمان ملکه بودنت داره تموم می شه . اما اینا کارای من نیس . چیزی که

درجریانه،خیلی ساده جایگزینیه طبیعیه . قانون جنگل .

- " و چی در جریانه؟ "

- " خوب،بذار اینطوری بگم که گشتن با یک قاتل میتونه زندگی اجتماعیو محدود کنه . "

قفسه سینه ی الینا تنگ شد انگار کرولاین او را زده باشد . برای لحظه ای تمایل اینکه

در جواب او را بزند،غیر قابل کنترل بود . سپس در حالیکه نبض در گوشش ضربه

میزد،از میان دندان های قفل شده اش گفت : " این حقیقت نداره . استیفن هیچ کاری

نکرده . پلیس ازش بازجویی کرده و تبرئه شده . "

کرولاین شانه اش را بالا انداخت . لبخندش دیگر رئیس گونه شده بود،گفت : " الینا من

تو رو از زمان کودکستان میشناسم . بنابراین به خاطر دوران گذشته نصیحتت میکنم .

استیفن رو ول کن . اگه اینکارو همین الان بکنی شاید از اینکه در اجتماع یه جذامی

باشی،جلوگیری کنی . و گرنه،بهتره برای خودت یه زنگوله بخری و توی خیابون به صدا

در بیاری ! "

خشم الینا را گنگ کرده بود،کرولاین چرخید و به راه افتاد . موهای بور کرولاین در زیر

نور چراغها همچون مایعی به نظر می رسید . سپس الینا دوباره به سخن آمد .

- " کرولاین . "

دختر دیگر به سمت الینا چرخید .

- " آیا امشب به مهمونیه رامزی میری؟ "

- " گمونم . چطور؟ "

- " چونکه من اونجاخواهم بود . با استیفن . تو رو در جنگل می بینم ! " اینبار،الینا بود

که رویش را برگرداند .

شکوه و وقار خارج شدنش بادیدن سایه ی پیکری باریک اندام در انتهای راهرو،اندکی

خدشه دار شد . برای لحظه ای گام هایش بهم ریخت اما نزدیکتر که رسید،استیفن

راشناخت .

الینا میدانست لبخندی که تحویل او داد،تصنعی به نظر می آمد و استیفن نگاهی به سمت

کمدها انداخت زمانیکه با هم از مدرسه خارج می شدند .

الینا گفت : " پس تمرین فوتبال کنسل شده بود؟ "

استیفن با سرتاییدکرد و آهسته گفت : " چه خبر شده بود؟ "

- " هیچی . از کرولاین پرسیدم که امشب میاد مهمونی یا نه . " الینا سرش را به سمت

عقب متمایل کرد تا به آسمان خاکستری و دلگیر نگاه کند .

- " و این چیزی بود که درموردش حرف می زدین؟ "

الینا به یاد آورد که استیفن در اتاق خود چه گفته بود . او بهتر از یک انسان میدید و می

شنید . آیا به اندازه ای بهتر بود که کلماتی که در راهرویی به فاصله ی چهل فوت گفته

میشود،را بشنود؟

الینا بی اعتنا،همچنان که ابرها را بررسی میکرد،گفت : " آره "

- " و این چیزیه که اینقدر عصبانیت کرده؟ "

دوباره با همان لحن،گفت : " آره . "

الینا میتوانست نگاه او را برخودش حس کند . " الینا،حقیقت نداره . "

- " خوب،اگه میتونی ذهنمو بخونی نیازی به سوال پرسیدن نداری،داری؟ "

حالا دیگر به یکدیگر رو کرده بودند . استیفن ناراحت بود و دهانش به صورت خطی

عبوس در آمده بود .

- " میدونی که اینکارو نمی کنم . فکر کنم این تو بودی که خیلی دم از صداقت توی

رابطه رو میزدی . "

- " خیلی خوب کرولاین همون دختر مزخرف همیشگی شده بود و درباره ی قتل چرت و

پرت می گفت . که چی؟ چرا برات مهمه؟ "

استیفن با خشونت گفت : " چون ... ممکنه که حق با اون باشه . نه درمورده قتل،درباره

ی تو . درباره ی من و تو . باید می دونستم که اینجوری میشه . فقط کرولاین نیست

که،هست ؟ در تمام طول روز خصومت و ترس رو حس می کردم اما خسته تر از اون

بودم که تجزیه و تحلیلش کنم . فکر میکنن من قاتلمو تو رو هم به نوعی مقصر میدونن

. "

- " مهم نیس اونا چه فکری می کنن . اشتباه میکنن و بالاخره اینو می فهمن . اونوقت

همه چیز دوباره مثله قبل می شه."

به زحمت لبخندی آرزومندانه برگوشه ی لب استیفن نشست و گفت : " واقعا اینو باور

داری،نه؟ " چهره اش سخت شد

و به سمت دیگری نگاه کرد . " و اگه نفهمن چی؟ اگه فقط اوضاع بدتر شه،چی؟ "

- " چی داری میگی؟ "

- " ممکنه بهتر باشه که ... " استیفن نفس عمیقی کشید و محتاطانه ادامه داد : "

ممکنه بهتر باشه که برای یه مدتی همدیگرو نبینیم . اگه فکر کنن که ما دیگه با هم

نیستیم،تو رو به حال خودت میذارن . "

الینا به او خیره شد : " و تو فکر میکنی میتونی این کارو بکنی؟ منو نبینی و باهام

حرف نزنی برای هر مدتی که طول بکشه؟ "

- " اگه لازم باشه ... آره . تظاهر میکنیم که بهم زدیم . " مصمم بود .

الینا برای لحظه ای دیگر خیره نگاه کرد،سپس به او نزدیک شد . اینقدر نزدیک،که

تقریبا در تماس با یکدیگر بودند .

استیفن مجبور بود برای دیدن او،پایین را نگاه کند . چشمانش تنها چند اینچ با چشمان

الینا فاصله داشت .

الینا گفت : " که اینطور،فقط در یک صورت من به بقیه مدرسه اعلام میکنم که ما با هم

بهم زدیم . به شرطی که تو بهم بگی که منو دوس نداری و نمیخوای منو ببینی . بهم بگو

استیفن،همین حالا ! بگو که دیگه نمیخوای با من باشی . "

استیفن دیگر نفس نمی کشید . به الینا خیره شد . چشمان سبزش هم چون چشمان گربه

شیاره ایی به رنگ های زمرد سبز،مرمر سبز و سبز راجی داشت .

الینا به او گفت : " بگو . بهم بگو که چطوری بدون من سر میکنی . بهم بگو ... "

هیچ وقت نتوانست تمامش کند . با فرود آمدن لبهای استیفن بر لبانش،آن جمله ناتمام

باقی ماند.

فصل ششم..

استیفن در اتاق نشیمن خانه ی گیلبرت،نشسته بود و مودبانه با هر آنچه خاله جودیت

میگفت،موافقت میکرد . خاله جودیت از اینکه او در آنجا بود،احساس راحتی نمیکرد .

نیاز نبود که توانایی خواندن افکار را داشته باشی تا این موضوع را بفهمی . اما سعی

خود را میکرد و به همین دلیل استیفن هم تلاش میکرد . میخواست الینا خوشحال باشد .

الینا . حتی زمانیکه به او نگاه نمیکرد هم بیشتر از هر چیز دیگر درون اتاق،از

حضورش آگاه بود .حضور زنده ی الینا بر پوست او،همانند گرمای آفتاب بر پلکهای

بسته،احساس میشد .

وقتی بالاخره به خود اجازه داد که برگردد و با او رو به رو شود،تمام حواسش دچار

شوک شیرینی شدند .

استیفن خیلی او را دوست داشت . دیگر او را همچون کاترین نمی دید . تقریبا فراموش

کرده بود که چقدر الینا به آن دختر مرده شباهت دارد . از هر نظر،تفاوت های زیادی

بینشان وجود داشت . الینا همان موهای طلایی رن گپریده و همان پوست کرمی رنگ و

همان سیمای ظریف کاترین را داشت ولی شباهت همین جا تمام میشد . چشمانش،که هم

اکنون در

نور آتش شومینه بنفش به نظر می آمد،معمولا آبی تیره،به رنگ سنگ لاجورد بود و نه

مانندکاترین کمرو و بچهگانه .

در مقابل،دریچه هایی به روحش وجود داشت که شعله ای مشتاق از پشت آنها می تابید .

الینا،الینا بود و تصویرش جایگزین روح لطیف کاترین در قلب او شده بود .

اما قدرت زیاد او،عشقش ان را خطرناک کرده بود . هفته ی قبل که خون خودش را

پیشکش کرده بود،او نتوانسته بود در برابرش مقاومت کند . قبول،بدون آن ممکن بمیرد

اما برای سلامت الینا،خطرناک بود . برای صدمین بار،نگاهش

صورت الینا را به دنبال کوچکترین نشانی از تغییر کاوید . آیا آن پوست کرمی،پریده

رنگتر شده بود؟ آیا حرکاتش اندکی خاموشتر نشده بود؟

از حالا به بعد می بایست بیشتر مراقب می بودند . او باید بیشتر مراقب میبود . باید بیشتر

غذا میخورد و خود را با حیوانات راضی میکرد تا وسوسه نشود . نباید هیچوقت اجازه

میداد که نیاز آنقدر شدید شود . الان که فکرش را می کرد،همین حالا هم گرسنه بود .

درد تشنگی،سوختن،در فک بالایش پخش میشد و در رگها و مویرگهایش زمزمه میکرد .

باید درجنگل می بود و با همه ی وجود منتظر آهسته ترین صدای شکستن شاخه های

درخت میشد، آماده ی تعقیب و گریز . نه اینکه اینجا کنار آتش بنشیند و رد کم رنگ

رگهای آبی گلوی الینا را دید بزند .

آن گردن ظریف،به سمتش چرخید هنگامی که الینا به او نگاه کرد و گفت : " میخوای

امشب به اون مهمونی بریم؟ می تونیم ماشین خاله جودیت رو برداریم . "

خاله جودیت به سرعت گفت : " اول همین جا شام بخورید . "

- " می تونیم یه چی سر راه بخوریم . " استیفن با خود فکر کرد که منظور الینا این

است که میتوانند چیزی برای خود او بردارند . استیفنمیتوانست غذای عادی را بجود و

قورت دهداگر مجبور می شد . هر چند فایده ای برایش نداشت و مدتها بود هوس خوردن

آن را هم نداشت . نه،ذائقهی او ... خاص تر شده بود . و اگر به این مهمانی میرفتند به

معنی این بود که ساعت های بیشتری باید گرسنه بماند . اما با سر با الینا موافقت کرد

گفت : " اگه تو میخوای ... "

الینا میخواست و برای مهمانی برنامه ریزی کرده بود . استیفن از اول متوجه این شده

بود .

- " خوب پس،بهتره من آماده شم . "

استیفن او را تا پایین راه پله دنبال کرد و با صدای آرامی که به سختی شنیده میشد گفت

: " یه چیزی بپوش که یقه اش بلند باشه . یه ژاکت ... "

الینا از راهرو اتاق نشیمن را نگاه کرد،خالی بود و گفت : " همه چی رو به راهه .

تقریبا خوب شده . می بینی؟ " یقه ی توریش ر اپایین کشید و سرش را به یک سمت کج

کرد .

استیفن خیره ماند . هیپنوتیزم دو زخم گرد بر آن پوست زیبا . قرمز شفاف و کمرنگ

همچون شراب بسیار رقیق بودند .

دندانهایش را محکم بر هم فشار داد و به زور نگاهش را بر گرفت . نگاه کردن بیشتر او

را دیوانه میکرد .

باخشونت گفت : " منظورم این نبود . "

- " اوه " موهای الینا همچون پرده ای درخشان بر زخم ها افتاد و آنها را پوشاند .

- " بفرمایین . "

با ورودشان به اتاق،گفت و گو ها متوقف شد . الینا به صورت هایی که به سمتشان

چرخید،نگاه کرد . به نگاه های کنجکاوانه و دزدکیشان و به حالت های محتاطانه شان .

این از نگاههایی نبود که عادت داشت پس از ورود با آن رو به رو شود .

دانش آموزی در را برایشان باز کرد . آلاریک سالتزمن در دید نبود . اما کرولاین دیده

میشد . بر روی صندلی بار نشسته بود که پاهایش را به بهترین نحو نمایش میداد .

تمسخرکنان،نگاهی به الینا کرد و سپس به پسری که سمت راستش بود چیزی گفت .

پسرخندید .

لبخند زدن برای الینا دردناک و صورتش گلگون شده بود تا اینکه صدایی آشنا به سمتش

آمد .

- " الینا،استیفن بیاین اینجا! "

خوشبختانه الینا،بانی را دید که پهلوی مردیث و اد گوف بر روی کاناپه ای درگوشه اتاق

نشسته بودند . استیفن و او رو به روی آنها نشستند و الینا متوجه شد که دوباره گفت و

گو ها از سر گرفته میشد .

با یک هماهنگی ماهرانه،هیچ یک به ورود عجیب الینا و استیفن اشاره نکرد . الینا

سعی میکرد وانمو دکند که همه چیز مانند همیشه است

بانی و مردیث نیز از او پشتیبانی می کردند . بانی گفت : " عالی به نظر میای . ژاکت

قرمزت رو خیلی دوس دارم ! "

مردیث گفت : " زیبا به نظر میاد،نه اد؟ " و اد که به صورت نامحسوسی متعجب به نظر

میرسید،موافقت کرد .

الینا به مردیث گفت : " پس کلاس شما هم برای این مهمونی دعوت بوده،فکر میکردم

فقط شعبه ی هفت هست . "

مردیث به خشکی گفت : " فکر نکنم دعوت کلمه ی درستی باشه . با در نظر داشتن

اینکه آمدن نصف نمره مونه ! "

اد وارد بحث شد : " فکر میکنی که درباره ی این جدی بود؟ نمی تونسته جدی گفته

باشه "

الینا شانه ای بالا انداخت : " به نظر من که جدی بود . ری کجاست؟ " از بانی پرسید .

- " ری ؟ اوه ، ری ! نمیدونم . همین جاها گمونم . خیلی آدم اینجاست ! "

حقیقت داشت . اتاق نشیمن رامزی ها پر بود و از آنچه الینا میتوانست ببیند جمعیت به

درون اتاق غذا،اتاق نشیمن جلویی ( و احتمالا آشپزخانه ) سرازیر بود . آرنج افراد با

حرکتشان از پشت سر الینا مدام با موهایش بر می خورند.

استیفن گفت : " سالتزمن بعد از کلاس چی کارت داشت؟ "

بانی با لحنی خشک و رسمی تصحیح کرد : " آلاریک ! " سپس ادامه داد : " میخواد که

آلاریک صداش کنیم . اوه ، اون فقط ادب رو رعایت کرد . احساس وحشتناکی داشت از

اینکه مجبورم کرده بود چنین تجربه ی دردناکی رو بیاد بیارم .

نمی دونسته که آقای تنر چه جوری دقیقا مرده و فکر نمی کرده من اینقدرحساس باشم .

خودش هم خیلی احساساتیه برای همین درک میکرد که چه جوریه . اون متولد برج دلو

هس !"

مردیث با نفس فرو برده گفت :" و لابد بین این لاس زدنها،ماه هم بالا اومد ! بانی تو که

این مزخرفاتو باور نمیکنی، میکنی ؟ اون یه معلمه و نباید همچین کاریو با دانش آموزا

بکنه . "

- " اون کاری نمیکنه ! عین همینو به تایلر و سو کارسون هم گفت . گفت باید یه گروه

همیاری تشکیل بدیم یا مقاله بنویسیم درباره ی اون شب تا احساساتمونو تخلیه کنیم .

گفت نوجوونا خیلی تاثیرپذیرن و نمیخواد که این تراژدی اثر

همیشگی رو یزندگی ما بذاره . "

ادگفت : " اوه،خدای من ! " و استیفن خنده اش را به سرفه ای تبدیل کرد . البته استیفن

سرگرم نشده بود و سوالش از بانی فقط از روی کنجکاوی نبود . الینا میدانست و

میتوانست تشعشعات آن را از او حس کند . استیفن نسبت به آلاریک همان حسی را

داشت که اکثر افراد این اتاق نسبت به استیفن داشتند . محتاط و بدگمان .

الینا،ناخودآگاه درجواب سخنان ناگفته ی استیفن،گفت : " خیلی عجیب بود . یه جوری

رفتار می کرد انگار ایده ی مهمونی یه چیز فی البداهه سرکلاس بود . درصورتی که به

وضوح از قبل برنامه ریزی شده بود . "

استیفن گفت : " چیزی که عجیب تره اینه که مدرسه یه معلم استخدام کنه بدون اینکه

بهش بگه معلم قبلی چه جوری مرده .

همه دربارش حرف میزنن . احتمالا توی روزنامه ها هم دربارش نوشتن ! "

بانی راسخانه گفت : " اما نه با همه ی جزئیات ! در واقع،هنوز چیزایی هست که پلیس

اعلام نکرده،چون فکر کردن کمک میکنه قاتلو دستگیر کنن . بعنوان مثال ... " صدایش

را پایین آورد : "میدونین مری چی می گفت ؟ دکتر فینبرگ با آقایی که کالبد شکافی رو

انجام داده،صحبت کرده و اون گفته درجسد اصلا خونی نمونده .حتی یک قطره !"

الینا باد سردی در وجودش را حس کرد مثل اینکه دوباره در قبرستان ایستاده باشد . نمی

توانست صحبت کند اما اد گفت :

" کجا رفته؟ "

بانی با خونسردی گفت : " خوب،روی زمین گمونم . روی محراب و اینا . این چیزیه که

پلیس داره روش تحقیق می کنه . اما برای یه جسد غیر طبیعیه که هیچ خونی نداشته

باشه . معمولا مقداری باقی میمونه که درقسمت زیرین بدن جمع میشه . بهش میگن

کوفتگیه پس از مرگ . شبیه کبودی های بزرگ بنفشه . چیه؟ "

- " حساسیت بیش از اندازه ی تو داره حالمو بهم میزنه . " مردیث با صدایی خفه گفت .

" میشه درباره ی چیز دیگه ای حرف بزنیم؟ "

بانی شروع کرد : " تو کسی نبودی که خون رو همه ی بدنش پاشید ! " اما استیفن

حرفش را قطع کرد : " کاراگاه ها از چیزی که پیداکردن به نتیجه ای هم رسیدن؟ به

قاتل نزدیکتر شدن؟ "

بانی گفت : " نمیدونم ... " سپس روشنگرانه گفت : " یادم اومد،الینا تو گفتی میدونی

... "

الینا بادرماندگی گفت : " خفه شو بانی ! " اگر یک مکان وجود داشت که نباید در آن

درباره ی این موضوع بحث می کردند،اتاقی شلوغ بود مملو از افرادی که از استیفن

متنفر بودند . چشمان بانی گشاد شد اما فرو نشست و با سر تایید کرد.

الینا نمیتوانست راحت بنشیند . استیفن،آقای تنر را نکشته بود اما همان شواهدی که به

دیمن اشاره میکردند به راحتی می توانستند به استیفن سوق کنند . و به او سوق

میکردند زیرا به جز الینا و استیفن،هیچکس از وجود دیمن آگاه نبود .

او آن بیرون،جایی در سایه ها بود . منتظر قربانی بعدیش . شاید منتظر استیفن ... یا خود

الینا

الینا به تندی گفت : " گرممه،بهتره برم ببینم آلاریک چی تدارک دیده! "

استیفن داشت بلند میشد اما الینا او را نشاند . سیب زمینی و مشروب به درد او نمی

خورد . بعلاوه الینا میخواست چند دقیقه ای تنها باشد و به جای یک جا نشستن حرکت

کند تا آرام شود .

بودن با بانی و مردیث،حس امنیت کاذبی را به او داده بود . با ترک کردن آنها،بار دیگر

با نگاه های یک وری و پشت گرداندن های ناگهانی رو به رو شد . ایندفعه عصبانی شد .

با گستاخی واضحی از میان جمعیت حرکت میکرد و هر نگاهی را که به صورت تصادفی

با نگاهش بر می خورد،خیره نگه میداشت .

با خود فکر کرد: همین حالاشم،من بدنام هستم،پس میتونم گستاخ و بی ادب هم باشم !

گرسنه بود . در اتاق غذا خوری رامزی،شخصی میزی از تنقلاتی را آماده کرده بود که

بسیار خوشمزه به نظر می آمد .

الینا با بی اعتنایی به افرادی که دور میز سفید از جنس چوب بلوط نشسته بودند،بشقاب

یکبار مصرفی را برداشت و چندین تکه هویج در آن گذاشت .

نمیخواست با آنها صحبت کند مگر اینکه خودشان اول شروع کنند . تمام توجه اش

معطوف میز غذا بود .

به پشت سرشان تکیه میکرد تا از بین پنیر ها و کلوچه های ریتز انتخاب کند . از جلوی

آنها رد میشد تا انگور بر دارد . متظاهرانه،بالا و پایین میز را از نظر میگذراند،مبادا

چیزی را فراموش کرده باشد .

بدون اینکه نگاهش را بالا آورد،میدانست موفق شده حواس همه را پرت کند . نانی را

دندان زد و همچنان که بین دندان هایش مانند یک مداد نگهش داشته بود از میز فاصله

گرفت .

- " اشکال داره اگه من یه گاز بزنم؟ "

از حیرت چشمانش گرد شد و نفسش بند آمد . ذهنش از کار افتاد و نمیتوانست بفهمد چه

اتفاقی در حال افتادن است . او را بی کمک و آسیب پذیر باقی گذاشته بود تا با هر چه

بود رو در رو شود . اما با وجود اینکه منطق ناپدید شده بود، حواسش بیرحمانه مشغول

ضبط بودند . چشمانی سیاه،میدان دیدش را اشغال کرده بود .

بوی عطری سوراخ های بینیش را قلقلک داد و دوانگشت بلند چانه اش را بالا آورد .

دیمن جلو آمد و تمیز و با دقت،سر دیگر نان را گاز زد .

در آن لحظه،لبهایشان تنها چند اینچ از هم فاصله داشت . پیش از اینکه ذهن الینا به

اندازه ی کافی به هوش آید و او را عقب بکشد،دیمن برای گاز دوم نزدیکتر میشد . الینا

آن تکه ی نان را با دست گرفت و به کناری انداخت . دیمن در میان هوا آن را گرفت .

نمایشی از عکس العمل هنرمندانه .

نگاهش هنوز برچشمان الینا بود . بالاخره الینا نفسی کشید و دهانش را باز کرد .

مطمئن نبود برای چه کاری . احتمالا برای جیغ زدن . هشدار دادن به همه تا از اینجا

فرار کنند . قلبش مانند یک چکش آهنی میزد . دیدش تار شده بود .

- " آروم باش . آروم . " دیمن بشقاب را از او گرفت و سپس مچ دستش را گرفت . آن

را به آرامی در دست گرفته بود به همان صورتکه مری،نبض استیفن را گرفته بود .

الینا همچنان خیره مانده و نفسش را حبس کرده بود . دیمن با انگشتش دست او را

نوازش می کرد ، مثل اینکه بخواهد آرامش کند . " آروم باش . همه چی درسته . "

اینجا چیکار میکنی؟محیط اطرافش به طرز ترسناکی روشن و غیر واقعی به نظر می آمد

. مثل کابوس هایی که در آنها همه چیز عادی است،مثل زندگی واقعی و بعد ناگهان چیز

عجیب و غریبی اتفاق می افتد . اون همه را می کشه!

- " الینا ؟ خوبی؟ " سو کارسون با او صحبت می کرد و بازویش را گرفته بود .

دیمن مچ الینا را رها کرد و گفت : " فکر کنم یه چیزی توی گلوش گیر کرده بود . ولی

حالا خوبه . چرا ما رو بهم معرفی نمی کنی؟ "

اون همه را می کشه ...

- " الینا،ایشون دیمن اممم ... " سو دستش را به نشانه ی عذرخواهی پیش برد و دیمن

جمله را تمام کرد : " اسمیت " .

و لیوان کاغذی را بالا گرفت : " لاویتا " !

الینا زمزمه کرد : " اینجا چکار میکنی؟ "

سو زمانیکه به نظر آمد دیمن به این سوال جواب نمی دهد،مداخله کرد : " اون

دانشجویه . از دانشگاه ... ویرجینیا ، درسته؟ ویلیام و مری " ؟

دیمن که همچنان به الینا نگاه میکردگفت : " و جاهای دیگه . من سفر کردن رو دوس

دارم "

دنیای اطراف الینا دوباره سرجای خود برگشت . اما دنیای سردی بود . همه جا اشخاصی

ایستاده بودند و این مکامله را با علاقه نگاه میکردند و نمی گذاشتند که او آزادانه

صحبت کند . اما در عین حال او را ایمن نگه میداشتند .

هر دلیلی که داشت،دیمن مشغول انجام بازی بود و تظاهر می کرد که از خود آنهاست و

تا وقتی که این نمایش ادامه داشت در مقابل جمعیت بلایی سر او نمی آورد . الینا

امیدوار بود ...

یک بازی . اما دیمن بود که قوانین را تعیین میکرد . او در اتاق غذا خوری رامزی ها

ایستاده بود و الینا را به بازی گرفته بود .

سو یاری کنان ادامه داد : " فقط چند روزی اینجاست . برای دیدن دوستان گفتی دیگه ؟

یا خانواده ؟ "

دیمن گفت : " آره . "الینا گفت : " تو خوش شانسی که می تونی هر وقت بخوای در

بری " نمیدانست چه چیزی وادارش می کرد که برای رو کردن دست او تلاش کند .

دیمن گفت : " شانس تاثیر کوچیکی داره . دوس داری برقصی؟ "

- " تخصصت چیه؟ "

دیمن به او لبخند زد : " فولکلور آمریکایی . برای مثال،میدونستی که یه خال سیاه روی

گردن به معنیه اینه که شخص ثروتمند میشه ؟ اشکالی داره اگه یه نگاهی بندازم؟ "

- " از نظر من اشکال داره ! "

صدا از پشت سر الینا آمد . واضح ، سرد و آهسته بود . الینا تنها یکبار دیگر شنیده بود

استیفن با این لحن صحبت کند .

در قبرستان،زمانیکه تایلر را در حال حمله به او دیده بود .انگشتان دیمن هنوز برگردن

الینا بود اما با ازبین رفتن طلسم او ، الینا عقب رفت .

دیمن گفت : " اما مگه تو اهمیتی داری ؟ "

هر دوی آنها ، در زیر نور ضعیف و لرزان زرد لوستر برنجی ، مقابل هم ایستاده بودند .

الینا تنها لایه هایی از افکار خودش را می فهمید . همه خیره دارن نگاه میکنن،این

احتمالا از فیلم ها هم بهتره ... نمیدونستم استیفن قدش بلندتره !

بانی و مردیث حیرون موندن که چه خبر شده ... استیفن عصبانیه ولی هنوز

ضعیفه،هنوز درد میکشه ... اگه الآن بره سراغ دیمن،می بازه !

و مقابل همه ی این افراد . افکارش به نقطه ای رسید که همه چیز معنا گرفت . دیمن

برای همین اینجا بود . تا استیفن را مجبور کند تا به او حمله کند . ظاهرا بدون تحریک .

مهم نبود بعدش چه بشود،در هرحال او برنده میشد .

اگر استیفن حساب او رامیرسید،اثبات دیگری برای " تمایل استیفن به خشونت " بود .

شواهد بیشتری برای متهم کردن استیفن . و اگر در دعوا می باخت ...

به قیمت جانش خواهد بود . اوه،استیفن،اون الان از تو خیلی قوی تره . خواهشا اینکارو

نکن . نذار بازیت بده !

میخواد بکشتت . فقط منتظره فرصته !

الینا اعضای بدنش را وادار به حرکت کرد هر چند شق و ناشی مانند دست و پای

عروسک خیمه شب بازی شده بودند .

دست سرد استیفن را در دست گرفت و گفت : " استیفن،بیا بریم خونه . "

میتوانست تنش را دربدن او حس کند،همچون جریان الکتریسیته در زیر پوستش . در آن

لحظه،همه ی حواسش به دیمن بود و درچشمانش نوری بود همانند آتشی که ازتیغه ی

خنجری منعکس شده باشد . در این حالت،الینا نمی توانست او را تشخیص دهد .

نمیشناختش . از او میترسید .

- " استیفن ! " او را طوری صدا میکرد مثل اینکه خودش در مه گمشده باشد و نتواند

استیفن را پیدا کند . " استیفن لطفا"

و آرام آرام،احساس کرد استیفن واکنشی نشان می دهد . صدای تنفسش را شنید و حس

کرد بدنش از حالت آماده باش خارج می شود و در وضعیت آرام تری قرار می گیرد .

تمرکز وحشتناکش بهم خورد و پایین را نگاه کرد و الینا را دید .

- " خیلی خوب " به چشمان او نگاه کرد و به آرامی گفت : " بریم . "

الینا دستانش را بر او نگهداشت زمانیکه بر می گشتند . با یکی دست او را گرفته بود و

دیگری را در تا شدگی آرنجش گذاشته بود . با اراده ی محض جلوی خود را گرفت که از

بالای بازوانش به پشت سر نگاه نکند اما کمرش خمیده بود مانند اینکه منتظر ضربه ی

چاقو باشد .

در عوض،صدای آرام و طعنه آمیز دیمن را شنید : " میدونستین بوسیدن یه دختر مو

قرمزی،تاول هایی که در اثر تب بوجود میان رو درمان میکنه؟ " و بعد از آن صدای

خنده ی چاپلوسانه و بلند بانی را .

در راه خروج بالاخره به میزبان برخوردند .

آلاریک گفت : " به این زودی میرین؟ اما نشد حتی باهاتون حرف بزنم "

او مشتاق و سرزنشگر به نظر می آمد . مانند سگی که به خوبی میداند قرار نیست به

گردش برده شود اما باز دمش را تکان میدهد . الینا برای او و هرکس دیگری که در این

خانه بود،احساس نگرانی میکرد . استیفن و او،آنها را با دیمن تنها می گذاشتند .

تنها امیدش آن بود که بر آورد اولیه اش درست باشد و قصد دیمن ادامه ی نمایش باشد .

درحال حاضر همه ی حواسش به استیفن بود تا او را از آنجا خارج کند قبل از آنکه

نظرش عوض شود .

در حالیکه کیفش را از روی مبلی که آن را رویش رها کرده بود،بر می داشت گفت : "

حالم خیلی خوب نیس . ببخشید."

فشار دستش بر بازوی استیفن را افزایش داد . عوض شدن نظر او و برگشتنش به اتاق

غذاخوری خیلی راحت به نظر می رسید .

آلاریک گفت : " متاسفم . خدا نگه دار . "

در آستانه ید ربودند که تکه کاغذ بنفشی را دید که برجیب کناری کیفش چسبیده بود .

ناخود آگاه آن را باز کرد در حالیکه ذهنش مشغول چیزهای دیگر بود . بر روی آن

نوشته ای بود . با دست خط ساده،درشت و نا آشنا . فقط سه خط .

آنها را خواند و احساس کرد دنیا برسرش خراب میشود . این فراتر از توانش بود . نمی

توانست با چیز دیگری هم دست و پنجه نرم کند .

استیفن گفت : " چیه؟ "

- " هیچی " کاغذ را با انگشتانش به درون جیب هل داد . " چیزی نیست استیفن،بریم .

"

به بیرون،درون قطرات همچون سوزن باران قدم گذاشتند .

فصل هفتم..

استیفن آهسته گفت : " دفعه ی دیگه من کوتاه نمیام . "

الینا میدانست که او جدی میگوید و این باعث ترسش میشد اما تازه داشت احساس

آرامش میکردو نمی خواست بحث کند .

گفت : " دیمن اونجا بود . داخل یه خونه ی معمولی پر از آدم های معمولی،مثل اینکه

حق اینو داشته باشه ! فکر نمی کردم جرات کنه . "

استیفن به تلخی گفت : " چرا که نه؟ من هم اونجا بودم داخل یه خونه ی معمولی پر

ازآدمهای

معمولی . مثله اینکه حقم باشه . "

- " منظورم اینی نبود که به نظر میرسه . اما آخه تنها باری که من اونو توی جمع

دیدم،توی خونه ی تسخیر شده بود که ماسک زده بود و لباس برای بالمسکه پوشیده بود

. تاریک هم بود . قبل از اون،همیشه جاهای خلوت دیده بودمش . مثله اون شب داخل

باشگاه که من تنها بودم یا قبرستون که ... "

به محض اینکه قسمت آخر را گفت،فهمیدچه اشتباهی کرده است . هنوز درباره ی اینکه

سه روز پیش به قبرستان رفته بوده تا دیمن را پیدا کند چیزی به استیفن نگفته بود . در

صندلی راننده،بدن استیفن سخت شد .

- " قبرستون؟ "

- " آره ... منظورم اون روزیه که یه چیزی گذاشته بود دنبال من و بانی و مردیث .

گمون کنم دیمن بوده که دنبالمون می کرده . و اونجا به جز ما سه تا کسی نبود . "

چرا به او دروغ می گفت؟صدایی خفیف در ذهنش ظالمانه جواب داد چون در غیر این

صورت ممکنه بزنه به سرش .

فهمیدن چیزهایی که دیمن به او گفته بود و وعده داده بود میتوانست استیفن را تحریک

کند .

هیچوقت نباید بهش بگم . نه درباره ی اون دفعه و نه درباره ی کارایی که در آینده دیمن

بکنه . اگه با دیمن بجنگه می میره .

پس هیچ وقت نخواهد فهمید . مهم نیس من چه کار باید بکنم اما از اینکه سر من

بجنگن جلوگیری میکنم . مهم نیس چی بشه.

به خودش قول داد .

برای لحظه ای بیم و هراس،او را لرزاند .

پانصد سال قبل،کاترین سعی کرده بود جلوی آن دو را بگیرد که باهم نجنگند . اما به جز

اینکه آنها را مجبور به دوئل کند موفقیت دیگری کسب نکرده بود . الینا خشم آلود به

خودش گفت که او همان اشتباه را نخواهد کرد . روشهای کاترین احمقانه و بچگانه

بودند . چه کسی به جز یک بچه ی نادان،خودش را میکشد به امید آنکه دو نفری که

برای گرفتن دست او با یکدیگر رقابتمیکنند،با هم دوست شوند؟ این بدترین اشتباه در کل

این ماجرای عاشقانه غمگین بوده است .

به این خاطر،رقابت بین استیفن و دیمن به نفرتی نابخشودنی تبدیل شده بود . و از آن

بیشتر،از آن لحظه به بعد استیفن با احساس گناه زندگی کرده بود . او خود را به دلیل

حماقت و ضعف کاترین،سرزنش میکرد .

برای عوض کردن بحث گفت : " فکر میکنی کسی دعوتش کرده بود داخل؟ "

- " معلومه . مثله اینکه داخل خونه بودا . "

- " پس این درباره ی شخصایی ... مثله تو حقیقت داره . تو باید دعوت شی اما دیمن

بدون دعوت اومد توی باشگاه . "

- " به خاطر اینکه باشگاه محل اقامت نیست . این تنها معیاره . مهم نیس خونه باشه یا

چادر یا یه آپارتمان بالای سر مغازه. اگه انسانهای زنده آنجا غذا بخورن و بخوابن،ما

نیاز داریم که دعوت بشیم . "

- " اما من تو رو دعوت نکردم که بیای داخل خونه ام . "

- " چرا،دعوت کردی . شب اولی که رسوندمت خونتون،در رو هل دادی که باز بشه و

بعد با سر به من اشاره کردی .

لازم نیس یه دعوت لفظی باشه . اگه منظور رو برسونه،کافیه . کسی هم که دعوتت

میکنه لازم نیس توی اون مکان زندگی کنه . هر انسانی می تونه باشه . "

الینا در فکر فرو رفت . " خونه ی قایقی چطور؟ "

- " همون جوریه . البته آب روان میتونه یه مانع باشه . برای بعضی از ماها تقریبا

غیرممکنه که از اون رد بشیم . "

ناگهان الینا منظره ی فرار خودش،مردیث و بانی به سمت پل ویکری را به یاد آورد . آن

موقع،به نوعی میدانست که اگر به طرف دیگر رودخانه برسند،از هر آنچه که تعقیب

شان میکرد در امان می ماندند .

زمزمه کرد : " پس به این خاطر بوده " هر چند هنوز برای اینکه چگونه چنین چیزی

به ذهنش رسیده بود،توضیحی نداشت . مثل این بود که آگاهی از منبعی خارجی در ذهنش

جای گرفته باشد . سپس چیز دیگری را بیاد آورد .

" اما تو با من از رودخونه رد شدی . تو میتونی از آب روون رد شی . "

استیفن بدون اینکه احساسی در صدایش باشد،گفت : " برای اینکه من ضعیفم . کنایه

آمیزه . هر چی قوی تر بشی،یه سری محدودیتهای خاص بیشتر روت اثر میذارن . هر

چی بیشتر در تاریکی جلو بری،قوانین تاریکی بیشتر تو رو نابینا می کنن . "

الینا گفت : " چه قوانین دیگه ای وجود داره؟ " تازه داشت کور سویی از نور یک نقشه

را میدید . یا حداقل امید آن را .

استیفن به او نگاه کرد و گفت : " آره،فکر کنم وقتشه که بدونی . هر چی بیشتر در

مورد دیمن بدونی بیشتر شانس اینو داری که از خودت دفاع کنی . "

از خودش دفاع کنه؟ احتمالا استیفن بیشتر از آن حدی که الینا فکرش را

میکرد،میدانست . اما وقتی که او ماشین را در خیابانی فرعی پارک می کرد،فقط پرسید

: " خوب،باید سیر استفاده کنم؟ "

استیفن خندید . " فقط اگه بخوای محبوبیتت رو از دست بدی . هر چند گیاهای خاصی

هستن که میتونن کمکت کنن .

مثل گل شاهپسند که گیاهی هست که طبیعتا باید تو رو از سحر و افسون مصون بداره و

وقتی شخصی از قدرتش بر ضدت استفاده کنه،میتونه ذهنت رو روشن نگه داره .

مردم عادت داشتن که اینا رو دور گردناشون ببندن. بانی باید ازش خوشش بیاد ! برای

فالگیرا مقدس بوده . "

الینا واژه ی ناآشنا را مزه مزه کرد : " گل شاهپسند ... دیگه چی؟ "

- " نور زیاد یا آفتاب مستقیم میتونن خیلی زجر آور باشن . متوجه شدی که هوا تغییر

کرده" .

- " متوجه شدم . " پس از زمانی کوتاه ادامه داد : " منظورت اینه که دیمن اینکارو

کرده؟ "

- " باید کرده باشه . قدرت خیلی زیادی برای کنترل عناصر لازمه اما گشت و گذار در

روز رو براش آسون میکنه . تا وقتی ابری نگهش داره حتی نیاز نداره چشماشو حفاظت

کنه . "

الینا گفت : " در عوض تو هم نیاز نداری ... صلیبو این جور چیزا چطور؟ "

استیفن گفت : " هیچ اثری ندارن غیر از اینکه شخص به حفاظت این چیزا ایمان داشته

باشه . اون وقت اراده اش برای مقابله با چیزهای ترسناک تقویت میشه . "

- " اوه ... گلوله های نقره ای؟ "

استیفن دوباره خنده ی کوتاهی کرد . " اون برای گرگینه هاس ! با توجه به چیزایی که

شنیدم انگا راونا نقره رو به هیچ شکلی دوس ندارن .

هنوز همون فرو بردن خنجر چوبی درقلب،روش تصویب شده برای گونه ی منه . روش

های دیگه ای هم هستن که کم و بیش موثرند : سوزاندن،سربریدن،ناخن کشیدن روی

شقیقه ها یا بهترین اینها ... "

لبخند تنها و تلخش،الینا را وحشتزده کرد و گفت : " استیفن ! تبدیل شدن به حیوانات

چی؟ قبلا گفته بودی که باداشتن نیروی کافی میتونین اینکا رو بکنین .

اگه دیمن بتونه به شکل هرحیوونی که دلش میخواد در بیاد،چه جوری اصلا میتونیم

بشناسیمش؟ "

- " نه هر حیوونی که دلش بخواد . به یه حیوون یا نهایتش دو تا محدود میشه . حتی

باقدرت دیمن هم فکر نکنم که بتونه بیشتر از اینو متحمل بشه . "

- " خوب پس،همچنان بایدمراقب یه کلاغ باشیم . "

- " درسته . باتوجه به حیوونای عادی هم ممکنه بتونی بفهمی که دیمن اون دو رو برا

هست . اونا خیلی خوب با ما کنار نمیان . پی میبرن که ما شکارچی هستیم . "

- " ینگتز همینطور به اون کلاغه واق واق میکرد . مثله اینکه میدونست یه چیزی

راجع بهش اشتباهه . "

سپس با ضربه ی فکری جدید،با لحنی متفاوت ادامه داد : " آه ... استیفن ! آینه

چطور؟یادم نمیاد هیچوقت تو رو در آینه دیده باشم . "

استیفن برای لحظه ای جواب نداد،سپس گفت : " در افسانه ها اومده که آینه ها،روح

شخصی که داخل شون نگاه می کنه رو منعکس میکنن .

برای همین بود که انسان اولیه از آینه میترسید .از اینکه روح شون به دام بیفته و

دزدیده بشه، میترسیدن . گونه ی من میبایست که تصویری نمیداشت ... به خاطر اینکه

ما روحی نداریم . "

به آهستگی،دستش را به سمت آینه ماشین برد و آن را به سمت پایین متمایل

کرد،تنظیمش کرد تا الینا بتواند در آن نگاه کند . در آینه ی نقره ای رنگ،الینا چشمانش

رادید . گمشده،تسخیرشده و بی نهایت غمگین.

هیچکاری نمیشد کرد به جز اینکه در آغوشش بگیرد . و الینا همین کار را کرد . زمزمه

کرد : " دوست تدارم . " این تنها تسلی بود که میتوانست به او بدهد . همه ی آن چیزی

بود که داشتند .

بازوان استیفن محکم او را در برگرفتند و صورتش در موهای او پنهان شد و زمزمه

کرد : " تو آن آینه هستی . "

اینکه حس میکرد استیفن آرام است خیلی خوب بود . همزمان که گرما و آسایش به

درونش نفوذ میکرد،اضطراب از بدنش خارج میشد .

الینا نیز احساس راحتی میکرد . حسی از صلح و آرامش در او برانگیخته شده و احاطه

اش می کرد . به اندازه ای خوب بود که فراموش کرد از استیفن منظورش را بپرسد تا

زمانیکه دم درخانه رسیدند . موقع خداحافظی .

بالا را نگاه کرد و گفت : " من آن آینه هستم؟ "

او گفت : " تو،روحم رو دزدیدی . در رو پشت سرت قفل کن و امشب دیگه بازش نکن .

" سپس به سرعت رفت .

خاله جودیت گفت : " الینا ! خدایا شکرت . " وقتی الینا با تعجب به او نگاه کرد،ادامه

داد : " بانی ازمهمونی زنگ زد و گفت که تو غیر منتظره اون جارو ترک کردی . و

وقتی نیومدی خونه،نگران شدم . "

" من و استیفن یه گشتی با ماشین زدیم . " الینا بعد از گفتن این جمله،از حالت چهره ی

خاله جودیت خوشش نیامد :

" مشکلی هست؟ "

- " نه،نه . فقط ... " به نظر میآمد که خاله جودیت نمیدانست چگونه جمله اش را تمام

کند : " الینا،فکر کنم شاید خوب باشه که ... که اینقدر زیاد استیفن رو نبینی . "

الینا بی حرکت ماند : " تو هم؟! "

خاله جودیت به او اطمینان داد : " نه اینکه شایعات رو باور دارم . اما برای صلاح

خودت،شاید بهتر باشه یه مقدار ازش فاصله بگیری ... "

- " باهاش بهم بزنم؟ ولش کنم چون مردم دربارش شایعه پراکنی میکنن؟ خودمو از

تهمت هاشون دور کنم مبادا گریبان خودمو هم بگیره؟ "

تنها با نشان دادن خشمش میتوانست آرام شود و همه ی کلماتی که در گلویش گیر کرده

بودند،به یکباره میخواستند بیرون بریزند : " نه خاله جودیت،فکر نکنم ایده ی خوبی

باشه و فکرنکنم اگه درمورد رابرت بود همین حرفو میزدی . شایدم میزدی ! "

- " الینا ! من بهت اجازه نمیدم با این لحن با من حرف بزنی ! "

الینا فریاد زد : " در هرصورت من که دیگه حرفی ندارم . "

و درحالیکه چشمانش چیزی را نمیدید،به سمت راه پله به راه افتاد . اشکهایش را

درچشمانش نگه داشت تا زمانی که در اتاق خودش بود،با در قفل شده . آن وقت،خود را

بر روی تختش انداخت و بغضش ترکید .

اندکی بعد خود را جمع و جور کرد تا به بانی زنگ بزند . بانی هیجان زده و پرحرف شده

بود .

منظور الینا چی بود که بعد از رفتن او و استیفن چیز غیرعادی اتفاق افتاد؟ اتفاق

غیرعادی رفتن خودشون بود ! نه، اون پسرجدیده،دیمن،چیزی راجع به استیفن نگفته

بود

. فقط یه مدتی همون جاها چرخ زده و بعد غیبش زده بود . نه،بانی ندیده بود اگه اون با

کسی رفته بود . مگه چطور؟ الیناحسودیش شده بود؟آره،اینکه یه شوخی بود ولی واقعا

اون خیلی جذاب بود،نبود؟ حتی از استیفن هم جذاب تر بود .

با این فرض که از موها و چشمان تیره بیشترخوشت بیاد. البته اگه موی روشن تر و

چشمان فندقی رو دوس داشته باشی ...

الینا فورا نتیجه گرفت که چشمان آلاریک سالتزمن فندقی رنگ است .

بالاخره تلفن را سرجایش گذاشت و تازه در آن لحظه یاد داشتی را که در کیف دستی اش

پیداکرده بود،بیاد آورد .

باید از بانی میپرسید زمانیکه در اتاق غذا خوری بود،کسی نزدیک کیف دستیش رفته بود

یا نه . اما بعد متوجه شد که بانی و مردیث،خودشان هم قسمتی از آن زمان در اتاق غذا

خوری بودند . احتمالا همان موقع،یک نفر اینکار را کرده بود .

حتی تصورکاغذ بنفش باعث میشد از ترس گلویش خش کشود . به سختی میتوانست نگاه

کردن به آن را تحمل کند اما حالا که تنها شده بود باید بازش میکرد و دوباره میخواندش

. تمام مدت خدا خدا میکرد که ایندفعه کلمات عوض شده باشند .

که بار قبل اشتباه کرده باشد .

اما متفاوت نبودند . حروف صاف و واضح در برابر پس زمینه یپریده رنگ قد علمکرده

بودند انگار ده فوت طول داشتند .

دلم میخواد باهاش باشم . بیشتر از هر پسر دیگری که تا به حال میشناختم . و میدونم که

اون هم همین رو می خواد ولی از من دوری میکنه .

کلمات خودش . از دفترچه ی خاطراتش . آنکه دزدیده شده بود .

روز بعد مردیث و بانی زنگ درخانه را زدند .

مردیث گفت : " دیشب استیفن بهم زنگ زد . گفت که میخواد مطمئن بشه که تو تنهایی

نمیری مدرسه . امروز نمیاد مدرسه برای همین از من و بانی خواست بیایم اینجا و باهم

بریم . "

بانی که به وضوح سرحال و خوش مشرب بود،گفت : " بدرقه ات کنیم . ملازمانت باشیم

. به نظرمن،اینکه اینقدر مراقبته،نشون میده خیلی خوب و شیرینه . "

مردیث گفت : " پس احتمالا استیفن هم متولد برج دلو هست . بجنب الینا،قبل از اینکه

من بانی رو بکشم تا درباره ی آلاریک وراجی نکنه ! "

الینا در سکوت راه میرفت و در فکر این بودکه چه چیزی استیفن را از آمدن به مدرسه

باز داشته بود . امروز حس بی پناهی و آسیب پذیری داشت .

یکی از آنروزهایی که افتادن یک کلاه هم میتوانست گریه اش بیندازد . بر تابلوی

اعلانات کاغذ بنفشی چسبانده شده بود .

باید حدسش را میزد . در اعماق وجودش میدانست . آن دزد با اینکه به الینا اطلاع دهد

که حرفهای خصوصیش خوانده شده است،راضی نمیشد . میخواست به او نشان دهد که

میتواند آنها را علنی کند .

کاغذ را از تابلو جدا و مچاله اش کرد اما نه قبل از آن که یک نظر کلمات روی آن را

ببیند . با یک نگاه،مغزش آتش گرفت .

حس میکنم که کسی در گذشته بدجوری بهش آسیب رسونده و اون هنوز نتونسته باهاش

کنار بیاد . هم چنین فکر کنم که چیزی هم هست که ازش میترسه . رازی که میترسه من

بهش پی ببرم .

- " الینا اون چیه ؟ چی شده ؟ الینا برگرد اینجا ! "

بانی و مردیث او را تا نزدیک ترین دستشویی دخترانه دنبال کردند . جایی که او بالای

یک سطل آشغال ایستاده بود و یادداشت را به ذرات بسیار ریز خرد میکرد .

طوری نفس نفس میزد مثل اینکه تازه از مسابقه ی دو آمده باشد . آن دو به یکدیگر

نگاه کردند و سپس به بازرسی دستشویی ها مشغول شدند .

مردیث بلند گفت : " خوب دیگه،من ارشد هستم،هی تو ! " بر تنهادر بسته زد . " بیا

بیرون ! "

صدای خشخشی آمد و بعد یک سال اولی با چشمان گرد شده خارج شد .

" اما من هنوز ... "

بانی دستور داد : " بیرون ! بیرون . و تو " به دختری که مشغول شستن دستهایش بود

گفت : " بیرون وایسا و حواست باشه کسی نیاد داخل . "

" چرا آخه؟ شما چه کاری ... "

- " بجنب دختر . اگه کسی از اون در بیاد داخل،ما تو رو مسئول میدونیم . "

وقتی در دوباره بسته شد،الینا را محاصره کردند .

مردیث گفت : " خیلی خوب،الینا این یه سرقت مسلحانه هستا . زود باش هرچی داری

رو کن . "

الینا درحالیکه هما شک میریخت و هم می خندید،آخرین ذره ی کاغذ را پاره کرد .

میخواست همه چیز را به آنها بگوید اما نمی توانست . تصمیم گرفت درباره ی دفترچه

خاطرات به آنها بگوید .

به اندازه ی خودش،عصبانی و خشمگین شدند .

در آخر،پس از اینکه هر کدام درباره ی شخصیت و خصوصیات اخلاقی و مقصدنهایی دزد

در زندگی پسا زمرگ، نظرشان را گفتند مردیث اضافه کرد : " باید کار یکی از افراد

داخل مهمونی باشه . اما هر کس میتونسته این کارو بکنه. شخص به خصوصی رو یادم

نمیاد که رفته باشه نزدیک کیفت .

اما اتاقه از دیوار تا دیوار پره آدم بود ممکنه بدون اینکه من متوجه بشم،اتفاق افتاده

باشه "

بانی مداخله کرد : " اما اصلا چرا باید کسی این کار روب کنه؟مگه که ... الینا،شبی که

استیفن رو پیدا کردیم تو داشتی یه چیزایی میگفتی . گفتی که فکر میکنی بدونی کی قاتله

"

- " فکرنمیکنم که میدونم . میدونم . اما اگه منظورت اینه که اینا ممکنه بهم مربوط

باشن،مطمئن نیستم .حدس می زنم که باشن . همون شخص ممکنه اینکار رو کرده

باشه . "

بانی وحشت کرد : " پس یعنی قاتل از دانش آموزای مدرسه است ! " وقتی الینا با سر

تکذیب کرد،ادامه داد : " تنها کسایی که در مهمونی بودن و دانش آموز نبودن،پسر

جدیده و آلاریک بودن " حالت چهره اش عوض شد : " آلاریک آقای تنر رو نکشته !

اون موقع حتی توی فلز چرچ هم نبوده . "

- " میدونم که آلاریک اون کارو نکرده . " خیلی زیاده روی کرده بود . بانی و مردیث

زیادی میدانستند .

" دیمن بوده "

- " اون پسره قاتله؟همون پسره که منو بوسید؟ "

- " بانی آرام باش . " همیشه وقتی کسی عصبی میشد،الینا بیشتر کنترل را بدست

میگرفت . " آره،اون قاتله و ما سه تا باید در برابر اون مراقب باشیم .

برای همینه که بهتون میگم هیچوقت،هیچوقت راهش ندین توی خونهتون . "

الینا باز ایستاد تا چهره ی دوستانش را بخواند . به او خیره شده بودند و برای یک لحظه

این حس جنونآ میز بهش دست داد که حرفهایش راباور نکردند . که به سلامت عقلش

شک کرده اند .

اما همه ی آنچه که مردیث با صدایی بی حس پرسید،این بود : " مطمئنی؟ "

- " آره . مطمئنم . اون قاتله و همون کسیه که استیفن رو درچاه انداخته بود و ممکنه

بعدا دنبال یکی از ماها بیفته . و نمی دونم که راهی هست که بشه متوقفش کرد یا نه . "

مردیث گفت : " خوب پس،همین که تو و استیفن اینقدرعجله داشتین که مهمونیو ترک

کنین . "

وقتی الینا وارد کافه تریا شد،کرولاین نیشخند شرورانه ای تحویلش داد زد اما الینا

چیزهای مهمتری در ذهنش داشت .

چیز دیگری در همان لحظه توجه اش را به خود جلب کرده بود . ویکی بنت آنجا بود .

ویکی از شبی که مت،بانی و مردیث در خیابان سرگردان و درحالیکه درباره ی غبار و

چشم ها و چیز وحشتناکی در گورستان جار و جنجال راه انداخته بود،پیدایش کرده

بودند،به مدرسه نیامده بود .

پزشکانی که او را معاینه کرده،گفته بودند که ازلحاظ جسمی مشکل چندانی ندارد اما با

این وجود به رابرت . ای . ال باز نگشته بود . زمزمه هایی درباره ی روان پزشکان و

درمان دارویی که بر روی او انجام میشد،وجود داشت .

الینا با خود فکر کرد که با این وجود دیوانه به نظر نمیرسید . او رنگپریده ، مطیع و به

نوعی مچاله در لباسهایش به نظر می آمد و وقتی الینا از کنارش رد میشد و او بالا را

نگاه کرد،چشمانش مانند آهویی وحشتزده بود .

نشستن بر سرمیزی تقریباخالی ، فقط با بانی و مردیث برای همراهی عجیب بود .

معمولا بچه ها جمع میشدند تا در کنار آن سه،صندلی برای نشستن گیر بیاورند .

مردیث گفت : " امروز صبح نشد حرفامون رو تموم کنیم . یه چیزی بخور تا بعد ببینیم با

اون یادداشتها چکار باید بکنیم" .

الینا با بی حوصلگی گفت : " گرسنه نیستم . و چیکار میتونیم بکنیم؟ اگه کار دیمن

باشه،هیچ راهی نیس که بتونیم متوقفش کنیم . باور کنین که برای پلیس اهمیتی نداره .

برای همینه که من هنوز بهشون نگفتم که اون قاتله . هیچ مدرکی وجود نداره تازه

اونها هیچ وقت ... بانی،گوش نمیکنیا ! "

بانی که به پشت گوش چپ الینا خیره شده بود،گفت : " ببخشید،اما اونجا اتفاق عجیبی

در جریانه "

الینا چرخید . ویکی بنت در جلوی کافه تریا ایستاده بود اما دیگر مچاله و آرام به نظر

نمی آمد . او با حالتی شیطنت آمیز و کاوش گرانه لبخند میزد و اطراف را نگاه میکرد .

مردیث گفت : " خوب،ویکی طبیعی به نظر نمیاد اما به نظر من که عجیب هم نیست . "

سپس اضافه کرد : " یه لحظه صبر کن . "

ویکی داشت دکمه های ژاکت پشمی اش را باز میکرد اما این کار را به روش غیر

معمولی انجام می داد . با ضربه های کوچک و مشخص انگشتانش درحالیکه در تمام

مدت با لبخند اسرار آمیزی بر لب دور و بر را نگاه میکرد . این عجیب بود .

وقتی آخرین دکمه را باز کرد با ظرافت ژاکت را بین انگشت سبابه و شستش گرفت و

ابتدا از یک بازو و سپس از دیگری آن را به پایین لغزاند . ژاکت را بر زمین انداخت .

مردیث تایید کرد : " عجیب غریب کلمه ی درسته "

دانش آموزانی که با سینی های پر از کنار ویکی رد میشدند با کنجکاوی به او نگاه

میکردند و وقتی از او میگذشتند سرشان را برمی گرداندند اما نمی ایستادند تا وقتیکه او

کفشهایش را در آورد .

این کار را باشکوه انجام داد . پاشنه ی یکی را بر پنجه ی دیگری قرار داد و آن را در

آورد سپس دیگری را پرت کرد .

زمانیکه انگشتان ویکی به طرف دکمه های مروارید گونه ی بلوز ابریشمی اش حرکت

کرد،بانی زمزمه کرد : " نمی تونه از این بشتر ادامه بده . "

سرها به آن سمت برگشته بود . بچه ها بهم سقلمه میزدند و اشاره می کردند . اطراف

ویکی،عده ای جمع شده بودند اما فاصله شان به قدری بود که جلوی دید بقیه را نگیرند .

بلوز ابریشمی سفید مانند روحی در هم پیچیده به اهتزاز درآمد و موج گونه به زمین

افتاد .

ویکی لباس زیری سفید و توری پوشیده بود .

در کافه تریا هیچ صدایی به جز زمزمه نمی آمد . هیچکس غذا نمی خورد . گروه اطراف

ویکی بزرگتر شده بود .

ویکی موقرانه لبخند زد و شروع کرد به باز کردن گیره های کمربندش . دامن پلیسه

دارش بر زمین افتاد . از آن به بیرون قدم برداشت و با پایش آن را به گوشه ای هل داد

.

یک نفر از آخر کافه تریا،ایستاد و فریاد زد : " درش بیار ! درش بیار ! " صداهای

دیگری هم به او ملحق شد .

بانی با عصبانیت گفت : " کسی نمیخواد جلوش رو بگیره ؟ "

الینا بلند شد . آخرین باری که به ویکی نزدیک شده بود،او جیغ زده و در برابرش طغیان

کرده بود اما حالا ، وقتی نزدیک رفت ، ویکی لبخندی توطئه گرانه به او زد . لبانش

تکان خوردند اما الینا در آن سر و صدا نمیتوانست بفهمدکه او چه می گوید .

- " یالا ویکی ، بیا بریم ."

ویکی موهای قهوه ای روشنش را تکانی داد و به کارش ادامه داد .

الینا خم شد و ژاکت ر ابرداشت و آن را دور بازوان ظریف ویکی انداخت . به محض

اینکه این کار را کرد،به محض این که دستش به ویکی خورد،آن چشمان نیمه بسته

دوباره همچون آهویی وحشتزده باز شدند .

ویکی وحشیانه به اطرافش خیره شده بود مثل اینکه ناگهان از خواب پریده باشد . به

خودش نگاهی انداخت و حالتش به ناباوری تبدیل شد .

ژاکت را محکم تر به دور خود پیچید و درحالیکه میلرزید،عقب رفت .

اتاق دوباره ساکت شده بود .

الینا تسکین دهنده گفت : " اشکالی نداره . بیا . "

با صدای او،ویکی مثل کسی که برق گرفته،از جا پرید . به الینا خیره ماند و سپس فریاد

زد : " تو یکی از اون هایی ! من دیدمت ! تو شیطانی ! "

برگشت و پابرهنه از کافه تریا بیرون دوید و الینا،گیج و حیرت زده برجا ماند.

فصل هشتم...

بانی که انگشتان شکلاتی شده اش را لیس میزد،گفت : " میدونین چکار ویکی توی

مدرسه عجیب بود ؟ منظورم به جز همه ی اون چیزای واضحه "

الینا به کندی گفت : " چی؟ "

- " خوب اون جوری که تمومش کرد . دقیقا همون شکلی شده بود که توی جاده پیداش

کرده بودیم فقط اون موقع همه جاش خراشیده بود . "

مردیث که آخرین تکه ی کیکش را تمام میکرد،گفت : " ما فکر کردیم جای خنجهای

گربه هست . " او ساکت و متفکر به نظر میرسید . در آن لحظه به دقت الینا را نگاه

میکرد : " ولی خیلی محتمل بهنظر نمیآد "

الینا مستقیم به او خیره شد : " شاید توی بوته های خار افتاده بوده . حالا، اگه شماها

خوردنتون تموم شده می خواین یادداشت اولی رو ببینین؟ "

ظرف هایشان را در سینک ظرف شویی گذاشتند و از پله ها بالا و به اتاق الینا رفتند .

وقتی دخترها مشغول خواندن یادداشت بودند،الینا احساس میکرد که گونه هایش سرخ

می شوند . بانی و مردیث بهترین و شاید درحال حاظر تنها دوستهایش بودند .

در گذشته قسمتهایی از خاطراتش را برای آنها خوانده بود اما این فرق میکرد . تحقیر

آمیز ترین احساسی بود که تا به حال داشت .

به مردیث گفت : " خوب؟ "

مردیث گفت : " کسی که اینو نوشته پنج فوتو یازده اینچه ، کمی میلنگه و سبیل ضایعی

داره . " با دیدن چهره ی الینا اضافه کرد : " ببخشید . خنده دار نبود . در واقع چیز

زیادی برای فهمیدن نداره،داره ؟ دست خط پسرونه به نظر میاد ولی کاغذش دخترونه

است . "

بانی اضافه کرد : " و کل قضیه هم یه حس زنانه داره . " به آرامی خود را بر تخت الینا

انداخت و در دفاع از حرفش

ادامه داد : " خوب،داره ! قسمتایی از خاطراتت رو بهت گفتن یه کاریه که یه خانم

ممکنه بکنه . مردا به خاطرات

اهمیتی نمیدن . "

مردیث گفت : " تو فقط میخوای کار دیمن نباشه . فکر میکردم بیشتر نگران این باشی

که یه قاتل روانیه تا اینکه دزد

دفترچه خاطرات باشه ! "

- " نمیدونم . قاتل ها یه جورایی رومانتیکن . تصور کن که داری با دستای اون دور

گردنت میمیری . اوند اره زندگی رو از وجودت بیرون میکشه و آخرین چیزی که می

بینی،صورتشه . " بانی دستانش را دور گردنش گذاشت، نفسش را حبس کرد و بر تخت

دراز کشید و تراژدی وار نمایش ر اتمام کرد . با چشمانی که هنوز بسته بودند،گفت :

" هر وقت که بخواد میتونه منو داشته باشه . "

الینا میخواست بگوید : " نمی فهمی که این مساله جدیه؟ " اما در عوض نفسش را با

صدای هیسی فرو خورد و در حالیکه به طرف پنجره میدوید،گفت : " وای،خدایا " روزی

گرم و مرطوب و پنجره باز بود . بیرون ، برشاخه های همچون اسکلت درخت به،کلاغی

نشسته بود .

چنان محکم پنجره را بست که صدای ترق ترق و جیرینگ جیرینگش بلند شد . از پشت

شیشه که میلرزید،کلاغ با چشمانی درخشان به او خیره نگاه میکرد . رنگین کمان بر

پرهای براق مشکیش،سو سو میزد .

به سمت بانی چرخید . گفت : " آخه چرا همچین چیزی گفتی؟ "

مردیث با ملایمت گفت : " هی،هیچکس اون بیرون نیس،مگه بخوای پرنده ها رو هم

حساب کنی . "

الینا رویش را از آنها برگرداند . درخت خالی بود .

پس از لحظه ای بانی با صدای آرامی گفت : " ببخشید . فقط گاهی وقتا هیچ کدوم واقعی

بهنظر نمیان حتی اینکه آقای تنر مرده باشه و دیمن به نظر ... خوب،هیجان انگیزه . اما

خطرناک . میتونم باورکنم که خطرناک باشه . "

مردیث گفت : " در ضمن اون گلوت رو فشار نمیده بلکه آن رو میبره . یا حداقل

اینکاری بود که با آقای تنرکرد .

اما اون پیرمرد زیر پل،گلوش پاره پاره شده بود انگار یه حیوون این بلا رو سرش آورده

بود . " مردیث برای روشن شدن موضوع به الینا نگاه کرد : " دیمن که حیوون نداره ،

داره؟ "

الینا گفت : " نه ، نمیدونم . " ناگهان خیلی احساس خستگی کرد . نگران بانی بود .

نگران نتایج این کلمات احمقانه .

الینا جملات او را بیاد آورد : " من میتونم هر بلایی سر تو بیارم . سرتو و کسایی که

دوستشون داری " دیمن الان می خواست چه کارکند؟ الینا نمیتوانست او را درک کند .

رفتار او در هر دیدار متفاوت با قبلی بود .

در باشگاه او را دست انداخته و بهش خندیده بود . اما میتوانست قسم بخورد که دفعه ی

بعدی جدی بود .

برایش شعر خوانده و سعی کرده بود او را راضی به رفتن با خودش کند . هفته ی

قبل،درحالیکه باد یخ در گورستان بر او تازیانه میزد،تهدید کننده و سنگدل شده بود . و

دیشب، در پشت کلمات شوخش،الینا همان تهدید را احساس میکرد .

نمی توانست پیش بینی کند که دفعه ی بعد او چه میخواست بکند .

ما ، هر چه پیش می آمد ، باید از بانی و مردیث در برابر او دفاع میکرد . مخصوصا به

دلیل اینکه نمیتوانست درست و حسابی به آنها اخطار دهد . استیفن مشغول چه کاری

بود؟در حال حاظرخیلی به او نیاز داشت . بیشتر از هرچیز دیگری . کجا بود ؟

********

همه چیز آن روز صبح شروع شده بود .

مت که به بدنه ی خط خطی ماشین فرد باستانیش تکیه داده بود وقتی که استیفن قبل از

مدرسه پیش او آمد،گفت :

" بذار این ماجرا رو روشن کنم . میخوای ماشین منو قرض بگیری . "

استیفن گفت : " بله . "

- " و دلیلی که میخوای به خاطرش اونو قرض بگیری،یه مشت گل هستن . میخوای

مقداری گل برای الینا بیاری . "

- " بله . "

" و این گلای خاص،گلایی که باید پیدا کنی،اینجا گیر نمیان . "

- " ممکنه بیان . اما در شمال فصل شکوفه دادنشون تموم شده . و یخ بندان هم حتما از

بین بردتشون . "

- " پس تو میخوای بری پایین به سمت جنوب . چقدر جنوب ، نمیدونی . برای پیدا کردن

این گلایی که باید به الینا بدی" .

- " یا حداقل گیاه شرو . هر چند ترجیح میدم خود گلها باشن . "

- " از اونجایی که ماشینت هنوز دست پلیسه ، میخوای مال منو قرض بگیری . برای

هر مدتی که طول بکشه که بری جنوب و این گلهایی که باید برای الینا پیدا کنی رو

بیاری . "

استیفن توضی حداد : " به نظرم،برای ترک شهر،رانندگی کمتر توی چشمه . نمیخوام

پلیس تعقیبم کنه . "

- " آهان ! و بخاطر همین ماشین منو میخوای . "

- " بله . اجازه میدی؟ "

مت که به سقف خانه های چوبی درخیابان رو به رو خیره شده بود،بالاخره به سمت

استیفن چرخید تا به او نگاه کند .

- " ماشینم رو به پسری بدم که دوست دخترم رو دزدیده و حالا میخواد یه سفر کوچیک

به جنوب بره تا براش گل های خاصی را پیدا کنه که اون باید داشته باشه ؟دیوونه شدی

؟"

چشمان آبیش که معمولا بشاش و رک بودند،هم اکنون سرشار از ناباوری و با ابروان

گره خورده و درهم کشیده محصور شده بودند .

استیفن نگاهش را بر گرفت . باید بهتر از این میدانست . بعد از همه ی آن چه مت

برایش انجام داده بود،انتظار بیشتر از او مسخره بود . خصوصا این روزها که مردم با

شنیدن صدای قدم های او به خود می پیچیدند و وقتی نزدیک میشد از نگاه به چشم هایش

خود داری می کردند .

انتظار از مت،که بهترین دلایل را برای تنفر از او داشت،تا همچنین لطفی درحقش کند آن

هم بدون هیچ توضیحی ، تنها بر اساس اطمینان ، واقعا دیوانگی بود .

به آهستگی گفت : " نه ، دیوونه نشدم . " و برگشت که برود .

مت گفت : " منم همینطور . باید دیوونه باشم که ماشینم رو بدم به تو . لعنتی نه ! من

باهات میام . "

در آن لحظه،استیفن به سمت اوچرخید . مت درعوض به ماشین نگاه میکرد . درحالیکه

هشیار و منطقی به نظر می رسید،لب پایینش را جلو داده بود .

سقف پوسته شده ی ماشین ر انوازش کرد و گفت : " در هر صورت،ممکنه که روی

بدنه اش خط بندازی یا همچین چیزایی . "

********

الینا تلفن را بر سرجایش گذاشت . کسی در پانسیون حضور داشت زیرا شخصی تلفن را

پس از زنگ زدن برمی داشت اما پس از آن تنها سکوت بود و سپس صدای کلیک قطع

کردن میآمد . الینا به خانم فلاورز مظنون بود اما این معلوم نمیکرد که استیفن کجا بود .

به صورت غریزی،دلش میخواست پیش او برود . اما بیرون تاریک بود و استیفن به او

اخطار داده بود که مخصوصا در تاریکی بیرون نرود . به خصوص نزدیک گورستان یا

جنگل . پانسیون نزدیک هر دو بود .

الینا که برگشت و روی تخت نشست،مردیث پرسید : " جواب نداد ؟ "

الینا گفت : "تلفن را همه اش روی من قطع میکنه . " و کلمه ای را زیر لب زمزمه

کرد .

- " گفتی اون جادوگره ؟ "

- " نه،ولی یه چیزی توی همین مایه ها . "

بانی خود را بالا کشید . گفت : " ببین، اگه استیفن بخواد زنگ بزنه،زنگ میزنه اینجا .

هیچ دلیلی نداره که با من بیای که شب پیشم بمونی . "

دلیل که داشت با وجود آنکه الینا نمیتوانست حتی به خودش آن را توضیح دهد . هر چه

باشد،دیمن درمهمانی آلاریک سالتزمن،بانی را بوسیده بود . تقصیر الینا بود که بانی

درخطر افتاده بود . به گونه ای حس میکرد که اگر حداقل در صحنه حضور داشته

باشد،ممکن است بتواند از بانی حفاظت کند .

بانی پافشاری کرد : " مامان و بابام و مری،همه خونه هستن . از وقتی که آقای تنر

کشته شده ما همه ی در ها و پنجره ها و همه چیز رو قفل میکنیم . تازه،این هفته بابا

قفل هایی رو هم اضافه کرده .نمیفهمم تو چیکار میتونی بکنی !"

الینا خودش هم نمیدانست اما در هر صورت میرفت .

وقتی به او رسید،یک دستش را بر قلب خود گذاشت و تعظیم کرد . سپس دستش را جلو

آورد . انگار توقع داشت که الینا دستش را بگیرد .

گفت : " دوستداری برقصیم ؟ "

البته لبانش تکان نخوردند . صدا در ذهن الینا بود .

ترس الینا از بین رفت و خندید . اصلا معلوم نبود چه اش شده بود که از او ترسیده بود .

آن دو خیلی خوب یکدیگر را می فهمیدند .

اما به جای آنکه دستش را بگیرد ، چرخید . ابریشم لباس هم پشت سرش چرخید .

آهسته،به سمت یکی از مجسمه های کنار دیوار رفت .

عقب را نگاه نکرد که ببیند آیا او دنبالش میکند یا نه . میدانست که خواهد آمد . وانمود

کرد که مجذوب مجسمه شده است اما دوباره،زمانیکه او نزدیکش آمد،به سمت دیگری

حرکت کرد . لبش را گاز گرفت که جلوی خنده اش را بگیرد .

احساس شگفت انگیزی داشت . خیلی زنده،خیلی زیبا . خطرناک؟ البته ! این یک بازی

خطرناک بود . اما همیشه از خطر لذت می برد .

دفعه ی بعد که او نزدیک شد،الینان گاهی شیطنت بار تحویلش داد و چرخید . او دستش

را جلو آورد اما فقط توانست زنجیر جواهر نشان دور کمرش را بگیرد . سریع رهایش

کرد .

الینا عقب را نگاه کرد و دید که چنگک روی یکی از سنگ ها دستش را بریده است .

قطره ی خون بر روی انگشتش دقیقا رنگ لباس الینا بود . چشمان او درخشیدند و لبانش

انحنای لبخند طعنه زنی را به

خود گرفتند . انگشت زخمی را بالا آورد . آن چشمان میگفتند،جرات همچین کاری را

نداری !

ندارم؟ الینا باچشمان خودش ، به او گفت . جسورانه،دستش را گرفت و برای دقیقه ای

نگاه داشت . سر به سرش می گذاشت . سپس،انگشت را به سمت لبانش برد .

پس از گذر چند لحظه،رهایش کرد و بالا،به او نگاه کرد . گفت : " دوست دارم که

برقصم . " و متوجه شدکه همانند او میتواند با ذهنش سخن بگوید . احساس هیجان

انگیزی بود . به وسط اتاق رفت و منتظر ماند .

او به دنبالش آمد . به شکوهمندی یک جانور وحشی در کمین . انگشتان او گرم و

نیرومند بودند وقتی انگشتانش را در بر گرفتند .

موسیقی پخش میشد هر چند صدایش قطع و وصل میشد و از دور به گوش می رسید .

دیمن دست دیگرش را بر کمر او گذاشت . الینا میتوانست گرما و فشار دستش را حس

کند . دامنش را کمی بالا گرفت و شروع به رقصیدن کردند .

مانند پرواز کردن ، دوست داشتنی بود . بدنش میدانست که باید چه حرکاتی انجام دهد .

میرقصیدند و در آن اتاق خالی می چرخیدند، با یکدیگر و در هماهنگی کامل .

او به الینا می خندید و چشمان تیره اش از لذت می درخشیدند . الینا حس میکرد که

خودش خیلی زیبا ، باوقار و زیرک شده است و برای هر چیزی آماده بود . نمیتوانست

بیاد آورد که آخرین بار چه زمانی اینقدرخوشگذرانده بود .

با این وجود لبخند او به تدریج محو شد و رقصشان آهسته شد . بالاخره الینا ، در

آغوشش بی حرکت ماند . چشمان تیره ی او دیگر مجذوب نبودند بلکه مشتاق و درنده

خو به نظر می رسیدند .

الینا چشمانش را بالا آورد و هشیارانه و بدون ترس به او نگاه کرد . سپس برای اولین

بارحس کردکه داردخواب می بیند . اندکی سرگیجه داشت و خیلی ضعیف و خمار شده بود

.

اتاق در اطرافش ، تیره و تار می شد . تنها میتوانست چشمان او را ببیند و آنها باعث

می شدند که بیشتر و بیشتر خواب آلود شود . اجازه داد که چشمانش نیمه بسته شوند و

سرش عقب برود . آه کشید .

الان میتوانست نگاه خیره ی ا ورا بر لبان و گردن خود حس کند . لبخندی زد و اجازه داد

که چشمانش کاملا بسته شوند.

او سنگینی بدنش را تحمل میکرد و از افتادنش جلوگیری میکرد . لبانش را بر پوست

گردنش حس کرد . سوزان، انگار که تب داشته باشد .

سپس نیشی هم چون دو سوزن را حس کرد . هر چند که سریع تمام شد و به لذت بیرون

کشیده شدن خونش ، آرام گرفت .

این حس را بیاد آورد . احساس شناور بودن بر تختی از نورهای طلایی . مستی شیرینی

تمام اعضای بدنش را ربوده بود .

خواب آلود شده بود انگار حرکت کردن برایش دشوار بود . نمیخواست که دیگر تکان

بخورد . خیلی حس خوبی داشت .

انگشتان الینا بر موهای او قرار داشتند و سرش را به سمت خود کشید . با

تنبلی،انگشتانش را در تار های تیره ی موهای او گره میکرد که همچون ابریشم

نرم،گرم و زنده بودند .

زمانیکه چشمانش را اندکی باز کرد،باز تابی از رنگین کمان بر نور شمع را دید .

قرمز،آبی،بنفش،درست مثل ... درست مثل پرهای تیره ...

و بعد همه چیز از هم پاشید . ناگهان گردنش چنان درد گرفت انگار که جانش از وجودش

بیرون کشیده میشد .

دیمن را هل میداد و به او چنگ میزد،سعی میکرد او را از خود دور گرداند . صدای جیغ

هایی در گوشش زنگ میزد .

دیمن با او می جنگید اما این دیمن نبود . یک کلاغ بود . بال های بزرگ به او ضربه

میزدند و در هوا تکان می خوردند .

چشمانش باز بود . بیدار بود و جیغ می کشید . سالن رقص ناپدید شده و او در اتاق

خوابی تاریک بود . اما کابوس او را تعقیب کرده بود .

حتی وقتی دستش را به سمت چراغ برد،دوباره حمله ور شد . بال ها به صورتش می

کوبیدند و نوک تیز به سمتش فرود آمد .

الینا یک دستش را بالا آورد تا از چشمانش حفاظت کند . هنوز جیغ میکشید . نمی

توانست از دست آن فرار کند . آن بال های وحشتناک دیوانه وار همچون شلاق

میکوبیدند و صدایی شبیه بر زدن همزمان هزاران ورق بازی،ایجاد می کردند .

در به شدت باز شد . صدای فریاد هایی را شنید .بدن گرم و سنگین کلاغ به او ضربه زد

و صدای جیغ هایش بلندتر شد .

سپس شخصی او را از تختخواب پایین کشید و او پشت سر پدر بانی ایستاده بود که

جارویی داشت و با آن به پرنده می زد .

بانی دم در ایستاده بود . الینا دوید و در آغوش او رفت . پدر بانی فریاد می زد و سپس

صدای بسته شدن پنجره آمد .

آقای مک کالوگ به سختی نفس میکشید و گفت : " دیگه بیرونه . "

مری و خانم مک کالوگ که ربدشامبر پوشیده بودند،بیرون در راهرو ایستاده بودند .

خانم مک کالوگ با حیرت به الینا گفت :

" زخمی شدی . آن چیز کریه،نوکت زده . "

الینا لکه ی خونی بر صورتش را لمس کرد و گفت : " من خوبم . " به قدری می لرزید

که زانوانش توان نگهداریش را نداشتند .

بانی گفت : " چه جوری داخل شده؟ "

آقای مک کالوگ پنجره را بررسی میکرد . گفت : " نباید این را باز میذاشتی،برای چی

قفل ها رو باز کردی؟ "

الینا گریه کنان گفت : " من بازشون نکردم ! "

پدر بانی گفت : " وقتی صدای جیغ ترا شنیدم و اومدم اینجا ، قفل ها و پنجره باز بودن .

نمی دونم غیر از تو کی می تونسته بازش کنه . "

الینا اعتراض هایش را با بغضی فرو خورد . با احتیاط و تردید به سمت پنجره رفت . حق

با او بود . قفل ها باز شده بودند

و تنها میشد از داخل این کار را کرد .

آقای مک کالوگ شروع به گذاشتن قفل ها سر جایشان کرد،بانی،الینا را از پنجره دور

کرد و گفت :

" شاید توی خواب راه رفتی . بهتره تمیزت کنیم . "

در خواب راه رفتن . به یک باره همه ی رویا به الینا هجوم آورد . راهروی آینه

ها،سالن رقص و دیمن . رقصیدن با دیمن . خود را از آغوش بانی بیرون کشید .

در آستانه ی تشنج با صدایی که میلرزید،گفت : " خودم درستش میکنم . نه ... واقعا ...

خودم میخوام . "

به دست شویی گریخت و پشت به درقفل شده ایستاد و سعی کرد نفس بکشد .

آخرین کاری که میخواست انجام دهد،نگاه کردن درون آینه بود .

اما در نهایت ، به آهستگی،به سمت یک آینه بالای سینک رفت . لرزان از دیدن باز تاب

کناره ی بدنش،اینچ به اینچ حرکت کرد تا بالاخره تصویرش کاملا در قاب آینه قرار گرفت

.

به تصویرش خیره نگاه میکرد .

به طرز ترسناکی رنگ پریده بود و چشمانش کبود و وحشت زده به نظر می آمدند . سایه

های عمیقی زیر آن ها و لکه های خون بر صورتش بود .

به آرامی اندکی سرش را چرخاند و موهایش را بالا گرفت . وقتی دید چه چیزی آن زیر

بود تقریبا فریاد بلندی سرداد .

دو زخم کوچک ، تازه و سرباز بر پوست گردنش .

فصل نهم..

مت ، چشمانش را که در اثر زل زدن به جاده سرخ شده بودند ، به سمت استیفن در

صندلی مسافر چرخاند و گفت : " می دونم که پشیمون می شم اگه بپرسم اما می تونی

بهم بگی چرا این علف ھای فوق العاده ی کمیاب نسبتا استوایی را برای الینا لازم داریم

؟ "

استیفن به صندلی عقب که در آن نتیجه ی جست و جویشان در بوته ھای خار و چمن

زار ھای خشن ، قرار داشت ، نگاه کرد . آن نهال ھا با ساقه ھای سبز منشعبشان و

برگ ھای کوچک دندانه ای شکلشان بیش از ھر چیز به علف ھرز شبیه بودند .

شکوفه ھای خشکیده ی باقی مانده بر انتهای شاخه ھا درست معلوم نبودند و ھیچ کس

نمیتوانست ادعا کند که شاخه ھا خودشان مناسب تزئین منزل ھستند .

گفت : " خوب اگه می گفتم که به درد این می خورن که با ھاشون یه داروی چشم کاملا

طبیعی درست کنیم ، چی ؟ " بعد از لحظه ای فکر کردن اضافه کرد : " یا چای گیاھی ؟

"

- " چرا ؟ واقعا می خواستی ھمچین چیزایی بگی ؟ "

- " نه واقعا . "

- " خوبه ، چون اگه می گفتی احتمالا دخلتو می آوردم ! "

استیفن بدون اینکه به مت نگاه کند ، لبخند زد

. چیز جدیدی وجودش را پر می کرد . چیزی که حدود پنج قرن ، آن را حس نکرده بود .

به جز در مورد الینا . پذیرش .

گرما و دوستی که با رفیقی تقسیم می شود . کسی که حقیقت را درموردش نمی دانست

اما در ھر صورت به او اطمینان کرده بود . کسی که به او ایمان داشت . استیفن مطمئن

نبود که لایق این باشد اما نمی توانست انکار کند که چه معنایی برایش داشت . تقریبا

باعث شد که حس کند دوباره انسان است .

*****

الینا به تصویر خود در آینه خیره شد . آن یک رویا نبود . نه کاملا . زخم ھای گردنش

این قضیه را ثابت می کردند . و حالا که آنها را دیده بود ، متوجه سرگیجه و بی حالی

خود شد . مقصر خودش بود .

خیلی درگیر این بود که به بانی و مردیث ھشدار دھد که ھیچ غریبه ای را به خانه

ھایشان راه ندھند .

درحالیکه در تمام این مدت فراموش کرده بود که خودش دیمن را به خانه ی بانی دعوت

کرده است . ھمان شبی که آن مراسم احمقانه را در اتاق پذیرایی خانه ی بانی اجرا کرده

و به سمت تاریکی گفته بود : " داخل شو . "

و این دعوتی ھمیشگی بود . او می توانست ھر وقت که بخواھد ، برگردد . حتی حالا .

مخصوصا حالا . زمانی که الینا ضعیف بود و می توانست به راحتی ھیپنوتیزم شود و

دوباره پنجره را باز کند .

الینا از دست شویی بیرون خزید ، از کنار بانی رد شد و به اتاق مهمان رفت

. کوله پشتی اش را برداشت و شروع به ریختن وسایلش در آن کرد .

- " الینا ، نمیشه که بری خونه ! "

الینا گفت : " نمی تونم اینجا بمونم . " دنبال کفش ھایش گشت ، آن ھا را در کنار تخت

دید و به آن سمت رفت . ناگهان ، سرگردان ، ایستاد . بر روتختی نخی ظریف و مچاله

شده ، پر سیاھی قرار داشت . به طرز وحشتناکی بزرگ ، واقعی و استوار و شبیه نیزه

ای ستبر و مومی بود . اینکه بر آن ملافه ی سفید قرار گرفته بود ، به نوعی زشت و

ناپسند به نظر می آمد .

حالت تهوع به الینا دست داد و رویش را برگرداند . نمی توانست نفس بکشد .

بانی گفت : " باشه . باشه . اگه این قدر اذیتت می کنه ، می گم بابا برسونتت . "

- " تو ھم باید با من بیای! " تازه به ذھن الینا خطور کرد که بانی نیز در این خانه مثل

خودش در امان نبود . تو و کسایی که دوستشون داری . برگشت و بازوی بانی را سفت

گرفت .

- " باید بیای بانی . من بهت احتیاج دارم ! "

در نهایت موفق شد. خانواده ی مک کولاگ فکر می کردند که او تشنج دارد و بیش از

اندازه واکنش نشان می دھد و احتمالا دچار فروپاشی عصبی شده است . اما بالاخره

کوتاه آمدند . آقای مک کولاگ ، بانی و او را به خانه ی گیلبرت رساند . در آن جا ھم

چون سارقان در خانه را باز کردند و بدون آن که کسی را بیدار کنند بدرون خزیدند .

حتی آن جا ھم الینا نمی توانست بخوابد . در کنار بانی که به آرامی تنفس می کرد ، دراز

کشیده و از پنجره به بیرون خیره شده بود . شاخه ھای درخت به ، با کشیدن بر شیشه

صدای جیغ مانندی ایجاد می کردند اما تا سحر چیز دیگری حرکت نکرد.

آن وقت بود که صدای ماشین را شنید . صدای ویز ویز موتور ماشین مت را در ھر کجا

می توانست بشناسد . ھشیارانه و بر نوک پاھایش به سمت پنجره رفت و بیرون را نگاه

کرد . آرامش و سکوت صبح یک روز خاکستری دیگر را . سپس به طبقه ی پایین

شتافت و در جلویی را باز کرد .

- " استیفن ! "

ھیچ وقت در زندگیش از دیدن کسی ، این قدر خوشحال نشده بود . قبل از اینکه او حتی

بتواند در ماشین را ببندد ، خود را در آغوشش پرت کرد .

از شدت برخوردش ، استیفن به عقب متمایل شد و الینا می توانست تعجب او را حس کند

. الینا معمولا احساسات خود را در میان مردم نشان نمی داد .

استیفن که با ملایمت او را در آغوش گرفته بود گفت : " سلام . منم ھمین طور ! اما

حواست باشه که گل ھارو خرد نکنی ."

- " گل ھا ؟ "

خود را عقب کشید تا بتواند آن چه استیفن حمل می کرد را ببیند . سپس به صورتش نگاه

کرد و بعد به مت که از در دیگر ماشین پیاده می شد . چهره ی استیفن رنگ پریده و

خشک بود . صورت مت از شدت خستگی پف کرده و چشمهایش به قرمزی خون بود .

در آخر با گیجی و سردرگمی گفت : " بهتره بیاین داخل ، ھر دوتاتون وحشتناک به نظر

می آین ! "

مدتی بعد ، استیفن گفت : " گل شاه پسنده . "

الینا و او سر میز آشپزخانه نشسته بودند . مت که بر مبل اتاق نشیمن دراز کشیده و به

آرامی خر و پف می کرد ، از درگاه دیده می شد .

او پس از خوردن سه کاسه غلات با شیر ، در آن جا لم داده بود . خاله جودیت ،

مارگارت و بانی ھنوز در طبقه ی بالا خواب بودند با این وجود استیفن ھم چنان با صدای

آھسته صحبت می کرد : " یادت میاد که دربارش چی بهت گفتم ؟ "

- " گفتی که کمک می کنه ذھن روشن بمونه حتی اگه کسی از قدرتش استفاده کنه که

روی آن تاثیر بذاره . " الینا از اینکه لحن صدایش یکنواخت باقی ماند ، به خود می بالید

.

- " درسته ، و این یکی از چیزاییه که دیمن ممکنه انجام بده . اون می تونه از قدرت

ذھنش استفاده کنه ، حتی وقتی دور باشه . و این کارو چه وقتی بیدار باشی و چه وقتی

خوابی ، می تونه انجام بده . "

اشک چشمان الینا را پر کرد و او به پایین نگاه کرد تا آن ھا را مخفی کند . به باقی

مانده ی گلهای خشکیده ی ریز یاسی رنگ در نوک ساقه ھای باریک ، خیره شد و گفت

: " در حال خواب ؟ " می ترسید که این دفعه لحنش به یکنواختی قبل نبوده باشد .

- " آره ، اون می تونست مجبورت کنه که از خونه بیای بیرون یا مثلا اونو راه بدی

داخل . اما گل شاه پسند باید از این چیزا جلوگیری کنه . " صدای استیفن خسته اما

راضی از خود به نظر می آمد .

اوه ، استیفن اگه فقط می دونستی! این ھدیه یک شب دیر رسیده است . با وجود تمام

تلاشش ، یک قطره اشک فرو ریخت و در برگ ھای بلند و سبز چکید .

- " الینا ! چی شده ؟ بهم بگو . " او سر در گم به نظر می رسید .

استیفن سعی می کرد تا صورت الینا را ببیند اما او سرش را خم کرده بود و به بازوان

استیفن فشار می داد .

استیفن بازوانش را دور او حلقه کرد و بدون اینکه دوباره به زور صورتش را بالا

بیاورد ، به نرمی تکرار کرد : " بهم بگو . "

اگر زمانی می خواست به او بگوید ، ھمین لحظه بود . گلویش می سوخت و ورم کرده

بود و دلش می خواست ھر آن چه درونش بود را بیرون بریزد .

اما نمی توانست . مهم نیس چه اتفاقی بیفته ، نمی ذارم سر من دعوا کنن .

- " فقط ... نگرانت بودم . نمی دونستم کجا رفتی یا کی بر می گردی . "

- " باید بهت می گفتم . اما ھمین ؟ چیز دیگه ای ناراحتت نکرده ؟ "

- "ھمین . " حالا باید بانی را قسم می داد تا درباره ی کلاغ رازدار باشد . چرا ھمیشه

یک دروغ منجر به دروغ بعدی می شود ؟

در حالیکه سر جای خود می نشست ، پرسید : " با گل شاه پسند چی کار باید بکنیم ؟ "

- " امشب نشونت می دم . وقتی که روغنش رو از دانه ھا گرفتم . می تونی به پوستت

بمالی یا باھاش حمام کنی . و می تونی برگ ھای خشک شده اش رو ھم در کیسه ای

بذاری و با خودت حملش کنی . یا زیر بالشتت بذاریش شب ھا . "

- " بهتره به بانی و مردیث ھم بدم . اونا به محافظ احتیاج دارن . "

استیفن با سر تایید کرد . " فعلا ... " شاخه ی کوچکی را جدا کرد و در دست الینا قرار

داد . " اینو با خودت ببر مدرسه . من برمیگردم به پانسیون تا روغنشون را بگیرم

." برای لحظه ای متوقف شد و سپس گفت : " الینا ... "

- " بله ؟ "

- " اگه فکر می کردم فایده ای داره ، می رفتم . تو رو در معرض خطر دیمن قرار نمی

دادم . اما فکر نکنم که اگه برم ، دیگه منو دنبال کنه . گمون می کنم می مونه... به

خاطر تو . "

الینا به او نگاه کرد و به تندی گفت : " حتی فکر رفتن رو ھم نکن ! استیفن ، این چیزیه

که نمی تونم تحمل کنم . قول بده که نمی ری . بهم قول بده ! "

استیفن گفت :" تو رو با اون تنها نمی ذارم . "

که دقیقا با قولی که الینا از او گرفت یکی نبود اما او را تحت فشار بیشتر گذاشتن ، بی

فایده بود .

در عوض به او کمک کرد تا مت را بیدار کند و سپس منتظر ماند تا ھر دو بروند . آن گاه

، با ساقه ی خشکیده ی گل شاه پسند در دستش ، به طبقه ی بالا رفت تا برای مدرسه

آماده شود .

بانی در تمام مدت صبحانه خوردن ، خمیازه می کشید و تا وقتی که بیرون نرفته بودند تا

به سمت مدرسه رھسپار شوند ، کاملا بیدار نشده بود . باد ملایمی صورت ھایشان را

نوازش می کرد . روز سردی در راه بود .

بانی گفت : " دیشب خواب خیلی عجیبی دیدم . "

قلب الینا فرو ریخت . پیش از این ، شاخه ی کوچکی از گل شاه پسند را در ته کوله

پشتی او ، جایی که نتواند آن را ببیند ، گذاشته بود . اما اگر دیمن دیشب به بانی دست

یافته باشد ...

الینا به خود جرات داد و گفت : " درباره ی چی ؟ "

- " درباره ی تو . زیر یه درخت ایستاده بودی و باد می وزید . به دلیلی من ازت می

ترسیدم و نمی خواستم نزدیک تر بشم .

تو... متفاوت به نظر می رسیدی . خیلی رنگ پریده ولی در عین حال بر افروخته . بعد یه

کلاغ از درخت به سمت پایین سرازیر شد و تو موفق شدی اون رو در میانه ی راه

بگیری . خیلی سریع بودی ، غیر قابل باور بود ! بعد به من نگاه کردی . لبخند می زدی

ولی من می خواستم فرار کنم . بعدش گردن کلاغ رو چرخوندی و اون مرد . "

الینا که در حین گوش دادن ، وحشتش فزونی یافته بود ، گفت : " چه خواب منزجر کننده

ای ! "

بانی به آسودگی گفت : " واقعا ھمین طوره . تو فکرم که چه معنی می ده ؟ کلاغ در

افسانه ھا پرنده ی پیشگوی بیماریه . می تونن مرگ رو پیش گویی کنن . "

- " احتمالا معنیش اینه که فهمیده بودی چقدر از پیدا کردن آن کلاغ توی اتاق افسرده

شدم . "

بانی گفت : " آره ، به جز یه نکته . من این خواب رو قبل از اینکه تو با جیغ و داد ھمه

مون رو از خواب بیدار کنی ، دیدم."

آن روز ، موقع ناھار ، قطعه کاغذ بنفش دیگری بر تابلو اعلانات بود . گر چه بر این

یکی به سادگی نوشته شده بود : " قسمت شخصی رو بخون . "

بانی گفت : " قسمت شخصیه چی ؟ "

مردیث ، در آن لحظه با کپی از وایلد کت ویکلی ، روزنامه ی مدرسه ، به طرفشان آمد

و معما را حل کرد . گفت : " اینو دیدین ؟ "

در قسمت شخصی ، به صورت کاملا ناشناس ، بدون مقدمه یا امضا نوشته شده بود

: نمی تونم فکر از دست دادنش رو تحمل کنم اما او درباره ی چیزی بسیار ناخشنود

است و اگه بهم نگه که اون چیه ، اگه به من این قدر اعتماد نداره ، ھیچ امیدی به

خودمون ندارم .

با خواندن آن ، با وجود خستگی ، الینا انفجار نیروی جدیدی را در خود حس کرد . اوه

خدایا ! از ھر کس که این کار را می کرد متنفر بود . در ذھن خود آن ھا را تیرباران می

کرد ، به آن ھا چاقو می زد و افتادنشان را نگاه می کرد . و سپس به روشنی چیز

دیگری را تصور کرد . مشتی از موھای دزد را عقب زد و دندان ھایش را در گلوی بی

پناه او فرو برد .

خیال پریشان و عجیبی بود ولی برای لحظه ای واقعی به نظر آمد .

متوجه شد که بانی و مردیث به او نگاه می کنند.

کمی احساس ناخوشایندی داشت

. گفت : " خوب ؟ "

بانی آھی کشید و گفت : " می دونستم گوش نمی دی ! گفتم که ھنوز شبیه دی ... شبیه

کارای اون قاتله نیست به نظر من . به نظر نمیاد که یه قاتل کار این قدر جزئی بکنه . "

مردیث گفت : " با وجود اینکه متنفرم از اینکه باھاش موافقت کنم ، اما راست می گه .

بیشتر شبیه یه موجود آب زیر کاه ھست . کسی که یه کینه شخصی ازت داره و می خواد

زجرت بده . "

بزاق دھانش را پر کرده بود ، آن را قورت داد . گفت : " ھمچنین کسی که با مدرسه

آشناست . باید فرم پر کنن تا بتونن پیغام شخصی در یکی از گروه ھای خبرنگاری بذارن

. "

بانی اضافه کرد : " اگه فرض کنیم که با قصد دزدیدنش ، باید میدونسته که تو خاطره

می نویسی . شاید توی یکی از کلاسات بودن ، اون روز که آورده بودیش مدرسه . یادته

؟ ھمون وقت که آقای تنر تقریبا گیرت انداخت . "

- " خانوم ھالپرن بود ، که گیرم ھم انداخت . حتی یه قسمتیش رو ھم بلند خوند . یه

مقدار راجع به استیفن . درست بعد از این بود که من و استیفن با ھم دوست شدیم . بانی

، یه لحظه صبر کن . اون شب خونه ی شما که دفترچه خاطرات دزدیده شد

چه مدت شما دو تا تو اتاق نشیمن نبودین ؟ "

- " فقط چند دقیقه . ینگتز دیگه پارس نمی کرد ، من ھم رفتم که راھش بدم بیاد داخل و

... " بانی لب ھایش را بر ھم فشرد و لرزید .

مردیث به سرعت گفت : " پس دزد باید به خونه ی شما آشنا می بوده . وگرنه ، اون

مرده یا زنه نمی تونسته داخل بشه ، دفترچه خاطرات را برداره و دوباره خارج بشه

بدون اینکه ما ببینیمشون . خوب پس ، ما دنبال یه شخص موذی و سنگدل می گردیم که

احتمالا توی یکی از کلاسات ھست ، الینا . و به خونه ی بانی اینا ھم آشناست . کسی که

کینه ی شخصی داره و به ھر چیزی متوسل میشه تا تو رو گیر بندازه ... اوه خدای من !

"

بانی زمزمه کرد : " باید خودش باشه . باید . "

مردیث گفت : " ما خیلی احمقیم . باید از ھمون اول می فهمیدیم ! "

خشمی که الینا قبلا احساس می کرد قابل مقایسه نبود با میزانی که اکنون ، پس از این

درک ناگهانی داشت . مانند شعله ی شمعی در مقایسه با خورشید .

گفت : " کرولاین " و دندان ھایش را چنان بهم فشرد که فکش درد گرفت .

کرولاین . الینا می توانست آن دختر چشم سبز را ھمان موقع بکشد و ممکن بود با

شتاب برود و امتحان کند ، اگر بانی و مردیث جلویش را نگرفته بودند .

مردیث راسخانه ، گفت : " بعد از مدرسه . وقتی بتونیم ببریمش یه جای خلوت . فقط تا

اون موقع صبر کن ، الینا . "

اما زمانی که به سمت کافه تریا راه افتادند ، الینا متوجه سری با موھای بور شد که در

راھروی ھنر و موسیقی ناپدید گشت . چیزی را که استیفن پیش از این گفته بود ، به یاد

آورد . که کرولاین در وقت ناھار ، او را با خود به اتاق عکاسی می برده است . تا آن

طور که کرولاین می گفته ، بتوانند در خلوت و تنهایی باشند .

به محض اینکه بانی و مردیث سینی ھای غذایشان را پر کردند ، الینا گفت : " شما دو

تا برین ، یه چیزیو یادم رفته . "

سپس تظاھر کرد که دیگر چیزی را نمی شنود وقتی به سرعت خارج شد و به بخش ھنر

بازگشت .

ھمه ی اتاق ھا تاریک بودند اما قفل در اتاق عکاسی باز بود . چیزی باعث شد که الینا

با احتیاط دستگیره را بچرخاند و به آرامی داخل شود . به جای آن که طبق برنامه اش ،

به تاخت وارد شود و مشاجره راه بیندازد . آیا کرولاین آن جا بود ؟ اگر بود ، تنها در

تاریکی چه می کرد ؟

در ابتدا به نظر می آمد که اتاق متروک باشد . سپس الینا صدای زمزمه ھایی را از

آلاچیق کوچکی در عقب اتاق شنید و دید که در اتاق تاریک نیم باز است .

بی صدا و مخفیانه راه خود را باز کرد و درست کنار درگاه ایستاد . زمزمه ھا به صورت

کلمات در آمدند .

- " اما چه جوری مطمئن باشیم که اون رو انتخاب می کنن ؟ " این کرولاین بود .

- " پدر من جزء ھیئت مدرسه است . اون رو انتخاب می کنن ، باشه ؟ " و این تایلر

اسمال وود بود . پدرش وکیل و در تمام ھیئت ھا حاضر بود . تایلر ادامه داد : " به

علاوه ، چه کس دیگه ای می تونه باشه ؟ نماد فلز چرچ باید ھم زیبا باشه ھم باھوش .

"

- " پس گمونم من باھوش نیستم . "

- " من چنین چیزی گفتم ؟ ببین ، اگه می خوای تو اون کسی باشی که لباس سفید می

پوشه و در روز " موسسان " رژه میره و نمایش می ده ، حرفی نیست ! اما اگه می

خوای استیفن سالواتوره رو ببینی که به گواه خاطرات دوست دختر خودش از این شهر

فرار می کنه ... "

- " اما چرا این قدر باید صبر کنیم ؟ "

تایلر بی حوصله به نظر می آمد : " چونکه این جوری جشن ھم به ھم می خوره . جشن

خانواده ی فلز ! چرا باید تاسیس این شهر به اونا نسبت داده بشه ؟ اسمال وود ھا اول

اینجا بودن . "

- " اوه ، چه اھمیتی داره که کی شهر رو پیدا کرده ؟ تنها چیزی که من می خوام اینه

که الینا جلوی ھمه ی مدرسه تحقیر بشه . "

- " و ساواتوره ! " نفرت و کینه توزی خالص در صدای تایلر ، الینا را در ھم شکست .

" شانس بیاره از درخت حلق آویزش نکنن . مطمئنی که شواھد کافیه ؟ "

- " چند بار باید بهت بگم ؟ اول میگه که در دوم سپتامبر ، روبانش رو در قبرستون گم

می کنه . بعد میگه که استیفن اون روز برش داشته و نگهش داشته . پل ویکری دقیقا

نزدیک قبرستونه . یعنی استیفن دوم سپتامبر ، شبی که به اون پیرمرد حمله شده نزدیک

پل ویکری بوده . ھمه می دونن که در حمله به ویکی و آقای تنرھم دست داشته . دیگه

چی می خوای؟"

- " اینها محکمه پسند نیست . شاید بهتر باشه مدرکی در تایید اینها جمع کنم . مثلا از

خانوم فلاورز پیر بپرسم اون شب ، کی استیفن برگشته خونه ؟ "

- " اوه ، چه اھمیتی داره ؟! الانشم بیشتر مردم فکر می کنن اون گناھکاره . دفترچه

خاطرات درباره ی راز بزرگی صحبت می کنه که اون از ھمه مخفی کرده . مردم می

فهمن چه خبره دیگه . "

- " جای امنی نگهش داشتی ؟ "

- " نه تایلر ! گذاشتمش روی میز قهوه خوری ! فکر می کنی چقدر احمقم ؟ "

- " اون قدر احمق بودی که برای الینا یادداشت بذاری . " صدای ترق و تروقی آمد .

مانند تکان دادن روزنامه . " اینو نگاه کن ! باور کردنی نیست!! و باید متوقف بشه ،

حالا ! اگه بفهمه که چه کسی این کارا رو می کنه ، چی ؟ "

- " چی کار میتونه بکنه ؟ پلیس خبر کنه ؟ "

- " بازم ازت می خوام این کار رو متوقف کنی . فقط تا روز موسسان صبر کن . آن

وقت می تونی ببینی که پرنسس یخی

ذوب میشه . "

- " و به استیفن بگیم " چاو ( خدانگهدار به ایتالیایی ) " . تایلر ... کسی که بهش

صدمه نمیزنه ، نه ؟ "

تایلر با تمسخر ، قبل کرولاین را تقلید کرد : " چه اھمیتی داره ؟ این رو بذار به عهده ی

من و دوستام ، کرولاین . تو فقط قسمت خودت رو انجام بده . "

صدای کرولاین در حد زمزمه ای گرفته ، کاھش یافت : " متقاعدم کن . " بعد از مکثی

، تایلر با دھان بسته خندید .

صدای جنب و جوش و خش خشی آمد و به دنبال آن ، کشیدن آه . الینا چرخید و به ھمان

آھستگی که داخل شده بود ، از اتاق بیرون خزید .

به راھرو ی بعدی رفت و آن جا به کمد ھا تکیه داد و سعی کرد بیندیشد.

مطالب خیلی زیاد بود که بتوان به یکباره آن را ھضم کرد. کرولاین که زمانی بهترین

دوستش بود ، به او خیانت کرده و می خواست تحقیر شدنش در برابر کل مدرسه را ببیند

. تایلر که بیش از آن که بتواند تهدیدی جدی به حساب آید ھمیشه یک شخص نادان و

آزاردھنده به نظر می رسید ، نقشه می کشید تا استیفن را از شهر بیرون کند ، یا او را

به کشتن دھد . و بدتر از ھمه اینکه از دفتر خاطرات خود الینا برای انجام این کار ،

استفاده می کردند .

حالا معنی قسمت اول رویای شب گذشته اش را می فهمید . روز قبل از آن که بفهمد

استیفن ناپدید شده نیز ، خوابی شبیه به آن دیده بود . در ھر دو ، استیفن با چشمانی

خشمگین و متهم کننده به او نگاه می کرد و سپس کتابی را بر پایش می انداخت و می

رفت .

کتاب نبود . دفتر خاطرات خودش ، که حاوی مدارکی بود که می توانست برای استیفن

مرگبار باشد . سه دفعه به مردم فلز چرچ حمله شده بود و ھر سه دفعه ، استیفن در

صحنه حضور داشته است . مردم و پلیس چه فکری می کردند ؟

و ھیچ راھی نبود که حقیقت را گفت . به فرض اگر می گفت : " استیفن گناھکار نیست .

برادرش دیمن مقصره که از اون متنفره و می دونه چقدر استیفن ، حتی از فکر آسیب

رساندن و کشتن نفرت داره .

اون استیفن را تعقیب و به مردم حمله کرده تا استیفن را مجاب کنه که خودش این حمله

ھا را انجام می ده . تا دیوانه اش کنه . کسیکه یه جایی در این شهر ھست .

توی قبرستون یا جنگل دنبالش بگردین . البته ، اوه ! فقط دنبال یه پسر خوش قیافه

نباشین چون ممکنه اون لحظه تبدیل به یه کلاغ شده باشه . ضمنا اون یه خون آشامه !

"

حتی خودش نمی توانست چنین چیزی را باور کند . مزخرف به نظر می رسید .

سوزش ناگهانی گردنش به یادش آورد که این داستان مزخرف ، واقعا چقدر جدی بود .

امروز حس عجیبی داشت ، مثل اینکه بیمار باشد . این حس ، چیزی بیشتر از استرس و

کمبود خواب بود .

اندکی سرگیجه داشت و بعضی اوقات زمین اسفنجی به نظر می آمد ، زیر پایش می لغزید

و دوباره سر جای خود می جهید .

نشانه ھای آنفلوانزا . با این تفاوت که مطمئن بود ھیچ ویروسی در جریان خونش سبب

آن نشده بود .

دوباره مقصر دیمن بود . ھمه چیز تقصیر دیمن بود . به جز دفتر خاطرات . برای آن ھیچ

کس جز خودش را نمی توانست سرزنش کند .

فقط اگر درباره ی استیفن ننوشته بود ، اگر دفتررا با خود به مدرسه نبرده بود . فقط اگر

آن را در اتاق نشیمن خانه ی بانی رھا نکرده بود . اگر ، اگر ...

اکنون تنها چیزی که اھمیت داشت این بود که می بایست پسش می گرفت .

فصل دهم..

زنگ به صدا در آمد .

وقت نمی شد که به کافه تریا برگردد و برای بانی و مردیث تعریف کند . از کنار چهره

ھای

رویگردان و چشمان خصمانه که این روز ھا دیگر عادی شده بودند ، گذشت و به سمت

کلاس بعدیش رھسپار شد .

در کلاس تاریخ ، خیره نشدن به کرولاین و مخفی کردن اینکه حقیقت را فهمیده بود ،

خیلی سخت بود .

آلاریک دلیل دومین غیبت متوالی استیفن و مت را پرسید . الینا شانه ھایش را بالا

انداخت ، احساس می کرد که بی پناه و در معرض اتهام قرار گرفته است .

به این مرد با خنده ی پسرانه و چشمان فندقی که تشنه ی اطلاعات راجع به مرگ آقای

تنر بود ، اطمینان نداشت و نمی شد روی کمک بانی که این گونه با احساسات به او

خیره شده بود ھم حساب کرد .

بعد از کلاس قسمتی از مکالمه ی سو کارسون را شنید : " ... از کالج مرخصی گرفته .

یادم نیست دقیقا کجا ... "

الینا به اندازه ی کافی سکوت کرده بود . به سمت آن ھا چرخید و بدون دعوت به میان

مکالمه ی آنها پرید و مستقیما به سو و دختری که مشغول صحبت با او بود ، گفت : "

اگه من جای تو بودم ، از دیمن دوری می کردم . جدی می گم . "

صدای خنده ی متعجب و شرمساری شنیده شد . سو ، یکی از معدود افراد مدرسه بود که

از الینا دوری نمی کرد و اکنون به نظر می رسید که آرزو می کند کاش این کار را کرده

بود .

دختر دیگر با تردید گفت : " منظورت اینه که ... اونم مال تو ھست ؟ یا ... "

صدای خنده ی خود الینا ، خشن بود . گفت : " منظورم اینه که اون خطرناکه . شوخی

ھم نمی کنم . "

آن ھا فقط به او خیره ماندند . الینا با چرخیدن بر روی پاشنه پاھایش و دور شدن از آنجا

، آن ھا را از اینکه بخواھند جواب خجالت زده یا مبادی آدابی دھند ، نجات داد . بانی را

از جمع بچه ھایی که بعد از کلاس دور آلاریک حلقه می زدند ، جدا کرد و به سمت کمد

مردیث به راه افتاد .

- " کجا داریم می ریم ؟ فکر کردم قراره بریم با کرولاین حرف بزنیم ! "

الینا گفت : " نه دیگه . صبر کنین برسیم خونه . اون وقت بهتون می گم چرا . "

ساعتی بعد ، بانی گفت : " نمی تونم باور کنم . یعنی باورم می شه ولی توقعشو نداشتم !

نه حتی از کرولاین ! "

الینا گفت: " نقشه ھا از تایلره . برای یه مرد زیاده از حد علاقه مند به خاطراته ! "

مردیث گفت : " راستش ، باید ازش متشکر باشیم . به خاطر اون ، حداقل تا روز

موسسان وقت داریم تا یه کاری کنیم . الینا ، گفتی چرا باید توی روز موسسان باشه ؟ "

- " تایلر یه دشمنی با فل ھا داره . "

بانی گفت : " اما اونها که ھمه شون مردن ! "

- " خوب ، ظاھرا برای تایلر که مهم نیست . یادمه توی قبرستون ھم داشت درباره اش

می گفت . وقتی داشتیم آرامگاه شون رو نگاه می کردیم . فکر می کنه که حق مسلم

اجدادش در پیدا کردن شهر رو دزدیدن یا ھمچین چیزھایی . "

مردیث با جدیت گفت : " الینا ، چیز دیگه ای توی دفتر خاطرات ھست که بتونه به

استیفن صدمه بزنه ؟ به جز اون مورد درباره ی پیرمرد منظورمه . "

الینا با متمرکز بودن آن چشمان تیره و پا بر جا بر خودش ، احساس ناراحتی داشت و

سراسیمه شد. مردیث چه منظوری داشت ؟

- " اون کافی نیست ؟ "

بانی موافقت کرد : " کافی ھست تا ھمون جوری که گفتن ، استیفن رو از شهر فراری

بده ! "

الینا گفت : " کافی ھست که مجبورمون کنه دفتر رو از کرولاین پس بگیریم . تنها سوال

اینه که چه جوری ؟ "

- " کرولاین گفته که یه جای امن مخفیش کرده . احتمالا یعنی توی خونه اش . " مردیث

متفکرانه لبش را جوید و ادامه داد : " فقط یه برادر داره که کلاس ھشتمه ، درسته ؟ و

مامانش ھم کار نمی کنه اما زیاد برای خرید می ره روانوکه. ھنوز خدمتکار دارن ؟ "

بانی گفت : " چرا ؟ چه فرقی داره ؟ "

- " خوب ، ما که نمی خوایم کسی یک دفعه وارد بشه وقتی داریم از خونه سرقت می

کنیم . "

بانی با صدایی که بالا می گرفت و ھم چون جیغی به گوش می رسید ، گفت : " وقتی ما

چی ؟ جدی نمی گی !! "

مردیث با آرامش دیوانه کننده ای گفت : " باید چی کار کنیم ؟ ھمین جوری بشینیم و تا

روز موسسان صبر کنیم و بذاریم خاطرات الینا رو جلوی ھمه ی شهر بخونه ؟ اون از

خونه ی شما دزدیدتش ! ما باید دوباره بدزدیمش . "

- " گیر میفتیم . از مدرسه بیرون می اندازنمون ! البته اگه کارمون به زندان نکشه ! "

بانی به سمت الینا رو کرد و به او متوسل شد : " الینا ، بهش بگو . "

- " خوب ... " در کمال صداقت ، این دورنما برای خود الینا ھم تهوع آور بود . آن

اندازه که فکر گیر افتادن در حین ارتکاب جرم اذیتش می کرد ، اخراج یا زندان رفتن

برایش سخت نبود .

چهره ی مغرور خانم فوربز در جلوی چشمانش شناور شد که سرشار از خشمی

پرھیزکارانه بود . سپس تبدیل به صورت خندان و کینه توز کرولاین شد زمانی که

مادرش انگشت اتهام به سمت الینا دراز می کرد .

به علاوه ، رفتن به خانه ی کسی و گشتن داراییشان ، زمانی که خانه نبودند به نظر

خیلی

اشتباه بود . متنفر بود از اینکه کسی ھمین کار را نسبت به خودش انجام دھد .

اما مسلما یک نفر این کار را کرده بود . کرولاین حریم خانه ی بانی را زیر پا گذاشته

بود و در ھمین لحظه ، خصوصی ترین دارایی الینا را در دست داشت .

الینا آھسته گفت : " بیاین انجامش بدیم . فقط باید حواسمون جمع باشه . "

بانی با سستی گفت : " نمیشه راجع بهش صحبت کنیم ؟ " از صورت مصمم مردیث به

صورت الینا نگاه می کرد .

مردیث به او گفت : " چیزی نمونده که راجع بهش حرف بزنیم . تو میای . " وقتی بانی

نفسش را فرو داد تا دوباره اعتراض را از سر بگیرد ، ادامه داد : " قول دادی ! " و

انگشت سبابه اش را بالا گرفت .

بانی فریاد کشید : " سوگند با خون فقط برای این بود که الینا ، استیفن رو بدست بیاره !

"

مردیث گفت : " دوباره فکر کن . تو قسم خوردی که ھر کاری الینا ازت خواست در

رابطه با استیفن رو انجام بدی . ھیچی راجع به یک بازه ی محدود زمانی یا اینکه فقط تا

وقتی الینا اونو بدست بیاره ، نبود ."

دھان بانی باز ماند . به الینا نگاه کرد که علی رغم میل باطنیش ، داشت می خندید . الینا

موقرانه گفت : " درسته . و تو خودت گفتی سوگند با خون یعنی ھر اتفاقی ھم که بیفته

باید به پیمانت عمل کنی . "

بانی دھانش را بست و چانه اش را بیرون داد و عبوسانه گفت : " صحیح ! حالا برای

باقی عمرم مجبورم ھر کاری الینا راجع به استیفن می خواد رو انجام بدم . عالیه ! "

الینا گفت : " این آخرین چیزیه که من ازتون می خوام . قول میدم . قسم می خورم ... "

مردیث ، ناگهان با جدیت گفت : " نه الینا . ممکنه بعدا پشیمون بشی . "

الینا گفت : " حالا دیگه تو ھم پیشگویی می کنی ؟ " سپس پرسید : " خوب چه جوری

می تونیم برای یه ساعتی کلید منزل کرولاین را داشته باشیم ؟ "

نهم نوامبر ، شنبه .

خاطرات عزیز : معذرت می خوام که خیلی وقته چیزی ننوشتم .

اخیرا خیلی مشغول یا افسرده ( یا ھر دو ) بودم که بتونم برات بنویسم . بعلاوه ، با ھمه

ی اتفاقایی که افتاده ، تقریبا دیگه می ترسم که دفتر خاطرات داشته باشم . اما احتیاج به

کسی داشتم تا بهش رو بیارم چون در حال حاظر حتی یک آدمیزاد ، یک شخص روی کره

ی خاکی نیست که من یک چیزیو ازش مخفی نکرده باشم.

بانی و مردیث نباید حقیقت درباره ی استیفن رو بفهمن . استیفن نباید حقیقت درباره ی

دیمن رو بفهمه . خاله جودیت نباید ھیچ چیو بفهمه . بانی و مردیث درباره ی کرولاین و

دفتر خاطرات می دونن . استیفن نمی دونه . استیفن درباره ی گل شاه پسندی که ھر روز

استفاده می کنم می دونه ، بانی و مردیث نمی دونن ، با وجود اینکه به ھر دو کیسه ی

کوچیکی پر از آن دادم.

یه چیز خوب . به نظر میاد که کارساز بوده ، یا حداقل از اون شب دیگه توی خواب راه

نرفتم . اما اگه بگم که خواب دیمن رو نمیبینم ، دروغ گفتم . اون توی ھمه ی کابوس

ھام ھست .

زندگی من الآن سرشار از دروغه و به کسی احتیاج دارم که بتونم کاملا باھاش رو

راست باشم !

من این دفتر رو زیر تخته ی لق کف کمدم قایم می کنم و ھیچ کس پیداش نخواھد کرد

حتی اگه بیفتم و بمیرم و اتاقمو تخلیه کنن . شاید روزی یکی از نوه ھای مارگاریت که

داره اینجا بازی می کنه ، تخته رو بلند کنه و بکشدش بیرون . اما تا اون موقع ، ھیچ

کس ! این خاطرات آخرین راز منه .

نمی دونم چرا راجع به مرگ و مردن فکر می کنم . این تخصص بانیه . اون کسیه که

فکر میکنه خیلی رومانتیک میشه . من می دونم که واقعا چه جوریه. وقتی مامان و بابا

مردن ھیچ چیز رومانتیکی وجود نداشت . بلکه تنها بدترین احساسات موجود در دنیا

بودن.

من دلم می خواد برای یه مدت طولانی و خوب زندگی کنم . با استیفن عروسی کنم و

خوشحال باشم و وقتی که ھمه ی این مشکلات رو پشت سر بذاریم ، ھیچ دلیلی نیست

که نتونم .

بجز اینکه زمان ھایی ھست که من وحشت می کنم و باورم نمیشه . و چیزھای کوچکی

وجود داره که نباید اھمیتی داشته باشند ولی منو اذیت می کنن.

مثلا اینکه چرا استیفن ھنوز حلقه ی کترین رو بر گردن می اندازه با وجود اینکه می

دونم منو

دوست داره .

یا چرا ھیچ وقت نگفته که منو دوست داره با وجود اینکه می دونم حقیقت داره .

مهم نیست . ھمه چیز درست میشه . باید درست بشه . و اون وقت ما با ھم و خوشبخت

خواھیم بود . دلیلی وجود نداره که نتونیم .

دلیلی وجود نداره که نتونیم . دلیلی وجود نداره . الینا از نوشتن دست کشید ، سعی کرد

حروف روی کاغذ را واضح نگه دارد اما آن ھا تنها بیشتر مات می شدند .

دفتر را بست قبل از اینکه یک قطره ی خائن اشک بتواند بر جوھر بیفتد . سپس به سمت

کمد رفت و تخته ی لق را با سوھان ناخن بلند کرد و دفتر را آن جا گذاشت .

********

سوھان ناخن را ھفته ی بعد ، زمانی که ھر سه ، بانی مردیث و خودش بیرون در پشتی

خانه ی کرولاین ایستاده بودند ، در جیبش داشت .

- " بجنب . " بانی تقلا کنان با صدای ھیسی گفت . در حالیکه اطراف حیاط را چنان می

پایید که انگار انتظار داشت چیزی به سمتشان بجهد . " یالا مردیث ! "

مردیث زمانی که کلید بالاخره در زبانه ی زنگ زده ی قفل جا افتاد و دستگیره تسلیم

انگشتانش شد ، گفت : " درست شد ، می تونیم بریم داخل . "

- " مطمئنی که اونها داخل نیستن ؟ الینا ، اگه زود برگردن چی ؟ چرا نمی شه این کارو

حداقل در حین روز انجام بدیم ؟"

الینا گفت : " بانی میری داخل یا نه ؟ ھمه ی اینها را بررسی کردیم ! روز ھا ھمیشه

خدمتکار اینجاست . و امشب زود برنمی گردن مگه اینکه کسی توی شیز لوییز مریض

بشه . حالا زود باش ! "

با داخل شدن بانی ، مردیث تسلی دھنده به دختر ریز نقش گفت : " ھیچ کس جرات نمی

کنه سر شام تولد آقای فوربز مریض بشه . در امن و امانیم . "

بانی که از آرام شدن سرباز میزد ، گفت : " اگه پول به اندازه ای دارن که به رستوران

ھای گرون قیمت برن ، آدم فکر می کنه که می تونن از پس روشن گذاشتن چند تا لامپ

ھم بر بیان . "

الینا در دلش با این موافق بود . سرگردان بودن در خانه ی شخصی دیگر در تاریکی ،

مشوش کننده و غریب بود . وقتی از پله ھا بالا می رفتند ، قلبش به شدت می زد . کف

دستش که به چراغ قوه ای که راه را نشان می داد ، چنگ زده بود مرطوب و لغزنده بود

. اما با وجود ھمه ی این علائم فیزیکی اضطراب ، ذھنش ھم چنان با خونسردی کار می

کرد .

گفت : " باید توی اتاقش باشه . "

پنجره ی اتاق خواب کرولاین رو به خیابان بود که به معنی آن بود که باید بیشتر مراقب

می بودند که نوری را در آن جا نشان ندھند . الینا پرتوی باریک چراغ قوه را در اتاق با

بی میلی گرداند .

نقشه ی گشتن اتاق یک نفر ، تجسم کردن جست و جو ی با قاعده درون کشوھا یک چیز

بود و ایستادن اینجا در واقعیت ، در احاطه ی ھزاران مکان برای مخفی کردن چیزی،

ھمراه با حس ترس از لمس ھر وسیله ای به خاطر اینکه مبادا کرولاین متوجه آشفتگی

آن شود ، چیز دیگری بود !

دختر ھای دیگر ھم بی حرکت ایستاده بودند .

بانی آھسته گفت : " شاید بهتر باشه بریم خونه . " مردیث با او مخالفتی نکرد .

الینا گفت : باید سعی کنیم . حداقل سعیمون رو بکنیم . " می شنید که چه قدر صدایش

ضعیف و بی روح به گوش می رسید .

کشوی کمد را باز کرد و نور را بر توده ی لباس خواب ھای توری و ظریف تاباند

. یک لحظه دست زدن بر آن ھا مطمئنش کرد که چیزی ھمانند یک کتاب آن جا نیست .

مرتبشان کرد و دوباره کشو را بست . سپس نفسش را بیرون داد .

گفت : " اون قدرھا ھم سخت نیست . کاری که باید بکنیم اینه که اتاق را قسمت کنیم و

بعد ھمه چیز رو توی قسمت خودمون بگردیم . ھمه ی کشو ھا ، ھمه ی لوازم ، ھر

شیئ که به اندازه ی کافی بزرگ باشه که بشه یه دفتر خاطرات رو توش مخفی کرد . "

کمد را به خودش واگذار کرد و اولین کاری که کرد ، این بود که با سوھانش بر ھمه ی

تخته ھا سیخونک بزند . اما تخته ھای کف کمد کرولاین ھمه محکم بودند و دیوار ھای

کمدش ھم به نظر سفت می آمدند . در حین کاوش در میان لباس ھای کرولاین ، چند تا

از چیزھایی که سال پیش به آن دختر قرض داده بود را پیدا کرد . وسوسه شد که آن ھا

را پس بگیرد اما

مسلما نمی توانست . تفتیش کفش ھا و کیف دستی ھای کرولاین به جایی نرسید . حتی

وقتی صندلی آورد تا قفسه ی بالایی را کاملا بازرسی کند .

مردیث کف زمین نشسته بود و کپھ ای از عروسک ھای پارچه ای را که ھمراه با دیگر

یادگاری ھای کودکانه در صندوقی انداخته شده بودند ، معاینه می کرد . انگشتان بلند

خود را با دقت بر ھر کدام می کشید و دنبال درزی بر رویشان می گشت .

وقتی به یک سگ پشمالوی پف کرده رسید ، مکث کرد .

زمزمه کرد : " من اینو بهش دادم . گمونم برای تولد ده سالگیش . فکر می کردم

انداختتش دور "

الینا نمی توانست چشم ھای او را ببیند . نور چراغ قوه ی خود مردیث ھم بر سگ

پشمالو بود اما می دانست که مردیث چه احساسی دارد .

به نرمی گفت : " من سعی کردم باھاش آشتی کنم . باور کن مردیث ، توی خونه ی

تسخیر شده. اما در واقع به من گفت که ھیچ وقت به خاطر دور کردن استیفن از اون

نمی بخشتم . کاشکی که اوضاع متفاوت بود اما اون نمی ذاره . "

- " بنابراین الان این یه جنگه . "

الینا بی احساس و قاطع گفت : " الان جنگه . " دید که مردیث سگ پشمالو را کنار

گذاشت و حیوان بعدی را برداشت . سپس سر کار خود بازگشت. اما شانسش در مورد

میز آرایش نیز بهتر از کمد نبود . با ھر دقیقه ای که می گذشت بیشتر احساس نا آرامی

می کرد و بیشتر مطمئن می شد که به زودی صدای پارک کردن ماشینی را در در راه

ماشین رو ی خانه ی فوربز خواھند شنید .

در نهایت ، مردیث که داشت تشک کرولاین را بررسی می کرد ، گفت : " بی فایده است

. باید خوب قایمش ... صبر کن . یه چیزی اینجاست . می تونم یه چیز گوشه دار رو حس

کنم ."

بانی و الینا از دو گوشه ی مختلف اتاق به یکباره خشک شدند و خیره آن طرف را نگاه

کردند

. - " الینا ، پیداش کردم . دفتر خاطراته ! "

آن گاه آرامش وجود الینا را در گرفت . حس می کرد ھمچون کاغذ مچاله ای است که

صاف و مرتب می شود . دوباره می توانست حرکت کند . نفس کشیدن شگفت آور بود .

می دانست . در تمام این مدت می دانست که ھیچ چیز واقعا وحشتناکی نمی توانست

برای استیفن پیش آید . زندگی نمی توانست این قدر بی رحم باشد . نه نسبت به الینا

گیلبرت ! حالا ھمه در امنیت بودند .

اما صدای مردیث آشفته بود : " دفتر خاطراته . اما سبزه نه آبی . این یکی دیگه است .

"

- " چی ؟ " الینا دفتر را قاپید و نور را بر آن تاباند ، سعی می کرد رنگ سبز زمردی

جلد آن را تبدیل به آبی یاقوتی کند .

فایده نداشت . این دفتر خاطرات تقریبا عین دفتر خودش بود ولی مال خودش نبود .

احمقانه گفت : " مال کرولاینه . " ھنوز نمی خواست باور کند .

بانی و مردیث نزدیک شدند . ھمه به کتاب بسته و سپس به یکدیگر نگاه کردند .

الینا به کندی گفت : " ممکنه سر نخ ھایی این تو باشه . "

مردیث موافقت کرد : " تنها در این صورت عادلانه است . " اما این بانی بود که دفتر را

گرفت و بازش کرد .

الینا از پشت سر او به دست خط میخی و کج و معوج کرولاین به دقت نگاه کرد که خیلی

با حروف برجسته ی نوشته شده روی کاغذ ھای بنفش متفاوت بود . در ابتدا چشمهایش

نمی توانستند متمرکز شوند اما ناگهان نامی به چشمش خورد . الینا .

- " صبر کن . اون چیه ؟ "

بانی ، که تنها کسی بود که موقعیت خواندن بیش از یک یا دو کلمه را داشت ، لحظه ای

ساکت بود ، لبانش تکان می خوردند.

سپس غرید .

گفت : " اینو گوش کنین ! " و خواند : " الینا خودخواه ترین آدمیه که تا بحال شناختم .

ھمه فکر می کنن که اون خیلی خودمونیه ولی در واقع خیلی سرده . تهوع آوره که چه

جوری چاپلوسیشو می کنن و ھیچ وقت متوجه نمیشن که اون به جز خودش ھیچ

اھمیتی به ھیچ چیز و ھیچ کس نمیده . "

- " کرولاین اینو گفته ؟ خوب می تونه وراجی کنه " اما الینا می توانست حرارت را در

صورت خودش حس کند . این در واقع ، ھمان چیزی بود که مت به او گفته بود . زمانی

که دنبال استیفن بود .

مردیث به بانی سیخونک زد و گفت : " بازم ھست . بخون . " بانی با لحنی تدافعی ادامه

داد : " این روزھا بانی ھم به ھمون بدیه . ھمه اش سعی می کنه خودشو مهم جلوه بده

. جدیدترین ماجرا ھم اینه که تظاھر می کنه قدرت ماورایی داره تا مردم بهش توجه کنن

. اگه واقعا واسطه بود می فهمید که الینا فقط ازش استفاده می کنه ! "

سکوت سنگینی حکم فرما شد .

سپس الینا گفت : " ھمینه ؟ "

- " نه ، یه مقداری درمورد مردیث ھم ھست . مردیث ھم کاری نمی کنه که این چیزارو

تموم کنه . در واقع اون ھیچ کاری نمی کنه . فقط نگاه می کنه . انگار نمی تونه عمل

کنه . فقط می تونه نسبت به مسائل عکس العمل داشته باشه . به علاوه ، شنیدم که

مامان و بابام در باره ی خانواده اش حرف می زدن . تعجبی ھم نداره که ھیچ وقت

اشاره ای بهشون نمی کنه . این دیگه قراره چه معنایی داشته باشه ؟ "

مردیث تکان نخورد و در نور کم سو ، الینا فقط گردن و چانه ی او را می دید . اما به

آھستگی و یکنواختی گفت : " مهم نیس . بانی ، بگرد . دنبال چیزی راجع به دفتر

خاطرات الینا . "

الینا ، پرسش ھایش را پس زد و گفت : " حول و حوش ھجدھم اکتبر رو امتحان کن .

اون موقع بود که دزدیده شد . " بعدا از مردیث می پرسید . ھیچ چیز برای روز ھیجدھم

اکتبر یا آخر آن ھفته نوشته نشده بود . در واقع برای ھفته ھای بعد از آن ھم چندین

یادداشت

بیشتر وجود نداشت . ھیچکدام به دفتر حاطرات اشاره ای نکرده بود . مردیث عقب

نشست و گفت : " خوب ، ھمینه دیگه . این کتابچه بدرد نمی خوره . مگه بخوایم ازش

باج بگیریم . می دونین ، مثلا اینکه اونو پس نمی دیم تا زمانی که مال تو رو پس بده . "

ایده ی وسوسه کننده ای بود اما بانی نقص آن را خاطر نشان کرد : " ھیچ چیز بدی

راجع به کرولاین اینجا نیست . فقط شکایت ھایی از بقیه افراده . بیشتر ما سه تا . شرط

می بندم کرولاین از خدا می خواد که در برابر ھمه ی مدرسه بلند بخونیمش . روزش رو

می سازه ! "

- " پس باھاش چی کار کنیم ؟ "

الینا با خستگی گفت : " می ذاریمش سر جاش . " نور را در اطراف اتاق چرخاند که به

نظر پر از تغییرات ظریف می آمد نسبت به وقتی وارد شده بودند .

" باید ھم چنان وانمود کنیم که نمی دونیم خاطرات من دست اونه و منتظر یک شانس

دیگه باشیم . "

بانی گفت : " باشه . " اما به ورق زدن دفتر کوچک ادامه داد و ھر از گاھی با یک

خرناس یا ھیس خشمگین خود را خالی می کرد . از روی تعجب فریاد زد : " اینو گوش

کنین !! "

الینا گفت : " وقت نداریم . " چیز متفاوتی می گفت ، اگر در آن لحظه مردیث با لحن

امرانه اش توجه ھمه را جلب نمی کرد .

- " یک ماشین . "فقط یک ثانیه طول کشید تا مطمئن شوند که آن اتومبیل در جایگاه

ماشین خانه ی فوربز پیچید . چشمان و دھان بانی باز و متعجب بود و ھمچنان که در

کنار تخت زانو زده بود ، به نظر می رسید فلج شده است .

الینا گفت : " برو ، بجنب . " دفتر را از دستش قاپید . " چراغ قوه ھا را خاموش کنین

و برین سمت در پشتی . "

آن ھا در ھمان لحظه ھم در حال حرکت بودند . مردیث ، بانی را وارد به جلو رفتن می

کرد . الینا بر زانوانش نشست و لحاف را بلند کرد و تشک کرولاین بالا برد . با دست

دیگرش دفتر را رو به جلو می فشرد . جعبه ی کوچکی از بالا به دستش فشار می آورد

اما از ھمه بدتر وزن تشک بود با انگشتانش چند ضربه ی دیگر به دفتر زد و سپس

بازویش را بیرون کشید ، تقلا کنان لحاف را بر جایش گذاشت .

وقتی از اتاق می رفت یک نگاه وحشی دیگر به آن کرد . دیگر وقت نبود که بیشتر چیزی

را مرتب کنند . زمانی که سریع و آھسته به سمت راه پله حرکت می کرد ، صدای کلید را

از در ورودی شنید .

آن چه در ادامه اتفاق افتاد شبیه به بازی تگ از نوع وحشتناکش بود . الینا می دانست

که آن ھا تعمدا او را دنبال نمی کنند اما به نظر می آمد که خانواده ی فوربز مصمم بودند

تا او را در گوشه ای از خانه شان گیر بیندازند . ھنگامی که صدا ھا و نور ھا ھال را در

بر گرفت و شروع به بالا آمدن از پله ھا کردند ، از ھمان راھی که آمده بود ، بازگشت .

از دست آن ھا به آخرین در درون ھال فرار کرد و به نظر می آمد که آن ھا ھم تعقیبش

کردند . درست بیرون اتاق خواب اصلی بودند . به دست شویی درون اتاق رفت اما سپس

از زیر در بسته ، دید که چراغ ھا روشن شدند و فرارش را متوقف کردند . در تله افتاده

بود.

ھر لحظه ممکن بود والدین کرولاین داخل بیایند . دید که پنجره ی فرانسوی به یک

بالکون باز می شود و در ھمان لحظه تصمیمش را گرفت .

بیرون ، ھوا خنک بود و و نفس نفس زدن ھایش ضعیف شد. نور زردی از اتاق کناریش

بیرون می زد و او بیشتر به سمت چپ حرکت کرد تا در مسیر آن نباشد . سپس ، صدایی

که به شدت از آن می ترسید ، با وضوح وحشتناکی شنیده شد .

به حرکت در آمدن دستگیره ی در و به دنبال آن حرکت موجی پرده ھا در اثر باز شدن

پنجره ھای فرانسوی . دیوانه وار دور و بر را نگاه کرد .

ارتفاع برای به زمین پریدن زیاد بود و چیزی ھم نبود که دستش را به آن بگیرد و پایین

رود . فقط سقف باقی می ماند اما چیزی برای بالا رفتن ھم نبود . با این وجود غریزه ای

او را مجبور به امتحان می کرد .

بر روی نرده ی بالکن بود و حتی زمانی که سایه ای بر روی پرده ھای نازک ظاھر شد

ھم ، به دنبال جای دستی در بالای پنجره می گشت .

دستی آنها را جدا کرد و پیکری پدیدار شد و سپس الینا حس کرد که کسی مچش را

محکم گرفت و او را بالا کشید.

خود به خود ، با پاھایش بالا رفت و حس کرد که چهار دست و پا بر سقف چوبی قرار

گرفته است . سعی کرد که تنفس خروشانش را آرام کند و از روی حق شناسی نگاه کرد

که ببیند نجات دھنده اش چه کسی بوده است ... و در جای خود خشک شد .

فصل یازدهم....

او گفت : " اسمش استیفن سالواتره است. یا همون نجان دهنده." درخشش دندانهایش ،

لحظه ای در تاریکی دیده شد.

الینا پایین را نگاه کرد .بالاآمدگی سقف ،بالکن را از دید پوشانده بود اما می توانست

صداهایی از رفت و آمد را از پایین بشنود اما صدای تعقیب و پیگیری نبودند و هیچ

نشانه ای از اینکه سخنان هم نشین او شنیده شده باشد نیز نبود..لحظه ای بعد شنید که

پنجره های فرانسوی بسته شدند.

همچنان که در تاریکی به پایین نگاه می کرد ، گفت : " فکر کردم اسمیت باشه ! "

دیمن خندید.خنده ای که به شدت مجذوب کننده بود.بدون ته مایه ی تلخ خنده ی استیفن .

یادآور رنگین کمانی بود که بر پرهای کلاغی می تابید.

با این حال، الینا فریب نخورده بود.هر چند دیمن بسیار جذاب بنظر می رسید اما به طرز

غیر قابل تصوری خطرناک بود.آن بدن باشکوه ده ها برابر قوی تر از بدن یک انسان

بود.آن چشمان تنبل می توانستند در تاریکی به وضوح ببینند.دستش با آن انگشتان بلند

که او را به روی سقف بالا کشیده بود ، می توانست با سرعت غیرممکنی حرکت کند.و

از همه آشفته کننده تر این بود که ذهنش از آن یک قاتل بود.یک شکارچی.

می توانست آن را در زیر ظاهرش ببیند .او متفاوت از انسان بود.زمان بسیار زیادی را

با شکار کردن و کشتن گذرانده بود که که هر راه دیگرب از یاد برده بود و از آن لذت

برده بود.نه مثل استیفن که با طبیعت خود می جنگید، بلکه به آن افتخار می کرد.پایبند به

هیچ اخلاقیاتی نبود و وجدان نداشت و اکنون در میانه شب ، این جا با او در تله افتاده

بود.

بر پاشنه پایش ایستاد و آماده بود که هر لحظه واکنش نشان دهد.می بایست از دست او

عصبانی می بود بعد از آن بلایی که در رویا به سرش آورده بود.عصبانی هم بود اما

هیچ فایده ای نداشت که آن را ابراز کند. او می دانست که الینا چقدر خشمگین است و

اگر آن را بیان می کرد فقط بهش می خندید.

الینا بی صدا و مشتاق منتظر حرکت بعدی او بود.

اما او تکان نخورد.آن دستان که می توانستندبه سرعت مارهای یورشگر حرکت کنند،بر

زانوانش ،بی حرکت استراحت می کردند.حالتش بار دیگری به یادالینا آورد که که به

همان صورت نگاهش کرده بود.دفعه اولی که با یکدیگر ملاقات کردندنیز همین احترام

ملاحظه کارانه و بی میل در چشمانش بود.با این تفاوت که در آن زمان شگفتی نیز در

آنها دیده می شد.اکنون هیچ تعجبی وجود نداشت.

او گفت : " نمی خوای سرم جیغ بزنی ؟ یا غش کنی ؟ " مثل این بود که گزینه های

استاندارد را به پیشنهاد می داد.

الینا همچنان مراقب او بود .دیمن خیلی سریتر و قوی تر بود اما اگر بازم می شد الینا

می توانست قبل از آن که دیمن به او برسد، خود را به لبه ی سقف برساند.

اگر بالکن را از دست می داد ، یک سقوط سی فوتی در انتظارش بود.اما ممکن بود که

تصمیم بگیرد چنین ریسکی را عملی کند .همه اینها به دیمن بستگی داشت.

به اختصار گفت : " من غش نمی کنم . و چرا باید سرت فریاد بزنم ؟ داشتیم با هم یه

بازی می کردیم.اون شب من خیلی احمق بودم و باختم.توی قبرستون درباره ی عواقبش

به من اخطار داده بودی. "

لبانش از هم باز شدند و سریع نفس خود را فرو برد و سمت دیگری را نگاه کرد در

حالیکه به نظر می رسید بیشتر با خودش صحبت می کند، گفت : " شاید باید تو رو ملکه

سیاه خودم بکنم . من همنشینان زیادی داشتم.دخترانی به جوانی تو و زنانی که

زیبارویان اروپا بودند.اما تو هستی که در کنار خودم می خوام.با هم حکومت می کنیم.

هر چیزی رو که هر وقت بخوایم ، بدست میاریم.افراد ضعیف تر از ما می ترسند و

پرستشمان می کنند.این چیز بدیه؟ "

الینا گفت : " من یکی از ضعیف ترین هام .دیمن ، من و تو دشمنیم ! هیچ وقت نمی

تونیم جور دیگه ای باشیم ."

دیمن به او نگاه کرد : " مطمئنی ؟ "

الینا می توانست قدرت ذهن او را حس کند زمانی که ذهن خودش را لمس می کرد.مانند

نوازش با آن انگشتان بلند بود اما هیچ گیجی و یا احساس ضعف و تسلیم شدنی ایجاد

نشد. بهد از ظهر آن روز همانند دیگر روزهای این اواخر ، حمام طولانی با گل شاهپسند

گرفته بود.چشمان دیمن از درک ماجرا درخشید اما با شکوه پسندیده ای عقب نشینی

کرد.خیلی معمولی پرسید : " اینجا چه کار می کنی ؟ "

عجیب بود اما الینا اصلا دلیلی نمی دید که به او دروغ بگوید. " کرولاین یه چیزی که

مال من بوده رو دزدیده .یه دفتر خاطرات اومدم پسش بگیرم. "

آن چشمان تیره با نگاه جدیدی سوسو زدند.آزرده گفت : " بدون شک برای اینکه یه

جورایی از برادر بی ارزشم حفاظت کنی."

" این به استیفن ربطی نداره ! "

- " اوه ،نداره ؟"

الینا می ترسید که او بیش از آنچه لازم بود ، فهمیده باشد.

- " عجیبه .وقتی مشکلی باشه همیشه اونم پاش گیره .اصلا مشکل رو می آفرینه !

حالا، اگه در این چارچوب قرار نداشت ..."

الینا به یکنواختی گفت : " اگه یک بار دیگه به استیفن صدمه بزنی، پشیمونت می

کنم.یه راهی پیدا می کنم که آرزو کنی که ای کاش این کارو نکرده بودی ، دیمن . جدی

می گم ! "

" می فهمم .خوب پس ، فقط باید روی تو تمرکز کنم، نه ؟"

الینا چیزی نگفت .خودش بحث را به بن بست کشانده بود و دوباره موافقت کرده بود که

این بازی مرگبار را با او ادامه دهد سمت دیگری را نگاه کرد.

او به نرمی گفت : : می دونی بلاخره تو رو به دست میارم ." این همان صدایی بود که

در مهمانی هم از آن استفاده کرده بود . زمانی که گفته بود : " آروم باش. آروم ."

اکنون هیچ تمسخر یا بدجنسی در آن نبود .خیلی ساده فقط حقیقتی را اظهار می کرد."

همونجوری که شماها می گین یا با بدام انداختن یا با کلاه برداری ( به هر قیمتی که شده

) ، که جمله ی خوبیه .قبل از بارش دوباره برف ، تو مال من خواهی شد . "

الینا سعی کرد لرزشی را که حس می کرد ، مخفی کند اما می دانست که در هر صورت

آن را دیده است.

دیمن گفت: " خوبه. پس تو حس هایی رو هم داری.حق داری که از من بترسی .من

خطرناک ترین چیزیم که در زندگیت ممکنه باهاش رو به رو بشی. اما فعلا من یه

موقعیت کاری برای تو دارم."

" یه موقعیت کاری "

" دقیقا . تو اومدی اینجا که دفتر خاطرات رو پس بگیری . اما نتونستی " به دستان

خالیش اشاره کرد " شکست خوردی نه ؟ " وقتی الینا جوابی نداد، او ادامه داد : " و از

اونجایی که نمی خوای برادرم درگیر باشه،نمی تونه کمکت کنه. اما من می تونم . و این

کارو می کنم."

" می کنی "

" آره . اما قیمتی داره "

الینا به او خیره شد.خون در چهره اش می جوشید.زمانی که موفق شد کلمات را بیرون

بریزد تنها به صورت زمزمه بودند. " چه ... قیمتی؟ "

لبخندی ، در تاریکی سو سو می زد " چنددقیقه از وقتت ، الینا .چند قطره از خونت.یه

ساعت یا همین حدودا رو با من بگذرونی.تنها."

" تو ... " الینا نمی توانست کلمه مناسبی را پیدا کند.هر صفتی که می شناخت که خیلی

ملایم و مهربانانه بودند.

او با لحنی منطقی گفت : " عاقبت که به دستش میارم .اگه صادق باشی ، خودت هم

اقرار می کنی.دفعه قبل، آخرین بار نخواهد بود .چرا نپذیریمش؟ " صدایش به صورت

طنینی گرم و صمیمی در آمد : " یادت باشه ... "

الینا گفت : " ترجیح می دم گلویم را ببرم ! "

دیمن به او می خندید . به نوعی در رأس اتفاقات آن روز، این دیگر از توانش خارج بود.

گفت : " تو منزجر کننده ای ، خودتم اینو می دونی ! " از خشم می لرزید و نمی توانست

نفس بکشد " تهوع آوری! ترجیح می دم بمیرم تا اینکه تسلیم بشم .ترجیح می دم ... "

مطمئن نبود که چه باعث شد آن کار را انجام دهد.وقتی پیش دیمن بود حس غریزی بر او

غلبه می کرد. و در آن لحظه حس کرد که ترجیح می دهد بر هر آنچه داشت ریسک کند

تا اینکه اجازه دهد این بار پیروز شود .با قسمتی از ذهن ، متوجه شد که دیمن را حت

عقب نشسته و از صورتی که بازیش پیش می رفت ، لذت می برد.نیمه دیگر ذهنش

مشغول محاسبه فاصله ی سقف بالا آمده از بالکن بود.

گفت : " ترجیح می دم این کارو بکنم " و خودش را از پهلو پرتاب کرد.

درست حدس زده بود دیمن مراقب نبود و نتوانست به اندازه کافی سریع حرکت کند تا

جلوی او را بگیرد .بر زیر پایش فضای خالی را حس کرد و وحشتش زمانی که متوجه

شد بالکن خیلی عقب تر از آنچه فکر می کرده است ، قرار دارد ، افزایش یافت . از

دستش می داد.

اما دیمن را دست کم گرفته بود .دستش را دراز کرده بود ، نه آن قدر سریع که بتواند از

افتادن او جلوگیری کند اما از سقوط بیشتر او جلوگیری کرد .انگار که وزن الینا برای او

هیچ بود.الینا به لبه چوبی سقف چنگ انداخت تا بتواند خود را بالا بکشد.

صدای دیمن خشمگین بود: " بچه ی احمق! اگر این قدر مشتاقی با مرگ آشنا بشی،

خودم می تونم معرفیت کنم! "

الینا از بین دندان هایش گفت : " ولم کن " هر لحظه ممکن بود کسی به بالمت بیاید "

ولم کن ! "

" همین جا و همین حالا ؟ " با نگاه کردن درون آن چشمان سیاه و ژرف ، الینا فهمید

که او جدی است .اگر می گفت " آره " دیمن رهایش می کرد .الینا گفت : " راه سریعی

برای پایان دادن به همه چیز خواهد بود ،نه ؟ " قلبش از شدت ترس می کوبید اما نمی

گذاشت دیمن این را بفهمد.

" اما خیلی حیف می شه " و با یک حرکت سریع دیمن او را به وضعیت امن آورد.پیش

خودش.

حلقه بازوانش به دور او تنگ و او را محکم به بدن سفت خود فشرد .ناگهان الینا دیگر

چیزی نمی دید .کاملا به وسیله دیمن پوشانده شده بود.سپس حس کرد که آن ماهیچه

تخت همچون گربه عظیم الجثه ای جمع شدند و هر دو آنها در فضا به پرواز در آمدند.

در حال سقوط بود به جز چسبیدن به دیمن ، به عنوان تنها جسم قابل اطمینان در دنیای

در هم پاشیده اطرافش ،چاره ای دیگر نداشت .سپس دیمن ، همچون گربه ای فرود آمد و

به راحتی ضربه ی ناشی از برخورد را کنترل کرد .

این استیفن یک بار چیزی مشابه این را انجام داده بود.اما استیفن پس از آن او را این

گونه در آغوش خود نگرفته بود .به این شدت نزدیک و با لبانی که تقریبا در تماس با

لبانش باشند.

او گفت : " در مورد پیشنهاد من فکر کن."

الینا نه می توانست حرکت کند و نه می توانست سمت دیگری را نگاه کند . و این بار می

دانست که دیمن از قدرتش استفاده نمی کرد . بلکه تنها جاذبه ی شدید به آن دو باعثش

شده بود.انکار آن بی فایده بود . بدن او نسبت به دیمن واکنش نشان می داد . می

توانست نفس او را بر لبانش حس کند .

الینا به او گفت : " من برای هیچ چیز به تو احتیاج ندارم "

فکر می کرد که دیمن در آن لحظه او را خواهد بوسید.ولی این کار را نکرد .بالای

سرشان صدای باز شدن پنجره های فرانسوی و به دنبال شخصی عصبانی در بالکن

شنیده می شد : " هی! چه خبره ؟ کسی اونجاست ؟ "

دیمن همچنان که او را در آغوش گرفته بود ، به نرمی گفت : " این دفعه در حقت لطف

کردم.بعدا باید جبران کنی."

الینا نمی توانست سرش را بچرخاند . اگر در آن لحظه دیمن او را می بوسید، مانعش

نمی شد.اما ناگهان سفتی حلقه ی بازوان او ذوب شد و چهره اش مات شد .انگار

تاریکی او را به درون خود می برد.سپس بال های سیاه به حرکت درآمدند و کلاغ بزرگی

اوج گرفت.

چیزی، یک کتاب یا لنگه کفشی، از بالکن به طرف دیمن پرتاب شد که با فاصله ی

زیادی به زمین افتاد.

صدای آقای فوربز از بالا آمد : " لعنت به پرنده ها !لابد روی سقف خونه ساختن !"

الینا،لرزان ، در حالی که بازوانش را به دور خود قفل کرده بود،درتاریکی جمع شد تا

زمانی که او به داخل بازگشت.

بانی و مردیث را که قوز کرده بودند ،نزدیک در ورودی پیدا کرد.بانی زمزمه کرد : "

بیاین بریم .کار بیشتری نمی تونیم بکنیم."

زمانی که در جلوی خانهی الینا از هم جدا می شدند،مردیث گفت:" فقط دو هفته به روز

مؤسسان مونده."

************

روز بعد مدرسه ، هنوز فکری به ذهنش نرسیده بود .تنها حقیقت دلگرم کننده آن بود که

به نظر نمی آمد کرولاین متوجه چیز نادرستی در اتقش شده باشد. اما این تنها دلگرمی

بود که الینا می توانست پیدا کند.آن روز صبح نشستی برگزار شد که در آن اعلام شد که

هیئت مدرسه، الینا را به عنوان " نماد فلز چرچ " انتخاب کرده اند .در تمام زمان

سخنرانی مدیر، لبخند فاتحانه و بدخواهانه کرولاین همچون شهله ای می درخشید.

الینا سعی کرد که آن را نادیده بگیرد اما آسان نبود.اصلا آسان نبود و روزهایی بود که

دلش می خواستکسی را بزند یا شروع به دادو فریا کند، اما به هر که بود ،طاقت می

آورد.

آن روز، بعد از ظهر که در انتظار تمام شدن کلاس تاریخ دانش آموزان سال ششم بود،

تایلر اسمال وود را زیر نظر گرفته بود . از زمانی که به مدرسه برگشته بود حتی یک

کلمه هم مستقیما با او صحبت نکرده بود.در حین اعلان مدیر ،او نیز تقریبا به نفرت

انگیزی کرولاین لبخند زده بود. حالا،با دیدن الینا که تنها ایستاده بود،با آرنجش به دیک

کارتر تنه زد و گفت: " اون چیه اون جا؟ یک گل دیوای؟ "

استیفن ،تو کجایی ؟ اما پاسخ این سؤال را می دانست.آن سر مدرسه در کلاس ستاره

شناسی.

دیک دهانش را باز کرد تا چیزی بگوید ،اما سپس حالت عوض شد.به پشت سر الینا

،آخر راهرو ، نگاه می کرد،الینا چرخید ویکی را دید.

ویکی و دیک قبل از مجلس رقص هوم کامینگ با هم بودند.الینا گمان می کرد که هنوز

با هم هستند .اما دیک به نظر مردد می رسید .انگار نمی دانست که از دختری که به

سمتش می آمد ،چه انتظاری باید داشته باشد.

چیزی در چهره ی ویکی عجیب ود .در راه رفتنش .طوری حرکت می کرد مثل اینکه

پاهایش زمین را لمس نمی کردند.چشمانش گشاد و خواب آلود بودند.

دیک به سمت او قدم برداشت و ه طور آزمایشی گفت : " سلام " ویکی حتی بدون یک

نگاه ، از کنار او گذشت و به سمت تایلر رفت .الینا با تشویشی فزاینده ، آن چه را که

بعدا اتفاق افتاد ،مشاهده کرد باید خنده دار می بود اما نبود.

همه چیز با متحیر شدن تایلر به دلیلی نامعلوم،شروع شد.سپس ویکی یک دستش را بر

قفسه ی سینه ی تایلر گذاشت .تایلر لبخند زد اما یک جورایی زورکی به نظر می آمد.

ویکی دستش را زیر ژاکت او سراند.لبخند تایلر متزلزل شد.ویکی دست دیگرش را بر

قفسه سینه ی او گذاشت .تایلر به دیک نگاه کرد .

دیک با عجله گفت: " هی ، ویکی ، آروم باش. " اما نزدیک تر نرفت.

ویکی هر دو دستش را به سمت بالا حرکت داد و ژاکت تایلر را از شانه هایش پایین

کشید .تایلر سعی کرد که با بالا انداختن شانه هایش و بون انداختن کتاب هایش یا زیادی

نگران به نظر رسیدن ، آن را سر جایش برگرداند .نتوانست.انگشتان ویکی به زیر

پیراهنش خزید.

تایلر به دیک گفت: " تمومش کن .جلوشو بگیر.میشه؟! " او به کنار دیوار عقب نشینی

کرده بود.

" هی ویکی، ولش کن این کارو نکن . " اما در فاصله ی امن باقی ماند.تایلر نگاه

خشمگینی به او کرد و سعی کرد ویکی را به عقب هل دهد.

صدایی شنیده می شد.در ابتدا به نظر می آمدکه فرکانس آن خیلی برای شنوای انسان

پایین باشد.اما بلند و بلندتر شد.خرناس تهدید کننده و ترسناکی که عرق سردی را بر

ستون فقرات الینا جاری کرده بود.تایلر با چشمان از حدقه بیرون زده با ناباوری نگاه

می کرد و الینا فورا دلیل آن را فهمید .صدا از ویکی می آمد.

سپس همه چیز در یک زمان اتفاق افتاد .تایلر بر زمین افتاده و دندان های ویکی هر

سانت از گردن او را گاز می گرفتند.

الینا که همه اختلاف بینشان را از یاد برده برده بود ،به دیک کمک می کرد تا ویکی را

کنار بکشند .تایلر زوزه می کشید .در کلاس تاریخ باز شده بود و آلاریک فریاد می زد.

" بهش صدمه نزنین ! مواظب باشین! فقط باید بذاریم دراز بکشه. "

در آن غوغا، وقتی که آلاریک دستش را برای کمک دراز کرد ، ویکی دوباره گاز

گرفت.دختر ظریف از همه آنها با هم ،قوی تر بود و آن ها کتنرل او را از دست می

دادند.نمی توانستند از آن بیشتر او را نگه دارندوالینا با شنیدن صدای آشنایی از پشت

سرش ، احساس آرامش شدیدی کرد.

" ویکی آروم باش.همه چیز درسته .حالا آروم باش . "

زمانی که استیفن بازوی ویکی را می گرفت و به نرمی ا او صحبت می کرد ،الینا به

خود جرأت داد تا دست خودش را شل کند . و در ابتدا، به نظر رسید که استراتژی استیفن

جواب داد.انگشتان ویکی سست شدند و آن ها قادر شدند تا او را بلند کنند.همین طور که

استیفن با صحبت کردن با او دامه داد،ویکی لنگید و چشمانش بسته شد.

" خوبه،الان خسته ای .اشکالی نداره که بخوابی. "

اما ناگهان، کارهای استیفن دیگر جواب نداد.قدرتی که استیفن بر او اعمال می کرد، هر

چه که بود، از بین رفت.چشمان ویکی باز شد و هیچ شباهتی با آن چشمان همچون

آهوی رمیده که الینا در کافه تریا دیده بود، نداشتند. او به استیفن غرولند کرد و با

نیرویی تازه شروع به کلنجار رفتن کرد.برای پایین نگه داشتن او ،نیروی پنج با شش

نفر لازم شد تا کسی پلیس را خبر کند.الینا همان جای که بود،ماند.با ویکی حرف می

زد.گاهی یر سرش فریاد می کشید تا وقتی که پلیس رسید.هیچ یک فایده ای نداشت.

سپس برگشت و برای اولین بار جمعیت تماشاچی را دید .بانی در اول صف بود و با دهان

باز خیره مانده بود.همین طور کرولاین.

وقتی که مأموران ویکی را می بردند بانی گفت: " چی شد ! "

الینا به آرامی نفس کشید و رشته ای از موهایش را ز چشمانش کنار زد." یک دفعه

دیوونه شد و می خواست تایلر رو برهنه کنه ."

بانی لبانش را جمع کرد." پس باید کلا دیوونه باشه که بخواد همچین کاری کنه ،نه؟ " و

از بالای شانه اش مستقیما پوزخندی به کرولاین زد.

زانوان الینا همچون لاستیک شده بودند و دستانش می لرزیدند.دستی را حس کرد به

دورش حلقه شد و سپاس گزارانه به استیفن تکیه داد .سپس او را نگاه کرد.

با ناباوری و تمسخر گفت " صرع؟ "

استیفن به انتهای راهرو و ویکی چشم دوخت .آلاریک سالتزمن همچنان دستورالعمل

هایی را فریاد می زد، ظاهرا همراهش می رفت.گروه به سمت چپ پیچیدند.

استیفن گفت: " فکرکنم کلاس برگزار نمی شه. بیا بریم."

در سکوت به سمت پانسیون راه افتادند .هر کدام غرق در افکار خویش.الینا اخم کرده

بود و چندین بار به استیفن نگاه کرد اما تا زمانی که در اتاقش و تنها نبودند،صحبت

نکرد.

" استیفن اینها چه بود ؟ چه بلایی سر ویکی اومده؟ "

" این همون چیزیه که متحیرم درباره اش.فقط یه توجیح می تونم براش پیدا کنم.اینکه

هنوز تحت حمله باشه."

" منظورت اینه که دیمن هنوز... اوه ! اوه خدای من ! اوه استیفن،باید مقداری گل

شاهپسند بهش می دادم.باید می فهمیدمه که ..."

" تفاوتی نمی کرد، باور کن." الینا به سمت در چرخیده بود مثل اینکه می خواست در آن

لحظه،به دنبال ویکی برود.استیفن به آرامی او را عقب کشاند ." الینا،بعضی آدما راحت

تر از بقیه تاثر می پذرین.اراده ویکی هیچ وقت اونقدر قوی نبود.الان دیگه به اون تعلق

داره. "

الینا به آرامی نشست " پس یعنی هیچ کاری نیست که ما بتونبم بکنیم؟ اما استیفن اون

مثله ... تو و دیمن می شه؟ "

" بستگی داره ." لحنش غمگین بود." فقط موضوع این نیست که چقدر خون از دست

داده .برای کامل کردن تغییر باید خون اون هم در رگاش داشته باشه .در غیر این صورت

سرنوشتش مثل آقای تنر خواهد بود.خالی از خون،مورد استفاده قرار گرفته و مرده. "

الینا نفس عمیقی کشید.چیز دیگر بود که می خواست درباره اش بپرسد.چیزی که مدت

زادی بود می خواست بپرسد.

" استیفن وقتی اون جا داشتی با ویکی حرف می زدی ، فکر کردم داره جواب می ده .از

قدرت هات داشتی استفاده می کردی،نه؟ "

" آره "

" اما بعد دوباره دیوونه شد .منظورم اینه که ... استیفن،حالت که خوبه، نه؟ قدرت هات

برگشتن؟ "

او پاسخی نداد.اما همین برای الینا جوابی کافی بود.رفت و کنارش زانو زد تا استیفن

مجبور شود به او نگاه کند : " استیفن چرا بهم نگفتی ؟ مشکل چیه ؟ "

" یه مقدار طول می کشه تا بهبود پیدا کنم .همین . نگران نباش."

" من نگران هستم! کاری نیست که بتونیم بکنیم ؟ "

" نه " اما نگاهش را پایین انداخت.

ادراک در وجود الینا به جریان در آمد.زمزمه کرد : " اوه " عقب نشست.دوباره به

سمت او متمایل شد و سعی کرد تا دستانش را بگیرد.

" استیفن بهم گوش بده ..."

" الینا،نه! نمی بینی ؟ خطرناکه.برای هر دومون خطرناکه .مخصوصا برای تو .می تونه

بکشدت یا حتی بدتر! "

" فقط اگر کنترلت رو از دست بدهی .این جوری نمی شه .منو ببوس."

استیفن دوباره گفت : " نه! " و با خشونت کمتری اضافه کردامشب،به محض اینکه

تاریک بشه میرم شکار. "

" مثل همن؟ " الینا می دانست که نیستند.خون انسان بود که قدرت می بخشید.

" اوه ، استیفن! لطفا، نمبینی که خودم می خوام؟ تو نمی خوای؟ "

او گفت : " این عادلانه نیست ! " چشمانش زجر دیده شدند. " می دونی که این نیست

الینا.می دونی که چقدر ..."

دوباره از روی گرداند و مشت هایش گره شدند.

" پس چرا مه ؟ استیفن من نیاز دارم که ... " نتوانست حرفش را تمام کند .نمی توانست

برای او توضیح دهد که چه چیزی را نیاز داشت .نیاز ارتباط با او.نیاز به نزدیک شدن.

نیاز داشت که بیاد آورد که بودن با او چگونه بود.تا خاطرات رقصیدن با دیمن در رویا و

بازوان او به دور خود را ، دور کند : " زمزمه کرد " نیاز دارم که دوباره با هم باشیم."

استیفن همچنان رویش را برگردانده بود و سرش را تکان می داد.

الینا زمزمه کرد : " باشه " اما ترس و وحشتی را ،با شکست خود تا مغز استخوانش

حس کرد.بیشتر ترس به خاطر استیفن بود که بودن قدرت هایش آسیب پذیر بود.آن قدر

آسیب پذیر که ممکن بود از شهروندان عادی فلز چرچ نیز صدمه ببیند.اما مقداری از آن

هم به خاطر خودش بود.

فصل دوازدهم..

زمانی که الینا دستش را به سمت یک قوطی در قفسه ی مغازه برد.صدایی گفت: " سس

کرانبری ، الان؟ "

الینا بالا را نگاه کرد" سلان مت .آره.می دونی که خاله جودیت دوست داره یکشنبه ی

قبل از روز شکرگزاری یک بار برنامه رو اجرا کنه .اگه تمرین کنه احتمالش کمتره که

سوتی فجیعی بده."

" مثل اینکه تا پانزده دقیقه مونده به شام ، سس کرانبری رو بخره؟ "

الینا گفت : " پنج دقیقه مونده به شام! به ساعتش اشاره کرد و مت خندید .صدای خنده

اش دلنشین بود و صوتی بود که الینا به مدت زیای نشیده بود..الینا به سمت صف راه

افتاد تا حسابش را پرداخت کند .اما وقتی پول خریدش را پرداخت ،مردد ماند و به عقب

نگاه کرد .

مت کنار قفسه مجله ها ایستاده بود و ظاهرا جذب آنها شده بود .اما چیزی در نحوه ی

گرفتن بازوانش وجود داشت که باعث شد الینا به طرفش برود.

انگشتش را به به مجله او زد و گفت : " تو برای شام چه برنامه ای داری ؟ " وقتی او

مشکوکانه بیرون مغازه را نگاه کرد ،الینا اضافه کرد : " بانی توی ماشین منتظره .اون

میاد بجز بانی ، فقط خونواده هستن. و رابرت مسلما .تا حالا باید رسیده باشه ." منظور

الینا این بود که استیفن نمی آید.هنوز دقیق نمی دانست که این روزها اوضاع بین مت و

استیفن چگونه بود.حداقل با هم صحبت می کردند.

" امشب خودم باید حواسم به خودم باشه .مامانم خیلی حال و حوصله نداره ." اما بعد

انگار بخواهد بحث را عوض کند ادامه داد : " مردیث کجاست ؟ "

الینا گفت : " با خانوادشه.دیدن بستگان یا همچین چیزایی. " الینا مبهم جواب داد چون

مردیث خودش مبهم بود. به ندرت درباره ی خانواده اش صحبت می کرد.

" خوب چی فکر می کنی ؟ می خوای به دست پخت خاله جودیت شانسی بدی ؟ "

" برای احترام به گذشته ها ؟ "

الینا پس از لحظه ای تردید گفت : " به احترام دوستای قدیمی . " و به او لبخند زد.

مت چشمانش را بهم زد و سمت دیگری را نگاه کرد.

با صدای زمزمه گونه عجیبی گفت : " چه جوری می تونم همچین دعوتی رو رد کنم؟ "

اما زمانی که مجله را سر جایش گذاشت و دنبال الینا آمد ، او هم لبخند می زد.

بانی با سر خوشی با او سلام و احوالپرسی کرد و زمانی که به خانه رسید خاله جودیت

از اینکه او به آشپزخانه وارد شد، خوشحال به نظر می رسید.

در حالیکه کیسه خرید را از الینا می گرفت،گفت: " شام تقریبا حاظره.رابرت چند لحظه

قبل رسید.چرا مستقیم نمیرین به اتاق غذا خوری؟ اوه الینا یه صنذلی هم ببر.با مت

میشیم هفت نفر."

الینا متحیرانه گفت : " خاله جودیت،شش نفر! شما و رابرت ، من و مارگارت ، مت و

بانی."

" آره عزیزم .اما رابرت هم یه مهمون آورده .الان نشستن سر میز."

الینا همزمان با گام برداشتن به درون اتاق غذاخوری ، این کلمات را ثبت کرد اما قبل از

اینکه ذهنش بتواند نسبت به آن ها واکنشی نشان دهد ،لحظه ای تاخیر وجود داشت.با

این وجود می دانست .با قدم برداشتن از میان در اتاق ، به نوعی می دانست که چه در

انتظارش است.

رابرت آنجا استاده بود و با بطری شراب سفیدی ور می رفت و به نظر سرحال می آمد و

دور از تزئینات پاییزی و شمع های بلند وسط میز،دیمن نشسته بود.

زمانی که بانی از پشت به او برخورد کرد ،تازه الینا متوجه شد که از حرکت کردنباز

ایستاده است.پاهایش را مجبور به ادمه کرد.ذهنش به آن اندازه فرمانبردار نبود و منجمد

باقی ماند.

رابرت گفت : " آه الینا ! "و یک دستش را پیش آورد و رو به دیمن گفت : " این

الیناست .دختری که درباره اش برات می گفتم.الینا ایشون دیمن ... آه ... "

دیمن گفت : " اسمیت "

" اوه ، آره .دانشجوی ویلیام مری ، دانشگاه منه و بیرون از داروخانه بهشون

برخوردم.از اونجایی که دنبال جایی برای غذا خوردن می گشت .دعوتش کردم بیاد اینجا

برای یه شام خونگی.دیمن این ها از دوستان الینا هستن.مت و بانی. "

مت گفت : " سلام " بانی فقط خیره نگاه کرد و سپس چشمان درشتش را به سمت الینا

چرخاند.

الینا سعی می کرد خودش را جمع و جور کند.نمی دانست جیغ بکشد و از اتاق فرار کند

یا لیوان شرابی که رابرت می ریخت را به صورت دیمن پرتاب کند.در آن لحظه بیش

اندازه عصبانی بود تا اینکه ترسیده باشد.

مت به اتاق نشیمن رفت تا صندلی بیاورد .پذیرش عادی دیمن از جانب مت ،الینا را

تعجب زده کرده بود اما بعد متوجه شد که او در مهمانی آلاریک حضور نداشت .نمی

دانست بین استیفن و آن پسر دانشجو چه اتفاقی افتاه بود.

در عوض بانی آماده یک حمله عصبی بود.ملتمسانه به الینا چشم دوخته بود.دیمن از

جای خود بلند شد و صندلی را برای او عقب کشید.

قبل از آنکه الینا بتواند جوابی پیدا کند صدای بلند و بچگانه مارگاریت را از راهرو را

شنید: " مت می خوای بچه گربم را ببینی ؟ خاله جودیت می گه می تونم نگهش دارم.

می خوام گلوله برفی صداش کنم.""

الینا چرخید .ایده ای در ذهنش جرقه زد.

مت با مهربانی گفت : " چه خوشگله " و بر روی موجود کوچک سفید و پشمالوی

درون آغوش مارگارت خم شده بود.مت از جا پرید وقتی که الینا ناگهانی بچه گربه را

درست از چند سانتی متری دماغ او قاپید.

الینا گفت : " مارگارت بیا.بذار گربه ات رو به دوست رابرت نشون بدیم . " و بقچه ی

پف کرده را به سمت صورت دیمن انداخت.

غوغایی به پا شد .گلوله برفی که موهایش سیخ شده بودنددو برابر اندازه واقعی خودش

شده بود.از خودش صدایی شبیه چکیدن قطره آب بر ماهیتابه ی داغ شده،در آورد.سپس

همچون گردباد غرانی بود و آب دهانش را بیرون می انداخت و ر الینا چنگ می زد و به

دیمن ضربه میزد و قبل از اینکه از اتاق بیرون بزند به در و دیوار برخورد کرد.

برای لحظه ای الینا با رضایت دید که چشمان به سیاهی شب دیمن از حالت عادی اندکی

بزرگتر شده بودند.سپس پلک هایش به سستی بسته شدند و دوباره آنها را پوشاندند.الینا

چرخید تا با واکنش دیگر ساکنان اتاق روبرو شود.

مارگارت دهانش را برای سر دادن ناله باز کرده بود .رابرت سعی می کرد از این اتفاق

پیش گیری کند و او را به بیرون هل می داد تا دنبال گربه اش برود.بانی به دیوار چسبیده

بود و نا امید به نظر می آمدومت و خاله جودیت که تازه از آشپزخانه آمده بود،وحشت

زذه بودند.

الینا به دیمن گفت : " فکر کنم تو با حیوان ها خوب کنار نمیای. " و بر جای خود سر

میز نشست.با سر به بانی اشاره کرد و او با اکراه از دیوار فاصله گرفت و سریع به

سمت صندلیش رفت.قبل از آنکه دیمن بتواند دوباره آن را لمس کند.چشمان قهوه ای

بانی را دنبال کردندتا زمانی که او به نوبت خود نشست.

پس از چند دقیقه رابرت با مارگارت که لکه های اشک بر صورتش بود دوباره ظاهر شد

و عبوسانه به الینا اخم کرد.مت در سکوت صندلی خود را جلو کشید، هر چند ابروانش

را بالا انداخته به صورتی که در موهایش مخفی شده بودند.

هنگامی که خاله جودیت رسید و شام آغاز شد،الینا بالا و پایین میز را از نظر گذراند .

غبار درخشانی به نظر بر همه چیز سایه انداخته بود و او احساسی غیر واقعی داشت

اما صحنه به تنهایی به طرز غیر قابل باوری بی خطر و سالم به نظر می رسید همانند

یک پیام بازرگانی . با خود فکر کرد : " خانواده معمولی تو که دور میز نشستن و

بوقلمون می خورن.یک خاله ی مجرد اندکی سراسیمه که نگرانه مبادا نخود فرنگی

های خمیر شده یا رول ها سوخته باشن.یک مرد راحت و آسوده که به زودی شوهر

خاله می شه ، یک خواهر زاده نوجوون مو طلایی و خواهر کوچولوی با موهای به هم

ریخته اش.یک پسر همسایه ی چشم آبی.یک دوست سرحال و یک خون آشام جذاب که

سیب زمینی شیرین شده را سر میز دست به دست می کند. یک خونواده آمریکایی

نمونه."

بانی نیمه ی اول شام را صرف تلگراف های پیام " چی کار کنم ؟ " به وسیله چشمانش

به الینا ،کرد.اما وقتی همه ی آن چه الینا در جواب تلگراف می زد " هیچی " بود،

ظاهرا تصمیم گرفت خود را به تقدریش واگذار کند و شروع به خوردن کند.

الینا اصلا نمی دانست چه کند.این گونه به تله افتادن ، توهین بود.تحقیر آمیز بود و دیمن

این را می دانست.هر چند خاله جودیت و رابرت را با تعریف هایی از شام و گفت و گو

درباره ی مری و ویلیام ،خیره نگه داشته بود.حتی مارگارت اکنون به او لبخند می زد و

به زودی بانی نیز تسلیم می شد.

خاله جودیت که گونه های لاغرش اندکی صورتی رنگ شده بودند به دیمن اطلاع داد : "

هفته ی دیگه فلز چرچ جشن روز موسسان را برگزار می کنه.خیلی خوب می شه اگه

برای اون بتونین برگردین. "

دیمن با مهربانی گفت : " خوشحال می شم . "

خاله جودیت راضی به نظر می آمد. " و امسال الینا نقش بزرگی توش داره.انتخاب شده

تا نماد فلز چزچ رو ارائه کنه. "

دیمن گفت : " باید بهش افتخار کنین ."

خاله جودیت گفت : " اوه معلومه .پس سعی می کنین که بیاین دیگه؟ "

الینا که دیوانه وار به یک رول کره می مالید به میان صحبتشان پرید : " یه خبرایی

درباره ویکی شنیدم.همون دختری که بهش حمله شد، یادتونه؟ " به دیمن نگاه کرد.

سکوت کوتاهی ایجاد شد.سپس دیمن گفت : " متاسفانه فکر کنم بشناسمش."

" اوه مطمئنم که می شناسی.تقریبا هم قد منه. چشم قهوه ای و موی قهوه ای روشن ...

به هر حال بدتر شده. "

خاله جودیت گفت : " اوه، خدایا . "

" آره ، ظاهرا دکترا نمی فهمن چی شده.حالش مدام بدتر می شه انگار حمله ها هنوز

ادامه داشته باشن. " الینا نگاهش را چهره ی دیمن نگاه داشته بود اما او فقط توجه

مودبانه ای از خود نشان می داد.الینا جمله اش را اینگونه تمام کرد : " بیشتر از این

چاشنی ها بردارین . " و کاسه را به سمت او راند .

" نه خیلی ممنون .هر چند از این باید بیشتر بردارم . " و قاشقی از سس کرانبری

منجمد شده را بالای یکی از شمع ها گرفت تا نور بر آن بتابد . " رنگش خیلی آزار

دهنده است ! "

بانی مانند دیگر افراد سر میز ، زمانی که دیمن این کار را کرد ، بالا را نگاه کرد .اما

الینا متوجه شد که دوباره به پایین نگاه نکرد.همچنان خیره بر شعله ی رقصان باقی ماند

و آهسته صورتش عاری از هر گونه احساسی شد .

الینا سوزش ناشی از درک در دست و پای خود حس کرد.اوه نه !این نگاه را قبلا هم دیده

بود.سعی کرد توجه بانی را جلب کند اما دختر دیگر به نظر نمی آمد که جز شمع ،چیزی

دیگری نمی بیند.

خاله جودیت برای دیمن تعریف می کرد: " و بعد دانش آموزان ابتدایی رژه ای میرن

درباره تاریخ شهر.اما مراسم پایانی به وسیله دانش آموزان بزرگتر انجام میشه. الینا

چند تا از سال آخری ها امسال مطلب می خونن؟ "

" فقط سه تا از ماها . " الینا مجبور بود که سرش را برگرداند و به خاله اش جواب

بدهد و در همان زمانی که به چهره ی خندان خاله اش نگاه می کرد، آن صدا را شنید.

" مرگ "

خاله جودیت بریده بریده نفس می کشید .رابرت با چنگالش در هوا ،متوقف شده بود.الینا

به شدت و کاملا ناامیدانه آرزو می کرد مردیث آن جا می بود.

صدا دوباره گفت : " مرگ. مرگ در این خانه است."

الینا گرداگرد میز را نگاه کرد و دید که کسی نیست که کمکش کند.همه ی آنها بی حرکت

به بانی خیره شده بودند.مانند اشخاصی درون یک عکس.

خود بانی به شعله ی شمع خیره مانده بود .چهره اش بی احساس و چشمانش گرد شده

بود.همانند قبلا که این صدا از طریق او صحبت کرده بود.اکنون آن چشمان نامرئی به

سمت اینا چرخیدند و صدا گفت : " مرگ تو .الینا مرگ منتظرته . اون ..."

به نظر می رسید که بانی داشت خفه می شد .سپس به جلو متمایل شد .تقریبا در بشقابش

فرود آمد.

برای یک ثانیه ،همه فلج شدند و سپس به جنب و جوش در آمدند.رابرت از جا پرید و

شانه های بانی را گرفت و او را از جا بلند کرد.رنگ بانی سفید و کبود شده بود.

چشمانش بسته بودند.خاله جودیت هراسان اطرافش می پلکید و با دستمال مرطوبی به

صورتش می زد. دیمن چشمانش را تنگ کرده بود و متفکرانه تماشا می کرد.

" حالش خوبه " رابرت با آرامشی آشکار به بالا نگاه کرد . " گمون کنم ضعف کرده .

باید یه جور حمله هیستریک بوده باشه. " اما الینا ا زمانی که بانی چشمان بی حالش را

یاز نکرد و آز آن ها نپرسید که به چه خیره شده اند، نفس نکشید.

این اتفاق پایان تاثیر گذاری برای شام بود .رابت اصرار داشت که باید بانی را در همان

موقع به خانه برسانند و در هیاهویی که به دنبال آن راه افتاد ، الینا فرصت کرد تا با

دیمن زمزمه وار صحبتی داشته باشد.

" از این جا برو ! "

او ابروانش را بالا برد : " چی ! "

" گفتم گم شو . الان! برو.یا من بهشون می گم که تو قاتلی. "

دیمن ملامت بار گفت : " فکر نمی کنی که یه مهمون لایق یه ذره ملاحظه ی بیشتر

باشه ؟ " اما دیمن با دیدن حالت الینا ، شانه بالا انداخت و لبخند زد.

با صدای بلند به خاله جودیت که با پتویی به سمت ماشین می رفت ، گفت : " خیلی

ممنون که منو برای شام نگه داشتین .امیدوارم بتونم روزی لطفتون رو جبران کنم. " و

رو با الینا ادامه داد : " می بینمت. "

زمانی که رابرت با مت محزون و بانی خواب آلود به راه افتاد، الینا با خود فکر کرد: "

اینکه کاملا واضحه ! "

گفت : " نمی دونم این دخترا چه شون شده .اول ویکی ،حالا هم بانی ... الین هم که این

اواخر خودش نیست ... "

زمانی که خاله جودیت صحبت می کرد و مارگارت به دنبال گلوله برفی گمشده می گشت

،الینا به جنب و جوش افتاده بود.

باید به استیفن زنگ می زد .این تنها چیزی بود که به ذهنش می رسید .نگران بانی نبود.

دفعات پیش که چنین اتفاقاتی افتاده بود ، به نظر نمی آمد که صدمه ی دائمی ایجاد کرده

باشد و دیمن آن شب کارهای بهتری داشت که انجام دهد تا اینکه بخواهد دوستان الینا را

آزار دهد.

او به آنجا بر می گشت تا جواب لطفی که در حق الینا کرده بود .الینا بدون تردید می

دانست که معنای سخنان آخر او همین بود . و این به معنای آن بود که می بایست به

استیفن همه چیز را بگوید زیرا امشب بهش احتیاج داشت .به حمایت او احتیاج داشت.

فقط، استیفن چه کار می توانست بکند ؟ علی رغم همه خواهش ها و بحث های هفته

پیش ،استیفن قبول نکرده بود که از خون او تغذیه کند.اصرار داشت که قدرت هایش

بدون آن ، بر می گشتند اما الینا می دانست که او در حال حاضر هنوز آسیب پذیر بود .

حتی اگر استیفن آنجا بود آیا می توانست دیمن را متوقف کند؟ می توانست بدون آنکه

خودش را به کشتن بدهد ،این کار را بکند؟

خانه بانی امن نبود و مردیث هم که رفته بود .هیچ کس نبود که به او کمک کند.به

هیچکس نمی توانست اعتماد کند .اما فکر این که این جا تنها انتظار بکشد در حالیکه

می دانست دیمن بر خواهد گشت ،غیر قابل تحمل بود.

شنبد که خاله جودیت گوشی را سر جایش گذاشت .بی اراده به سمت آشپزخانه راه افتاد

.شماره تلفن استیفن در ذهنش رژه می رفت.سپس ایستاد و آرام چرخید تا اتاق نشیمن

را که تازه ترک کرده بود ،از نظر بگذراند.

به کف اتاق، پنجره های سقف و شومینه مجلل که به زیبایی بر رویش حکاکی شده بود

،نگاه کرد.این اتاق بخشی از خانه اصلی بود .خانه ای که تقریبا به طور کامل در جنگ

داخلی سوخته بود.اتاق خواب خودش دقیقا بالا آن قرار داشت.

نور درخشانی شروع به درخشیدن کرد.الینا به سقف نگاه کرد ،به جایی که به اتاق

غذاخوری مدرن تر متصل می شد.سپس به سمت پله ها دوید.قلبش به سرعت می زد."

خاله جودیت ؟ " خاله اش در راه پله ایستاد . " خاله جودیت ، یه چیزی رو بهم بگو .

دیمن به اتاق نشیمن رفت؟ "

خاله جودیت با گیجی پلک هایش را به هم زد : " چی ! "

" رابرت،دیمن رو با خودش به اتاق نشیمن برد؟ خاله جودیت خواهش می کنم فکر کن !

من باید بدونم. "

" چرا ، نه فکر نکنم.نه. نرفت.اومدن داخل و مستقیم رفتن به اتاق غذا خوری.الینا ،

اصلا واسه چی .. ؟ " این جمله ناتمام باقی ماند از آن جا که الینا بدن اراده ،دست

هایش را بدور او انداخت و در آغوشش گرفت.

الینا گفت: " ببخشید خاله جودیت ، من فقط خیلی خوشحالم " الینا خندان برگشت تا از

پله ها پایین برود.

" خوب خوشحالم که کسی هم هست که با اون وضعی که شام صرف شد خوشحال

باشه،هر چند اون پسر نازنین،دیمن به نظر خوش می گذروند.می دونی الینا به نظر یه

جورایی مجذوب تو شده بود با وجود شیوه ای که تو رفتار کردی!"

الینا برگشت: " خوب "

خوب گفتم شاید خوب باشه یه شانس بهش بدی.همین به نظرم خیلی دلنشینه .از نوع

مردهای جوونی که دوست دارم این اطراف ببینم. "

الینا برای یک ثانیه چشمانش را گرداند سپس آب دهانش را قورت داد تا جلوی خنده

عصبی اش را بگیرد.خاله اش پیشنهاد می داد که دیمن را به جای استیفن انتخاب کند ...

زیرا دیمن بی خطر بود.از آن مردهای جوان دلنشینی که هر خاله ای خوشش می آمد .

بریده بریده نفس می کشید.شروع کرد : " خاله جودیت .. " اما بعد متوجه شد که بی

فایده بود . بی صدا سرش را تکان داد و دستانش را بهنشانه شکست بالا برد و خاله اش

را تماشا کرد که از پله ها بالا رفت.

معمولا الینا در اتاق خوابش را موقع خوابیدن می بست اما امشب آن را باز گذاشته بود

و به راهروی تاریک زل زده بود.هر از چند گاهی به اعداد روشن روی ساعت که بر

روی میز کنار تختش قرار داشت نگاه می کرد.

امکان نداشت خوابش برد .با گذر آهسته ی دقیقه ها آرزو می کرد که کاش می توانست

.زمان با آهستگی رنج آوری پیش می رفت .ساعت یازده ... یازده و سی دقیقه ... نیمه

شب ... یک.یک و نیم . دو.

در ساعت دو و ده دقیقه صدایی را شنید.

همچنان که بر تختش دراز کشیده بود،به نجوای آهسته ای که از طبقه پایین شنیده می

شد گوش فرار داد.می دانست که اگر دیمن بخواهد داخل شود،یک راهی پیدا می کند.اگر

این اندازه مصمم بود،هیچ قفلی جلودارش نبود.

آهنگ رویایی اش در خانه بانی ،در ذهنش طنین انداخت .صدای مشتی یادداشت نقره فام

و محزون.احساس غریی را در وجودش بیدار کرد.تقریبا در حال گیجی یا شاید خواب بلند

شد و در آستانه در اتاق ایستاد.

راهرو تاریک بود اما چشمان الینا زمان زیادی در اختیار داشت تا به آن عادت کند.می

توانست هیولای تیره تر ببیند که راه خود را به بالای پله ها باز می کرد .وقتی به آخرین

پله رسید،الینا نور ضعیف لبخند سریع و مرگبارش را دید.

الینا بدون آنکه لبخند بزند ، منتظر ماند .تا زمانی که دیمن به او رسید و رو در روی

ایستاد .تنها تخته چوبی کف اتاق بینشان فاصله انداخته بودوسکوت مطلق در خانه حکم

فرما بود.آن طرف راهرو مارگارت خوابیده بود.در انتهای آن ،خاله جودیت ،در رویا فرو

رفته بود.بی خبر از آنچه در بیرون اتاقش در جریان بود.

دیمن چیزی نگفت اما به نگاه می کرد .چشمانش بر لباس خواب بلند و سفید الینا ،الینا با

یقه ی بلند و تورمانندش بود.الینا آن را انتخاب کرده بود از آن جهت که مودبانه ترین

لباسی بود که داشت اما بدیهی بود که در نظر دیمن جذاب و فریبنده آمده است.الینا

خودش را مجبور کرد که بی صدا بایستد اما دهانش خشک شده بود و قلبش به کندی می

زد.اکنون زانش رسیده بود.تا دقیقه ای دیگر می فهمید.

به عقب قدم برداشت بدونه آنکه کلمه ای بگوبد یا اشاره ی دعوت مانندی بکند .درگاه را

خالی گذاشت .شعله کوچکی را در چشمان بی انتهای او دید و آمدن مشتاقانه اش به

سمت خود را تماشا کرد .و دید که متوقف شد.

دقیقا بیرون اتاق او ایستاده و به وضوح مبهوت مانده بود.دوباره سعی کرد که به داخل

گام بردارد اما نتوانست .به نظر چیزی از جلوتر آمدنش جلوگیری می کرد . در چهره اش

تعجب و سرگشتگی و سپس به خشم تبدیل شد.به بالا نگاه کرد .نگاهش را بر سر در

دوخت و دو طرف سقف در آستانه ی در بازرسی کرد.آنگاه که درک کامل به او ضربه

وارد کرد ،لبانش از دندان هایش کنار رفت و همچون حیوانی غرید.

الینا که در سمت خودش ر پناه بود،به نرمی خندید.جواب داده بود.

به او گفت: " اتاق من و اتاق نشیمن تنها چیزی هستن که از خونه ی قدیمی باقی مونده

. ومسلما اون یک محل سکونت متفاوت بوده.جایی که بهش دعوت نشدی و هیچ وقت

هم نخواهی شد! " قفسه سینه دیمن از شدت خشم به سنگینی بالا و پایین می رفت.

سوراخ بینی اش گشا شده و نگاهش وحشی بود.امواج غضب از او ساطع می شد .به

نظر می آمد که می خواست دیوارها را با دستانش که از خشم بهم گره شده بود، فرو

بپاشاند.

پیروزی و آرامش ،الینا را بی احتیاط کرد . گفت: بهتره حالا بری.اینجا چیزی برای تو

نیست. "

آن چشمان تهدید کننده ،یک لحظه دیگر به چشمان النا دوخته شد و سپس دیمن چرخید .

اما به سمت راه پله نرفت .درعوض یک قدم به سمت دیگر راهرو برداشت و دستش را

بر در اتاق مارگارت گذاشت.

الینا قبل از آنکه بداند چه می کند،راه افتاد.در آستاه در ایستاد.به سختی نفس می کشید.

دیمن سرش را چرخاند و لبخند کند و سنگدلانه ای را به او زد .دستگیره را به آهستگی

و بدون تگاه کردن به آن چرخاند.چشمانش،همچون استخری از آبنوس مایع،بر الینا

باقی ماند.

گفت: " انتخاب با تو. "

الینا کاملابی حرکت ایستاده بود.حس می کرد که درونش زمستان شده است.مارگارت

فقط یک بچه بود.دیمن نمی توانست جدی باشد.هیچ کس نمی توانست آن اندازه هیولا

باشد که به یک بچه چهار ساله آسیب برساند.

اما در چهره دیمن هیچ نشانی از ملایمت و دلسوزی وجود نداشت او یک شکارچی

بود.یک قاتل و ضعیفان شکار او بودند.غرش وحشتناک و حیوانی که سیمای زیباب او

را تغییر داده بود،به یاد آورد و فهمید که هیچ وقت نمی تواند مارگارت را با او تها

بگذارد.

همه چیز بر دور آهسته اتفاق افتاد .النا دست دبمن را بر دستگیره دید: آن چشمان بی

رحم را دید.او از درگاه خارج شد و تنها مکان امنی را که می شناخت ترک کرد.

بانی گفته بود که مرگ در خانه است. و اکنون الینا می رفت تا با میل و اراده ی خودش

با مرگ رو برو شود.سرش را خم کرد تا اشک های درمانده اش را مخفی کند.تمام شده

بود.دیمن برنده شده بود.

به بالا نگاه نکرد که پیش آمده دیمن را ببیند. اما حس کرد که هوای اطرافش به حرکت

در آمد و او را به لرزه در آورد . و آن گاه او در آغوش سیاه بی انتها و نرمی بود که

همچون بال های بزرگ پرنده ای دورش پیچیده شد.

فصل سیزدهم...

الینا تکانی خورد سپس پلک های سنگینش را باز کرد . نور بر کناره های پرده می تابید

. متوجه شد که تکان خوردن برایش دشوار است بنابراین همان جا بر تختش دراز کشید

و سعی کرد اتفاق های دیشب را بهم وصل کند .

دیمن . دیمن به این جا آمده و مارگاریت را تهدید کرده بود . به همین دلیل الینا به طرف

او رفته بود . او پیروز شد .

اما چرا دیمن کار را تمام نکرده بود ؟ الینا در حالیکه می دانست چه چیزی پیدا خواهد

کرد ، دست بی حالش را بالا آورد تا کنار گردنش را لمس کند .

بله ، درست آن جا بودند . دو سوراخ کوچک که نسبت به فشار حساس بودند .

اما با این وجود الینا زنده بود . دیمن تصمیم خود را عملی نکرده بود . چرا ؟

خاطراتش از این چند ساعت اخیر مغشوش و نا مشخص بودند . تنها بخش هایی واضح

بود . چشمان دیمن که از بالا به او نگاه می کردند و تمام دنیایش را در بر می گرفتند .

سوزش شدیدی در گردنش و بعد ، دیمن که پیراهنش را باز می کرد و خون دیمن که از

بریدگی کوچکی در گردنش جاری شد .

سپس او مجبورش کرده بود که از خونش بنوشد . اگر اجبار کلمه ی مناسبی باشد . الینا

، هیچ گونه مقاومت یا حس بدی را به یاد نمی آورد . در آن لحظه ، خودش هم آن را می

خواست .

اما الان نمرده بود یا حتی حس ضعف شدیدی هم نداشت. دیمن او را به خون آشام تبدیل

نکرده بود . و این چیزی بود که الینا نمی فهمید .

به خود یاد آوری کرد : " اون وجدان نداره و به هیچ اخلاقیاتی پایبند نیست . پس قطعا

شفقت و بخشش نبوده که متوقفش کرده . احتمالا فقط می خواد بازی رو کش بده . قبل از

اینکه بکشدت ، بیشتر زجرت بده . یا شایدم می خواد مثله ویکی بشی . یک پات در

دنیای سایه ها باشه و اون یکی توی روشنایی . این جوری ، کم کم دیوونه بشی . "

یک چیز مشخص بود . الینا فریب این را نمی خورد که از جانب دیمن ، لطفی بوده باشد .

یا اینکه جز خودش به کسی دیگر اهمیت دهد .

پتو را عقب زد و از تخت بلند شد . می توانست صدای راه رفتن خاله جودیت در راهرو

را بشنود . دوشنبه صبح بود و باید برای رفتن به مدرسه آماده می شد .

**********

بیست و هفتم نوامبر ، چهارشنبه

خاطرات عزیز :

فایده ای نداره تظاهر کنم که نمی ترسم ، چون می ترسم . فردا روز شکرگزاری هست و

دو روز بعدش ، روز موسسان . و من هنوز راهی پیدا نکردم که کرولاین و تایلر رو

متوقف کنم.

نمی دونم چه کار کنم . اگه نتونم دفتر خاطراتم رو از کرولاین پس بگیرم ، جلوی همه

می خوندش . فرصت خیلی مناسبی داره .

اون یکی از سه دانش آموز ارشدی هست که برای خوندن شعر در مراسم پایانی انتخاب

شدن . هیئت مدیره ی مدرسه انتخابش کردن که باید اضافه کنم بابای تایلر یکی از

اعضاشونه ! در این فکرم که وقتی همه ی این چیزا تموم بشه ، چه حسی داره ؟

اما چه فرقی می کنه ؟ وقتی همه ی این ماجراها تموم بشه من دیگه قادر به اهمیت

دادن نخواهم بود مگه اینکه یه نقشه ای بتونم بکشم . وگرنه استیفن خواهد رفت .

به وسیله ی شهروندان خوب فلز چرچ از شهر رانده میشه . یا اگه بعضی از قدرت

هاشو به دست نیاره ، کشته میشه . اگه اون بمیره ، منم میمیرم . به همین سادگی .

که به این معنیه که من باید یه راهی برای پس گرفتن دفتر خاطرات پیدا کنم . مجبورم .

اما نمی تونم.

می دونم منتظری که اینو بگم . یه راهی برای پس گرفتنش هست . راه دیمن . تنها کاری

که باید بکنم ، اینه که با قیمتش موافقت کنم.

اما نمی دونی چقدر این منو می ترسونه . نه فقط به این خاطر که دیمن منو می ترسونه

. بلکه از این می ترسم که اگه بار دیگه من و دیمن با هم باشیم چه پیش خواهد آمد. از

آن چه سر من میاد می ترسم ... و آنچه بین من واستیفن پیش میاد .

دیگه نمی تونم راجع بهش صحبت کنم . خیلی ناراحت کننده است . خیلی احساس گیجی،

گمگشتگی و تنهایی می کنم . هیچ کس نیس که بهش رو بیارم یا باهاش صحبت کنم.

کسی که شاید بتونه درکم کنه .

چی کار کنم ؟!

بیست و هشتم نوامبر ، پنجشنبه ساعت یازده و نیم شب

خاطرات عزیز

اوضاع امروز واضح تره . شاید به این دلیل که تصمیمی گرفتم . تصمیمی که منو می

ترسونه اما بهتر از تنها راه دیگه ای که می تونم بهش فکر کنم ، هست.

می خوام همه چیز رو به استیفن بگم . تنها کاریه که الان می تونم بکنم . شنبه ، روز

موسسانه و من نتونستم هیچ برنامه ای بریزم . اما شاید استیفن بتونه . اگه متوجه بشه

که شرایط چقدر بده ! فردا برای گذراندن روز میرم به پانسیون و وقتی برسم اونجا همه

ی آن چه که باید از اول بهش می گفتم را تعریف می کنم .

همه چیز . همین طور راجع به دیمن !

نمی دونم چی خواهد گفت . مدام چهره اش رو توی خوابم به یاد میارم . طوری که نگاهم

کرد . با آن تلخی و خشم ! انگار که اصلا منو دوست نداشت . اگه فردا اون جوری به

من نگاه کنه ...اوه ، می ترسم ! دلم زیر و رو میشه . به سختی می تونم به شام شکر

گزاری حتی دست بزنم . نمی تونم بی حرکت هم بشینم .

احساس می کنم به هزار تیکه تبدیل میشم . امشب خوابم ببره ؟ ها ها ها .

خواهش می کنم کاری کن استیفن درک کنه . کاری کن منو ببخشه .

مضحک ترین قسمتش اینه که من می خواستم برای اون به شخص بهتری تبدیل بشم

. می خواستم لایق عشقش باشم . استیفن یه سری عقایدی داره ، راجع به شرافت و

اینکه چی درسته و چی غلط . و حالا ، اگه بفهمه که چطور بهش دروغ می گفتم ، در

موردم چه فکری می کنه ؟ آیا باور می کنه که فقط می خواستم ازش محافظت کنم ؟

اصلا ، آیا دوباره به من اعتماد می کنه ؟

فردا می فهمم . اوه خدایا ! کاشکی الان گذشته بود . نمی دونم چه جوری تا اون موقع

زنده می مونم !

**********

الینا از خانه بیرون خزید بدون آنکه به خاله جودیت بگوید که کجا می رود .

از دروغ گفتن خسته شده بود اما نمی خواست با گفتن اینکه به پیش استیفن می رود ،

دوباره هیاهویی به راه بیاندازد .

از وقتی دیمن برای شام آمده بود ، خاله جودیت در هر مکالمه ای اشاره های ظریف و

گاهی نه چندان ظریفی می کرد و راجع به او می گفت . رابرت هم تقریبا به همان بدی

بود . الینا گاهی فکر می کرد که او است که خاله جودیت را تحریک می کند .

از روی خستگی به زنگ در پانسیون تکیه داد . خانم فلاورز این روز ها کجا بود ؟ وقتی

سرانجام در باز شد ، استیفن پشت آن بود .

استیفن برای هوای آزاد لباس پوشیده بود و یقه ی ژاکتش را تا بالا بسته بود .

گفت : " فکر کردم خوب میشه بریم پیاده روی . "

الینا راسخانه گفت : " نه . " نمی توانست ترتیب یک لبخند واقعی را برای او بدهد به

همین دلیل دست از تلاش برداشت .

گفت : " استیفن ، بیا بریم بالا ، باشه ؟ چیزی هست که باید در موردش با هم صحبت

کنیم . "

او لحظه ای با تعجب به الینا نگاه کرد . احتمالا در چهره اش چیزی وجود داشت زیرا

حالت استیفن به تدریج خاموش و تیره شد .

نفس عمیقی کشید و سرش را تکان داد . بدون کلمه ای ، برگشت و به سمت اتاقش به

راه افتاد .

مسلما صندوق ها ، کمدها و قفسه های کتاب مدت زیادی بود که سر جای خود ، مرتب

قرار گرفته بودند اما الینا حس می کرد که اولین بار است که دقیقا متوجه این مسئله

شده است . به دلیلی ، اولین شبی را که این جا آمده بود ، به یاد آورد . زمانی که استیفن

او را از آغوش چندش آور تایلر نجات داده بود . چشمانش بر اشیا روی کمد حرکت کرد .

سکه ی طلای فلورین قرن پانزدهمی ، خنجر عاجی و صندوقچه ی فلزی کوچک که

درپوشی لولایی داشت . در آن شب ، سعی کرده بود درش را باز کند اما استیفن در پوش

را محکم بر هم کوبیده بود .

الینا چرخید .

استیفن کنار پنجره ، با زمینه ی آسمان خاکستری و دلگیر ایستاده بود . هر روز این

هفته مه آلود و سرد بود و امروز هم از این قاعده مستثنی نبود . حالت استیفن هوای

بیرون را منعکس می کرد .

به آهستگی گفت : " خوب ، در باره ی چی باید حرف بزنیم ؟ "

این آخرین لحظه برای انتخاب بود و سپس الینا خود را مجبور به ادامه کرد. دستش را

بر صندوقچه ی کوچک فلزی کشید و بازش کرد . درون آن باریکه ای ابریشمی و زرد

رنگ بود که درخششی خاموش داشت . روبان موهای او . تابستان را به یادش آورد .

روزهای تابستان که اکنون به طرز غیر قابل باوری دور بودند . آن را برداشت و به

استیفن نشان داد .

گفت : " در باره ی این ! "

استیفن زمانی که او به صندوقچه دست زده بود ، قدمی به جلو آمده بود اما در این لحظه

گیج و غافلگیر به نظر می رسید .

- " درباره ی اون ؟ "

- " آره . چونکه استیفن ، من می دونستم که اونجا هست . خیلی وقت پیش پیداش کرده

بودم . یه روزی که برای چند دقیقه از اتاق رفتی .

نمی دونم چرا باید می فهمیدم چی داخله اون صندوقچه هست ولی نتونستم جلوی خودم

رو بگیرم . روبان رو پیدا کردم . و بعد ... " مکثی کرد و در برابر فشار احساسات

مقابله کرد : " بعد در باره اش توی دفترچه خاطراتم نوشتم . "

استیفن بیشتر و بیشتر سر در گم به نظر می آمد انگار که این اصلا آن چیزی نبود که

منتظرش بود . الینا به دنبال کلمات مناسب گشت .

- " من در موردش نوشتم چون فکر می کردم مدرک اینه که تو بهم اهمیت می دی . این

قدری که برش داری و نگهش داری . اصلا فکرشم نمی کردم که بتونه مدرک چیز دیگه

ای هم باشه . "

آن گاه ، ناگهان به سرعت به صحبت کردن ادامه داد . به استیفن درباره ی بردن دفتر

خاطراتش به خانه ی بانی و اینکه چگونه دزدیده شده بود ، گفت . درباره ی گرفتن

یادداشت ها و فهمیدن اینکه کرولاین کسی بوده که آن ها را می فرستاده ، برایش گفت

و سپس رویش را برگرداند و در حالیکه روبان ، که حال و هوای تابستان داشت ، را

دور انگشتان عصبی اش می پیچید ، به او در مورد نقشه ی تایلر و کرولاین گفت .

در آخر صدایش گرفت .

همچنان که نگاهش بر روبان بود ، زمزمه کرد : " از اون موقع خیلی وحشت زده

هستم . ترس از اینکه تو از دستم عصبانی بشی ، ترس از اینکه اونها چه کار می کنن .

خیلی می ترسم . استیفن ، سعی کردم که دفتر رو پس بگیرم . حتی رفتم خونه ی

کرولاین اما خیلی خوب مخفی اش کرده . من فکر کردم و فکر کردم اما هیچ راهی به

ذهنم نمیرسه که جلوی خوندن اونو بگیرم . " در آخر به استیفن نگاه کرد " متاسفم . "

استیفن گفت : " بایدم باشی ! " و با شدت عصبانیت خود ، الینا را از جا پراند . " باید

متاسف باشی که همچین چیزیو از من مخفی کردی . وقتی که می تونستم کمکت کنم .

الینا آخه چرا به من نگفتی ؟ "

- " چونکه همش تقصیر خودم بود . و من یه خوابی دیدم ... "

سعی کرد برایش توصیف کند که او در رویایش چگونه بود . تلخی و اتهامی که در

چشمانش بود . با ناچاری نتیجه گیری کرد : " فکر کنم که اگه واقعا اون طوری نگاهم

کنی ، بمیرم . "

اما حالت چهره ی استیفن حالا که به او نگاه می کرد ، ترکیبی از آسایش خاطر و

شگفتی بود . او هم زمزمه وار گفت : " پس که این طور ، این چیزیه که پریشونت کرده

بود . "

الینا دهانش را باز کرد اما او ادامه داد : " می دونستم یه چیزی اشتباهه . می دونستم

که چیزی رو مخفی می کنی . اما فکر کردم ... " سرش را تکان داد و لبخند کجی بر

لبانش نشست : " الان دیگه مهم نیست . نمی خواستم به خلوتت تجاوز کنم . نمی

خواستم حتی بپرسم . و در تمام این مدت تو نگران من بودی ! "

زبان الینا به سقف دهانش چسبیده بود . کلمات هم ظاهرا گیر کرده بودند . با خودش فکر

کرد که چیزهایی دیگری هم بود . اما نمی توانست آن ها را بگوید . نه وقتی که چشمان

استیفن این گونه به نظر می آمد . نه وقتی که تمام چهره اش این گونه روشن بود .

به سادگی و بدون ترحم گفت : " امروز ، وقتی گفتی که باید با هم حرف بزنیم ، فکر

کردم تصمیمت رو درباره ی من عوض کردی و در آن صورت من سرزنشت نمی کردم .

اما در عوض ... " دوباره سرش را تکان داد . گفت : " الینا . " و آنگاه الینا در آغوش

او بود .

بودن در آغوش او ، حس خوبی داشت . خیلی درست بود . الینا تا الان که مشکل از بین

رفته بود ، کاملا متوجه نشده بود که چقدر اوضاع بینشان وخیم بوده است . این همان

چیزی بود که به یاد داشت . همان حسی که آن شب با شکوه که برای اولین بار استیفن

در آغوشش گرفت ، داشت . تمامی شیرینی و لطافت دنیا ، بین آن ها در جریان بود .

الینا در خانه بود ، جایی که به آن تعلق داشت . جایی که برای همیشه به آن تعلق داشت

.

هر چیز دیگری فراموش شده بود .

همان گونه که در ابتدا حس می کرد ، الان نیز حس می کرد که می تواند افکار استیفن

را بخواند . آن ها به یکدیگر متصل شده بودند . قسمتی از وجود هم بودند . قلبشان با

ریتم یکسانی میزد .

تنها یک چیز برای کامل کردن آن لحظه لازم بود . الینا می دانست و موهایش را عقب

زد ، از پشت سر موهایش را کشید و از کناره ی گردنش دورشان کرد . و این دفعه ،

استیفن اعتراض یا مخالفتی نکرد . به جای رویگردانی ، از خود پذیرش عمیقی ساطع

می کرد و همچنین نیاز شدیدی .

احساس عشق ، اشتیاق و قدردانی الینا را در بر گرفت و با مسرت ناباورانه ای متوجه

شد که این ها احساسات استیفن بودند .

برای لحظه ای خود را از دریچه ی چشمان استیفن دید و دریافت که چه قدر استیفن به

او اهمیت می دهد . باید خیلی وحشتناک می شد اگر الینا نمی توانست جوابگوی

احساسات عمیق او باشد .

زمانی که دندان او در گلویش فرو رفت ، هیچ دردی حس نکرد . و حتی به ذهنش خطور

نکرد که ناخودآگاه سمت بی علامت گردنش را به او تقدیم کرده بود . هرچند که زخم

هایی که دیمن به جای گذاشته بود ، پیش از این التیام یافته بود .

زمانی که استیفن سعی کرد سرش را بالا بیاورد ، الینا به او چسبید . هر چند او تزلزل

ناپذیر بود و الینا در آخر مجبور شد که تسلیم شود . هم چنان که الینا را در آغوش گرفته

بود ، کورمال کورمال بر بالای کمد کوچک دنبال خنجر دسته عاجی گشت و با یک حرکت

سریع خون خود را به جریان در آورد .

وقتی زانوان الینا سست شدند ، استیفن او را بر تخت نشاند . و آن ها یکدیگر را در

آغوش گرفتند ، غافل از زمان یا هر چیز دیگری الینا حس می کرد که تنها استیفن و

خودش وجود داشتند .

استیفن به نرمی گفت : " دوستت دارم . "

در ابتدا ، در حال مطبوعی که غرق بود ، فقط کلمات را به سادگی پذیرفت . سپس با

لرزش شیرینی فهمید که او چه گفته است .

استیفن او را دوست داشت. همیشه این را می دانست اما استیفن پیش از این هیچ گاه

به زبان نیاورده بود .

الینا در جواب زمزمه کرد : " استیفن ، دوستت دارم . " زمانی که او تکان خورد و به

آرامی دور شد ، الینا تعجب کرد تا اینکه دید چه می کند .

دستش را بدرون ژاکت خود برده و زنجیری را که در تمام مدتی که الینا می شناختش بر

گردن خود می انداخت ، بیرون کشید . درون زنجیر انگشتر طلایی بود که به ظرافت

تراشیده و با سنگ لاجوردی تزیین شده بود .

انگشتر کترین . همان طور که الینا تماشا می کرد ، استیفن زنجیر را در آورد و گیره

اش را باز کرد و حلقه ی طلایی را جدا کرد .

گفت : " وقتی کترین مرد ، فکر می کردم که هیچ وقت دیگه نمی تونم عاشق کسی بشم

. با این وجود که می دونستم اون همینو ازم می خواد ، مطمئن بودم که امکان نداره

اتفاق بیفته . اما اشتباه می کردم . "

برای لحظه ای درنگ کرد و سپس ادامه داد : " حلقه رو نگه داشتم چون نشانه ای از

اون بود . تا بتونم در قلبم نگهش دارم . اما حالا دوست دارم نشان چیز دیگه ای باشه .

" دوباره درنگ کرد . به نظر می آمد که می ترسد با چشمان الینا روبرو شود . " با

توجه به وضعی که هست ، واقعا حقی ندارم که چنین چیزی رو بخوام . اما الینا ... "

دقایقی با خود کلنجار رفت و سپس تسلیم شد .

چشمانش بی صدا چشمان او را ملاقات کردند .

الینا نمی توانست صحبت کند . حتی نمی توانست نفس بکشد اما استیفن سکوت او را

اشتباه برداشت کرد . امید درون نگاهش جان داد و او رویش را گرداند .

گفت : " حق با توئه . اصلا امکان نداره . مشکلات خیلی زیادی سر راه هست ... به

خاطر من . به خاطر اونچه من هستم . هیچ کسی مثله تو نباید پابند شخصی من بشه .

من نباید حتی مطرحش می کردم ... "

الینا گفت : " استیفن ، استیفن اگه یه لحظه ساکت بشی ... "

- " ... پس فقط فراموش کن که من چیزی گفتم ... "

الینا گفت : " استیفن ! استیفن به من نگاه کن ! "

به کندی ، استیفن اطاعت کرد و به سمت او برگشت . به چشمان الینا نگاه کرد و تلخی و

سرزنش از چهره اش محو شد و با نگاهی جایگزین شد که باعث شد الینا دوباره نفسش

حبس شود . سپس ، همچنان به آهستگی ، استیفن دستی که الینا پیش آورده بود را

گرفت . حلقه را در حالیکه هر دو تماشا می کردند ، به درون انگشت او فرو برد .

کاملا اندازه بود انگار برای خودش ساخته شده باشد . طلا با شکوه در نور می درخشید

و سنگ لاجوردی ، پرتوی پر جنب و جوش آبی رنگ تیره ای را می پراکند مانند دریاچه

ی زلالی که توسط برف بکر و دست نخورده ای احاطه شده باشد .

الینا در حالیکه لرزش را در صدای خود می شنید ، گفت : " برای یه مدتی باید به عنوان

راز نگهش داریم . خاله جودیت سکته می کنه اگه بفهمه من قبل از اینکه فارغ

التحصیل بشم ، نامزد کردم . اما تابستون دیگه هیجده سالم تموم میشه و دیگه نمی تونه

جلومون رو بگیره . "

- " الینا ، مطمئنی این چیزیه که می خوای ؟ زندگی با من آسون نخواهد بود . من هر

چقدر هم که تلاش کنم همیشه با تو فرق می کنم . هر وقت خواستی تصمیمت رو عوض

کنی ... "

- " تا وقتی منو دوست داشته باشی ، من نظرمو عوض نمی کنم . "

استیفن دوباره او را در آغوش کشید و خرسندی و آرامش او را در بر گرفت. اما هنوز

ترسی وجود داشت که در هوشیاری به سراغش می آمد .

- " استیفن ، درباره ی فردا ... اگه کرولاین و تایلر نقشه شون رو عملی کنن دیگه مهم

نیس که من نظرمو عوض کنم یا نه . "

- " خوب پس کافیه مطمئن شیم که نمی تونن عملیش کنن . اگه بانی و مردیث کمکم

کنن فکر کنم بتونم راهی پیدا کنم که دفتر رو از کرولاین پس بگیرم . اما حتی اگه نتونم

، فرار نمی کنم الینا . می مونم و می جنگم . "

- " اما استیفن ، اونا بهت صدمه می زنن . نمی تونم اینو تحمل کنم . "

- " و من نمی تونم تو رو ترک کنم . این قسمت تصویب شده . بذار من نگران باقیش

باشم . یه راهی پیدا می کنم و اگه نتونستم ... خوب ، مهم نیس چی پیش بیاد . با تو می

مونم . با هم خواهیم بود . "

الینا تکرار کرد : " با هم خواهیم بود . " سرش را بر شانه ی او گذارد و خوشحال بود

که برای مدتی لازم نبود فکر کند و می توانست فقط در لحظه باشد .

شنبه ، بیست و نهم نوامبر

خاطرات عزیز

دیر وقته اما نتونستم بخوابم . به نظر میاد که به اندازه ای که عادت داشتم به خواب نیاز

ندارم . خوب فردا ، روز موعوده !

امشب با بانی و مردیث حرف زدیم . نقشه ی استیفن خیلی ساده است . قضیه از این

قراره که مهم نیس کرولاین کجا دفتر رو پنهان کرده ، فردا باید با خودش آن را بیاره .

اما قرائت های ما آخرین قسمت در برنامه هست و اون ابتدا باید در رژه و چیزای دیگه

شرکت کنه . باید در طول این مدت دفترچه رو جایی مخفی کنه . بنابراین اگه ما از لحظه

ای که خونه رو ترک می کنه تا وقتی میره روی سن مراقبش باشیم ، باید بفهمیم که کجا

می ذارتش . و از اونجایی که فکر نمی کنه ما حتی بهش مظنون باشیم حواسش به ما

نخواهد بود .

و اون موقع است که ما پسش می گیریم . دلیل اینکه این نقشه عملی میشه اینه که همه

در برنامه باید لباس های دوره ی به خصوصی رو بپوشن .

خانم گریمزبی ، کتابدارمون ، کمکون می کنه که لباس های قرن نوزدهمی مون رو قبل

از رژه بپوشیم و نمی تونیم چیزی که قسمتی از سنت نباشه را بپوشیم یا با خودمون

حمل کنیم . نه کیف دستی نه کوله پشتی . نه دفترچه خاطرات ! کرولاین مجبوره که یه

جایی بذارتش .

نوبتی مراقبش خواهیم بود

. بانی بیرون از خونه اش منتظر می مونه و بررسی می کنه که وقتی از خانه خارج

میشه چه چیزهایی همراهشه . من در خونه خانم گریمزبی که لباسشو می پوشه ،

مراقبشم .

سپس وقتی رژه انجام میشه ، استیفن و مردیث وارد خونه شون میشن ، یا هم اتومبیل

آقای فوربز اگه اونجا گذاشته باشدش و کار خودشون رو انجام میدن .

دلیلی نمی بینم که این نقشه شکست بخوره. و نمی تونم بهت بگم که چه قدر حس بهتری

دارم . خیلی خوبه که این مشکل رو با استیفن تقسیم کردم .

درسم رو یاد گرفتم :دیگه هیچ وقت چیزی رو ازش مخفی نمی کنم .

فردا حلقه ام رو دستم می کنم . اگه خانم گریمزبی در موردش ازم پرسید ، بهش میگم

که حتی از قرن نوزده هم قدیمی تره ! از ایتالیا ی دوران رنسانس هست . دوست دارم

قیافه اش رو ببینم وقتی این رو بهش می گم !

الان بهتره سعی کنم کمی بخوابم . امیدوارم خواب نبینم.

فصل چهاردهم...

بانی که بیرون خانه ی بلند سبک ویکتوریا ایستاده بود ، بر خود لرزید .

امروز صبح هوا بسیار سرد بود و با وجود آنکه ساعت هشت بود هنوز خورشید کاملا

بیرون نیامده بود . آسمان تنها لایه هایی متراکم از ابر های خاکستری و سفید بود که

سپیده دم خوفناکی را خلق می کرد .

بانی شروع به پای کوبیدن به زمین و مالش دستانش به هم کرده بود که در منزل

خانواده ی فوربز باز شد.

بانی در پشت بوته ای که مخفیگاهش بود ، اندکی عقب تر رفت و اهل خانه را مشاهده

کرد که بسوی ماشین به راه افتادند . آقای فوربز به جز یک دوربین ، چیزی دیگری حمل

نمی کرد . خانم فوربز کیف دستی و صندلی تاشویی به همراه داشت و دنیل فوربز ، برادر

کوچک تر کرولاین ، صندلی دیگری داشت . و کرولاین ...

بانی که تنفسش از سر خرسندی به صورت هیسی خارج می شد ، به طرف جلو خم شد

. کرولاین شلوار جین و پلور ضخیمی پوشیده بود و کیفی سفید و نخی را با خود داشت .

بزرگ نبود ولی به اندازه ای بود که بتواند یک دفتر خاطرات کوچک را در خود جای دهد

.

بانی که با این پیروزی احساس گرما می کرد ، پشت بوته منتظر ماند تا ماشین دور شد .

سپس به سمت نبش خیابان تراش و هاوترون درایو حرکت کرد .

- " اوناهاش خاله جودیت . سر نبش ! "

ماشین برای توقفی کوتاه ، سرعتش را کم کرد و بانی به صندلی عقب ، کنار الینا ، خزید

. وقتی خاله جودیت دوباره به راه افتاد ، بانی در گوش الینا زمزمه کرد : " اون یک

کیف دستی سفید همراهشه . "

هیجان در وجود الینا برانگیخته شد و دست بانی را فشرد . پچ پچ کنان گفت : " خوبه .

حالا باید ببینیم با خودش میارتش خونه ی خانم گریمزبی یا نه . اگه نیاورد به مردیث بگو

توی ماشینه . "

بانی سرش را به نشانه ی موافقت تکان داد و دست الینا را فشرد .

به موقع به خانه ی خانم گریمزبی رسیدند و توانستند کرولاین را ببینند که با کیف سفیدی

که از شانه اش آویزان بود ، به داخل می رود . حالا نوبت الینا بود که ببیند کرولاین در

خانه آن را کجا می گذارد .

بانی ، زمانی که الینا از ماشین بیرون می پرید ، گفت : " خانم گیلبرت ، منم همین جا

پیاده می شم . "

او به همراه مردیث بیرون می ماندند تا الینا بتواند بهشان بگوید کیف کجاست . نکته ی

مهم این بود که نباید می گذاشتند کرولاین به چیز غیر عادی مشکوک شود .

خانم گریمزبی ، کتابدار شهر ، در را به روی الینا باز کرد . خانه اش خود به کتابخانه

می مانست . همه جا قفسه و توده های کتاب وجود داشت . او همچنین امانت دار اشیا

تاریخی فلز چرچ بود که شامل لباس هایی که از روزهای قدیم شهر به جا مانده بودند نیز

می شد .

البته اکنون خانه از صدای جوانان مملو بود و اتاق خواب ها پر از دانش آموزانی بود

که در مراحل متفاوتی از تعویض لباس بودند.

خانم گریمزبی همیشه بر لباس های مراسم نظارت می کرد . الینا می خواست درخواست

کند که با کرولاین در یک اتاق باشد ولی لازم نبود . خانم گریمزبی خودش او را به همان

جا راهنمایی می کرد .

کرولاین در لباس زیر شیک خود ، نگاهی به الینا کرد که قطعا قرار بود بی علاقه باشد ،

اما الینا می توانست بد طینتی و کینه توزی را در زیر ظاهر آن ببیند . الینا چشمانش را

بر بقچه ی لباس هایی که خانم گریمزبی از تخت بر می داشت ، دوخته بود .

- " الینا بفرمایید . این لباس که یکی از نمونه هامون هست که به بهترین نحو حفظ شده

. و کاملا اصله حتی روبان هاش ! ما معتقدیم که این لباس به اناریا فل تعلق داشته . "

الینا به خانم گریمزبی که چین های نازک سفید لباس را می تکاند ، گفت : " زیباست .

جنسش چیه ؟ "

- " مازلین موراویایی و تور ابریشمین . از اونجایی که امروز هوا سرده می تونی اون

ژاکت مخمل رو هم روش بپوشی . "

کتابدار به عقب ، به ژاکت رزی رنگی که بر صندلی قرار داشت ، اشاره کرد .

الینا زمانی که شروع به تعویض لباسش کرد ، نگاهی پنهانی به کرولاین انداخت . بلی ،

کیف همان جا بود . کنار پاهای کرولاین .

الینا قاپیدن آن را بررسی کرد اما خانم گریمزبی هنوز در اتاق بود.

لباس مازلینی بسیار ساده بود . دنباله ی آن به وسیله روبانی به رنگ گل رز بنفش کم

رنگ در زیر سینه بسته شده بود . آستین هایش که تا آرنجش می رسید اندکی پف و با

روبان هایی به همان رنگ گره خورده بودند . سبک و مد لباس در اوایل قرن نوزدهم آن

قدر آزاد بود که اندازه ی دختری از قرن بیستم شود . حداقل اگر که ظریف بودند . الینا

در حالیکه خانم گریمزبی به سمت آینه ای هدایتش می کرد ، لبخند زد .

پرسید : " واقعا به اناریا فل تعلق داشته ؟ "

و به تصویر آن خانم مرمری که در کلیسای متروک در آرامگاهش خفته بود ، فکر کرد .

خانم گریمزبی گفت : " به هر حال روایتش این جوریه . در خاطراتش به همچین لباسی

اشاره کرده و به همین خاطر ما تقریبا مطمئنیم . "

الینا از جا پرید : " اون خاطرات می نوشته ؟ "

- " اوه بله . داخل یه چمدون در اتاق نشیمن دارمش . سر راه بیرون رفتن ، بهت نشون

می دم . حالا در مورد ژاکت ... اوه اون چیه ؟ "

چیز بنفش رنگی به زمین افتاد وقتی الینا ژاکت را برداشت . الینا می توانست منجمد

شدن قیافه اش را حس کند . یادداشت را قبل از آنکه خانم گریمزبی بتواند بر آن خم شود

و نگاهش کند ، برداشت .

یک خط . نوشتن آن را در دفترچه اش به یاد داشت . چهارم سپتامبر . اولین روز

مدرسه . با این تفاوت که وقتی نوشته بودش ، بر روی آن خط کشیده بود . این حروف

خط نخورده بودند . درشت و واضح بودند . امروز اتفاق مهیبی می افته .

الینا به سختی می توانست جلوی خود را بگیرد که به سمت کرولاین نچرخد و یادداشت

را به صورتش پرتاب نکند.

الینا به خود فشار آورد که آرام بماند در حالیکه کاغذ را مچاله می کرد و در سطل

آشغال می انداخت .

گفت : " فقط یه تیکه آشغاله . " و به سمت خانم گریمزبی برگشت . شانه هایش سفت

شده بودند . کرولاین چیزی نگفت اما الینا می توانست آن چشمان سبز پیروزمند را بر

خود احساس کند .

با خود فکر کرد فقط صبر کن ! صبر کن تا من دفتر رو پس بگیرم . می سوزونمش و ان

وقت من و تو با هم حرف ها خواهیم داشت !

به خانم گریمزبی گفت: " آماده شدم . "

کرولاین با لحنی جدی گفت : " منم همین طور . " الینا نگاهی بی تفاوت بر او انداخت .

لباس شب سبز کم رنگ کرولاین با دنباله ی بلند سبز و سفید ، حتی کمی هم به زیبایی

لباس خودش نبود .

- " عالیه . شما دخترا برین و منتظر نوبت سواریتون باشین . اوه کرولاین ، رتیکولت

را فراموش نکن . "

کرولاین لبخندزنان گفت : " نه . " و دستش را به سمت کیف کنار پایش دراز کرد .

این یک خوش شانسی بود که از آن زاویه کرولاین نمی توانست چهره ی الینا را ببیند

زیرا آن حالت بی خیال و بی تفاوت به کلی در هم پاشید . الینا گنگ و متحیر خیره ماند تا

کرولاین کیف را بر کمرش گره زد .

حیرتش از خانم گریمزبی مخفی نماند . خانم مسن تر با مهربانی توضیح داد : " اون

رتیکوله . جد کیف های دستی مدرن خودمون . خانم ها عادت داشتند دست کش ها و

بادبزن هایشان را در آن بذارن . کرولاین هوشیارانه ، این هفته اومد و گرفتش تا بتونه

ریسمان های شلش رو تعمیر کنه .

الینا توانست با صدای خفه ای بگوید : " مطمئنم که همین طور بوده . " باید از آن جا

خارج می شد در غیر این صورت اتفاق مهیبی همان لحظه می افتاد . یا فریاد می زد یا

کرولاین را بر زمین می کوبید یا هم منفجر می شد . گفت : " من به هوای تازه احتیاج

دارم . " از اتاق و خانه فرار کرد و بیرون از هم پاشید .

بانی و مردیث در ماشین مردیث به انتظار نشسته بودند . وقتی الینا به سمت آن راه افتاد

و بر پنجره اش تکیه داد ، قلبش به طرز عجیبی می زد .

آهسته گفت : " اون بهمون رو دست زده . کیف بخشی از لباسشه و تمام روز

همراهشه . "

بانی و مردیث ابتدا به او و بعد به یکدیگر خیره شدند.

بانی پرسید : " اما ... حالا ما چه کار کنیم ؟ "

- " نمی دونم . " با حس وحشت شدیدی بالاخره این مطلب در وجود الینا رسوخ کرد : "

نمی دونم ! "

- " هنوزم می تونیم مواظبش باشیم . شاید موقع ناهار کیفش را دربیاره یا ... " اما

صدای مردیث زنگی توخالی داشت . همه ی آن ها حقیقت را می دانستند . الینا با خود

فکر کرد که حقیقت این بود که چاره ای نداشتند و باخته بودند .

بانی به آینه ی کنار ماشین نگاه کرد و بعد در صندلیش چرخید. " نوبت توئه . "

الینا نگاه کرد . دو اسب سفید درشکه ای را که با ظرافت بازسازی شده بود ، در خیابان

به دنبال خود می کشیدند . کاغذ کرپ دور چرخ های درشکه پیچیده شده بود . صندلی

هایش با سرخس تزیین شده بودند و نشان بزرگی در کناره ی آن اعلان می کرد : " نماد

فلز چرچ "

الینا فقط به اندازه ی یک پیغام عاجزانه وقت داشت

. " مواظبش باشین . و اگه حتی یه لحظه تنها بود ... " وبعد مجبور بود که برود .

اما در تمام طول آن صبح وحشتناک حتی یک دقیقه هم نشد که کرولاین تنها باشد. توسط

جمعیت تماشاچیان احاطه شده بود .

رژه برای الینا شکنجه ی محض بود . در درشکه کنار شهردار و همسرش نشسته بود و

سعی می کرد لبخند بزند و طبیعی به نظر بیاید . اما وحشت بیمارکننده همچون وزنه ای

بر قلبش فشار می آورد .

جایی در رو به رویش ، در میان گروه های مارش و مشق نظامی ، کرولاین بود . الینا

فراموش کرده بود تا ببیند او در کدام گروه بود . احتمالا در گروه عمارت اول مدرسه .

بیشتر بچه هایی که لباس مبدل پوشیده بودند به آنجا می رفتند .

مهم نبود . کرولاین هر کجا که بود به طور کامل در چشم مردم شهر بود .

غذای مفصلی که به دنبال رژه سرو شد در تریای مدرسه برگزار شد . الینا بر سر میزی

با شهردار داولی و همسرش گیر افتاده بود .

کرولاین بر میز کناری نشسته بود . الینا می توانست پشت سر بور او را که می درخشید

، ببیند . و کسی که در کنارش نشسته بود و غالب اوقات مالکانه بر او تکیه می داد ،

تایلر اسمال وود بود .

الینا در جایگاه بسیار مناسبی قرار داشت تا نمایش کوچکی را که در اواسط ناهار اتفاق

افتاد ، ببیند .

قلبش به دهانش آمد وقتی که دید استیفن ، که بی خیال به نظر می رسید ، به سمت میز

کرولاین قدم می زد .

با کرولاین صحبت کرد . الینا که فراموش کرده بود حداقل با غذای دست نخورده در

بشقابش بازی کند ، خیره نگاه می کرد . اما آنچه در ادامه دید منقلبش کرد .

کرولاین سرش را تکان داد و به اختصار به او جواب داد و سپس سراغ غذایش برگشت

. و تایلر بلند شد و قیافه ای عصبانی که چهره اش را قرمز کرد به خود گرفت . تا زمانی

که استیفن چرخید که برود بر سر ننشست .

جای خود استیفن زمانی که می رفت به سمت الینا نگاه کرد و برای لحظه ای چشمانشان

با مکالمه ای خاموش به هم دوخته شد .

بنابراین کاری نبود که او بتواند انجام دهد. حتی اگر قدرت هایش بازگشته بودند ، تایلر

او را از کرولاین دور نگه می داشت .

وزنه ی سنگین شش های الینا را فشرد به طوری که به دشواری می توانست نفس

بکشد .پس از آن به سادگی در حیرت ناشی از بیچارگی و نومیدی بر جای خود نشست تا

کسی تکانش داد و به او گفت که وقت آن است که به پشت صحنه برود .

تقریبا با بی تفاوتی به سخنرانی خوش آمدگویی شهردار داولی گوش داد . او درباره ی

دوران سختی که اخیرا فلز چرچ از سر گذرانده و روحیه اجتماعی که در این چند ماه آن

ها را حمایت کرده بود ، صحبت کرد . سپس جوایز داده شدند . جوایز پژوهشی ، ورزشی

و خدمات اجتماعی . مت بالا آمد تا جایزه ی ورزشکار مرد سال را بگیرد و الینا نگاه

کنجکاوانه ی او را بر خود دید .

سپس گروه نمایش آمدند . دانش آموزان در حالیکه صحنه هایی از تاسیس شهر در حین

جنگ های داخلی را تصویر می کشیدند ، می خندیدند و سکندری می خوردند و قسمت

هایی را جا می انداختند . الینا بدون آنکه هیچ یک از این وقایع را واقعا درک کند ،

نگاهشان می کرد . از دیشب تا بحال اندکی گیج و متزلزل بود و اکنون حس می کرد که

آنفلوانزایی دارد او را از پا می اندازد .

مغزش که معمولا پر از تدابیر و محاسبات بود ، خالی شده بود . دیگر نمی توانست

بیاندیشد . حتی نمی توانست اهمیت بدهد .

نمایش با نور فلاش های عکاسی و تشویق بی نظم به پایان رسید. وقتی که آخرین

سرباز متحد کوچک از سکو بیرون رفت ، شهردار داولی تقاضای سکوت کرد .

او گفت

: " و حالا برای دانش آموزانی که مراسم اختتامیه را برگذار می کنند . لطفا نماد

استقلال ، نماد وفاداری و نماد فلز چرچ را تشویق بفرمایید . "

صدای دست زدن و تشویق این بار حتی بیشتر شده بود . الینا در کنار جان کلیفورد ،

دانش آموز ارشد با ذکاوتی ایستاده بود که به عنوان نماینده ی استقلال انتخاب شده بود .

در سمت دیگر جان ، کرولاین ایستاده بود . الینا به طور ضمنی و تقریبا بدون احساس

متوجه شد که کرولاین با شکوه به نظر می آید : سرش متمایل به عقب ، چشمانش می

درخشیدند و گونه هایش گلگون شده بودند .

جان اول رفت . قبل از آنکه از کتاب سنگین قهوه ای رنگی که بر تریبون قرار داشت

بخواند ، عینکش و میکروفون را تنظیم کرد .

ارشد ها قانونا اجازه داشتند که قسمت مربوط به خود را انتخاب کنند . در تمریناتشان

تقریبا همیشه از کارهای ام – سی – مارش می خواندند که تنها شاعری بود که فلز

چرچ تا بحال تربیت کرده بود .

در تمام طول قرائت جان ، کرولاین خودنمایی و توجهات را به خود جلب می کرد. به

حضار لبخند می زد . موهایش را تکان می داد . رتیکولی را که بر کمر بسته بود ، می

کشید . انگشتانش به زیبایی کیف را نوازش می کردند . و الینا خود را خیره بر آن یافت .

هیپنوتیزم شده ، تک تک ریسمان ها را به خاطر می سپرد جان تعظیم کرد و جای خود

در کنار الینا را اشغال کرد .

. کرولاین شانه هایش را عقب انداخت و همچون مانکنی به سوی تریبون رفت .

این بار تشویق همرا با سوت زدن همراه بود . اما کرولاین لبخند نزد . او حالت غمناکی

به خود گرفته بود . با زمان بندی دقیقی منتظر ماند تا سالن کاملا ساکت شد .

سپس رو به جمعیت ساکت و منتظر گفت: " امروز می خواستم شعری از ام- سی -

مارش را بخوانم . اما این کار را نخواهم کرد . چرا از این بخوانم ... " و کتاب اشعار

قرن نوزدهمی را بالا گرفت . " ... وقتی چیزی هست که خیلی بیشتر ... مناسبت دارد .

در کتابی که اتفاقی پیدایش کردم . "

الینا با خود فکر کرد منظورت اینه که اتفاقی دزدیدیش . چشمانش در میان چهره های

مردم گشتند و استیفن را یافتند . او در عقب ایستاده بود و بانی و مردیث در دو طرفش

بودند مثل اینکه از او مراقبت می کردند .

سپس الینا متوجه چیز دیگری شد . تایلر به همراه دیک و چندین پسر دیگر تنها چند متر

دورتر از او ایستاده بودند . پسر ها بزرگتر از دبیرستانی ها به نظر می آمدند و خشن

بودند . تعدادشان پنج نفر بود .

الینا چشمان استیفن را دوباره پیدا و فکر کرد : " برو "

آرزو می کرد که او بفهمد الینا چه می گفت . برو استیفن . لطفا برو قبل از اینکه اتفاق

بیفته . الان برو .

به آرامی و تقریبا نا محسوس ، استیفن سرش را تکان داد .

انگشتان کرولاین درون کیف بودند انگار نمی توانست اصلا صبر کند . " چیزی که

خواهم خواند در رابطه با امروز فلز چرچ هست . نه صد یا دویست سال قبل ! "

این ها را در حالی می گفت که به تدریج هیجانی شاد او را بر می انگیخت " برای الان

مهمه . زیرا در مورد کسی است که با ما زندگی می کنه . در واقع دقیقا در این اتاق

هست . "

الینا به این نتیجه رسید که تایلر متن را برای او نوشته است

. یک ماه قبل در باشگاه چشمه ای از این استعداد خود را نشان داده بود . اوه استیفن ،

اوه ، استیفن . می ترسم !... زمانی که کرولاین دستش را بدرون کیف برد ، افکار الینا

در هم آمیخت و از هم گسست .

- " فکر می کنم که متوجه منظورم بشین وقتی که بشنوین . " و با حرکت سریعی یک

کتاب با جلد مخملی را از رتیکول در آورد و بالا گرفت . " فکر می کنم خیلی در باره ی

آنچه اخیرا در فلز چرچ اتفاق افتاده توضیح بده . "

در حالیکه سریع نفس می کشید از تماشاچیان مسحور به کتاب درون دستش نگاه کرد .

زمانی که کرولاین دفتر خاطرات را در آورد ، الینا تقریبا هوشیاریش را از دست داد .

جرقه های درخشانی در نگاهش می دوید .

سرگیجه اوج می گرفت و آماده بود تا الینا را از پا بیاندازد . و آن گاه الینا متوجه چیزی

شد .

حتما از چشمان خودش بود . نور صحنه و دوربین های عکاسی حتما آن ها را کم سو

کرده بود . حس می کرد که هر آن ، ممکن است از هوش برود . بنابراین اصلا تعجب

آور نبود اگر نمی توانست به درستی ببیند .

کتابچه در دست کرولاین سبز بود نه آبی . حتما دارم دیوونه میشم

... یا این یه خوابه ... یا فقط اثر چراغ هاست . اما صورت کرولاین را ببین !

کرولاین که دهانش کار می کرد ، به دفتر مخملی خیره بود . به نظر می آمد که همگی

تماشاچیان را فراموش کرده است . دفتر را در دستانش می چرخاند و همه طرف آن را

بررسی می کرد . حرکاتش غیر عقلانی شدند .

دستش را در رتیکول برد انگار امید داشت چیز دیگری را در آن پیدا کند . سپس نگاه

وحشیانه ای بر سن انداخت چنانکه آن چیزی که دنبالش می گشت ممکن بود به زمین

افتاده باشد .

حضار زمزمه های شکایتشان بالا می رفت و صبرشان تمام می شد . شهردار داولی و

مدیر دبیرستان با دهان بسته ، نارضایتی شان را رد و بدل می کردند .

کرولاین که بر روی زمین چیزی پیدا نکرده بود ، دوباره به کتاب کوچک خیره شده بود.

اما اکنون چنان به آن می نگریست انگار که عقرب بود . با یک حرکت ناگهانی دفتر را

باز کرد و درونش را نگاه کرد . مثل اینکه آخرین امیدش این بود که تنها جلد عوض شده

و کلمات داخل از آن الینا باشد .

سپس آرام آرام سرش را از دفتر بالا آورد و به سالن مملو از جمعیت نگاه کرد .

سکوت دوباره فروکش کرد و لحظات کش آمدند در حالیکه همه ی نگاه ها بر دختر با

لباس شب سبز کمرنگ مانده بود .

سپس ، با صدای گنگی کرولاین چرخید و پر سر و صدا سن را ترک کرد . در حالیکه می

رفت به الینا ضربه زد . بر صورتش ، نقاب خشم و تنفر سایه انداخته بود .

الینا با ملایمت و با احساس شناور بودن ، خم شد تا آن چیزی که کرولاین سعی کرد به

وسیله اش به او ضربه بزند را بردارد .

دفتر خاطرات کرولاین . پشت سر الینا جنب و جوشی به راه افتاد . کسانی که به دنبال

کرولاین دویدند و در مقابلش حضار منفجر شدند و مشغول تفسیر ، استدلال و مباحثه

بودند . الینا ، استیفن را پیدا کرد . به نظر می آمد که سرور و شادمانی یواش یواش

وجودش را در بر می گرفت .

اما در عین حال به سردرگمی خود الینا بود . بانی و مردیث نیز همان وضع را داشتند .

زمانی که نگاه استیفن به نگاه الینا گره خورد ، الینا هجوم مسرت و قدر شناسی را

احساس کرد اما حس غالب او حیرت بود .

این یک معجزه بود . در نا امیدی محض ، خلاص شده بودند . نجات یافته بودند .

و آن گاه چشمانش سر تیره ی دیگری را در جمعیت پیدا کردند . دیمن بر دیوار شمالی

تکیه زده ... نه بر آن لم داده بود .

لبانش با نیم لبخندی منحنی شده و نگاهش را گستاخانه به الینا دوخته بود .

شهردار داولی کنار الینا بود و او را وادار می کرد که جلو رود تا جمعیت ساکت شوند و

نظم دوباره بر قرار شود . فایده ای نداشت .

او قسمت انتخابی خود را با صدایی رویا گونه برای جمعیت پر هیاهویی خواند که

کوچکترین توجهی نمی کردند .

خودش هم توجهی نمی کرد . حتی نمی دانست چه کلماتی بر زبان می آورد . هر از چند

گاهی ، به دیمن نگاه می کرد .

وقتی که قرائتش تمام شد ، حضار به صورت پراکنده و پریشانی دست زدند . و شهردار

باقی برنامه ها را برای بعد از ظهر اعلام کرد و سپس همه چیز تمام شد و الینا آزاد بود

که برود .

از سن به پایین شناور شد بدون آنکه آگاه باشد که کجا می رود اما پاهایش او را به

سمت دیوار شمالی بردند . سر تیره ی دیمن از در کناری خارج شد و الینا هم او را دنبال

کرد .

هوای محوطه در مقایسه با سالن شلوغ ، به طور دلپذیری خنک بود و ابرها در آسمان

نقره فام و چرخان بودند . دیمن منتظر او بود .

گام های الینا آهسته شدند اما متوقف نشدند . تا زمانی که یک قدم یا در همین حدود با او

فاصله داشت ، جلو رفت . چشمانش چهره ی دیمن را بررسی می کردند .

سکوت طولانی ایجاد شد و سپس الینا پرسید : " چرا ؟ "

- " فکر می کردم برات جالب تر باشه که بدونی چه جوری . " دیمن دستش را به ژاکت

خود کشید : " امروز صبح برای صرف قهوه دعوت شدم داخل با توجه به آشنایی که

هفته ی قبل جور کرده بودم . "

- " اما چرا ؟ "

دیمن شانه ای بالا انداخت و برای یک لحظه چیزی شبیه به بهت و حیرت ، در اجزای

چهره اش ، که به ظرافت تراشیده شده بودند ، دیده شد . به نظر الینا آمد که خودش هم

نمی داند چرا . یا نمی خواهد آن را بپذیرد .

گفت : " برای اهداف شخصی خودم . "

- " فکر نمی کنم . " چیزی بین آن دو بنا می شد . چیزی که با قدرت خود ، الینا را می

ترساند . " فکر نمی کنم که اون اصلا دلیلش بوده باشه . "

سوسوی خطرناکی در آن چشمان تاریک بوجود آمد : " الینا منو تحریک نکن . "

الینا جلوتر رفت به طوریکه تقریبا در تماس با او بود ، نگاهش کرد و گفت

: " من فکر می کنم که ... شاید تو نیاز داری که تحریک بشی . "

صورت دیمن تنها چند سانتی متر از او فاصله داشت و الینا هیچ وقت نفهمید که ممکن

بود چه اتفاقی در آن لحظه بیافتد اگر که صدایی آن ها را به خود نیاورده بود .

- " آخرش موفق شدی که انجامش بدی ! من خیلی خوشحالم ! "

خاله جودیت بود . الینا حس کرد که از یک دنیا به دنیایی دیگر پرتاب شده است . با گیجی

چشمانش را بر هم زد . قدم به غقب برداشت و نفسش را ، که متوجه نشده بود نگه

داشته است ، بیرون داد .

خاله جودیت با خوشحالی ادامه داد : " پس شما هم قرائت الینا رو شنیدین . الینا کارت

عالی بود اما نمی دونم کرولاین چه اش شده بود . دخترای این شهر اخیرا همشون سحر

آمیز شدن ! "

دیمن با چهره ای با وقار پیشنهاد داد: " از اعصابه . " الینا میل به خنده و سپس موجی

از خشم را در خود حس کرد .

خیلی طبیعی بود که برای نجاتشان از دیمن سپاس گزار باشد اما اگر به خاطر دیمن نبود

آن ها اصلا در مشکل نبودند . دیمن جرائمی را که کرولاین می خواست به استیفن نسبت

دهد ، مرتکب شده بود .

الینا فکر بعدی خود را بلند بر زبان آورد : " اصلا استیفن کجا هست ؟ " می توانست

بانی و مردیث را تنها در محوطه ببیند .

چهره ی خاله جودیت عدم رضایتش را نشان می داد ، به طور خلاصه گفت: " ندیدمش .

" سپس با علاقه گفت : " اما من یه فکری دارم . دیمن چرا با ما برای شام نمیای ؟

بعدشم تو و الینا می تونین ... "

الینا به دیمن گفت : " تمومش کن ! " دیمن قیافه ی مودب پرسش گری به خود گرفت .

خاله جودیت گفت : " چی ؟ "

الینا دوباره به دیمن گفت : " تمومش کن ! خودت می دونی چیو . فقط تمومش کن همین

حالا ! "

فصل پانزدهم....

الینا !! مودب باش ! " خاله جودیت به ندرت عصبانی می شد و اکنون شده بود : " سن

تو از چنین رفتار هایی گذشته ! "

- " بی ادبی نیست ! شما متوجه نیستین . "

- " خیلی خوب متوجهم . رفتارت عین همون وقتیه که دیمن برای شام اومده بود . فکر

نمی کنی که یه مهمون لایق یه ذره توجه بیشتر باشه ؟ "

نا امیدی وجود الینا را در برگرفت . گفت : " شما حتی نمی دونین درباره ی چی صحبت

می کنین ! " این دیگر خیلی زیاد بود .

اینکه بشنود سخنان دیمن از لبان خاله جودیت بیرون می آید ... غیر قابل تحمل بود .

- " الینا ! " لکه هایی به تدریج گونه های خاله جودیت را گلگون می کردند . " از تو

تعجب می کنم ! و مجبورم بگم که این رفتار بچگانه از وقتی شروع شده که با اون پسره

می پری . "

الینا به دیمن خیره شد : " اوه ! اون پسره ! "

خاله جودیت پاسخ داد : " بله اون پسره !! از وقتی عقلت رو به خاطر اون از دست

دادی ، یه آدم دیگه شدی . غیر مسئول ، مرموز و بد گمان . از همون اول تاثیر بدی

روت داشت و من دیگه طاقتم تموم شده . "

- " اوه واقعا ؟! " الینا طوری حرف می زد و به این طرف و آن طرف نگاه می کرد که

هم دیمن و هم خاله جودیت را مخاطب قرار می داد . تمام احساساتی را که برای این

روزها ، هفته ها و ماه های گذشته ، از زمانی که استیفن پا به زندگیش گذاشته بود ، در

خود سرکوب کرده بود ، به بیرون فوران کرد . همانند موجی عظیم در درونش بود که

هیچ گونه کنترلی بر آن نداشت .

متوجه شد که می لرزد . " خوب ، خیلی بده چون مجبوری باهاش کنار بیای . من هیچ

وقت استیفن رو ترک نمی کنم . به خاطر هیچ کس . مسلما نه به خاطر تو! " کلمه آخر

خطاب به دیمن بود اما خاله جودیت نفسش را حبس کرد .

رابرت بی مقدمه گفت : " دیگه کافیه ! " او همراه با مارگاریت ظاهر شد و چهره اش

تیره بود . " خانم جوان ، اگه این شیوه ای هست که اون پسره تشویقت می کنه که با

خاله ات صحبت کنی ... "

الینا قدمی دیگر عقب گذاشت تا بتواند رو در روی همه آن ها قرار گیرد . " استیفن اون

پسره نیست ! " خود را تابلو کرده بود و همه در محوطه تماشا می کردند .

اما اهمیت نمی داد . برای مدت خیلی زیادی بر احساساتش سرپوش گذاشته و همه ی

اضطراب و ترس و خشم را جایی که دیده نمی شدند مخفی کرده بود . تمام نگرانی هایش

به خاطر استیفن ، تمام وحشتش از دیمن ، تمام شرمساری و حقارت هایی که در مدرسه

ازشان رنج می برد ، در عمق وجودش دفن کرده بود . همه شان ، به یکباره و به

صورت طوفانی با شدت غیر قابل باور ، اکنون باز می گشتند .

قلبش دیوانه وار می کوبید . گوش هایش سوت می زدند . حس می کرد هیچ چیزی

اهمیت ندارد غیر از آنکه مردمی را که جلویش ایستاده بودند ، بیازارد .

دوباره ، با صدایی مرگبار و سرد گفت : " استیفن اون پسره نیس ، اون استیفنه و اون

همه ی چیزی که برام اهمیت داره . و اتفاقا من باهاش نامزد شدم "

رابرت با صدایی رسا گفت : " اوه ، مسخره نباش ! " این آخرین تیر ترکش بود .

الینا دستش را بالا آورد ، حلقه را مقابلشان گرفت: " این مسخره هست ؟ ما می خوایم

ازدواج کنیم ! "

رابرت شروع کرد : " شما ازدواج نخواهید کرد . .. " همه آتشی شده بودند . دیمن ،

دستش را گرفت و به حلقه خیره شد و سپس به تندی چرخید و با گام های بلند دور شد .

هر قدم پر از بیرحمی افسارگسیخته و آشکار . رابرت ، غضبناک ، بد و بیراه می گفت .

خاله جودیت عصبانی بود - " الینا ، من کلا قدغن می کنم که ... ".

الینا فریاد زد : " تو مادرم نیستی ! " اشک ها راه خودشان را به خارج از چشمان او

به زور پیدا می کردند . باید از آنجا می رفت . تا می توانست تنها باشد . تا می توانست با

کسی باشد که دوستش داشت . " اگه استفن پرسید ، بهش بگین من توی پانسیونم ! "

این را اضافه کرد و از میان جمعیت گریخت .

تقریبا انتظار داشت که بانی و مردیث دنبالش کنند اما خوشحال شد وقتی این کار را

نکردند . پارکینگ پر از ماشین ، اما تقریبا خالی از اشخاص بود . بیشتر خانواده ها

برای فعالیت های بعد از ظهر می ماندند . خودروی فرد درب و داغانی در نزدیکیش

پارک بود و شخصی آشنا در آن را باز می کرد .

بی درنگ تصمیمش را گرفت . هوا خیلی سرد بود که بخواهد همه ی راه تا پانسیون را

پیاده برود . " مت ! داری میری ؟ "

- " ها ؟ نه ! باید به مربی لایمن کمک کنم که میز ها رو پایین بیاره . فقط می خواستم

اینو کنار بذارم . " پلاکارد ورزشکار برجسته را بر صندلی جلو گذاشت . چشمانش با

دیدن چهره ی الینا گشاد شدند . " هی ، تو خوبی ؟ "

- " آره ... نه . اگه بتونم از اینجا بزنم بیرون خوب میشم . ببین ، میشه ماشینت رو ببرم

؟ فقط برای یه مدت کوتاه ؟ "

- " خوب ... حتما . اما ... فهمیدم ، چرا نمی ذاری خودم برسونمت ؟ میرم به مربی

لایمن میگم . "

- " نه ! فقط می خوام تنها باشم ... اوه لطفا سوالی نپرس ! " کلیدها را از دستان او

تقریبا قاپید . " زود برش می گردونم . قول میدم . یا استیفن میارتش .

اگه استیفن رو دیدی بهش بگو من توی پانسیونم . و ممنون ! " در را بر اعتراض های

مت کوبید و موتور ماشین را به کار انداخت و چون به کلاچ ماشین او عادت نداشت و

آن را درست نگرفته بود ، دنده به شدت صدا کرد . مت را بر جا گذاشت که آن جا ایستاده

و به او خیره شده بود .

در حالیکه نه واقعا چیزی را می دید و نه می شنید ، رانندگی می کرد. در طغیان

احساسات خودش محبوس شده بود . استیفن و او فرار می کردند ... می گریختند ... به

همه نشان می دادند . هیچگاه دوباره قدم به فلز چرچ نمی گذاشت .

و آن موقع ، خاله جودیت پشیمان خواهد شد . رابرت خواهد دید که چقدر اشتباه می

کرده است اما الینا هرگز آن ها را نمی بخشید . هرگز .

و خود الینا ، او به هیچ کس نیازی نداشت . مسلما به رابرت – ای – لی احمق و قدیمی

نیازی نداشت . جایی که در عرض یک روز به دلیل دوست داشتن فرد اشتباهی ، از یک

شخص فوق العاده محبوب به منفور اجتماع تبدیل میشوی . به هیچ فامیل یا دوستی نیز

احتیاج نداشت ...

در حالیکه سرعتش را پایین می آورد تا از راه مارپیچ ماشین به سوی پانسیون بالا رود

، حس کرد که افکارش نیز آرام می شوند .

خوب ... در واقع از دست همه ی دوستانش عصبانی نبود . بانی و مردیث خطایی نکرده

بودند . یا مت . مت خوب بود .

در واقع شاید الینا به او احتیاجی نداشت اما اتومبیلش به موقع ظاهر شده بود . با وجود

ناراحتی ، حس کرد که خنده ای در گلویش بالا می آید . طفلکی مت . مردم همیشه

ماشین تلق تلوق کنش را که انگار متعلق به عهد دایناسور ها بود ، قرض می گرفتند .

حتما با خودش فکر می کرد که استیفن و او دیوانه هستند .

خنده اش چندین اشک سرگردان را جاری کرد و الینا که سرش را تکان می داد ، نشست

و آن ها را خشک کرد .

اوه خدایا ، چه طوری اوضاع به این شکل در آمد ؟ عجب روزی بود ! می بایست اکنون

بدلیل آنکه کرولاین را شکست داده بودند ، چشن پیروزی می گرفت در عوض تنها در

ماشین مت نشسته بود و گریه می کرد .

اما کرولاین واقعا مضحک شده بود . بدن الینا ، با این خنده ی عصبی به آرامی می

لرزید . اوه ، قیافه ی که کرولاین به خودش گرفت ! خدا کنه یک نفر فیلمش رو گرفته

باشه .

در نهایت ، هق هق ها و خنده هایش ، هر دو فروکش کردند و الینا موجی از خستگی را

حس کرد . به فرمان ماشین تکیه داد و سعی کرد برای مدتی به هیچ چیز فکر نکند و

سپس از ماشین خارج شد .

می رفت و منتظر استیفن می شد . آنگاه هر دو با هم بر می گشتند تا مشکلاتی که الینا

بوجود آورده بود را سر و سامان دهند . با خستگی فکر کرد که تمیز کاری زیادی لازم

خواهد شد . طفلی خاله جودیت ! الینا جلوی نصف مردم شهر ، بر سر او فریاد زده بود .

چرا گذاشته بود که این قدر آشفته شود ؟ اما وقتی فهمید که در پانسیون قفل است و

کسی جواب زنگ در را نمی دهد متوجه شد که هنوز هم اعصابش متشنج است .

درحالیکه دوباره چشمانش به سوزش افتاده بودند با خود فکر کرد : اوه ، عالیه !! خانم

فلاورز هم به جشن موسسان رفته بود . و حالا الینا گزینه هایش محدود به این بود که یا

در ماشین بنشیند و یا بیرون در این طوفان بایستد ...

اولین بار بود که متوجه هوا شده بود اما اکنون که توجه کرده بود ، هراسان دور و بر

را نگاه کرد .

روز ابری و سرد شروع شده بود اما حالا مه بر روی زمین جاری بود انگار که زمین

های اطراف نفس می کشیدند . ابرها نه تنها می چرخیدند بلکه در تلاطم بودند .

و باد شدیدتر می شد . از میان شاخه های درختان بلوط ناله می کرد ، برگ های باقی

مانده بر آن ها را از جا می کند و آن ها را همچون باران به پایین می انداخت . صدا به

طور یکنواخت بالا می گرفت و اکنون دیگر ناله نبود بلکه به صورت زوزه ای در آمده

بود .

چیز دیگری هم وجود داشت . چیزی که نه فقط از باد ، بلکه از خود هوا یا فضای

اطراف آن می آمد . حسی سنگین و تهدید کننده و ناشی از نیرویی غیر قابل تصور .

قدرت را به سمت خود جذب می کرد و نزدیکتر می آمد .

الینا چرخید و با درختان بلوط رو در رو شد . صفی از آن ها پشت خانه قرار داشتند و

تعدادی بیشتر ، دورتر بودند و به درون جنگل می رفتند . و بعد از آن ها رودخانه و

قبرستان بودند .

چیزی آن بیرون بود ... چیزی ... بسیار بد ...

الینا نجوا کرد : " نه . "

نمی توانست آن را ببیند ولی حسش می کرد . همچون جسمی بزرگ که برافراشته می

شد تا در برابر او ایستادگی کند و آسمان را محو می کرد . بدی ، نفرت و درنده خویی

حیوانی را حس می کرد .

تشنه ی خون بودن . استیفن این کلمه را به کار برده بود اما الینا متوجه اش نشده بود .

اما حالا این آزمندی خونی را حس می کرد که بر او متمرکز شده بود .

" نه ! "

بالا و بالاتر ، همچون برجی در اطرافش بالا می رفت . هنوز هیچ چیز نمی دید اما

همانند این بود که بال هایی غول پیکر گشوده شده و از هر دو طرف تا افق کشیده شده

بودند . چیزی با قدرتی فراتر از درک ... و خواستار کشتن ...

" نه !! "

به سمت ماشین دوید همان زمانی که آن چیز به طرف او فرود می آمد . دیوانه وار با

کلید ها ور می رفت و دستانش را بر دستگیره ی در تکان می داد . باد فریاد می زد ،

جیغ می کشید و موهای او را بر هم می آشفت . ذرات یخ همچون شن به چشمانش

پاشیده شد و او را نابینا کرد اما در آن لحظه ، کلید چرخید و او در را باز کرد .

در امان بود ! در را دوباره با شدت بر هم زد و با مشتش بر قفل کوبید . سپس خود را بر

صندلی دیگر انداخت تا قفل دیگر را هم چک کند .

باد با هزاران صدا در بیرون می غرید . ماشین شروع به تکان خوردن کرد .

- " بسه ! دیمن ، تمومش کن ! "

فریاد ناتوانش در آن صداهای ناهنجار گم شد . دستانش را بر داشبورد گذارد انگار می

خواست ماشین را متعادل کند ، اما ماشین که در معرض تگرگ بود ، بیشتر تکان خورد

.

در آن هنگام ، چیزی دید . پنجره ی عقب با ابر پوشیده شده بود اما توانست شکلش را

از میان آن تشخیص دهد . شبیه پرنده ای عظیم الجثه بود که از مه یا برف ساخته شده

باشد اما طرح کلی آن مبهم بود . تمام آن چه که از آن اطمینان داشت ، این بود که بال

های بزرگی داشت ... و اینکه به سمت او می آمد .

کلید رو بذار داخل . بذارش دیگه ! حالا برو !

ذهنش فرمان ها را تند تند به سمتش می فرستاد . زمانی که به راه افتاد ، اتومبیل فورد

قراضه خس خس کرد و تایر هایش بلندتر از باد فریاد کشیدند . و جسم پشت سرش که در

آینه ی کناری بزرگ و بزرگ تر می شد نیز دنبالش کرد

خودتو به شهر برسون ! به استیفن ! برو ! برو !

اما زمانی که سر و صدا کنان به جاده ی الد کریک رسید و به سمت چپ پیچید ، چرخ ها

قفل شدند و صاعقه ای آسمان را دو نیم کرد .

اگر از قبل ترمز نکرده بود ، درخت حتما بر او سرنگون می شد. همان طور که انتظار

می رفت ، ضربه ی سخت ماشین رو همچون زمین لرزه ای ، تکان داد و خطر از چند

سانتی او رد شد .

درخت ، توده ای از شاخه هایی بود که در همه سمت گسترده شده بود . کنده اش راه

برگشت به شهر را کاملا بند آورده بود .

به تله افتاده بود . تنها راهش به خانه از بین رفته بود . تنها بود . هیچ گریزی از این

قدرت هولناک وجود نداشت ...

قدرت. همین بود . کلید ماجرا همین بود . " هر چقدر قدرت هات قوی تر بشن ، بیشتر

قوانین تاریکی نا بینایت می کنن . "

آب جاری !

ماشین را در جهت برگشت انداخت و به شدت آن را پیش راند . جسم سفید نزدیک شد و

به سرعت پایین می آمد اما همانند درخت با فاصله ی اندکی از کنارش رد شد و سپس ،

الینا با سرعت جاده ی الد کریک را به طرف جایی که بدترین طوفان در انتظارش بود ،

می پیمود .

هنوز در تعقیبش بود . تنها یک فکر در ذهن الینا ضربه می زد . باید از آب جاری رد می

شد . تا این چیز را پشت سر می گذاشت .

صدای صاعقه هایی دیگری آمد و او به طور اجمالی می دید که درختان بیشتری سقوط

می کردند اما با منحرف کردن ماشین آن ها را رد می کرد .

نباید دیگر خیلی دور باشد . از میان کولاک یخ ، می توانست اهتزاز رودخانه را در

سمت چپ خود ببیند . سپس پل را دید .

اینجا بود . موفق شده بود ! تندباد بر شیشه ی جلو ی اتومبیل برف و باران ریخت اما با

ضربه ی بعدی برف پاک کن ، الینا توانست باری دیگر و به طور زودگذر آن را ببیند .

همین جا بود . پیچ باید همین جاها باشد .

اتومبیل تلو تلو خورد و بر سازه ای چوبی لغزید. الینا حس کرد که چرخ ها به الواری

لیز گیر کردند و سپس قفل شدند . نومیدانه سعی کرد با سراندن اتومبیل دور بزند اما نمی

توانست ببیند و فضای کافی نیز نبود ...

چوب پوسیده پل عابر پیاده در برابر وزنی که بیش از آن نمی توانست تحمل کند ، تسلیم

شد و آنگاه الینا از میان سیم حفاظ سقوط کرد . احساس آزاردهنده ی چرخش و سقوط

... و اتومبیل به آب اصابت کرد .

الینا جیغ هایی را می شنید اما به نظر نمی آمد که ارتباطی به او داشته باشند

. رودخانه در اطرافش همچون دیواری بالا می رفت و همه چیز منحصر شده بود به سر

و صدا ، پریشانی و درد . شیشه ای در اثر اصابت با قلوه سنگ ها از هم فرو پاشید و

سپس شیشه ی دیگر .

آب تیره به همراه شیشه هایی همچون یخ در اطرافش فوران کرد . او غرق می شد .

نمی توانست ببیند . نمی توانست بیرون آید .

و نمی توانست نفس بکشد . در این غوغا ی جهنمی گمشده بود و هوا نیز جریان نداشت

.

باید نفس می کشید. باید از اینجا خارج می شد ...

فریاد زد : " استیفن کمکم کن ! " اما فریادش صدایی ایجاد نکرد . در عوض ، آب

بسیار سرد متجاوزانه به درون ریه هایش شتافت .

در برابر آن دست و پا زد اما برایش زیادی قوی بود . تقلاهایش وحشیانه تر و

ناهماهنگ تر و سپس متوقف شدند .

در نهایت همه چیز ساکن شد .

بانی و مردیث اطراف محوطه ی مدرسه ، بی صبرانه ، کشیک می دادند. استیفن را دیدند

که از این مسیر رفته بود . بگی نگی به زور تایلر و دوستان جدیدش .

آن ها می خواستند دنبالش بروند اما بعد ماجرای الینا شروع شده بود . و سپس مت به

آن ها اطلاع، داده بود که الینا رفته است . بنابراین دوباره به دنبال استیفن راه افتادند

اما کسی آن جا نبود . به جز آلونک متروک کوانست ساختمان دیگری هم آن جا نبود .

مردیث گفت : " حالا هم که طوفان شده ! به باد گوش کن ! گمونم بارون بیاد . "

بانی لرزید : " یا برف ! اونا کجا رفتن ؟ "

- " برام مهم نیس ! فقط می خوام زیر یه سقفی باشم . دوباره شروع شد ! " مردیث با

برخورد اولین قطره ی تگرگ به خود ، نفسش را حبس کرد . بانی و او به سمت

نزدیکترین پناهگاه دویدند . آلونک کوانست .

و آن جا بود که استیفن را پیدا کردند. در نیمه باز بود و زمانی که بانی داخل را نگاه کرد

، عقب نشست .

با صدای هیسی گفت : " گروه قلدر های تایلر ! نگاه کن ! "

بین در و استیفن ، گروهی از پسر ها نیم دایره زده بودند . کرولاین در گوشه بود .

می گفت : " حتما داردش ! یه جورایی برش داشته ، می دونم که این کارو کرده ! "

مردیث با صدای بلند گفت : " چیو بر داشته ؟ " همه به طرف او برگشتند .

چهره ی کرولاین از شکل افتاد زمانی که آن ها را در درگاه دید و تایلر غرولندکنان گفت

: " برین بیرون . اصلا نمی خواین که توی چنین ماجرایی قاطی بشین . "

مردیث او را نادیده گرفت . " استیفن می تونم باهات صحبت کنم ؟ "

- " همین الان . می خوای جوابشو بدی ؟ چیو برداشتم ؟ " استیفن با توجه کامل بر

تایلر متمرکز شده بود .

- " حتما ! جوابشو میدم . بعد اینکه جواب تو رو دادم " تایلر دست بزرگش را مشت کرد

و قدم به جلو گذارد . " سالواتوره ، له و لورده میشی ! "

چند تن از پسران پوزخند زدند .

بانی دهانش را باز کرد تا بگوید : " بیاین از اینجا بریم . " اما آن چه واقعا گفت ، این

بود : " پل . "

به اندازه ای عجیب بود که باعث شود همه به او نگاه کنند .

استیفن گفت : " چی ؟ "

بانی بدون اینکه قصد آن را داشته باشد ، دوباره گفت : "پل . " چشمانش با احساس

خطر ، گرد شدند . می توانست بشنود که صدا از دهانش خارج می شود اما هیچ کنترلی

روی آن نداشت . و آن گاه حس کرد که چشمانش گشادتر شدند و دهانش باز ماند و

صدای خود را بازیافت . " پل ! اوه خدای من ، پل ! الینا همون جاست . استیفن باید

نجاتش بدیم ... اوه ، بجنب ! "

- " بانی مطمئنی ؟ "

- " آره ، اوه خدایا ... رفته اونجا . داره غرق میشه ، بجنبین ! " امواج سنگین سیاهی

اطرافش را در بر می گرفت اما نمی توانست الان غش کند . باید به الینا می رسیدند .

استیفن و مردیث برای لحظه ای درنگ کردند و سپس استیفن از میان گروه قلدرها عبور

کرد و آن ها را همچون دستمال کاغذی به کنار می زد . با حداکثر سرعت از محوطه به

سمت پارکینگ دویدند و بانی را پشت سر خود کشان کشان بردند .

تایلر به دنبالشان راه افتاد ولی زمانی که باد با تمام توان خود بهش ضربه زد ، متوقف

شد .

وقتی به درون ماشین جست می زدند ، استیفن فریاد زد : " چرا توی همچین طوفانی

رفته ؟ "

در سکوت نسبی فضای داخل ، مردیث با نفس حبس شده جواب داد : " ناراحت بود . مت

گفت ماشینش رو گرفته . " به سرعت ماشین را بیرون زد و با سرعت خطرناکی به

سمت باد راند . " گفت میره به پانسیون . "

- " نه ! پهلوی پله ! مردیث تندتر برو ! اوه خدا ، دیر می رسیم ! " اشک بر صورت بانی

سرازیر بود .

مردیث بر آن ضربه میزد . ماشین این سو و آن سو می رفت و از باد و باران سیلی می

خورد . در تمام طول آن سواری کابوس مانند ، بانی هق هق می کرد و با انگشتانش به

صندلی جلویی خود چنگ زده بود .

اخطار ناگهانی استیفن ، از اینکه مردیث به درخت برخورد کند ، جلوگیری کرد . آن ها

بیرون آمدند و بلافاصله بوسیله ی باد شلاق خوردند و تنبیه شدند .

استیفن فریاد زد : " خیلی بزرگه که بخوایم تکونش بدیم ! باید پیاده بریم . "

بانی که تقلا کنان از میان شاخه ها حرکت می کرد ، با خود فکر کرد : معلومه که برای

تکون دادن زیادی بزرگه . درخت بلوط کاملا رشد یافته ای بود . اما زمانی که به سمت

دیگرش رسیدند ، باد و بوران سرد هر چیز دیگری را از ذهنش بیرون انداخت .

در عرض چند دقیقه ، کرخت شد و جاده به نظر تا چندین ساعت ادامه داشت . سعی

کردند که بدوند ولی باد آن ها را عقب می راند . به دشواری می توانستند ببینند . اگر

استیفن نبود ، از کناره ی رودخانه گذشته بودند . بانی ناهوشیارانه حرکت می کرد و

زمانی که فریاد استیفن را از جلو شنید ، در حال افتادن بر زمین بود .

بازوان مردیث در اطرافش ، تنگتر شدند و دوباره تلو تلو خوران ، شروع به دویدن

کردند . اما آنچه که زمانی که به نزدیکی پل رسیدند ، دیدند ، آن ها را متوقف کرد .

بانی جیغ زد : " اوه خدای من ... الینا ! "

پل ویکری انبوهی از خرده سنگ های متلاشی شده بود . سیم حفاظ یک سمتش ناپدید

شده بود و سطح چوبی کف آن تاب نیاورده بود انگار که مشت غول پیکری آن را در هم

کوبیده بود . در پایین ، آب تیره توسط توده های آواری بزرگ ، تکان می خورد.

قسمتی از این آوار که به جز چراغ هایش به طور کامل زیر آب بود ، ماشین مت بود .

مردیث نیز جیغ می کشید اما بر سر استیفن . " نه !! نمی تونی بری اون پایین ! "

استیفن هرگز به عقب حتی نگاه هم نکرد . از ساحل شیرجه زد و در آب ناپدید شد .

خوشبختانه خاطرات بانی از ساعت های بعدی مبهم بود . یادش می آمد که به انتظار

استیفن ایستادند در حالیکه طوفان پایان ناپذیر می خروشید . یادش می آمد که تقریبا بی

تفاوت بود زمانی که پیکری قوز کرده و شکست خورده از آب بیرون آمد .

یادش می آمد که هیچ احساس دلشکستگی نداشت زمانی که دید استیفن جسمی شل و بی

جان را بر کف جاده خواباند . تنها حزن و غمی بی کران را حس کرد .

و چهره ی استیفن را به یاد می آورد .

به یاد می آورد که او چگونه به نظر می رسید وقتی آن ها سعی می کردند کاری برای

الینا انجام دهند . با این تفاوت که او الینا نبود ، عروسکی مومی شکل با ویژگی های

الینا بود . چیزی نبود که هیچ وقت زنده بوده باشد و مسلما اکنون نیز جان نداشت .

بانی با خود فکر می کرد که احمقانه بود که اینگونه بر آن فشار می آوردند و وادارش

می کردند تا آب را از شش هایش خارج کنند یا کارهایی مشابه این . عروسک های

مومی که نفس نمی کشیدند .

صورت استیفن را زمانی که بالاخره تسلیم شد به یاد می آورد . زمانی که مردیث با او

کشتی می گرفت و بر سرش فریاد می زد و چیز هایی راجع به بیشتر از یک ساعت

بدون هوا بودن و آسیب مغزی ، می گفت .

کلمات درون بانی نفوذ می کردند امامفهومشان نه . او فقط به این فکر می کرد که خیلی

عجیب بود که در حالیکه مردیث و استیفن بر سر هم فریاد می زدند ، هر دو گریه می

کردند . پس از آن استیفن از گریه کردن دست کشید.

او فقط نشست و عروسک الینا شکل را در آغوش گرفت . مردیث کمی بیشتر فریاد زد

اما استیفن به او گوش نداد . همان طور نشست . و بانی هیچ وقت حالت او را فراموش

نمی کرد .

و آن گاه چیزی درون بانی را سوزاند و به زندگی برش گرداند و وحشت را در او بیدار

کرد . بر مردیث چنگ انداخت و به اطراف خیره شد . به دنبال منبع آن . چیزی بد ...

چیزی وحشتناک می آمد . تقریبا به آن جا رسیده بود .

به نظر می آمد که استیفن نیز آن را حس کرده بود . هوشیار و سیخ نشسته بود مثل

گرگی که رایحه ای را دنبال می کند .

مردیث داد زد : " چیه ؟ چته ؟ "

استیفن که همچنان پیکر بی جان را در آغوش داشت ، بلند شد : " باید برین ! از اینجا

دور شین ! "

- " منظورت چیه ؟ ما که نمی تونیم ولت کنیم ... "

- " چرا ! می تونین . از اینجا برین ! بانی ، ببرش ! "

پیش از این هیچ کس به بانی نگفته بود که حواسش به کسی باشد . مردم همیشه

حواسشون به او می بود . اما حالا او بازوی مردیث را گرفته و شروع به کشیدن کرد .

استیفن درست می گفت . هیچ کاری نبود که بتوانند برای الینا انجام دهند و اگر می

ماندند ، هر آنچه او را گرفته بود ، آن ها را نیز می گرفت .

مردیث در حالیکه بی اراده به سمت دیگر کشیده می شد ، فریاد زد : " استیفن ! "

استیفن پشت سرشان بانگ بر آورد : " می ذارمش زیر درخت ها . درختان بید نه بلوط .

"

بانی در قسمتی از اعماق ذهنش که درگیر وحشت و طوفان نبود ، تعجب کرد. چرا حالا

اینو بهمون میگه ؟

پاسخ ساده بود و ذهنش بدون معطلی آن را تحویلش داد . زیرا بعد از این استیفن ، در

آن حوالی نبود که بهشان بگوید .

آخـــــــرین فصل

فصل شانزدهم

مدت زیادی پیش از این ، در گوشه های تاریک فلورانس ، گرسنه ، وحشت زده و خسته

، استیفن با خود پیمانی بسته بود .

در واقع قول های متعددی درباره ی قدرت هایی که درون خود حس می کرد و درباره ی

اینکه چگونه با مخلوقات ضعیف ، دستپاچه اما هنوز انسان اطرافش رفتار کند .

اکنون می خواست همه ی آن ها را بشکند .

او پیشانی سرد الینا را بوسید و او را زیر درخت بید خواباند . بعدا اگر می توانست پیش

او بر می گشت . تا بهش ملحق شود .

همان طور که فکر می کرد ، موج قدرت از بانی و مردیث چشم پوشی کرده و او را دنبال

کرد اما دوباره عقب کشیده و الان در انتظار بود .

استیفن خیلی آن را در انتظار نمی گذاشت.

در جاده ی سوت و کور ، خرامان همچون شکارگری به راه افتاد . برف و بوران و باد

بسیار سرد ، خیلی آزارش نمی داد . حواس شکارچی گونه اش در میان همه ی آن ها

رخنه می کرد .

همه ی آن ها را به پیدا کردن مکان شکاری که می خواست ، گماشت . اکنون وقت فکر

کردن به الینا نبود . بعدا ، وقتی این ماجرا تمام می شد ...

تایلر و دوستانش هنوز در آلونک کوانست بودند . خوبه . آن ها هیچ وقت نفهمیدند که

چه باعث از هم پاشیدن پنجره ، اهتزاز خرده های ریز شیشه و وزش طوفان به داخل ،

شد .

زمانی که استیفن تایلر را قاپید و دندان های نیشش را در گردنش فرو برد ، قصد کشتن

داشت . این یکی از قوانینش بود . نکشتن .

و حالا می خواست آن را زیر پا بگذارد . اما پیش از اینکه کاملا خون تایلر را خارج کند

، یکی دیگر از قلدر ها به سمتش آمد . پسرک نمی خواست سرپرست شکست خورده

اش را حمایت کند بلکه فقط می خواست فرار کند .

این از شانس بدش بود که مسیرش با استیفن یکی شده بود . استیفن او را بر زمین

انداخت و مشتاقانه ضربه های آهسته ای بر رگ جدید زد .

مزه ی آهن گرم جان دوباره به او بخشید . گرمش کرد . همچون آتش درونش به جریان

در آمد . باعث شد بیشتر بخواهد .

قدرت . زندگی . چیزی بود که آن ها داشتند و استیفن به آن نیاز داشت . با یورش با

شکوه قدرت که با آن چه تا کنون نوشیده بود در وجودش ایجاد شده بود ، به راحتی آن

ها را سراسیمه کرد .

آن گاه از یکی به سراغ دیگری رفت . عمیقا می نوشید و آن ها را دور می انداخت .

مانند این بود که شش شیشه ی مشروب را سر کشیده باشد .

مشغول آخرین بود که متوجه شد کرولاین در گوشه ای مخفی شده است . از دهانش

قطرات خون می چکید زمانی که سرش را بالا آورد تا به او نگاه کند . آن چشمان سبز

که معمولا تنگ شده بودند اکنون به تمامی سفید به نظر می آمدند مانند یک اسب وحشت

زده . رنگ لبانش پریده بود در حالیکه بی صدا التماس می کرد .

استیفن با کشیدن کمربند سبزش او را به پا نشاند . کرولاین زاری می کرد و چشمانش

در حدقه می چرخیدند . استیفن دستش را در موهای بور او گذاشت و سرش را چرخاند تا

جایی از گردن او را که می خواست نمایان کند . سر خودش عقب رفت تا حمله کند ...

و کرولاین جیغ زد و بی حال شد .

استیفن او را به زمین انداخت . در هر صورت به اندازه ی کافی نوشیده بود . مثل یک

ساس پرخور در حال انفجار از خون بود .

هیچوقت به این اندازه احساس نیرومندی نکرده بود . این قدر سرشار از قدرت عناصر

اولیه .

حالا دیگر نوبت دیمن بود . از همان راهی که وارد آلونک کوانست شده بود ، بیرون

رفت . اما نه به شکل یک انسان . یک شاهین صیاد از پنجره اوج گرفت و به سمت

آسمان به پرواز در آمد .

صورت جدیدش عالی بود . قوی و سنگدل ... و چشمانش تیز بین . با گذر از فراز

درختان بلوط در جنگل ، او را به جایی که می خواست می برد . به دنبال مرتع به

خصوصی می گشت .

پیدایش کرد . باد بر او تازیانه می زد اما به صورت مارپیچ و با فریادی شدید و مبارزه

طلبانه ، به سمت پایین به حرکت در آمد .

دیمن که در آن پایین به فرم انسانی خود بود ، دستانش را بالا آورد تا از صورتش

حفاظت کند زمانی که شاهین به سمتش شیرجه زد .

استیفن بازوان حریفش را درید و نوارهایی خون آلود ایجاد شد و فریاد های درد و خشم

او را شنید .

من دیگه برادر کوچولو ی تو نیستم !

با انفجار قدرتی حیرت آور ، این افکار را به دیمن فرستاد . و این دفعه برای ریختن

خونت اومدم !

نفرت دیمن را حس می کرد اما صدایی که در ذهنش شنیده می شد ، تمسخر آمیز بود .

پس این تشکری هست که به خاطر نجات تو و نامزدت نصیبم میشه ؟

بال های استیفن جمع شد و دوباره شیرجه رفت . تمام دنیایش محدود به یک هدف شده

بود . کشتن . سراغ چشمان دیمن رفت و چوبی که دیمن برداشته بود ، سوت زنان از

کنار بدن جدیدش گذشت . چنگال هایش گونه ی دیمن را درید و خون دیمن جاری شد .

خوبه !

به دیمن گفت : نباید منو زنده می گذاشتی . باید هردومون رو به یکباره می کشتی .

خوشحال میشم اشتباهمو جبران کنم ! دیمن پیش از این آماده نبود اما اکنون استیفن می

توانست حس کند که او قدرت را بدرون می کشید و خود را مجهز می کرد . آماده ایستاده

بود . اما اول میشه بهم بگی که این دفعه دیگه کیو کشتم ؟

ذهن شاهین نمی توانست با شورش احساساتی که این پرسش متلک آمیز فراخواند ،

مقابله کند . با فریادهایی خاموش ، دوباره بر دیمن سرازیر شد اما این دفعه چوب

سنگین به هدف برخورد . آسیب دیده ، با یک بال آویزان ، شاهین پشت سر دیمن افتاد .

استیفن به یکباره به فرم خود در آمد در حالیکه به دشواری درد بازوی شکسته اش را

حس می کرد . پیش از آنکه دیمن بتواند

بچرخد ، استیفن بر او چنگ زد . انگشتان دست سالمش در گردن برادرش فرو رفت و

او را به اطراف چرخاند .

وقتی که به حرف در آمد ، تقریبا ملایم بود.

زمزمه کنان گفت : " الینا " و به سمت گلوی دیمن رفت .

**********

بسیار سرد بود . و کسی صدمه دیده بود . کسی به کمک نیاز داشت .

اما او خیلی خسته بود . پلک های الینا لرزیدند و باز شدند . این تاریکی را از بین برد .

اما از لحاظ سرما ... تا مغز استخوانش یخ زده بود و تعجبی نداشت که بدنش از یخ

پوشیده شده بود .

جایی در اعماق وجودش می دانست که ماجرا از این بیشتر است .

چه اتفاق افتاده بود ؟ در خانه بود ، خواب ... نه ! روز موسسان بود . در کافه تریا بود .

روی سن .

چهره ی شخصی خنده دار به نظر آمده بود . زیادتر از توانش بود که بخواهد با آن مقابله

کند . نمی توانست فکر کند . چهره هایی بی هویت از جلوی چشمانش رژه می رفتند .

قسمت هایی از جملات در گوشش شنیده می شدند . خیلی گیج شده بود . و خیلی خسته .

پس همون بهتر که به خوابش برگرده. یخ آن قدر ها هم بد نبود . دراز کشید و آن گاه

دوباره فریاد ها به سراغش آمدند . آن ها را شنید . نه با گوش هایش بلکه با ذهنش .

فریادهایی از خشم و درد . شخصی به شدت ناخرسند بود .

بی حرکت نشست و سعی کرد همه چیز را سر و سامان دهد . در تیررس دیدش جنب و

جوشی بود . یک سنجاب . می توانست بوی آن را بفهمد که عجیب بود . پیش از این ،

هیچ وقت بوی یک سنجاب را نفهمیده بود .

با چشمان سیاه درخشان خود به الینا خیره شد و سپس گریزان از درخت بید بالا رفت .

الینا تازه زمانی فهمید که قصد برداشتن آن را کرده است که دست خالی ماند و ناخن

هایش در پوسته ی درخت فرو رفتند .

این دیگه خیلی مسخره بود . آخه برای چی سنجاب رو می خواست ؟ لحظه ای متحیر

ماند و سپس خسته یر جای خود دراز کشید .

فریاد ها هنوز ادامه داشتند . گوش هایش را گرفت اما هیچ فایده ای برای بیرون راندن

آن ها نداشت . شخصی صدمه دیده و ناراحت مشغول جنگیدن بود .

همین بود . مبارزه ای در جریان بود .

خیلی خوب . ماجرا را حل کرده بود . حالا می توانست بخوابد .

با این وجود ، نتوانست . فریاد ها به او اشاره می کردند و او را به سمت خود می

کشیدند . نیازاجتناب ناپذیری در خود حس می کرد که آن ها را به سمت منبعشان دنبال

کند .

آن گاه می توانست بخوابد . بعد از اینکه او را می دید ...

اوه ، بله . الان داشتند بر می گشتند . خاطراتش . او را به یاد می آورد . او کسی بود که

درکش می کرد . او کسی بود که الینا می خواست تا ابد در کنارش باشد .

چهره ی او از میان مه و غبارهای درون ذهنش ، ظاهر شد . الینا با محبت او را

ملاحظه کرد . بسیار خوب . به خاطر او ، بلند می شد و در این برف و بوران مسخره را

می افتاد تا وقتی که مکان مسطح مخصوصی را پیدا کند . تا زمانی که می توانست به او

ملحق شود . آن گاه با یکدیگر خواهند بود .

همان خیال او ، به نظر الینا را گرم کرد . درون او آتشی بود که فقط افراد معدودی قادر

به دیدنش بودند . با این وجود ، الینا آن را دیده بود . شبیه آتش درون خودش بود .

در حال حاظر ، به نظر می آمد که او نوعی مشکل دارد . دست کم ، داد و فریاد های

زیادی وجود داشت . اکنون به حدی نزدیک بود که می توانست آن ها را علاوه بر ذهنش

با گوش هایش نیز بشنود .

آن جا . زیر آن درخت بلوط کهنسال . سر و صدا ها از آن جا می آمد . او آن جا بود . با

چشمان عمیق سیاهش و لبخند اسرارآمیزش . و او به کمکش نیاز داشت . کمکش

خواهد کرد

الینا سرش را تکان داد تا بلور های یخ از موهایش بیرون روند و به سمت مرتع گام

برداشت .

پـــــایـــان . جلد 2 دوم

ادامه و جلد سوم و جلدهای بعدی این کتاب زیبا را از وبلاگ زیر دانلود کنید

http://goldjar.blogfa.com

پایان

-----------

ارتباط با سازنده کتاب

iraaanbook@yahoo.com

goldjar.blogfa.com

بزودي در آدرس زير امکان دانلود کتابهاي رمان زيبا از طريق گوشيهاي موبايل فراهم

ميشود و هم اکنون هم در حال تکميل شدنست

farid-book.blogfa.com

--------------------------

================

از طريق ارسال { اس ام اس } يا پيامک . به شماره

09391315486

========

ارسال پيام { پي- ام } به ايدي _ ياهو

my yahoo = ID = iraaanbook

*************

لطفا حتما بخوانيد

سئوالا ت و پيشنهادات و درخواست کتاب مورد نظرتان را از روشهاي زير با ما نماييد

در ضمن : در هنگام درخواست کتاب مورد نظرتون از طريق SMS به شماره

09391315486

لطفا نام خود و اگه ممکنه اسم شهرتون هم بنويسيد.چون اينطوري راحتتر ميشه

پاسخ داد....

نکته بعدي : اگر شما با گوشي موبايل خودتان اقدام به دانلود و خواندن کتابهاي رمان

مينماييد .حتما

هنگام درخواست کتاب مورد نظر . اسم خودتان و شهر و نوع فرمت کتاب { java -

epub - - pdf

(بعنوان مثال به اين شکل : درســـا - اراک -نسخه جاوا- کتابچه - کتاب حکم دل -

نسخه جاوا- پرنيان - کتاب حکم دل

يا اگر نسخه جاوا با قالب کتابچه مد نظرتان بوده.. انرا حتما ذکر نماييد

مثال :

درســـا - اراک -نسخه جاوا- کتابچه - کتاب حکم دل

و همينطور براي ساير گوشيها و فرمتهاي ديگر مانند

epub( iphon +tebelt + android + ipad )

(سپس براي شما لينک دانلود ارسال ميگردد

نکته مهم : (براي دانلود بايد اينترنت گوشي فعال باشه )

براي دريافت کتابهاي رمان براي موبايل .نخست بايد اينترنت گوشي شما فعال باشه

جلدهاي بعدي کتاب کمياب و زيباي خاطرات يک خون آشام را از وبلاگزير دانلود فرماييد و يا از طريق ( اس-ام-اس) آنرا درخواست نماييد تا لينک دانلود آن براي شما ارسال گردد البته در هنگام درخواست بايد نام خود و شهرتان را ذکر کنيد و سپس مانند مثال زير آنرا به شماره09391315486 ارسال نماييد

{ نام خود-و شهر} فراموش نشود چون در غير اينصورت پاسخ داده نميشود چون خيلي مشکل است ا تعداد درخواستها زياد است و از روي شماره سخت ميشود پاسخ داد/

http://goldjar.blogfa.com

 مثال :

epub مریــم - تهران - خاطرات یک خون آشام جلد دوم- آیفون   

 با درود به همه هموطنان 

گراميم  ...اين نرم افزار کتاب 

الکترونيکي همراه و کتاب رمان  

(( خاطرات یک خون آشام Vampire Diaries ))

اثر: L.J. Smith

 که در چندین جلد منتشر شده است و 

(که در اینجا جلد  دوم این کتاب را بنام ( کشمکــش ) 

{ epub  }که با فرمت  ایپوب و قابل نصب در گوشیهای آیفون - آندروید ..  

را به همه دوستان و هموطنان 

عزيزم و دوستداران کتاب و 

فرهنگ و ادبيات پارسي  و  

بازديدکنندگان از وبلاگ { گولدجار . 

بلاگفا }  تقديم ميکنم....باشد که 

قدمي هرچند کوچک.در  مسير 

گسترش  فرهنگ و  ادبيات 

پارسي..و پيشبرد ان  در  

سرزمينم بردشته باشم      با 

سپاس.../..فريد  سقراطي  

شاد زي  ..  مهر افزوووون