Vampire Diaries 4

سازنده کتاب

خاطرات یک خون آشام4(اتحاد تاریک)

اتــحاد تاریـــــک

خاطرات یک خون آشام 4

نوشته :L.J. Smith 

ساخت کتاب : Farid Soghrati

 EPUB آیفـون - آندروید - تبلت - آیپاد 

ساخت و تهیه شده در وبلاگ:

http://goldjar.blogfa.com

خاطرات یک خون آشام4(اتحاد تاریک)

اتــحاد تاریـــــک

خاطرات یک خون آشام 4

نوشته :L.J. Smith 

ساخت کتاب : Farid Soghrati

 EPUB آیفـون - آندروید - تبلت - آیپاد 

http://goldjar.blogfa.com

فصل 1

فصل 2

فصل 3

فصل 4

فصل 5

فصل 6

فصل 7

فصل 8

فصل 9

فصل 10

فصل 11

فصل 12

فصل 13

فصل 14

فصل 15

فصل 16(پایان جلد4)

معرفی جلدهای بعدی

 4خاطرات یک خون آشام

(جلد جهارم  (اتحاد تاریک 

Vampire Diaries 4

نوشته :L.J. Smith 

ساخت کتاب : Farid Soghrati

ساخت و تهیه شده در وبلاگ:

http://goldjar.blogfa.com

( اتحاد تاریک )

فصل اول

کرولاین در حالیکه دست بانی رو می فشرد، به گرمی گفت :"همه چیز میتونه همونجوری بشه که

قبلا بود."

اما این درست نبود. هیچ چیزی نمیتوانست همان طوری باشد که قبل از مرگ الینا بود. هیچ

چیزی. و بانی بدگمانی هایی

جدی راجع به جشنی که کرولاین می خواست برپا کند، داشت! حفره ی مبهم آزار دهنده ای در دلش

میگفت که بنا به

دلایلی، این ایده ی خیلی خیلی بدی است!

بانی اشاره کرد : "در واقع تولد مردیت گذشته، شنبه گذشته بود."

"اما اون جشن نگرفت. نه یه جشن واقعی مثله این یکی. ما تمام شب وقت داریم. پدر و مادر من

تا صبح شنبه بر نمیگردن.

بیخیال بانی... فقط فکرش رو بکن اون چقدر سوپرایز میشه."

بانی فکر کرد : اوه، اون سوپرایز میشه! درسته. اونقدر سوپرایز که ممکنه بعدش منو بکشه.

"ببین کرولاین، دلیل اینکه مردیث یه جشن بزرگ نداشت اینه که اون هنوز هم حس و حال جشن

گرفتن نداره. این به نظر...

بی احترامی میاد، یه جورایی..."

"اما این اشتباهه. الینا میخواست که ما اوقات خوبی رو داشته باشیم. خودتم میدونی که اینو

میخواست. اون جشن ها رو

دوست داشت. و اون متنفره که ببینه بعد از شش ماه که رفته، ما نشستیم و داریم براش گریه می

کنیم." کرولاین به جلو خم

شد، چشم های سبز معمولا گربه مانندش، پر حرارت و قانع کننده بود. در آن ها اثری از نیرنگ

نبود. هیچ یک از رفتارهای

زننده ی معمول کرولاین، دیده نمیشد. بانی میتوانست حس کند که منظور واقعی او همین بود.

کرولاین گفت : "من میخوام ما دوباره با هم دوست باشیم. همونجوری که قبلا بودیم. ما همیشه

تولدهامون رو با همدیگه

جشن می گرفتیم. فقط ما چهارتا. یادت میاد؟ و یادت میاد که چجوری پسرها همیشه میخواستن

جشن های ما رو بهم بزنن؟

موندم که یعنی امسال هم چنین کاری می کنن یا نه."

بانی احساس میکرد که کنترل موقعیت از دستش خارج شده است. ب

با خود فکر کرد که این ایده ی بدیه، این ایده ی خیلی بدیه.

اما کرولاین ادامه میداد، وقتی داشت در مورد روزهای خوب گذشته حرف میزد خیلی رویایی و

تقریبا با احساس به نظر می

رسید. بانی دل و جرات این را نداشت که به او بگوید روزهای خوب رفته اند.

بانی وقتی توانست کلمه ای اضافه کند، اعتراض ضعیفی کرد:" اما دیگه چهارتایی وجود نداره! با

سه نفر نمیشه یه جشن

درست کرد."

"من میخوام سو کارسون رو هم دعوت کنم. مردیث باهاش کنار میاد، مگه نه؟"

بانی مجبور بود اعتراف کند که مردیث این کار را می کرد، هر کسی می توانست با سو کنار بیاید.

اما با این وجود، کرولاین هم

باید می فهمید که همه چیز نمی توانست به صورت سابق برگردد. تو نمیتونی سو کارسون رو

جانشین الینا بکنی و بگی، خیلی

خب، همه چی الان درست شد.

بانی فکر کرد : اما من چطوری باید به کرولاین اینو توضیح بدم؟! و یک دفعه فهمید.

گفت :" بیا ویکی بنت رو هم دعوت کنیم."

کرولاین خیره نگاهش کرد:" ویکی بنت؟ تو حتما داری شوخی میکنی. اون دختره ی عجیب غریب

رو که جلو نصف مدرسه

لباساشو در آورد، دعوت کنیم؟ بعد از همه اون اتفاقایی که افتاد؟"

بانی خیلی محکم گفت:" دقیقا به خاطر تمام اون اتفاقایی که افتاد. ببین، من میدونم که اون

هیچوقت تو گروه ما نبوده! اما

اون تقریبا دیگه با هیچ گروه دیگه ای هم نیست. اونها نمی خوانش و اون هم در حد مرگ ازشون

می ترسه. اون به دوست

احتیاج داره. ما هم به آدما احتیاج داریم. پس بیا دعوتش کنیم."

برای لحظه ای کرولاین به شدت نا امید به نظر رسید. بانی چانه اش را جلو داد و دستانش را بر

کمرش گذاشت و منتظر ماند.

بالاخره کرولاین آهی کشید.

" خیله خب، تو بردی. من ویکی رو هم دعوت میکنم. اما تو باید مردیث رو شنبه شب بیاری خونه

من... و بانی حواست باشه

که هیچ ایده ای در مورد اینکه چه خبره به ذهنش نرسه. من واقعا دلم میخواد که این یه سوپرایز

باشه."

بانی عبوسانه گفت:" اوه، همینجوری میشه." او اصلا انتظار درخشش ناگهانی صورت کرولاین

یا گرمای آغوشش را نداشت.

کرولاین گفت:" من خیلی خوشحالم که تو هم همه چیزو مثله من می بینی. و این خیلی خوب

میشه برای ما که دوباره با

همدیگه باشیم."

بانی به کرولاین که در حال رفن بود، خیره ماند و متوجه شد که او یک چیز را نمی فهمد . من

چجوری باید براش توضیح بدم؟

بزنمش؟

و سپس : اوه، خدای من، من باید به مردیث بگم!

اما در آخر روز به این نتیجه رسید که شاید مردیث نیاز نداشت که بداند. کرولاین میخواست مردیت

سوپرایز بشود. خب، شاید

بانی باید میگذاشت که مردیث سورپرایز بشه. این طوری حداقل لازم نبود که مردیث از قبل نگران

این موضوع باشه. بله، بانی

به این نتیجه رسید که احتمالا مهربانانه ترین راه این است که هیچ چیز به مردیث نگوید.

بانی جمعه شب در دفتر خاطراتش نوشت: و کی می دونه؟ شاید من زیادی به کرولاین سخت می

گیرم. شاید اون واقعا بابت

کارایی که با ما کرده متاسفه. مثل وقتی که سعی کرد الینا رو جلوی کل شهر تحقیر کنه. و سعی

کرد که استفن رو به عنوان

یه قاتل معرفی کنه. شاید کرولاین از اون زمان به بعد بالغ شده و سعی کرده به جز خودش به کس

دیگه ای هم فکر کنه.

شاید ما درواقع اوقات خوبی رو تو جشن اون داشته باشیم.

و شاید موجودات فضایی قبل از بعدازظهر فردا منو بدزدن. او همینطور که داشت دفتر خاطراتش

رو می بست به این موضوع

فکر کرد. اما فقط میتوانست امیدوار باشد.

دفتر خاطراتش، یک دفتر داروخانه ای ارزان قیمت با طرح گل های کوچکی بر روی جلدش بود.

بانی تنها از وقتی الینا مرد،

شروع به نگه داشتن آن کرده بود اما در حقیقت کمی بهش خو گرفته بود. این تنها مکانی بود که

میتوانست هرچیزی که

میخواست بگوید بدون این که مردم شوکه به نظر بیایند و بگویند "بانی مک کولاگ!" یا "اوه،

بانی"

زمانی که چراغ را خاموش می کرد و زیر پتو می خزید، هنوز هم در فکر الینا بود.

***

بانی بر روی چمن باشکوه و آراسته ای نشسته بود که از هر طرف تا جایی که می شد دید

گسترش یافته بود. آسمان به رنگ

آبی بی نقصی و هوا گرم و خوشبو بود. پرنده ها در حال آواز خواندن بودند.

الینا گفت :" خیلی خوشحالم که تونستی بیای."

بانی گفت : "ا ه، آره. خب طبیعتا. همونجور که من هستم، البته." او دوباره به اطراف نگاه کرد و

خیلی سریع به طرف الینا

برگشت.

"بازم چای میخوای؟"

یک فنجان چای باریک و شکننده همانند پوست تخم مرغ، در دست بانی بود. " اوه... آره.

ممنون."

الینا لباس قرن هجدهمی سفیدی از جنس کتانِ نازک و شفاف و چسبان پوشیده بود که اندام باریک

و قلمیش را به خوبی

نشان می داد. چای را با دقت، بدون اینکه قطره ای بیرون بریزد، ریخت.

"یه موش دوست داری؟"

"یه چی؟"

"میگم دوست داری یه ساندویچ با چاییت بخوری؟"

" اه، یه ساندویچ، آره، عالیه." برش کوچک خیار با سس مایونز بر روی تکه ای نان سفید

مربعی تازه و خوشمزه بود.

تمام صحنه به درخشندگی و زیبایی یک نقاشی از سورا ١ بود. بانی با خود فکر کرد ما در وارم

اسپرینگز ٢ هستیم. مکان قدیمیه

پیک نیک هامون. اما مطمئنا ما چیزای مهمتر از چای رو برای گفتگو کردن داریم.

بانی پرسید : "کی این روزها موهات رو درست میکنه؟" الینا هیچوقت نمی توانست خودش این

کار را انجام دهد.

"خوشت میاد؟" الینا دستش رو بالا آورد و قسمتی از موهای طلایی کمرنگ و نرمش را پشت

گردنش انداخت.

بانی گفت: "این عالیه" ، با لحنی که مامانش در مهمانی شام انجمن "دختران انقلاب آمریکا"

سخنرانی می کرد.

الینا گفت : "خب، مو خیلی مهمه، میدونی." چشمانش پر رنگ تر از آبی آسمان می درخشید، آبی

سنگ لاجورد. بانی هم به

موهای قرمز رنگ مجعد و فنریش دست زد.

الینا گفت :" البته. خون هم خیلی مهمه."

بانی با دستپاچگی گفت:" خون؟ اه... بله. البته.". هیچ نظری در مورد اینکه الینا درباره چه

صحبت می کرد، نداشت و احساس

میکرد که بر روی یک طناب باریک از بالای سر تمساح ها راه میرود! خیلی ضعیف موافقت کرد.

"بله، خون مهمه، درسته."

"یه ساندویچ دیگه؟"

"ممنون" آن ساندویچ پنیر و گوجه بود. الینا یکی برای خودش برداشت و گاز کوچک و ظریفی

بهش زد. بانی به او نگاه می

کرد، ظرف یک دقیقه احساس نگرانی در درونش زیاد شد و بعد...

و بعد او دید که گِل از لبه ی ساندویچ بیرون می زند.

"اون... اون چیه؟" وحشت، صدایش را ریز جیغ مانند کرده بود. برای اولین بار این رویا، شبیه

یک رویا به نظر می آمد و او

فهمید که نمیتواند تکان بخورد و فقط میتواند خیره شود و نفس نفس بزند. قطره ای تیره از ماده ی

قهوه ای درون ساندویچ

الینا بر رومیزی شطرنجی افتاد. اون گل بود، درسته. "الینا... الینا چی..."

"اه، همه ی ما این پایین، از اینا میخوریم" الینا با دندان هایی که لکه های قهوه ای داشتند، به او

لبخند زد. به غیر از این که

دیگر صدای الینا نبود : صدای یک مرد و خیلی زشت و تحریف شده بود. "تو هم همینطور خواهی

شد"

هوا دیگر گرم و خوشبو نبود، بلکه حسابی داغ و ناخوشایند شده بود و بوی زباله گندیده می داد.

چاله های سیاهی در چمن

های سبزی که دیگر آراسته نبودند و خیلی بلند و وحشی شده بودند، وجود داشت. این جا دیگر

وارم اسپرینگز نبود. او در

قبرستان قدیمی بود. چه جوری نتونسته بود اینو بفهمه؟ فقط این قبرها تازه بودند.

الینا گفت:"یه موش دیگه میخوای؟" و خنده نخودی ناخوشایندی کرد.

بانی به ساندویچ نیم خورده ای که در دستش بود نگاه کرد و جیغ کشید. از یک طرف ساندویچش

یک دم طناب شکل قهوه

ای آویزان بود. چنان محکم آن را به سمت سنگ قبر پرت کرد که صدای شلپ داد! بعد بلند شد،

احساس سنگینی می کرد و

انگشت هایش را دیوانه وار به شلوارش می مالید.

" حالا نمیتونی بری. جمعیت تازه دارن میرسن" صورت الینا در حال تغییر بود: موهایش را از

دست داده و پوستش خاکستری

و خشک می شد. همه چیز در بشقاب ساندویچ ها و چاله هایی که تازه کنده شده بودن، تکان می

خورد. بانی نمیخواست

هیچکدام از اینها را ببیند. فکر میکرد اگر که می دید، حتما دیوانه میشد.

"تو الینا نیستی." بانی جیغ زد و فرار کرد.

باد، موهایش را به چشمانش می زد و نمیتوانست ببیند. تعقیب کننده اش پشت سرش بود،

میتوانست دقیقا او را پشت سرش،

احساس کند. بانی فکر کرد : برس به پل. و بعد از آن، به چیزی برخورد کرد.

چیزی که درون لباس الینا بود، اسکلتی خاکستری با دندان های بلند و پیچ خورده، گفت :"من

منتظرت بودم. به من گوش

بده بانی." با نیروی وحشتناکی بانی را گرفته بود.

"تو الینا نیستی! تو الینا نیستی!"

"به من گوش بده بانی"

این صدای الینا بود، صدای حقیقی الینا. نه آن صدای خوشحال ناخوشایند و نه آن صدای زمخت و

زشت. اما مصرانه بود. از

جایی پشت سر بانی می آمد و از میان رویا همانند یک نسیم خنک و تازه، پیچ و تاب میخورد. "

بانی سریع گوش بده..."

همه چیز در حال ذوب شدن بود. دستان استخوانی بر روی بازوان بانی، قبرستان، هوای داغ

فاسد. برای لحظه ای، صدای الینا

واضح بود اما مثل اتصال نا مساعدی از راه دور، شکسته شد.

"...او همه چیز رو میچرخونه، عوضشون میکنه. من به اندازه ی اون قوی نیستم..." بانی چندین

کلمه را از دست داد "...اما این

خیلی مهمه. تو باید همین الان ... پیدا کنی" صدای الینا در حال محو شدن بود.

"الینا، من نمیتونم صدات رو بشنوم! الینا!"

"...یه جادوی خیلی ساده. فقط دو عنصر. همونایی که من درواقع بهت گفتم..."

" الینا!

بانی وقتی از جا پرید و راست بر روی تختش نشست، هنوز در حال جیغ کشیدن بود!

فصل دوم

بانی در حین اینکه با مردیث در خیابان سان فلاور ١ از بین ردیف خانههای سبک ویکتوریایی راه

می رفتند، در پایان حرف-

هایش گفت:" تمام چیزی که یادمه همینه."

"اما واقعا اون الینا بود؟"

"آره، آخرشم سعی میکرد یه چیزی به من بگه. اما اون قسمتش واضح نبود، فقط اینکه مهم بود،

خیلی مهم. تو چی فکر می-

کنی؟"

"ساندویچهای موش و قبرهای باز؟ "مردیث ابروی زیبایش را قوسی داد و در ادامه گفت:" من

فکر میکنم تو استفن کینگ ٢ را

با لوئیس کارول ٣ قاطی کردی."

بانی پیش خود فکر کرد که احتمالا حق با اوست. اما آن خواب همچنان اذیتش میکرد؛ تمام روز

اذیتش کرده بود، به اندازهای

که نگرانیهای اخیرش را از ذهنش خارج کرده بود. وقتی که با مردیث به خانهی کرولاین نزدیک

شدند، نگرانیهای قدیمیش

با سماجت بازگشتند.

با خودش فکر کرد که واقعا بهتر بود اگر به مردیث در این باره گفته بود، از پهلو نگاه مضطربی

به دخترک قد بلند انداخت.

نمیتوانست بگذارد مردیث بدون اینکه آماده شود همینطوری به داخل رود...

مردیث به پنجرهی روشن خانه کوئین آن ٤ نگاه کرد و آهی کشید. "تو واقعا امشب به اون

گوشواره ها احتیاج داری؟"

"آره، قطعا لازمشون دارم؛" الان دیگر خیلی دیر بود که حقیقت را به مردیث بگوید. باید به بهترین

نحو ممکن رفتار کند.

اضافه کرد "وقتی ببینیشون عاشقشون میشی" در صدایش، آهنگ یاس و درماندگی امیدوارانهای

را شنید.

مردیث مکث کرد و چشمان تیزبین تیرهاش کنجکاوانه صورت بانی را کاوید. سپس در زد. "من

فقط امیدوارم کرولاین امشب

خونه نباشه. وگرنه ممکنه گیرش بیفتیم."

"کرولاین شنبه شب خونه باشه؟! مسخره نباش." بانی نفسش را برای مدت زیادی حبس کرده بود؛

احساس ضعف میکرد.

صدای خندهی شکننده و ساختگیش طنین انداز شد. تا حدودی عصبی ادامه داد "چه تصوری،"

تااینکه مردیث گفت:" فکر

" کنم کسی خونه نیست،" و دستگیرهی در را امتحان کرد. بانی با ضربهای دیوانه وار افزود ،

"فیدل- دی- دی ٥

مردیث درحالیکه دستش به دستگیره در بود، بیحرکت ایستاد و به او نگاه کرد.

به آرامی گفت:" بانی، زده به سرت؟ "

"نه." با دلخوری بازوی مردیث را گرفت و فورا نگاه او را دنبال کرد. در خودش باز شد. " اوه،

خدایا، مردیث، خواهش میکنم

منو نکش..."

سه صدا فریاد زدند:" سورپرایز!"

بانی با صدای هیسی گفت:" بخند،" و تنهای به دوستش زد و او را به داخل اتاق روشن که پر از

سرو صدا و کاغذرنگی بود، هل

داد. "بعدا منو بکش... من سزاوارشم...اما الان فقط بخند."

Myبادکنکهای گرانقیمت از نوع مایلر ٦ و کپه ای از هدایا بر روی میز چای دیده می شد. حتی گل

آرایی هم شده بود، گرچه بانی

متوجه شد گلهای ارکیدهی آن دقیقا با شال گردن سبز کمرنگ کرولاین هماهنگ شده است. شالش

ابریشم هرمس ٧ با

طرحی از درخت مو و برگهایش بود. بانی با خود گفت شرط میبندم که اون بالاخره یکی از آن

ارکیدهها را به موهاش میزنه.

چشمان آبی سو کارسن قدری مضطرب بود، با لبخند مرددی گفت:"مردیث امیدوارم امشب برنامه

مهمی نداشته باشی."

مردیت پاسخ داد:" چیزی نیس که نتونم تغییرش بدم ." اما با گرمی نیشخندی زد و بانی آرام شد.

سو در محکمه الینا همراه

بانی، مردیث و کرولاین از شاهزادگان خوشامدگو بود. او تنها دختری در مدرسه بود که وقتی همه

علیه الینا شده بودند،

درکنار بانی و مردیث ایستاد. در مراسم خاکسپاری الینا گفت که الینا همیشه ملکهی واقعی رابرت

ای.لی ٨ خواهد بود، و لقب

ملکهی برفی خودش را به یادبود الینا تقدیم کرد. هیچ کسی نمیتواند از سو متنفر باشد. بانی پیش

خود فکر کرد که بدترین

قسمت به خیر گذشت.

کرولاین گفت:" میخوام از هممون روی کاناپه عکس بگیرم" و جای آنها را پشت گلها مشخص

کرد. "ویکی می تونی از ما

عکس بگیری؟"

ویکی بنت آهسته و بیتوجه ایستاده بود. گفت:" اوه البته" وقتی که دوربین را بالا میگرفت، با

حالتی عصبی موهای بلند و

قهوه ای روشنش را از جلوی چشمانش کنار زد.

بانی فکر کرد، درست مثل اینکه خدمتکاره، سپس نور فلاش چشمانش را کور کرد.

عکس که چاپ شد، سو و کرولاین به خنده افتادند و درباره ی قیافه ی خشک و رسمی مردیث

حرف می زدند، در همین حال

بانی چیز دیگری متوجه شد. عکس خوبی بود؛ کرولاین مثل همیشه با آن موهای طلاییش که می

درخشید و گلهای ارکیده-

ی مقابلش، خوب و مسحور کننده به نظر میرسید. و مردیث که قیافه ای گوشه گیر و کنایه آمیز به

خود گرفته بود، بدون

اینکه حتی تلاشی کرده باشد به طور خدادادی و مبهوت کنندهای زیبا بود، سپس خودش بود، یک

سر و گردن از بقیه کوتاه-

تر، با موهای ژولیدهی قرمز رنگ و صورتیکه حالت ساده و کمرویی داشت. اما چیز عجیب،

پیکری بود که در کنارش روی

کاناپه بود. اون سو بود، البته که سو بود، اما برای لحظهای آن موی بلوند و چشمان آبی، به نظر

میرسید متعلق به شخص

دیگری باشند. کسی که مصرانه به او نگاه میکرد، گویی میخواست چیزمهمی به او بگوید. بانی

ابروهایش را در هم کشید، به

سرعت پلک زد. تصویر مقابلش شناور بود و عرق سردی در ستون فقراتش جاری شد.

نه، اون فقط سو هس که توی عکسه. باید برای یک لحظه دیوانه شده باشه و یا آرزوی کرولاین

که "دوباره همه با هم باشن"

رویش اثر گذاشته است.

بلند شد و گفت ،"عکس بعدی رو من می گیرم. ویکی بشین، و تکیه بده. نه عقبتر، عقبتر ...

همونجا!" تمام حرکات ویکی

سریع، سبک و عصبی بود. وقتی که فلش زد، مثل حیوانی که ترسیده و آمادهی تیر خوردن باشد،

از جا پرید.

کرولاین زورکی به این عکس نگاهی انداخت، در عوض بلند شد و به آشپزخانه رفت. گفت:"حدس

بزنین به جای کیک چی

داریم؟ من دسر شکلاتی مخصوص خودمو درست کردم. بیاید، کمکم کنید این شکلاتو آب کنم."

سو بدنبال او رفت، و بعد از

کمی تردید، ویکی هم رفت.

آخرین نشانههای رضایتمندی مردیت بخار شد و رو کرد به بانی و گفت "تو باید به من میگفتی."

بانی یک لحظه سرش را از روی درماندگی پایین انداخت و گفت:" میدونم." سپس سرش را بالا

گرفت و پوزخندی زد. "اما

اونوقت تو نمیاومدی و ما دسر شکلاتی نمیخوردیم."

"و واقعا این ارزششو داشت؟"

بانی با حالت معقولی پاسخ داد:"خوب، این کمک میکنه، و حقیقتا، شاید خیلی هم بد نباشه.

کرولاین واقعا داره تلاش میکنه

خوب باشه، و برای ویکی هم خوبه که یکبار از خونه بیاد بیرون..."

مردیث بدون تعارف گفت:" به نظر نمیرسه این براش خوب باشه، این جور به نظر میاد که داره

سکته میکنه"

"خوب، احتمالا فقط عصبیه" به عقیدهی بانی ، ویکی دلیل خوبی برای عصبی بودن داشت. او

بیشتر پاییز گذشته را در خلسه

به سر میبرد، به آرامی توسط قدرتی که درکش نمی کرد، از ذهنش خارج میشد. هیچ کس توقع

نداشت او به این خوبی این

دوره را رد کند.

مردیث همچنان ناراحت به نظر میرسید. بانی با تسلی گفت:"حداقل، این تولد واقعیت نیست."

مردیث دوربین را برداشت و چندین بار آن را چرخاند، همچنان به دستهایش نگاه میکرد، گفت:"

اما واقعا تولدمه."

"چی؟"بانی خیره نگاهش کرد و بلندتر گفت:" تو چی گفتی؟"

"گفتم، تولد واقعیمه. مادر کرولاین باید بهش گفته باشه؛ مادر من با مادر اون مدت ها قبل باهم

دوست بودن."

"مردیث، از چی داری حرف می زنی؟ تولد تو هفته پیش بود، سی ام ماه می."

"نه نبود. تولدم امروزه، ششم ژوئن. راست میگم؛ روی گواهینامه ام و همه چیزم هست. والدینم

یک هفته زودتر برام جشن

میگرفتن چون ششم ژوئن برای اونها روز خیلی غم انگیزیه. اون روزیه که به پدربزرگم حمله

شد و باعث دیوانگیش شد." بانی

نفسش را بریده بریده بیرون داد و قادر به صحبت نبود، مردیث به آرامی ادامه داد:" می دونی اون

سعی کرد مادر بزرگمو

بکشه. سعی کرد منو هم بکشه."

مردیث دوربین را با دقت، دقیقا وسط میز گذاشت. و آهسته گفت:" ما باید بریم آشپزخونه. بوی

شکلات میاد."

بانی همچنان بیحس بود، اما ذهنش دوباره شروع به کار کرد. خیلی مبهم یادش آمد که مردیث قبلا

در مورد این صحبت کرده

بود، اما آن موقع کل حقیقت را نگفته بود. و نگفته بود که این اتفاق کی افتاده بود.

بانی بلند شد و گفت:" مورد حمله قرار گرفت... منظورت اینه که مثل حملهای که به ویکی شد."

نمی توانست کلمهی خون

آشام را بکار ببرد، اما می دانست که مردیث منظورش را می فهمد.

مردیث تایید کرد:" مثل حملهای که به ویکی شد،" و آرامتر گفت:"بیا، اونا منتظرمونن.

نمیخواستم ناراحتت کنم."

بانی با خودش فکر کرد مردیث نمیخواهد من ناراحت شوم، بنابراین من هم ناراحت نمی شوم،

شکلات داغ را روی کیک

شکلاتی و بستنی شکلاتی ریخت. با اینکه ما از سال اول با هم دوست بودیم هرگز قبلا این راز را

به من نگفته بود.

برای لحظهای بدنش یخ کرد و کلماتی از گوشهی ذهنش را به خاطر آورد. هیچ کسی اونی نیست

که بنظر می رسد. سال پیش

این هشدار را با صدای هونورا فل که از طریق او صحبت میکرد، داده بود، و این پیش بینی به

حقیقت وحشتناکی تبدیل شد.

اگر آن جریان هنوز تمام نشده باشد چی؟

بانی مصممانه سرش را تکان داد. الان نمی توانست به این قضیه فکر کند؛ بهتر است به مهمانی

فکر کند.

و به خود گفت که باید مطمئن بشم که این مهمونی به خوبی پیش میره و همه ی ما هر جور هس

با هم کنار میایم.

به طور عجیبی، گذراندن آن خیلی هم سخت نبود. مردیث و ویکی اوایلش زیاد صحبت نمی کردند،

اما بانی به کار خودش

ادامه داد و هم چنان با ویکی خوب برخورد میکرد، حتی مردیث هم به وضوح نتوانست در مقابل

بسته های هدایایی که روی

میز بودند، مقاومت کند. وقتی که آخرین هدیه را باز کرد همه مشغول خنده و صحبت بودند. حالت

مدارا و آتش بس همانطور

که به داخل اتاق خواب کرولاین هم رفتند تا لباس ها، سی دی ها و آلبوم عکس هایش را ببینند،

ادامه داشت. نزدیک نیمه

های شب درون کیسه های خواب خزیدند در حالیکه همچنان مشغول صحبت بودند.

سو از مردیث پرسید:" اوضات این روزها با آلاریک چه طوره؟" به نوعی آلاریک سالتزمن

دوست پسر مردیث بود. او از دانشگاه

دوک ٩ در رشته ی فرا روانشناسی ١٠ فارغ التحصیل شده و سال گذشته وقتی حملات خون

آشامی شروع شد، به فلزچرچ

فراخوانده شده بود.

گرچه در ابتدا دشمن به نظر می رسید ولی در آخر دوست و متحد آنها شد.

مردیث گفت:" اون روسیه هست،پروستریکا ١١ ، می دونی؟ رفته اونجا تا بفهمه اونا در طی

جنگ سرد چه فعالیت هایی در

روانشناسی داشته اند."

کرولاین پرسید:" وقتی که برگرده بهش چی می خوای بگی؟"

این سوالی بود که بانی هم دوست داشت خودش از مردیث بپرسد.

چون آلاریک تقریبا چهار سال بزرگتر از آنهاست، مردیث بهش گفته بود تا زمان فارغ

التحصیلیاش صبر کند و بعد در مورد

آیندهیشان صحبت کنند. اما حالا مردیث هجده ساله شده_ بانی به خودش یادآوری کرد که، امروز

اون هجده ساله شد و تا دو

هفته دیگر هم فارغ التحصیل می شود. بعدش چه اتفاقی می افتد؟

مردیث پاسخ داد:" تصمیمی نگرفتم، آلاریک می خواد من به دوک برم، و من اونجا پذیرش شدم،

اما مطمئن نیستم. باید فکر

کنم."

بانی خوشحال شد. می خواست مردیث با او به کالج بون جونیور ١٢ برود، نه اینکه راه دوری

برود و ازدواج کند، یا حتی نامزد

کند. خیلی احمقانه است با این سن کم روی زندگی کردن فقط با یک نفر تصمیم گرفت. بانی خودش

به بازیگوشی شهرت

داشت. آن طور که دوست داشت از پسری سراغ پسر بعدی می رفت. خیلی راحت عاشق می شد و

به همان راحتی هم با آن

ها بهم می زد.

بانی گفت:" تاحالاکسیو ندیدم که ارزش وفاداری داشته باشه." همگی فورا بهش نگاه کردند. سو

چانه اش را روی مشتش

گذاشته بود و پرسید:"حتی استفن؟"

بانی باید میدانست. با تنها نور کمی که از چراغ خواب میآمد و صدای حرکت برگ های درخت بید

که از بیرون شنیده می

شد، اجتناب ناپذیر بود که صحبت هایشان به الینا و استفن ختم نشود.

در بین مردم شهر، استفن سالواتوره و الینا گیلبرت تقریبا اسطوره شده بودند، مثل رومئو و

ژولیت. وقتی استفن بار اول به فلتز

چرچ آمد همهی دخترها او را می خواستند. و الینا، زیباترین، مشهورترین، و دست نیافتنیترین

دختر مدرسه هم او را می

خواست. تنها بعد از اینکه بدستش آورد خطر را متوجه شد.

استفن چیزی که به نظر می آمد نبود _ او رازی داشت که بسیار تیره تر از این بود که کسی بتواند

حدس بزند. و برادری

داشت، دیمن، که بیشتر از او مرموز و خطرناک بود. الینا بین دو برادر گیر افتاده بود، عاشق

استفن بود اما علاقهی مقاومت

ناپذیری در مقابل سرکشی ها و وحشی گری های دیمن داشت. و در نهایت برای نجات هر دوی آنها

و بازیابی عشق و علاقه

شان به هم، جانش را داد.

بانی تسلیم شد و زمزمه کرد:" شاید استفن ... البته اگر شما الینا باشید." جو عوض شده بود.

آرام، و کمی غمگین شده بود،

درست مثل گفتگوهای آخر شب.

سو سرش را تکان داد و چشمانش را بست و با صدایی آرام گفت:" هنوز نمی تونم باور کنم که

اون رفته، اون بیشتر از هر آدم

دیگه ای زنده بود."

مردیت به طرح و نقشی که چراغ گل سرخی طلایی روی سقف ایجاد کرده بود، نگاه می کرد و

گفت:" شعله ی وجود اون از

بقیه درخشان تر بود." صدایش ملایم اما مشتاق بود، و برای بانی این طور به نظر رسید که این

کلمات بهتر از هر چیز دیگری

که تا امروز شنیده بود، الینا را توصیف می کردند.

ـــــــــــــــــــــــــ ـــــــــــــــــــــــــ ـــــــــــــــــــــــــ ــــــــــــــــــــــــ

1Sunflower Street

٢نویسنده آمریکایی خالق بیش از ٢٠٠ اثر ادبی در گونھ ھای وحشت و خیال پردازی است.

Stephen king

٣بزرگترین نویسنده ادبیات کودک جھان و شاھکار بی بدیل او الیس در سرزمین عجایب است.

LewisCarroll

٤Queen Anne House

٥ عبارتی کھ برای نشان دادن بی صبری استفاده می شود. Fiddle-dee-dee

٦ لایھ پلیستری Mylar

٧Hermes

٨Robert E. Lee

9Duke University

١٠parapsychology

١١ اصطلاحی روسی است کھ بھ یک سری از اصلاحات اقتصادی کھ در ژوئن ١٩٨٧ توسط

رھبر وقت شوروی، میخائیل Perestroika

گورباچف، معرفی گشت اطلاق می شود.این واژه در لغت بھ معنای "بازسازی" است و منظور از

آن اصلاحاتی اقتصادی برای بازسازی

اقتصاد شوروی بود

١٢Boone Junior College

کرولاین هم اقرار کرد:"زمانایی بود که من ازش متنفر بودم، اما هیچوقت نتونستم نادیده

بگیرمش" چشمان سبزش را باریک

کرد گویی به خاطراتش نگاه می کرد:" اون شخصی نبود که بتونی نادیده بگیریش."

سو گفت:" یک چیزی که من از مرگ اون یاد گرفتم اینه که این ممکنه برای هر کدوم از ما اتفاق

بیفته. نمی تونید زندگیتون

را هدر بدید چون نمی دونید چقدر زنده هستید."

ویکی با صدای آهسته و آرامی موافقت کرد:" می تونه شصت سال باشه یا هم شصت دقیقه. هر

کدوم از ما می تونه امشب

بمیره."

بانی با ناراحتی حرکتی کرد. اما قبل از اینکه بتواند چیزی بگوید، سو تکرار کرد:" من هنوز هم

نمی تونم باور کنم که اون رفته.

بعضی وقتا حس می کنم همین نزدیکی هاست."

بانی هم پریشان گفت:" منم همینطور." و تصویر وارم اسپرینگز ١٣ از ذهنش گذشت، و برای

لحظه ای آن تصویر از اتاق تاریک

کرولاین واضح تر به نظر رسید. به مردیث گفت:" دیشب من خوابشو دیدم، و حسم می گفت که

واقعا خودش بود و سعی می

کرد یه چیزی بهم بگه. هنوز هم همون حس را دارم."

سایرین هم آهسته به او زل زدند. شاید اگر یک زمان دیگری بود آنها به اشارات بانی به هر چیز

ماوراء طبیعی می خندیدند،

اما الان نه. قدرت های روحی او، ترسناک، وحشت آور و بحث ناپذیر بودند.

ویکی نفسی کشید و گفت:"واقعا؟"

سو پرسید:" به نظرت چی می خواست بگه؟"

"نمی دونم. آخرش اون خیلی تلاش کرد با من در تماس بمونه، اما نتونست. "

سکوت دیگری برقرار شد. در نهایت سو با تردید و کمترین گرفتگی و مکثی در صدایش گفت:" تو

فکر می کنی که ... تو فکر

می کنی که می تونی باهاش ارتباط برقرار کنی؟"

این چیزی بود که فکر همه ی آن ها را مشغول کرده بود. بانی به مردیث نگاه کرد. حتی مردیث که

آن خواب را نادیده گرفته

بود اکنون با حالتی جدی به چشمان بانی نگاه می کرد.

بانی آرام گفت:" نمی دونم." تصاویری از کابوسش در اطرافش می چرخیدند. "برای اطمینانتون

باید بگم من نمی خواهم به

حالت خلسه برم و خودمو در مقابل هر چیز دیگهای که اونجا قرار داره باز و بی دفاع بگذارم."

سو پرسید "اون تنها راهیه که می شه با افراد مرده رابطه برقرار کرد؟ پس لوح احضار ١٤ روح

یا یه همچین چیزی، چی؟"

کرولاین با صدای کمی بلند گفت:" والدین من یک لوح احضار دارن."

ناگهان جو خاموش و آرام، شکست و تنش وصف ناشدنی فضا را پر کرد. همه راست نشستند و با

تعمق به همدیگر نگاه کردند.

حتی ویکی هم فراتر از ترسش، به نظر فریفته می آمد.

مردیث به بانی گفت:" اون کار می کنه؟"

سو با صدای بلند و شگفت زده ای گفت:" همچین کاری درسته؟"

مردیث گفت" سوال اصلی اینجاست که آیا ما شجاعتشو داریم؟" دوباره بانی حس کرد همه دارند

به او نگاه می کنند. لحظهای

تردید کرد، و سپس شانه هایش را بالا انداخت. از هیجان معده اش ملتهب شده بود.

گفت "چرا که نه؟ چیزی برای از دست دادن نداریم؟"

کرولاین به ویکی نگاه کرد. "ویکی، یه کمد پایین پله هاست. لوح احضار باید همراه بازی های

دیگه اونجا باشه، روی طبقهی

بالا."

Ouija boardحتی نگفت:"خواهش میکنم. می تونی اونو بیاریش؟" بانی اخمی کرد و دهانش

را باز کرد تا چیزی بگوید، اما ویکی تقریبا از

اتاق خارج شده بود.

بانی به کرولاین گفت:" نمی تونستی مهربانتر باشی، این حرکتت چی بود؟ همزادپنداری با

نامادری شرور سیندرلا؟"

کرولاین بی صبرانه گفت:" اوه، بانی، اون همین طوری هم خیلی خوش شانسه که دعوت شده.

خودشم اینو می دونه."

مردیث عبوسانه گفت:" اون وقت من فکر کردم که اون بر گردآورنده ی پر زرق و برق ما غلبه

کرده!"

بانی ادامه داد:" وانگهی ..." که حرفش قطع شد. صدای تیزی آمد و بعد ضعیف شد، اما هیچ

شکی وجود نداشت. صدای جیغ

بود. که در ادامه به سکوت مرگباری انجامید و سپس ناگهان صداهای متناوب کر کننده ی جیغ می

آمد.

یک لحظه دخترها داخل اتاق ایستادند و در جای خود میخکوب شدند. سپس به سمت راهروی

ورودی و پایین پله ها دویدند.

مردیث با پاهای بلندش اول به پایین پله ها رسید:"ویکی!" ویکی مقابل کمد ایستاده بود،

بازوهایش را به حالت محافظت

کننده ای، جلوی صورتش گرفته بود. به سمت مردیث چنگ انداخت و همچنان جیغ می زد.

کرولاین که به نظر بیشتر عصبانی بود تا اینکه ترسیده باشد، پرسید:"ویکی، چیه؟" جعبه ها و

کارت های بازی روی زمین

پخش شده بودند. "برای چی جیغ می کشی؟"

"اون منو چنگ انداخت! من دستمو بردم به قفسهی بالایی و یه چیزی مچمو چنگ گرفت!"

"از پشت سرت؟"

"نه! از داخل کمد."

بانی داخل کمد را نگاه کرد. کت های زمستانی در یک طبقه کیپ تا کیپ هم آویزان شده بودند

بعضی از آنها تا روی زمین

می رسیدند. با آرامش خودش را از ویکی جدا کرد، مردیث یک چتر برداشت و با آن به کت ها

ضربه می زد.

بانی بی اختیار گفت "اوه، نکن ..."، اما چتر فقط به پارچهی لباسها می خورد. مردیث لباس ها را

با چتر به کناری زد و دیوار

کمد ساخته شده از چوب سرو را نشان داد.

آهسته گفت "می بینی؟ کسی اونجا نیس، اما می دونی چیزی که اونجاست، آستین این کت هاست.

اگر به اندازه کافی

بطرفشون خم شی ، شرط می بندم حس می کنی بازوی کسی دورتو گرفته."

ویکی قدمی جلو رفت، آستین های آویزان را لمس کرد، سپس به قفسهی بالا نگاه کرد. صورتش

را بین دستهایش گرفت، موی

بلند ابریشم گونه اش روی دست هایش ریخت. بانی یک آن فکر کرد که او در حال گریه کردن

است، سپس صدای خنده ای

شنید.

ویکی گفت:" اوه خدایا! من فکر کردم که ... اوه، من خیلی احمقم! الان اینجا رو تمیز می کنم،"

مردیث محکم گفت "بعدا! ،الان بریم اتاق نشیمن."

بانی در حالیکه رد می شدند، آخرین نگاهش را به کمد انداخت.

وقتی دور میز جمع شدند، برای نتیجهی بهتر چند چراغ را خاموش کردند، بانی آهسته انگشتانش

را روی تختهی کوچک

پلاستیکی گذاشت. او هرگز از لوح احضار استفاده نکرده بود، اما می دانست که این کار را چه

طور انجام دهد. اینجوری بود که

اگر روح می خواست حرف بزند تختهی کوچک روی حروف حرکت می کرد و یک پیغام را حرف به

حرف نشان می داد.

او گفت "ما باید اینو لمس کنیم،" و سپس وقتی آنها پیروی کردند به بقیه نگاه کرد. انگشتان

مردیث بلند وباریک بودند،

انگشتان سو هم باریک بودند و ناخن هایش بیضی بود. ناخن های کرولاین لاک زده و به رنگ

مسی بود. ناخن های ویکی

جویده شده بودند.

بانی به نرمی گفت:" حالاچشمهامون رو می بندیم و تمرکز می کنیم." صداهای هیس قابل انتظاری

شنیده شد در حالیکه

دختر ها اطاعت می کردند. جو به همه ی آن ها رسوخ کرده بود.

"به الینا فکر کنین. تصورش کنین. اگر اونجاست، ما می خواهیم اونو اینجا بیاریم."٩

اتاق بزرگ ساکت بود. بانی در پشت تاریکی پلک های بسته اش، موهای طلایی رنگ پریده و

چشمانی شبیه لاجورد را دید.

زمزمه کرد "بیا الینا، با من حرف بزن."

تختهی کوچک شروع به حرکت کرد.

هیچ کدام از آنها نمی توانست آن را هدایت کند؛ آنها از جهتهای مختلفی فشار وارد می کردند. با

این وجود، مثلث پلاستیکی

بی شک به آرامی حرکت می کرد. بانی چشمانش را بسته نگه داشت تا زمانی که آن متوقف شد و

سپس نگاه کرد. تختهی

کوچک به کلمهی بله اشاره می کرد.

صدایی شبیه گریهی ملایم از ویکی بلند شد.

بانی به دیگران نگاه کرد. کرولاین داشت به سرعت نفس می کشید، چشمان سبزش باریک شده

بودند. سو، تنها کسی بود که

همچنان با عزم راسخی چشمانش را بسته بود. مردیث رنگ پریده به نظر می آمد.

منتظر بودند تا بانی به آنها بگوید چه کار کنند.

بانی به آنها گفت:" تمرکز کنین." مردد بود و خطاب قرار دادن فضای روبرویش کمی احمقانه بود.

اما او متخصص بود؛ باید

اینکار را می کرد.

پرسید:" تویی الینا؟"

تختهی کوچک یک دایره کوچکی کشید و به روی کلمهی بله برگشت.

ناگهان قلب بانی به شدت تپید و ترسید که مبادا انگشتانش بلرزد. پلاستیک زیر سر انگشتانش

حس متفاوتی داشت، گویی

برق ازش رد شده باشد، گویی انرژیی ماوراء طبیعی از آن عبور کرده باشد.

دیگر احساس حماقت نکرد. اشک به چشم هایش آمد، می توانست ببیند که چشمان مردیث هم

نمناک شده بود. مردیث

سرش را برای او تکان داد.

کرولاین بلند و با بدگمانی گفت:"چه طور مطمئن باشیم که خودتی؟"

بانی متوجه شد که کرولاین این جریان عبوری را حس نکرده است؛ او چیزی را که من حس کردم

احساس نکرده است. از

لحاظ روحی او ناتوان است.

تختهی کوچک دوباره حرکت کرد، حالا روی حروف حرکت میکرد، به قدری سریع که مردیث به

سختی می توانست حروف

پیام را بخواند. حتی بدون نقطه گذاری هم واضح بود.

گفتکرولاین احمق نباش. اصلا تو خیلی خوش شانسی که من باهات حرف می زنم.

مردیث عبوسانه گفت:"واقعا اون الینا است."

"شبیه اونه، اما ..."

بانی گفت "اوه، خفه شو کرولاین، الینا من خیلی خوشحالم..." گلویش گرفت و دوباره سعی کرد.

بانی وقتی برای آبقوره گرفتن نداریم باید بریم سراغ کار

اون هم الینا بود. بانی فن فنی کرد و ادامه داد. "من دیشب خوابتو دیدم."

چای

قلب بانی سریع تر از هر زمان دیگری میتپید و در پاسخ گفت:" آره. می خواستم باهات حرف

بزنم، اما همه چیز خیلی عجیب

بود و ما ارتباطمون رو از دست دادیم... "

بانی خلسه نکن خلسه نکن خلسه نکن

"باشه" این جواب سوالش را داد، و بانی از شنیدن آن آرامش یافت.

نفوذ قدرت فاسدی ارتباط ما رو پیچیده کرد اونجا چیزهای بد چیزهای خیلی بدی وجود داره

"مثل چی؟" بانی نزدیکتر روی لوح دولا شد. "مثل چی؟"

وقت نیست!

تختهی کوچک به نظر می آمد علامت تعجب را نشان داد. در حالیکه الینا نمی توانست بی صبریش

را کنترل کند به سرعت از

حرفی به حرف دیگر حرکت می کرد.

اون الان مشغوله که من می تونم حرف بزنم اما وقت زیادی نیست گوش کن وقتی ما حرفمون

تموم شد از خونه به

سرعت برید بیرون شما در خطرید

ویکی تکرار کرد "خطر؟" و طوری به نظر می رسید که شاید از روی صندلی بپرد و بدود.

صبر کن گوش کن کل شهر تو خطره

مردیث فورا گفت:" ما چی کار کنیم؟"

شما کمک لازم دارین اون فراتر از توان شماست به طور باور نکردنی قویه حالا گوش کنید و از

دستورالعمل هایی

که دارید پیروی کنید برای انجام افسون احضار کردن اولین عنصر م ..

بدون هشدار، تختهی کوچک از روی حروف کنار رفت و وحشیانه دور لوح می چرخید. به تصویر

ماه، بعد خورشید، و سپس به

کلمات برادران پارکر ١٦ و ... اشاره کرد.

"الینا!"

تختهی کوچک با ضربه ای روی حروف برگشت.

یه موش دیگه یه موش دیگه یه موش دیگه

سو که چشمانش باز باز شده بود، فریاد زد:" چه اتفاقی افتاده؟"

بانی ترسیده بود. تختهی کوچک با انرژی ضربه می زد، انرژی تاریک و زشتی مانند قیر در حال

جوش که انگشتانش را می-

سوزاند. اما می توانست ارتعاشی از ریسمان نقره ای را که وجود الینا با آن می جنگید، حس کند.

با نا امیدی گریه کرد:" نرو!

دستتو از روی این بر ندار."

موشمششمارومیکشه، لوح پشت سرهم می چرخید. خونخونخون. و سپس ... بانی برو بیرون اون

اینجاس بدو بدو بد..

تختهی کوچک با خشم حرکت می کرد، از زیر انگشتان بانی در رفت و خارج از کنترل او، از روی

لوح به هوا پرت شد انگار

کسی آن را پرت کرده باشد. ویکی جیغ کشید و مردیث از جا پرید و ایستاد.

و سپس تمام چراغ های خانه خاموش شدند، و خانه در تاریکی فرو رفت.

-------------------------------------------------------------------------------------

١٣ نام شھری در ایالات متحده آمریکا، در جورجیا و در استان مری ودر. ھمین طور نام فیلمی

آمریکایی در باره ی رئیس Warm Springs

را در ھمین شھر راه Warm Springs جمھور روزولت و مبارزاتش در مورد بیماری فلج

اطفال.وی در جورجیانای آمریکا مجتمعی بھ نام

اندازی کرد کھ شامل چند ھتل و یک استخر آب گرم میشد و بیشتر برای افراد بی بضاعت بود و

شیوه آب در مانی را نیز رونق بخشید زیرا

خود با استفاده از این روش بھ درمان رسید.

١٤quija board

١٥lapis lazuli

فصل سوم

جیغهای ویکی خارج از کنترل شده بودند. بانی می توانست افزایش وحشت را در سینه اش

احساس کند.

مردیث که فریاد می زد تا صدایش شنیده شود، گفت:"ویکی، تمومش کن! زود باش، ما باید از

اینجا بریم بیران! کرولاین، اینجا

خونه توئه. همه دست های هم را بگیرن و تو ما را به طبقه پایین راهنمایی کن."

کرولاین گفت: "باشه." صدایش به اندازه صدای بقیه وحشت زده نبود. بانی فکر کرد: این مزیت

نداشتن تخیلاته! تو نمیتونی

چیزای وحشتناکی که دارن برات اتفاق میفتن را تصور کنی.

بانی با گرفتن دست سرد و باریک مردیث احساس بهتری کرد. کورکورانه در طرف دیگرش دست

کرولاین را گرفت و سختی

ناخن های بلندش را احساس کرد.

نمی توانست هیچ چیزی را ببیند. چشمانش باید با تاریکی سازگار می شد. اما از وقتی که کرولاین

به هدایت آن ها شروع

کرده بود، نمیتوانست حتی سوسوی نور یا سایه ای را پیدا کند. هیچ نوری از بین پنجره ها از

خیابان نمی آمد. به نظر برق کل

محل رفته بود. کرولاین به چیزی خورد و دشنامی داد، بانی نیز تلو تلو خوران به او برخورد کرد.

از ردیف پشتی، ویکی داشت به آرامی گریه می کرد. سو زمزمه کرد:" ادامه بده. ادامه بده

ویکی. ما موفق میشیم."

آن ها در تاریکی خیلی آرام و بی قرار جلو می رفتند. بانی زیر پاهایش سطح کاشی شده را

احساس کرد. کرولاین گفت:" این

سالن جلوییِ. یه لحظه اینجا بمونید تا من در رو پیدا کنم." انگشت هایش از دست بانی بیرون

لغزید.

بانی ناله کرد: "کرولاین! نرو... کجایی؟ کرولاین، دستت را بده به من." مثل شخصی نابینا

دستانش را دیوانه وار برای پیدا

کردن در تاریکی حرکت میداد.

از جایی در میان تاریکی، یک چیز مرطوب و بزرگ دور انگشتانش بسته شد. یک دست بود. اما

دست کرولاین نبود.

بانی جیغ کشید.

ویکی فورا این اتفاق را در هوا قاپید و شروع به کشیدن جیغ های دلخراش کرد. دست داغ و

مرطوب داشت بانی را به جلو

میکشید. بانی لگد زد، تقلا کرد، اما هیچ فایده ای نداشت. بعد دستان مردیث را دور کمرش احساس

کرد، با هر دوتا دستش او

را به عقب می کشید. دست بانی از دست بزرگ آزاد شد.

و بعد برگشت و دوید، فقط می دوید و به صورت مبهمی از حضور مردیث در کنارش آگاه بود. تا

وقتی که به یک صندلی

راحتی نخورده بود که جلوی پیشرویش را گرفت و صدای خودش را شنید، متوجه نبود که هنوز در

حال جیغ زدن بوده است.

مردیث داشت تکانش می داد: "هیس! بانی، هیس، بسه!" آن ها در پشت صندلی روی زمین

خزیدند.

"یه چیزی منو داشت! یه چیزی منو گرفته بود، مردیث."

مردیث گفت: "میدونم. ساکت باش! هنوز همین اطرافه." بانی صورتش را به شانه ی مردیث

فشار داد که جلوی جیغ زدن

دوباره اش را بگیرد. اگر اون چیز، اینجا با اون ها، توی این اتاق بود چی؟

ثانیه ها از پی هم گذشتند، و سکوت اطرافشان را فرا گرفته بود. مهم نبود که چقدر بانی به گوش

هایش فشار می آورد اما به

جز صدای نفس کشیدن خودشان وتپ تپ احمقانه قلبش، هیچ صدایی را نمی توانست بشنود.

مردیث با صدایی آرام گفت:" گوش کن، ما باید در پشتی رو پیدا کنیم. ما باید الان تو اتاق نشیمن

باشیم، این معنیش اینه که

در آشپزخونه باید درست پشتمون باشه. باید به اونجا برسیم."

بانی به طرز ناراحت کننده ای سرش را تکون داد، بعد ناگهان سرش را بلند کرد. با صدای گرفته

ای زمزمه کرد:" ویکی

کجاست؟"

"من نمیدونم. وقتی می خواستم تو رو از اون چیز دور کنم باید دستش رو ول می کردم. بیا بریم."

بانی مردیث را نگه داشت: "اما چرا ویکی جیغ نمیزنه؟"

مردیث لرزید: "نمیدونم."

"اوه خدا. اوه، خدا. ما نمیتونیم ولش کنیم، مردیث."

" مجبوریم."

"ما نمیتونیم. مردیث من کرولاین رو مجبور کردم که ویکی رو دعوت کنه. اگه به خاطر من نبود،

ویکی اینجا نبود. ما باید

ببریمش بیرون."

مکثی پیش آمد و بعد مردیث با صدای هیس مانندی گفت:" باشه! اما تو عجیب ترین زمان ها رو

برای شریف شدن انتخاب

میکنی، بانی."

یک در محکم به هم خورد و باعث شد که هر دویشان از جا بپرند. بعد سر و صدایی شنیده شد.

بانی فکر کرد: مثل صدای پا

روی پله ها. و بطور مختصر یک صدایی بلند شد.

"ویکی، کجایی؟ این کار را نکن... ویکی، نه! نه!"

بانی بریده بریده گفت: "این سو بود."با یک پرش از جایش بلند شد. "از بالای پله ها!"

مردیث غرید: "چرا ما نباید یه چراغ قوه داشته باشیم؟"

بانی می دانست منظور او چه بود. برای دویدن کورکورانه دور خانه، زیادی تاریک بود. این خیلی

ترسناک بود. وحشت اولیه به

سرش ضربه می زد. بانی به نور احتیاج داشت. هر نوری.

بانی نمی خواست دوباره بدون آشنایی به طرف تاریکی برود. بی پناه از همه طرف. نمی توانست

اینکار را انجام بدهد.

با این وجود، با یک قدم لرزان از صندلی دور شد.

بریده بریده گفت: "زود باش" و مردیث همراهش آمد. قدم به قدم، به سمت سیاهی رفتند.

بانی انتظار داشت که دست مرطوب و گرم دوباره بهش برسد و او را بگیرد. هر اینچ از پوستش

در انتظار آن تماس، سوزش و

خارش گرفته بود. مخصوصا دستش، که به جلو دراز شده بود تا راه را پیدا کند.

و بعد اشتباهی کرد و رویایش را به خاطر آورد.

فورا بوی مطبوع زباله ها، بانی را در هم شکست. چیزهایی را تصور کرد که از زمین به بیرون

می خزیدند و بعد صورت الینا را

به یاد آورد، خاکستری و بدون مو، با لب های چروک خورده ای که از دندان های نیشش عقب

رفته بودند. اگر اون چیز

بگیردش و نگهش داره...

فکر کرد: من دیگه نمیتونم جلوتر برم، نمیتونم، نمیتونم. برای ویکی متاسفم، اما نمیتونم ادامه

بدم. لطفا، فقط اجازه بده

همینجا وایسم.

تقریبا گریان، به مردیث چسبیده بود. بعد از بالای پله ها هولناک ترین صدایی که تاحالا شنیده بود،

آمد. در واقع این دنباله

ای از صداها بود که با فاصله ی زمانی کمی از یکدیگر ایجاد شده بودند که مخلوطشان تبدیل به

توده ای از صدایی وحشتناک

شد. در ابتدا، صدای یک جیغ بود، صدای جیغ سو. "ویکی! ویکی! نه!" بعد یک سقوط کردن خیلی

شدید، صدای خرد شدن

شیشه، انگار که صد تا پنجره در یک لحظه شکسته باشند. و مافوق اینها یک جیغ پایدار با آهنگی

از وحشت شدید و خالص

شنیده می شد.

سپس، همه اینها متوقف شدند.

"اون چی بود؟ چه اتفاقی افتاد، مردیث؟"

"یه چیز بد" صدای مردیث کشیده و خفه بود: "یه چیز خیلی بد. بانی، ولم کن. من میرم ببینم."

بانی سرسختانه گفت: "تنها نه، تو تنها نیستی."

آن ها راه پله را پیدا کردند و راه خودشان را به سمت بالا پیش گرفتند.

وقتی که به بالای پله ها رسیدند، بانی میتوانست صدای عجیب و غریب و بیزار کننده ای را بشنود،

صدای جیرینگ جیرینگ

کردن خرده شیشه هایی که می افتادند.

و سپس برق آمد.

خیلی ناگهانی بود، بانی به طور غیر ارادی جیغ کشید. به طرف مردیث برگشت و تقریبا دوباره جیغ

کشید. موهای سیاه

مردیث آشفته شده بود و استخوان های گونه اش تیز به نظر میرسید. صورتش با ترس، رنگ پریده

و توخالی به نظر میرسید.

جرینگ، جرینگ.

با روشن شدن چراغ ها،اوضاع بدتر شده بود. مردیث داشت به سمت آخرین در پایین سالن

میرفت، جایی که صداها از آن می

آمد. بانی دنبالش رفت، اما به طور ناگهانی می دانست، از تمام وجودش، که نمیخواهد داخل آن

اتاق را ببیند.

مردیث در را هل داد که باز شود. برای یک دقیقه جلوی در خشک شد، بعد با یک حرکت ناگهانی و

سریع به داخل رفت. بانی

به سمت در رفت.

"اوه، خدای من، جلوتر نیا!"

بانی حتی مکث هم نکرد. به سمت در شیرجه رفت و بعد خودش را کمی بالا کشید. در نگاه اول به

نظر می آمد که کل ان

ضلع خانه از بین رفته است. پنجره هایی که اتاق خواب بزرگ را به بالکن وصل کرده بودند، به

نظر میرسید که به سمت بیرون

منفجر شده بودند، چهارچوب داغون شده بود و شیشه ها خرد شده بودند. از بقایای چهارچوب،

تکه های ریزی از شیشه هنوز

با تزلزل آویزان بودند. وقتی که می افتادند جیرینگ صدا می دادند.

پرده سفید روشن، در سوراخ بزرگ ایجاد شده به سمت داخل و خارج خانه موج میخورد. در جلوی

همه اینها، بانی میتوانست

نیم رخ ویکی را ببیند. در حالی که دستانش دو طرف بدنش بود، به بی حرکتی یک تکه سنگ،

ایستاده بود.

"ویکی، حالت خوبه؟" بانی به قدری از اینکه او را زنده می دید، احساس رهایی و آرامش می

کرد که برایش دردناک شده بود.

"ویکی؟"

ویکی برنگشت، جواب هم نداد. بانی با احتیاط دور ویکی چرخید و به صورتش نگاه کرد. ویکی

مستقیم به جلو خیره شده بود،

مردمک های چشمانش متمرکز شده بودند. با نفس های صدادار کوچکی هوا را می مکید، قفسه

سینه اش به سنگینی بالا و

پایین می رفت.

پشت سر هم زمزمه می کرد: "من نفر بعدیم. اون گفت که من نفر بعدیم." اما به نظر نمی رسید

که با بانی صحبت کند. اصلا

به نظر نمی آمد که بانی را دیده باشد.

بانی چرخید و لرزان دور شد. مردیث در بالکن ایستاده بود. برگشت و وقتی بانی به پرده ها رسید،

سعی کرد که راهش را سد

کند.

گفت: "نگاه نکن. به پایین اونجا نگاه نکن."

پایین کجا؟ و ناگهان بانی فهمید. مردیث را که دستش را گرفته و مانع رفتنش به آن لبه سرگیجه

آور شده بود، هل داد. نرده

های بالکن مثل پنجره ها به سمت بیرون نابود شده بودند و بانی می توانست مستقیم به حیاط

روشن شده پایین نگاه کند.

روی زمین یک پیکر پیچ خورده مثل یک عروسک شکسته بود، با اندام کج، با گردن خم شده ای

با زاویه نا متناسب، موهای

بلوندی که روی خاک تیره باغچه مشخص بود. آن پیکر، سو کارسون بود.

و با وجود همه ی سردرگمی که خشمگینانه، وجودش را در بر می گرفت، دو فکر برای تسلط به

ذهن بانی، با یکدیگر رقابت

می کردند.

اول اینکه کرولاین هرگز موفق نمی شد گروه چهار نفره ی مورد نظرش را تشکیل دهد و دومی

اینکه این عادلانه نبود که در

تولد مردیث این اتفاق بیفتد. عادلانه نبود.

***

"متاسفم مردیث. فکر نمیکنم که الان حس و حالشو داشته باشه."

بانی وقتی که داشت شکر را با بی توجهی درون فنجان چای بابونه اش هم میزد، صدای پدرش را

از در جلویی شنید. همان

لحظه قاشق را پایین گذاشت. نمی خواست حتی یک دقیقه هم در این آشپزخانه بنشیند. احتیاج

داشت بیرون برود.

"دارم میام بابا"

ظاهر مردیث تقریبا به بدی شب قبل بود. صورت رنگ پریده، سایه زیر چشم هایش. دهانش به

صورت یک خط باریک در امده

بود.

بانی به پدرش گفت: "ما میریم بیران یکم بگردیم. شاید چند تا از بچه ها را ببینیم. در هر حال،

خودتون بودین که می گفتین

این خطرناک نیست، درسته؟"

چه میتوانست بگوید؟ آقای مک کولاگ به دختر کوچک اندامش نگاه کرد. او چانه اش را که از

خود آقای مک کولاگ به ارث

برده، بیرون داده بود و نگاه پدرش را خیره جواب می داد. آقای مک کولاگ دستانش را بالا برد.

گفت: "الان تقریبا ساعت چهاره. قبل از تاریکی هوا برگرد."

بانی وقتی با مردیث به طرف ماشین او می رفتند، گفت: "آن ها هم خدا را میخوان هم خرما را!"

در یک لحظه سوار شدند و هر

دو فورا در طرف خود را قفل کردند.

وقتی مردیث داشت ماشین را در دنده می گذاشت، یک نگاه سخت حاکی از فهمیدن به بانی انداخت.

" پدر مادر تو هم باورت نکردن."

"اوه، آن ها هرچی که من بهشون میگم رو قبول می کنن... به جز چیزهایی که مهم باشه. چقدر

آن ها میتونن احمق باشند

آخه."

مردیث خنده کوتاهی کرد: "تو باید از نقطه نظر اون ها به قضیه نگاه کنی. یه جسد رو بدون هیچ

نشونه ای جز همونایی که بر

اثر افتادن بوجود اومدن، پیدا می کنن. اون ها میفهمن که چراغ های همسایه ها هم به خاطر بد

عمل کردن سیستم برق

ویرجینیا خاموش شده بوده. ما را پیدا میکنن، هیستریک، که جوابایی به سوالاتشون میدیم که به

نظر خیلی عجیب و مرموزه.

کی اینکار را کرده؟ یه هیولایی با دست های عرق کرده. از کجا فهمیدیم؟ دوست مُردمون الینا، از

طریق لوح احضار بهمون

گفت. هیچ تعجبی برای شک و تردید اون ها وجود نداره؟"

بانی با مشت به در ماشین کوبید و گفت "آره اگرهیچ وقت چنین چیزایی ندیده بودن، ولی اون ها

قبلا شاهد بودن. نکنه فکر

می کنن ما اون سگ ها را که به مراسم رقص برفی پارسال حمله کردن ، از خودمون ساختیم؟ یا

شاید فکر می کنن الینا رو

یه موجود خیالی کشته ؟"

مردیث به نرمی پاسخ داد:" اون ها همه چیزو فراموش کردن، خودت اینو پیش بینی کردی. زندگی

به حالت نرمال بر میگرده،

و همه در فلزچرچ احساس امنیت می کنن. آن ها حس می کنن از یک کابوس بیدار شدن، و

آخرین چیزی که می خوان

درگیر شدنِ دوباره تو این ماجراهاست."

بانی فقط سرش را تکان داد.

"و ساده تره باور کنن چندتا دختر نوجون حین بازی با لوح احضار آشفته و پریشون شدن، و وقتی

که برق ها رفته فقط

ترسیدن و فرار کردن . و یکی از آنها به قدری ترسیده و گیج شده که مستقیما از پنجره به بیرون

دویده."

سکوتی برقرار شد و سپس مردیث اضافه کرد "کاش آلاریک اینجا بود."

در حالت عادی، بانی ضربه ای به پهلوهای او می زد و با لحنی شیطنت بار پاسخ می داد:" منم

همین طور." آلاریک یکی از

خوش تیپ ترین اشخاصی بود که تا بحال دیده بود، گرچه بیست و دو سال داشت و از او بزرگتر

بود. اما اکنون تنها شانه ی

مردیث را فشاری داد. "می تونی یه جوری باهاش تماس بگیری؟"

"تو روسیه؟ من حتی نمی دونم اون الان کجای روسیه هست."

بانی لبش را گاز گرفت.

سپس سر جایش راست نشست. مردیث به سمت پایین خیابان لی میراند، و در پارکینگ دبیرستان

جمعیت انبوهی را دیدند.

او و مردیث نگاهی به هم رد و بدل کردند، و مردیث سرش را تکان داد و گفت "بهتره که انجامش

بدیم، بذار ببینیم آن ها از

والدینشون باهوش ترن یا نه."

درحالیکه ماشین به آرامی در پارکینگ دور زد، بانی چهرههای وحشت زده را دید که به سمت آنها

برگشتند. وقتی که پیاده

شدند، مردم عقب رفتند، و راهی برای آنها به وسط جمعیت باز کردند.

کرولاین آنجا بود، آرنجش را با دست دیگرش گرفته بود و آشفته وار موهای طلاییش را از روی

صورتش کنار زد.

در پولیور سفیدی که پوشیده بود، می لرزید و می گفت:" ما تا زمانی که اون خانه تعمیر نشه

اونجا نمی خوابیم. پدرم گفت که

تا اتمام تعمیراتش، آپارتمانی در هرون ١ می گیریم"

مردیث گفت "فرقش چیه؟ من مطمئنم که اون می تونه تو رو تا هرون دنبال کنه."

کرولاین برگشت اما چشمان سبز گربه ای اش نمی توانست مستقیما چشمان مردیث را ببیند.

مبهم گفت:" کی؟"

بانی از عصبانیت منفجر شد:" اوه کرولاین تو دیگه نه!"

کرولاین گفت "من فقط می خوام از اینجا برم."

چشمانش را بالا گرفت و برای لحظه ای، بانی دید که او چقدر ترسیده است. "من بیشتر از این

تحمل ندارم." و برای اینکه در

آن موقع حرف هایش را ثابت کند، راهش را از بین جمعیت باز کرد.

مردیث گفت "بانی بذار بره، هیچ فایده ای نداره."

بانی با خشم گفت "اون بی مصرفه". اگر کرولاین که از موضوع باخبر بود اینجور رفتار می کرد،

سایر بچه ها چه طور برخورد

می کردند؟

پاسخش را در چهره هایی که دورش بودند، دید. همه ترسیده بودند، به قدری ترسیده بودند که گویی

او و مردیث بیماری

نفرت انگیزی را با خودشان آوردهاند. انگار که او و مردیث مشکل اصلی بودند.

بانی زیرلب گفت "نمی تونم باور کنم"

دیانا کِندی ٢ دوست سو گفت:" منم نمی تونم باور کنم". او جلوی جمعیت بود، و به اندازه ی

دیگران مضطرب نبود.

"من دیروز بعد از ظهر با سو حرف زدم و اون خیلی خوب و خوشحال بود. نمی تونه مرده باشه."

دیانا شراع به گریه کرد. دوست پسرش دستش را دور او انداخت، و چندتا از دختران دیگر هم

شروع به گریه کردند. پسرانی که

در بین جمعیت بودند حرکتی کردند، صورتشان سفت و محکم شد.

بانی موجی از امید احساس کرد و اضافه کرد "و اون تنها کسی نخواهد بود که مرده ، الینا به ما

گفت کل شهر در خطره. الینا

گفت ..." برخلاف خواست خودش، می توانست ضعف را در صدایش حس کند، می توانست وقتی

که اسم الینا را می برد، به

طریق دیگری در چشمان بی حالت سایرین هم آن احساس را ببیند.

مردیث درست می گفت؛ آنها تمام اتفاقاتی را که در زمستان گذشته افتاد، پشت سر گذاشته و دیگر

چیزی را باور نمی کردند.

نا امیدانه گفت "مشکلتون چیه؟"، دلش می خواست به چیزی ضربه بزند. "شما که واقعا باور

نمی کنید سو خودشو از روی اون

بالکن انداخته باشه!"

دوست پسر دیانا تدافعانه شانه هایش را بالا انداخت و شروع کرد:" مردم می گن _. خوب_ شما

به پلیس گفتید که ویکی بنت

تو اتاق بود، درسته؟ و حالا دوباره اون از خود بی خود شده. و کمی قبلش هم شما صدای جیغ سو

را شنیدید که می گفت 'نه،

ویکی، نه!' ؟ "

بانی احساس کرد باد او را به زمین زد. "تو فکر می کنی ویکی_ اوه خدا تو دیونه شدی! به من

گوش کنین. چیزی تو خونه

دست منو چنگ زد، و اون ویکی نبود. ویکی هیچ ارتباطی با پرت شدن سو از بالکن نداره."

مردیث کنایه دار گفت:" به علاوه، اون برای انجام چنین کاری قدرت کافی نداره، وزنش به زور

حدود ٤٣ کیلو گرم می شه."

یک نفر از پشت جمعیت، جویده جویده چیزی دربارهی قدرت فوق بشری افراد دیوانه گفت:" ویکی

پروندهی روان پزشکی

داره_"

بانی دیگر نتوانست با خودش بجنگد، کنترلش را از دست داد و تقریبا فریاد زد "الینا به ما گفت

اون یک مَرده!" صورت ها به

طرف او که داشت فریاد می زد خم شد. سپس کسی را دید که باعث شد نفس راحتی بکشد "مت !

بهشون بگو تو ما رو باور

داری.”

مت هانی کات، کناری ایستاده، دستانش را در جیبش گذاشته و سرش کمی خم بود. سپس بالا را

نگاه کرد، و چیزی که بانی

در چشمانش دید باعث شد، نفسش را به درون بکشد. چشمان او سخت و بسته مثل بقیه نبود، اما

پر از یاس و نومیدی بود که

به همان اندازه بد به نظر می رسید. شانه هایش را بالا انداخت بدون اینکه دستانش را از جیبش

درآورد. گفت:" اگر ارزشی

داره، من باورت دارم، اما فرقیم مگه داره؟ به هر حال چیزی عوض نمی شه."

بانی برای اولین بار در زندگیش حرفی برای گفتن نداشت. مت از وقتی الینا مرده بود ناراحت بود،

اما این ...

مردیث از فرصت استفاده کرد و به سرعت گفت:" گرچه اون به این اعتقاد داره، حالا ما چی کار

کنیم تا مابقی شما رو هم

متقاعد کنیم؟"

صدایی که فورا خون بانی را بجوش آورد، گفت "برای ما شاید ، ارتباط با الویس ٣ " تایلر. تایلر

اسمالوود.

مثل میمون در آن پلیور گران قیمت مارک پری الیس ٤ش نیشخند می زد، تمام دندان های سفیدش

را نشان می داد.

تایلر اضافه کرد "به خوبیه ایمیل از طرف ملکه ی خوش آمدگوی مرده نیست، اما خوب برای

شروع هم بد نیست،"

مت همیشه می گفت اکه آن نیشخند خواستار یک ضربه در بینی است. مت، تنها پسری در بین

جمعیت بود که تقریبا هم

هیکل تایلر بود، اما او هم به زمین خیره شده بود.

بانی گفت "خفه شو تایلر! تو نمی دونی تو اون خونه چه اتفاقی افتاد،"

"خوب ظاهرا شما دوتا هم نمیدونین. اگر توی نشیمن قایم نشده بودین، شاید می دیدین که چه

اتفاقی افتاده. اونوقت شاید

کسی حرفتون را باور می کرد."

جوابی که بانی می خواست به او بدهد بر روی زبانش خشکید. به تایلر خیره شد، دهانش را باز

کرد، و بعد بست. تایلر منتظر

ماند. وقتی که او حرفی نزد، دوباره دندان هایش را نشان داد.

تابلر به دیک کارتر، دوست پسر سابق ویکی چشمکی زد و گفت:" شرط می بندم ویکی این کارا

کرده. اون یک دختر

کوچولوی قویه درسته دیک؟ اون می توانسته این کارو کرده باشه." برگشت و با تامل از بالای

شانه هایش گفت "یا اینکه اون

یارو سالواتوره به شهربرگشته."

بانی جیغ زد "تو چندش آوری!". حتی مردیث هم از روی نا امیدی فریادی کشید. البته تایلر باید

دانسته باشد هر اشاره ای به

استفن غوغایی به دنبال خواهد داشت. هرکسی با تعجبی هشدار گونه، همراه با ترس و هیجان به

نفری که کنارش بود نگاه

کرد. اول دخترها بودند که به هیجان آمدند.

به طور موثری این باعث خاتمه ی گرد هم آییشان شد. قبلش هم مردم کم کم از گوشه کنار جمعیت

می رفتند ولی حالا

دیگه همه به گروه های دوتایی، سه تایی تقسیم شده بودند، مشغول بحث و شتاب بودند.

بانی با عصبانیت به دنبال آنها نگاه کرد.

مت گفت "بر فرض که اونام باورت کردن اما بعدش ازشون می خواستی چه کار کنن؟". بانی

اصلا متوجه حضور مت در

کنارش نشد.

سعی کرد به چهره ی مت نگاه کند و گفت "نمی دونم. به هر حال یه کاری به جز اینکه گوشه ای

وایسمو منتظر باشم همه

چی حل شه، مت اوضات چه طوره، خوبی؟"

"نمی دونم. تو چی؟"

بانی کمی فکر کرد و گفت:" نه. منظورم اینه که با توجه به اینکه خیلی شگفت زده شدم اما دارم

به خوبی از پسش بر می آم ،

چون وقتی که الینا مرد من نتوانستم تحمل کنم. اصلا. اما من به اون اندازه به سو نزدیک نبودم و

بعلاوه ... نمیدونم!" دوباره

دلش می خواست به چیزی ضربه بزند. "این فقط بار خیلی سنگینیه!"

"تو عصبانی هستی."

ناگهان بانی احساسی را که تمام روز داشت، درک کرد. " آره، عصبانیم. کشته شدن سو فقط یک

کار بد و غلط نبود، یک کار

شریرانه بود. واقعا شریرانه. و هرکسی که این کارو کرده نمی تونه ازش فرار کنه. مثل اینه که _

اگر دنیا اونجوری باشه یعنی

جائیکه اتفاقی مثل این بیوفته و بدون تنبیه شدن بشه ازش گذشت... اگر حقیقت اینه ... " بانی نمی

توانست راهی برای تمام

کردن حرف هایش پیدا کند.

"اون وقت چی؟ دیگه نمی خواهی اینجا زندگی کنی؟ اگر دنیا اونطوری باشه؟"

در چشمان مت تلخی و گمگشتگی را می شد دید. بانی لرزید. اما با ثبات گفت:" من نمی ذارم

اونجوری بشه. و تو هم نمی

ذاری."

مت نگاهی به او انداخت انگار بانی بچه ای است که اصرار می کرد بابانوئل ٥ وجود دارد.

مردیث به سخن آمد و گفت. "اگر ما انتظار داریم بقیه مارا جدی بگیرن بهتره خودمون اول

خودمون را جدی بگیریم. الینا با ما

ارتباط برقرار کرد. اون ازمون خواست کاری کنیم. حالا اگر ما اونو باور کردیم، بهتره بفهمیم اون

کار چیه."

صورت مت وقتی به الینا اشاره شد بهم پیچید. بانی با خود فکر کرد پسربیچاره تو هنوز ، قدرِ

همیشه عاشق اونی. متعجبم آیا

چیزی می تونه باعث شه اونو فراموش کنی؟ و سپس گفت "تو به ما کمک می کنی مت؟"

مت آهسته گفت:" کمکتون می کنم. اما هنوز نمی دونم شما چی کار می کنین."

بانی پاسخ داد:" ما می خواهیم این کشتار نفرت انگیزو متوقف کنیم قبل از اینکه کسِ دیگه ای

کشته بشه،" این اولین باری

بود که او خودش متوجه شد که واقعا می خواهد چه کار کند.

"تنهایی؟ چون می دونی که الان تنهایی."

مردیث تصحیح کرد:" ما تنهاییم، اما اون چیزیه که الینا سعی داشت بهمون بگه. اون گفت که باید

برای فراخوانیِ کمک،

افسون احضار کردن انجام بدیم."

بانی از خوابی که دیده بود به خاطر آورد"" افسون ساده ای که تنها دو عنصر می خواد،" هیجان

زده شد و ادامه داد "و اون

گفت که بهم اسم اون عناصر را گفته _ اما نگفتشون"

مردیث گفت:" دیشب اون گفت قدرت فاسدی ارتباطشو پیچیده می کنه. به نظرم شبیه اتفاقاتی که تو

خواب افتاد می مونه. تو

فکر می کنی اون واقعا الینا بود که باهاش چای می خوردی؟"

بانی با یقین گفت:" آره. منظورم اینه می دونم که ما واقعا تو وارم اسپرینگز مهمانی احمقانهی

چای نداشتیم، اما فکر می کنم

الینا آن پیام را به مغز من فرستاد. و اواسطش چیز دیگری به اوضاع مسلط شد و اونو انداخت

بیرون. اما اون جنگید، و برای یه

لحظه در آخرش تونست کنترل رو دوباره بدست بگیره."

"خوب، یعنی ما باید روی ابتدای خواب متمرکز شیم، وقتی که هنوز الینا با تو در ارتباط بود. اما

اگر چیزی که اون گفت

توسط نفوذ دیگری دستکاری شده باشد، پس ممکنه رمزی بوده باشه. ممکنه اون چیزی نبوده که

الینا عملا گفته، شاید کاری

بوده که انجام می داده..."

بانی دستش را بالا برد و حلقه های مویش را لمس کرد. فریاد زد "مو!"

"چی؟"

"مو! من ازش پرسیدم کی موهاشو درست کرده، و ما دربارش صحبت کردیم، و اون گفت 'مو

خیلی مهمه'. و مردیث_ وقتی

که دیشب سعی داشت به ما عناصر رو بگه اولین حرف یکی از آنها میم بود! "

چشمان تیره مردیث برقی زدند:" خودشه! حالا ما باید دربارهی عنصر دیگر فکر کنیم."

خنده ی بانی اوج گرفت و گفت:" اونم من می دونم! درست بعد از اینکه در مورد مو صحبت کردیم

، من فکر کردم که اون

عجیب غریب شده. اون گفتش که 'خون هم مهمه' "

مردیث به نشانه درک و فهم چشمانش را بست و گفت:" و دیشب، لوح احضار گفت 'خون خون-

خون.' من فکر می کردم اون

چزیه که ما رو تهدید می کنه، اما نبود". چشمانش را باز کرد:" بانی ، فکر می کنی که واقعا

همونه؟ آن ها عناصر هستند، یا ما

باید در مورد لجن و ساندویچ و موش و چای هم فکر کنیم؟"

بانی با اطمینان گفت " اونا عناصر هستنن، اون ها عنصرهایی هستند که به نوعی برای افسون

احضار معنی دارند. من مطمئنم

که می تونم از یکی از کتابهای جادوی سلتی ٦ ام، تشریفاتی که با آن ها باید انجام بدم را پیدا کنم.

فقط باید بفهمیم که چه

کسیو باید احضار کنیم ... " چیزی او را به وحشت انداخت، و صدایش از روی ترس و وحشت به

خاموشی گرایید.

مت بعد از مدت طولانی برای اولین بار گفت:" در این فکر بودم که کی متوجه میشین! شما نمی

دونین اون کیه، می دونین؟"

فصل چهارم

«؟ همم، حالا فکر میکنی وقتی الینا با مشکلی مواجه بشه به کی زنگ میزنه »: مردیث نگاهی

طعنه آمیز به مت انداخت و گفت

نیشخند بانی با دیدن حالت چهره ی مت، تبدیل به احساس عذاب وجدان شدید شد. عادلانه نبود که

در این مورد او را

اینگونه آزار دهند.

الینا گفته که قاتله خیلی قویتر از اونیه که ما بتونیم از پسش بربیاییم و به همین خاطر کمک لازم

داریم. » : بانی به مت گفت

«. و من فقط میتونم به یه نفر فکر کنم که الینا میشناسه و میتونه از پس یه قاتل روانی بربیاد

مت سرش را به آرامی تکان داد. بانی احساس او را درک نمی کرد. مت و استفن حتی بعد از

اینکه الینا استفن را به او ترجیح

داده بود، برای مدتی بهترین دوستان هم بودند. این مسئله مربوط به قبل از زمانی میشد که مت

بفهمد استفن چه موجودی

است و قادر به انجام چه جنایاتی است. استفن در اثر خشم و اندوه خود از مرگ الینا، تایلر اسمال

وود و پنج نفر دیگر را

تقریباً کشته بود. آیا مت واقعاً می توانست این مسئله را فراموش کند؟ آیا او می توانست با

برگشت استفن به فلز چرچ کنار

بیاید؟

صورت مت با آن فک مربعی شکلش در حال حاضر حاکی از هیچ نشانه ای نبود و مردیث همچنان

در حال حرف زدن بود:

تمام چیزی که لازمه انجام بدیم اینه که یکم خون بگیریم و چند تار مو رو بچینیم. بانی تو که یکی

دو حلقه مو بیشتر از »

«؟ دست نمیدی، مگه نه

نه، نه، نه، ما خون و موی » . بانی آنچنان در افکار خود غرق شده بود که متوجه این نکته نشد.

سپس سر خود را تکان داد

«. خودمونو لازم نداریم. خون و موی کسی رو که میخوایم احضار کنیم، لازم داریم

«؟ چی؟ ولی اینکه مسخره س! اگه خون و موی استفن رو داشتیم که دیگه لازم نبود احضارش

کنیم، مگه نه »

فکر اینجاشو نکرده بودم! معمولا واسه انجام یه طلسم احضار ، لوازمو از قبل تهیه میکنیم و بعد

وقتی » بانی هم تایید کرد

«! بخواییم کسی رو احضار کنیم ازشون استفاده می کنیم. حالا باید چیکار کنیم مردیث؟ این

غیرممکنه

«؟ اگه این امکان نداره چرا الینا باید همچین چیزیو بخواد » اخم های مردیث در هم رفته بود

الینا کارای غیرممکنه زیادی رو میخواد! ... اونطوری نگاه نکن مت، خودتم میدونی که راست »:

بانی به طور مرموزی گفت

« ! میگم. اون که معصوم نبود

شاید! ولی این یه کار، غیرممکن نیست. جایی رو میشناسم که بشه خون استفن رو پیدا کرد و اگه

یه کم خوش » : مت گفت

« ! شانس باشیم احتمالا کمی از موهاشم میتونیم اونجا پیدا کنیم. تو سرداب کلیسا

بانی از ترس قدمی به عقب برداشت ولی مردیث فقط سرش را تکان داد.

البته ! وقتی استفن اونجا بسته شده بود، خونش باید همه جا ریخته شده باشه و تو اون جنگ و

دعوا هم احتمالا » : او گفت

« ! کمی از موهاش کنده شده. ولی فقط در صورتیکه همه چی اون پایین دست نخورده مونده باشه

فکر نکنم بعد از مرگ الینا کسی اون پایین رفته باشه. پلیس تحقیقاتشو انجام داد و بعدشم رفت.

فقط یه راه » : مت گفت

«! برای فهمیدنش هست

من اشتباه می کردم. نگران این بودم که مت میتونه با مسئله برگشتن استفن کنار بیاد یا نه ولی

حالا » : بانی با خود اندیشید

«! مت، میتونم ببوسمت » : بانی گفت « . هرکاری که از دستش برمیاد انجام میده تا به ما کمک

کنه استفن رو احضار کنیم

یک لحظه چیزی در چشمان مت درخشید که بانی قادر به تشخیص آن نبود. تعجب ، مطمئناً ، ولی

چیزی بیشتر از این بود.

ناگهان بانی در شگفت ماند که اگر واقعا او را ببوسد، مت چه عکس العملی نشان می دهد.

همه دخترا این حرفو » : مت در حالیکه با حالت تسلیم شدن ساختگی شانه بالا می انداخت،

سرانجام با خونسردی گفت

این بیشترین حدی بود که در آن روز امکان داشت مت سرحال و شوخ شود. .« میگن

بریم دیگه. کلی کار داریم که باید انجام بدیم و مطمئناً اصلا دلمون نمی خواد که بعد از تاریک شدن

»: اما مردیث جدی بود

«. هوا تو اون سرداب گیر بیفتیم

***

سرداب زیر یک کلیسای مخروبه بود که روی تپه ای در قبرستان قرارداشت. بانی در حالیکه از

تپه بالا می رفتند به خود می

گفت : تازه عصر شده و تا تاریکی هوا خیلی مونده ، اما همچنان بازوهایش از ترس می لرزیدند.

گورستان جدید در یک طرف

به اندازه کافی بد بود اما گورستان قدیمی در سمت دیگر حتی در طول روز هم کاملا وحشتناک بود.

تعداد زیادی از سنگ

قبرهای مخروبه که نشانگر جوانان کشته شده در طی جنگ داخلی بودند، به چشم می خوردند که

به طور وحشتناکی در

چمن های بلند، کج دیده می شدند. حتما لازم نبود که یک مدیوم باشید تا حضور آنها را حس کنید.

« روح های نا آرام و پر سرو صدا » : بانی غرولند کنان گفت

مردیث در حالیکه روی انبوهی از خرده سنگ هایی که زمانی یکی از دیوارهای کلیسای مخروبه

بودند، ایستاده بود،

«. هممم ؟ ببینید، در مقبره هنوز بازه. خبر خوبیه، فکر نکنم ما می تونستیم تکونش بدیم »: گفت

چشمان بانی مشتاقانه روی مجسمه مرمری سفید حکاکی شده روی در جابجا شده ی مقبره،

متوقف شد. هونوریا فل به همراه

شوهرش در حالیکه دستهایش روی سینه اش حلقه شده بودند و مثل همیشه نجیب و غمگین به

نظر میرسید، آرمیده بود. اما

بانی می دانست که دیگر کمکی از او نخواهد رسید. مسئولیت هونوریا به عنوان محافظ شهری که

تاسیس کرده بود، دیگر تمام

شده بود.

بانی که به پایین و حفره مستطیلی شکلی که به سرداب ختم می شد، نگاه می انداخت، عبوسانه

فکر کرد و این مسئولیت رو

انداخت روی دوش الینا.

پله های فلزی در تاریکی محو شده بودند.

حتی با وجود نور چراغ قوه مردیث هم به سختی می شد پایین رفت و وارد آن اتاق زیرزمینی شد.

داخل اتاق مرطوب و ساکت

بود، دیوارها پوشیده از سنگ صیقلی بودند. بانی سعی داشت که نلرزد.

«. نگاه کنین » : مردیث به آرامی گفت

مت نور چراغ قوه را روی دروازه آهنی انداخت که اتاق انتظار سرداب را از تالار اصلی آن جدا

کرده بود. خون روی چند نقطه از

سطح سنگ زیرین لکه های سیاهی ایجاد کرده بود. دیدن گودال و رد جویبار مانند خون خشک

شده باعث سرگیجه بانی شد.

و به جلو حرکت کرد. به نظر آرام و خونسرد می رسید، اما « . میدونیم که دیمن بدتر از همه

زخمی شده بود » : مردیث گفت

پس دیمن باید این طرف که خون بیشتری ریخته، بوده باشه. استفن » . بانی متوجه تلاش او برای

کنترل لرزش صدایش بود

مردیث خم شد. « گفت که الینا وسط بود. و این یعنی خود استفن باید .... اینجا بوده باشه

با یک چاقوی پلاستیکی یکبار مصرف که از «. من این کارو میکنم. تو چراغ قوه رو بگیر »:

مت با بدخلقی و ترشرویی گفت

ماشین مردیث برداشته بود، خون خشک شده روی سنگ را خراشید. بانی آب دهانش را قورت داد

و خوشحال بود که برای

نهار فقط چای خورده است. تصور خون در مفهوم انتزاعی و غیرواقعی مشکلی نداشت اما وقتی

که واقعاً با مقدار زیادی خون،

مخصوصا اگر خون یکی از دوستانت باشد که شکنجه شده است ، روبرو می شوی ....

بانی روی خود به سمت دیگری گرفت و در حالیکه به دیوار های سنگی نگاه می کرد، به کترین

فکر کرد. هم استفن و هم

برادر بزرگترش دیمن زمانی در قرن پانزدهم و در شهر فلورنس (شهری در مناطق مرکزی ایتالیا)

عاشق کترین شده بودند. اما

چیزی که نمی دانستند این بود که دختری که عاشقش بودند، انسان نبود. خون آشامی در روستای

خود او در آلمان ، او را

تبدیل به خون آشام کرده بود تا جانش را از خطر مرگ در اثر بیماری نجات دهد. کترین هم به نوبه

خود این دو پسر را به

خون آشام تبدیل کرده بود.

بانی با خود اندیشید: و بعد کترین مرگ خود را جعل کرده بود تا باعث شود که استفن و دیمن دعوا

بر سر او را قطع کنند. اما

این کارش موثر واقع نشده بود. آنها بیشتر از همیشه از همدیگر متنفر شده بودند و او به همین

خاطر از هر دوی انها متنفر

بود.

کترین پیش خون آشامی که تبدیلش کرده بود، برگشته و در طول سال ها همانند او، تبدیل به

شخص شروری شده بود. تا

حدی که تمام خواسته اش نابود کردن برادرانی شده بود که زمانی عاشقشان بود. آنها را به فلز

چرچ، کشانده بود تا بکشدشان

و این اتاق همان جایی بود که او تقریبا موفق به انجام این کار شده بود. الینا به خاطر متوقف

کردن او مرده بود.

و بانی تکانی خورد و به خود آمد. مت با یک دستمال کاغذی در دست ایستاده بود و اکنون مقداری

از « اونجا » : مت گفت

« حالا موهاش » : خون خشک شده استفن را در میان آن داشت. مت گفت

کف زمین را با انگشتهایشان گشتند و گرد و غبار و مقداری برگ و خرده ریزه های چیزهایی را

که بانی نمیخواست بداند چه

هستند، پیدا کردند. در میان این خرده ریزه ها ، رشته های بلندی از مویی بلوند نیز وجود داشت.

بانی به این فکر کرد که می

تواند موهای الینا یا موهای کترین باشد! آنها بسیار شبیه هم بودند. البته رشته موهای تیره

کوتاهتری نیز وجود داشتند که

دارای موج اندکی بودند. موهای استفن !

جدا کردن موها از هم و قرار دادن موهای مورد نظر در دستمالی جداگانه، کار دشواری بود که به

آرامی پیش می رفت.

بخش اعظمی از این کار را مت انجام داد. بعد از اینکه تمام شدند ، همگی خسته شده بودند و

نوری که از روزنه مستطیلی

شکل در سقف به داخل می تابید ، از بین رفته و نور مختصر آبی تیره ی شب جای آن را گرفته

بود. اما مردیث لبخند ببرگونه

ای به لب داشت.

«. بدست آوردیمش. تایلر می خواد استفن برگرده، خوب، ما هم برش می گردونیم » : او گفت

و بانی که فقط نیمی از توجهش را به کارهای او معطوف کرده بود و هنوز غرق در افکار خودش

بود، احساس سرما کرد.

او کلاً به چیزهای دیگری فکر می کرد و کاری به کار تایلر نداشت اما حالا که نامش به میان

کشیده شده بود، چیزی در

ذهنش جرقه زد. در پارکینگ متوجه چیزی شده بود اما بعدا در اثر بحث های شدیدی که پیش آمده

بودند، فراموش کرده

بود. حرف های مردیث دوباره باعث یادآوری آن شده بود و اکنون این مسئله دوباره ناگهان واضح

شده بود. تایلر از کجا ماجرا

را می دانست! در شگفت مانده بود و ضربان قلبش سریع شده بود.

« ؟ بانی ؟ موضوع چیه »

«؟ مردیث ، دقیقاً به پلیس گفتی که وقتی طبقه بالا اون اتفاقات برای سو می افتاد، ما تو اتاق

نشیمن بودیم » : به آرامی گفت

«؟ نه، فکر کنم که فقط گفتم طبقه پایین بودیم. چطور مگه »

چون منم نگفتم. ویکی هم نمی تونست گفته باشه چون دوباره دچار حالت کاتاتونیایی (نوعی

بیماری روانی) شده بود و سو »

هم که مرده و کرولاین هم که اون موقع بیرون بود. اما تایلر میدونست. یادت میاد تایلر گفت " اگه

تو اتاق نشیمن قایم نشده

«؟ بودید میتونستین ببینین چه اتفاقی افتاد" اون از کجا می دونست

بانی اگه سعی داری بگی تایلر قاتله، با عقل جور در نمیاد. اون به اندازه کافی باهوش نیست که

بخواد نقشه یه »: مردیث گفت

«. قتلو بکشه

ولی یه چیز دیگه هم هست. مردیث سال قبل تو مجلس رقص دبیرستان، تایلر کتف منو لمس کرد.

هیچ وقت اون لحظه رو »

درست مثل دستی » . بانی با یادآوری آن مسئله به خود لرزید «. فراموش نمی کنم. دستش بزرگ،

گوشتالو، گرم و مرطوب بود

« که دیشب منو گرفت

اما مردیث سرش را تکان داد و حتی مت هم ظاهراً متقاعد نشده بود.

مطمئنا الینا داره وقتشو تلف میکنه که از ما میخواد استفنو برگردونیم. پس من میتونم با چند تا

طعمه درست و » : مت گفت

«. یه نقشه حسابی از پس تایلر بربیام

درموردش فکر کن بانی. تایلر قدرت روانی لازم برای تکون دادن یه لوح احضار یا اومدن به

خواب تو رو داره؟ » : مردیث افزود

«؟ واقعا داره

تایلر این قدرت را نداشت. از نظر روانی تایلر درست مانند کرولاین یه آدم معمولی بود. بانی نمی

توانست این را انکار کند. اما

آن حس خود را هم نمی توانست انکار کند. منطقی نبود اما هنوز هم حس میکرد که دیشب تایلر در

خانه بوده است.

«. بهتره حرکت کنیم. هوا تاریک شده و پدرت حتما عصبانی میشه » : مردیث گفت

همه آنها در راه بازگشت به خانه ساکت بودند. بانی هنوز هم به تایلر فکر می کرد. وقتی به خانه

بانی رسیدند، دستمالها را به

طبقه بالا برده و در میان کتاب های طلسم سلتیک و فالگیرهای بانی گشتند. از وقتی که فهمیده بود

از نسل جادوگران است،

بانی به دروئید ها علاقه مند شده بود و در یکی از کتاب ها مطلبی در مورد تشریفات یک طلسم

احضار روح دیده بود.

و آب خالص – بهتره مقداری آب معدنی بیاریم. و گچ برای اینکه روی »: به مردیث گفت « چند تا

شمع باید بخریم » : او گفت

کف اتاق یه دایره بکشیم و یه چیزی برای اینکه آتیش کوچیکی روشن کنیم. این چیزا رو تو خونه

داریم . عجله ای نیست ،

«. این طلسمو باید نیمه شب انجام داد

تا نیمه شب زمان زیادی مانده بود. مردیث وسایل لازم را از فروشگاه خرید و آورد. شام را با

خانواده بانی خوردند، هرچند که

کسی اشتهایی به غذا نداشت. وقتی ساعت ١١ شد، بانی دایره را روی کف چوبی اتاق خوابش

کشید و سایر لوازم را روی میز

کم ارتفاعی در داخل دایره قرار داد. وقتی عقربه ها ساعت ١٢ را نشان دادند، او دست به کار شد.

در حالیکه مردیث و مت تماشا می کردند، او آتش کوچکی در یک کاسه سفالی درست کرد. سه

شمع در پشت کاسه روشن

بود، سنجاقی را تا نیمه در شمع وسطی فرو برد. سپس دستمالی را باز کرد و با دقت خون خشک

شده را درلیوانی ازآب حل

کرد. آب صورتی کمرنگ شد.

دستمال دیگر را هم باز کرد. سه تار موی تیره را در آتش انداخت و این موها با بوی بسیار بدی

در آتش جلز و ولز کنان

سوختند. سپس سه قطره آب مخلوط با خون استفن را در آتش ریخت.

سپس نگاهش را به سوی کلمات کتابی که باز بود، برگرداند.

" به سرعت روی پاشنه بیا

با افسون خود ، سه بار تو را می خوانم

سه بار بواسطه آتش من مصدع می شوی

بدون تعلل به حضور من بیا "

آهسته و با صدای بلند این عبارات را سه بار خواند. سپس روی پاشنه های خود نشست. آتش، با

دود شروع به سوختن کرد.

شعله شمع ها لرزان شد.

«؟ خوب حالا چی » : مت گفت

«. نمی دونم. اینجا فقط گفته شده صبر کنین تا شمع وسطی تا انتهای سنجاق بسوزه »

«؟ بعدش چی »

« فکر کنم وقتی به اون مرحله برسیم می فهمیم چی قراره بشه »

***

در فلورنس آفتاب طلوع کرده بود. استفن دختری را نگاه می کرد که از پله ها پایین می رفت و

یک دستش را به نرده ها

گرفته بود تا تعادلش را حفظ کند. حرکاتش آرامی و رویایی بودند، گویا در هوا شناور بود.

ناگهان تعادلش را از دست داد و محکم به نرده ها چنگ انداخت. استفن به سرعت به پشت سر او

رفت و یکی از دستهایش را

زیر بازوی او گرفت.

«؟ حالتون خوبه »

با همان حالت رویایی نگاهی به استفن انداخت. آن دختر بسیار زیبا بود. لباس های گران قیمتش

مد روز بودند و موهای بلوند

نامرتب مطابق با مد روزی داشت. یک توریست بود. قبل از اینکه لب بگشاید، استفن می دانست

که او اهل آمریکاست.

چشمان قهوه ای رنگش گیج و نامتمرکز بودند. «... بله ... فکر کنم »

«؟ راه رفتن به منزلتان را می دانید؟ کجا اقامت می کنید »

«. در ویا دن کونتی، نزدیک کلیسای مدیسی. من عضو برنامه گونزاگا در فلورنس هستم »

لعنتی! یک توریست نبود، یه دانشجو ! و این یعنی اینکه او این داستان را با خودش می برد و

برای همکلاسی هایش در مورد

پسر زیبای ایتالیایی که دیشب ملاقات کرده بود، تعریف می کرد. پسری با چشمانی به سیاهی شب.

پسری که او را به خانه

خود در ویا تورنابونی برده بود و با او شراب نوشیده و شام خورده و سپس در زیر نور ماه ، شاید،

در اتاقش یا بیرون در حیاط

حصار دارش، در نزدیکی او تکیه زده بود تا به چشمانش نگاه کند و ...

نگاه خیره استفن از روی گلوی دخترک که رد دو سوراخ زخم قرمز در آن وجود داشت، به سمت

دیگری لغزید. نشانه هایی

نظیر این را زیاد دیده بود – چطور ممکن بود این نشانه ها هنوز هم قدرت اذیت کردن او را داشته

باشند؟ اما آزارش می

دادند، حالش را بد می کردند و موجب سوزش خفیفی در ناحیه شکم او می شدند.

«؟ اسمتون چیه »

اسمش را هجی کرد. « نوشته میشه a با . (Rachael) . ریچل »

خیلی خب ریچل، به من نگاه کن. برمیگردی به پانسیونت و هیچ چیزی از دیشب یادت نمی مونه.

یادت نمیاد کجا رفتی یا »

«. کیو دیدی و منو هم قبلا هیچ وقت ندیدی. تکرار کن

قدرت های استفن به اندازه . « در مورد دیشب چیزی یادم نمیاد » : او مطیعانه در حالیکه

چشمانش به او خیره بود ، گفت

نمی دونم کجا » . زمانی که از خون انسان تغذیه می کرد، قوی نبودند اما قدرتش برای انجام این

کار به اندازه کافی قوی بود

«. بودم یا کیو دیدم. تو رو قبلا ندیدم

استفن یک مشت اسکناس مچاله لیره ١ ، اکثراً اسکناس پنجاه و صد هزار لیره ای- از « خوبه.

پول داری که برگردی؟ بگیر »

جیبش در آورد و او را به بیرون هدایت کرد.

وقتی که دختر صحیح و سالم سوار تاکسی شد، استفن به داخل برگشت و مستقیما به اتاق دیمن

رفت.

دیمن نزدیک پنجره لم داده بود و پرتقالی پوست می گرفت و هنوز حتی لباس هم نپوشیده بود. وقتی

استفن وارد شد، او بالا

را نگاه کرد و عصبانی بود.

« ! قدیما در می زدن ها » : دیمن گفت

« اون دختره . ریچل » و بعد ، وقتی دیمن نگاه تهی و خیره ای کرد، او افزود « ؟ دختره رو کجا

دیدی » : استفن گفت

«؟ اسمش اینه؟ فکر کنم زحمت پرسیدنشو به خودم ندادم. تو بار "گیلی ٢". یا شاید هم تو بار "

ماریو ٣". چطور مگه »

این تنها کاری نیست که به خودت زحمت انجامشو ندادی. حتی به ». استفن برای کنترل خشم خود

شدیدا تلاش می کرد

«؟ خودت زحمت ندادی که به ذهنش نفوذ کنی تا فراموشت کنه. میخوای گیر بیفتی دیمن

من هیچ وقت » : لبخندی روی لبهای دیمن نشست و با حالت پیچ و تاب رویاگونه ای به پوست

کندن پرتقال ادامه داد و گفت

« گیر نمیفتم داداش کوچولو

خوب ، وقتی بیان دنبالت چیکار میخوای بکنی؟ وقتی یه نفر بفهمه "خدای من یه هیولای خون

آشام تو ویاتورنابونی هست" »

«؟ همه رو می کشی؟ صبر میکنی تا در ورودی رو بشکنن و بعدش توی تاریکی گم و گور شی

دیمن نگاه خیره و چالش برانگیز مستقیمی داشت، در حالیکه هنوز هم آن لبخند ضعیف روی

لبهایش نمایان بود.

« چرا که نه » : او گفت

« لعنت به تو ! گوش کن دیمن، باید دست از این کارا برداری » : استفن گفت

«! من واقعا تحت تاثیر نگرانی تو واسه ی امنیت خودم، قرار گرفتم »

«... این عادلانه نیست که همچین دخترایی رو بدون میل خودشون بگیری »

«. اوه ، اون خودشم مایل بود، داداشی. خیلی خیلی هم مایل بود »

بهش گفته بودی میخوای چیکار کنی؟ بهش در مورد عواقب تبادل خون با یه خون اشام اخطار

دادی؟ کابوس ها، تصورات »

.« میدونی که این کار اشتباهه » . مشخصاً دیمن تصمیم نداشت که پاسخ دهد «؟ دیوانه کننده؟

واسه اینا هم تمایل داشت

با این حرف، دیمن یکی دیگر از آن لبخندهای ناگهانی و ترسناک خود را تحویل داد. همان

لبخندهایی که « در واقع میدونم »

به محض ظاهر شدن بر روی لبانش، به سرعت محو می شدند.

« و اهمیتی نمیدی » : استفن در حالیکه نگاهش را از او بر می گرفت، با لحن احمقانه ای گفت

داداش کوچولو، دنیا پر از چیزاییه » : دیمن پرتقال را به کناری پرت کرد. لحن صدایش بسیار

چاپلوسانه و متقاعد کننده بود

«. که تو بهشون میگی "اشتباه". چرا ریلکس نباشیم و ازطرف برنده بودن لذت نبریم؟ مطمئن

باش خیلی باحال تره

گریزی به «؟ چطور میتونی همچین حرفی برنی » . استفن احساس کرد که از شدت عصبانیت

خونش به جوش آمده است

« از ماجرای کترین درس عبرت نگرفتی؟ اون "طرف برنده بودن" رو انتخاب کرده بود » :

گذشته زد و گفت

باز هم لبخند به لب داشت اما چشمانش به سردی می گرایید. « کترین خیلی سریع مرد » : دیمن

گفت

استفن در حالیکه به برادرش چشم دوخته بود، احساس کرد چیزی روی سینه « و حالا تو فقط

میتونی به انتقام فکر کنی »

« انتقام و لذت خودت » . اش سنگینی میکند

مگه چیز دیگه ای هم هست؟ لذت، تنها واقعیته داداش کوچولو، لذت و قدرت. تو ذاتاً شکارچی

هستی، درست » : دیمن گفت

در هرصورت یادم نمیاد که دعوتت کرده باشم با من به فلورنس بیای. خب اگه لذت » : سپس

افزود «. همونطور که من هستم

«؟ نمی بری ، چرا اینجا رو ترک نمیکنی

فشاری که استفن روی سینه اش حس میکرد ناگهان تشدید شد اما نگاه خیره اش بدون هیچ

نوسانی در نگاه دیمن قفل شده

و در نهایت از دیدن اینکه چشمان دیمن به سمت دیگری چرخیدند احساس .« خودت میدونی چرا »

: بود. به آرامی گفت

رضایت کرد.

خود استفن هم میتوانست صدای الینا را در ذهنش بشنود. الینا در حال مرگ بود و صدایش ضعیف

شده بود اما به وضوح

صدای الینا را می شنید. " باید مواظب همدیگه باشید. استفن ، قول میدی؟ قول میدی که مواظب

همدیگه باشید؟" و او قول

داده بود و سر قولش می ماند. مهم نبود چه اتفاقی رخ خواهد داد.

خودت میدونی که چرا نمیرم. میتونی تظاهر کنی که اهمیتی نمیدی. میتونی همه » : دوباره به

دیمن که نگاهش نمیکرد،گفت

تنها گذاشتن دیمن در این حال مهربانانه ترین کار ممکن بود اما استفن در « . دنیا رو گول بزنی.

اما من خلاف اینو میدونم

موهاش درست بود اما » : و سپس افزود « ؟ اون دختره که آورده بودیشو یادته؟ ریچل » .

بهترین وضعیت روحی خود نبود

« رنگ چشماش اشتباه بود. چشمای الینا آبی بودن

با این حرف روی خود را برگرداند و قصد داشت دیمن را در اینجا تنها بگذارد تا در مورد

حرفهایش فکر کند – البته اگر دیمن

کاری چنان مثبت را انجام می داد. اما استفن حتی پایش هم به دم در نرسید.

***

« خودشه »: مردیث در حالی که چشمانش روی شعله شمع و سنجاق خیره مانده بود ، ناگهان

گفت

بانی نفسش را به داخل کشید. چیزی شبیه یک رشته نخ نقره ای در مقابلش باز می شد، یک تونل

نقره ای ارتباطی. او در

امتداد آن کشیده می شد و امکان متوقف کردن خودش یا بررسی سرعتش وجود نداشت. اوه،

خدایا، با خودش اندیشید، وقتی

به انتهاش برسم و موفق بشم...

تشعشع ناگهانی نوری که در سر استفن پدید آمد، بی صدا ، بی نور و همانند یک صاعقه قدرتمند

بود. هم زمان او تلاش

سخت و شدیدی را حس کرد. ضرورتی برای تبعیت از چیزی. این امر همانند سقلمه های موذیانه و

نیمه خودآگاهانه کترین

برای رفتن به جایی نبود. این یک فریاد روانی بود. دستوری که امکان سرپیچی از آن وجود

نداشت.

درون آن تشعشع حضور کسی را احساس کرد ، اما به سختی می توانست باور کند که او کیست.

«؟ بانی »

«! استفن ! خودتی ! موثر بود »

«؟ بانی ، چیکار کردی »

«... الینا ازم خواست. استفن راست میگم، خودش خواست. یه مشکلی داریم و لازمه »

فقط همین! راه ارتباطی متلاشی شده و مثل گرداب درخود پیچید و ناپدید شد. ارتباط از بین رفته بود

و در نتیجه پیامدهای

آن اتاق در اثر قدرتی دچار لرزش شد.

استفن و برادرش خیره به هم مانده بودند.

***

بانی نفسی عمیقی را به بیرون داد که حتی متوجه حبس کردن آن نشده بود و بعد چشمانش را باز

کرد، هرچند که حتی

بستن چشمانش را هم به یاد نمی آورد. به پشت افتاده بود. مت و مردیث روی او خم شده بودند و

نگاه مضطربی داشتند.

«؟ چی شد؟ موثر بود » : مردیث ملتمسانه گفت

موثر بود. با استفن تماس برقرار کردم. باهاش حرف زدم. حالا تنها کاری که » . بانی اجازه داد تا

به او کمک کنند که بلند شود

«! از دستمون برمیاد اینه که صبر کنیم و ببینیم میاد یا نه

«؟ چیزی هم در مورد الینا گفتی » : مت پرسید

« آره »

« پس میاد »__

فصل پنجم

دوشنبه هشتم ژوئن، ساعت یازده و ربع شب

خاطرات عزیز،

به نظر نمیاد که امشب بتونم خوب بخوابم برای همین می خوام بنویسم. امروز، تمام مدت منتظر

بودم که

چیزی اتفاق بیفته. نمیشه که افسونی به اون شکل رو انجام بدی و به اون خوبی هم جواب بده

ولی هیچ

اتفاقی نیفته!

اما هیچ اتفاقی نیفتاده. من نرفتم مدرسه و موندم خونه چون مامان فکر می کرد باید این کار رو

بکنم. از

اینکه یک شنبه شب مت و مردیث تا دیر وقت مونده بودن، ناراحت شد و گفت به استراحت احتیاج

دارم. اما

هر وقت که دراز می کشم، صورت سو رو می بینم.

پدر سو، در مراسم خاکسپاری الینا، سخنرانی کرد. تو این فکرم که چه کسی قراره برای سو این

کار رو انجام

بده روز چهارشنبه؟

باید از فکر کردن به چنین چیزایی دست بکشم!

شاید دوباره برم سعی کنم بخوابم. شاید اگه دراز بکشم و هدفون هامو بذارم توی گوشم، سو رو

نبینم.

بانی دفتر خاطراتش را در کشوی میز پاتختی گذاشت و ضبطش را برداشت. در بخش رادیویی،

شبکه ها را

عوض کرد در حالیکه با چشمانی سنگین به سقف خیره شده بود. از میان صداهای خش خش و

حرف زدن

های سریع، صدای یک دی جی در گوشش پیچید.

" اینم یک آهنگ قدیمی طلایی برای همه ی شما طرفداران باحال دهه ی پنجاه. "شب خوش عزیز

دلم" از

... کمپانی وی جی ١.کاری از گروه اسپانیلز ٢

بانی در موسیقی غرق شد.

نوشیدنی با طعم توت فرنگی بود. نوشیدنی مورد علاقه ی بانی. گرامافون، آهنگ شب خوش عزیز

دلم را

پخش می کرد. میز به طرز وحشتناکی تمیز بود. اما بانی به این نکته توجه کرد که الینا هیچ وقت

دامن

پودل نمی پوشید.

در حالیکه به آن اشاره می کرد، گفت:" پودل نمی پوشیدی که." الینا نگاهش را از لیوان شکلات

داغ با طعم

گردو، برگرفت. موهای روشنش به صورت دم اسبی بسته شده بودند. بانی پرسید:" راستی، کی به

این چیزا

فکر می کنه؟"

" معلومه تو، ابله. من که فقط میام ملاقات."

" اوه." بانی مقداری از نوشیدنیش را خورد. رویا ها. دلیلی برای ترسیدن از رویا وجود داشت اما

او نمی

توانست الان به آن فکر کند.

الینا گفت:" من نمی تونم زیاد بمونم. فکر می کنم همین الان هم بدونه که من اینجام. فقط اومدم

بهت

بگم..." اخمی کرد.

بانی با هم دردی به او نگاه کرد. " تو هم یادت نمیاد؟" کمی دیگر از نوشیدنیش را سر کشید. مزه

ی عجیبی

داشت.

" من خیلی جوون مردم، بانی. هنوز خیلی چیزا بود که قرار بود انجام بدم. به پایان برسونم. و

حالا باید به

شما کمک کنم."

بانی گفت:" مرسی."

" می دونی که آسون نیس. من به اون اندازه قدرت ندارم. سخته که از میانش راهمو باز کنم و

سخته که

همه چیزو کنار هم نگه دارم."

بانی با تکان سرش، موافقت کرد. " همه چیزو باید کنار هم نگه داشت." به طرز غریبی حس

سرگیجه

داشت. در این نوشیدنی چه بود؟

" من کنترل زیادی ندارم. و چیزها به صورت عجیب غریبی در میان. گمونم اون این کارو می کنه.

همیشه با

من می جنگه. اون شما رو زیر نظر داره و هر وقت ما سعی می کنیم ارتباط بر قرار کنیم، سر و

کله اش پیدا

میشه."

" صحیح." اتاق شناور شده بود.

" بانی به من گوش می کنی؟ می تونه از ترس شما علیهتون استفاده کنه. این راهیه که وارد

میشه."

" باشه..."

" اما نذارین وارد بشه. اینو به همه بگو. و به استفن بگو..." الینا مکثی کرد و دستش را به

دهانش برد. چیزی

در لیوان شکلات داغ افتاد.

یک دندان بود.

" اون اینجاست." صدای الینا عجیب شده بود. غیر واضح. بانی با وحشتی هیپنوتیزم گونه به

دندان خیره

شده بود. در وسط خامه، کنار تکه های مغز بادام قرار گرفته بود.

" بانی، به استفن بگو..."

دندان دیگری با صدای تلپ پایین افتاد. و سپس دیگری. الینا که هر دو دستش اکنون بر دهانش

بود، بغض

کرد. نگاهش ترسان و درمانده بود. " بانی، نرو..."

اما بانی تلو تلو خوران عقب می رفت. همه چیز در اطرافشان در چرخش بود. نوشیدنی از لیوان

بیرون می

ریخت اما نوشیدنی نبود؛ خون بود. قرمز روشن و کف مانند، شبیه به آنچه در سرفه ی هنگام

مرگ، بیرون

می آید. بانی حالت تهوع گرفته بود.

" به استفن بگو که دوستش دارم!" این صدای یک پیرزن بدون دندان بود که با هق هق گریه

پایان یافت.

بانی خوشحال بود که در تاریکی غوطه ور می شود و همه چیز را فراموش می کند.

***

بانی که مدادش را می جوید، چشمانش را به ساعت دوخته و ذهنش مشغول تقویم بود. هنوز برای

نجات از

مدرسه، هشت روز و نیم دیگر باقی مانده بود. و به نظر می رسید که هر دقیقه ی آن مصیبتی

باشد.

یکی از پسرها که در راه پله از او فاصله گرفته بود، آشکارا گفت:" دلخور نشیا، ولی آخه

دوستای تو آخر

عاقبتشون مرگه."

بانی به دست شویی رفت و گریه کرد.

اما اکنون، تمام چیزی که می خواست این بود که از مدرسه خارج شود. از این چهره های

محزون، چشمان

متهم کننده و یا بدتر از همه نگاه های ترحم آمیز دور شود. مدیر از بلندگو در رابطه با این " بد

اقبالی

جدید" و "این فقدان وحشتناک" سخنرانی کرده بود و بانی نگاه ها را بر پشت خود احساس می

کرد گویا آن

ها حفره هایی در پشتش حفر می کردند.

زمانی که زنگ به صدا در آمد، او اولین نفری بود که از در بیرون رفت. اما به جای اینکه به

کلاس بعدیش

رود، دوباره به دست شویی رفت و صبر کرد تا زنگ بعدی به صدا در آید. سپس، زمانی که راهرو

ها خالی

شدند، با عجله به سمت بخش زبان های خارجه، به راه افتاد. از کنار تابلو اعلانات و بنرهای

وقایع آخر سال

گذشت بدون آنکه نگاهی به آن ها بیندازد.

امتحان ورودی دانشگاه چه اهمیتی داشت، فارغ التحصیلی چه ارزشی داشت، دیگر چه چیزی

اهمیت

داشت؟ همه ی آن ها ممکن بود تا پایان این ماه بمیرند.

تقریبا به شخصی که در راهرو ایستاده بود، برخورد کرد. نگاهش از پاهای خودش بالا رفت و با

کفش هایی

شیک رو به رو شد. مدلی خارجی. در بالا ی آن شلوار جینی وجود داشت، کیپ بدنش، آن انداره

قدیمی بود

که در زیر آن ماهیچه های قوی، نرم به نظر آید. کمری باریک، قفسه ی سینه ی خوش فرم و

چهره ای که

می توانست یک مجسمه ساز را دیوانه کند: دهانی حساس، گونه های برجسته، عینک آفتابی

تیره. موهای

تیره ی اندکی آشفته. بانی برای لحظه ای با دهان باز خیره ماند.

با خود فکر کرد، خدایا، یادم رفته بود که چقدر خوش قیافه بود. الینا منو ببخش ولی من می خوام

به چنگ

بیارمش!

گفت:" استفن!"

آن گاه ذهنش دوباره او را به واقعیت بازگرداند، نگاه جست و جوگرانه ای به اطراف انداخت.

کسی در

دیدرس نبود. دست استفن را گرفت.

" دیوونه شدی؟ اینجا آفتابی شدی؟! عقلتو از دست دادی؟"

" مجبور بودم تو رو پیدا کنم. فکر کردم ضروریه."

" هست، اما..."

استفن که در راهرو ی مدرسه ایستاده بود، خیلی نسبت به محیط نامتجانس به نظر می رسید. خیلی

مرموز

و بیگانه. همانند گورخری در گله ی گوسفندان. بانی شروع به هل دادن او به سمت یکی از

انبارهای جارو

کرد.

اما او نمی رفت. و از بانی قوی تر بود. " بانی، گفتی که حرف زدی با ..."

" باید مخفی بشی! من میرم مت و مردیث رو پیدا کنم و بیارمشون اینجا. بعد می تونیم حرف بزنیم.

اما اگه

کسی ببیندت، بدون محاکمه مجازاتت می کنن! یه قتل دیگه اتفاق افتاده."

چهره ی استفن تغییر کرد و به بانی اجازه داد تا به درون انباری هلش دهد. شروع کرد به اینکه

چیزی

بگوید اما بعد مشخصا تصمیم گرفت که این کار را نکند. تنها گفت:" صبر می کنم."

تنها چند دقیقه طول کشید که بانی، مت را در کلاس اتو تک ٣ و مردیث را در کلاس اقتصاد پیدا

کند. آن ها

با عجله به انباری برگشتند و تقلا کنان، تا آن جایی که امکان داشت، مخفیانه استفن را از مدرسه

بیرون

بردند. که خیلی ساده نبود.

بانی فکر کرد که حتما یکی ما رو دیده! فقط بستگی داره که کی دیده باشه و چقدر فضول و وراج

باشه.

مردیث می گفت:" باید ببریمش یه جای امن... خونه ی هیچ کدوم از ما که نمیشه." همگی، با

بیشترین

سرعتی که می توانستند در محوطه ی پارکینگ حرکت می کردند.

" خوبه، ولی کجا؟ یه لحظه صبر کن، پانسیون چطوره..." صدای بانی به خاموشی گرایید. در جای

پارک روبه

رویش، ماشین سیاه کوچکی قرار داشت. یک ماشین ایتالیایی براق، ظریف و ظاهر فوق العاده

جذاب. تمام

شیشه ها به صورت غیر قانونی، به رنگ تیره در آمده بودند، داخل ماشین قابل دیدن نبود. آن گاه

بانی

علامت اسب نر قرار گرفته بر پشت آن را شناخت.

" اوه خدای من!"

استفن با حواس پرتی به اتومبیل فراری نگاهی انداخت. " مال دیمنه."

سه جفت چشم با حیرت به طرف او چرخیدند. بانی که می توانست صدای تیز و جیغ مانند خود را

بشنود،

گفت:" دیمن؟" امیدوار بود که استفن منظورش این باشد که دیمن تنها ماشین را به او قرض داده

است.

اما شیشه ی ماشین پایین می آمد تا موهایی سیاه به براقی و ظرافت رنگ ماشین، عینک آفتابی

که شیشه

هایش همچون آینه تصویر را منعکس می کردند و یک لبخند بسیار سفید و درخشان را آشکار کند.

دیمن

با صدایی دلنواز گفت:" بون جیورنو ٤، کسی سواری نمی خواد؟"

بانی دوباره با صدایی ضعیف گفت:" اوه خدای من!" اما عقب نرفت.

استفن آشکارا بی حوصله و بی تاب بود. " ما میریم طرف پانسیون، شما دنبالمون بیاین. پشت

انباری پارک

کنین که کسی ماشینتون رو نبینه. "

مردیث مجبور بود که بانی را از فراری دور کند. این گونه نبود که بانی از دیمن خوشش بیاید و یا

اینکه

اجازه دهد او دوباره ببوسدش، همان طور که در مهمانی آلاریک این کار را کرده بود. می دانست

که دیمن

خطرناک است؛ نه به بدی کترین اما بد بود. از روی عیاشی و بی فکری آدم می کشت. به خاطر

سرگرمی.

هالووین گذشته، آقای تنر، دبیر تاریخ را در خانه ی تسخیر شده کشته بود. در هر لحظه ممکن بود

دوباره

کسی را بکشد. شاید به همین دلیل بود که بانی به او که نگاه می کرد، حس می کرد موشی است

که به یک

مار سیاه درخشان و خوش خط و خال خیره شده است.

در خلوت ماشین مردیث، بانی و مردیث نگاه هایی را رد و بدل کردند.

مردیث گفت:" استفن نباید اونو می آورد."

بانی اظهار کرد:"شاید خودش اومده." فکر نمی کرد که دیمن از آن اشخاصی باشد که به جایی

برده شوند.

" چرا باید همچین کاری بکنه؟ مسلما نه واسه ی کمک به ما!"

مت هیچ چیز نگفت. حتی به نظر نمی رسید که متوجه تنش و اضطراب داخل ماشین شده باشد.

غرق در

خودش، از پنجره به بیرون خیره شده بود.

ابر آسمان را فرا می گرفت.

" مت؟؟"

مردیث گفت:" بانی، ولش کن."

بانی فکر کرد که عالی شد! افسردگی همچون پتویی بر وجودش کشیده شد. مت، استفن و دیمن،

همه کنار

هم، همه هم تو فکر الینا.

پشت انباری قدیمی، کنار ماشین کوچک مشکی پارک کردند. زمانی که داخل رفتند، استفن تنها

ایستاده

بود. چرخید و بانی دید که او عینک آفتابیش را در آورده است. سرمای خیلی ملایمی در وجودش

جریان

یافت. موهای دست و گردنش به آرامی از جا بلند شدند. استفن شبیه هیچ پسری که تا به حال دیده

بود،

نبود. چشمانش خیلی سبز بودند. به سبزی برگ درختان بلوط در فصل بهار. اما در حال حاضر، در

زیر آن ها

سایه هایی دیده می شد.

لحظه ی عجیبی بود؛ هر سه تای آن ها در یک سمت ایستاده بودند و بدون هیچ کلمه ای به استفن

نگاه

می کردند. به نظر می رسید که هیچ کس نمی داند چه بگوید.

آن گاه، مردیث به طرف او رفت و دستش را گرفت. گفت:" به نظر خسته میای."__

" با بیشترین سرعتی که می تونستم، اومدم." یک دستش را دور مردیث انداخت و او را به

سرعت و با تردید

بغل کرد. بانی فکر کرد که هرگز در گذشته، استفن چنین کاری را نمی کرد. قبلا زیادی محتاط بود.

بانی جلو رفت تا او هم در آغوش کشیده شود. پوست استفن از زیر تی شرتش، سرد بود و بانی

مجبور بود

که جلوی لرزش خود را بگیرد. وقتی خودش را کنار کشید، نگاهش شناور شد. حالا که استفن

سالواتوره به

فلز چرچ برگشته بود، چه حسی داشت؟ آرامش؟ ناراحتی به دلیل خاطراتی که استفن با خود آورده

بود؟

ترس؟ تنها چیزی که بانی می توانست بفهمد این بود که دلش می خواست گریه کند.

استفن و مت به یکدیگر نگاه می کردند. بانی فکر کرد که شروع شد! تقریبا مضحک بود؛ حالت

یکسانی بر

چهره ی هر دوی آن ها دیده می شد. درد، خستگی و تلاش برای نشان ندادن این احساسات. مهم

نبود که

چه پیش آید، الینا همیشه بین این دو نفر قرار خواهد داشت.

بالاخره، مت دستش را جلو برد و استفن با او دست داد. هر دو قدمی عقب رفتند و از اینکه

توانسته بودند از

پس کار بر آیند، خرسند به نظر می رسیدند.

مردیث گفت:" دیمن کجاست؟"

" همین دو و بر ول می گرده و فضولی می کنه. فکر کردم که احتمالا ما چند دقیقه ای رو بدون

اون نیاز

داریم."

بانی قبل از آنکه بتواند جلوی خودش را بگیرد، گفت:" ما چندین دهه بدون اون نیاز داریم!"

مردیث هم گفت:" استفن، به اون نمیشه اعتماد کرد."

استفن به آرامی گفت:" فکر می کنم که شما اشتباه می کنین. اون می تونه کمک بزرگی باشه اگه

عزمش رو

جزم کنه."

مردیث که ابروانش را بالا برده بود، گفت:" در این بین هم، هر شب چند تا از افراد محلی رو

بکشه؟ نباید می

آوردیش استفن."

" اما اون این کارو نکرده." صدا از پشت سر بانی آمد. از پشت سرش و به طرز وحشت آوری از

فاصله ای

نزدیک. بانی از جا پرید و به طور غریزی به سمت مت خیز برداشت و او نیز محکم شانه ی بانی

را گرفت.

دیمن لبخند کوچکی زد، تنها یک طرف لبش بالا رفت. عینک آفتابیش را در آورده بود؛ اما

چشمانش سبز

نبودند. آن ها همچون فضای بین ستاره ها، سیاه بودند. بانی با وحشت فکر کرد که او از استفن

هم خوش

قیافه تر است. انگشتان مت را پیدا کرد و به آن ها چنگ انداخت.

دیمن با بی خیالی به مت گفت:" پس الان به تو تعلق داره، نه؟"

مت گفت:" نه." اما حلقه ی دستانش بر دور بانی شل نشد.

مردیث از طرف دیگر، بی درنگ پرسید:" استفن تو رو نیاورده؟" از بین همه ی آن ها، او به نظر

کم تر تحت

تاثیر دیمن قرار می گرفت، کمتر از او می ترسید و کم تر او را می پذیرفت.

دیمن در حالیکه هنوز به بانی نگاه می کرد، گفت:" نه." بانی فکر کرد که اون مثله بقیه ی مردم،

نمی

چرخه. به هر چی که دلش می خواد نگاه می کنه بدون توجه به کسی که داره باهاش حرف میزنه!

دیمن ادامه داد:" تو آوردی."

بانی کمی خود را عقب کشید و در حالیکه مطمئن نبود منظور دیمن چه کسی است، گفت:" من؟"

" تو. تو اون طلسم رو انجام دادی، مگه نه؟"

" اون..." اوه، لعنتی. تصویری در ذهن بانی پدیدار شد. تصویری از یک موی سیاه بر یک دستمال

سپید.

نگاهش به طرف موهای دیمن کشیده شد، ظریف تر و صاف تر از موهای استفن بود اما به همان

اندازه تیره.

مشخصا مت در جمع آوری اشتباه کرده بود.

استفن با لحنی بی صبر گفت:" بانی تو فرستادی دنبال ما. ما هم اومدیم. چه خبره؟"

آن ها بر روی علف های خشکیده و در حال زوال نشستند. همه به جز دیمن که به ایستادن ادامه

داد.

استفن که دستانش بر روی زانوانش قرار داشتند، به جلو خم شده بود و به بانی نگاه می کرد.

" تو گفتی که.... گفتی که الینا باهات صحبت کرده." پیش از آن که اسم او را بر زبان بیاورد،

مکث قابل

درکی بوجود آمد. چهره اش در اثر تلاش برای کنترل خود، کشیده و سفت به نظر می رسید.

بانی به هر زوری که بود، لبخندی به او زد و گفت:" آره، استفن من یه خواب دیدم. یه خواب

عجیب

غریب..."

بانی برای او درباره ی رویایش و آنچه که پس از آن پیش آمده بود، تعریف کرد. استفن مشتاقانه

گوش می

داد و هر بار که او به الینا اشاره می کرد، چشمان سبزش شعله ور می شدند. زمانی که برایش در

رابطه به

پایان مهمانی کرولاین گفت و این که چگونه جنازه ی سو را در حیاط پشتی پیدا کرده بودند، خون

از چهره

ی استفن کشیده شد اما چیزی نگفت.

بانی سخنش را اینگونه به پایان رساند:" پلیس اومد و گفتن که اون مرده اما خودمون از قبل اینو

می

دونستیم. اونا ویکی رو بردن. طفلی ویکی فقط غوغا راه انداخته بود. اجازه نمی دادن که باهاش

حرف بزنیم

و مامانش هم هر وقت زنگ می زنیم، گوشی رو قطع می کنه. بعضی از مردم حتی میگن که

ویکی این کارو

کرده که دیوونگیه محضه! اما باور نمی کنن که الینا با ما حرف زده باشه. به همین خاطر هیچ

کدوم از

چیزایی که اون بهمون گفته باشه رو هم باور نمی کنن."

مردیث مداخله کرد:" و چیزی که الینا گفت این بود که" اون مرده." چندین بار! اون یک مرد

هست. با

قدرت زیاد ماورایی."

بانی گفت:" و همون مردیه که توی راهرو دست منو گرفت." به استفن راجع به بدگمانیش نسبت

به تایلر

گفت اما همان طور که مردیث اشاره کرد، تایلر به بقیه ی توصیف و تفسیرها نمی خورد.

او نه دارای عقل کافی بود و نه دارای آن قدرت زیاد ماورایی که الینا درباره اش هشدار داده بود.

استفن پرسید:" کرولاین چطور؟ اون می تونسته چیزی دیده باشه؟"

مردیث گفت:" اون بیرون، در حیاط جلویی بود. وقتی همه مون داشتیم فرار می کردیم، در رو پیدا

کرد.

صدای جیغ ها رو شنید اما خیلی وحشت کرده بوده که بخواد برگرده داخل خونه. راستشو بخواین،

من

سرزنشش نمی کنم. "

" پس هیچ کس ندیده که دقیقا چه اتفاقی افتاده به جز ویکی."

" نه. ویکی هم که چیزی نمیگه." بانی داستانش را از همان جایی که رهایش کرده بود، ادامه

داد:" وقتی

فهمیدیم که هیچ کس باورمون نمی کنه، پیام الینا رو درباره ی طلسم احضار یادمون اومد. حدس

زدیم که

باید تو بوده باشی که می خواسته احضار کنه. چون فکر می کرده که تو می تونی کمک کنی،

حالا... می

تونی؟"

استفن گفت:" می تونم سعیم رو بکنم." بلند شد و کمی از آن ها فاصله گرفت. پشتش به آن ها

بود. بی

حرکت، به همان صورت برای مدتی در سکوت ایستاد. در نهایت چرخید و در چشمان بانی نگاه

کرد. به

آهستگی اما با اشتیاق گفت:" بانی، توی رویاهات، واقعا رو در رو با الینا صحبت کردی. فکر می

کنی اگه وارد

خلسه بشی هم بتونی دوباره همین کار رو بکنی؟"

بانی کمی از آنچه در چشمان او میدید، ترسید. همچون زمرد سبزی در صورت پریده رنگش می

درخشیدند.

همانند این بود که توانسته باشد به یکباره، زیر این نقاب کنترل شده ای را که بر چهره زده بود،

ببیند. در

زیر آن، چنان درد، اشتیاق و آتشی وجود داشت که بانی به سختی می توانست طاقت بیاورد و

نگاهش کند.

" می تونم، شاید... استفن..."

" پس انجامش میدیم. همین الان، همین جا. و می بینیم که آیا می تونی منو هم با خودت ببری یا

نه." آن

چشم ها هیپنوتیزم کننده بودند. البته نه با هیچ قدرت پنهانی بلکه با اراده ی محض خود استفن.

بانی دلش

می خواست که این کار را برای او انجام دهد. استفن او را مجبور می کرد که هر کاری را برایش

انجام دهد.

اما خاطره ی آن رویا ی آخر خیلی بیش از توانش بود. نمی توانست دوباره با آن وحشت رو به رو

شود؛ نمی

توانست.

" استفن خیلی خطرناکه. ممکنه خودمو در معرض هر چیزی بذارم. و می ترسم. اگه اون چیز

کنترل ذهنمو

بدست بگیره، نمی دونم چه اتفاقی میفته. نمی تونم استفن. خواهش می کنم. حتی با لوح احضار

هم، ممکنه

فقط اونو بکشونه اینجا."

برای لحظه ای بانی به نظرش رسید که استفن می خواهد سعی خودش را بکند تا او را مجبور کند.

لبانش را

بر هم می فشرد طوری که به صورت خطی لجوجانه در آمده بود. چشمانش حتی از قبل هم بیشتر

می

درخشیدند. اما آن گاه، به آرامی آتش درون آن ها جان باخت.

بانی حس کرد که قلبش پاره پاره می شود. زمزمه کرد:" استفن، متاسفم."

او گفت:" پس باید خودمون انجامش بدیم." نقاب بر سر جای خود بازگشته اما لبخندش خشک بود

انگار که

اذیتش می کرد. سپس با سرعت بیشتری صحبت کرد:" اول باید بفهمیم این قاتل کیه و اینجا چی

می خواد.

تنها چیزی که الان می دونیم اینه که یه چیز شیطانی دیگه اومده به فلز چرچ. دوباره."

بانی گفت:" اما چرا؟ چرا هر چیز شیطانی به طور تصادفی راهش می کشه به اینجا؟ به اندازه ی

کافی زجر

نکشیدیم؟"

مردیث مسخره کنان گفت:" یه مقداری تصادف عجیبی به نظر میرسه. چرا باید ما بطور استثنایی

مورد لطف

و رحمت قرار بگیریم؟"

استفن گفت:" تصادفی نیس." او بلند شد و دستانش را بالا برد انگار نمی دانست چطور شروع

کند. گفت:"

یه سری مکان هایی روی زمین هستن که ... متفاوتن. که مملو از انرژی هستن. چه مثبت و چه

منفی. خیر

یا شر. بعضی از اونها همیشه این طوری بودن، مثل مثلث برمودا ٥ یا دشت سالیسبری ٦ همون

جایی که

استون هنج ٧ رو توش ساختن. بقیه به این صورت درمیان. مخصوصا جایی که خون زیادی ریخته

شده باشه."

به بانی نگاه کرد.

بانی زمزمه کرد:" ارواح نا آرام."

" آره. اینجا جنگی اتفاق افتاده، مگه نه؟"

مت گفت:" جنگ داخلی. برای همین کلیسای داخل قبرستون ویران میشه. قتل عام و خونریزی

برای دو

طرف جنگ وجود داشته. هیچ طرفی پیروز نشد اما تقریبا تمام کسانی که در جنگ شرکت داشتن،

کشته

میشن. جنگل پر از قبرهای اون هاست."

" و زمین غرق در خون شده بوده. همچین مکانی، نیروهای ماورای طبیعی رو به سمت خودش

می کشونه.

نیروهای شرور رو به طرف خودش می کشونه. به همین دلیل، اصلا از اول کترین به فلز چرچ

جذب میشه.

من هم اون اوایل، وقتی اومدم اینجا، حسش کردم."

مردیث این بار با لحنی کاملا جدی گفت:" و حالا هم چیز دیگه ای اومده. اما چطوری قراره باهاش

بجنگیم؟"

" اول باید بدونیم با چی می خوایم بجنگیم. فکر کنم..." اما قبل از آنکه بتواند حرفش را تمام کند،

صدای غژ

غژ و جابجا شدن آرام علف های خشک بلند شد. در انباری باز شد.

همه با حالتی تدافعی عصبی شدند. آماده بودند که از جا بپرند، فرار کنند یا بجنگند. گرچه پیکری

که در

بزرگ و غول آسا را با یک آرنج به عقب می زد، شبیه هر چیزی بود غیر از یک تهدید.

خانم فلاورز که صاحب پانسیون بود به آن ها لبخند زد. چشمان ریز سیاهش از شدت چین و

چروک، پیچ

خورده به نظر می رسیدند. یک سینی در دستش بود.

در کمال راحتی و خونسردی گفت:" فکر کردم که شما بچه ها شاید دوست داشته باشین یه چیزی

بنوشین

همین طور که حرف می زنین."

همگی نگاه های مبهوت و دستپاچه ای با یکدیگر رد و بدل کردند. او از کجا می دانست که آن ها

اینجا

بودند؟ و چطور می توانست این قدر نسبت به این موضوع بی تفاوت باشد؟

خانم فلاورز ادامه داد:" بفرمایین. این آب انگوره. از انگورهای مخصوص خودم درست شده."

در کنار مردیث

یک لیوان کاغذی قرار داد. سپس یکی کنار مت و یکی دیگر در کنار بانی.

" اینم شیرینی ترد زنجبیلی. تازه است!" بشقاب شیرینی را گرداند. بانی متوجه شد که به استفن و

دیمن

تعارف نکرد.

" شما دو تا، اگه می خواین می تونین برین توی زیرزمین و کمی از شراب شاه توت منو امتحان

کنین."

خانم فلاورز این جمله را با حرکتی که بانی می توانست قسم بخورد یک چشمک بود، خطاب به

استفن و

دیمن گفت.

استفن نفس عمیق و محتاطانه ای کشید. " اوه، خانم فلاورز ببینید..."

" اتاق قدیمیت همون جوریه که ولش کردی. از وقتی که رفتی هیچ کس اون جا نبوده. می تونی

هر وقت

خواستی، ازش استفاده کنی؛ اصلا منو ناراحت نمی کنه."

به نظر می آمد که استفن نمی توانست حرفی برای گفتن پیدا کند. " خب... خیلی ممنون. خیلی

خیلی

ممنون. اما..."

" اگه نگرانی که به کسی چیزی بگم، خیالت راحت باشه! علاقه ای ندارم وراجی کنم. هیچ وقت

نداشتم و

هیچ وقت نخواهم داشت." ناگهان به سمت بانی برگشت و گفت:" آب انگور چطوره؟"

بانی با عجله جرعه ای قورت داد و صادقانه گفت:" خوبه."

" وقتی تمومش کردین، لیوان ها رو بریزین توی سطل آشغال. دوست دارم چیزها تر و تمیز

باشن." خانم

فلاورز نگاهی به اطراف انباری انداخت. در حالیکه سرش را تکان می داد، آهی کشید. " چه

حیف شد. عجب

دختر زیبایی بود." با چشمانی که همچون دانه های عقیق بودند، نگاهی نافذ به استفن انداخت.

گفت:" پسرم، این دفعه باید به خاطر خودت هم که شده، کارت رو انجام بدی." و در حالیکه هنوز

سرش را

تکان می داد، رفت.

بانی که مات و متحیر در پی او خیره مانده بود، گفت:" خیلیم خوب!" بقیه تنها به یکدیگر نگاه می

کردند و

هیچ ایده ای نداشتند.

بالاخره مردیث گفت:" عجب دختر زیبایی؟ ولی کدوم دختر؟ سو یا الینا؟" الینا زمستان گذشته یک

هفته

ای را در این انباری گذرانده بود اما خانم فلاورز قرار نبود از این مساله چیزی بداند! مردیث از

دیمن پرسید:"

تو چیزی درباره ی ما بهش گفتی؟"

دیمن که به نظر تعجب زده می رسید، گفت:" نه حتی یک کلمه. اون یک پیرزنه. خرفت و احمقه!"

مت گفت:" از اون چیزی که هر کدوم از ما فکرشو می کرد، تیزتره! حالا که به اون روزهایی که

سرگرم

پاییدن اون بودیم که توی زیرزمین پرسه میزد، فکر می کنم... فکر می کنین که اون می دونسته

که ما

داریم نگاه می کنیم؟"

استفن به آرامی گفت:" من نمی دونم چه فکری بکنم! فقط خوشحالم که به نظر میاد طرف ما

هست. و

اینکه بهمون یه جای امن داده که بمونیم."

مت گفت:" و آب انگور. اینو فراموش نکن!" نیشخندی به استفن زد. " یکم می خوای؟" لیوان

لبریز را جلو

برد.

استفن که خودش هم به خنده افتاده بود، گفت:" آره، تو می تونی آب انگورتو بخوری و ..." برای

لحظه ای،

بانی آن دو را به همان صورت قدیم دید. قبل از اینکه الینا بمیرد. دوستانه، گرم و راحت با

یکدیگر. همان

طوری که او و مردیث بودند. دردی ناگهانی را حس کرد.

با خودش فکر کرد، اما الینا نمرده! از همیشه بیشتر اینجا حضور داره. همه ی اون چیزی که

میگیم یا انجام

میدیم رو داره هدایت می کنه.

استفن دوباره جدی و موقر شده بود. " وقتی خانم فلاورز اومد داخل، می خواستم بگم که بهتره

شروع کنیم.

و فکر کنم که باید با ویکی شروع کنیم."

مردیث بلافاصله جواب داد:" ما رو نمی بینه. والدینش همه رو دور نگه می دارن ازش."

استفن گفت:" پس باید والدینش رو بپیچونیم. دیمن باهامون میای؟"

" ملاقات با یک دختر زیبای دیگه؟ امکان نداره از دستش بدم!"

بانی با حالتی گوش به زنگ به طرف استفن برگشت اما او در حالیکه بانی را به خارج از انباری

هدایت می

کرد، با لحن اطمینان دهنده ای گفت:" چیزی نمیشه. حواسم بهش هست."

بانی امیدوار بود که همین گونه باشد

فصل ششم

خانه ویکي سر نبش بود. در حالي که آسمان از ابرهاي سنگین ارغواني پر شده بود و نور حالتی

داشت که

انگار در زیر آب حرکت می کردند، از سمت خیابان جانبی به آن نزدیك مي شدند.

مت گفت: "مثل اینکه قراره طوفان بشه "

باني به دیمن نگاه کرد. نه او و نه استفن نور درخشان را دوست نداشتند. بانی مي توانست نیرویي

را که مثل

یك تپش ضعیف درست از زیر سطح پوست دیمن جاري میشد، احساس کند. بدون اینکه به باني

نگاه کند

لبخند زد و گفت:" با بارش برف در ژوئن چطوري؟!"

باني شروع به لرزیدن کرد.

یکي دوبار در انبار به سمت دیمن نگاه انداخته و او را با قیافه اي حاکي از بي اعتنایي، در حال

گوش دادن

به داستان یافته بود. درست برعکس استفن، قیافه اش در اشاره به الینا یا وقتي که خبر مرگ سو

را گفت،

کوچک ترین تغییري نکرد. او واقعا چه احساسي در مورد الینا داشت؟ یك بار طوفاني را به راه

انداخته و او را

در آن رها کرده بود تا یخ بزند. الآن چه احساسي داشت؟ آیا او هم دغدغه گرفتن قاتل را داشت؟

مردیث گفت: " اون اتاق ویکیه. همون که پنجره ی شاه نشین ١ داره."

استفن به دیمن نگاه کرد. "چند نفر داخل ساختمون هست؟"

"دو نفر. یه مرد و یه زن. زنه مسته."

باني با خودش گفت: خانم بنت بیچاره!

استفن گفت: " میخوام که هردو خواب باشند."

علی رغم میل باطنیش، باني مجذوب موج نیرویي شده بود که از سمت دیمن احساس میکرد. قبلا

توانایی

ذهنیش هیچوقت این قدر قوي نبود تا بتواند ماهیت حقیقی آن را حس کند. اما اکنون تواناییش

بیشتر شده

بود. حالا او مي توانست به همان وضوحي که ناپدید شدن نور بنفش را مي دید یا پیچ امین الدوله

را بیرون

پنجره ویکي استشمام مي کرد، آن را نیز احساس کند.

دیمن شانه اش را بالا انداخت:" اون ها خوابن."

استفن به آرامي روي شیشه زد.

هیچ پاسخي نبود یا لااقل باني نمي توانست ببیند. اما استفن و دیمن به یکدیگر نگاه کردند.

دیمن گفت: "همین حالاشم نیمه بیهوشه."

استفن گفت :"ترسیده. من انجامش میدم، اون منو میشناسه." سر انگشتانش را روي پنجره

گذاشت. "ویکي

منم استفن سالواتوره. من این جام تا کمکت کنم. اجازه بده بیام تو."

صدایش خیلي ضعیف بود. حتما آن سمت شیشه چیزي شنیده نمي شد. اما لحظه اي بعد پرده تکان

خورد

و چهره اي ظاهر شد.

باني نفس بلندي کشید.

موهاي بلند قهوه اي روشن ویکي پریشان شده بود. و پوستش مثل گچ سفید. و زیر چشمانش حلقه

هاي

سیاه بزرگي افتاده بود. چشمانش ثابت و بي حالت مي نمودند. لبهایش خشك و ترك خورده بود.

مردیث زیر لب گفت :" انگار برای اجرای صحنه ی افیلیای دیوانه آماده شده. با این لباس خواب و

سر و

قیافه."

باني با دلسردي نجوا کرد:" شبیه تسخیر شده هاس."

استفن فقط گفت: "ویکي، پنجره را باز کن"

ماشین وار، مثل یك عروسک کوکی، ویکي دسته را خم کرد و یك قسمت از پنجره باز شد و استفن

گفت:"میتونم بیام تو؟"

چشمان بي حالت ویکي روي گروه بیرون چرخید. براي لحظه اي باني فکر کرد که او حتي یك

نفرشان را هم

نمي شناسد اما بعد او پلکي زد و به آرامي گفت: "مردیث...باني... استفن؟ شما این جا چي کار

میکنین؟"

"منو به داخل دعوت کن، ویکي" صداي استفن حالت هیپنوتیزم واري داشت.

"استفن..." مکثي طولاني ایجاد شد و بعد "بیا تو "

قدم به عقب گذاشت و استفن یك دستش را پاي پنجره گذاشت و داخل پرید. مت به دنبالش، بعد

مردیث.

باني چون که دامن کوتاهی پوشیده بود، با دیمن بیرون ماند. آرزو می کرد کاش امروز موقع رفتن

به مدرسه

شلوار جین مي پوشید اما آخر از کجا باید مي دانست که قرار است به ماموریت بروند.

ویکي تقریبا با آرامش به استفن گفت:" شما نباید این جا باشین. اون میاد تا منو بگیره، اون شما

رو هم

میگیره."

مردیث بازویش را دور او حلقه کرد. استفن فقط گفت: "کي؟"

"اون مَرده. اون تو خواب سراغم میاد. اون سو را کشت" لحن واقع گرایانه ی ویکي واقعا

ترسناك تر از هر

صداي متشنجي شده بود.

مردیث با ملایمت گفت:" ویکي، ما براي کمك به تو اومدیم. همه چي درست میشه. ما اجازه نمي

دیم اون به

تو آسیبي بزنه، قول میدم."

ویکي چرخید تا به او نگاه کند. سر تا پاي مردیث را طوري برانداز کرد که انگار او به موجود

عجیب غریبي

تغییر شکل داده است. بعد شروع به خندیدن کرد.

وحشتناك بود، شلیك خنده ی گرفته اش مثل هك هك سرفه بود. تا جایي ادامه پیدا کرد که باني مي

خواست

گوش هایش را بگیرد. بالاخره استفن گفت: "ویکي، بس کن"

قاه قاه خنده اش تبدیل شد به چیزي مثل هق هق گریه، وقتي ویکي سرش را دوباره بالا آورد از بي

حالتي

نگاهش کاسته شده اما در عوض بیشتر اندوهگین می نمود. او در حالیکه سرش را تکان می داد،

گفت: "همه

ي شما مي میرین، استفن. هیچ کس نمي تونه با اون بجنگه و زنده بمونه."

استفن گفت:"ما باید اونو بشناسیم تا بتونیم باهاش بجنگیم. ما به کمك تو احتیاج داریم، به من

بگو اون چه

شکلیه؟"

ویکي با شانه هایی پایین افتاده، زمزمه کرد :"من نمي تونم تو خوابم ببینمش. اون فقط یه سایه

اس... بدون

صورت."

استفن با سماجت گفت:" اما تو توي خونه کرولاین دیدیش..." وقتی دخترک به سرعت روی خود

را به طرف

دیگری برگرداند، اضافه کرد:" ویکي به من گوش کن. مي دونم ترسیدي. اما این خیلي مهمه.

مهم تر از

چیزي که بتوني بفهمي. ما نمي تونیم با اون بجنگیم مگر این که بفهمیم با چي طرفیم، و تو تنها

کسي! تنها

کسي که الان درست اطلاعاتي رو داره که ما نیاز داریم. تو باید به ما کمك کني."

"من نمي تونم به یاد بیارم..."

صداي استفن سرکش شده بود. او گفت: "من یه راه دارم که میتونه کمکت کنه تا به یاد بیاري، آیا

اجازه

میدي امتحانش کنم؟"

زمان آهسته تر مي گذشت. بعد ویکي آهي از ته دل کشید. بدنش خم شد. گفت :"هر کاري میخواي

بکن.

برام مهم نیس. تاثیری نداره. "

"تو دختر شجاعی هستي. حالا به من نگاه کن، ویکي. من میخوام که آرام باشي فقط به من نگاه

کن و آرام

باش"

صداي استفن به حد زمزمه یك لالایي پایین آمد. این براي دقایق کوتاهي ادامه پیدا کرد و بعد

چشمان

ویکي بسته شد.

"بشین" استفن او را راهنمایي کرد تا روي تخت بنشیند. کنارش نشست و توي صورتش نگاه کرد.

گفت :" ویکي، تو احساس آرامش میکني و الان آرامي. هیچ کدوم از چزهایی که به یاد میاری،

به تو صدمه

نخواهد زد." صدایش آرامش بخش بود. "حالا من نیاز دارم که تو به شنبه شب برگردي. الان تو

در طبقه

بالایي. در اتاق خواب خونه کرولاین. سو کارسون با توئه و یك نفر دیگه. من نیاز دارم که تو

ببیني..."

"نه!" ویکي به خود می پیچید و عقب و جلو می رفت گویي مي خواست از چیزي فرار کند. " نه

من نمي

تونم..."

" ویکي آروم باش. اون نمي تونه به تو آسیب بزنه. اون نمي تونه تورو ببینه اما تو مي توني

اونو ببیني. به من

گوش کن." همچنان که استفن حرف میزد. ناله هاي ویکي ساکت شد. اما او آرام و قرار نداشت و

بخود مي

پیچید.

"تو باید ببینیش، ویکي. کمك کن باهاش بجنگیم. اون چه شکلیه؟"

"اون شبیه شیطانه"

تقریبا این را فریاد زد. مردیث سمت دیگر ویکي نشست و دستهایش را گرفت. به باني نگاه کرد که

بیرون از

پنجره با چشمان گرد شده اش ایستاده و در جواب شانه اش را کمي بالا انداخت. باني در مورد

اینکه ویکي

راجع به چه چیزي حرف میزد هیچ نظري نداشت.

استفن یکنواخت گفت: "بیشتر برام بگو."

دهان ویکي باز و بسته شد. سوراخ هاي بیني اش را منقبض کرد، انگار که چیز بدي را استشمام

می کرد.

وقتي که حرف زد جملات را بریده بریده ادا میکرد انگار که حالش را بهم می زدند.

"اون یه باراني کهنه پوشیده... در باد دور پاهاش می پیچه. اون باد رو درست کرده. موهاش

بلونده، تقریبا

سفید... موهاش در تمام سرش صاف ایستاده، چشماش آبیه...آبي براق" ویکي لبش را لیس زد و

آب دهانش

را قورت داد در حالیکه قیافه اش منزجر به نظر می رسید، گفت:"آبي رنگ مرگه."

رعد و برقي غرید و صداي ناگهاني و بلندي در آسمان پیچید. دیمن سریعا بالا را نگاه کرد. بعد اخم

کرد و

چشمانش را تنگ کرد.

"قدش بلنده و مي خنده. دستشو به سمت من دراز مي کنه، مي خنده، اما سو جیغ میزنه : نه، نه و

سعي

میکنه منو کنار بکشه. پس اون در عوض سو رو میگیره. پنجره ها شکستن، بالکن سمت راسته.

سو گریه

میکنه: نه لطفا... و بعد من اونو دیدم. من دیدم سو رو پرت کرد..." دندان هاي ویکي به هم مي

خورد.

صدایش با هیجان شدیدي بالا رفت.

"ویکي همه چیز خوبه، تو واقعا اون جا نیستي، تو در اماني"

"اوه، لطفا نه... سو! سو! سو!"

"ویکي با من باش، من فقط یه چیز دیگه مي خوام، به اون نگاه کن. به من بگو آیا اون یه

جواهر آبي داره..."

اما ویکي سرش را به تندي عقب و جلو مي برد. هق هق مي کرد. هر ثانیه، عصبی تر می شد.

"نه! نه! من

نفر بعدیم! من نفر بعدیم!" ناگهان چشمانش را باز کرد گویي خودش را از خلسه اش بیرون کشید.

شوك زده

بود و نفس نفس مي زد. بعد سرش را به اطراف تکان داد.

روي دیوار عکسي با صدای تلق تقلی تکان می خورد.

آینه اي با قاب خیزران همراه این جریان شد و سپس، شیشه هاي عطر و رژ لب هاي روي میز

آرایش. با

صدایي شبیه سرخ شدن پاپ کرن، گوشواره هاي روي آویز، پایین می افتادند. صدای تلق تلوق

بلندتر و

بلندتر شد. کلاهي حصیري از قلابش پایین افتاد. عکس ها پشت سر هم از آینه پایین افتادند.

نوارها و سي

دي ها روي طاقچه در هم پاشیدند و مثل کارت هاي بازي ورق مي خوردند.

مردیث سر پا ایستاده بود و مت هم همین طور. او مشتش را گره کرده بود.

ویکي وحشیانه فریاد مي زد:" تمومش کن! تمومش کن!"

اما آن متوقف نشد. مت و مردیث به دور و برشان نگاه می کردند که اشیاي جدیدي به رقص مي

افتادند.

هرچیز متحرکي مي لرزید، بي ثبات شده بود و به این سو و آن سو مي جنبید. انگار که در اتاق

زلزله اي در

حال وقوع بود.

ویکي در حالي که دستهایش را روي گوشهایش گذاشته بود فریاد میزد: "بسه! بسه!"

مستقیما در بالاي خانه رعد وبرقي منفجر شد.

باني که زمانی که آذرخش مارپیچي که تمام آسمان رادر برمی گرفت، دید، از جایش پرید و به طور

غریزي

به چیزي چنگ انداخت تا محکم به آن بچسبد. همان طور که آذرخش مي درخشید پوستري روي

دیوار

ویکي به طور اریب پاره شد انگار که چاقویي نامرئي آن را بریده باشد. باني جیغش را خفه کرد و

محکم تر

چنگ انداخت.

سپس انگار که کسي یواشکي کلیدي را خاموش کرده باشد، همه صداها خوابید.

اتاق ویکي آرام بود. در حاشیه جلو لامپي کمي به این سو آن سو مي جنبید. پوستر به دو قسمت نا

منظم

تقسیم شده بود که در بالا و پایین لوله شده بودند. ویکي به آرامي دستش را از روي گوشش پایین

آورد.

مت و مردیث لرزان اطراف را نگاه کردند.

باني چشمانش را بست و چیزي شبیه به دعا را زیر لب زمزمه کرد. تا وقتي دوباره آنها را باز

نکرده بود

نفهمید که چه چیزي را محکم گرفته است. آن چیز سرد و نرم، ژاکتي چرمي بود. در واقع بازوي

دیمن بود.

گرچه دیمن خودش را از او دور نکرده بود. اکنون نیز تکان نمی خورد. کمي به جلو خم شد.

چشمانش را

تنگ کرد و با دقت اتاق را نگاه کرد. گفت:" آینه را نگاه کن”

همه همین کار را انجام دادند. نفس باني حبس شد. دوباره انگشتانش را محکم کرد. آن را تا بحال

ندیده بود

اما حتما زماني که همه چیز در اتاق از جا در رفته، اتفاق افتاده بود.

با رژ لب مرجاني ویکي روي سطح شیشه اي آینه قاب خیزراني با خط خرچنگ قورباغه اي دو

کلمه نوشته

شده بود.

شب خوش، عزیزدلم.

باني زیر لب گفت: "اوه خدایا"

استفن رویش را از آینه به سمت ویکي چرخاند. باني با خودش فکر کرد که چیز متفاوتي در مورد

او وجود

داشت. سعي میکرد خودش را آرام و باوقار نشان بدهد. مثل سربازي که تاییدیه یك مبارزه را

گرفته بود. انگار

که مبارزه اي شخصي را پذیرفته بود.

چیزي را از جیب عقبش بیرون کشید و باز کرد. شاخه هایي از گیاهي با برگ هاي بلند سبز و گل

هاي ریز

بنفش را آشکار کرد.

به تندي گفت: "این گل شاهپسنده. شاهپسند تازه" صدایش صاف و پرحرارت بود. "من اینو بیرون

فلورانس

چیدم. الان اونجا گل میده." دست ویکي را گرفت و پاکت را در آن فشار داد. "من مي خوام که اینو

بگیري

و نگهش داري. مقداري در هر یك از اتاق هاي خونه بریز، و اگر میتوني تیکه هاییشو توي کت

پدر و مادرت

پنهان کن. بنابراین این همیشه نزدیکشونه. تا زمانیکه این با توئه اون نمي تونه وارد ذهنت بشه.

اون میتونه

تورو بترسونه ویکي، اما نمي تونه مجبورت کنه کاري انجام بدي. مثل باز کردن پنجره یا در

براش، و گوش

کن ویکي چون این خیلي مهمه"__

ویکي مي لرزید. صورتش چین افتاده بود. استفن هردو دستش را گرفت و مجبورش کرد تا به او

نگاه کند.

حرف هایش آرام و واضح بود.

"اگر من درست فکر کنم ویکي، اون نمي تونه بیاد تو مگر اینکه تو بهش اجازه بدي. بنابراین با

پدر و مادرت

حرف بزن. بهشون بگو که این خیلي مهمه که غریبه اي رو به خونه راه ندن. در واقع من میتونم

از دیمن

بخوام که اینو در ذهنشون ثبت کنه" نگاهي به دیمن کرد که شانه اش را بالا انداخت و سرش را

تکان داد.

اما مثل این بود که حواسش جاي دیگري است. به طور خودکار باني دستش را از روي ژاکت او

برداشت.

سر ویکي روي شاهپسند خم شد.

ویکي به آرامي با اطمینان ناخوشایندي گفت: "اون هرجور شده داخل میشه"

"نه ویکي به من گوش کن. از الآن ما خونه شما رو زیر نظر میگیریم. و منتظرش خواهیم موند"

ویکي گفت: "این مهم نیست. شما نمي تونین جلوشو بگیرین." شروع به هم زمان گریستن و

خندیدن کرد.

استفن گفت: "ما تلاشمونو مي کنیم." او به مردیث و مت نگاه کرد که سر تکان مي دادند." خوب

، از این

لحظه به بعد تو هیچ وقت تنها نمي موني. همیشه یکي یا بیشتر از ما از بیرون تو رو زیر نظر

داره."

ویکي فقط سر خم شده اش را تکان داد. وقتی استفن سرش را به طرف پنجره تکان داد، مردیث

بازوي

ویکی را فشار داد و بلند شد.

وقتي او و مت به آنها پیوستند، استفن با همه آنها با صدایي پایین صحبت کرد. " من نمي خوام

اونو بدون

محافظ رها کنم، اما الان خودم نمي تونم بمونم. کاري هست که باید انجام بدم و نیاز دارم که یکي

از دختر

ها هم با من باشه از طرف دیگه من نمي خوام هر یك از باني یا مردیث تنها این جا بمونه" به

سمت مت

چرخید. "مت آیا تو..."

دیمن گفت: "من مي مونم."

همه حیرت زده به او نگاه کردند .

"خوب، این یه راه حل منطقیه. نیست؟!" خودش را سرگرم نشان مي داد. "روي هم رفته ، چه

انتظاري از

اونها داري تا بر ضد اون بتونن کاري انجام بدن؟"

استفن بدون ذره اي انعطاف پذیري گفت:" اونها مي تونن منو خبر کنن. من مي تونم از دور از

افکارشون

خبر دار بشم."

دیمن وسوسه انگیز گفت: "خوب، اگه تو دردسر افتادم، من هم مي تونم تو رو خبر کنم، داداش

کوچولو. بهر

حال این تحقیق و تفحص شما داره منو خسته مي کنه. من مي تونم مثل هر جاي دیگه اي این جا

بمونم."

استفن گفت: "ویکي به محافظت احتیاج داره نه سوء استفاده"

دیمن لبخند ملیحي زد:"اون؟!" به دختري اشاره کرد که روي تخت نشسته بود و شاهپسند را در

دستش

مي چرخاند. از موهاي پریشانش گرفته تا پاهاي برهنه اش، ویکي تصویر زیبایي نبود. "حرف منو

قبول کن

داداش، من مي تونم بهتر از آن انجامش بدم" براي یك آن باني فکر کرد که آن چشمان تیره غیر

مستقیم به

او اشاره ای کرد. دیمن اضافه کرد. " تو همیشه مي گي که مي خواي یه طوري به من اعتماد

کني. بهر حال

این شانس توئه تا اثباتش کني."

به نظر مي آمد استفن مي خواهد به او اعتماد کند. انگار وسوسه شده بود که این کار را انجام

بدهد. اما از

طرفی بدگمان به نظر می رسید. دیمن چیزي نگفت تنها لبخندي طعنه آمیز بر لب داشت. مي

خواست

دستش بیندازد.

باني با خودش فکر کرد: عملا میگه به من اعتماد نکن!

دو برادر در سکوت ایستاده و به نگاه کردن به یکدیگر ادامه دادند. کشمکش بین آن دو به طول

انجامید.

فقط بعد از آن بود که باني توانست شباهت خانوادگي را در چهره هایشان ببیند، یکي جدي و

مشتاق

دیگري نجیب و کمي تمسخرآمیز. اما هردو زیبایي غیر انساني اي داشتند.

استفن نفسش را به آرامي بیرون داد. عاقبت گفت: "خیلي خب" باني، مت و مردیث به او خیره

شده بودند

اما به نظر نمي آمد برایش اهمیتي داشته باشد. طوري با دیمن حرف مي زد که انگار تنها خودشان

دو نفر

در انجا حاضر هستند. "تو این جا بیرون خونه مي موني. جایي که دیده نشي. وقتي کاري رو که

باید انجام

بدم، تموم کردم بر مي گردم و جات وایمیسم."

مردیث ابرویش را بالا انداخت اما نه او و نه مت نظري ندادند. باني سعي میکرد نارضایتیش را

سرکوب کند.

او به خودش گفت: استفن بهتر مي دونه که چه کاري رو انجام می ده. در هر حال بهتره که این

طور باشه.

دیمن مرخص کننده گفت:"زیاد طولاني نشه"

و آنها آن را بر عهده ي دیمن گذاشتند. دیمن در جاي تاریکي زیر سایه درخت گردو در حیات پشتي

خانه

ویکي، خودش را پنهان کرد و ویکي در اتاقش همچنان شاهپسند را بي وقفه مي چرخاند.

در ماشین مردیث گفت: "مقصد بعدي کجاست؟"

استفن مختصر گفت: "من باید یه نظریه رو امتحان کنم."

مت از عقب، جایي که کنار باني نشسته بود گفت:"این که قاتل یه خون آشامه؟"

استفن با زیرکي به او نگاه کرد. "بله"

مردیث بدون اینکه بخواهد عقل کل باشد، اضافه کرد:"به خاطر همین به ویکي گفتي که هیچ

کسیو به

داخل راه نده." باني به خاطر آورد خون آشام ها نمي توانند وارد جایي شوند که انسانها زندگي مي

کنند

مگر این که به آن جا دعوت شوند. "و برای همین مي خواستی بدوني که اون شخص سنگي آبي

همراهش

داره یا نه."

استفن گفت :" یه طلسم ضد نور روز." دست راستش را نشان داد. در سومین انگشتش حلقه اي

نقره اي با

نگین لاجوردي خودنمایي مي کرد. "بدون یکي از اینا در معرض خورشید قرار گرفتن ما رو مي

کشه. اگر

قاتل یه خون آشام باشه یکي از این سنگ ها رو همراهش داره" به طور غریزي، استفن دستش

را روي

تیشرتش برد و چیزي را زیر آن به طور مختصر لمس کرد.

لحظه اي بعد باني فهمید که چي مي توانست باشد.

حلقه الینا. استفن خودش آن را به او داده بود. بعد از مرگش، استفن حلقه را به زنجیري دور

گردنش

انداخته بود به این ترتیب قسمتي از الینا همیشه همراهش بود. این گونه که خودش می گفت.

وقتي باني به مت که کنارش بود نگاه کرد، دید که چشمهایش را بسته است.

مردیث پرسید: "خب ما چطوری می تونیم مطمئن بشیم که اون یه خون آشامه؟"

"فقط یك راه به فکرم مي رسه که اصلا خوشایند نیست اما باید انجامش بدیم"

چیزي در قلب باني فروریخت. اگر استفن مي گفت که خوشایند نیست پس حتما از نظر خودش دیگر

وحشتناک بود. با بي علاقگي پرسید:" اون چیه؟"

"من باید یه نگاهي به بدن سو بیندازم"

سکوت مرگباري حکم فرما شد. حتي مردیث که همیشه خونسرد بود، وحشت زده به نظر مي

رسید. مت

سرش را به سمت شیشه پنجره برگرداند و پیشانیش را به آن تکیه داد.

باني گفت: "داري مارو دست مي اندازي."

"کاش اینطور بود"

"اما... به خاطر خدا استفن، نمی تونیم! اونها به ما اجازه نمي دن. منظورم اینه که اصلا می

خوایم چی بگیم؟

منو ببخشید مي تونم این جسدو به دنبال جاي زخم معاینه کنم؟!"

مردیث گفت: "باني بس کن"

"نمی تونم کاریش کنم!" باني به تندي لرزید. "این ایده ي وحشتناکیه. گذشته از این، پلیس قبلا

اونو چك

کرده هیچ چیزي جز زخم هایي که از سقوطش برداشته، نداشته."

استفن گفت:" پلیس نمي دونه باید دنبال چه چیزي بگرده." صدایش سخت شده بود. شنیدن آن

باعث شد

باني چیزي را به یاد آورد. چیزي که میل داشت فراموشش کند. استفن یکي از آنها بود. یکي از

شکارچي ها.

او قبلا مرده ها را دیده بود. شاید چند نفري را هم کشته بود.

فکر کرد. اون خون مي خوره! و لرزید.

استفن گفت: "خوب، شما هم با من هستین؟"

باني سعي کرد خودش را در صندلي عقب جمع کند. مردیث دستانش را محکم بر روي فرمان فشرد.

و این

مت بود که حرف زد، در حالي که سرش را ازشیشه برگرداند.

با خستگي گفت: "ما که انتخاب دیگه اي نداریم. داریم؟!"

" مردیث با صداي پاییني اضافه کرد: "مراسم نمایش تابوت از ساعت هفت تا ده در کلیسا برگزار

میشه ٢

استفن گفت: "ما باید تا بعد از اتمام مراسم صبر کنیم. بعد از بسته شدن کلیسا ما مي تونیم با اون

تنها

باشیم."

***

باني با درماندگي زمزمه کرد:" این نفرت انگیزترین چیزیه که تا به حال انجام دادم." کلیساي

کوچك تاریك و

سرد بود. استفن قفل در خروجي را با قطعه کوچکي از فلزي انعطاف پذیر باز کرد.

اتاق نمایش مفروش شده بود. دیوار هایش به طرز غم انگیزي از پنل هاي چوب بلوط پوشیده شده

بود. اگر

چراغ ها روشن بود قطعا جاي افسرده کننده اي مي بود. در تاریکي خفه، ساکت و پر از اشکال بي

تناسب به

نظر مي آمد. انگار که شخصي زیر گل هایي که مرتب چیده شده بودند، قوز کرده بود.

باني ناله کرد :"من نمي خوم که این جا باشم."

مت زیر لبي گفت: " بذار زودتر تمومش کنیم، باشه؟"

وقتي او چراغ قوه را روشن کرد، باني هر کجا را که مي توانست نگاه کرد به جز مکانی که نور

چراغ قوه به

آن اشاره می کرد. او نمي خواست تابوت را ببیند. نمي خواست. به گل ها خیره شد که به شکل

قلب با

رزهاي صورتي تزئین شده بودند. بیرون رعد و برق مثل خرناس حیواني در خواب مي غرید.

استفن گفت: " بذارین اینو باز کنم... این جا" . با وجود اینکه باني نمی خواست نرم شود اما نگاه

کرد.

تابوتي سفید پوشیده شده با اطلسي هاي صورتي روشن. موهاي بلوند سو همچون شاهزاده ای

خفته در قصه

های پریان، مي درخشید. اما به نظر نمي آمد سو خوابیده باشد. او خیلي رنگ پریده بود، خیلي

آرام، مثل یك

مجسمه مومي.

باني آهسته قدم پیش گذاشت، چشمانش روي چهره سو ثابت مانده بود.

باني بي وقفه با خودش گفت: برای همین این جا باید این قدر سرد باشه. براي جلو گیري از ذوب

شدن موم.

این کمي حالش را بهتر کرد.

استفن دستش را برد تا پیراهن یقه بلند سو را لمس کند. دکمه ي بالایي را باز کرد.

باني از جا پرید و نجوا کرد: "به خاطر خدا"

استفن با صداي هیس مانندي گفت:" فکر کردي ما واسه چي این جاییم؟" اما انگشتش روي دکمه

دوم

متوقف شد.

باني لحظه اي نگاه کرد و بعد تصمیمش را گرفت. گفت: "برو کنار" و وقتي که استفن از جایش

تکان نخورد،

بي درنگ او را هل داد. مردیث خودش را به او رساند و آنها به اندازه یك بند انگشت بین سو و

پسرها فاصله

اي شکل دادند. نگاهشان با درک و فهمی با یکدیگر تلاقی کرد. اگر آنها مجبور بودند که پیراهن

را کنار

بزنند، پسرها از ماجرا بیرون می رفتند.

در حالي که مردیث چراغ را گرفته بود باني دکمه هاي کوچك را باز مي کرد. پوست سو همان

طور که به

نظر می رسید، در زیر انگشتان بانی، مصنوعی، مومی شکل و سرد بود. غیر استادانه لباسش را

عقب زد، تا

لباس زیر توریش آشکار شد. بعد خودش را مجبور کرد تا موهاي طلایي درخشانش را از روي

گردن رنگ

پریده اش کنار بزند. موهایش با اسپري مثل یك چوب خشك شده بود.

به گلوي سو نگاه کرد و گفت: "هیچ جاي زخمي نیست." از اینکه صدایش محکم بود احساس

افتخار کرد.

استفن با لحن غریبی گفت:" نه! ... اما یه چیز دیگه اي این جا هست. به این نگاه کن" به آرامي

دور باني

چرخید تا یک بریدگي را نشان بدهد. پوست اطراف آن رنگ پریده و بدون خونریزي بود. اما خط

مرئي

کمرنگي از ترقوه تا سینه اش، روي قلبش امتداد پیدا کرده بود. انگشت کشیده استفن از روي هوا

آن را

دنبال کرد و باني صاف ایستاد و آماده شد تا اگر دست استفن با پوست سو تماس پیدا کرد آن را

کنار بزند.

مردیث با تعجب پرسید: "این چیه؟"

استفن گفت: "یه معما" صدایش حاکي از تعجب بود. " اگر من یه همچین زخمي رو روي بدن یه

خون آشام

مي دیدم، این معني رو داشت که اون به یك انسان خون داده بوده. این طوري انجام میشه که چون

دندان

هاي آدمیزاد نمي تونه پوست ما رو پاره کنه ما اگر بخوایم خونمونو به اشتراك بذاریم، خودمون

پوستمون رو

می بریم. اما سو که یك خون آشام نبوده."

باني گفت: "حتما نبوده!" او سعي مي کرد تصویري را که در ذهنش ایجاد شده بود از خودش دور

کند.

تصویري از الینا که بر روی چنین زخمی بر روی قفسه ی سینه ی استفن خم شده بود، مي مکید و

مي

نوشید...

او لرزید و فهمید که چشمانش بسته شده بود. چشمانش را باز کرد. گفت:" این جا چیز دیگه اي

هست که

شما نیاز داشته باشید ببینید؟"

"نه، همش همین بود."

باني دکمه ها را بست. موهاي سو را مرتب کرد و بعد در حالي که مردیث و استفن در پوش تابوت

را به جاي

اولش بر مي گرداندند، او به سرعت از اتاق نمایش خارج شد و به سمت در خروجي دوید و همان

جا ایستاد

و دستانش را به دور خودش حلقه زد.

دستي به آرامي به آرنجش خورد. مت بود.

او گفت: "تو محکم تر از اون چیزي که نشون میدي، هستي."

"بله، خب..." سعي کرد شانه اش را بالا بیندازد. و بعد ناگهان زیر گریه زد، گریه اي سخت. مت

بازویش را

دور او حلقه زد.

او گفت: "مي فهمم." فقط همین. نه "گریه نکن" یا "آروم باش." یا "همه چیز درست میشه"

فقط "مي

فهمم". صدایش همان اندازه غم و اندوه داشت که بانی هم در خودش حس می کرد.

با هق هق گفت:" اونها به موهاش اسپري زده بودند. اون هرگز اسپري استفاده نمي کرد. این

وحشتناکه"

ناگهان در آن لحظه این موضوع به نظر بدترین چیز ممکن به نظر می آمد.

او به سادگي باني را در بر گرفت.

بعد از مدتي باني تعادلش را به دست آورد. و دریافت که بیشتر او بوده که بطرز درد آوري محکم

مت را

گرفته بود و ول نمي کرد. بازوانش را شل کرد. در حالي که آب بینیش را بالا مي کشید،

عذرخواهانه گفت:

"من همه ي لباستو خیس کردم."

"مشکلي نیس."

چیزي در صداي او باعث شد که باني خودش را عقب بکشد و به او نگاه کند. شبیه زماني شده بود

که در

پارکینگ دبیرستان ایستاده بود. خیلي شکست خورده، خیلي... نا امید.

زمزمه کرد: "مت چي شده؟ خواهش می کنم بگو."

او گفت: "قبلا بهت گفتم" به نظر مي آمد در جاي بسیار دوري به سر مي برد." سو الآن در بستر

مرگ

خوابیده، در حالیکه نباید این طور می بود. بانی، تو خودت گفتی این چه دنیاییه که اجازه میده

همچین

چیزی اتفاق بیفته؟ که دختري مثل سو براي لذت کشته بشه. یا کودکان در افغانستان گرسنگي

بکشن یا

بچه فوك ها زنده زنده سلاخي بشن؟ اگر این جهان این شکلیه، دیگه چه چیزي اهمیت داره؟ به

هر حال،

الان دیگه همه چی تموم شده." او مکثي کرد و به نظر مي آمد که به خودش برگشته باشد. "تو

فهمیدي

من راجع به چی حرف می زنم؟"

"زیاد مطمئن نیستم." باني حتي نمي خواست به آن فکر کند. این خیلي وحشت انگیز بود. اما غرق

در این

اندیشه شده بود که انگیزه اي براي دلداري او پیدا کند، تا آن حالت گم گشتگي را از چشمانش

بزداید.

"مت، من..."

استفن از پشت سرشان گفت: "کارمون تموم شد."

همان طور که مت به جهت صدا نگاه مي کرد، به نظر آمد گم گشتگیش تشدید شد. گفت: "بعضي

موقع ها

من فکر مي کنم که کار همه ي ما تمومه!"

از باني دور شد اما توضیح نداد که از حرفش چه منظوري داشت. "بیاین بریم__

فصل هفتم

استفن با اکراه به خانه ی واقع در نبش نزدیک شد، تقریبا از چیزی که ممکن بود پیدا کند

میترسید. نیمی

از وجودش انتظار داشت که دیمن پستش را ترک کرده باشد. تکیه کردنش به دیمن از همان اول

احمقانه

بود.

اما وقتی به حیاط پشتی رسید، آنجا حرکتی خیلی ضعیف را در بین درختان سیاه گردو دید. چشمان

استفن که برای سازگاری با شکار کردن از چشمان یک انسان تیزبین تر بود، توانست سایه ای

تاریکتر را که

به تنه درخت تکیه داده بود، ببیند.

"خیلی طول کشید تا برگردی"

"من باید امنیت خونه های دیگه رو چک می کردم. و مجبور بودم که غذا بخورم."

دیمن با تحقیر گفت: "خون حیوانات." چشمانش بر لکه ی کوچک روی تیشرت استفن ثابت ماند.

"از بوش معلومه که خرگوش بوده. یه جورایی بهت میاد، نیست؟"

"دیمن... من به بانی و مردیث هم گل شاه پسند دادم."

دیمن با لحن متفاوتی گفت:" چه پیش بینی هوشمندانه ای." و دندان هایش را نشان داد.

موج آشنایی از ناراحتی و خشم در وجود استفن فوران کرد. چرا همیشه دیمن باید اینقدر سخت

باشه؟

حرف زدن با او مثل راه رفتن در زمینی مین گذاری شده بود.

دیمن درحالی که ژاکتش را بر روی شانه اش می انداخت، ادامه داد: "من دارم میرم. کارایی دارم

که باید

بهشون رسیدگی کنم." نیشخند ویران کننده ای زد و گفت: "منتظر نمون."

استفن گفت: "دیمن." دیمن کامل برنگشت، نگاه نکرد، اما گوش می داد. "آخرین چیزی که ما

احتیاج داریم

اینه که یه دختر تو این شهر داد بزنه "خون آشام." یا همچین نشانه ای رو از خودش نشون بده.

این مردم

قبلا اینا رو تجربه کردن. اونا نادون نیستن."

"اینو تو ذهنم حک می کنم." این جمله طعنه آمیز بیان شد، اما بیشتر از هر چه تا به حال استفن

موفق

شده بود، شبیه گرفتن قولی از جانب برادرش بود.

"و، دیمن؟"

"دیگه چیه؟"

"ممنونم"

این دیگر خیلی زیاد بود. دیمن خیلی سریع چرخید. چشمانش سرد و بی روح بود. چشمان یک

غریبه.

دیمن با لحن خطرناکی گفت:" از من انتظار هیچی رو نداشته باش، داداش کوچولو. چون تو

همیشه در

اشتباهی. و همینطور فکر نکن که تو میتونی منو هم اداره کنی. اون سه تا انسان ممکنه از تو

پیروی کنن،

اما من نمیکنم. من برای دلایل خودم اینجام."

دیمن قبل از اینکه استفن بتواند کلماتش را در قالب جوابی بیان کند، رفته بود. در هرحال این

اهمیتی

نداشت. دیمن هیچوقت به چیزهایی که استفن می گفت گوش نمی کرد. حتی هیچ وقت او را به

اسمش

صدا نمیکرد. همیشه همین " داداش کوچولو" ی تحقیر آمیز بود.

استفن فکر کرد: و حالا دیمن رفت تا ثابت کنه چقدر غیر قابل اعتماده. عالی شد! حتما کار

منحصرا شرورانه

ای انجام میده که به استفن نشون بده که چقدر توی اون ماهره!

استفن با بی حوصلگی درختی را پیدا کرد که به آن تکیه دهد و به آسمان شب نگاه کند. سعی کرد

که در

مورد مشکلی که داشت و چیزهایی که امشب یاد گرفته بود، فکر کند. توصیفاتی که ویکی از قاتل

داده بود.

قد بلند، موهای طلایی و چشمای آبی. فکر کرد... به نظر میاد که یه نفر رو به یادش میندازه. نه

کسی که

دیده باشه، بلکه کسی که در موردش شنیده باشه...

هیچ فایده ای نداشت. نمیتوانست ذهنش را روی این معما نگه دارد. او خسته، تنها و در ناامیدی

بود و

احتیاج به دلگرمی داشت. و حقیقت خشن این بود که هیچ دلگرمی برای او وجود نداشت.

استفن فکر کرد: الینا، تو به من دروغ گفتی.

این تنها چیزی بود که الینا بر رویش اصرار داشت. تنها چیزی که همیشه قولش را می داد: "هر

اتفاقی هم

که بیفته، استفن، من کنار تو میمونم. به من بگو که اینو باور میکنی." و استفن هم درمانده در

جذابیت و

افسون الینا، جواب میداد:" اه، الینا، من باور میکنم. هر اتفاقی هم که بیفته، ما با همدیگه

میمونیم."

اما الینا ترکش کرد. شاید نه با انتخاب خودش، اما در آخر این چه اهمیتی داشت؟ الینا ترکش کرد

و رفت.

زمان هایی وجود داشت که تنها چیزی که استفن می خواست این بود که او را دنبال کند.

استفن به خودش گفت: به یه چیز دیگه فکر کن، هر چیزی. اما دیگر دیر شده بود. وقتی رها می

شدند،

تصاویری از الینا دورش میچرخیدند. آن قدر دردناک بود که نمی شد نگهش داشت، و آن قدر زیبا

بود که

نمیشد دورش انداخت.

اولین باری که او را بوسید. شوک آن شیرینی گیج کننده که با برخورد لبانشان، به او دست داده

بود. و بعد

از آن، شوک بعد از شوک، اما هرکدام عمیق تر از قبلی. انگار که الینا به درونی ترین هسته

وجودی استفن،

که خودش هم تقریبا فراموشش کرده بود می رسید.

وحشت زده، احساس کرده بود که حصارش در حال پاشیدن است. تمام رازهایش، تمام مقاومتش،

تمام

حقه هایی که استفاده میکرد که دیگران را دور از خودش نگه دارد، الینا همه را از میان برداشت

و آسیب

پذیری استفن را برملا کرد.

روح استفن را نمایان کرد.

و در آخر، استفن فهمید که این همان چیزی است که می خواهد. می خواست که الینا بدون دفاع او

را

ببیند. بدون دیوارها. میخواست که الینا واقعا او را بشناسد.

وحشتناکه؟ آره. وقتی که الینا در نهایت رازش را کشف کرد، وقتی که استفن را در حالی که از

خون پرنده

میخورد پیدا کرد، استفن در سرافکندگی و شرم مچاله شد. مطمئن بود الینا از وحشت خونی که بر

روی

لبانش بود، فرار میکند. با تنفر.

اما وقتی که در چشمان الینا نگاه کرد، چیزی که دید درک کردن، بخشش و عشق بود. عشق الینا

التیامش

می داد.

و آن موقع، زمانی بود که فهمید آن ها نمی توانند از یکدیگر جدا باشند.

بقیه خاطره ها همچون موج خروشانی می آمدند و استفن بر آن ها چنگ انداخت. حتی با وجود

اینکه درد

مثل چنگال پرنده خراشش میداد.

شور و احساسات. احساس اینکه، الینا در برابرش بود. نرم و لطیف در بازوانش. موهای الینا

روی گونه هایش

کشیده می شد. به ظرافت بال های پروانه. منحنی لبهایش، مزه ی آنها. رنگ آبی فوق العاده ی

چشمانش

که همچون نیمه شب بود.

همه اش از دست رفته. همه اش برای همیشه خارج از دسترس استفنه.

اما بانی به الینا رسیده بود، جوهر وجود الینا، روحش هنوز جایی همین نزدیکی ها بود. از میان

همه، استفن

می بایست می توانست او را احضار کند. او قدرت فرمان دهی داشت و بیشتر از هر کسی این حق

را داشت

که الینا را طلب کند.

میدانست چه جوری باید این کار را انجام دهد. چشمانت را ببند. تصویر کسی که میخوای کنارت

باشه را

تصور کن. این آسون بود.

میتوانست الینا را ببیند، حسش کند، عطر او را استشمام کند.

بعدش آن ها را بخواه، اجازه بده که اشتیاقت از پوچی بگذرد. خودت را رها کن و اجازه بده که

نیازت

احساس بشه.

هنوز آسونه. خطرش برای او پشیزی اهمیت نداشت. تمام میلش، تمام دردش را جمع کرد و

فرستاد که مثل

یک تقاضا جستجو کنند.

و احساس کرد... هیچ چی.

فقط پوچی و تنهاییش. فقط سکوت.

قدرتش مثل قدرت بانی نبود. نمی توانست به تنها چیزی که بیشتر از همه دوستش داشت، دست

یابد، به

تنها چیزی که برایش اهمیت داشت.

او هیچ وقت در زندگیش این قدر احساس تنهایی نکرده بود.

***

بانی گفت: "تو چی میخوای؟!"

استفن گفت: "یه سری منابع در مورد تاریخ فلز چرچ. به خصوص در مورد بنیانگذاران."

آن ها در ماشین مردیث که با فاصله ای مطمئن پشت خانه ویکی پارک شده بود، نشسته بودند.

غروب روز

بعد بود و همه از تشییع جنازه ی سو برگشته بودند. همه به جز استفن.

"این به سو ربط داره، اینطور نیست؟"چشم های سیاه مردیث با یکنواختی و هوشمندی زیاد

همیشگیش،

چشمان استفن را بررسی میکرد. " فکر میکنی که این معما رو حل کردی."

اعتراف کرد: "احتمالا." کل روز را به فکر کردن گذرانده بود. درد و رنج شب پیش را پشت

سرش گذاشته و

بار دیگر کنترل خودش را بدست آورده بود. اگرچه نمیتوانست به الینا برسد، اما میتوانست

اعتقادی را که

الینا به او داشت، بفهمد و تصدیق کند... می توانست کاری را که الینا می خواست انجام بشود،

انجام دهد. و

این دلگرمی برای کارش بود. تا بتواند تمرکز کند. در دور نگه داشتن همه ی این احساسات.

اضافه کرد:" من

در مورد اینکه ممکنه چه اتفاقی افتاده باشه یه ایده ای دارم. اما تیری در تاریکیه و من نمیخوام

تا مطمئن

نشدم در موردش صحبت کنم."

بانی درخواست کرد: "چرا؟" استفن فکر کرد: چه تضاد بزرگی با مردیث داره. موهاش به قرمزیه

آتیشه و

روحیه اش هم با اون هماهنگ شده. با صورت ظریف قلب مانند، زیبا و پوست شفاف، فریبنده بود.

بانی

باهوش و زیرک بود. حتی اگر خودش به تازگی داشت این را متوجه می شد.

"برای اینکه اگه من اشتباه کنم، ممکنه که یه فرد بی گناه آسیب ببینه. ببین، فعلا این فقط یه ایده

است.

اما من قول میدم که اگه امشب هر مدرکی پیدا کنم که اینو ثابت کنه، همه چی رو بهتون میگم."

مردیث پیشنهاد کرد: "تو میتونی با خانم گریمزبی صحبت کنی. اون کتابدار این شهره و خیلی چیزا

در مورد

بنیانگذاران فلز چرچ میدونه."

بانی گفت: "و هونوریا هم که همیشه هست. منظورم اینه که اونم یکی از بنیانگذاران بوده."

استفن خیلی سریع بهش نگاهی انداخت. با دقت گفت: "من فکر می کردم که هونوریا فل ارتباطش

رو باهات

قطع کرده."

بانی با لحن منزجری گفت:" من منظورم حرف زدن باهاش نبود. اون رفته، پووووف، دیگه کار

نمیکنه.

منظورم دفتر خاطراتشه. اون با دفتر خاطرات الینا توی کتابخونه است. خانم گریمزبی اونا رو

نزدیک میز

امانت جایی که تو دید باشه، گذاشته."

استفن سورپرایز شد. کلا دوست نداشت که دفتر خاطرات الینا در معرض دید همه باشد. اما

یادداشت های

هونوریا ممکن بود دقیقا همان چیزی باشد که دنبالش بود. هونوریا فقط یک خانم باهوش نبود

بلکه خیلی

در مسائل ماورالطبیعه ماهر بود. یک جادوگر بود.

مردیث گفت:" اما فکر میکنم که الان کتابخونه بسته باشه."

استفن گفت: "این خیلی بهتره. هیچ کسی نباید بفهمه که چه اطلاعاتی برای ما جالبه. دو نفر

میتونن برن

پایین و مخفیانه وارد شن، و دو نفر دیگه میتونن اینجا بمونن. مردیث، اگر تو با من بیای..."

مردیث گفت:" اگر از نظر تو مشکلی نداره، من دوست دارم اینجا بمونم." و وقتی قیافه استفن را

دید توضیح

داد: "من خسته ام. و اینجوری من میتونم ساعت دیده بانیم رو تموم کنم و زودتر برم خونه. چرا

تو و مت

نرین و من و بانی اینجا نمونیم؟"

استفن هنوز داشت به او نگاه میکرد. به آرامی گفت:" باشه، خوبه. اگر مت باهاش موافق

باشه." مت شانه

هایش را بالا انداخت.

"همینه، پس. این ممکنه که وقت ما رو برای یه دو ساعتی یا بیشتر بگیره. شما دو تا اینجا تو

ماشین بمونین

و درها رو قفل کنین. اینجوری میتونین امنیت کافی داشته باشین." اگر که سوءظنش درست بود،

برای

مدتی حمله ی دیگری انجام نمیشد... حداقل چند روزی. بانی و مردیث جایشان امن بود. اما استفن

نمیتوانست بیخیال شگفتی پشت پیشنهاد مردیث شود. مطمئنا یک خستگی ساده نبود.

بانی وقتی استفن و مت از ماشین پیاده میشدند پرسید: "راستی، دیمن کجاست؟"

استفن احساس کرد که ماهیچه های معده اش منقبض شده اند. "من نمیدونم." انتظارش را داشت

که

کسی این سوال را بپرسد. استفن از دیشب دیگر برادرش را ندیده بود و هیچ ایده ای نداشت که

دیمن در

حال چه کاری بود.

گفت: "بالاخره خودش رو نشون میده" و در ماشین را به روی مردیث بست که می گفت:" این

همون چیزیه

که من ازش میترسم."

استفن و مت در سکوت به سمت کتابخانه راه افتادند. با دور زدن مناطق روشن، خودشان را در

سایه ها نگه

داشتند. استفن نمیتوانست دیده شود. برای کمک به فلز چرچ برگشته بود، اما حس میکرد که

مطمئنا فلز

چرچ کمکش را نمیخواست. دوباره یک غریبه شده بود، یک مزاحم. اگر آن ها او را می گرفتند،

بهش صدمه

می زدند.

قفل کتابخانه به آسانی باز شد، فقط یک مکانیزم ساده فنری داشت. و دفتر خاطرات ها درست

همان جایی

بود که بانی گفته بود.

استفن دستش را وادار کرد که از دفتر خاطرات الینا دور بماند. داخل آن یادداشت های الینا با دست

خط

خودش از روزهای آخر زندگیش بود. اگر استفن الان شروع به فکر کردن در این مورد می کرد...

بر روی کتاب چرمی کنار ان متمرکز شد. جوهر کمرنگ شده ای روی صفحه های زرد بود که

خواندن را

سخت میکرد، اما بعد از چند دقیقه چشمهایش به نوشته های انبوه و درهم برهم با خطی خوش و

استادانه،

عادت کردند.

این داستانی بود در مورد هونوریا فل و شوهرش، که همراه با اسمال وود ها و چند خانواده دیگر

به اینجا

آمده بودند زمانی که این مکان هنوز دست نخورده و رام نشده بود. آن ها نه تنها با خطراتی از

جمله انزوا و

گرسنگی، بلکه با حیوانات وحشی نیز مواجه شده بودند. هونوریا داستان مبارزه شان برای زنده

ماندن را به

وضوح و سادگی و بدون دخالت احساسات، تعریف می کرد.

و در این صفحات استفن چیزی را که دنبالش میگشت، پیدا کرد.

با سوزن سوزن شدن پشت گردنش، دوباره با دقت یادداشت های ثبت شده را خواند. در نهایت به

عقب خم

شد و چشمانش را بست.

حدسش درست بود. هیچ شک دیگری در ذهنش نمانده بود و معنیش این بود که حدسش در مورد

اتفاق در

حال وقوع در فلز چرچ هم درست بود. برای یک لحظه حس انزجار شدیدی وجودش را در بر

گرفت،

همچنین خشم و عصبانیتی که باعث می شد بخواهد چیزی را از هم بدرد و نابود کند. سو. سوی

زیبا که

دوست الینا بود، برای چنین چیزی مرد... یک تشریفات مذهبی برای خون. یک آغاز ناخوشایند.

این وادارش

میکرد که به قتل و کشتن روی آورد.__

اما بعد خشمش فروکش کرد و جایش را یک تصمیم قوی گرفت. تصمیمی برای متوقف کردن چیزی

که در

شرف وقوع بود و همچنین درست کردن همه چیز.

در ذهنش خطاب به الینا زمزمه کرد: من بهت قول میدم. من یه جوری جلوشو میگیرم. مهم نیست

چه

جوری.

استفن به سمت مت برگشت و او را در حالی که نگاهش میکرد، دید.

دفتر خاطرات الینا در دستانش بود و آن را روی انگشت شستش بسته بود. و فقط در آن لحظه،

چشمان مت

مثل چشمان الینا آبی تیره شده بود. خیلی تیره، پر از ناراحتی، اندوه و چیزهایی از جمله تلخی.

مت گفت: "تو پیداش کردی. و اون خیلی بده."

"آره"

"باید هم این طوری می بود." مت دفتر خاطرات الینا را در قفسه گذاشت و ایستاد. تقریبا طنینی از

رضایت

در صدایش بود. مثل کسی که نکته ای را اثبات کرده باشد.

"من میتونستم زحمت اومدن به اینجا رو از رو دوشت بردارم." مت قسمت تاریک کتابخونه را

بررسی میکرد،

صدای جیرینگ جیرینگ پول خرد درون جیبش را در میاورد. یک بیننده عادی ممکن بود فکر کند

که مت

آروم است، اما صدایش او را لو میداد. صداش سرد و عصبی بود. گفت: " کافیه به بدترین چیزی

که میتونی

تصور کنی، فکر کنی و اون همیشه درست از آب در میاد."

"مت..." ناگهان نگرانی به استفن ضربه زد. از وقتی که به فلزچرچ برگشته بود گرفتارتر از آن

بود که به مت

به درستی نگاه کند. و حالا فهمید که به طور غیر قابل بخششی احمق بوده است. چیزی به طور

وحشتناکی

اشتباه بود. کل بدن مت از شدت فشاری عصبی که در زیر لایه ی ظاهریش آرمیده، منقبض بود.

استفن خیلی آرام گفت:" مت، چی شده؟" بلند شد و به طرفش رفت:" من کاری کردم؟"

"من خوبم."

" داری میلرزی." این حقیقت داشت. ماهیچه های سفت شده اش، لرزش ظریفی داشت.

"گفتم که خوبم." مت با چرخشی از او دور شد. شانه هایش با حالت تدافعی بالا آمده بودند. "در

هر حال تو

چیکار میتونی بکنی که منو ناراحت کنه؟ منظورم گذشته از اینه که دختری رو که دوسش داشتم

ازم

بگیری و به کشتن بدیش"

این ضربه فرق داشت. به محلی اطراف قلب استفن خورد و مستقیم به وسطش میرفت. مثل

شمشیری که

زمانی او را کشت. سعی کرد که نفس بکشد، نمیتوانست به خودش اعتماد کند و حرفی بزند.

مت با صدای کندی گفت: "متاسفم." و وقتی استفن به او نگاه کرد، دید که سختی شانه هایش

کمتر شده

است. "این حرف کثیفی بود که زدم."

"حقیقت داشت". استفن یک لحظه صبر کرد و بعد به طور یکنواختی، اضافه کرد:" اما این تمام

مشکل

نیست، هست؟"

مت جواب نداد. به زمین خیره شد و چیزی نامرئی را با یک طرف کفشش به زمین فشار می داد.

درست

زمانی که استفن داشت تسلیم می شد، مت با سوال خودش برگشت.

"دنیا واقعا چه شکلیه؟"

"چه چیزی.. چی؟"

"دنیایی که تو خیلی چیزا ازش دیدی استفن. تو چهار یا پنج قرن بیشتر از بقیه ما بودی، درسته؟

پس

جریان چیه؟ منظورم اینه که به طور اساسی جاییه که ارزش نجات دادن رو داره یا اون اساسا یه

کپه ای از

چرندیاته؟"

استفن چشمانش را بست. "اه"

"و در مورد مردم چی، ها، استفن؟ نسل انسان. ما بیماری هستیم، یا فقط علائم بیماری؟ منظورم

اینه که تو

آدمایی رو میبینی مثه... مثه الینا." صدای مت به طور مختصری لرزید، اما ادامه داد: "الینا برای

اینکه شهر

رو برای دخترایی مثل سو امن نگه داره مرد. و حالا سو مرده. و همه این ها دوباره دارن اتفاق

میفتن. این

هیچ وقت تموم نمیشه. ما برنده نمیشیم. خوب اینا چی به تو میگن؟"

"مت."

"چیزی که واقعا دارم ازت می پرسم اینه که هدف چیه؟ یه شوخی مربوط به عالم هستیه که من

نگرفتمش؟

یا تمام این چیزا فقط یک اشتباه غریب بزرگه؟ می فهمی من اینجا سعی دارم چی بگم؟"

"میفهمم، مت." استفن نشست و دستانش را داخل موهایش برد. " اگه تو یه دقیقه خفه شی، من

سعی می

کنم جوابت رو بدم."

مت یک صندلی را جلو کشید و برعکس روی آن نشست. "خوبه. تلاشت رو بکن." چشمانش

سخت و رقابت

طلب بود. اما استفن می توانست درون آن ها درد و رنج سردرگمی را ببیند که همچون غده ای

چرکین شده

بود.

"من شیاطین زیادی دیدم مت، بیشتر از اونکه بتونی تصورش رو بکنی. حتی باهاش زندگی کردم.

اون

همیشه قسمتی از من بوده، مهم نیست که چقدر باهاش بجنگم. بعضی وقتا فکر میکنم که تمام

نسل بشر بد

هستن، خیلی کمتر از نوع من و بعضی وقتا فکر میکنم که به قدر کافی توی هر دو نژاد بد وجود

داره که

بقیه اهمیتی ندارن.

البته وقتی بهش عمقی نگاه کنی، من هم چیز بیشتری نسبت به تو نمی دونم. من نمیتونم بهت بگم

که

'اینجا نکته ای وجود داره، یا همه چیز درست میشه'." استفن مستقیم به چشمان مت نگاه کرد و

سنجیده

ادامه داد: "اما من یه سوال دیگه برات دارم. که چی؟"

مت خیره نگاه کرد:" که چی؟"

"آره. که چی."

"که چی اگه دنیا بده و اگه هیچ کدوم از چیزایی که ما انجام میدیم تا تلاش کنیم و تغییری بوجود

بیاریم،

نتونه واقعا تفاوتی ایجاد کنه؟"

صدای مت همزمان با ناباوریش بلند تر میشد.

"آره. که چی؟" استفن به جلو خم شد. "اون وقت تو چیکار می کنی، مت هانیکات، اگه تموم

چیزای بدی

که گفتی درست باشه؟ خودت شخصا چیکار میکنی؟ از مبارزه دست میکشی و با کوسه ها شنا

میکنی؟"

مت به پشت صندلیش چنگ زد. "داری در مورد چی صحبت میکنی؟"

"تو میتونی اون کار رو انجام بدی. دیمن همیشه اینو میگه. تو میتونی به طرف بد ملحق شی،

طرف برنده. و

هیچ کس نمی تونه واقعا تو رو سرزنش کنه، چون اگه تمام دنیا همون طرفه، چرا تو هم نباید اون

طرف

باشی؟"

مت که چشمان آبیش سوزان بودند، تقریبا از روی صندلی بلند شده بود و فریاد زد:"مثل جهنم. این

راه

دیمنه، شاید! اما فقط به خاطر اینکه ناامید کننده است معنیش این نیست که درسته که مبارزه رو

متوقف

کرد. اگرچه میدونم امیدی نیست، اما هنوز باید تلاش کنم. من مجبورم که تلاش کنم، لعنت به

این."

"میدونم." استفن به عقب برگشت و لبخند کمرنگی زد. لبخند خسته و فرسوده ای بود اما می

توانست حس

وابستگی را که در آن لحظه نسبت به مت داشت، منتقل کند. و در آن لحظه از چهره ی مت فهمید

که او

نیز موضوع را درک کرده است.

استفن ادامه داد: "میدونم چون منم همینجوری حس میکنم. اینجا هیچ بهانه ای برای تسلیم شدن

فقط

برای اینکه به نظر میاد ما میبازیم، وجود نداره. ما باید تلاش کنیم... چون گزینه دیگه مون اینه که

تسلیم

شیم."

مت از بین دندان هایش گفت: "من آماده تسلیم کردن هیچ چیزی نیستم." به نظر می رسید که در

حال

جنگیدن است تا به سمت آتشی که همیشه در وجودش شعله ور بود، برگردد. گفت: "هیچوقت."

استفن گفت: "آره، خب، 'هیچوقت' زمان زیادیه، اما من هم سعی می کنم تسلیم نشم. اگه فایده ای

داشته

باشه. من نمیدونم که ممکنه یا نه، اما منم تلاشم رو میکنم."

مت گفت: "این چیزیه که هر کسی میتونه انجام بده." به آرامی خودش را از روی صندلی بلند کرد

و صاف

ایستاد. فشار ماهیچه هایش از بین رفته و چشمانش تقریبا همان چشمان پاک و آبی شده بود که

استفن به

یاد داشت. آرام گفت: "خب. اگه چیزی رو که به خاطرش اومدیم پیدا کردی، بهتره برگردیم پیش

دخترا."

به نظر استفن آمد که ذهن مت در حال عوض کردن دنده بود. "مت، اگه در مورد اتفاقی که داره

میفته حق

با من باشه، دخترا باید برای مدتی خوب باشن، اما تو برگرد و دیده بانی رو ازشون بگیر. حالا که

اینجام،

چیزایی هست که دوست دارم بخونمشون... در مورد پسری به اسم گرواس از تیبوری ١ که

١٢٠٠ سال پیش

زندگی می کرده."

مت گفت: "حتی قبل از زمان تو، ها؟" استفن خنده خیلی کمرنگی زد. برای لحظه ای ایستادند و به

یکدیگر

نگاه کردند.

"خوبه. تو رو کنار خونه ویکی میبینم." مت به طرف در برگشت و این پا اون پا کرد. یک دفعه

دوباره

برگشت و دستش را جلو آورد و گفت: "استفن... من خوشحالم که تو برگشتی."

استفن محکم دستش را فشرد. "خوشحالم که اینو میشنوم." این تمام چیزی بود که گفت، اما در

درونش،

احساس می کرد که گرمایی، دردی را که اذیتش میکرد، ازش دور کرد.

و همینطور قسمتی از تنهاییش را.

فصل هشتم

از جایی که بانی و مردیث در ماشین نشستند، می توانستند پنجره ویکی را ببینند. بهتر بود که

نزدیکتر می

رفتند اما در آن صورت ممکن بود کسی آنها را ببیند.

مردیث آخرین بازمانده قهوه را نیز از فلاسک به لیوانش ریخت و خورد. بعد خمیازه ای کشید.

احساس گناه

کرد و نگاهی به بانی انداخت.

"تو هم شبها برای خوابیدن مشکل داری؟"

مردیث گفت: " آره . نمی تونم سر در بیارم چرا"

"فکر میکنی پسرا دارن با هم حرف میزنن؟"

مردیث که مسلما شگفت زده شده بود، نگاهی سریع به او انداخت و بعد لبخند زد. بانی متوجه شد

که

مردیث اصلا انتظار نداشت که او متوجه شرایط باشد. مردیث گفت: "امیدوارم اینطور باشه.

اینطوری احتمالا

برای مت بهتر میشه."

بانی سر تکان داد و راحت به صندلی ماشین تکیه داد. ماشین مردیث قبلا هرگز اینقدر راحت به

نظر نمی

آمد.

وقتی دوباره به مردیث نگاه کرد، دختر مو مشکی خواب بود.

اوه، عالی شد! واقعاً که! بانی به باقی مانده قهوه اش در لیوان که مانند یک چهره بود، خیره شد.

جرات نمی

کرد که دوباره راحت بنشیند، اگر هردو خوابشان می برد، فاجعه بار بود! ناخن هایش را در کف

دستش فرو

برد و به پنجره روشن ویکی خیره شد.

وقتی دید که تصاویر به نظرش محو و دوتا دوتا می آیند، فهمید که باید کاری کند.

هوای تازه می توانست مفید باشد! بدون اینکه به خودش زحمت بدهد تا ساکت و آرام باشد، قفل در

را باز

کرد و دستگیره را بالا کشید. در با صدای کلیکی باز شد اما مردیث همچنان در خواب عمیقی بود.

بانی درحالی که خارج می شد با خود اندیشید که او باید واقعا خسته باشد. در را با ملایمت بیشتری

بست و

در به روی مردیث که داخل ماشین مانده بود، قفل شد. تازه در آن لحظه بود که متوجه شد خودش

کلید

ندارد.

اوه ، خوب، برای اینکه به داخل ماشین بازگردد باید مردیث را بیدار می کرد تا در را به روی او

باز کند. در

ضمن باید سری هم به ویکی می زد. احتمالا ویکی هنوز بیدار بود.

آسمان تیره و ابری بود اما شب گرمی بود. پشت خانه ویکی، درختان گردو به آرامی تکان می

خوردند.

جیرجیرک ها آواز می خواندند اما جیر جیر یکنواخت آنها گویی فقط بخشی از سکوتی وسیع تر

بود.

عطر پیچک ها بینی بانی را پر کرد. درحالیکه به دقت از میان فاصله پرده ها به داخل نگاه می

کرد، به آرامی

با ناخنش ضربه ای به پنجره ویکی زد.

جوابی نیامد. می توانست توده ای از پتوها را ببیند که از بالای آن توده ای از موهای قهوه ای

ژولیده بیرون

زده بود. ویکی هم خواب بود.

وقتی بانی آنجا ایستاد، به نظر می رسید که سکوت اطرافش بیشتر و بیشتر شده است. جیرجیرک

ها دیگر

آواز نمی خواندند و درختان هم ثابت بودند. ولی گویا تلاش می کرد که صدای چیزی را بشنود که

می

دانست آنجا بود.

او متوجه شد " تنها نیستم."

با هیچ یک از حواس معمولیش این را حس نکرده بود. اما حس ششم اش ، حسی که باعث سردی

بازوها و

یخ زدن او تا ستون فقراتش شده بود، حسی که تازه بدلیل حضور قدرت بیدار شده بود، قطعی بود.

اونجا ...

یه چیزی ... در نزدیکی. چیزی .... تماشایش می کرد.

به آرامی و در حالی که می ترسید صدایی ایجاد کند، برگشت. اگر صدایی ایجاد نمی کرد، شاید

هرآنچه که

بود ، او را گیر نمی انداخت. شاید متوجه او نمی شد.

سکوت کشنده و ترسناکی شده بود. ضربان قلب خودش در گوشش طنین می انداخت. و نمی

توانست حتی

تصور کند که در هر لحظه چه چیزی ممکن است با فریاد از آن بیرون بیاید. در حالی که به

تاریکی حیاط

پشتی خیره شده بود، با خود اندیشید شاید چیزی با دست های داغ و مرطوب.

تنها چیزی که می توانست ببینید اشکالی سیاه و خاکستری بود. هر یک از این اشکال می توانستند

هر

چیزی باشند و به نظر می رسید که تمام سایه ها در حرکتند. چیزی با دست های داغ و خیسِ عرق

و

بازوهایی آن اندازه قوی که او را خرد و له کند-

شاخه کوچکی به پهلوی او فرو رفت ، درست مثل اینکه به او شکلیک شده باشد.

به سمت آن چرخید. چشم ها و گوشهایش در تلاش بودند. اما فقط تاریکی و سکوت بود.

انگشت هایی پشت گردنش را لمس کردند.

بانی دوباره چرخید و نزدیک بود که بیفتد و غش کند. بیشتر از آنی ترسیده بود که بتواند فریاد بزند.

وقتی

دید که چه کسی بود، کاملا شوکه شد و ماهیچه هایش شل شده و تقریبا از حال رفت. اگر آن

شخص او را

نگرفته و سرپا نگه نداشته بود، روی زمین می افتاد.

دیمن به نرمی گفت:"به نظر وحشت زده میای"

بانی سرش را تکان داد. هنوز صدایش در نمی آمد. فکر کرد که شاید هنوز هم بیهوش است. اما

سعی کرد

که عقب برود اما نتیجه همان بود.

دیمن چنگ خود را محکم تر نکرد اما اجازه هم نداد که او برود. و تقلای او به همان اندازه ای

کارآمد بود که

با دست خالی سعی کنی دیواری آجری را تخریب کنی. بانی تسلیم شد و سعی کرد با خونسردی و

آرامش

نفس بکشد.

دیمن گفت : " از من ترسیدی؟" لبخند سرزنش آمیزی زد، گویی راز مشترکی داشتند. "نباید از

من

بترسی."

الینا چطور با این کنار می آمد؟ اما البته که الینا کنار نمی آمد، بانی متوجه شد.

در نهایت الینا تسلیم دیمن شده بود. دیمن پیروز شده بود و راه خودش را دنبال می کرد.

دیمن یکی از دستهایش را به آرامی کنار کشید تا با خونسردی رد منحنی لب بالایی بانی را دنبال

کند و

گفت:" فکر کنم باید برم و دیگه نترسونمت. همینو میخوای؟"

بانی با خود اندیشید درست مثل یک خرگوش و مار. این همون احساسیه که خرگوش داره. فقط

اینکه فکر

نکنم دیمن منو بکشه. با این وجود ممکنه من خودم بمیرم. احساس می کرد که پاهایش هر لحظه

امکان

دارد ذوب شوند و او به زمین بیفتد. گرما و لرزشی درون او وجود داشت.

به یه چیزی فکر کن ... سریع. آن چشم های سیاه ژرف و عمیق اکنون جهان را پر می کردند.

فکر کرد که

می تواند ستاره ها را در آنها ببیند. فکر کن. سریع.

او درست وقتی که لبهای دیمن روی لبهایش قرار گرفتند با خود اندیشید الینا از این خوشش

نخواهد آمد.

درسته ، همین بود. اما مشکل این بود که او قدرت بیان این را نداشت. گرما گسترش می یافت و

به سرعت

به تمام قسمت های بدن او، از سرانگشتانش گرفته تا کف پاهای او، پخش می شد. لبهای دیمن

درست مثل

ابریشم سرد بودند اما بقیه چیزها بسیار گرم بودند. لازم نبود بترسد، میتوانست خود را رها کند و

در این

حس غوطه ور شود. شیرینی آن به درون وجودش هجوم می برد...

" چه اتفاقی داره میفته؟"

این صدا، سکوت را شکست، طلسم را شکست. بانی بالاخره توانست حرکتی کند و سرش را

برگرداند. مت در

گوشه حیاط ایستاده بود. مشتهایش بهم گره خورده و چشمانش مانند تکه ای از یخ منجمد و بیروح

بودند.

یخی که سرمای سوزناکی داشت.

مت گفت: " ازش دور شو"

باعث تعجب بانی بود که دست چنگ شده اطراف بازوانش شل شد. در حالیکه بلوزش را مرتب می

کرد و

کمی نفسش بند آمده بود، قدمی به عقب برداشت. مغزش دوباره به کار افتاد.

درحالیکه صدایش تقریبا به حالت نرمال برگشته بود، به مت گفت: " چیزی نیست. من فقط ..."

" برگرد به ماشین و همون جا بمون."

بانی با خود اندیشید، حالا یه دقیقه صبرکن. از آمدن مت خوشحال بود. زمان بندی مناسبی برای

قطع آن

اتفاق بود. اما مت کمی مشوش به نظر می رسید و حالت یک برادر بزرگتر غیرتی را به خود

گرفته بود.

" ببین مت "

مت در حالیکه همچنان به دیمن زل زده بود گفت: "برو"

مردیث هرگز اجازه نمی داد کسی اینگونه به او دستور دهد. و الینا هم همینطور. بانی دهانش را

باز کرده بود

تا به مت بگوید که خودش برود در ماشین بنشیند که ناگهان متوجه چیزی شد.

بعد از ماهها این اولین باری بود که می دید مت واقعا به چیزی اهمیت و توجه نشان بدهد. نور به

آن

چشمان آبی بازگشته بود- همان جرقه سرد خشم حق به جانب که حتی باعث عقب نشینی تایلر

اسمال وود

نیز شده بود. مت هم اکنون سرزنده و پر از انرژی بود. دوباره خودش شده بود.

بانی لبش را گاز گرفت. برای لحظه ای با غرورش مجادله کرد. نهایتا بر غرورش پیروز شد و

پایین را نگاه

کرد.

"مرسی که نجاتم دادی" این را زمزمه و حیاط را ترک کرد.

مت آنقدر عصبانی بود که جرات نمی کرد به دیمن نزدیکتر شود. از این می ترسید که به سرعت

ضربه ای به

او بزند. و چشمان تیره و ترسناک دیمن نیز به او نشان می دادند که این اصلا ایده خوبی نخواهد

بود.

اما صدای دیمن ملایم، تقریبا خونسرد و بی غرض بود. " می دونی چیه، سلیقه من در مورد خون

صرفا هوا و

هوس نیست. یه نیازه که الان تو مزاحمش شدی. من فقط کاری رو میکنم که باید انجام بدم."

این سنگدلی خونسردانه و بی تفاوتی خارج از حد تحمل مت بود. به یاد آورد: اونا ما رو غذا در

نظر میگیرن.

اونا شکارچی هستند و ما شکار. و او بانی را در چنگ گرفته بود، همان بانی که آزارش به

مورچه هم نمی

رسید.

با حالت تحقیر آمیزی گفت : "پس چرا یکی هم قد خودت رو انتخاب نمی کنی؟!"

دیمن لبخندی زد و هوا سردتر شد: "یکی مثل تو؟"

مت فقط به او خیره شد. می توانست جمع شدن ماهیچه های فک اش را حس کند. بعد از ثانیه ای

محکم

گفت: "میتونی امتحان کنی"

"میتونم کاری بیشتر از امتحان کردن بکنم مت" دیمن همانند پلنگی خرامان، یک قدم به سوی او

برداشت.

مت به طور ناخودآگاهانه ای به فکر گربه سانان جنگل و پرش های قدرتمند و دندانهای تیز و

درنده آنها

افتاد. تایلر را به یاد آورد که سال گذشته در آلونک کوانست وقتی گیر استفن افتاده بود، چه شکلی

شده بود.

گوشت قرمز. فقط گوشت قرمز و خون.__

دیمن با صدایی به لطافت ابریشم می گفت که: " اسم اون معلم تاریخ چی بود؟" حالا به نظر

مجذوب می

آمد و از این لذت می برد. " آقای تنر، مگه نه؟ در مورد اون بیشتر از امتحان کردن رو کردم"

" تو یه قاتلی"

دیمن بدون اینکه دلخور شود، به نشانه تائید سر تکان داد، انگار که او را به کسی معرفی کرده

باشند. "البته

اون با چاقو به من ضربه زد. تصمیم نداشتم خونشو تا آخرین قطره بخورم اما عصبانیم کرد و منم

نظرمو

عوض کردم. حالا تو هم داری عصبانیم میکنی مت"

مت زانوهایش را محکم نگه داشته بود تا فرار نکند. این چیزی بیشتر از جذابیت خرامیدن گربه

ای بود،

چیزی بیشتر از آن چشمان سیاه ماوراء طبیعی او بود. چیزی درون دیمن بود که وحشت به جان

انسان می

انداخت. تهدیدی بود که خون مت را هدف گرفته بود و به او می گفت که کاری برای فرار کردن

انجام دهد.

اما مت فرار نمی کرد. حرفهایش با استفن اکنون در ذهنش مبهم و تار بودند، اما چیزی از آن را با

یاد

داشت. حتی اگر اینجا می مرد، فرار نمی کرد.

دیمن که گویی تک تک افکار مت را شنیده باشد، گفت: " حماقت نکن. تا حالا با زور ازت خون

گرفته نشده

، مگه نه؟ دردناکه مت. خیلی دردناکه."

مت به خاطر آورد، الینا. اولین باری که الینا از خونش خورد، وحشت زده بود و این ترس به

تنهایی کافی بود.

اما اینکار را با اراده خودش انجام داده بود. اگر خودش تمایلی به این کار نداشت، چگونه می شد؟

فرار نخواهم کرد. جا نمی زنم.

در حالیکه همچنان مستقیما به دیمن نگاه می کرد، بلند گفت: " اگه قراره منو بکشی، بهتره حرف

زدنو

تمومش کنی و منو بکشی. چون ممکنه بتونی منو بکشی اما این دیگه نهایت کاریه که می تونی

بکنی!"

دیمن گفت " تو حتی از برادرم هم احمق تری." با دو قدم فاصله خود با مت را پشت سر گذاشت.

تی شرت

مت را در چنگ گرفت و جلو کشید و هرکدام از دستهایش را در یک طرف گلوی او قرارداد. "

فکر کنم

مجبورم به تو هم از همون طریق درس عبرتی بدم."

همه چیز از حرکت ایستاده بود. مت می توانست ترس خودش را حس کند اما از جایش تکان نمی

خورد.

حالا نمی توانست تکان بخورد.

مهم نبود. او تسلیم نشده بود. اگر هم اکنون می مرد، با دانستن این مسئله می مرد.

دندان های دیمن درخشش سفیدی در آن تاریکی داشت. تیز همچون چاقوی حکاکی. مت تقریبا می

توانست گاز تیز آنها را قبل از تماس نیز حس کند.

با خود اندیشید که تسلیم نخواهم شد و چشمانش را بست.

پرت شدن باعث از دست رفتن کامل تعادل او شد. لغزید و به پشت افتاد و چشمانش فوراً باز شد.

دیمن او را

پرت کرده و اجازه داده بود که برود.

آن چشمان سیاه با حالتی بی احساس به او که روی زمین نشسته بود نگاه می کردند.

دیمن گفت:"سعی می کنم اینو طوری توضیح بدم که بفهمی. نباید با من در بیفتی مت. من خطرناک

تر از

اونیم که حتی بتونی تصورشو بکنی. حالا از اینجا گم شو. حالا نوبت منه نگهبانی بدم!"

مت به آرامی بلند شد. قسمتی از پیراهنش را که دستان دیمن مچاله کرده بود، تکاند و بعد رفت.

اما ندوید و

نگاهش را از چشمان دیمن برنگرفت.

با خود اندیشید که من پیروز شدم. هنوز زنده ام پس من بردم!

در نهایت نوعی احترام ترسناک در آن چشمان سیاه وجود داشت. این امر موجب تعجب مت در

مورد چیزی

شد. واقعا همین طور بود.

وقتی که برگشت، بانی و مردیث در ماشین نشسته بودند. هر دو نگران به نظر می رسیدند.

بانی گفت: "خیلی طول کشید. حالت خوبه؟"

مت آرزو داشت که مردم از پرسیدن این سوال از او دست بردارند. گفت :"خوبم" و سپس افزود "

واقعاً " بعد

از لحظه ای فکر کردن متوجه شد که باید چیز دیگری می گفت: " متاسفم که اون پشت سرت داد

زدم

بانی"

بانی با ملایمت گفت : " اشکالی نداره". سپس با آرامش بیشتری گفت: " می دونی چیه، واقعا

بهتر به نظر

میای. بیشتر شبیه خودِ قدیمیت شدی"

در حالیکه به اطراف نگاه می کرد و دوباره تی شرت خود را می تکاند، گفت : "جدی؟ خوب

درافتادن با

خوناشاما مسلما تمرین نرمشی خیلی خوبیه!"

مردیث پرسید: " شما دوتا چیکار می کردید؟ سرتونو پایین آوردین و از دو طرف حیاط رو به هم

دیگه می

دویدین؟ [مثل نبرد حیوانات باهم] "

" یه چیزی تو همین مایه ها. دیمن گفت که حالا خودش مراقب ویکیه"

مردیث با جدیت گفت:" فکر می کنی می تونیم بهش اعتماد کنیم؟"

مت در فکر فرو رفت. " در واقع ، آره. عجیبه ولی فکر نمی کنم صدمه ای بهش بزنه. و اگه سر

و کله قاتله

پیدا بشه، فکر کنم با یه سورپرایز مواجه بشه. دیمن میمیره واسه یه مبارزه. ما هم باید برگردیم

به کتابخونه

بریم سراغ استفن."

استفن بیرون کتابخانه دیده نمی شد اما وقتی ماشین در خیابان ظاهر شد از دل تاریکی بیرون آمد.

کتاب

کلفت و حجیمی در دست داشت.

مردیث اظهار کرد: " قفلها رو شکستی و وارد کتابخونه شدی ، دزد باشکوه کتاب کتابخونه! واقعا

نمی دونم

این روزا واسه همچین چیزی چی بدست میاری؟"

استفن که آزرده به نظر می رسید، گفت: " امانت گرفتمش. کتابخونه ها واسه همین هستن دیگه،

درسته؟ و

هر چی رو که لازم داشتم از رو مجله کپی گرفتم."

بانی گفت: " یعنی پیداش کردی؟ بدست آوردیش؟ پس همونطور که قول داده بودی، می تونی همه

چیو به

ما بگی. بریم پانسیون"

استفن وقتی شنید که دیمن برگشته و پیش خونه ویکی مونده، کمی شگفت زده شد اما چیزی

نگفت. مت

به او نگفت که دیمن دقیقا چطور برگشته بود و دید که بانی هم چیزی نگفته است.

استفن وقتی که در اتاقش در زیرشیروانی پانسیون نشستند، گفت:" در مورد اتفاقاتی که در

فلزچرچ میفته

تقریبا مطمئنم. و در هر صورت نصف معما رو حل کردم." و در حالیکه به بانی و مردیث نگاه می

کرد گفت:

"اما فقط یه راه برای اثباتش وجود داره و فقط یه راه برای حل نصف دیگش. کمک لازم دارم اما

این چیزی

نیست که به راحتی بتونم بخوام."

آنها نگاهی به همدیگر انداختند و سپس به سوی او برگشتند. مردیث گفت: "این آدم یکی از

دوستای ما را

کشته و یکی دیگه شونو هم به جنون کشونده. اگه به کمک ما نیاز داری، کمکت می کنیم."

بانی افزود: " به هر قیمتی که باشه"

مت پرسید:" کار خطرناکیه مگه نه؟" نتوانست جلوی خودش را بگیرد. مگر بانی به اندازه کافی

به خطر

نیفتاده بود...

"بله خطرناکه. اما می دونی که ، این جنگ اونا هم هست."

بانی گفت: " کاملاً درسته" . مشخص بود که مردیث سعی دارد لبخندش را سرکوب کند. در نهایت

مجبور

شد برگردد و نیشخندی بزند.

وقتی استفن از او پرسید که کجای مسئله خنده دار بود، گفت: " مت برگشته."

بانی افزود: " دلمون برات تنگ شده بود" مت نمی فهمید که چرا همه داشتند به او لبخند می زدند

و این

باعث شد احساس گرما و ناراحتی کند. دورتر رفت و کنار پنجره ایستاد.

استفن به دخترها گفت: " این کار خطرناکیه، نمی خوام شما رو دست کم بگیرم اما این تنها

شانسمونه. کل

ماجرا یکم پیچیدست و بهتره از همون اول قضیه شروع کنم. قضیه مربوط میشه با تاسیس فلز

چرچ... "

او شب تا دیروقت صحبت کرد.

پنجشنبه، یازدهم ژوئن، ساعت ٧:٠٠ صبح

دفتر خاطرات عزیزم

دیشب نتونستم بنویسم چون دیر وقت اومدم. مامان بازم ناراحت بود. اگه می دونست واقعا چیکار

دارم می

کنم، دچار حمله عصبی میشد. با خوناشاما وقت گذروندن و برنامه ریزی واسه کاری که ممکنه

منو به کشتن

بده. این ممکنه هممونو به کشتن بده.

استفن نقشه ای برای گیرانداختن قاتل سو داره. اون نقشه منو یاد بعضی از نقشه های الینا

میندازه – و این

همون چیزیه که باعث نگرانی من میشه. نقشه هاش همیشه فوق العاده به نظر می رسیدن اما

بیشتر اوقات

اشتباه از آب در میومدن.

در مورد اینکه چه کسی خطرناکترین وظیفه رو به عهده میگیره حرف زدیم و تصمیم گرفتیم که

مردیث

باشه. که این برای من خوبه- منظورم اینه که اون قویتر از منه و ورزشکار بهتریه و همیشه تو

مواقع

اورژانسی خونسرد می مونه. اما این منو ناراحت می کنه که همه ، مخصوصا مت، در مورد

انتخاب اون خیلی

سریع بودن. منظورم اینه که اینطور نیست که من کلا بی صلاحیت و بی کفایت باشم. می دونم که

مثل بقیه

باهوش نیستم و به همون اندازه در ورزش خوب نیستم یا نمی تونم تحت فشار، خونسردیمو حفظ

کنم، اما

یه احمق به تمام معنا هم نیستم. منم به یه دردی می خورم.

به هر حال ، بعد از فارغ التحصیلی قراره اینکارو انجام بدیم. هممون بجز دیمن که قراره مراقب

ویکی باشه،

تو این کار هستیم. عجیبه ولی حالا هممون به دیمن اعتماد داریم. حتی من. علیرغم کاری که

دیشب با من

کرد ، فکر نمی کنم بذاره آسیبی به ویکی برسه.

دیگه خوابی در مورد الینا ندیدم. فکر کنم اگه ببینم، مسلما از شدت آشفتگی جیغ می کشم یا دیگه

هرگز

نمی خوابم. فقط دیگه نمیتونم تحملش کنم.

خیلی خوب دیگه. بهتره برم. امیدوارم که تا یکشنبه معما رو حل کرده باشیم و سرنوشت قاتل

مشخص بشه.

به استفن اطمینان دارم.

فقط امیدوارم که بتونم وظیفه خودمو به یاد داشته باشم__

فصل نهم

" و بالاخره، خانم ها وآقایان، نوبت به فارغ التحصیلان سال نود و دو می رسه..."

بانی کلاهش را همراه با بقیه در هوا بالا انداخت. او اندیشید: ما موفق شدیم! هراتفاقی هم که

امشب بیفته،

من و مردیث و مت بالاخره فارغ التحصیل شدیم. در این سال آخر مدرسه، گاهی او واقعا شک

کرده بود که

قادر به فارغ التحصیل شدن هستند یا نه.

باتوجه به مرگ سو، بانی انتظار داشت که جشن فارغ التحصیلی با بی توجهی برگزار شود یا

حداقل ناراحت

کننده باشد. در عوض به نظر می رسید هیجان دیوانه واری درباره این جشن وجود دارد. به نظر

می رسید

همه کسانی که درحال جشن گرفتن بودند، سعی می کردند تا جایی که می توانند، زندگی کنند، قبل

از این

که خیلی دیر بشود.

هنگامی که پدر و مادرها به طرف جلو هجوم آوردند و دانش آموزان سال آخر رابرت - ای- لی با

فریاد و

خودسرانه به همه طرف پراکنده شدند، هرج ومرجی به پا شد.

بانی کلاهش را از روی زمین برداشت و به طرف لنز دوربین مادرش نگاه کرد. به خود گفت:

معمولی

رفتارکن. این تنها چیزیه که مهمه.

او به خاله ١جودیت الینا و رابرت مکس ول، مردی که خاله جودیت به تازگی با او ازدواج کرده

بود، نگاهی

انداخت و متوجه شد که آن ها به دور از هرج ومرج ایستاده اند. رابرت دست خواهر کوچکتر

الینا، مارگارت

را گرفته بود. وقتی نگاه آن ها به بانی افتاد، شجاعانه لبخند زدند اما زمانی که به سمتش آمدند،

احساس

ناخوشایندی به او دست داد.

" اوه، خانم گیلبرت... منظورم اینه که خانم مکس ول... شما نباید..." او این را هنگامی گفت که

خاله جودیت

دسته گل کوچکی با رزهای صورتی را به دستش داد. خاله جودیت با لبخندی از میان پرده اشک

درون

چشمانش به او نگاه کرد وگفت:" امروز می تونست روز استثنایی برای الینا باشه. می خوام برای

تو ومردیث

هم همین طور باشه."

بانی بی اختیار دست هایش را دور او حلقه، و سپس زمزمه کرد:" اوه، خاله جودیت، خیلی

متاسفم. خودتون

می دونید چقدر."

خاله جودیت گفت:" دل همه ی ما براش تنگ شده." بعد از او فاصله گرفت و لبخندی زد. سپس

هرسه آن

ها آن جا راترک کردند. بانی نگاهش را ازآن ها برگرفت تا به جمعیت که دیوانه وار در حال

پایکوبی بودند،

نگاهی بیندازد. احساس می کرد چیزی در گلویش گیر کرده است.

ری هرناندز ٢، پسری که با او به جشن هوم کامینگ رفته بود، همه را به مهمانی در خانه اش

برای آن شب

دعوت می کرد. دیک کارتر، دوست تایلر هم آن جا بود و مثل همیشه داشت مسخره بازی در می

آورد. تایلر

هنگامی که پدرش از جهات مختلف از او عکس می گرفت، با گستاخی به او لبخند می زد. مت، که

معلوم

بود تحت تاثیر قرار نگرفته است، به حرف های فوتبالیستی نوآموز که از دانشگاه جیمز میسون ٣

آمده بود،

گوش می داد. مردیث همان نزدیکی ها با یک دسته گل رز قرمز در دستش ایستاده بود و ناراحت

به نظر می

رسید. ویکی آن جا نبود. پدر و مادرش او را در خانه نگاه داشته بودند و می گفتند او در وضعیتی

نیست که

از خانه بیرون برود. کرولاین هم آن جا نبود. او در خانه شان در هرون مانده بود. مادرش به مادر

بانی گفته

بود او آنفولانزا گرفته است، ولی بانی حقیقت را می دانست، کرولاین ترسیده بود.

او درحالی که به سمت مردیث حرکت می کرد، فکر کرد: و شاید حق داره، اون ممکنه تنها کسی

از بین ما

باشه که تا هفته ی دیگه این جاست.

معمولی به نظر برس، معمولی رفتار کن. او به طرف مردیث رفت. مردیث دسته گلش را بین

انگشتان عصبی

و ظریفش می چرخاند و روبان قرمز و مشکی کلاهش را به دور آن می بست.

بانی به اطراف نگاهی کرد: خوبه. اینجا جای مناسب، وحالا هم زمان مناسبی بود. با صدای بلندی

گفت:"

مواظب اون باش، خرابش می کنی."

نگاه متفکر و غم زده ی مردیث تغییری نکرد. او هنوز به روبانش خیره شده بود وآن را دور دسته

گلش می

پیچید. او گفت:" این عادلانه نیس. ما اینا رو می گیریم ولی الینا نمی تونه بگیره. این اشتباهه."

اوکه سعی می کرد صدایش راکنترل کند، گفت:" آره، وحشتناکه، ولی راجع بهش کاری از

دستمون برنمی

آد."

" همه چیز اشتباهه." مردیث، که گویی نشنیده بود، ادامه داد:" ما این جا زیرنور آفتاب جشن

فارغ

التحصیلی می گیریم و اون، زیر...اون سنگه..."

بانی با هم دردی گفت:" می دونم، می دونم. مردیث تو داری فقط خودتو ناراحت می کنی. چرا سعی

نمی

کنی راجع به یه چیز دیگه فکر کنی؟ ببین، وقتی که شامتو با بابا و مامانت خوردی، می خوای به

مهموني

ریموند بریم؟ حتی اگه دعوت نشده باشیم، می تونیم جل بشیم!"

مردیث با عصبانیتی تکان دهنده گفت:" من نمی خوام به هیچ مهمونی برم.چطوری می تونی حتی

به این

موضوع فکرکنی، بانی؟چطوری می تونی اینقدر بی احساس باشی؟"

"خب، ما باید یه کاری بکنیم..."

"الان بهت می گم که من می خوام چی کارکنم. من می خوام بعد از شام به قبرستون برم. من می

خوام این

رو بذارم روی قبر الینا. اون کسیه که لایق اینه." هنگامي که روبانش رادر دستش تکان مي داد،

بند انگشت

هایش سفید شده بودند.

"مردیث احمق نباش. نمی تونی بری اون جا، مخصوصا توی شب. احمقانه س. مت هم بود همینو

می گفت."

"خب، من از مت نمی خوام همراهیم کنه، از هیچ کس نمی خوام. خودم تنهایی می رم."

"نمی تونی. خدای من! مردیث من همیشه فکر می کردم تو یه کمي عقل داری...!"

" و من همیشه فکر می کردم تو یه ذره احساسات داری. ولی این طورکه معلومه تو حتی نمی

خوای درباره

الینا فکرکنی. یا شایدم برای اینه که دوست پسرسابقشو برای خودت میخوای؟"

بانی کشیده ای به او زد.

کشیده خوبی بود که با قدرت زیادی نواخته شده بود. مردیث به تندی نفس عمیقی کشید و یکی از

دستانش را روی گونه ی سرخش گذاشت. همه به آن دو خیره شده بودند.

مردیث بعد از لحظه ای با صدایی که آرامش مهلکی درونش نهفته بود، گفت:" و این هم برای

توئه، بانی مک

کالوگ: من دیگه هرگز باتو صحبت نمی کنم." او سپس روی پاشنه ی پا چرخید و آن جا راترک

کرد.

بانی پشت سرش داد زد:" هرگز، برای من خیلی زوده!"

وقتی بانی به اطراف نگاه کرد، جمعیت نگاهشان را از او می دزدیدند. اما در این که او و مردیث

در این چند

دقیقه مرکز توجه بوده اند، هیچ شکی وجود نداشت. بانی برای اینکه آرامش صورتش را حفظ کند،

داخل

گونه اش را گاز گرفت و به طرف مت رفت، که حالا آن دانش آموز جدید از پیشش رفته بود.

زمزمه کرد:" چطور بود؟"

"خوب."

"فکر می کنی سیلی رو که زدم، زیاده روی کردم؟ واقعا جزو برنامه هامون نبود. فقط از جوی که

پیش اومد

پیروی کردم. شاید خیلی واضح..."

"خوب بود، عالی بود." مت پریشان به نظر می رسید. نه آن آدم ملال آور و بی تفاوت و ساکت

چند ماه

پیش، ولی مشخص بود که حواسش جای دیگری است.

"چی شده؟ نقشه مون به هم ریخته؟"

" نه، نه.گوش کن بانی، داشتم فکر می کردم. توکسي بودی که هالووین گذشته جسد آقای تنر رو

توی خونه

ی تسخیر شده، پیدا کردی؟"

بانی جا خورد. بی اختیار و از روی تنفر لرزید." خب من اولین کسی بودم که فهمید آقای تنر واقعا

مرده و

نقش بازی نمی کنه. به چه دلیلی الان داریم درباره این موضوع حرف می زنیم؟"

"چون شاید تو بتونی به این سوال من جواب بدی. آقای تنر می تونسته به دیمون چاقو بزنه؟"

"چی؟!"

" خب، می تونسته یا نه؟"

"من..." بانی پلک زد واخم کرد. بعد شانه هایش را بالا انداخت وگفت:" فکرکنم. البته. اون

صحنه قربانی

شدن یه کاهن بود، یادته؟ و چاقویی که ازش استفاده کردیم واقعی بود. ما درباره این هم که از یه

چاقوی

جعلی استفاده کنیم صحبت کردیم ولی از اونجایی که قرار بود آقای تنر کنار اون چاقو بخوابه،

فکرکردیم به

اندازه کافی بی خطر هست. در حقیقت..." اخمش عمیق تر شد. " فکرکنم وقتی که جسد رو

پیداکردم جای

چاقو عوض شده بود. ولی خب یکی از بچه ها مي تونسته تکونش داده باشه. چرا می پرسی، مت؟

" مت که

دوباره به نقطه ی نامعلومی خیره شده بود، گفت:" دیمن یه چیزی بهم گفت، می خواستم ببینم

راست گفته

یا نه."

" اوه..." بانی منتظر ماند تا مت توضیح بیشتری بدهد، ولی نداد. درآخر گفت:"خب، اگه مشکلت

حل شده،

می شه توجه کنی لطفا؟ و فکر نمی کنی که باید بازوت رو دور من حلقه کنی؟ فقط برای این که

نشون

بدی طرف منی و قرار نیست امشب با مردیث کنار قبر الینا باشی؟" مت خرخری کرد، اما نگاه

مبهمش از

چشمانش محو شده بود. برای لحظه کوتاهی دستش را دور بانی حلقه کرد و فشار داد.

***

مردیث که روبه روی دروازه ی قبرستان ایستاده بود، احساسی از آشنا پنداری داشت.

مشکل این جا بود که او دقیقا یادش نمی آمد امشب کدام خاطره اش از قبرستان را به او یادآوری

می کرد.

خاطراتش از این جا خیلی زیاد بودند. از جهاتی همه ی ماجراها از این جا شروع شده بود. همین

جا بود که

الینا قسم خورد تا وقتی که استفن مال او نشده از پا نمی نشیند. او بانی و مردیث را هم مجبور کرد

تا با

خونشان قسم بخورند که به او کمک می کنند. مردیث فکر کرد: چقدر شایسته!

و همین جا بود که در شب مجلس رقص هوم کامینگ، تایلر به الینا حمله کرده بود و بعد استفن

برای نجات

الینا آمده بود. و این آغاز روابط آن دو بود. این قبرستان چیز های زیادی به خود دیده بود.

حتی همه ی آن ها را در دسامبرگذشته دیده بود که از تپه به طرف کلیسای مخروبه می رفتند تا

کمین گاه

کترین را بیابند. هفت نفر آن ها وارد دخمه شده بودند. خودِ مردیث، بانی، مت، الینا، با استفن،

دیمن و

آلاریک. اما فقط شش تای آن ها سالم بیرون آمده بودند.

وقتی که الینا را ازآن جا خارج کرده بودند، برای مراسم تدفین بود. این قبرستان محل آغاز و

همین طور

محل پایان بوده است؛ و احتمالا امشب نیز مکانِ پایانی دیگر.

مردیث شروع به راه رفتن کرد. او اندیشید: ای کاش این جا بودی آلاریک.

می تونستم از خوش بینیت و درکت راجع به ماورا الطبیعه استفاده کنم. و قدرت ماهیچه هات هم

می

تونست مفید باشه.

البته سنگ قبر الینا در قبرستان جدید بود، جایی که هنوز چمن می رویید و قبرها با حلقه های گل

مشخص شده بودند. سنگ قبر او خیلی ساده و تقریبا مسطح بود، با نوشته ای کوتاه روی آن.

مردیث خم

شد و دسته گل رزش را روبه روی آن گذاشت. سپس به آرامی، روبان قرمز و مشکي کلاهش را

هم به آن

اضافه کرد. در این نور کم، هر دو رنگ، یکي دیده می شدند، به رنگ خون خشک شده.

او زانو زد، دست هایش را به یک دیگر گره کرد، و صبرکرد.

همه چیز در قبرستان اطراف او بدون حرکت بود. گویی همراه با او نفسش را در انتظار حبس کرده

بود.

ردیف های سنگ قبر های سفید در دو طرف او امتداد یافته بودند وکمی می درخشیدند. مردیث

منتظر

شنیدن هر صدایی بود.

و بعد صدایی شنید؛ قدم هایی سنگین.

سرش را هم چنان پائین نگاه داشت وساکت ماند، و وانمود کرد متوجه هیچ چیزی نشده است. حالا

قدم ها

نزدیک ترشده بودند و هیچ سعی در دزدکی جلوه دادن آن ها نمی شد.

" سلام مردیث."

مردیث به سرعت به اطراف نگاه کرد. سپس گفت:" اوه، تایلر، منو ترسوندی. فکرکردم که تو...

اهمیتی

نداره."

" بله؟" لب های تایلر در پوزخند آزار دهنده ای از هم باز شدند." خب، متاسفم که ناامیدت کردم.

ولی این

منم، فقط من، و نه هیچ کس دیگه ای."

" این جا چی کار می کنی تایلر؟ مهموني رو قابل ندونستی؟"

"می خواستم همین سوالو ازت بپرسم." نگاه تایلر به سنگ قبر و روبان افتاد و چهره اش تیره

شد." ولی فکر

کنم جوابشو بدونم. توبه خاطر اون این جایی." واز روی سنگ قبر با طعنه خواند: " الینا گیلبرت،

نوری در

تاریکی. "

مردیث بی طرفانه گفت:" درسته. الینا یعنی نور، می دونی. و اون مطمئنا با تاریکی محاصره شده

بود. تاریکی

تقریبا اونو مغلوب کرده بود، ولی در آخر این الینا بود که پیروز شد."__

تایلر گفت:" شاید،" و فکش را متفکرانه حرکت داد و چشمانش را چپ کرد. " ولی می دونی،

مردیث، چیزه

مضحکی در رابطه با تاریکی وجود داره. اینکه همیشه مقدار بیشتری از اون در انتظار وایساده."

" مثل امشب." او به آسمان صاف که با ستاره هایی نقطه نقطه شده بود، نگاه کرد. " امشب خیلی

تاریکه

تایلر، ولی دیر یا زود خورشید طلوع می کنه."

"آره، ولی ماه زودتر ظاهر می شه." تایلر به طور ناگهانی خندید، احتمالا به لطیفه ای که فقط

خودش می

دانست." هی، مردیث، تا حالا قطعه خانواده اسمال وود رو دیدی؟ خب، با من بیا تا بهت نشون بدم،

زیاد دور

نیست. "

مردیث فکرکرد: همون طوری که به الینا نشون داد.

از جهاتی او داشت از این مسابقه ی لفظی لذت می برد، اما دلیلی را که به خاطرش به این جا

آمده، فراموش

نکرده بود.

دست هایش را در جیبش فروبرد و شاخه ای از گل شاه پسند را که در آن بود، فشار داد.

" خیلی خوب تایلر، ولی ترجیح می دم این جا بمونم."

"مطمئنی؟ یه قبرستون به عنوان جایی که بخوای توش تنها بمونی جای خطرناکیه."

مردیث با خود اندیشید ارواح نا آرام. مستقیم به او زل زد:" می دونم."

او دوباره داشت پوزخند می زد ودندان های مانند سنگ قبرش را به نمایش می گذاشت.

" در هر حال، اگه چشمای تیزی داشته باشی می تونی از این جا هم ببینیش. اون طرف رو نگاه

کن، به

طرف قبرستون قدیمی. حالا اون وسط، چیز قرمزی می بینی که برق بزنه؟"

" نه." درخشش سفیدی در شرق از لابه لای درختان دیده می شد. مردیث به آن چشم دوخت.

" اوه، زود باش مردیث، درست امتحان نمی کنی. وقتی ماه تو آسمون بالاتر بیاد بهتر می بینیش."

"تایلر، من نمی تونم بیشتر از این، این جا وقت تلف کنم. من دارم می رم."

" نه، نمی ری."

و وقتی مردیث انگشتانش را دور شاه پسند در جیبش مشت کرد، با تمسخر اضافه کرد:" منظورم

اینه که تا

وقتی که داستان اون سنگ قبر رو برات تعریف نکردم، نمی ری، می ری؟ داستان جالبیه. ببین،

اون سنگ

قبر از مرمر قرمز ساخته شده. توی این قبرستون تکه. و اون گوی رو بالاش می بینی؟ باید حدود

یک تن

وزنش باشه. ولی حرکت می کنه. هر وقت قراره یکی از اسمال وودها بمیره، حرکت می کنه. ولی

بابابزرگم

اینو باور نداشت... اون یه خراش روی قسمت جلویی اون سنگ انداخت. هر ماه یا همین حدودا

هم می اومد

و چکش می کرد. ولی یه روز که اومد، دید که خراشه طرف عقبشه. یعنی سنگه کلا به طرف

عقب چرخیده

بود. اون همه کاری رو امتحان کرد تا جابه جاش کنه ولی نتونست، خیلی سنگین بود. همون شب،

توی

تخت خوابش مرد. اونا بابا بزرگمو زیر همون سنگ خاک کردند."

مردیث با طعنه گفت:" احتمالا به خاطر تقلای بیش از حد سکته قلبی کرده بوده." اما کف دستانش

دچار

سوزش شده بود.

" خیلی بامزه ای مگه نه؟ همیشه خیلی باحالی، همیشه خودتو کنترل می کنی. به جیغ انداختنت

باید

سخت باشه، نه؟"

"من دارم می رم تایلر، به اندازه کافی این جا موندم."

تایلر به او اجازه داد چند قدم دورشود، سپس گفت:" هر چند اون شب تو خونه ی کرولاین جیغ

زدی، نه؟"

مردیث برگشت:" تو ازکجا می دونی؟"

تایلر چشم هایش راچرخاند وگفت:" یک کم امتیاز واسه ی هوشم بهم بده، باشه؟ من خیلی چیزا

رو می

دونم؛ مثلا، می دونم الان چي تو جیبته."

انگشتان مردیث بی حرکت ماندند." منظورت چیه؟"

" شاه پسند مردیث. وربرنا افیشینالیس ٤. من یه دوست دارم که توکار از این جور چیزاس." تایلر

حالا تمرکز

کرده بود و لبخندش لحظه به لحظه بزرگتر می شد. طوری به مردیث نگاه می گرد گویی در حال

تماشای

شوی تلویزیونی مورد علاقه اش است. همانند گربه ای که از بازی با موشی خسته شده باشد،

شروع کرد:" و

اینم می دونم که به چه درد می خوره." او نگاه مبالغه آمیزی به اطراف کرد و یکی از انگشتانش

را روی

لبانش گذاشت و زمزمه کرد:" هیسسس...خون آشام ها." سپس سرش را عقب برد و با صدای

بلندی شروع

به خندیدن کرد. مردیث قدمی به عقب برداشت.

" فکر می کنی اونا می یان کمکت، نه؟ ولی بذار یه رازی رو بهت بگم... "

مردیث با چشمانش فاصله بین خودش و جاده را اندازه گرفت. او صورتش را آرام نگاه داشت، اما

لرزش

شدیدی در درونش ریشه می گرفت. نمی دانست آیا قادر خواهد بود در برابر این اتفاقات مقاومت

کند یا

خیر.

" تو قرار نیست جایی بری عزیزم." و دست بزرگی دور مچ او قلاب شد. آن دست گرم و مرطوب

بود. " باید

این جا بمونی، برات یه سورپرایز دارم." او حالا قوز کرده و سرش به طرف جلو خم شده بود. لب

هایش حالت

شادی به خود گرفته بودند.

" ولم کن بذار برم تایلر، داری اذیتم می کنی." با برخورد دست تایلر به مردیث، وحشت تمام

وجودش را فرا

گرفت. اما گره ی دست او فقط محکم تر شد و تاندون های مچ دست مردیث را به استخوانش

چسباند.

او گفت:" این یه رازه، عزیزم، و هیچ کس ازش خبر نداره." سپس مردیث را نزدیک تر کشید.

مردیث نفس

های داغ او را روی صورتش احساس می کرد.

" تو با سلاحت علیه خون آشام ها اومدی این جا، ولی من خون آشام نیستم."

ضربان قلب مردیث تند تر شد." بذار برم!"

" اول ازت می خوام که به اون جا نگاه کنی، حالا دیگه می توني سنگ قبرو ببینی." و او را

چرخاند. حالا

مردیث نمی توانست کاری جز نگاه کردن بکند. او حق داشت؛ مردیث می توانست آن را ببیند.

همانند

اثرتاریخی قرمز رنگی با یک حباب درخشنده در بالای آن. اما... نه یک حباب، آن گوی مرمرین

بیشتر

شبیه... شبیه...

تایلر با صدایی که از هیجان گرفته بود، گفت:" حالا به طرف شرق نگاه کن. اون جا چی می

بینی؟"

ماه کامل بود. هنگامی که تایلر با او حرف می زد، بالا آمده و حالا در بالای تپه ها آویزان بود.

کاملا گرد بود

و به نظر ورم کرده می رسید. توپ قرمزی بزرگ و متورم. این همان شکلی بود که گوی سنگ

قبر شبیه آن

بود. شبیه ماه کاملی که از آن خون می چکید.

تایلر با صدایی که بیش از پیش گرفته بود، از پشت سرش گفت:" تو محافظت شده در مقابل خون

آشام ها

به این جا اومدی، ولی هیچ کدوم از اسمال وودها خون آشام نیستن، ما یه چیز دیگه ایم."

و بعد غرید.

گلوی هیچ انسانی نمی توانست چنین صدایی تولید کند. این صدا تقلیدی از یک حیوان نبود؛ واقعی

بود.

غرش شیطانی تو گلویی بود که ادامه می یافت و ادامه می یافت و باعث شد مردیث سرش را

برگرداند و با

ناباوری به تایلر خیره شود. چیزی که می دید آن قدر مخوف بود که ذهنش نمی توانست بپذیرد...

مردیث جیغی کشید.

" بهت که گفته بودم یه سورپرایزه. دوست داشتی؟ " صدایش در اثر بزاق دهانش گرفته و زمخت

شده و

زبان قرمزش از میان ردیف دندان های سگ مانندِ بلندش بیرون افتاده بود. صورتش دیگر یک

صورت نبود.

با حالت عجیبی جلو آمده بود و به یک پوزه تبدیل شده بود. چشمانش زرد و مردمکشان شکاف

مانند بود.

موهای به رنگ ماسه ی متمایل به قرمزش روی گونه ها و گردنش نیز رشد کرده بود.

" می تونی هر چقدر که دلت می خواد این جا جیغ بکشی و هیچ کس هم صداتو نمی شنوه."

همه ی ماهیچه های مردیث منقبض شده بودند. او سعی می کرد از تایلر دور شود. و این عکس

العملی غیر

قابل کنترل بود، اگر می خواست هم برای جلوگیری از این عکس العمل کاری از دستش بر نمی

آمد. نفس

های تایلر خیلی داغ بودند و بویی مثل بوی حیوانات وحشی داشتند. ناخن هایش که در مچ دست

مردیث

فرو می رفتند، پنجه هایی کوتاه و لکه دار بودند. مردیث قدرت کشیدن جیغی دیگر نداشت.

تایلر با صدای جدید مکنده اش گفت:" علاوه بر خون آشام ها چیز های دیگه ای هم هستن که

تشنه ی

خون هستن، و من می خوام مال تورو امتحان کنم. ولی بیا اول یه ذره خوش بگذرونیم."

با اینکه او هنوز روی دوپای خود ایستاده بود، اما بدنش قوز کرده و بی قواره به نظر می آمد.

هنگامی که او

مردیث را به زور روی زمین می گذاشت، تقلا های مردیث بی اثر بودند... او دختری قوی بود، اما

تایلر از او

خیلی نیرومند تر بود. وقتی مردیث را هل می داد، عضلاتش در زیر پیراهنش منقبض شده بودند.

" تو همیشه خودتو از من سر تر می دیدی، مگه نه؟ حالا قراره بفهمی چی رو از دست دادی."

مردیث وحشیانه فکرکرد: نمی تونم نفس بکشم. دست های تایلر روی گردنش بودند و راه هوایش

را بسته

بودند. خطوط خاکستری در سرش می چرخیدند. اگر اکنون غش می کرد...

" آرزو می کنی کاش به سریعی سو مرده بودی." صورت تایلر، به قرمزی ماه با آن زبان درازش

روبه رویش

نمایان شد. دست دیگر تایلر دست های مردیث را بالای سرش نگاه داشته بود. " تا حالا داستان

شنل قرمزی

رو شنیدی؟"

خط های خاکستری حالا سیاه می شدند و با نورهای کوچکی خال خالی شده بودند. مردیث فکرکرد:

من

دارم روی ستاره ها می افتم...

" تایلر، دستاتو از روی مردیث بردار، بذار بره، همین حالا!" مت داد زد.

غرش گرسنه تایلر در ناله ای از تعجب محو شد. دستی که روی گلوی مردیث بود شل شد و هوا به

شش

هایش هجوم آورد. صدای قدم هایی در اطرافش می شنید.

" من مدت زیادی منتظر بودم تا این کارو بکنم تایلر،" و موهای ماسه ای- قرمز تایلر را چنگ

زد. سپس،

مشت مت، پوزه ی تازه رشدکرده ی تایلر را درهم کوبید. خون از بینی مرطوب حیوانی او فوران

زد.

صدایی که تایلر از خود درآورد، قلب مردیث را سرجایش منجمد کرد. او با پنجه های بیرون آمده

اش، در

حالی که در هوا می چرخید، به طرف مت پرید. مت با حمله ی تایلر از پشت روی زمین افتاد و

مردیث، با

سرگیجه، تقلا کرد تا خود را از روی زمین بلند کند؛ اما نتوانست. همه ی عضله هایش بی اختیار

می

لرزیدند. اما فرد دیگری تایلر را،که گویی وزنش از عروسکی بیشتر نبود، از روی مت بلند کرد.

" درست مثل قدیما." استفن این را در حالی که تایلر را روی پاهایش می ایستاند و به او نگاه می

کرد، گفت.

تایلر دقیقه ای خیره شد، و بعد سعی کرد فرار کند.

او سریع بود و با چالاکي حیوان صفتانه ای از میان ردیف سنگ قبرها جاخالی می داد. اما استفن

سریع تر

بود و راهش را سد کرد.

" مردیث، آسیبی دیدی؟ مردیث؟" بانی در کنارش زانو زد. مردیث سرش را تکان داد، هنوز نمی

توانست

حرف بزند، و به بانی اجازه داد سرش را بلند کند. بانی با نگرانی گفت:" می دونستم که باید زودتر

از اینا

جلوش رو می گرفتیم، می دونستم."

استفن داشت تایلر را سر جایش برمي گرداند. او که داشت تایلر را به طرف یک سنگ قبر هل می

داد،

گفت:" من همیشه می دونستم که تو عوضی هستی ولی نمی دونستم این قدر احمق باشی. فکر

می کردم

یاد گرفتی که نباید توی قبرستون به دخترها حمله کنی، ولی نه. الانم که درباره کاری که با سو

کردی لاف

می زدی. زیرکانه نبود، تایلر."

وقتی آن دو با یک دیگر روبه رو شدند، مردیث نگاهشان می کرد. او فکرکرد: خیلی با هم فرق

دارن. حتی با

اینکه جفت آن دو از جهاتي موجودات تاریکی بودند. استفن رنگ پریده بود و چشمان سبز رنگش

با خشم و

تهدید می درخشیدند. اما چیزی موقر و تقریبا پاک و خالص درونش وجود داشت. شبیه فرشته

سخت گیری

بود که روی مرمر انعطاف ناپذیری تراشیده شده باشد. اما تایلر تنها شبیه یک حیوان به دام افتاده

بود. او قوز

کرده بود، به سختی نفس می کشید و خون و بزاق دهانش روی سینه اش مخلوط شده بود. چشم

های

زردش از نفرت و ترس می درخشید و انگشتانش طوری بود گویی دوست داشت چیزی را چنگ

بیندازد.

صدای ضعیفی از گلویش خارج می شد.

" نگران نباش، این دفعه نمی خوام کتکت بزنم، مگه این که سعی کنی در بری. ما داریم می ریم

توی کلیسا

تا یه کم گفت وگو کنیم. حالا که دوست داری داستان تعریف کنی تایلر، باید یه دونه شونو برای من

بگی."

تایلر از روی زمین مستقیم به طرف گلوی او پرید. اما استفن آماده بود. مردیث گمان می کرد که

هم

استفن و هم مت، با تخلیه پرخاشگری شان که روی هم جمع شده بود، از دقایق بعدی لذت بردند،

اما از آن

جایی که خودش لذت نمی برد، نگاهش را از آن ها برگرفت.

در آخر، تایلر با طناب های نایلونی بسته شده بود. او می توانست راه برود، یا حداقل گام های

کوتاه بردارد. و

استفن پشت یقه پیراهنش را گرفت و او را مصرانه به طرف بالای جاده وکلیسا راهنمایی کرد.

درون کلیسا، استفن تایلر را به کنار مقبره ی باز هل داد و گفت:" حالا ما می خوایم با هم حرف

بزنیم. تو

هم قراره همکاری کنی، تایلر، وگرنه خیلی، خیلی پشیمون می شی."__

فصل دهم

مردیث روی دیوار کلیسای مخروبه که ارتفاعش تا زانو می رسید، نشست. " استفن، تو گفتی

خطرناکه، اما

نگفتی می خوای بذاری اون منو خفه کنه."

" من امیدوار بودم اون اطلاعات بیشتری بهمون بده، بخصوص بعد از اینکه اقرار کرد هنگام

مرگ سو اونجا

بوده. اما من نباید معطل می کردم، متاسفم. "

تایلر گفت "من هیچی اقرار نکردم! نمی تونی چیزیو ثابت کنی." مردیث با خود فکر کرد، دوباره

زوزه ی

حیوانی به صدایش بازگشته، اما صورت و بدنش به حالت عادی برگشته بود. یا به عبارتی به حالت

انسانیش

برگشته بود. تورم،کبودی و خون خشکیده عادی نبودن.

مردیث گفت "این یک دادگاه قانونی نیست. پدرت الان نمی تونه کمکت کنه."

استفن اضافه کرد:" اما من فکر می کنم اگر دادگاه هم می بود ما مدارک خوبی داریم. که بتونیم

تو رو به

مشارکت در قتل متهم کنیم. "

مت هم مداخله کرد و گفت:" تازه این تا وقتیه که کسی قاشق چایخوریِ مامان بزرگشو ذوب نکنه

که ازش

گلوله ی نقره ای بسازه!"

تایلر یکی یکی به آنها نگاه کرد. "من بهتون چیزی نمی گم."

بانی گفت "تایلر می دونی تو چی هستی؟ تو یه گردن کلفت تو خالی هستی، و گردن کلفت ها

همیشه به

حرف میان."

مت گفت:" برات مهم نیس که یه دختر رو تنها گیر بیاری و تهدیدش کنی اما وقتی دوستاش میان

از ترس

آب دهنت خشک می شه."

تایلر فقط به آنها نگاه می کرد.

استفن گفت "خوب، اگر تو نمی خوای حرف بزنی به گمانم مجبورم که خودم حرف بزنم." دولا شد

و یک

کتاب ضخیم که از کتابخانه گرفته بود برداشت. یک پایش را بر لبه ی قبر گذاشت و کتاب را بر

روی زانویش

قرار داد و بازش کرد. در آن لحظه، مردیث فکر کرد، اون به ترسناکیه دیمنه.

استفن ادامه داد:" تایلر این کتاب گرواس تیلبری ١ است. حدود ١٢١٠ سال بعد از میلاد مسیح

نوشته شده.

یکی از مواردی که راجع به آن نوشته گرگینه ها هستند. "

"تو نمی تونی چیزیو ثابت کنی! تو مدرکی نداری ..."

استفن بهش نگاه کرد "خفه شو تایلر! نیازی ندارم که ثابتش کنم. می تونم ببینمش، حتی الان.

فراموش

کردی که من چیم؟ " سکوتی برقرار شد، و سپس استفن ادامه داد "وقتی چند روز پیش به اینجا

برگشتم،

معمایی وجود داشت. یک دختر مرده بود. اما کی اونو کشته بود؟ و چرا؟ تمام سرنخ هایی که من

می

تونستم ببینم به نظر مغایر بودن.

"اون یه قتل معمولی نبود، نه یه قتلی که بیماری روانی از تو خیابون بتونه انجامش بده. من

شهادت کسانی

رو داشتم که بهشون اعتماد داشتم... مدارک مستقلی هم بودن. قاتل معمولی نمیتونه با لوح

احضار اونم از

راه دور کار کنه. قاتل معمولی نمی تونه باعث شه فیوز نیروگاه برق از چند صد مایل دورتر منفجر

شه.

نه!، این شخص دارای توانایی جسمی و ذهنی قویی بوده. از همه ی حرف هایی که ویکی به من

گفت، به

نظر می رسید که کار یک خون آشام بوده.

به جز این موضوع! سو کارسن خونش هنوز در بدنش بود. یک خون آشام حداقل مقداری از اونو

می مکه.

هیچ خون آشامی نمی تونه در مقابل آن مقاومت کنه، بخصوص یک قاتل. اینجاست که مسئله

دشوار می شه

و همین سخت ترین بخش هست که دلیل قتله. اما دکترِ پلیس هیچ سوراخی در شراین سو پیدا

نکرد، فقط

یه خون ریزی کوچیک. اینا هیچ مفهومی ندارن.

و یه چیز دیگه. تایلر، تو، توی اون خونه بودی. تو اون شب اشتباه کردی که به بانی چنگ زدی، و

اشتباه

کردی که فرداش دهنتو باز کردی و چیزهاییو گفتی که فقط در صورتی از آنها می تونستی خبر

داشته باشی

که اونجا حضور داشتی.

خوب ما چی داشتیم؟ یک خون آشام فصلی، یک قاتل شریر با قدرت مضاعف؟ یا یک قلدر

دبیرستانی که

نمی تونه با پاهای خودش دست شویی بره؟ کدوم؟ شواهد به هر دو اشاره می کنه، و من نمی

تونستم

ذهنمو سامان بدم.

اونوقت خودم رفتم ، جسد سو رو از نزدیک دیدم. و بزرگترین معما، اونجا بود. یک بریدگی در این

قسمت"

استفن با دستش خطی از استخوان ترقوه اش کشید. "این یه بریدگی سنتیه ... خون آشامی که

بخواد

خونشو به انسانی بده از این بریدگی استفاده می کنه ٢. اما سو یک خون آشام نبود، و اون

بریدگی رو خودش

ایجاد نکرده بود. یکی وقتی اون روی زمین، در حال مرگ افتاده بوده این بریدگی را ایجاد کرده"

مردیث چشمانش را بست، و شنید که بانی هم که کنارش ایستاده بود آب دهانش را به سختی قورت

داد.

دستش را دراز کرد و دست بانی را محکم گرفت، اما به شنیدن ادامه داد. استفن قبلا که به آنها

توضیح داده

بود آنقدر جزئیات را عمیق نگفته بود.

2منظور استفن این است چون دندان هاي انسان نمی تواند پوست خون آشام را سوراخ کند خود

خون آشام پوست خودش را

می برد تا انسان بتواند از خونش بمکد.

استفن گفت:"خون آشام ها احتیاجی ندارن قربانی هاشونو به این شکل ببرن؛ اونها از دندوناشون

استفاده می

کنن، " لب بالایش را به آرامی بلند کرد تا دندانهایش را نشان دهد. "اما اگر خون آشامی بخواد

خونی رو

برای نوشیدن یکی دیگه بکشه، ممکنه به جای گاز گرفتن از بریدن استفاده کنه. اگر خون آشامی

بخواد به

کسی دیگه رو برای اولین بار با این مزه آشنا کنه، ممکنه این کار رو بکنه.

و این باعث شد من راجع به خون فکر کنم. خون خیلی مهمه، می بینی. برای خون آشام ها اون

زندگی

بخشه، قدرته. این تنها چیزیه که ما برای نجات بهش احتیاج داریم و وقتی بهش احتیاج داشته

باشیم دیوونه

می شیم. اما برای موارد دیگه ای هم خوبه. برای مثال ... برای تلنگر و آغاز.

آغاز و قدرت. حالا من به دو چیز فکر می کردم، اونها رو با تو و شناختی که قبل از رفتنم از فلز

چرچ ازت

داشتم کنار هم قرار دادم. جزئیاتی که اون موقع تمرکز نکرده بودم. اما چیزی رو که الینا در مورد

تاریخچه

ی خونوادگیت گفت یادم اومد، و تصمیم گرفتم در یادداشت های هونوریا فل دنبالش بگردم."

استفن تکه کاغذی از بین صفحات کتابی که نگهداشته بود درآورد.

" و ایناهاش، تو دست نوشته های هونوریا. من صفحه را کپی کردم که بتونم برات بخونم. راز

کوچیک

خونواده ی اسمالوود ... اگه بتونی مفهوم پنهان شده در نوشته را بفهمی."

استفن به کاغذ نگاه کرد و مشغول خواندن شد:

١٢ نوامبر. با پیچیدن کتان، شمع درست کردیم . غلات و نمک خیلی کم داریم اما ما می توانیم

زمستان را "

بگذرانیم.

دیشب یک هشدار بود؛ گرگ ها به جیکوب اسمالوود وقتی از جنگل می آمد، حمله کردند؛ من زخم

هاشو با

پوست درخت بید و زغال اخته مداوا کردم اما اونها خیلی عمیق بودن و من می ترسم. بعد از

اینکه به خانه

آمدم طلسمی را جاری کردم. من به کسی چیزی نگفتم اما نتیجه اش را فقط به توماس گفتم."

استفن به آنها نگاه کرد و اضافه کرد:" جاری کردن طلسم یک پشگویی است، هونوریا همان

ساحره ای بوده

که امروز ما بکار می بریم. اون در مورد مشکل گرگ ها در جاهای دیگه هم سخن گفته ... ظاهرا

ناگهان

چندین حمله به خصوص به دختران جوان صورت می گیره. اون گفته چه طوری خودش و

شوهرش بیشتر و

بیشتر نگران می شدند. و در آخر گفته :

٢٠ دسامبر. مشکل گرگ ها باز هم در خانواده اسمالوود. ما چند لحظه پیش فریاد هایی شنیدیم، و

توماس "

گفت وقتشه. اون دیروز گلوله درست کرد. و تفنگشو پر کرد و رفت بیرون. اگر نجات پیدا کردیم

دوباره می

نویسم.

٢١ دسامبر. دیشب به خونواده اسمالوود سخت گذشت. جیکوب بسختی آسیب دید. گرگ کشته شد

ما جیکوب را در قبرستان در پایین تپه به خاک خواهیم سپرد. باشد که روحش بعد از مرگ به

آرامش

برسد."

استفن گفت:" در تاریخ رسمی فلزچرچ این قسمت این جوری نفسیر شده که توماس فل و

همسرش به

منزل اسمال وود رفتن و جیکوب اسمالوود را در حالی پیدا کردند که دوباره مورد حمله گرگ قرار

گرفته

بوده، و گرگ اونو کشته.

اما این اشتباهه. چیزی که واقعا اتفاق افتاده این نبوده که جیکوب اسمالوود توسط گرگ کشته

شده بلکه

درستش این بوده که جیکوب اسمالوود، گرگ، کشته شد. "

استفن کتاب را بست:" اون گرگینه بوده، جد جد جد حالا هر چی، پدربزرگ تو، تایلر. اون توسط

یک

گرگینه مورد حمله قرار گرفته بوده. و اون ویروس گرگینه را به پسرش که ٨ ماه و نیم بعد از

مرگش به دنیا

میاد منتقل کرده بوده. به همان روشی که پدرت اونو به تو منتقل کرده."

مردیث چشمانش را باز کرد و بانی گفت:" تایلر همیشه می دونستم یه چیزی در مورد تو وجود

داره. اما

هرگز نمی تونستم بگم چیه، اما همیشه در ورای ذهنم یه چیزی بهم می گفت که تو غیر عادی

هستی."

مردیث با صدای خشکی گفت "ما در موردت جوک ساخته بودیم. در مورد جذبه حیوانیت و دندون

های

سفیدو بزرگی که داشتی. فقط نمی دونسیتم چقدر به حقیقت نزدیکیم."

استفن تصدیق کرد:" گاهی اوقات ذهن می تونه این چیزها رو حس کنه. حتی گاهی افراد معمولی

هم می

تونن حسش کنن. من باید قبلا می فهمیدم اما خیلی پریشون بودم. با این حال هیچ عذری وجود

نداره. و

کاملا روشنه یک نفر دیگه ... قاتل روانی ... اینو زودتر فهمیده. اینطور نیست تایلر؟ مردی با

بارانی قدیمی

پیش تو اومد. برای معاوضه ای ...چیزی .. اون بهت نشون داد چه طور ارثیه ات رو فعال کنی.

چه طور یه

گرگینه واقعی بشی. چون طبق گرواس تیلبری" ... استفن به کتاب روی زلنویش ضربه زد:"

گرگینه ای که

خودش مستقیما گاز گرفته نشده لازمه مرحله ی آغاز را بگذرونه. یعنی تو ممکنه ویروس گرگینه

رو در تمام

طول زندگیت داشته باشی اما هرگز ازش خبردار نشی چون فعال نشده. نسل های اسمالوود زندگی

کردن و

مردن، اما ویروس در آنها خوابیده بود و آنها راز فعال کردنش رو نمی دونستن. اما مرد بارانی

پوش می

دونست. اون می دونست تو باید قتلی انجام بدی و خون تازه اش رو مزه کنی. بعد از آن، در اولین

ماه کامل

تغییر می کنی" استفن به بالا نگاه کرد و مردیت نگاه او را به سمت قرص سفید ماه در آسمان

دنبال کرد.

خیلی صاف و کامل بود و دیگر شبیه گویی قرمز و وحشتناک نبود.

نگاهی مظنون از چهره ی تایلر گذشت و سپس با خشمی که دوباره شدت گرفته بود، گفت:" شما

به من

کلک زدین! اینو برنامه ریزی کرده بودین!"

مردیث گفت "خیلی هوشمندانه!"__

مت گفت:" نه بابا!!"

بانی انگشتش را خیس کرد و عدد ١ فرضی روی تابلوی امتیازات نامرئی کشید.

استفن گفت " من می دونستم اگر یکی از این دخترا تنها باشه تو نمی تونی مقاومت کنی. تو فکر

می کردی

قبرستان جای خوبی برای قتل باشه؛ کاملا تنها بودی و مطمئن بودم که نمی تونی راجع به کارایی

که

کردی، لاف نزنی. امیدوار بودم به مردیث بیشتر در مورد قاتل بگی، کسی که واقعا سو رو از

پنجره به بیرون

انداخت، کسی که اونو برید تا تو بتونی از خون تازه اش مزه کنی. خون آشامه، تایلر! اون کیه؟

کجا مخفی

شده؟"

نگاه کینه توز تایلر به تمسخر تبدیل شد:" تو فکر می کنی من می گم؟ اون دوستمه."

"تایلر اون دوستت نیست. اون ازت استفاده می کنه. و اون یک قاتله."

مت اضافه کرد "مسئله رو از این پیچیده تر نکن تایلر."

"تو همدست بودی. امشب سعی کردی مردیث را بکشی. به زودی تو دیگه نمی تونی برگردی حتی

اگر

بخوای. باهوش باش و این ماجرارو همین الان تموم کن. بگو چی می دونی."

تایلر دندان هایش را نشان داد و گفت "من بهتون هیچی نمی گم. چه جوری می خواید منو وادار

کنین؟"

سایرین نگاهی به یکدیگر رد و بدل کردند. جو تغییر کرد، و با کشمکش به سمت تایلر برگشتند.

مردیث صبورانه گفت:" تو واقعا متوجه نیستی نه؟ تایلر تو به قتل سو کمک کردی. اون به خاطر

تشریفات

ناپسندی مُرد تا تو بتونی به اون چیزی که داریم میبینیم تبدیل بشی. تو می خواستی منو بکشی،

مطمئنم

می خواستی بانی و ویکی رو هم بکشی. فکر می کنی ما برات افسوس می خوریم؟ فکر می کنی

اینجا

آوردیمت تا باهات خوب رفتار کنیم؟"

سکوتی برقرار شد. حالت تمسخر از چهره ی تایلر محو شد. او به چهره سایرین نگاه کرد.

آنها کینه توزانه نگاهش می کردند. حتی صورت ظریف بانی هم، نابخشودنی بود. استفن با رضایت

گفت"گرواس تیلبری به چیز جالبی اشاره کرده، در کنار گلوله های نقره یه راه درمان دیگری

برای گرگینه

ها هست. گوش کنین." در زیر نور ماه او شروع به خواندن کتابی که روی زانوهایش بود کرد "

توسط دکتر

های بزرگ و شایسته ای گزارش داده شده که اگر یکی از اعضای بدن گرگینه بریده شود، مطمئنا

بدن

اصلیش را بدست می آورد. گرواس ادامه داده و داستانی از ریمباد اهلِ اورگن ٣ گفته، گرگینه ای

که وقتی یه

نجار یکی از پنجه های اونو بریده درمان شده. البته احتمالا کار دردناکی بوده اما داستان ادامه

داده که

ریمباد از نجار 'به خاطر خلاص کردنش از چهره ی ملعون و نفرین شده اش 'تشکر کرده. "استفن

دستش

را بالا برد "حالا من فکر می کنم اگر تایلر به ما با اطلاعاتش کمک نکنه، حداقل کاری که می

تونیم کنیم

اینه که مطمئن شیم اون از اینجا نمی ره و دوباره کسیو نمی کشه. نظر شما چیه؟"

مت بلند گفت "منم فکر می کنم این وظیفه ماست که اونو درمان کنیم."

بانی موافقت کرد و گفت " تنها کاری که باید انجام بدیم اینه که اونو از یکی از اعضای بدنش

خلاص کنیم."

مردیث نفسی کشید و گفت "من که همین الان می تونم بگم کدوم عضوش"

در زیر کثیفی ها و خونی که صورت تایلر را پوشانده بودند، رنگ از چهره اش پریده و چشمانش

گرد شده

بود. "شما ها بلوف می زنین."

استفن گفت:" مت تبر رو بیار. مردیث، یکی از کفش هاشو درآر." مردیث وقتی خواست این کار

را کند تایلر

لگدی زد و صورت او راهدف گرفت. مت آمد و سر او را در بین بازوانش گرفت "اوضاع رو برای

خودت از این

بدترش نکن تایلر." پایی که مردیث درآورد بزرگ بود و کف پایش مثل کف دست تایلر خیس عرق

بود.

موهای زبری از انگشتانش روییده بود. مردیث چندشش شد.

مردیث گفت "بذارید این ماجرا رو تمومش کنیم."

تایلر زوزه کنان گفت "شوخی می کنین" شروع به تقلا کرد بانی هم آمد و پای دیگر او را گرفت و

رویش

زانو زد. "شماها نمی تونید این کارو بکنین! نمی تونید!"

استفن گفت "آروم نگهش دارین". با کمک یکدیگر تایلر را نگهداشتند. مت سر او را در بین

بازوهایش قفل

کرده بود، دخترها پاهایش را گرفته بودند. مطمئن شدند که خود تایلر هم می بیند که استفن چه

کاری می

خواهد انجام دهد، استفن شاخه ی درختی که ضخامتی حدود پنج سانتی متر داشت را روی لبه ی

قبر

میزان کرد. تبر را بلند کرد و محکم پایین آورد، با یک حرکت چوب را از هم جدا کرد.

گفت "به اندازه کافی تیز هست، مردیث شلوارشو بزن بالا. اونوقت اون طناب را تا جایی که می

تونی بالای

زانوش محکم ببند تا شریانش بسته بشه. در غیر این صورت خونریزی می کنه."

تایلر فریاد می زد:" تو نمی تونی این کارو کنی! نمی تونیییییییییی!"

استفن گفت"هر چه قدر می خواهی بلند داد بزن تایلر. هیچ کسی اینجا صداتو نمی شوه، درسته؟"

تایلر در حالی که آب دهانش به بیرون پخش می شد فریاد زد "تو بهتر از من نیستی. تو هم

قاتلی!"

استفن گفت "من دقیقا می دونم که چی هستم. باور کن تایلر. می دونم. همه حاضرین؟ خوبه.

محکم

نگهش دارین؛ حتما وقتی این کارو کردم از جاش می پره."

تایلر دیگر حرفی نزد وفقط فریاد می زد.

مت او را نگهداشته بود بنابراین می توانست ببیند که استفن زانو زد و نشانه گیری کرد، تیغه ی

تبر را بالای

زانوی تایلر برد تا میزان نیرو و فاصله را بسنجد.

استفن تبر را بالا برد و گفت "حالا"

تایلر داد زد"نه! نه! بهتون می گم! حرف می زنم!"

استفن به او نگاه کرد و گفت:" خیلی دیره" و تبر را پایین آورد. تبر روی سنگ ها با سر و صدا

برخورد کرد،

اما صدای برخوردش در بین فریاد های تایلر محو شد. مدتی طول کشید تا تایلر فهمید که تیغه به

پایش

برخورد نکرده است. وحشی شده بود، مکث کرد تا نفس بکشد، و با چشمانی درشت شده به استفن

نگاه کرد.

استفن گفت "حرف بزن" صدایش سخت و سرد بود.

زوزه ی کوچکی از گلوی تایلر بیرون آمد و روی لبش کف بود. بریده بریده گفت:" اسمشو نمی

دونم. اما

همون شکلی بود که گفتی. و آره حق با تو بود اون یک خون آشامه! من اونو وقتی که داشت از

یه آهو که

هنوز جون داشت و لگد می زد تغذیه می کرد، دیدم. اون به من دروغ گفت " ناله ای کرد و ادامه

داد "اون

بهم گفت من از هر کسی قوی تر می شم، به نیرومندی اون. گفت می تونم هر دختری رو که

بخواهم داشته

باشم، هر جوری خودم بخوام، اون چندش بهم دروغ گفت!"

استفن گفت "اون گفت که می تونی بکشی و باهاش کنار بیای،"

"اون گفت می تونم کرولاین رو اونشب بکشم. اون طوری که کرولاین منو دک کرد باید هم منتظر

همچین

چیزی می بود! می خواستم مجبورش کنم بهم التماس کنه... اما اون هرجوری که بود از خونه

رفت بیرون.

اون گفت کرولاین و ویکی مال من، اون فقط مردیث و بانی رو می خواست."

"اما تو که سعی کردی مردیث را بکشی"

"این اتفاق مال الانه. احمق حالا همه چی فرق می کنه. اون گفت که هیچ اشکالی نداره."

مردیث بیصدا از استفن پرسید "چرا؟"

استفن پاسخ داد "شاید چون الان شما به هدفتون رسیدین. شما منو آوردین اینجا." سپس استفن

ادامه

داد"خیله خوب تایلر، بهمون نشون بده که با ما همکاری می کنی. بهمون بگو چه طوری می تونیم

به این

یارو برسیم"

"بهش برسی؟ تو دیونه ای!" تایلر خنده ی وقیحی کرد، و مت بازو هایش را دور گلوی او محکم

تر کرد."هی

اگه می خواین خفه ام کنین؛ حقیقت عوش نمیشه! اون بمن گفت که یکی از قدیمی هاست ، یکی

از اصیل

ها، حالا هر معنی که میده.

اون گفت از قبل از بوجود آمدن اهرام مصر مشغول تبدیل کردن خون آشام هاست. اون گفت که با

شیطان

معامله کرده. شما می تونید به قلبش چوب بزنین اما اون هیچ اثری روش نداره." خنده اش بدون

کنترل

شد.

استفن ضربه ای به او زد و گفت "اون کجا مخفی شده؟ همه ی خون آشام ها به جایی برای خواب

احتیاج

دارن. اون کجاست؟"

"اگه بهت بگم منو می کشه. منو می خوره. خدایا اگر من بهت بگم با اون آهو قبل از اینکه بمیره

چی کار

کرد..." خنده ی تایلر به چیزی شبیه هق هق تبدیل شد.

"پس بهتره به ما کمک کنی قبل از اینکه پیدات کنه اونو نابود کنیم، نه؟ نقطه ضعفش چیه؟ چه

طوری

آسیب می بینه؟"

تایلر گریست "خدایا آهوی بیچاره..."

استفن به تندی گفت"سو چه طور؟ برای اونم گریه کردی؟" تبر را بالا برد "من فکر می کنم تو

وقت مارو

تلف می کنی."

تبر بالا رفت.

"نه نه بهت می گم؛ بهت می گم. ببین ، یه نوع چوبی هست که به اون صدمه می زنه...اونو نمی

کشه، اما

بهش آسیب می زنه. اون اینو گفت اما نگفت که چه نوع چوبیه! قسم می خورم که بهت حقیقتو می

گم."

استفن گفت "به اندازه کافی خوب نبود تایلر"

"به خاطر خدا ... بهت می گم امشب اون کجا می ره. اگر سریع حرکت کنین، ممکنه بتونین

جلوشو

بگیرین."

"منظورت چیه، امشب کجا می ره؟ زودتر حرف بزن تایلر!"

"اون می ره سراغ ویکی، خوب؟ اون گفت امشب هر کدوم یکیو داریم. این کمکت می کنه نه؟

اگر عجله

کنی، ممکنه به موقع اونجا برسی!"

استفن منجمد شد، و قلب مردیث به تپش افتاد. ویکی. آن ها اصلا فکر حمله به ویکی نبودند.

مت گفت "دیمن ازش مراقبت می کنه، درسته استفن؟ درسته؟"

استفن گفت "باید این کارو کنه، من اونو موقع گرگ و میش اونجا گذاشتم، اگه اتفاقی می افتاد

باید منو

خبر می کرد ...."

بانی زمزمه کرد "شما پسرا." چشمانش بزرگ شده بود و لب هایش می لرزید. "فکر می کنم ما

باید همین

حالا بریم اونجا."

اونها لحظه ای به او خیره شدند و سپس حرکت کردند. استفن تبر را روی زمین انداخت.

"هی شماها نمی تونین منو اینجا ول کنین! من نمی تونم رانندگی کنم! اون حتما بر می گرده سراغ

من!

برگردین و دست های منو باز کنین!"

تایلر جیغ می زد . هیچ یک از آنها پاسخی به او ندادند.

آنها تمام راه را تا پایین تپه دویدند و سوار ماشین مردیث شدند.

مردیث با حداکثر سرعت می راند و با سرعت وحشتناکی پیچید و از چراغ قرمز عبور کرد، اما

قسمتی از او

نمی خواست که به خانه ی ویکی برسند.

می خواست دور بزند و به یک مسیر دیگه ای برود.

با خودش فکر می کرد من آرومم؛ همیشه این منم که آرومم.

اما این فقط ظاهرش بود. مردیث به خوبی می دانست چه طور ظاهرش را آرام نشان بدهد، در

حالیکه

درونش از هم گسیخته بود. آخرین پیچ را هم به داخل خیابان بریچ ٤ پیچید و ترمز کرد.

بانی از صندلی عقب نالید "اوه خدا نه ! نه!"

استفن گفت "بجنبید ممکنه هنوز شانسی باشه." قبل از اینکه ماشین متوقف شود در را باز کرد.

اما در عقب

ماشین بانی داشت گریه می کرد

فصل یازدهم

اتومبیل در پشت یکی از ماشین های پلیس که به صورت کج در خیابان پارک شده بود، ترمز کرد.

از هر

طرف نورهایی دیده می شد. نور فلاش هایی به رنگ آبی، قرمز یا کهربایی. نورهایی که از سمت

خانه ی بنت

شعله می کشیدند.

مت با خشونت گفت:" همین جا بمونین." و از ماشین بیرون جهید و به دنبال استفن به راه افتاد.

بانی با سرعت سرش را بالا آورد. "نه!" دلش می خواست که مت را بگیرد و به عقب بکشاند. از

زمانی که

تایلر به اسم ویکی اشاره کرده بود، حالت انزجار و دل آشوب سرگیجه آوری را احساس می کرد

که اکنون

دیگر برایش طاقت فرسا شده بود. خیلی دیر شده؛ این را در همان لحظه ی اول فهمید. مت فقط با

این کار

خودش را به کشتن می داد.

مردیث گفت:" بانی تو بمون. درها رو قفل کن. من دنبالشون میرم."

بانی که با کمربند ایمنی ماشین دست و پنجه نرم می کرد، گریه کنان گفت:" نه! خسته شدم از بس

همه

بهم میگن تو بمون!" بالاخره موفق شد که آن را باز کند. با وجود اینکه هنوز گریه می کرد می

توانست در

آن حدی ببیند که از ماشین بیرون رود و به سمت خانه ی ویکی به راه بیفتد. می شنید که مردیث

دنبالش

می آید.

به نظر می رسید که تمام فعالیت ها در جلوی خانه متمرکز شده باشند: افرادی که فریاد می زدند،

زنی که

جیغ می کشید، صدای ترق توروق رادار پلیس ها. بانی و مردیث مستقیم به طرف پشت خانه رفتند.

طرف

پنجره ی اتاق ویکی. زمانی که نزدیک می شدند، بانی وحشیانه فکر می کرد که چه چیزی در این

تصویر سر

جای خودش نیست؟ چیزی که به طور غیر قابل انکاری اشتباه بود و با این حال نمی شد بر روی

آن انگشت

گذاشت. پنجره ی اتاق ویکی باز بود. بانی با خود فکر کرد که نمی بایست باز باشد! شیشه ی

وسطی یک

پنجره ی شاه نشین هیچ وقت باز نمی شود. اما اگر باز نبود، پس چگونه پرده همچون دنباله ی

پیراهنی، در

اهتزاز بود؟

باز نبود بلکه شکسته شده بود. خرده شیشه هایی در جای به جای راه سنگفرش شده، پاشیده و در

زیر پا

خرد می شد. در قاب پنجره، حفره هایی همچون جای دندان نیش وجود داشت. به زور وارد خانه ی

ویکی

شده بودند.

بانی تقلا کنان و با خشم شدیدی فریاد زد:" ویکی دعوتش کرده تو! چرا همچین کاری کرده؟

چرا؟"

مردیث که لبان خشکیده اش را خیس می کرد، گفت:" اینجا وایسا."

" این قدر اینو به من نگو! می تونم از پسش بر بیام مردیث. خیلی عصبانیم. همین! ازش متنفرم."

بازوی

مردیث را چنگ انداخت و به سمت جلو به راه افتاد.

دهنه ی سوراخ نزدیک و نزدیک تر شد. پرده ها پیچ و تاب می خوردند. فضای ایجاد شده در بین

آن ها به

قدر کافی بزرگ بود که بتوان درون اتاق را دید.

در آخرین لحظه مردیث بانی را کنار کشید تا خودش اول داخل را ببیند. فرقی نداشت. حواس

ماورایی بانی

هوشیار بودند و دیگر به او ماجرا را گفته بودند. همچون گودالی که در زمین ایجاد می شود بعد از

اینکه

شهاب سنگی به زمین برخورد می کند و منفجر می شود یا همچون بقایای سوخته ی یک جنگل

پس از

یک آتش سوزی. قدرت و خشونت هنوز در هوا طنین انداز بود اما اتفاق اصلی به پایان رسیده

بود. حرمت

این مکان شکسته شده بود.

مردیث رویش را از پنجره چرخاند، خم شد و حالش بهم خورد. بانی مشت هایش را گره کرد به

طوری که

ناخن هایش در کف دستش فرو رفتند، جلو آمد و به داخل نگاه کرد.

بویی که استشمام می شد اولین نکته ای بود که اعصابش را تحریک کرد. بوی چیزی مرطوب،

گوشت مانند

و حاوی مس. می توانست تقریبا آن را مزه کند. مزه اش شبیه به گاز گرفتن تصادفی زبان بود.

ضبط آهنگی

را پخش می کرد که بانی نمی توانست به دلیل صدای جیغ هایی که از جلوی خانه می آمد و صدای

بام بام

درون گوش های خودش، آن را بشنود. چشمانش که تازه از تاریکی به محیط جدید عادت می کردند

تنها

می توانستند رنگ قرمز را ببینند. فقط قرمز. زیرا آن رنگ جدید اتاق ویکی بود. رنگ آبی از بین

رفته بود.

کاغذ دیواری های قرمز، تخت خواب قرمز. بر کف زمین لکه های بزرگ و پر زرق و برق قرمزی

پراکنده شده

بود. انگار که کودکی یک سطل رنگ قرمز بدست آورده و دیوانه بازی در آورده باشد!

ضبط صوت صدای کلیکی داد و آهنگ به اول برگشت. بانی هنگامی که آهنگ دوباره شروع به

خواندن کرد،

بهت زده تشخیصش داد.

" شب خوش عزیز دلم" بود!

بانی با نفس های بریده گفت:" هیولا!" درد به شکمش ضربه می زد. محکم تر با دستش به قاب

پنجره

چسبید. " تو هیولایی! ازت متنفرم. متنفرم!!"

مردیث شنید و در حالیکه می چرخید از جایش بلند شد. لرزان، موهایش را عقب زد و موفق شد

چند نفس

عمیق بکشد. سعی می کرد که قیافه اش طوری به نظر بیاید که انگار می تواند با این قضیه کنار

آید.

گفت:"دستت رو بریدی. بیا، بذار ببینم."

بانی حتی متوجه نشده بود که به شیشه ی شکسته چنگ زده است. گذاشت مردیث دستش را بگیرد

ولی به

جای آن که اجازه دهد که معاینه اش کند، آن را چرخاند و دست سرد خود مردیث را محکم گرفت.

مردیث

وحشتناک به نظر می رسید: چشمان تیره ی بی حالت، لبان کبود و لرزان. اما هنوز هم سعی می

کرد که

مراقب بانی باشد. سعی می کرد کنترل خودش را از دست ندهد.

بانی که مصممانه به دوستش نگاه می کرد، گفت:" یالا. گریه کن مردیث. اگه دلت می خواد جیغ

بزن. اما یه

جوری بریزش بیرون. لازم نیست الان خونسرد باشی و همه چیزو توی خودت بریزی. امروز کاملا

حق داری

که بزنی به سیم آخر."

برای لحظه ای مردیث که می لرزید، فقط ایستاد. سپس سرش را تکان داد و لبخندی زورکی و بی

حالت

زد:"نمی تونم. من این جوری بار نیومدم. بیا، بذار به دستت نگاه بندازم."

بانی شاید به بحث کردن در این باره ادامه می داد اما در همان لحظه مت به آن سمت آمد. وقتی که

دخترها

را دید که آن جا ایستاده اند، با عصبانیت به طرفشان آمد.

شروع کرد به گفتن:" شما چی کار می کنین..." که پنجره را دید.

مردیث بی حالت گفت:" اون مرده."

"می دونم." مت شبیه عکس بدی از خودش به نظر می آمد. عکسی که نور آن بیش از اندازه

باشد. " اون

جلو بهم گفتن. دارن میارنش بیرون..." مکث کرد.

" گند زدیم. حتی بعد اینکه بهش قول دادیم..." مردیث نیز ساکت شد. چیزی برای گفتن باقی نمانده

بود.

بانی گفت:" اما پلیس الان دیگه مجبوره حرفمون رو باور کنه." به مت و سپس به مردیث نگاه

کرد. بالاخره

نکته ای را پیدا کرده بود تا به خاطرش سپاس گزار باشد. " مجبورن!"

مت گفت:" نه. بانی باور نمی کنن. چونکه دارن میگن خودکشی بوده."

بانی که صدایش بالا می گرفت، فریاد زد:" خودکشی؟!! اتاقشو دیدن؟ به این میگن خودکشی؟"

" میگن که اون از لحاظ روانی تعادل نداشته. اونا میگن که ... میگن که یه مشت قیچی

برداشته..."

مردیث که رویش را بر می گرداند، گفت:" اوه. خدای من!"

" اونا فکر می کنن که ویکی به خاطر اینکه سو رو به کشتن داده، احساس گناه می کرده."

بانی خشمگین گفت:" یکی به زور وارد خونه شده. مجبورن اینو تصدیق کنن!"

مریدث با صدای بسیار آرام انگار که به شدت خسته باشد، گفت:" نه. اینجا، پنجره رو ببین. همه

ی شیشه

ها بیرون ریختن. یه نفر از داخل اونو شکسته."

بانی با خود اندیشید که این همان نکته ای بود که در این تصویر اشتباه به نظر می رسید.

مت گفت:" احتمالا همین کارو کرده. برای بیرون اومدن." آن ها ساکت و مغلوب به یکدیگر نگاه

کردند.

مردیث آهسته از مت پرسید:" استفن کجاست؟ اون جلوئه؟ جایی که همه ببیننش؟"

" نه. وقتی فهمیدیم ویکی مرده، اومد این طرف. من اومده بودم که دنبالش بگردم. باید همین دور

و برا

باشه..."

بانی گفت:" هیس!!" صدای فریادی که از جلوی خانه می آمد، متوقف شده بود. همچنین صدای

جیغ

کشیدن آن زن. در سکوت نسبی که به وجود آمده بود می توانستند صدای ضعیفی را از آن سوی

درختان

سیاه گردو، در انتهای حیاط بشنوند.

"... وقتی که تو قرار بوده مراقبش باشی!"

لحن آن باعث شد که موهای بانی سیخ شوند. مت گفت:" خودشه. و با دیمنه. بجنبین!"

وقتی که میان درختان رفتند بانی می توانست به وضوح صدای استفن را بشنود. دو برادر در نور

ماه در برابر

هم ایستاده بودند.

استفن می گفت:" من بهت اعتماد کردم دیمن!" بانی هیچ گاه او را این قدر عصبانی ندیده بود حتی

در

قبرستان پیش تایلر. اما این چیزی فراتر از خشم بود.

استفن بدون اینکه به بانی و بقیه که پدیدار می شدند، نگاهی بیندازد و به دیمن فرصتی برای پاسخ

بدهد،

ادامه داد:" و تو گذاشتی اتفاق بیفته. چرا یه کاری نکردی؟ اگه این قدر ترسو بودی که باهاش

بجنگی لا اقل

می تونستی منو خبر کنی! اما فقط وایسادی یه کنار."

چهره ی دیمن سخت بود و نمی شد احساسش را فهمید. چشمان سیاهش می درخشیدند و هیچ

تنبلی یا

بی خیالی در نحوه ی ایستادنش دیده نمی شد. به سختی و شکنندگی تکه ای شیشه به نظر می

رسید.

دهانش را باز کرد اما استفن حرفش را قطع کرد.

" تقصیر خودمه. باید بهتر می دونستم. و می دونستم! همه ی اینا می دونستن و به من اخطار

دادن اما

گوش نمی کردم!"

دیمن نگاهی به بانی انداخت که در گوشه ای بود و گفت:" اوه. پس اخطار داده بودن؟" سرمایی

در بدن بانی

به جریان آمد.

مت گفت:" استفن صبر کن. فکر کنم..."

استفن که به نظر نمی رسید صدای مت را شنیده باشد، دیوانه وار ادامه داد:" باید گوش می کردم!

خودم

باید پیشش می موندم. بهش قول داده بودم که در امان خواهد بود... دروغ گفتم! اون با این فکر که

من بهش

خیانت کردم، مرد. اگه من مونده بودم..." بانی می توانست اکنون احساس گناه را در چهره ی او

ببیند که

همچون اسید وجودش را می خورد.

دیمن با صدای هیس مانندی گفت:" اون وقت تو هم می مردی! این خون آشامی که باهاش در

افتادی،

معمولی نیس. مثله یک ترکه چوب خشک به دو قسمت تبدیلت می کرد..."

استفن که قفسه ی سینه اش بالا و پایین می رفت، فریاد زد:" اون جوری بهتر بود! ترجیح می

دادم با اون

بمیرم تا اینکه یه گوشه وایسم و نگاه کنم! دیمن، چه اتفاقی افتاد؟" حالا او کنترل خودش را بدست

آورده

بود و آرام بود. خیلی آرام؛ چشمان سبزش در چهره ی رنگ پریده اش، با بی قراری شعله کشیده

بودند. با

لحنی طعنه آمیز و زهرآگین گفت:" مشغول دنبال کردن یه دختر دیگه توی بوته ها بودی؟ یا اینقدر

به این

موضوع بی علاقه بودی که هیچ دخالتی نکردی؟"

دیمن چیزی نگفت. او به همان پریده رنگی برادرش بود و تک تک ماهیچه هایش خشک و منقبض

بودند.

در حالیکه به استفن نگاه می کرد، امواج خشم و غضب تیره و تهدید آمیزی از وجودش ساطع می

شدند.

استفن قدمی دیگر به جلو برداشت طوریکه دقیقا در برابر صورت دیمن قرار گرفت و ادامه داد:"

شاید هم

ازش لذت بردی. آره. احتمالا همینه. دوس داشتی که با یه قاتل دیگه همراه شدی. کِیف هم داد،

دیمن؟ اون

بهت اجازه داد نگاه کنی؟"

مشت دیمن با حرکتی سریع عقب رفت و سپس به استفن خورد.

خیلی سریع اتفاق افتاد و چشمان بانی نتوانستند دنبالش کنند. استفن بر روی زمینِ نرم پرت شد و

پاهای

بلندش به طرز نا مساعدی در اطرافش قرار گرفتند. مردیث با فریاد چیزی گفت و مت در برابر

دیمن پرید.

بانی که گیج و مبهوت مانده بود با خود اندیشید، شجاع و احمقانه!

تنش موجود در فضا بالا می گرفت. استفن دستش را به طرف لبانش بالا برد و خونی را که در نور

ماه، سیاه

به نظر می رسید، پیدا کرد. بانی تلو تلو خوران به کنارش رفت و بازویش را گرفت. دیمن دوباره

به طرف او

می آمد. مت نیز به کنار او پرت شد اما نه به همان شدت. در کنار استفن، بر روی زانوانش افتاد.

در حالیکه

بر پاشنه ی پایش نشسته و یک دستش را بالا گرفته بود و فریاد زد:" بسه بچه ها! بس کنین،

باشه؟"

استفن سعی می کرد که از جایش بلند شود، بانی محکم تر به بازویش چنگ زد. التماس کرد:" نه!

استفن،

نکن! نکن!" مردیث نیز بازوی دیگرش را گرفت.

مت به تندی گفت:" دیمن کوتاه بیا! ول کن!"

بانی با خودش فکر کرد، همه مون دیوونه هستیم که قاطی همچین چیزی شدیم. سعی می کنیم

دعوای

بین دو تا خون آشام خشمگین رو تموم کنیم. فقط واسه ی اینکه صدامون رو ببُرن، می کشنمون!

دیمن، به

مت همچین ضربه ای بزنه، انگار که حشره است!

اما دیمن که مت سد راهش شده بود، متوقف شد. برای لحظه ای طولانی صحنه به همان حالت

منجمد شد،

هیچ کس تکان نمی خورد، همه از شدت فشار، سخت و بی حرکت بودند. سپس، به آهستگی طرز

ایستادن

دیمن، آزادتر و راحت تر شد. دستانش پایین تر آمد و مشتش باز شد. نفس آرامی کشید. بانی

متوجه شد که

در تمام این مدت، نفس خودش را حبس کرده بوده است. آن را بیرون فرستاد.

چهره ی دیمن به سردی و بی احساسی مجسمه ای بود که در یخ تراشیده شده باشد، صدایش نیز

سرد

بود:" خیلی خب. هر جور می خوای فکر کن. اما کار من اینجا تمومه. دارم میرم. و این دفعه

داداش، اگه

دنبالم کنی، می کشمت! قول بی قول."

استفن از همان جایی که نشسته بود، گفت:" دنبالت نمیام." لحن صدایش طوری بود که انگار

قطعه ای

شیشه ای را بلعیده باشد.

دیمن ژاکتش را تکان داد و آن را صاف و مرتب کرد. با نگاهی به طرف بانی که به نظر نمی رسید

واقعا او را

ببیند، چرخید تا برود. سپس برگشت و با صراحت و وضوح شروع به صحبت کرد. هر کلمه همچون

تیری بود

که به سمت استفن نشانه گرفته باشد. گفت:" من بهت هشدار داده بودم. درباره ی اینکه من چیَم و

اینکه

کدوم طرف برنده میشه. باید به من گوش می دادی، داداش کوچولو. شاید از امشب چیزی یاد

بگیری."

استفن گفت:" فهمیدم بهایِ اعتماد به تو، چیه. دیمن گم شو و از این جا برو. دیگه نمی خوام هیچ

وقت

ببینمت."

بدون هیچ حرف دیگری، دیمن برگشت و به سمت تاریکی به راه افتاد. بانی بازوی استفن را رها

کرد و سر

خودش را در میان دستانش گرفت. استفن بلند شد و همچون گربه ای که بر خلاف میل خودش نگه

داشته

شده باشد، تکانی به خود داد. کمی از بقیه فاصله گرفت. چهره اش را از آن ها برگردانده بود.

سپس، همان

جا ایستاد. به نظر می رسید خشم و غضب به همان سرعتی که بر او غلبه کرده بودند، اکنون از

وجودش

خارج می شدند.

بانی به بالا نگریست و اندیشید، حالا چی بگیم؟ چی می تونیم بگیم؟

استفن یک مورد را درست می گفت، آن ها به او درباره ی دیمن هشدار داده بودند ولی او گوش

نکرده بود.

به نظر می رسید که حقیقتا بر این باور بود که می شود به برادرش اعتماد کرد. و سپس همگی بی

توجه

شدند، به دیمن تکیه کردند به این دلیل که آسان بود و به این دلیل که به کمک نیاز داشتند. هیچ

کس

درباره ی اینکه دیمن امشب مراقب ویکی باشد، بحثی نکرد.__

همه ی آن ها مقصر بودند اما این استفن بود که با احساس گناه باعث از هم پاشیدن خودش می

شد. بانی

می دانست که پشت خشم غیر قابل کنترل او نسبت به دیمن چه چیزی نهفته بود: شرمساری و

پشیمانیِ

خودش. و اکنون بانی در این فکر بود که آیا دیمن هم آن را می دانست، اهمیتی برایش داشت یا

نه؟ و اینکه

آن شب واقعا چه اتفاقی افتاده بود؟ حالا که دیمن رفته بود احتمالا هیچ وقت نمی فهمیدند.

بانی با خود اندیشید، مهم نیس. بهتر شد که اون رفت.

بیرون، صداها دوباره اظهار وجود می کردند: ماشین هایی که شروع به حرکت در خیابان کردند،

صدای بی

مقدمه ی آژیر و به هم کوبیده شدن در ها. آن ها فعلا در این بیشه ی کوچک مملو از درخت در

امان بودند

اما نمی توانستند همین جا بمانند.

مردیث یک دستش را بر پیشانیش فشار می داد و چشمانش را بسته بود. بانی از او به استفن و

سپس به

ورای درختان، به چراغ های خانه ی سوت و کور ویکی نگاه کرد. موجی از خستگی مطلق بر

وجودش

مستولی شد. تمام آدرنالینی که در طول آن شب حمایتش کرده بود، به نظر می رسید که اکنون از

بدنش

خارج شده است. حتی دیگر به دلیل مرگ ویکی خشمگین هم نبود؛ فقط افسرده، ناخوش و خیلی

خیلی

خسته بود. آرزو می کرد که می توانست به درون تخت خوابش در خانه بخزد و پتوها را بر روی

سرش بکشد.

با صدای بلند گفت:" تایلر." و وقتی که همه برگشتند تا به او نگاه کنند، گفت:" اونو توی کلیسای

مخروبه

ول کردیم. و حالا آخرین امیدمونه. باید مجبورش کنیم که کمکون کنه."

آن باعث شد که همه دوباره بیدار شوند. استفن در سکوت چرخید، وقتی که آن ها را به طرف

خیابان دنبال

می کرد، چیزی نگفت و به چشم کسی نیز نگاه نکرد. ماشین های پلیس و آمبولانس رفته بودند و

آن ها

بدون هیچ رویدادی به سمت قبرستان حرکت کردند. اما وقتی به کلیسای مخروب رسیدند، تایلر آن

جا نبود.

مت به سختی و با حالت انزجار از خود، گفت:" پاهاشو نبسته بودیم. حتما پیاده از این جا رفته،

چون

ماشینش هنوز اون پایینه."

بانی فکر کرد که حتی ممکن است کسی او را برده باشد. هیچ نشانه ای بر روی زمین سنگی دیده

نمی شد

که معلوم کند کدام نظریه درست است.

مردیث به سمت دیواری رفت که به بلندی زانو می رسید و بر روی آن نشست. دستش را بر روی

برآمدگی

بینیَش فشار می آورد. بانی به برجِ ناقوس تکیه داد. آن ها کاملا شکست خورده بودند. در یک

کلام، این گونه

می شد آن شب را توصیف کرد. آن ها مغلوب و او پیروز شده بود. هر چه آن روز کرده بودند در

نهایت به

شکست انجامیده بود. و بانی می توانست ببیند که استفن تمام مسئولیت آن را بر روی دوش خود

انداخته

بود.

زمانی که با ماشین به سمت پانسیون بر می گشتند، به سرِ تیره و خم شده ی واقع بر صندلی

جلویی نگاه

کرد. فکر دیگری به ذهنش خطور کرد که لرزه ای هشدارگونه را به اعصابش منتقل کرد. حالا که

دیمن رفته

بود، تنها استفن را داشتند که از آن ها محافظت کند. و اگر استفن، خودش ضعیف شده و از پا در

آمده

باشد...

هنگامی که مردیث به سمت انباری پیچید، بانی لبش را گزید، ایده ای در ذهنش شکل می گرفت.

ایده ای

که باعث پریشانی و حتی وحشتش می شد اما نگاه دیگری به استفن، او را مصمم کرد.

اتومبیل فراری هنوز در پشت انباری پارک بود، ظاهرا دیمن از خیر آن گذشته بود. بانی در این

فکر بود که

او برای عبور از ییلاقات و حومه ی شهر چه برنامه ای ریخته که بال ها را به یاد آورد. بال های

مخمل گون،

نرم، قوی و مشکیِ کلاغ. بال هایی که در پَرهای خود رنگین کمان را منعکس می کردند. دیمن به

ماشین

نیازی نداشت.

آن ها تنها به قدری در پانسیون ماندند تا بانی بتواند به خانواده اش زنگ بزند و بگوید که شب را

پیش

مردیث می گذراند. این ایده ی خودش بود. اما زمانی که استفن از پله ها بالا و به سمت اتاق

زیرشیروانیش

رفت، مت را در ایوان متوقف کرد.

" مت می تونم یه خواهشی ازت بکنم؟"

مت که چشمان آبیش گرد شده بودند، با تردید این پا و آن پا کرد. " این یه جمله ی دو پهلو هس!

هر وقت

الینا این کلمات خاص رو به کار می برد..."

- " نه، نه! هیچ چیز وحشتناکی توش نیس. فقط می خوام که حواست به مردیث باشه. وقتی رسید

خونه ببینی حالش خوبه و از این چیزا." به دختر دیگر که در حال رفتن به سمت ماشین بود،

اشاره

کرد.

- " اما تو که خودت داری باهامون میای."

بانی از میان در باز به پله ها نگاه کرد. " نه، گمونم چند دقیقه ای بمونم. استفن می تونه منو

برسونه خونه.

فقط می خوام راجع به چیزی باهاش حرف بزنم."

مت سردرگم به نظر می رسید. " درباره ی چی باهاش حرف بزنی؟"

- " یه چیزی. الان نمی تونم توضیح بدم. این کارو می کنی، مت؟"

- " اما... اوه، باشه. خسته تر از اونم که بخوام اهمیت بدم. هر کاری می خوای بکن. فردا می

بینمت."

در حالیکه پریشان و کمی خشمگین به نظر می رسید، از آن جا دور شد. بانی خودش هم از رفتار

او پریشان

و دستپاچه شد. چه خسته بود و چه نبود، چرا باید اهمیت می داد که او با استفن صحبت کند؟ اما

وقتی

نبود که برای حل این مسئله، تلفش کند. با پلکان رو به رو شد، شانه هایش را صاف کرد و بالا

رفت.

چراغِ سقف، لامپ نداشت و استفن شمعی را روشن کرده بود. بی توجه بر روی تخت دراز کشیده

بود. یک

پایش بالا و دیگری از تخت آویزان بود. چشمانش بسته بودند. شاید خوابیده بود. بانی که بر روی

نوک پایش

راه می رفت، با کشیدن نفسی عمیق به خودش نیرو داد.

- "استفن؟"

چشمانش باز شدند. " فکر کردم رفتین."

" اونها رفتن. من نه." بانی با خود اندیشید، خدایا، رنگش پریده. ناگهان بدون اراده داخل شد.

- " استفن، داشتم فکر میکردم. با رفتن دیمن، تو تنها چیز بین ما و قاتلی. معنیش اینه که تو باید

قوی باشی. بیشترین قدرتی که می تونی رو داشته باشی. و خب... به ذهنم رسید که شاید... می

دونی... شاید نیاز داشته باشی..."

به لکنت افتاد. بی اختیار شروع به ور رفتن با دستمال هایی کرد که نوار زخمی موقتی بر کف

دستش

ساخته بودند. جایی که با شیشه بریده بود، هنوز کمی خونریزی داشت.

نگاه خیره ی استفن حرکت او را دنبال کرد. سپس به سرعت چشمانش به طرف چهره ی او بالا

آمد و در آن

تایید را خواند. سکوتی طولانی ایجاد شد.

سپس استفن سرش را تکان داد.

- " اما چرا استفن؟ نمی خوام دخالت کنم ولی صادقانه بگم که خیلی خوب به نظر نمیای. کمک

زیادی نمی تونی به کسی بکنی اگه بیفتی روی دستمون. و... من برام مهم نیس اگه فقط یه کم

برداری. منظورم اینه که من چیزی از دست نمیدم، درسته؟ نمی تونه خیلی هم درد داشته باشه. و

"...

بار دیگر صدایش به خاموشی گرایید. استفن فقط به او نگاه می کرد که باعث دستپاچگیش می شد.

در

حالیکه کمی احساس سرخوردگی می کرد، پرسید:" خب، چرا نه؟"

استفن به نرمی گفت:" چونکه من یه قولی دادم. شاید نه در قالب کلمات اما قول، قوله. من از

خون انسان به

عنوان غذا استفاده نمی کنم چون به معنی استفاده از اون شخص مثله گاو و گوسفنده. و با کسی

خون رد و

بدل نمی کنم چون به معنی عشق خواهد بود و ... " این بار او بود که نتوانست جمله اش را تمام

کند. اما

بانی متوجه منظورش شد.

گفت:" هیچ وقت کس دیگه ای نخواهد بود، این طور نیس؟"

" نه، نه برای من." استفن به قدری خسته بود که کنترل و مهاری که بر روی خود داشت، در حال

لغزیدن

بود و بانی می توانست پشت ماسک او را ببیند و دوباره درد و نیازی را دید که چنان عظیم بود که

مجبور

شد رویش را از او برگیرد.

سرمایی غریب ناشی از حسی وحشتناک و اخطاردهنده در قلبش به جریان آمد. پیش از این نگران

بود که

آیا مت می تواند بر حسش نسبت به الینا فایق آید و به نظر می رسید که او موفق شده بود. اما

استفن...

در حالیکه سرما شدیدتر می شد، بانی متوجه شد که استفن فرق داشت. مهم نبود که چقدر زمان

بگذرد و

یا چه کاری انجام دهد، هیچ وقت کاملا بهبود نمی یافت. بدون الینا، او همیشه نیمی از خودش بود.

تنها

نیمی از وجودش زنده بود.

بانی می بایست فکری می کرد، کاری انجام می داد تا این حس وحشتناک را عقب بزند. استفن به

الینا

احتیاج داشت؛ بدون او نمی توانست کامل باشد. امشب او با نوسان میان کنترلی شدید و خطرناک

و خشمی

وحشیانه، شروع به فرو پاشیدن کرده بود. اگر تنها برای لحظه ای می توانست الینا را ببیند و با او

صحبت

کند...

بانی به اینجا آمده بود تا به استفن هدیه ای را بدهد که او نمی خواست. اما متوجه شد چیز دیگری

وجود

داشت که او خواستارش باشد و تنها بانی قادر بود آن را تقدیمش کند.

بدون آنکه به استفن نگاه کند، با صدایی خشک گفت:" دلت می خواد الینا رو ببینی؟"

سکوت مرگباری در سمت تخت خواب حکم فرما شده بود. بانی نشست و سایه ها را نگاه کرد که

در اتاق می

چرخیدند و در اهتزاز بودند. در نهایت از گوشه ی چشمش نگاهی به استفن انداخت. او که

چشمانش بسته

بود، به دشواری نفس می کشید. بدنش همچون زه کمان، کشیده و سفت شده بود. بانی متوجه شد

که او

تلاش می کند تا قدرتش را برانگیزد و در برابر این وسوسه پایداری کند.

و بانی دید که او شکست خورد.

الینا همیشه برای او زیادی ارزشمند بود. زمانی که نگاهش دوباره با نگاه بانی تلاقی کرد،

ترسناک و عبوس

شده و لبانش به صورت خطی باریک در آمده بود. پوستش دیگر رنگ پریده نبود بلکه در اثر

احساسات

گلگون شده بود. بدنش هنوز سفت، لرزان و برانگیخته از انتظار بود.

- " ممکنه صدمه ببینی، بانی."

- " می دونم."

- " خودت رو در برابر نیروهایی فراتر از قدرت کنترلت قرار میدی. نمی تونم تضمین کنم که در

برابر

اونا بتونم ازت حفاظت کنم."

- " می دونم. چطوری می خوای انجامش بدی؟"

استفن دست او را محکم گرفت و زمزمه کرد:" ممنونم بانی."

بانی احساس کرد که خون به چهره اش می دود. گفت:" قابلی نداره." خدایا! او جذاب بود. آن

چشم ها... هر

لحظه امکان داشت که بانی به طرفش بپرد و یا اینکه ذوب و تبدیل به کپه ای خاک بر روی تخت

خوابش

شود. با تقلایی شیرین ناشی از پاکدامنی، دستش را از دست استفن خارج کرد و به طرف شمع

چرخید.

- " چطوره من وارد خلسه بشم و سعی کنم پیداش کنم و بعد وقتی تونستم ارتباط برقرار کنم، سعی

کنم تو رو پیدا کنم و بکِشونمت داخل؟ فکر می کنی شدنی باشه؟"

استفن در حالیکه نیروی آتشین بانی را عقب می زد و آن را بر روی شمع متمرکز می کرد،

گفت:"

ممکنه. اگه من هم دنبال تو بگردم. می تونم ذهنت رو لمس کنم... وقتی آماده باشی، من حسش

می

کنم."

- " باشه."

شمع سفید بود، کناره های مومیِ آن، صاف و درخشان بودند. شعله، خودش را بالا کشید و سپس

عقب

نشست. بانی به آن خیره شد تا زمانی که درونش غرق شد، زمانی که باقیِ اتاق در پیرامونش به

خاموشی گرایید. فقط شعله وجود داشت. خودش و شعله. او به درون شعله می رفت.

روشنی و درخشندگی غیر قابل تحملی، او را احاطه کرد. سپس از میان آن گذشت و به سمت

تاریکی

رفت.

***

مرده شوی خانه سرد بود. بانی با پریشانی اطراف را برانداز کرد. در حالی که در تعجب بود که

چگونه به

آن جا آمده است، سعی کرد افکارش را سامان دهد. کاملا تنها بود و به دلیل نامعلومی، این اذیتش

می

کرد. قرار نبود شخص دیگه ای هم اینجا باشه؟ او به دنبال کسی می گشت.

اتاق مجاور روشن بود. بانی به سمت آن حرکت کرد. قلبش شروع به کوبیدن کرد. یک اتاق

ملاقات،

مملو از شمعدانی های بلند بود. شمع های سفید سو سو می زدند. در وسط آن ها تابوتی سفید

قرار

داشت که درپوش آن باز بود.

انگار که چیزی او را می کشاند، قدم به قدم به تابوت نزدیک شد. نمی خواست درون آن را نگاه

کند اما

مجبور بود. چیزی در آن، منتظرش بود. اتاق با نور سفید و ملایمِ شمع ها اشباع گشته بود. انگار

که در

جزیره ای از نور و درخشندگی شناور شده باشد اما نمی خواست که نگاه کند...

همانند حرکت بر دور آهسته، به تابوت رسید. به استر اطلسی و سفید درون آن زل زد. خالی بود.

بانی آهی کشید، درپوشش را بست و به آن تکیه داد. سپس متوجه حرکتی در دیدِ ثانویه اش شد و

چرخید.

الینا بود.

بانی گفت:" خدای من. ترسوندیم!"

الینا پاسخ داد:" فکر کنم بهت گفته بودم اینجا نیای."

این بار موهایش نامرتب از شانه هایش جاری بود و تا پشت کمرش می رسید. همچون شعله ای

طلایی

و رنگ پریده. پیراهنی سفید و تنگ بر تن داشت که در نور شمع، با ملایمت می تابید. خودش

همانند

شمع به نظر می رسید. تابناک و فروزان. پاهایش برهنه بودند.

" اومدم اینجا تا..." بانی با مفهومی که در حاشیه ی ذهنش آزارش می داد، دست و پنجه نرم می

کرد.

این رویای خودش بود. خلسه ی خودش. باید این را به خاطر می سپرد. گفت:" اومدم اینجا تا بهت

فرصت بدم استفن رو ببینی."

چشمان الینا گشاد و لبانش باز شدند. بانی آن نگاه مشتاق و آرزوی غیر قابل مقاومت را شناخت.

کم تر

از پانزده دقیقه ی پیش، آن را در چهره ی استفن دیده بود.

الینا زمزمه کرد:" نه." آب دهانش را قورت داد. اشک همانند ابری چشمانش را در برگرفت. "

اوه بانی...

اما من نمی تونم."

" چرا نه؟"

هم اکنون اشک در چشمانش می درخشید و لبانش می لرزیدند. " اگه چیزها شروع کنن به تغییر،

چی؟

اگه اون بیاد و ..." یک دستش را به طرف دهانش برد و بانی رویای آخری را به یاد آورد که در

آن دندان

ها همانند باران فرو می ریختند. بانی با وحشتی ناشی از فهم، چشمان الینا را ملاقات کرد.

الینا زمزمه کرد:" متوجه نیستی؟ اگه همچین چیزی اتفاق بیفته، نمی تونم دووم بیارم. اگه منو

اون

جوری ببینه... من هم که نمی تونم چیزی رو اینجا کنترل کنم؛ به اندازه ی کافی قوی نیستم. بانی

لطفا

نذار اینجا بیاد. بهش بگو که چقدر متاسفم، بهش بگو..." الینا که اشک هایش جاری بودند،

چشمانش را

بست.

"باشه." بانی حس می کرد که خودش هم در آستانه ی گریستن است اما حق با الینا بود. به دنبال

استفن گشت تا برایش توضیح دهد، تا کمکش کند با دل شکستگی و نومیدی فایق آید. اما به محض

آن

که ذهنش را لمس کرد، فهمید که اشتباه کرده است.

" استفن، نه! الینا میگه..." فایده ای نداشت. ذهن او قوی تر از ذهن بانی بود و در همان لحظه

ای که با

او ارتباط بر قرار کرد، به آنجا منتقل شده بود. موضوع گفت و گوی بانی با الینا را حس کرده بود

اما

پاسخ منفی را قبول نمی کرد.

با درماندگی، بانی حس کرد که استفن بر او غلبه می کند. حس کرد که ذهنش نزدیک تر می شود.

نزدیک تر به مرکز نورانی که شمعدان ها ایجاد کرده بودند. حضورش را در آن جا حس کرد که در

حال

شکل گرفتن بود.

چرخید و او را دید. موی تیره، چهره ای هیجان زده، چشمانی سبز به حریصی و درنده خوییِ یک

شاهین.

و در آن لحظه، دیگر کاری از دست او بر نمی آمد. قدمی به عقب برداشت تا به آن ها اجازه دهد با

هم

تنها باشند.__

فصل دوازدهم..

استفن صدایی را شنید که آرام و دردناك نجوا کرد: "آه...نه."

صدایی که هیچ وقت فکر نمی کرد دوباره آن را بشنود، که هرگز فراموشش نمی کرد. موجی از

سرما زیر

پوستش جاری شد، و او می توانست لرزشی را که در درونش آغاز شده بود، احساس کند. به

سمت صدا

چرخید. حواسش فورا سر جا آمد. ذهنش تقریبا از کار افتاده بود. چون نمی توانست از عهده آن

همه

احساسات غیرمنتظره ای که به ذهنش هجوم می آورد، بربیاید.

چشمانش تار شد و تنها توانست جریانی از نور و درخشندگی شبیه هزاران شمع را تشخیص دهد.

اما این

اهمیتی نداشت. می توانست احساس کند که او آنجاست. همان حضوری که در روز اولی که به فلز

چرچ

آمده نیز حسش کرده بود. نوری طلایی که به درون وجود استفن می تابید. سرشار از زیبایی آرام،

احساساتی

سرکوب و پژمرده شده و حیاتی پر طراوت. وجودی که خواستار آن بود که استفن به سمتش برود

و هر چیز

دیگری را به فراموشی بسپارد.

الینا. این واقعا الینا بود.

حس حضورش به درون استفن نفوذ کرد و همه ی وجودش را در بر گرفت. اشتیاق حریصانه اش

بر روی آن

چشمه ی روشنایی متمرکز شد، به دنبال او می گشت و او را میخواست.

سپس الینا از جایی که ایستاده بود خارج شد.

او به آرامی حرکت میکرد، با تردید و درنگ. انگار به سختی می توانست خود را وادار به حرکت

کند. استفن

نیز درگیر همان درماندگی بود، مثل آن بود که فلج شده باشد.

الینا.

چنان به سیمای او می نگریست، انگار که بار اول بود او را می دید. موهای طلایی کمرنگش

اطراف صورت و

شانه هایش همچون هاله ای شناور بود. پوست بی عیب و لطیفش. بدن بلند، باریك و انعطاف

پذیرش که در

حال حاضر، از او فاصله گرفته و دستش به نشانه اعتراض بالا آمده بود.

نجوایی آمد "استفن..." و این صدای او بود. صدای او که اسمش را می گفت اما چنان دردی در

آن نهفته بود

که دلش می خواست به سمتش بدود، در آغوش بگیردش و به او قول دهد که همه چیز درست

خواهد شد.

"استفن، خواهش میکنم...من نمیتونم..."

اکنون می توانست چشمهایش را ببیند. همان لاجورد تیره که در این نور رگه هایی طلایی داشت.

عریض با

درد و مرطوب با حلقه های اشك. این دلش را ریش ریش کرد.

- "تو نمیخواستی منو ببیني؟" صدایش خشك و گرفته بود.

- " نمیخواستم که تو منو ببیني... آه استفن... اون میتونه هرکاری بکنه و ما رو پیدا میکنه و به

این

جا میاد..."

حس خوشایندی درون استفن جاری شد. به سختی می توانست بر روی کلمات او تمرکز کند و این

اهمیت

نداشت. جوری که او نامش را صدا کرد کافی بود. آن "اه استفن" پاسخ تمام آن چیزی بود که

برایش اهمیت

داشت.

در سکوت به سمتش حرکت کرد. دستش را بالا آورد تا بتواند دست او را بگیرد. دید که الینا سرش

را به

نشانه ی اعتراض تکان می داد. دید که لبانش از هم باز شدند و تنفسش سریع شد. پوستش از

درون می

درخشید، مانند درخشش شعله ای در میان ماتیِ موم شمع. شبنم های کوچك نمداری همانند دانه

های

الماس بر روی مژگانش تشکیل شده بودند.

با اینکه به تکان دادن سرش، به اعتراضش ادامه می داد اما دستش را کنار نکشید. نه حتی وقتی

که

انگشتان استفن جلو آمدند و چنان انگشتان سرد او را لمس کردند گویی در دو طرف قابی شیشه

ای ایستاده

باشند.

در این فاصله چشمانش نمی توانست از او فرار کند. آنها به هم نگاه میکردند. نگاه میکردند و به

سمت

دیگری نمی چرخیدند. تا اینکه بالاخره او از زمزمه کردن "استفن نه" دست کشید و فقط نام او را

بر زبان

آورد.

استفن نمی توانست فکر کند. قلبش می خواست از سینه اش بیرون بزند. هیچ چیزی مهم نبود جز

اینکه او

این جا بود. این که آن ها دوباره با هم بودند. به محیط عجیبی که در آن قرار داشت و یا اینکه چه

کسی در

حال نگاه کردنشان بود، اهمیتی نمی داد.

به آرامي، دستش را به دور دست او بست. انگشتانشان در هم پیچید، دقیقا همانطور که باید می

بود. دست

دیگرش را به سمت صورت او بالا آورد.

چشمان الینا در برابر این تماس بسته شد. گونه اش را به آن تکیه داد. استفن رطوبت را بر روی

انگشتانش

احساس کرد و خنده ای راه گلویش را بست. اشك های رویایي! اما واقعی بودند. او واقعی بود.

الینا.

حس شیرینی به وجودش نفوذ کرد. لذتی که چنان هشیارکننده و شدید بود که به درد می مانست و

ناشی

از زدودن اشک های او از چهره اش بود.

تمام شفقت نومیدانه ی شش ماه گذشته را خنثی کرد. همه ی احساساتی که در این مدت در قلبش

حبس

کرده بود، همچون آبشاری بیرون ریخت. او را غوطه ور ساخت و هر دوی آنها را در خود غرق

کرد. تنها

حرکتی کوچک و الینا در آغوشش بود.

فرشته ای در میان بازوانش قرار داشت، سرد و لرزان، سرشار از زندگی و زیبایي. وجودی از

شور عشق. او در

آغوشش می لرزید. در حالیکه هنوز چشمانش بسته بودند، لبانش را به سمت او آورد.

هیچ چیز سردی در این بوسه نبود. بلکه جرقه ای بود که اعصاب استفن را تحریک و هر چیز

دیگری را در

اطرافش ذوب و گداخته می کرد. احساس کرد که کنترلش از دستش خارج است. کنترلی که به

سختی آن

را حفظ کرده بود وقتی که الینا را از دست داد. همه چیز در درونش مرتعش شده بود. همه ی عقده

هایش

گشوده شد. همه ی سدها شکسته شد. همچنان که الینا را در آغوشش نگهداشته بود، می توانست

اشک

های خودش را حس کند که تلاش می کردند آن ها را در هم آمیزدند. در یك جسم. طوری که هیچ

چیز

نتواند هرگز آنها را دوباره از هم جدا کند.

هردوی آنها به گریه کردن ادمه دادند بدون آنکه بوسه یشان را بشکنند. بازوان بلند و باریك الینا

اکنون دور

گردن او بود. هر اینچ از بدن الینا با او جور شده بود، گویی هیچ وقت به جای دیگری تعلق نداشته

است..

استفن میتوانست شوری اشك های او را بر روی لبان خود مزه کند و این او را در شیرینی غوطه

ور ساخت.

او به طور مبهمی می دانست که در آنجا چیز دیگری هم وجود داشت که بهتر بود به آن هم فکر

کند. اما

اولین تماس با پوست سرد او، هر گونه دلیل و برهانی را از ذهنش بیرون رانده بود: آنها در مرکز

گردبادی از

آتش بودند؛ تا آن جایی که به او مربوط می شد، تا زمانی که می توانست الینا را در امان نگه

دارد، جهان

میتوانست منفجر شود، فرو بریزد یا بسوزد و همه چیز را تبدیل به خاکستر کند.

اما الینا می لرزید.

نه فقط به خاطر شدت احساسات و هیجانی که استفن را گیج و مست خوشی کرده بود، بلکه از

ترس.

استفن میتوانست آن را در ذهن او احساس کند. و میخواست که از او محافظت کند، سپر بلایش

باشد و به

او اطمینان خاطر بدهد که هر چیزی را که جرات کرده او را بترساند، خواهد کشت. با چیزی شبیه

به دندان

قروچه سرش را بالا آورد تا نگاهی به اطراف بیندازد.

گفت:"چی شده؟" طنین درنده خویی را در لحنش احساس کرد "هر چیزیکه تلاش کنه به تو آسیب

بزنه..."

الینا همچنان به او چسبیده بود اما سرش را بالا آورد تا به صورت استفن نگاه کند: "هیچ چیزی

نمیتونه به

من آسیب بزنه. من به خاطر تو نگرانم استفن... برای کاری که اون میتونه با تو بکنه... و

چیزیکه که اون

مجبورت کنه ببیني..." صدایش مرتعش شده بود "اوه، استفن،همین الآن برو، قبل از اینکه اون

بیاد. اون

میتونه بواسطه من تو رو پیدا کنه... خواهش میکنم، خواهش میکنم برو..."

استفن گفت "هرچیزی غیر از این از من بخوای انجام میدم". آن قاتل میبایست او را ذره به ذره،

عضله به

عضله، سلول به سلول از هم بدرد تا بتواند مجبورش کند الینا را ترك کند.

الینا ناامیدانه گفت:"استفن، این فقط یه رویاست" اشك های جدیدی فرو می ریخت. "ما واقعا

تماس نداریم.

ما نمیتونیم دوباره باهم باشیم. این اجازه داده نمیشه."

برای استفن مهم نبود. این به نظر یك رویا نمی آمد. حسی واقعی داشت. و حتی در یك رویا هم او

الینا را ترك

نمی کرد. برای هیچ کس. هیچ نیرویی در بهشت یا جهنم نمی توانست او را مجبور کند...

"اشتباهه، این فقط یه بازیه! شگفت زده شدین؟!" صدای جدیدی این را گفت، صدایی که استفن

هرگز آن را

نشنیده بود. بهر حال از روی غریزه آن را به حساب صدای قاتل گذاشت. شکارچی ای در میان

شکارچیان. و

زمانیکه او چرخید. به یاد آورد که ویکي، ویکی بیچاره چه گفته بود.

اون شبیه شیطانه.

اگر شیطان، جذاب و بلوند می بود!

بارانیِ نخ نمایی به تن داشت، همانطور که ویکی توصیف کرده بود. کثیف و ژنده پوش. او می

توانست جای

هر آدم خیابان گردی از هر شهر بزرگی باشد به جز اینکه خیلی قد بلند بود و چشمهایش بسیار

شفاف و

نافذ می نمود. آبی براق. همچون آسمان منجمد شده. موهایش درواقع سفید بود و رو به بالا،

صاف شکل

گرفته بود گویی باد سردی به آن وزیده باشد. لبخند عریضش حال استفن را بد می کرد.

او گفت:" اگر اشتباه نکنم، شما سالواتوره هستید." تعظیمی کرد. " و مسلما الینای زیبا... الینای

زیبای

مرده!... اومدی تا بهش ملحق بشي، استفن؟ شما دوتا برای هم آفریده شدید."

او جوان به نظر می رسید. بزرگتر از استفن اما در هر حال جوان. گرچه در واقعیت جوان نبود.

الینا زمزمه کرد:" استفن همین الآن برو... اون نمیتونه به من آسیبی بزنه، اما تو فرق میکني.

اون میتونه

باعث بشه اتفاقی بیفته که تا خارج از رویا، دنبالت کنه."

بازوان استفن همچنان قفل شده به دور او باقی ماند.

"براوو!" مرد بارانی پوش تشویق کرد. به اطرافش نگاه کرد انگار که می خواست حضاری

نامرئی را ترغیب به

تشویق کردن کند. به آرامی تلو تلو میخورد، اگر او یك انسان بود استفن فکر می کرد که حتما

مست است.

الینا زمزمه کرد:" استفن خواهش میکنم."

مرد بلوند گفت:" این بی ادبیه که اون قبل از اینکه ما به طور شایسته تری به هم معرفی بشیم

این جا رو

ترك کنه" دستانش در جیب های کتش بود. با گام های بلندش یکی دو قدم نزدیکتر شد. "تو

نمیخوای

بدونی من کی هستم؟"

الینا سرش را تکان داد. نه برای مخالفت بلکه به خاطر شکست. و آن را بر روی شانه ی استفن

گذاشت.

استفن دستش را بالا آورد و به دور موهای او حلقه زد. میخواست از هر قسمت او در برابر این

مرد دیوانه

محافظت کند.

در حالیکه از بالای سر الینا به او نگاه میکرد،گفت "میخوام بدونم."

مرد که با انگشت وسطیش، گونه اش را می خاراند، پاسخ داد "من نمیفهمم چرا از اول از خودم

نپرسیدی؟

به جای رفتن به دنبال هر کس دیگه اي. من تنها کسی هستم که میتونه اینو بهت بگه. مدتی

طولانی هست

که من این دور و بر هستم."

استفن بی تفاوت پرسید "چه مدت؟"

"یك مدت خیلی طولاني..." چشمان خیره مرد بلوند حالتی رویا گونه به خود گرفت. گویی به سالها

قبل باز

میگشت. " وقتی اجداد تو سرگرم ساختن کلوزیوم بودن، من گلوهای زیبا و سفید را از هم می

دریدم. همراه

با سربازان اسکندر، آدم کشته ام. در جنگ تروا جنگیدم. من پیرم، سالواتوره. من یکی از اصیل

ها هستم. در

قدیمی ترین خاطراتم مشغول حمل یک تبر برنزی هستم."

استفن به آرامی سرش را تکان داد.

او درباره ی اصیل ها شنیده بود. پچ پچ هایی راجع به آن ها در میان خون آشام ها وجود داشت

اما هیچ یک

از اشخاصی که استفن می شناخت، تا به حال واقعا با اصیلی ملاقات نکرده بودند. هر خون آشامی

به وسیله

یك خون آشام دیگر تبدیل شده بود، به وسیله ی مبادله خون تغییر پیدا می کرد. اما یك جایی در

زمان

گذشته اصیل ها وجود داشتند. آنهایی که کسی تبدیلشان نکرده بود. آن خط ادامه دهنده، با آن ها

پایان

می یافت. هیچ کس نمیدانست آنها چطور خودشان را به خون آشام تبدیل کرده بودند. اما قدرتشان

افسانه

ای بود.

مرد بلوند رویاگونه ادامه داد:" من به براندازی امپراطوری روم کمك کردم. آنها ما را بربر می

نامیدند. ولی آنها

اصلا نمیفهمیدن! جنگ، سالواتوره! هیچ چیزی شبیه آن وجود ندارد. آن وقت ها اروپا هیجان

انگیز بود. من

تصمیم داشتم به حومه شهر برم و نقش خودم رو ایفا کنم. عجیب بود، میدوني، مردم هیچ وقت

اطراف من

راحت نبودن. آنها فرار می کردن یا صلیب می کشیدن." او سرش را تکان می داد" اما یك زن

پیش من اومد

و از من کمك خواست. او یکی از پیشخدمت های قصر بارون بود. و بانوی کوچکش مریض شده

بود. اون می

گفت که در حال مرگه. از من خواست تا کاری برایش انجام بدهم، و خب..." آن لبخند بازگشت و

وسعت

یافت. عریض تر و عریض تر شد تا جایی که نادیده گرفتنش ناممکن به نظر می رسید. " و من

انجامش دادم.

موجود کوچک و زیبایی بود."

استفن بدنش را چرخانده بود تا الینا را دور از دسترس آن مرد بلوند نگه دارد، و حالا، در این

لحظه سرش را

نیز برگرداند. باید زودتر از این ها او را می شناخت، باید چنین حدسی را می زد. بنابراین همه ی

ماجراها از

او شروع می شد. مرگ ویکی و مرگ سو گردن او بود. او زنجیره ی اتفاقاتی را که به این مکان

ختم می

شدند، آغاز کرده بود.

گفت " کترین..." و سرش را بالا آورد تا به آن مرد نگاه کند. "تو خون آشامی هستی که کترین

رو تبدیل

کرد."

مرد بلوند با لحنی که انگار استفن درسش را خوب نیاموخته بود، گفت:" که زندگیش رو نجات داد.

که البته

دلبر کوچک تو که اینجاست، ازش گرفت."

یك نام. استفن به دنبال نامی در ذهنش می گشت، می دانست که کترین قبلا آن را به او گفته است،

همان

گونه که احتمالا این مرد را برایش توصیف کرده بود. می توانست کلمات کترین را در ذهنش

بشنود: نیمه

شب از خواب بلند شدم و مردی را در باغ دیدم. وحشت زده بودم. اسم او کلاوس بود و شنیده بودم

که مردم

دهکده می گفتن او یك اهریمن است...

مرد بلوند که گویی داشت با چیزی موافقت می کرد، با ملایمت گفت:" کلاوس... در هر حال اون

من رو این

جوری صدا میزد. وقتی که دو تا پسربچه ی ایتالیایی به او بیوفایی کرده بودند، پیش من بازگشت..

اون

هرکاری برای اونها انجام داده بود، اونها رو به خون آشام تبدیل کرده بود، به اونا زندگی ابدی

بخشیده بود،

اما درعوض اونها ناسپاس بودند و اونو کنار زده بودند. خیلی عجیبه!"

استفن از میان دندان هایش گفت:" این چیزی نبود که اتفاق افتاد"]

"چیزی که عجیب تر بود این بود که اون هیچ وقت بر احساساتش نسبت به شما فائق نیومد،

سالواتوره.

مخصوصا نسبت به تو. همیشه به شیوه ی نا مساعدی، ما رو با هم مقایسه می کرد. من تلاش

کردم که یکم

سر عقل بیارمش، اما واقعا جواب نداد. شاید بهتر بود خودم میکشتمش. نمیدونم. اما در اون زمان

دیگه به

اینکه اون رو دور و بر خودم داشته باشم، عادت کرده بودم. هیچ وقت باهوش ترین نبود، اما نگاه

کردن بهش

لذت بخش بود و می دونست چطوری سرگرمی داشته باشه. من بهش نشون دادم که چطوری از

کشتن لذت

ببره. سرانجام مغز اون یه مقدار تغییر کرد، اما چه فایده؟ من که به خاطر فکر و ذهنش نگهش

نداشته

بودم!"

با این که دیگر هیچ اثری از عشق کترین در قلب استفن نمانده بود اما فهمید که می تواند از

مردی که باعث

شد او در آخر به آن صورت در بیاید، متنفر باشد.

"من؟ من؟ شوخی می کنی؟!" کلاوس با نا باوری به قفسه ی سینه اش اشاره می کرد. "تو باعث

شدی

کترین به صورتی که الان هست، در بیاد! یا درست تر اینه که دوست دختر کوچولوت باعث شد.

درست

حالا، اون به خاك و گرد و غبار تبدیل شده، غذای کرم ها شده، اما عزیز دردانه ی تو کمی خارج

از دسترسِ

منه. در سطح بالاتری از انرژی در نوسانه، این همان چیزی نیست که عرفا میگن، الینا؟ چرا با

بقیه ماها، این

پایین نمی چرخی؟"

الینا زمزمه کرد:" فقط اگر میتونستم!" سرش را بلند کرد و با بیزاری به او نگاه کرد.

"اوه، خوبه، فعلا که من دوستان تو رو بدست آوردم، این طور که شنیدم، سو واقعا دختر شیرینی

بوده" لب

هایش را لیسید " و ویکی لذیذ بود. ظریف اما دارای بدنی پر، با رایحه ای همچون دسته ای گل.

بیشتر

شبیه نوزده ساله ها بود تا هفده ساله ها."

استفن می خواست یك قدم به جلو برود اما الینا او را گرفت." استفن نکن! این قلمروی اونه، و

قدرت ذهنی

اون از ما بیشتره. اون، اینو کنترل میکنه."

"دقیقا. این قلمروی منه. عالم خیال!" او دوباره پوزخنده زننده ی رواني کننده اش را زد "جایي که

وحشتناك

ترین کابوست به حقیقت می پیونده، بدون هیچ هزینه ای! به عنوان مثال" به استفن نگاه کرد"

دوست داری

ببینی عزیز دردونت واقعا چه شکلیه؟ بدون آرایش؟"

الینا ناله ضعیفی کرد. استفن او را محکم تر گرفت.

"چند وقت میشه که اون مرده؟! نزدیك شش ماه؟ تو میدونی برای بدن توی زمین در طی شش ماه

چه

اتفاقی می افته؟" و دوباره لب هایش را مثل یك سگ لیسید.

استفن حالا می فهمید. الینا می لرزید، سرش خم شده و سعی می کرد که از او دور شود، اما

استفن بازوانش

را دور او قفل کرده بود.

استفن به نرمی به او گفت:" همه چیز خوبه." و رو به کلاوس گفت:" تو از خودت غافلی. من یه

انسان

نیستم، کسی که از با دیدن سایه ها و خون از جا بپره. من در مورد مرگ میدونم کلاوس. این منو

نمی

ترسونه."

صدای کلاوس پایین آمد، آرام و سر مستانه گفت:" نه، اما به هیجانت نمیاره؟ این هیجان آور

نیست، بوی

تعفن، پوسیدگي، مایعات ناشی از تجزیه شدن گوشت؟ تو رو پَس نمی زنه؟ "

"استفن، بذار من برم، خواهش میکنم." الینا می لرزید، او را با دستانش هل مي داد، در تمام مدت

سرش را

به سمت دیگری گرفته بود، طوری که او نمی توانست صورتش را ببیند. صدایش نزدیک به

گریستن

بود"خواهش میکنم."

استفن به کلاوس گفت "تنها قدرت تو در این جا اوهام و خیالاته." او الینا را در آغوش گرفت و

گونه اش را

به موهای او فشرد. می توانست تغییراتی را در جسم او احساس کند. موهای زیر گونه اش زمخت

شده بودند

و بدن الینا خودش را منقبض و چروکیده می کرد.

کلاوس با چشمان درخشان، نیشخندی زد و به استفن اطمینان داد:" در برخی از خاکها پوست

میتونه برنزه

بشه مثل چرم."

"استفن من نمی خوام بهم نگاه کني..."

با چشمان پابت شده بر کلاوس، استفن به آرامی موهای سفید زمخت را کنار زد و آن سمت

صورت الینا را

نوازش کرد. زبری آن را بر خلاف سرانگشتانش نادیده گرفت.

"اما بیشتر وقت ها، فقط تجزیه میشه. عجب راهی برای نابود شدن! تو همه چیز را از دست

خواهی داد،

پوست، گوشت، عضلات، اندام های داخلي... همه به خاك باز می گردد..."

بدن درون آغوش استفن رفته رفته کوچك می شد. چشمانش را بست و او را محکم تر گرفت.

نفرت از

کلاوس درونش را شعله ور ساخت. توهم... این فقط یك توهم بود...

"استفن..." این یك زمزمه ی خشك بود. مثل صدای خش خش کشیده شدن برگ های زرد در پیاده

رو. این

نجوا برای لحظه ای ادامه پیدا کرد و سپس ناپدید شد، و استفن در حالی خودش را یافت که توده

ای

استخوان را در آغوش داشت.

"و عاقبت این چنین پایان می یابد. تبدیل میشه به بیش از دو هزار قطعه که به راحتی میشه کنار

هم

قرارشون داد. که توی جعبه ی مخصوص خودش قرار می گیره..."

دور از از منبع نورانی، صدای غژغژی به گوش می رسید. تابوت سفید، خود به خود باز شده و

درپوش آن بالا

آمده بود. "میشه بهمون افتخار بدی، سالواتوره؟ برو و الینا رو بذار جاییکه به اون تعلق داره."

استفن بر روی زانو هایش افتاد. می لرزید، و به استخوان های بلند و باریك در دستانش نگاه می

کرد. این در

واقع یك توهم بود. کلاوس فقط کنترل خلسه ی بانی را به دست گرفته بود و آن چیزی را که می

خواست

به استفن نشان می داد. او واقعا به الینا صدمه ای نزده بود، اما روح انتقام محافظ و آتشین درون

استفن این

را نمی فهمید. استفن اسخوان های شکننده را روی زمین گذاشت و یك بار دیگر آنها را با ملایمت

لمس

کرد. سپس نگاهش را به کلاوس انداخت، لب هایش با حالتی تحقیر آمیز تاب برداشته بودند.

گفت:" این الینا نیس ... "

" معلومه که خودشه. من اونو در هر جایی می شناسم!" کلاوس دست هایش را باز کرد و شروع

به دکلمه

"... کرد " من زنی را میشناختم، دوست داشتنی در استخوان هایش ١

"نه!" عرق از پیشانی استفن جاری بود. او صدای کلاوس را نشنیده گرفت و تمرکز کرد، دست

هایش را

مشت کرده و عضلاتش با تقلا ضربه می زدند. جنگیدن با نفوذ کلاوس مثل این بود که یك تخته

سنگ را

روی سربالایی هل بدهي. اما استخوان های ظریف، در مکانی که قرار داشتند، شروع به لرزیدن

کردند. و نور

ضعیف طلایی رنگی دور آنها درخشیدن گرفت.

"پیراهنی ژنده ، یك استخوان و حلقه ای مو ... احمقی آنها را بانوی زیبا صدا مي زند..."

نور می درخشید و می رقصید و استخوان ها را به هم پیوند می داد. گرما و درخشش از آنها

ساطع می شد،

آنها را می پوشاند انگار که گل سرخی در هوا هستند. چیزی که آنجا ایستاده بود، اکنون ترکیب بی

شکلی از

تشعشع و تابندگیِ ملایم بود. عرق به درون چشمان استفن دوید و احساس کرد که ریه هایش در

حال از

هم پاشیده شدن هستند.

"... " خاک بی حرکت آرمیده است، اما خون همچون عیاری در سفر ٢

گیسوان الینا بلند و طلایي، خود به خود اطراف شانه اش مرتب شد. تصویر الینا اول واضح نبود

اما بعد

شفاف و متمرکز شد و صورتش را شکل داد. استفن عاشقانه جزئیات را از نو احیا کرد. مژه های

پرپشت،

بینی قلمي، لب های نیمه باز شبیه گلبرگ های رز. نور سفید اطراف صورتش چرخید و پیراهن

مجلسی

تنگ و برازنده ای ساخت.

" و ترکی در فنجان چای، مسیری به سرزمین مردگان را باز می گشاید..."

" نه! " سرگیجه ی استفن پایان یافت. گویی مقداری از انرژیش از دست رفته بود. بازدمی، قفسه

ی سینه ی

آن چهره را بالا آورد و چشمان آبی لاجوردی باز شدند.

الینا لبخند زد و استفن احساس کرد که شعله ی عشق او به ملاقاتش آمده است. "استفن..."

سرش همچون

ملکه ای، با افتخار بالا بود. استفن به سمت کلاوس نگاه کرد که سخنانش را متوقف کرده و در

سکوت خیره

به آن ها بود.

استفن واضح و شمرده شمرده گفت:" این الیناست. نه آن جسم خالی که زیر خاك قرار گرفته. این

الیناست و

تو هیچ کاری نمیتونی بکنی که دستت بهش برسه."

دستانش را دراز کرد و الینا به سویش گام برداشت. وقتی آنها به هم رسیدند، ضربه ای را حس

کرد و سپس

احساس کرد که نیروی او درونش جاری می شود و از او پشتیبانی می کند. آنها در کنار هم

ایستاده بودند،

پهلو به پهلو و روبروی مرد بلوند. استفن هرگز در عمرش چنان احساس پیروزی و قدرت نکرده

بود.

کلاوس شاید برای بیست ثانیه به آنها زل زد و بعد رو به آشفتگی رفت.

در صورتش تنفر موج مي زد. استفن می توانست امواجی را از کینه جویی که در پی آسیب زدن به

خودش و

الینا بود، در اطرافشان احساس کند. همه ی نیرویش را جمع کرد تا جلوی آن را بگیرد. طوفانی از

انتقامی

ترسناك سعی می کرد تا آن دو را از هم جدا کند، در درون اتاق می چرخید و هر چیزی را که داخل

آن بود

نابود می کرد.

شمع ها در باد خاموش شدند انگار که گردبادی اتفاق افتاده باشد. رویا در حال محو شدن و

شکستن بود.

استفن دست دیگر الینا را محکم گرفت. باد موهای او را به پرواز در اورده بود و همچون تازیانه

آن ها را بر

صورتش می زد.

او در حال فریاد زدن بود. "استفن!" سعی می کرد تا صدایش را به گوش برساند. سپس صدای او

را درون

ذهنش شنید. " استفن به من گوش کن! فقط یه چیزه که شما میتونین انجام بدین تا اونو متوقف

کنین.

شما به یه قربانی احتیاج دارین...، استفن ... یکی از قرباني های اونو پیدا کنین. فقط یك قربانی

می تونه

بفهمه که..."

سرو صدا و همهمه تحمل ناپذیر بود. گویی که تار و پود فضا و زمان در حال از هم پاشیدن بود.

استفن

احساس کرد دستان الینا در حال خارج شدن از دستان اوست. با فریادی از سر ناامیدی دوباره در

پی او بر

آمد اما هیچ چیزی را نتوانست احساس کند. تلاش برای جنگ با کلاوس، نیرویش را تحلیل بده بود

و دیگر

نمی توانست خود را هوشیار نگه دارد. تاریکی او را با خود پایین کشید.

***

بانی همه چیز را دید.

خیلی عجیب بود، اما زمانی که یك قدم عقب رفت تا استفن را با الینا تنها بگذارد، به نظر می رسید

که او

حضور جسمیش را در رویا از دست داده است. انگار که دیگر از بازیگران نبود و تنها سکویی

بود که نمایش

بر روی آن اجرا می شد . او می توانست ببیند اما نمی توانست کار دیگری انجام بدهد.

در آخر، او ترسیده بود. آنقدر قوی نبود تا رویا را نگه دارد، و همه چیز نهایتا منفجر شد. از خلسه

خارج و به

اتاق استفن بازگشت.

استفن بر کف اتاق دراز کشیده بود و مثل یك مرده به نظر می رسید. خیلی سفید و بی حرکت. اما

زمانی که

بانی تلاش می کرد که او را روی تختش بخواباند، قفسه ی سینه اش سنگین شد و او توانست

صدای

تنفسش را بشنود.

"استفن؟ حالت خوبه؟"

او نگاه وحشیانه ای به سرتاسر اتاق انداخت انگار که دنبال چیزی می گشت. گفت:" الینا!" سپس

در حالیکه

خاطراتش به وضوح باز می گشتند، متوقف شد.

چهره اش آشفته بود. برای لحظه ای بانی فکر کرد که او می خواهد گریه کند اما او تنها چشمانش

را بست و

سرش را بین دستانش قرار داد.

"استفن؟"

"من از دست دادمش. نتونستم نگهش دارم"

"میدونم." بانی لحظه ای او را نگاه کرد، سپس، همه ی شجاعتش را جمع کرد، در مقابل او زانو

زد و شانه

هایش را گرفت. "متاسفم."

استفن سرش را به تندی بالا آورد، چشمان سبزش خشك بود ولی آن قدر گشاد شده بودند که به

سیاهی

می زدند. سوراخ های بینی اش گشاد شده و لبانش از روی دندان هایش کنار رفته بود.

"کلاوس!" طوری نامش را ادا کرد انگار که یك دشنام است. "دیدیش؟"

بانی گفت:" آره." خودش را عقب کشید. آب دهانش را قورت داد. "اون دیوونه است. این طور

نیس، استفن؟"

استفن که از جا برمی خاست، گفت: "بله و باید متوقف بشه."

"اما چطور؟" با دیدن کلاوس، بانی از هر زمان دیگری در عمرش، بیشتر وحشت کرده بود. هم

چنین

اعتمادش کم تر شده بود. "چه چیزی می تونه اونو متوقف کنه، استفن؟ من هیچ وقت چنین

نیرویی رو

احساس نکرده بودم."

"اما تو نتوستي...؟" استفن سریعا به سمت او چرخید. "باني، چیزی که الینا در آخر گفت رو

نشنیدي؟"

"نه؟ منظورت چیه؟ من نمی تونستم هیچی بشنوم. اون موقع یه مقداری طوفانی بود."

"باني..." نگاه استفن به دوردست ها رفت و به نظر می رسید که با خودش حرف مي زند "پس

ممکنه اون

هم نشنیده باشه. بنابراین اون نمیدونه. و تلاش نمیکنه که مارو متوقف کنه."

"از چی استفن؟ داری راجع به چی حرف مي زني؟"

"از پیدا کردن یك قرباني، باني، الینا به من گفت که اگر یکی از قربانی های نجات یافته ی کلاوس

و پیدا

کنیم، می تونیم راهی برای متوقف کردنش گیر بیاریم."

بانی کاملا سر در گم شده بود. "اما... چرا؟"

"به خاطر این که خون آشام ها و اعطا کننده هاشون، قسمتی از ذهنشون رو هنگام مبادله خون

عوض می

کنن. بعضی مواقع قربانی می تونه از این طریق در مورد خون آشام چیزی بفهمه. نه همیشه. اما

پیش میاد.

این چیزیه که باید اتفاق افتاده باشه و الینا اینو می دونست."

بانی به تندی گفت:" همه ی چیزایی که میگی، خیلی خوب و عالیه... به جز یك مورد کوچیك، لطفا

به من

بگو اصلا چه جور آدمی می تونه از حمله ی کلاوس جون سالم به در ببره؟"

انتظار داشت که استفن نا امید شود، اما این طور نبود. استفن خیلی خلاصه گفت:"یه خون آشام...

انسانی

که کلاوس به خون آشام تبدیل کرده، میشه به عنوان یه قربانی محسوب بشه همانطور که اونها

مبادله ی

خون میکنن ذهنشون با هم تماس پیدا میکنه."

"اوه، اوه، پس اگه ما یه خون آشام که اون تبدیلش کرده پیدا کنیم... اما کجا؟"

"شاید در اروپا" استفن شروع به قدم زدن در اتاق کرد. چشمانشتنگ شده بودن. "کلاوس

تاریخچه ی بلند

بالایی داره، و یه سری از خون آشامایی که ساخته، باید اون جا باشن. باید برم و به دنبال اونا

بگردم"

بانی وحشت زده به نظر می رسید:" اما استفن تو نمیتونی ما رو تنها بذاري. نمیتوني!"

استفن جایی که بود، متوقف شد. در طول اتاق. و خیلی اکن و بی حرکت ایستاد. سپس چرخید و با

او رو در

رو شد، و با صدایی آهسته، گفت:" خودم هم دلم نمیخواد. ما اول به راه حله دیگه ای فکر می

کنیم...

ممکنه بتونیم دوباره تایلر رو بگیریم. یك هفته منتظر میمونم. تا شنبه آینده. اما ممکنه مجبور بشم

که برم،

بانی. تو هم اینو به خوبیه من می دونی..."

سکوتی طولانی بین آنها بوجود آمد.

بانی با گرمایی که در چشمانش حس می کرد، می جنگید. تلاش می کرد که همچون فرد بالغی

رفتار کند.

او یك بچه نبود و باید آن را اثبات می کرد. یکبار و برای همیشه . نگاه خیره ی استفن را یافت و

به آرامی سر

تکان داد.

فصل سیزدهم

١٩ ژوئن، جمعه، ساعت ١١:٤٥

دفتر خاطرات عزیز

اوه، خدا، ما داریم چیکار میکنیم؟

این بلندترین هفته تو زندگی من بود. امروز آخرین روز مدرسه بود و فردا استفن میره. میره اروپا

دنبال

کسی که توسط کلاوس خون آشام شده باشه. میگه که نمیخواد ما رو بدون محافظت ترک کنه. اما

داره

میره.

ما نتونستیم تایلر رو پیدا کنیم. ماشینش از قبرستون ناپدید شده، اما تو مدرسه هم آفتابی نشده.

تمام

امتحانای نهایی این هفته رو از دست داد. نه اینکه بقیه مون وضعیت بهتری داشته باشیم. کاشکی

رابرت.ای.لی از اون مدرسه هایی بود که امتحانای نهاییشون رو قبل از فارغ التحصیلی میگیرن.

این روزا اصلا

! نمی فهمم انگلیسی می نویسم یا سواحلی ١

من از کلاوس متنفرم. با توجه به چیزی که دیدم، به اندازه ی کترین دیوونه است... و حتی ظالم

تر. کاری

که اون با ویکی کرد... اما من حتی نمیتونم در موردش حرف بزنم وگرنه دوباره شروع می کنم به

گریه

کردن. تو جشن کرولاین با همه ما بازی کرد. مثله گربه با موش! و اینکه تو تولد مردیث چنین

کاریی رو

بکنه... اگرچه گمان می کنم که کلاوس اینو نمی دونسته. با این حال به نظر میاد که خیلی چیزا

میدونه.

اون مثله یه خارجی حرف نمیزنه، نه مثل استفن اون اوایل که به آمریکا اومده بود. و کلاوس

همه چیزهای

آمریکایی رو میدونه، حتی آهنگای دهه ی پنجاه. شاید برای مدتی اینجا بوده...

بانی از نوشتن دست کشید. نومیدانه فکر می کرد. تمام این مدت، آنها به قربانی هایی در اروپا

فکر می

کردند. به خون آشام ها. اما با توجه به شیوه ای که کلاوس صحبت می کرد، بدیهی بود که مدتی

طولانی در

آمریکا بوده است. اصلا خارجی به نظر نمی آمد. و تولد مردیث را برای حمله به دخترها انتخاب

کرده بود...

بانی بلند شد و خودش را به تلفن رساند و شماره ی مردیث را گرفت. صدایی مردانه و خواب آلود

جواب داد.

"آقای سولز. من بانی هستم. میتونم با مردیث صحبت کنم؟"

"بانی! نمیدونی ساعت چنده؟"

"چرا." بانی سریع فکر کرد. " اما این در مورد... در مورد امتحان نهایی که امروز داشتیم. لطفا،

من باید

باهاش صحبت کنم."

مکثی طولانی بوجود آمد، و بعد از آن آهی سنگین. "یه دقیقه صبر کن."

بانی وقتی منتظر بود، بی صبرانه با انگشتانش ضرب گرفته بود. بالاخره صدای کلیک تلفن دیگری

که

برداشته شد، آمد.

"بانی؟" صدای مردیث بود. "چی شده؟"

"هیچ چی. منظورم اینه که..." بانی کاملا می دانست که خط باز بود، در حقیقت پدر مردیث قطع

نکرده و

ممکن بود در حال گوش دادن باشد. "این در مورد... مشکل آلمانی ماست که روش کار می کردیم.

یادته؟

اونی که ما نتونستیم برای امتحان نهایی حلش کنیم. یادته که چه جوری دنبال کسی بودیم که بتونه

برای

حل اون به ما کمک کنه؟ خب، من فکر می کنم که می دونم اون کیه."

"تو میدونی؟" بانی می توانست تکاپوی مردیث را برای استفاده از کلمات درست احساس کند. "

خب کیه؟

این شامل هیچ تماس تلفنی راه دوری میشه؟"

"نه. نمیشه. خیلی به خونه نزدیک تره مردیث. خیلی. در حقیقت انگار که دقیقا تو حیات پشتی

خودت باشه،

آویزون روی درخت خانوادگیت."

خط برای مدت زیادی در سکوت فرو رفت، بانی شک داشت که مردیث هنوز پشت خط باشد. "

مردیث؟"

"دارم فکر می کنم. ببینم، آیا این جوابی که بهش رسیدی، یه مسئله تصادفیه؟!"

"نچ." بانی آرام شد و و لبخند کوچک و عبوسانه ای زد. مردیث متوجه شده بود. "اصلا تصادفی

نیس.

بیشتر موضوعه تکرار شدنه تاریخه. البته عمدا تکرار شدنش، اگه منظورم رو بفهمی!"

مردیث گفت: "آره." صدایش طوری بود که انگار از یک شوک خارج می شد که تعجبی هم

نداشت.

"میدونی، من فکر میکنم که احتمالا حق با توئه. اما اینجا یه مشکلی هست برای متقاعد کردن...

این

شخص... که در حقیقت کمکمون کنه."

"فکر میکنی که ممکنه مشکلی باشه؟"

"فکر می کنم که می تونه باشه. بعضی وقتا آدما خیلی عصبی میشن... راجع به یه امتحان. حتی

بعضی وقتا

به نوعی می زنه به سرشون و عقلشون رو از دست میدن."

دل بانی خالی شد. این چیزی بود که اصلا بهش فکر نکرده بود. چه می شد اگه او نمی توانست

بهشان

بگوید؟ چه می شد اگر این قدر از دست رفته باشد؟

گفت: "تمام کاری که ما میتونیم بکنیم اینه که سعی خودمون رو بکنیم." سعی کرد صدایش را تا

جای

ممکن خوش بینانه کند. "فردا باید تلاش کنیم.""درسته. من ظهر میام دنبالت. شب بخیر، بانی."

بانی گفت:"شب بخیر، مردیث." و بعد اضافه کرد: "متاسفم."

"نه، فکر میکنم که این به صلاحمونه. تاریخ نمی تونه برای ابد به تکرار کردن خودش ادامه بده.

خداحافظ."

بانی روی دکمه تلفن کلیک کرد و آن را خاموش کرد. سپس برای چند دقیقه در حالی که انگشتش

بر روی

دکمه مانده و به دیوار خیره شده بود، نشست. بالاخره گوشی تلفن را سرجایش گذاشت و دفتر

خاطراتش را

دوباره برداشت. یک نقطه برای آخرین جمله اش گذاشت و جمله ای جدید اضافه کرد.

فردا میریم که پدر بزرگ مردیث رو ببینیم.

***

استفن روز بعد در ماشین مردیث گفت: "من یه احمقم." آن ها به ویرجینیای غربی می رفتند، به

موسسه

ای که پدربزرگ مردیث بیمار آن بود. نسبتا مسافت زیادی برای پیمودن داشتند.

مت گفت: "همه مون احمق بودیم. به جز بانی." حتی در میان نگرانیش، بانی در اثر این جمله

گرمایی را

حس کرد.

اما مردیث که چشمانش بر جاده بود، سرش را تکان داد. " استفن، تو نمی تونستی بفهمی پس این

قدر

خودتو سرزنش نکن. تو نمی دونستی که حمله ای که کلاوس در جشن کرولاین انجام داد، سالگرد

حمله ای

بوده که به پدربزرگ من کرده بوده. و همین طور اینکه کلاوس میتونسته برای مدت زیادی تو

آمریکا بوده

باشه اصلا به ذهن من و مت خطور نکرده بود، چون ما هیچوقت کلاوس رو ندیده بودیم یا حرف

زدنش رو

نشنیده بودیم. ما به افرادی که میتونسته توی اروپا بهشون حمله کرده باشه، فکر می کردیم. در

واقع، بانی

تنها کسی بود که میتونست همه اینها رو کنار هم بذاره، چون همه اطلاعات رو داشت."

بانی زبانش را بیرون آورد. مردیث در آینه ی ماشین این حرکت را دید و یکی از ابروانش را بالا

برد. گفت:

"فقط نمیخوام که تو خیلی از خود راضی بشی."

بانی جواب داد: "نمیشم. فروتنی از مهم ترین جذابیت های منه!"

مت سرفه ای کرد، اما بعدش گفت:" من هنوز فکر میکنم که خیلی زیرکانه بود." که دوباره باعث

تب و تاب

و برافروختگی بانی شد.

موسسه جای وحشتناکی بود. بانی به شدت تلاش می کرد که بتواند ترس و نفرتش را مخفی کند،

اما می

دانست که مردیث می توانست آن را احساس کند. مردیث همان طور که در جلوی آن ها در سرسرا

پیش

می رفت، شانه هایش با حالتی تدافعی و مغرور سفت شده بود.

بانی که برای سالهای زیادی بود که مردیث را میشناخت، می توانست احساس حقارت را در زیر

این غرور

ببیند. پدر و مادر مردیث وضعیت پدربزرگش را باعث بدنامی می دانستند و هیچ وقت اجازه نمی

دادند که

در مقابل افراد خارج از خانواده، اشاره ای به او شود. این ماجرا همچون سایه ای بر کل خانواده

سنگینی می

کرد.

و حالا مردیث داشت برای اولین بار رازش را به غریبه ها نشان می داد. بانی هجوم احساساتی را

از عشق و

تحسین نسبت به دوستش، در خودش احساس کرد. این همان مردیث همیشگی بود که بدون هیاهو

و با

وقار این کار را انجام می داد بدون آنکه به دیگران نشان دهد برای خودش به چه قیمتی تمام شده

بود. اما با

وجود تمام این تفاصیل، موسسه هنوز مکان وحشتناکی بود.

آن جا کثیف یا مملو از غوغای دیوانگان یا هرچیزی شبیه این ها نبود. بیماران تمیز بودند وخوب

ازشان

مراقبت می شد. اما چیزهایی بود مثل بوی بیمارستان و سالنی پر از ویلچیرهای بی حرکت و چشم

های

خالی و بی احساس که بانی را به فرار وادار می کرد.

شبیه ساختمانی پر از زامبی بود. بانی پیرزنی را دید که سرش را کنار عروسکی پلاستیکی و

برهنه بر روی

میز گذاشته بود و پوستِ سر صورتیش از بین موهای کم پشت سفیدش دیده می شد. وقتی بانی

نومیدانه

دستش را جلو برد، دید که دست مت از قبل برای گرفتن دستش دراز شده است. آن ها به همان

صورت

مردیث را دنبال کردند، چنان مجکم دست یکدیگر را گرفته بودند که دردناک شده بود.

"این اتاقشه. "

درون اتاق، یک زامبی دیگر بود. این یکی موهای سفید با رگه هایی مشکی شبیه مردیث داشت.

صورتش

انبوهی از چین و چروک و خطوط بود. چشمانش مرطوب، قرمز و به شکل بی روحی خیره بودند.

مردیث گفت: "پدربزرگ" جلوی ویلچیر زانو زد. "پدربزرگ، منم، مردیث. من اومدم که شما رو

ببینم. سوال

مهمی دارم که باید ازتون بپرسم."

چشمان پیرمرد هیچ تکانی نخوردند.

مردیث با صدایی آهسته و بدون هیچ حسی گفت: "بعضی وقتا ما رو میشناسه. اما بیشتر روزها

نمیشناسه."

پیرمرد همین طور خیره بود.

استفن به حالت نشسته در آمد و گفت: "بذار من امتحان کنم." به صورت پر از چین نگاه کرد و

خیلی آرام و

تسکین دهنده، همان طور که با ویکی حرف زده بود، شروع به صحبت کرد.

اما چشمان سیاه غبار گرفته ی او حتی چشمکی هم نزدند. فقط به خیره شدن بی هدفشان ادامه

دادند. تنها

حرکت پیرمرد، لرزش خفیف دستان گره کرده اش بر دسته ی صندلی چرخ دار بود.

و هیچ اهمیتی نداشت که مردیث یا استفن چه کار می کردند، این تمام واکنشی بود که توانستند

دریافت

کنند.

سرانجام، بانی سعی کرد که از قدرت ماوراییش استفاده کند. می توانست چیزهایی را درون پیرمرد

احساس

کند، جرقه هایی از زندگی که در زندان جسمش به دام افتاده بودند. اما بانی نمی توانست به آن

دست یابد.

گفت: "متاسفم". عقب نشست و موهایش را از چشمانش کنار زد. "کار نمیکنه. من نمیتونم هیچ

کاری

بکنم."

مت گفت: "شاید ما بتونیم یه وقت دیگه بیایم." اما بانی می دانست که این حقیقت نداشت. استفن

فردا می

رفت. زمان دیگری وجود نداشت...

در حالیکه به نظر می رسید که این ایده ی خوبی باشد. درخششی که پیش از آن گرمش کرده بود،

الان به

نظر می آمد که خاکستر شده و احساس می کرد که قلبش، توده ای از سرب شده است. برگشت و

دید که

استفن در حال ترک کردن اتاق است.

مت دستش را زیر آرنج بانی گذاشت تا کمکش کند بلند شود و به بیرون راهنماییش کند. بعد از

اینکه بانی

برای یک دقیقه با سری خم شده از دلسردی ایستاد، به مت اجازه داد. فراخواندن انرژی کافی برای

گذاشتن

یک پا در جلوی پای دیگر خیلی دشوار بود. به کندی به عقب برگشت که ببیند مردیث دنبالشان می

اید یا

نه... و جیغ کشید.

مردیث وسط اتاق، رو به در ایستاده بود و دلسردی کاملا در چهره اش مشخص بود. اما پشت

سرش، شکل

ثابت روی ویلچیر، بالاخره تغییر کرده بود. با حرکاتی انفجاری و بی صدا، بر فراز سر مردیث بلند

شده و

چشمان پیر مرطوبش کاملا باز و دهانش بازتر شده بود.

به نظر می رسید که پدربزرگ مردیث گرفتار یک جهش شده باشد... دستانش پرتاب شده، فرم

دهانش به

صورت یک فریاد خاموش در آمده بود. جیغ بانی در فضا پیچید.

بعد همه چیز با هم اتفاق افتاد. استفن به سرعت به داخل برگشت، مردیث به کناری پرت شد، مت

به

طرفش چنگ انداخت تا بتواند او را بگیرد. اما پیکر قدیمی تغییری نکرد. همچون برجی برتر و

بالاتر از همه

شان، با قدرت ایستاده و به جایی بالای سر همه خیره شده بود، به نظر میرسید که چیزی را می دید

که

هیچ یک از آن ها قادر نبودند ببینند. بالاخره صداهایی از دهانش بیرون آمد. صداهایی که متشکل

از جیغ

کشیدن یک کلمه بود.

"خون آشام! خون آشام!"

خدمه در اتاق بودند، بانی و بقیه را دور می کردند و پیرمرد را نگه می داشتند. فریادهایشان به آن

غوغا

اضافه شده بود.

"خون آشام! خون آشام!" پدر بزرگ مردیث جوری جیغ می کشید که انگار داشته باشد به شهری

هشدار

دهد. بانی دست پاچه شده بود ... داره به استفن نگاه میکنه؟ این یه اتهامه؟

پرستاری می گفت: "خواهش میکنم، شما باید اینجا رو ترک کنید، متاسفم، اما شما باید برید." آن

ها

همچون حشراتی به بیرون اتاق رانده می شدند. مردیث وقتی که داشتند به زور به سالن می

بردنش،مبارزه

می کرد.

"پدربزرگ..."

آن صدای غیر زمینی شیون کنان ادامه داد:"خون آشام!"

و بعد: "چوب زبان گنجشک ٢ سفید! خون آشام! چوب زبان گنجشک سفید..."

در با شدت بسته شد.

مردیث بریده بریده نفس می کشید و با اشک هایش مبارزه می کرد. بانی ناخن هایش را در بازوی

مت فرو

کرده بود. استفن به سمت انها برگشت، چشمهای سبزش از شوک گشاد شده بودند.

پرستار که به ستوه آمده بود، بی صبرانه تکرار می کرد:"من گفتم شما باید اینجا رو همین حالا

ترک کنید."

هر چهار نفر او را نادیده گرفتند. آن ها به یکدیگر نگاه می کردند و در چهره هایشان، سردرگمی

و حیرت

تسلیم درک و فهم می شد.

مت شروع کرد: "تایلر گفت که فقط یه نوع چوب هس که میتونه بهش آسیب بزنه..."

استفن گفت: "چوب درخت زبان گنجشک سفید."

***

استفن در راه خانه گفت: "ما باید بفهمیم که کجا پنهان شده." از زمانی که کلیدها جلوی در

ماشین از

دست مردیث رها شدند، استفن رانندگی می کرد. "این اولین چیزه. اگه عجله کنیم، میتونیم غافل

گیرش

کنیم"

چشمهای سبز استفن با ترکیب عجیبی از پیروزی و عزمی راسخ می درخشید، و با جملات سریع

و کوتاه

صحبت می کرد. به نظر بانی همه ی آن ها در مرز جنون و طغیان بودند. انگار که تمام شب را

مشغول

خوردن داروی محرک بوده باشند. اعصابشون قدری ساییده و ضعیف بود که هر اتفاقی می

توانست بیفتد.

بانی هم چنین حسی از طوفانی قریب الوقوع را داشت. انگار که همه چیز داشت به انتها می

رسید، همه ی

اتفاقاتی که از زمان جشن تولد مردیث افتاده بود در حال رسیدن به فرجام بود.

با خودش فکر کرد: امشب. امشب همه چی اتفاق میفته. به طرز عجیبی کاملا متناسب به نظر می

رسید که

در شب انقلاب تابستانی ٣ این ماجرا پایان یابد.

مت گفت: "شبِ چی چی؟"

اصلا نفهمید که بلند صحبت کرده است. گفت:" شب انقلاب تابستانی. امشبه. شب قبل از انقلاب

تابستونی."

" بذار حدس بزنم! فالگیر ها ، آره؟"

بانی تایید کرد: " اونها اینو جشن می گرفتن. این یک روز برای جادو هست. برای تغییر دادن

فصل ها.

و..."تردید کرد " خب، این مثل تمام روزهای جشن دیگه است. مثل هالووین یا انقلاب زمستانی.

روزی که

خط بین دنیای مرئی و دنیای نامرئی خیلی باریکه، اونها می گفتند وقتیه که تو میتونی ارواح رو

ببینی.

زمانی که چیزهایی اتفاق میفته."

استفن که به اتوبان اصلی که به سمت فلز چرچ برمی گشت، میپیچید، گفت: "چیزها قراره اتفاق

بیفتن."

اما هیچ یک از آن ها نمی توانست پی ببرد که چقدر زود قرار بود اتفاق بیفتند.

***

خانم فلاورز در باغچه پشتی بود. آن ها مستقیم به سمت پانسیون آمده بودند تا دنبال خانم فلاورز

بگردند.

خانم فلاورز بوته های رز را هرس می کرد و بوی تابستان احاطه اش کرده بود.

وقتی همه دورش جمع شده بودند و با عجله می پرسیدند که کجا می توانند یک درخت زبان

گنجشک

سفید پیدا کنند، اخم کرده بود و چشم هایش را بر هم زد.

گفت: "آروم باشید، همین الان آروم شید." بدقت از زیر لبه کلاه حصیری خود به آن ها نگاه می

کرد. "چی

میخواین؟ گنجیشک سفید؟ اینجا یه دونه هست، همون پایین تر از درختای بلوط، اون پشت. حالا،

یه دقیقه

صبر کنین..."

وقتی همه آن ها دوباره به تقلا افتاده بودند، این را اضافه کرد.

استفن با چاقوی جیبی که مت از جیبش در آورده بود، شاخه ای از درخت را برید. وقتی آن ها در

حال

برگشتن بودند و پسرها شاخه ای برگ دار و شش فوتی را با یکدیگر حمل می کردند، بانی در این

فکر بود

که مت از چه موقع شروع به حمل چاقو کرده است و هم چنین اینکه خانم فلاورز چه فکری راجع

به آن ها

می کند.

اما خانم فلاورز بدون گفتن چیزی فقط نگاه می کرد. با این وجود، وقتی که نزدیک خانه شدند صدا

زد: "یه

بسته برات اومده، پسر."

استفن همان طور که شاخه روی شانه اش بود، سرش را برگرداند:" برای من؟"

"اسم تو روش بود. یه بسته و یه نامه. اونها رو بعدازظهر توی ایوان جلویی پیدا کردم.

گذاشتمشون طبقه ی

بالا توی اتاقت."

بانی به مردیث، و سپس به مت و استفن نگاه کرد و در پاسخ، با سردرگمی، بدگمانی و نگاه خیره

ی آن ها

رو به رو شد.

انتظار در هوا ناگهان به اوج خودش رسید، تقریبا غیر قابل تحمل بود.

بانی وقتی که داشتند از پله ها بالا می رفتند تا به اتاق زیر شیروانی برسند، گفت: "اما از طرف

کی میتونه

باشه؟ کی حتی میتونه بدونه که تو اینجایی..." و بعدش ایستاد، وحشت باعث لرزش دنده هایش

شده بود.

اخطاری در وجودش همچون حشره ای آزار دهنده وزوز می کرد، اما کنارش زد. حالا نه، فکر

کرد: حالا نه.

اما هیچ راهی نبود که از دیدن بسته ی روی میز استفن جلوگیری کند. پسرها شاخه ی درخت

زبان

گنجشک سفید را به دیوار تکیه دادند و رفتند که به بسته نگاهی بیندازند، یک بسته دراز و مسطح

در یک

کاغذ قهوه ای پیچیده شده بود و پاکت نامه ای کرم رنگ بالای آن قرار داشت.

بر روی آن، با دست خط دیوانه وار آشنایی، کلمه ی " استفن" با عجله نوشته شده بود.

همان دست خطی که بر روی آینه نوشته شده بود.

همه ایستاده بودند و طوری به پاکت خیره شده بودند که انگار به یک عقرب نگاه می کردند.

مردیث، وقتی استفن به آرامی دستش را جلو برد تا آن را بر دارد، گفت: "مواظب باش." بانی می

دانست

منظورش چیست. احساس می کرد که ممکن است منفجر بشود یا گازی سمی ازش بیرون آید یا به

چیزی

با دندان و چنگال تبدیل شود.

پاکتی که استفن در دست داشت، مربعی شکل و از کاغذ مرغوبی تهیه شده و با ظرافت بسته بندی

شده بود.

بانی فکر کرد که مثله دعوت نامه ای از شاهزاده برای مراسم رقصه! اما در کمال ناسازگاری،

چندین اثر

انگشت کثیف روی سطحش بود و لبه ها هم سیاه شده بودند. خب... کلاوس توی رویا هم خیلی

تمیز نبود.

استفن به جلو و پشتش نگاهی انداخت و بعد پاکت رو باز کرد. تکه کاغذ گرانی را بیرون آورد.

سه نفر دیگر

دورش جمع شده بودند و هنگامی که آن را باز می کرد، از بالای شانه اش نگاه می کردند. بعد مت

با تعجب

فریاد زد: "این چه... این که خالیه!"

خالی بود. در هر دو طرف. استفن برش گرداند و هر دو طرفش را بررسی کرد. صورتش سخت و

درهم بود.

بقیه آرام شده بودند، اگرچه، صداهایی از نفرت و خشم ایجاد می کردند. یک شوخی احمقانه!

مردیث دستش

را به طرف بسته که به قدری صاف و مسطح به نظر می رسید که آن هم خالی باشد، برد. و استفن

ناگهان

صاف ایستاد، نفسش را با صدا داخل کشید. بانی سریع به طرف او نگاه کرد و از جا پرید، دست

مردیث روی

بسته بی حرکت مونده بود و مت ناسزایی گفت.

بر روی کاغذ خالی که استفن با دستانش محکم گرفته بود، حروف ظاهر می شدند. آن ها سیاه و

دارای

دنباله های بلندی بودند، انگار هرکدام شان در جلوی چشمان بانی، با چاقویی نامرئی برش می

خوردند.

زمانی که توانست آن ها را بخواند، وحشت درونش ریشه دواند.

استفن... نباید ما سعی کنیم که اینو مثله نجیب زاده ها حل کنیم؟ دختره پیش منه. بعد از تاریکی بیا

به

خونه رعیتی قدیمی توی جنگل که حرف بزنیم. فقط ما دوتا. تنها بیا و من میذارم که دختره بره. اگه

کس

دیگه ای رو با خودت بیاری دختره میمیره.

هیچ امضایی نداشت. اما در انتها کلمه هایی ظاهر شدند: این بین تو و منه.

مت پرسید: "کدوم دختر؟" به بانی و مردیث نگاه کرد، انگار که می خواست مطمئن شود که آن

ها هنوز آن

جا هستند. "کدوم دختر؟"

با حرکتی تند، انگشت های ظریف مردیث پاکت را باز کرد و چیزی را که داخلش بود، بیرون آورد.

شال گردنی سبز کمرنگ با طرحی از برگها و درخت های مو. بانی کاملا این را به یاد داشت، و

تصویری به

ذهنش هجوم کرد. کاغذ های رنگی برای تزئین، کادوهای تولد، شکلات و گل های ارکیده.

زمزمه کرد: "کرولاین" و چشمانش را بست.

این دو هفته اخیر به قدری عجیب بود، به قدری با زندگی عادی دبیرستانی متفاوت بود، که حتی

فراموش

کرده بود که کرولاین وجود دارد. کرولاین برای فرار به یک آپارتمان در شهر دیگری رفته بود، که

در امنیت

باشد... اما مردیث همان اول به او گفته بود که "کلاوس میتونه تا 'هِرُون' تعقیبت کنه. من

مطمئنم."

بانی زمزمه کرد: "فقط داره دوباره با ما بازی میکنه. بهمون اجازه داد که تا این جا پیش بیایم،

حتی بریم

پدربزرگت رو ببینیم، مردیث و بعدش..."

مردیث موافقت کرد: "حتما می دونسته. تمام اینم میدونسته که ما داشتیم دنبال قربانی می گشتیم.

و حالا

ما رو کیش و مات کرد. مگر اینکه..." چشمانش با امیدی ناگهانی روشن شد. "بانی، تو فکر

نمیکنی که

کرولاین ممکنه این شال گردن رو شبی که جشن بود انداخته باشه؟ و کلاوس فقط برش داشته

باشه؟"

"نه."وزوز اخطار و پیش گویی نزدیک تر میشد و بانی به آن ضربه می زد و سعی می کرد تا دور

نگهش دارد.

این را نمی خواست، نمی خواست که بفهمد. اما چیزی را به طور قطع احساس می کرد: این یک

حقه نبود.

کلاوس کرولاین را داشت.

به آرامی گفت: "ما باید چیکار کنیم؟"

مت گفت: "من میدونم که ما چی کار نباید بکنیم، و اون اینه که به کلاوس گوش کنیم. 'سعی کنیم

مثه دو

تا مرد نجیب زاده حلش کنیم' ... کلاوس تفاله است، نه نجیب زاده. این یه تله است."

مردیث بی صبرانه گفت: "البته که یه تله است. اون صبر کرد که ما بفهمیم که چجوری میشه

بهش صدمه

زد و حالا سعی میکنه که ما رو از هم جدا کنه. اما موفق نمیشه."

بانی با وحشت فزاینده ای به صورت استفن نگاه می کرد. زیرا زمانی که مت و مردیث با خشم با

همدیگر

صحبت می کردند، استفن داشت نامه را تا می کرد و به پاکت برش می گرداند. و حالا ایستاده و به

آن خیره

شده بود، چهره اش ثابت مانده و نسبت به همه ی اتفاقاتی که در پیرامونش می افتاد، بی تفاوت

بود. و

نگاهی که درون چشمان سبزش بود، بانی را می ترساند.

مت می گفت: "ما می تونیم اینو تبدیل به ضدحمله کنیم. درسته استفن؟ تو اینطور فکر نمیکنی؟"

استفن با دقت و تمرکز روی هر کلمه گفت: "من فکر می کنم که بعد از تاریکی برم جنگل."

مت سرش را تکان داد و دقیقا همچون یک بازیکن خط حمله، شروع به نقشه کشیدن کرد: "

باشه، تو برو

حواسش رو پرت کن، و در این بین، ما سه تا..."

استفن همان طور که مستقیم بهش نگاه می کرد، عمدا جمله اش را ادامه داد: "شما سه تا میرید

خونه. به

تختخواب."

مکثی بوجود آمد که به نظرِ اعصاب بهم ریخته ی بانی بی پایان می رسید. بقیه فقط به استفن خیره

شده

بودند.

بالاخره مردیث به آرامی گفت:" خب، این خیلی سخت میشه که ما کلاوس رو بگیریم اونم وقتی که

تو تخت

هستیم مگر اینکه به اندازه کافی مهربون باشه و بیاد به دیدنمون."

تنِش شکسته شد و مت نفسی طولانی و رنجور کشید و گفت: "درسته استفن، من می فهمم که تو

چه

حسی در مورد این داری..." اما استفن حرفش رو قطع کرد.

"من واقعا جدی هستم، مت. کلاوس درست میگه. این بین اون و منه. و گفت که یا تنها برم، یا به

کرولاین

صدمه می زنه. خب من تنها میرم. این تصمیم منه."

بانی با لحنی تقریبا عصبی گفت:" این مراسم تدفین توئه! استفن، تو دیوونه ای. تو نمیتونی."

"خوب هم می تونم."

"ما بهت اجازه نمیدیم..."

استفن همین جوری که نگاهش می کرد گفت: "تو فکر میکنی که حتی اگه سعی کنین، میتونین

جلوی منو

بگیرین؟"

این سکوت به شدت ناراحت کننده بود. بانی که به او زل زده بود، احساس می کرد که انگار استفن

درست

در مقابل چشمانش تغییر کرده است. چهره اش به نظر وحشی می آمد، حالت ایستادنش متفاوت بود

گویی

می خواست ماهیچه های انعطاف پذیر و قوی شکارچی گونه اش را که در زیر پیراهنش قرار

داشتند، به یاد

بانی بیاورد. به یک باره او غیر صمیمی، بیگانه و ترسناک به نظر می رسید.

بانی رویش رو برگردوند.

مت روشش را تغییر داد و میگ فت: "بیا در این مورد منطقی باشیم. بیا آروم باشیم و در موردش

حرف

بزنیم..."

"اینجا چیزی نیست که بخوایم در موردش حرف بزنیم. من میرم، شما نه."

مردیث گفت: "تو بیشتر از اینا به ما مدیونی استفن." و بانی بابت صدای آرام و خونسرد او،

احساس قدردانی

می کرد. "باشه، خب تو میتونی ما رو تکه تکه کنی، خوبه، هیچ بحثی نیست. ما اینو فهمیدیم. اما

بعد از

همه ی چیزهایی که با هم از سر گذروندیم، قبل از اینکه بذاری بری، مستحق چیزی بیشتر از یه

تصمیم از

تموم شده هستیم."

مت اضافه کرد: "تو گفتی که این جنگ دختر ها هم هست. کِی تصمیم گرفتی که نباشه؟"

استفن گفت: "وقتی که فهمیدم قاتل کیه. به خاطر منه که کلاوس اینجاست."

بانی داد زد: "نه اینطور نیست! تو الینا رو مجبور کردی که کترین رو بکشه؟"

"من باعث شدم که کترین پیش کلاوس برگرده! اینجوری همه چیز شروع شد. و من کرولاین رو

وارد این

ماجرا کردم. اگه به خاطر من نبود، هیچ وقت از الینا متنفر نمی شد، هیچ وقت با تایلر دوست نمی

شد. من

مسئول اتفاقی هستم که براش افتاده."

بانی تقریبا فریاد کشید:" تو فقط میخوای که اینو باور کنی. کلاوس از همه ما متنفره. تو واقعا

فکر میکنی

که اجازه میده که از اونجا زنده بیای بیرون؟ تو فکر می کنی که نقشه اش اینه که بقیه ما رو به

حال

خودمون رها کنه؟"

استفن گفت: " نه." و شاخه ای را که به دیوار تکیه داده شده بود، برداشت. چاقوی جیبی مت را

بیرون آورد

و شروع به کندن شاخه های کوچک از آن کرد تا به یک نیزه سفید تبدیلش کرد.

مت خشمگین گفت: "اوه، خوبه، تو مثل یک سلحشور تنها میری! نمی بینی که چقدر احمقانه

است؟ تو

داری درست میری تو تله کلاوس!" مت یک قدم به طرف استفن رفت. " تو ممکنه که فکر نکنی

که ما سه

تا میتونیم جلوت رو بگیریم..."

صدای آهسته و موزون مردیث از آن طرف اتاق شنیده شد:" نه، مت. فایده ای نداره." استفن به

او نگاه کرد،

ماهیچه های دور چشمش سخت شدند، اما مردیث فقط نگاهش می کرد، صورتش آرام و دقیق بود.

"پس تو

مصممی که کلاوس رو رودررو ببینی، استفن. خوبه، اما قبل از اینکه بری، حداقل مطمئن شو که

شانس

مبارزه داری." مردیث، خونسرد، شروع به باز کردن دکمه های یقه ی بلوزش کرد.

بانی یکه خورد، حتی با وجود اینکه، این همان چیزی بود که هفته پیش خودش پیشنهاد کرده بود.

فکر

کرد: اما اون خصوصی و در خلوت بود، محض رضای خدا! بعد شانه هایش را بالا انداخت.

عمومی یا

خصوصی، چه تفاوتی ایجاد می کرد؟

به مت نگاه کرد که بهت و حیرت در چهره اش دیده می شد. و بعد دید که پیشانی مت چین خورد و

حالتی

سمج و ستیزه جو گرفت که سابقا باعث ترس مربیان فوتبال تیم های حریف می شد. چشمان آبیش

به

طرف بانی برگشت و بانی سرش را به نشانه موافقت تکان و چانه اش را جلو داد. بدون کلمه ای،

زیپ ژاکت

روشنی را که پوشیده بود، باز کرد، و مت هم تیشرت خودش را در آورد.

استفن از یکی به دیگری که عبوسانه لباس هایشان را در اتاقش در می آوردند، خیره شد. سعی

می کرد که

شوک خودش را پنهان کند. در حالیکه نیزه ی سفید همچون اسلحه ای در مقابلش قرار داشت،

سرش را

تکان داد. "نه."

مت گفت: "مسخره نباش، استفن." حتی در پریشانی و درهم و برهمی این لحظه ی وحشتناک،

حسی درون

بانی مکث کرده بود که سینه برهنه ی مت را تحسین کند. "هر سه نفر ما اینجاییم و تو میتونی

بدون اینکه

به هیچکدوم ما صدمه بزنی، مقدار زیادی بگیری."

گفتم:"نه! نه برای انتقام، و نه برای جنگ شیطان با شیطان! نه برای هر دلیلی. من فکر میکردم

که تو منو

میفهمی." نگاه استفن به مت، تلخ بود.

مت داد زد: "من میفهمم که تو میری اونجا و می میری."

"راست میگه." بانی کف دستش را بر روی لبهایش گذاشت و فشار داد. پیش گویی در حال خارج

شدن از

دیوارهای دفاعیش بود. نمی خواست بهش اجازه دهد، اما دیگر قدرت مقاومت کردن نداشت. با

لرزشی، ضربه

زدن آن را احساس کرد و کلماتی را در ذهنش شنید.

با لحن دردناکی گفت: " 'هیچکس نمیتونه باهاش بجنگه و زنده بمونه.' این چیزیه که ویکی گفت

و این

حقیقت داره. من حسش میکنم، استفن. هیچکس نمیتونه باهاش بجنگه و زنده بمونه."

برای لحظه ای، فقط یک لحظه، فکر کرد که استفن ممکن است به او گوش کند. بعد صورت استفن

دوباره

سخت شد و به سردی صحبت کرد.

"این مشکل تو نیست. بذار خودم نگران این موضوع باشم."

مت شروع کرد: "اما اگه هیچ راهی برای برنده شدن نیست..."

استفن مختصر و مفید جواب داد: "اما این چیزی نیست که بانی گفت."

مت داد زد: "چرا، همینه! در مورد چه کوفتی داری صحبت میکنی؟" مت خیلی سخت کنترل خودش

را از

دست می داد، اما وقتی که این اتفاق می افتاد، به این راحتی آرام نمی شد. "استفن، من به اندازه

کافی

تحمل کردم..."

استفن فریادِ مت را با غرشی جواب داد: "منم همین طور!" بانی هیچ وقت نشنیده بود که استفن

از چنین

لحنی استفاده کند. " از دست همه تون خسته شدم، از مجادله ها و ترس هاتون خسته شدم... و

همینطور از

پیشگویی هاتون! این مشکل منه."

مت داد زد: " فکر میکردم که ما یک تیم هستیم..."

"ما یک تیم نیستیم. شما یه گروه از انسان های احمق هستین! حتی با همه چیزایی که براتون

اتفاق افتاده،

در اعماق وجودتون می خواین زندگی کنین. زندگی های کوچیک امنتون، تو خونه های کوچیک

امنتون. تا

وقتی که برید به قبر کوچیک امنتون! من مثل شما نیستم و نمیخوام که باشم. تا حالا باهاتون

ساختم

چونکه مجبور بودم، اما دیگه تموم شد." به تک تک آن ها نگاه کرد و با تاکید بر روی هر کلمه

گفت:" من

به هیچکدومتون نیاز ندارم. نمیخوام هیچکدومتون با من باشید، و نمیخوام که دنبالم بیاین. شما

فقط

استراتژی من رو خراب می کنین. هرکسی که دنبال من بیاد، میکشمش."

و با آخرین نگاه سوزانش، روی پاشنه چرخید و رفت

فصل چهاردهم

مت که به درگاه خالی که استفن از آن ناپدید شده زل زده بود، گفت "اون دیوونه شده".

مردیث پاسخ داد "نه، نشده". صدایش غمگین و آرام بود، اما در لحنش خنده ی نا امیدانه ای نیز

وجود

داشت. وقتی مت به سمت او برگشت، گفت "مت نمی بینی اون داره چی کار میکنه؟با فریاد زدن

سر ما، می

خواد ازش متنفر شیم و سعی می کنه ما رو از خودش برونه. تا جای ممکن کثیف برخود کنه تا ما

ازش

عصبانی شیم و بذاریم اون تنهایی این کارو کنه". به در نگاهی کرد و ابروهایش را بالا برد. " هر

چند 'هر

کی دنبالم بیاد می کشمش.' دیگه زیاده روی بود. "

بانی برخلاف میلش ناگهان خندید "من فکر کنم اینو از دیمن به ارث برده. ' برید پی کارتون، من

به کمک

هیچ کدوم شما احتیاجی ندارم!' "

مت اضافه کرد "' یه مشت انسان احمق'"

"اما من هنوز نمی فهمم، بانی، تو یه پیشگویی داشتی! و استفن معمولا اونها رو دست کم نمی

گیره. اگر

هیچ راهی برای جنگیدن و بردن وجود نداره، پس چرا رفت؟ "

مردیث به بانی نگاه کرد و گفت "بانی نگفت هیچ راهی برای جنگیدن و بردن نیست. اون گفت

راهی برای

جنگیدن و نجات پیدا کردن نیس. درسته بانی؟" .

اثرات خنده از چهره ی بانی محو شده بود. او که خودش هم متحیر مانده بود، سعی کرد پیشگوییش

را

بازبینی کند اما هیچ چیزی بیشتر از همان کلماتی که به ذهنش آمده بود نمی دانست. کسی نمی

تواند با او

بجنگد و زنده بماند.

"یعنی منظور تو اینه که استفن فکر می کنه ..." به آرامی برق عصبانیت و حق به جانبی در

چشمانش به

خاموشی گرایید. "اون فکر میکنه بره و جلوی کلاوسو بگیره حتی اگر کشته بشه؟ مثل گوسفند

قربانی؟"

مردیث آرام گفت "بیشتر شبیه الینا، و شاید ... بعدش بتونه با اون باشه."

بانی سرش را تکان داد:" هااا.. اه" درست بود که چیز بیشتری در رابطه با پیشگویی نمی دانست

اما ان یک

مطلب را می دانست. "اون این فکرو نمی کنه، مطمئنم. الینا خاص بود. اون کسیه که هست، چون

خیلی

جوون مرد؛ خیلی کارهای ناتموم تو زندگیش باقی گذاشت، و ... خوب، اون یه مورد خاصه. اما

استفن پونصد

سال خون آشام بوده، و مطمئنا جوان نخواهد مرد. هیچ تضمینی وجود نداره که پیش الینا بره.

ممکنه جای

دیگه ای بره... یا اینکه فقط از بین بره. و اون اینو می دونه. مطمئنم که می دونه. من فکر می

کنم اون فقط

می خواد به قولش به الینا عمل کنه، که جلوی کلاوس رو بگیره و براش مهم نیست که به چه

قیمتی."

مت به آرامی، انگار که نقل قول می کرد، گفت "یا حداقل تلاششو بکنه حتی اگر بدونید که بازنده

اید"

ناگهان به دخترها نگاهی کرد:" من می رم دنبالش."

مردیث صبورانه گفت "البته"

مت درنگ کرد . "اوه ... ظاهرا منم نمی تونم شما رو قانع کنم که اینجا بمونین؟"

"بعد از تمام گفتگو های امید بخشی که در مورد کار گروهی داشتیم؟! نه هیچ شانسی نداری. "

"از همین می ترسیدم پس ..."

بانی ادامه داد:" پس از اینجا میریم."

آن ها هر چقدر که توانستند سلاح با خودشان برداشتند. چاقوی جیبی مت را که استفن انداخته

بود،

خنجری با دسته ی عاج از روی میز استفن، همچنین چاقویی از آشپزخانه.

بیرون هیچ خبری از خانم فلاورز نبود. آسمان ارغوانی و در غرب دارای رگه های وصف ناپذیر

زرد رنگی بود.

بانی با خود فکر کرد گرگ و میش روز انقلاب تابستونی ، و مو بر دستانش راست شد.

مت گفت"کلاوس گفته خونه ی رعیتی قدیمی توی جنگل...باید منظورش خونه ی فرنچرها ١ باشه.

جاییکه

کترین استفن رو توی چاه رها کرده بود."

مردیث پاسخ داد "باید همونجا باشه. احتمالا از تونل کترین برای عبور از رودخانه استفاده می

کرده. مگر

اینکه اصیل ها به قدری نیرومند باشن که بتونن از روی آب جاری بدون اینکه آسیب ببینن

بگذرن."

بانی به خاطر آورد، درسته، موجودات شیطانی نمی توانند از روی آب جاری عبور کنند، و هر چه

قدر پلیدتر

باشند، این کار دشوارتر خواهد بود. بلند گفت " اما ما چیزی راجع به اصیل ها نمی دونیم."

مت گفت"نه، و این یعنی اینکه باید مراقب باشیم. من این جنگلو خیلی خوب می شناسم، و مسیری

رو که

احتمالا استفن از اونجا رفته رو هم می شناسم. فکر کنم ما باید از مسیر دیگه ای بریم."

"بنابراین استفن مارو نمیبینه و نمی کشه؟"

"بنابراین کلاوس مارو نمی بینه، یا اینکه همه ی مارو نمیبینه، و اینجوری ممکنه شانسی داشته

باشیم که به

کرولاین برسیم. شاید به یه طریقی بتونیم کرولاین رو از معادله حذف کنیم؛ تا زمانی که کلاوس

بتونه

تهدید کنه که به اون صدمه میزنه، می تونه استفن را مجبور به هر کاری که میخواد بکنه. بهتره

همیشه یه

قدم جلوتر باشی تا بتونی دشمن رو غافلگیر کنی. کلاوس گفته اونو اونجا موقع تاریکی ببینیم؛

خوب ما می

تونیم قبل از تاریکی اونجا باشیم شاید غافلگیرش کردیم. "

بانی عمیقا تحت تاثیر این استراتژی قرار گرفت. بیخود نیس که اون بازیکن خط حمله است. من

فقط می

تونم بپرم وسط و جیغ بزنم.

مت مسیر پنهانی را بین درختان بلوط در پیش گرفت. بوته ها، خزه ها، گلها و علفها در این وقت

سال پر

پشت بودند. بانی باید اعتماد می کرد که مت می داند به کجا می رود، چون خودش نمی دانست.

پرندگان

در بالای سر آنها آخرین آواز شبانگاهیشان راقبل از اینکه به آشیانه بروند، می خواندند.

هوا تاریک تر شد. بیدها و شب پره ها به صورت بانی می خوردند. بعد از اینکه روی دسته ای

قارچ سمی

سکندری خورد، خیلی خوشحال شد که این دفعه شلوار جین پوشیده بود.

درنهایت مت آنها را متوقف کرد. با صدای آرامی گفت "نزدیک شدیم یه سراشیبی هست که می

تونیم از

اونجا پایینو ببینیم و شاید کلاوس مارو نبینه.ساکت و با احتیاط باشید."

بانی پیش از این هرگز این قدر نگران نبود که پایش را کجا می گذارد. خوشبختانه برگ ها تَر

بودند و خش

خش نمی کردند.

بعد از چند لحظه، مت روی سینه اش خوابید و به آن ها اشاره کرد که ازش پیروی کنند. بانی

خشمگینانه

به خودش گفت، که اهمیتی نمی دهد هزارپا و کرم خاکی روی دستش بروند، و یا اینکه تار

عنکبوت به

صورتش بچسبد. الان موضوع مرگ و زندگی بود و او یک شخص با کفایت بود. نه یک مزاحم و

نه یک بچه!

بلکه فردی باکفایت.

مت نجوا کنان با صدایی که به زور شنیده می شد، گفت:" اینجا". بانی بر روی سینه اش لغزید و

پیش مت

رفت تا نگاهی کند. آنها به محل سکونت فرنچر یا چیزی که از آن به جا مانده بود، نگاه کردند. آنجا

سالها

پیش خراب و تسلیم جنگل شده بود. الان فقط فونداسیونش بجا مانده بود، سنگهای ساختمان با گل

و خار

پوشیده شده و دودکش بلندش مانند بنای یادبودی غریب و متروک به جا مانده بود.

مردیث در گوش دیگر بانی گفت "کرولاین، اون جاست."

کرولاین پیکر سیاهی بود که کنار دودکش نشسته بود. لباس سبز کمرنگش در تاریکی مشخص

بود، اما

موهای طلاییش سیاه دیده می شد. چیزی سفید روی صورتش بود، بعد از چند لحظه بانی فهمید که

دهان

بند بود. یک نوار یا بانداژ... بانی از روی حالت عجیبش _ بازوهایش پشتش بود، و پاهایش را

جلویش کشیده

بود_ حدس زد که او بسته شده است.

کرولاین بیچاره! و تمام کارهای خُرد، کثیف و خودخواهانه ای را که تا بحال کرولانین انجام داده

بود، که اگر

به آن ها عمیق می شدی مقدار قابل توجهی هم بودند، بخشید. بانی نمی توانست تصور کند که

چیزی بدتر

از این وجود داشته باشد که توسط یک خون آَشام روانی که دو تا از همکلاسی هایت را کشته،

ربوده و تا

جنگل کشانده شوی، دست و پایت را ببندند و منتظر رهایت کنند و زندگیت نیز بسته به خون آشام

دیگری

باشد که دلیل خوبی برای تنفر ازت داشته باشد.

جدای همه ی این جریانات، کرولاین از اول استفن را می خواست، از الینا متنفر بود و سعی می

کرد

تحقیرش کند بدلیل اینکه او استفن را بدست آورده بود.

استفن سالواتوره آخرین کسی بود که می بایست در مورد کرولاین فوربز مهربان باشد.

مت گفت "نگاه کن! اونه؟ اون کلاوسه؟"

بانی هم در سمت دیگر دودکش حرکتی را دیده بود. همینکه به چشمش فشار آورد، او ظاهر شد،

بارانی

قهوه ای روشنش مانند شبحی اطراف پاهایش آویزان بود. به کرولاین نگاه کرد، کرولاین خودش

را جمع کرد

و سعی کرد خودش را کنار بکشد. خنده ی کلاوس در سکوت حاکم به قدری بلند و واضح بود که

بانی به

خود پیچید.

پشت علف ها پنهان شد و زمزمه کرد:" خودشه، اما استفن کجاست؟ الان دیگه هوا تاریک شده"

مت گفت:" شاید اون عقلش برگشته سرجاشو تصمیم گرفته نیاد."

مردیث گفت "نه همچین شانسی نداریم!" او از بین علف ها به سمت جنوب نگاه می کرد. بانی هم

به همان

مسیر نگاه کرد.

استفن در کنار چمنزار ایستاده بود، انگار به یکباره از هوا ظاهر شده باشد. بانی با خود فکر کرد،

حتی

کلاوس هم اومدنش رو ندیده. خیلی آرام ایستاده بود، حتی تلاشی برای مخفی کردن خودش یا چوب

سفید

درخت زبان گنجشکی ٢ که در دست داشت، نکرد. چیزی در فرم ایستادن و نگاه کردنش به صحنه

ی مقابل

وجود داشت که به خاطر بانی آورد که او در قرن پانزدهم از اشراف و نجیب زادگان بوده است.

استفن چیزی

نگفت، منتظر ماند تا کلاوس متوجه حضورش شود، هیچ عجله ای نداشت.

وقتی کلاوس به سمت جنوب برگشت بی حرکت ماند، و بانی حس کرد که او از اینکه متوجه

حضور استفن

نشده است، سورپرایز شده باشد.

اما بعد خندید و بازوهایش را از هم باز کرد.

"سالواتوره! چه تصادفی؛ همین الان داشتم به تو فکر می کردم!"

استفن به آرامی سرتا پای کلاوس را نگاه کرد از دنباله ی بارانی مندرسش گرفته تا موهایش که

در باد تکان

می خورد.

چیزی که استفن گفت، این بود:

"تو منو می خواستی. من اینجام. بذار دختره بره."

کلاوس دست به سینه ایستاد و به نظر تعجب کرده بود، گفت:" من اینو گفتم؟" سپس سرش را با

پوزخند

تکان داد و گفت. "گمان نمی کنم. بذار اول صحبت کنیم."

استفن سرش را به علامت تایید تکان داد انگار که کلاوس چیز تلخی را تصدیق کرده بود که

استفن

انتظارش را داشت. تیر چوبی را از روی شانه اش برداشت و مقابلش گرفت، خیلی راحت و

ماهرانه چوب

سنگین را در دستانش گرفته بود. گفت:" گوش می کنم."

مت از پشت علف ها نجواکنان گفت "اونقدرها هم که نشون می ده احمق نیست" نشانی از احترام

در

صدایش وجود داشت. و اضافه کرد" اونقدرها هم که فکر میکردم مشتاق کشته شدن نیست،

محتاطه."

کلاوس به کرولاین اشاره کرد، با سر انگشتانش موهای طلایی او را نوازش می کرد."چرا نمیای

اینجا تا

مجبور نباشیم داد بزنیم؟" بانی متوجه شد که با این حال، او تهدید نکرد که به زندانیش آسیبی می

رساند.

استفن پاسخ داد "صداتو می شنوم."

مت زمزمه کرد"خوبه، خودشه، استفن!"

بانی وضعیت کرولاین را بررسی می کرد. دختر اسیر داشت تقلا می کرد، سرش را عقب و جلو می

برد انگار

که عصبانی یا در حال درد کشیدن باشد. اما بانی حس عجیبی از حرکات کرولاین دریافت،

بخصوص حرکت

تند و وحشیانه سرش، گویی دخترک می خواست به آسمان برسد. آسمان...

نگاه بانی به آن سمت بالا رفت، جایی که تاریکی مطلق از بین رفته و نور اندک ماه به درختان می

تابید.

برای همین بود که حالا می توانست رنگ طلایی موهای کرولاین را ببیند: مهتاب! سپس با تعجب

نگاهش

به درخت بالای سر استفن افتاد که بدون وزش باد، شاخه هایش تکان می خوردند. هشدارگونه

گفت:"مت".

استفن روی کلاوس متمرکز شده بود، همه ی حواسش، عضلاتش، قدرتش همه به سمت اصیلی

که در

مقابلش بود، جمع شده بودند. اما بر روی آن درخت بالای سرش....

هرگونه استراتژی، اینکه از مت بپرسد چه کار باید بکند، از ذهنش گریخته بودند. از سر جایش در

مخفی

گاهشان بلند شد و فریاد زد.

"استفن ! بالای سرت! این یه تله است!"

استفن به ظرافت یک گربه کناری پرید، درست در همان لحظه چیزی دقیقا افتاد همانجایی که قبلا

استفن

ایستاده بود. ماه صحنه را روشن کرده بود، به اندازه ای که بانی می توانست دندان های سفید تایلر

و همین

طور برقی را در چشمان کلاوس وقتی که به طرف خود او نگاه کرد، ببیند. او برای یک لحظه

حیرت زده به

صحنه پیش آمده نگاه کرد، و سپس صدای رعد و برق مهیبی آمد. از آسمان صاف!

بعد از آن بانی متوجه حس عجیب و ترسناک شیطانی آن شد. در آن لحظه به سختی متوجه شد که

آسمان

صاف بود و ستاره ها چشمک می زنند. آن برق آبی که آسمان را شکافت به کف دست کلاوس که

بالا گرفته

بود، برخورد. نشانه ی ترسناک دیگری که دید و هر چیز دیگری را از ذهنش زدود، این بود که

کلاوس دست

هایش را دور آن نور جمع کرد و آن را مثل یک گلوله نورانی به سمت او پرتاب کرد.

استفن فریاد می زد، به او می گفت که کنار برود! کنار برود! بانی با وجودی که خیره مانده،

میخکوب و فلج

شده بود، صدای او را می شنید، سپس چیزی بهش چنگ زد و او را به کناری انداخت. گلوله

نورانی از بالای

سرش با صدای غرش مهیب و بویی مثل اوزون گذشت. به صورت به میان علف ها افتاد و چرخید

تا دست

مردیث را بگیرد و از او به خاطر نجاتش تشکر کند، اما فهمید که آن شخص مت بوده است.

مت فریاد زد "همین جا بمون! تکون نخور!" و خودش رفت.

آن کلمات وحشتناک. باعث شدند بانی بلند شود و قبل از اینکه بداند چه کار می کند به دنبال مت

بدود.

و سپس همه جا آشوب شد.

کلاوس به سمت استفن که با تایلر گلاویز شده و داشت شکستش می داد، چرخید. تایلر به شکل

گرگیِ

خود بود، و وقتی استفن به زمین پرتش کرد، صدای وحشتناکی از خودش درآورد.

مردیث به سمت کرولاین می دوید، از پشت دودکش نزدیک می شد بنابراین کلاوس نمی توانست او

را

ببیند. مردیث به کرولاین رسید و بانی خنجر نقره ی استفن را دید که مردیث با آن طناب های دور

مچ

دست کرولاین را باز کرد.

سپس مردیث که کمی کرولاین را به دوش می کشید و گاهی او را بر زمین می کشاند تا به پشت

دودکش

ببردش و پاهایش را آزاد کند.

صدایی مثل برخورد دو شاخ گوزن باعث شد بانی دور خودش بچرخد. کلاوس با شاخه بلندی که

احتمالا

قبلا روی زمین افتاده بود، به سمت استفن رفت. به همان تیزی چوب استفن بود، نیزه ی سودمندی

بود. اما

کلاوس و استفن تنها برای هم چاقو کشی نمی کردند بلکه چنان از نیزه های چوبی استفاده می

کردند انگار

که گرز به دست داشتند. بانی به یاد رابین هود افتاد. جان کوچیکه و رابین. اینجوری به نظر می

رسید:

کلاوس همان قدر بلند تر و درشت هیکل تر از استفن بود.

سپس بانی چیز دیگری دید که باعث شد فریاد خاموشی سر دهد. پشت سر استفن، تایلر بلند شده و

خیز

برداشته بود، درست مثل وقتی که در قبرستان یک مرتبه به سمت گلوی استفن حمله برد. استفن

پشتش

به او بود. و بانی نمی توانست به موقع به او هشدار دهد.

اما او مت را فراموش کرده بود. مت بدون توجه به دندان ها و پنجه ها ی تایلر، سرش را پایین

گرفته و

مستقیم به سمت او حمله کرد. مثل مدافع پشتیبانی ٣ فوق العاده، قبل از اینکه تایلر بتواند بپرد با

او درگیر

شد. تایلر به این طرف و آن طرف می پرید و مت هم بر پشتش سوار بود.

بانی سر در گم و دست پاچه بود. حوادث زیادی هم زمان روی می دادند. مردیث طناب پای کرولاین

را می

برید؛ مت طوری تایلر را می کوبید که مطمئنا اگر در زمین فوتبال چنان می کرد، اخراج می شد؛

استفن

چوب سفید را چنان می چرخاند انگار قبلا آموزش دیده بود. در حالیکه آن دو با سرعت و دقت

مرگباری

درگیر هم بودند، کلاوس با مسخره بازی می خندید انگار از این تمرین لذت می برد.

اما در حال حاضر انگار مت در دردسر افتاده بود. تایلر او را گیر انداخته و دندان قروچه می کرد،

و سعی

داشت گلوی او را بگیرد.

بانی وحشیانه به اطراف نگاه کرد تا سلاحی پیدا کند، به کلی چاقوی درون جیبش را فراموش کرده

بود.

چشمش به شاخه درخت بلوطی افتاد. آن را برداشت و به سمتی که مت و تایلر باهم می جنگیدند،

دوید.

لحظه ای دچار ترس شد. شجاعت استفاده از چوب را نداشت. ممکن بود ضربه اش به مت بخورد.

مت و تایلر

بر روی هم می غلتیدند به طوریکه حرکتشان محو و نامشخص شده بود.

سپس دوباره مت روی تایلر قرار گرفت، و سر او را پایین نگه داشت، و کاملا خودش در دیدرس

قرار گرفت.

بانی فرصت را غنیمت شمرد و چوب را نشانه گرفت. اما تایلر او را دید. با قدرت ماورالطبیعه ای

پاهایش را

جمع کرد و مت را از پشتش پرت کرد. سر مت با صدایی که بانی هرگز فراموش نخواهد کرد، به

درختی

خورد. صدایی مثل ترکیدن هندوانه ای فاسد. مت بی حرکت به پایین درخت لغزید.

بانی خشکش زده بود و بریده بریده نفس می کشید. باید به سمت مت می رفت، اما تایلر که به

سختی نفس

می کشید و آب دهان خون آلودش از چانه اش به پایین می ریخت، روبرویش قرارگرفته بود، او

بیشتر از

وقتی که در قبرستان بودند، شبیه حیوان شده بود. درست مثل یک خواب و رویا، بانی چوب را بلند

کرد اما

لرزش آن را در دستانش حس می کرد. مت هنوز بی حرکت بود ... آیا نفس می کشید؟

وقتی که بانی با تایلر روبرو شد می توانست صدای بغض خودش را در نفس هایش بشنود، مسخره

ست؛ این

پسر از مدرسه ی خودش بود. پسری که سال پیش در جشن پایان دوره سال سوم با او رقصیده

بود. چه طور

او می توانست مانع رسیدنش به مت شود شود؟! اصلا چه طور می توانست به آنها صدمه بزند؟

چه طور می

توانست چنین کاری بکند؟

بانی شروع به آوردن دلیل برای او کرد. شروع به التماس کرد. " تایلر خواهش می کنم... "

تایلر با صدایی زمخت و همراه با خرناس گفت "دختر کوچولو تو جنگل تنهای تنهایی؟"همان لحظه

بانی

متوجه شد که این همان پسری نبود که با هم به مدرسه می رفتند. او یک حیوان بود.

بانی با خود اندیشید اوه خدایا، چقد اون زشته.

زبانش مثل یک طناب قرمز از دهانش آویزان بود. و آن چشمان زرد رنگ با مردمک همچون

شکافش... در

آنها بانی خشونت یک کوسه را می دید، یک کروکودیل، و یا زنبوری که تخمش را در داخل بدن

زنده ی

کرم ابریشم می گذارد ٤ . تمام خشونت ذاتی حیوانات در آن چشمان زرد رنگ وجود داشت.

تایلر فکش را پایین آورده و همچون سگی نیشخند میزد، گفت: "یک نفر باید بهت هشدار می داد!

چون اگر

تنها بری جنگل ممکنه گیر یه قلدرِ بدِ ... "

" عوضی بیفتی!" صدایی جمله او را تکمیل کرد، و با حس قدرشناسی بانی مردیث را در کنارش

دید. او

خنجر استفن را که در زیر نو ماه برق می زد، در دست داشت.

مردیث آن را تکان داد و گفت "نقره اس تایلر. نمی دونم نقره با گرگینه ها چی کار می کنه؟ می

خوای

ببینی؟" تمام وقار مردیث، خونسردیش، نگاه بی تفاوتش به مسایل پر احساس، همه از بین رفته

بودند. این

مردیث واقعی بود، مردیث مبارز که با وجود آن که می خندید به طرز جنون باری عصبانی بود.

بانی حس کرد نیرو گرفته است و با خوشی فریاد زد "آره!"

ناگهان حس کرد می تواند حرکت کند. او و مردیث درکنار هم قوی بودند.

از طرفی مردیث تایلر را می ترساند، و از طرف دیگر بانی با چوبش آماده بود. اشتیاق عجیبی را

در وجودش

حس کرد، اشتیاقی برای زدن تایلر، اشتیاقی برای اینکه سرش را از بدنش جدا کند. او می توانست

این نیرو

را در وجود خودش، در دستانش حس کند.

و تایلر نیز با غریزه حیوانیش می توانست این اشتیاق را از هر دوی آنها احساس کند، آنها از هر

دو طرف به

او نزدیک شدند. او عقب رفت، می چرخید و سعی کرد خودش را از آن دو نجات بدهد. آنها هم

چرخیدند.

برای لحظه ای هر سه همانند یک منظومه شمسی کوچک می چرخیدند:تایلر در وسط می چرخید؛

بانی و

مردیث هم دور او حلقه زده بودند و دنبال فرصتی برای حمله بودند.

یک، دو، سه.

سیگنالی بدون حرف از مردیث به بانی رسید. درست در لحظه ای که تایلر روی مردیث پرید تا

چاقوی او را

به کناری پرت کند، بانی ضربه را زد. نصیحت یکی از دوست پسرهای قدیمیش را به خاطر آورد

که سعی

داشت به او بیس بال یاد دهد: اینکه تنها تجسم ضربه زدن به سر تایلر کافی نیست بلکه باید تصور

کرد که

از میان سر او به چیزی که در پشتش قرار دارد، ضربه می زنی. بانی با تمام نیروی خود ضربه را

وارد کرد.

شوک ناشی از برخورد چنان بود که دندان هایش را سست کرد. دستانش به شدت درد گرفته و

چوب خرد

شد اما تایلر همچون پرنده ای که تیر خورده باشد، بر زمین افتاد.

بانی چوب را به کناری انداخت و فریاد زد:" تونستم! آره. عالیه! آره!" پیروزی و نشاط در صدایش

موج می

زد.

"ما تونستیم!" پیکر سنگین را از پشت گرفت و آن را که بر روی مردیث افتاده بود، کنار زد. "

ما..." کلمات در

دهانش منجمد شدند. فریاد زد: " مردیث!"

مردیث بریده بریده گفت "من خوبم" صدایش از درد پیچید.

ضعف کرده!چقدر سرده! انگار آب یخ رویش ریخته باشند. تایلر چنگالش را تا مرز استخوان در

پای او فرو

برده بود. بر روی رانش، شلوارش پاره شده و پوستش پیدا بود. و در کمال وحشت، بانی متوجه

شد که علاوه

بر پوست می تواند داخل پوست او را هم ببیند! گوشت، ماهیچه های پای مردیث و خونی را که از

آن به

بیرون می ریخت، می دید.

با شدت گریه می کرد "مردیث..."! باید مردیث را به دکتر می رساندند. همه باید همین حالا تمامش

می

کردند؛ همه باید این را درک می کردند. یک زخمی اینجا داشتند؛ باید آمبولانس خبر کنند. به ٩١١

زنگ

بزنند. با هق هق و زاری گفت:" مردیث!"

"با یه چیزی ببندش." صورت مردیث سفید شده بود. شوک! به حال شوک می رفت. و آن همه

خون! خون

زیادی بیرون می پاشید. بانی با خود گفت اوه خدا، خواهش می کنم کمکم کن. دنبال چیزی می

گشت تا

زخم مردیث را با آن ببندد، اما چیزی نبود.

چیزی کنارش بر روی زمین افتاد. طنابی نایلونی و پوسیده شبیه همانی که آنها تایلر را با آن بسته

بودند،

بانی به بالا نگاه کرد. "این به دردت می خوره؟" کرولاین که دندان هایش به هم می خوردند، با

حالتی نا

مطمئن این را پرسید.

او لباس سبزی به تن داشت، موهای طلاییش ژولیده شده و همراه خون و عرق به صورتش

چسبیده بودند.

حتی وقتی با او حرف می زد می لرزید ، کنار مردیث روی زمین زانو زد.

بانی نفس زنان پرسید:" صدمه دیدی؟"

کرولاین سرش را تکان داد، اما بعد که به جلو خم شد، حالش بهم خورد، و بانی نشانی را روی

گلوی او دید.

اما الان وقتی نداشت که نگران کرولاین باشد. مردیث مهم تر بود.

بانی طناب را بالای زخم مردیث بست، ذهنش ناامیدانه در میان چیزهایی که از خواهرش مری یاد

گرفته

بود پرسه میزد. مری پرستار بود. مری گفت ... شریان بند نباید خیلی سفت باشد یا مدت زیادی

بسته باشد

ممکن است منجر به قانقاریا شود.

اما او باید جلوی خونریزی را می گرفت. اوه، مردیث.

مردیث نفس نفس می زد و صدایش زمزمه وار بود "بانی ... به استفن کمک کن اون به کمکت

احتیاج

داره...." سرش را عقب گرفت نفسش خس خس می کرد، چشمانش را به آسمان دوخت.

خیس. همه چیز خیس بود. دستان بانی، لباسش، زمین، همه از خون مردیث خیس شده بودند. و

مت

همچنان بی هوش زیر درخت افتاده بود. نمی توانست آنها را تنها رها کند، مخصوصا با وجود

تایلر. ممکن

بود او بلند شود.

گیج شده بود، به سمت کرولاین برگشت، که می لرزید و حالش بهم می خورد، روی صورتش عرق

نشسته

بود. بانی با خود گفت بی فایده است. اما انتخاب دیگری نداشت. گفت:" کرولاین به من گوش کن."

بلندترین

تکه را از چوبی که با آن به تایلر زده بود، برداشت و در دست کرولاین گذاشت. "تو پیش مت و

مردیث

بمون. هر بیست دقیقه یا هم چین حدودی شریان بند را شل کن. و اگر تایلر می خواست بلند شود یا

حتی

اگه تکون خورد، تا جایی که می توانی با این محکم بزنش. فهمیدی؟ کرولاین" و اضافه کرد "این

بزرگترین

شانس توئه تا نشون بدی تو یه کاری خوب هستی. و بی مصرف نیستی. خوب؟" صورت او را

سمت خودش

چرخاند و به چشمان سبز کرولاین نگاه کرد:" خوب؟"

"اما تو می خوای چی کار کنی؟"

بانی به چمنزار نگاه کرد.

کرولاین به دست او چنگ زد:" نه بانی." و بانی با بخشی از ذهنش به ناخن های شکسته و اثر

سوختگی مچ

دست او توجه کرد. "همینجا بمون اینجا امنه نرو پیش اونا. کاری نیس که تو بتونی انجام بدی..."

بانی

دستش را با تکانی رها کرد و قبل از اینکه تصمیمش عوض شود به سمت چمنزار به راه افتاد. در

قلبش می

دانست که حق با کرولاین است.

هیچ کاری نمی توانست انجام دهد اما چیزی که مت قبل از آمدنشان گفته بود در گوشش زنگ می

زد .

حداقل تلاشمونو بکنیم. او باید تلاشش را می کرد.

گرچه در دقایق وحشتناک بعدی نیز تنها کاری که توانست انجام دهد، نگاه کردن بود.

نبرد بین کلاوس و استفن با آن خشونت و دقت مثل رقص مرگ آوری به نظر می رسید. اما تا حدی

نبردی

برابر بود. استفن همچنان مقاومت می کرد.

حالا دید که استفن با چوب سفیدش به کلاوس فشار می آورد و او را به سمت زانوانش می راند،

عقب تر و

عقب تر. همچون رقصنده ای برزخی. گویی می خواست ببیند او چقدر انعطاف دارد و تا کجا می

تواند پایین

برود. بانی می توانست صورت کلاوس را هم ببیند ، دهانش باز شده بود و با حیرت و ترس به

استفن نگاه

می کرد.

سپس همه چیز تغییر کرد.

وقتی که کلاوس به پایین ترین نقطه رسید، وقتی که تا آنجا که می شد به عقب خم شده بود، وقتی

که این

طور به نظر می آمد که شکست خورده ، اتفاقی افتاد.

کلاوس لبخند زد.

و سپس او شروع به عقب فشار دادن کرد.

بانی دید عضلات استفن سخت شدند و تلاش می کرد تا مقاومت کند. اما کلاوس، دیوانه وار پوزخند

می زد،

چشمانش باز بود، و فقط به جلوهل می داد. درست مثل آدمک فنری درون جعبه اسباب بازی

خودش را رها

کرد، فقط قدری آهسته تر.

. با سنگدلی. نیشخندش بازتر شد و کل صورتش را پوشاند مثل لبخند گربه چشایر ٥

بانی فکر کرد مثله یک گربه.

گربه با موش.

حالا استفن بود که خرخر می کرد و در حال تقلا بود، دندان هایش را به هم قفل کرده بود، و سعی

می کرد

کلاوس را کنار بزند. اما کلاوس با چوبش استفن را به عقب هل میداد و بالاخره او را به زمین

انداخت.

و در تمام مدت نیشش باز بود.

استفن به پشت روی زمین افتاد، و چوبی که در دست خودش بود با فشاری که کلاوس می آورد در

حال فرو

رفتن به گردنش بود.

کلاوس به او نگاه کرد و گفت :" من از بازی کردن خسته شدم پسر کوچولو" بلند شد و چوبش را

انداخت.

"حالا وقت مردنه."

و چوب استفن را از روی او بلند کرد انگار که آن را از یک بچه می گرفت. آن را بلند کرد و دور

مچش

چرخاند و با زانویش شکست، نشان داد که چقدر نیرومند است، و چقدر همیشه نیرومند بوده است.

و چه

ظالمانه استفن را بازی داده بود.

یکی از تکه های چوب سفید را از روی شانه اش به طرف دیگر دشت پرتاب کرد. و آن یکی را به

استفن زد.

از سر تیزش نزد بلکه از سمت شکسته اش آن را فرو برد که در هزاران نقطه ی کوچک در بدن

استفن رفت.

و دوباره ضربه زد خیلی راحت این کار را می کرد، اما استفن فریاد می زد. و هر بار فریادش

بیشتر می شد.

بانی بی صدا داد می زد.

او قبلا هرگز صدای فریاد استفن را نشنیده بود. و لازم نبود کسی به او بگوید چه دردی باعث این

فریاد ها

شده است. لازم نبود به او بگویند که چوب سفید تنها چوب مرگ بار برای کلاوس است، اما همه

نوع چوبی

برای استفن مرگبار است. و اینکه اگر استفن الان نمی مرد ولی در شرف مرگ است.

کلاوس تنها با ضربه ای دیگر می تواند او را بکشد.کلاوس همراه نیشخندی از سر لذت به ماه

نگاه کرد،

نشان می داد که این کاری است که او دوست داشت. این بود که باعث هیجانش می شد و

سرحالش می

آورد. هیجان ناشی از کشتن!

و بانی نمی تونست حرکت کند حتی نمی توانست گریه کند. دنیا دورش می چرخید. همه ی اینها

اشتباه

بود، و او اصلا نمی توانست همچون فردی با کفایت و توانمند رفتار کند. از همه ی اینها گذشته او

فقط یک

بچه بود. نمی خواست این پایان را باور کند، اما نمی توانست نگاهش را بردارد. این اتفاق ها نباید

روی

میدادند، اما اتفاق افتادند.

کلاوس چوب را برداشت و با لبخندی حاکی از شعف و سرخوشیِ محض، شروع به پایین آوردن

آن کرد.

ولی نیزه ای از طرف دیگر چمنزار پرتاب شد و به پشت او خورد، مثل یک نیزه عظیم به هدف

خورد و فرود

آمد. باعث شد که کلاوس چوبی را که در دستش بود، بیندازد؛ به سرعت نیشخند خلسه وارش را

از چهره

اش فرو کشاند. بلند شد، برای لحظه ای دستانش را باز کرد و سپس برگشت چوب سفیدی که

پشتش بود

به آرامی لق می زد.

چشمان بانی سیاهی می رفتند و نمی توانست ببیند، اما به وضوح صدایی را که آمد، شنید، سرد،

متکبر و پر

از ایمان و اعتقاد راسخ. فقط پنج کلمه، اما همان ها همه چیز را تغییر دادند.

" از برادر من دور شو."

فصل پانزدهم

کلاوس جیغ کشید. جیغي که باني را به یاد غارتگران قدیمي مي انداخت؛ به یاد گربه هاي دندان

شمشیري،

به یاد ماموت هاي نر.

همراه با جیغش خون از دهانش به بیرون کف کرد که صورتش زیبایش را به ماسکي درهم پیچیده

از خشم

تبدیل کرد. دست هایش در پشتش تقلا مي کردند که به تیر زبان گنجشک سفید چنگ بیندازند و آن

را

بیرون بکشند، ولي آن تیر تا عمق زیادي در بدنش فرو رفته بود.

پرتاب خوب و حرفه ای بود.

باني زمزمه کرد:" دیمن."

دیمن در گوشه ي محوطه ایستاده و با درختان بلوط محاصره شده بود. همانطور که باني نگاه مي

کرد، او

قدمي به سوي کلاوس رفت، و بعد یکي دیگر؛ قدم هایي نرم و با احتیاط که هدف مرگ باري

داشتند.

و او عصباني بود. اگر عضلات باني منجمد نشده بودند مي توانست از آن نگاه او فرار کند. تا به

حال چنین

تهدیدي ندیده بود که آن طور آشکار در کنترل در آمده باشد.

" از... برادرمن ... دورشو..." او تقریبا این را با صداي آهسته اي گفت، در حالي که نگاهش را

از نگاه او برنمي

گرفت و قدم دیگري به سوي کلاوس برمي داشت. کلاوس دوباره فریاد کشید. اما دستانش از تقلاي

خشمناکش باز ایستادند." توي احمق! ما مجبور نیستیم با هم بجنگیم. من که توي اون خونه بهت

گفتم. ما

مي تونیم هم دیگه رو نادیده بگیریم."

صداي دیمن از قبل بلند تر نبود:" از برادر من دور شو." باني مي توانست تورم قدرت را، همچون

یک

سونامي درون او احساس کند. او چنان آهسته به صحبتش ادامه داد که باني براي شنیدن آن باید

تلاش مي

کرد:" قبل از این که قلبتو از جا در بیارم."

باني بالاخره موفق شد حرکت کند و به عقب قدم برداشت. کلاوس جیغ زنان، یاوه سرایی کرد:"

من که

گفتم بهت."

اگرچه دیمن به هیچ وجه به حرف های او واکنش نشان نداد. به نظر مي رسید با تمام وجود روي

گلوي او

تمرکز کرده بود، روي سینه اش، بر روي قلب تپنده ای که مي خواست آن را بیرون بکشد.

کلاوس نیزه اي راکه نشکسته بود، برداشت و به طرف او هجوم برد.

بر خلاف تمام خون، به نظر مي رسید مرد بور هنوز مقدار زیادي قدرت دارد. حمله ي او ناگهاني،

شدید و

تقریبا اجتناب ناپذیر بود. باني او را دید که نیزه را به طرف دیمن پرت کرد و بي اختیار چشمانش را

بست، و

لحظه اي بعد، هنگامي که صداي به هم خوردن بال هایي را شنید، آن ها را باز کرد.

کلاوس دقیقا به طرف جایي که دیمن ایستاده بود، شیرجه زده بود. و کلاغ سیاهي به طرف بالا اوج

مي

گرفت، در حالیکه پری به سمت پایین شناور بود. همان طور که باني خیره شده بود، حمله ي

کلاوس او را

به طرف سیاهي آن سوي محوطه راند و او از نظر ناپدید شد.

سکوت مرگباري در جنگل حکم فرما شد.

رخوت باني به آرامي از میان رفت و او ابتدا قدم برداشت، و سپس به سوي جایي که استفن

خوابیده بود،

دوید. با رسیدن باني او چشم هایش را باز نکرد، به نظر بي هوش مي رسید. باني در کنار او زانو

زد. و بعد

احساس کرد آرامش تقریبا وحشت آوري به درونش می خزید. مانند کسي که در حال شنا کردن در

آب یخ

بوده، و در آخر، اولین نشانه هاي انکارناپذیر سرمازدگي را احساس مي کند. اگر قبلا شوک هایي

پي درپي

به او وارد نشده بود، ممکن بود در حالي که جیغ مي کشید، فرار کند یا دچار هستریک شود. اما

در حال

حاضر، به سادگی این قدم آخر بود؛ آخرین لغزش کوچک به درون دنیایي غیر واقعي. داخل دنیایي

که نمي

توانست وجود داشته باشد، اما داشت.

زیرا این بد بود، خیلي بد. به بدي که مي توانست باشد.

او تا به حال هیچ کس را ندیده بود که به این شکل آسیب دیده باشد. حتي آقاي تنر؛ با وجود آن که

او به

خاطر زخم هایش مرده بود. هیچ کدام از چیزهایي که مري تا به حال گفته بود، نمي توانست در

بهبودي آن

کمکي کند. حتي اگر اکنون استفن بر روي برانکاري پشت در یک اتاق عمل هم بود، نمي توانست

کافي

باشد.

در آن آرامش ترس آور، به بالا نگاه کرد تا به هم خوردن محو بال هایي درخشنده را در نور ماه

ببیند. دیمن

در کنار او ایستاد.

باني کاملا با متانت و معقولانه گفت:" خون دادن بهش، کمکي مي کنه؟"

به نظر نمي رسید دیمن صداي او را شنیده باشد. چشمانش، تمام مردمکش کاملا سیاه بودند. آن

خشونت

آشکارانه کنترل شده، آن احساس انرژیِ وحشیانه ی سرکوب شده، از بین رفته بود. او زانو زد و

سر تیره

استفن را روي زمین نوازش کرد.

" استفن؟"

باني چشمانش را بست.

فکر کرد: دیمن ترسیده- دیمن!- و اوه، خدایا، نمي دونم چي کار کنم. هیچ کاري نمي تونم بکنم.

همه چیز

تموم شده و ما هممون شکست خوردیم و دیمن به خاطر استفن وحشت زده س ، اون به مسئله ی

دیگه ای

رسیدگی نخواهد کرد و هیچ راه حلي نداره ولی یه نفر باید اینو سر و سامون بده. و اوه، خدایا ،

خواهش مي

کنم کمکم کن چون من خیلي ترسیده ام و استفن داره مي میره. مردیث و مت صدمه دیدن و کلاوس

دوباره بر مي گرده.

او چشمانش را باز کرد تا به دیمن نگاه کند. رنگ دیمن پریده بود و صورتش با آن چشمان گشاد

شده اش

در آن لحظه به طور وحشت آوري جوان به نظر مي رسید.

باني آهسته گفت:" کلاوس برمي گرده." او دیگر از دیمن نمي ترسید. آن دو، حال که اینجا، در

کرانه ی دنیا

نشسته بودند، دیگر یک شکارچي چند صد ساله و دختر انسانی هفده ساله نبودند.

آن ها فقط دو نفر معمولی بودند، دیمن و باني، و باید هر کاري از دستشان بر مي آمد مي کردند.

دیمن گفت:" مي دونم." او دست استفن را نگه داشته بود و اصلا از این کارش دست پاچه

وخجالت زده به

نظر نمي رسید؛ به نظر کاملا منطقي و درست مي آمد. باني مي توانست احساس کند که او قدرتش

را درون

استفن مي فرستد. او هم چنین احساس مي کرد که این کافي نبود.

" خون کمکش مي کنه؟"

" نه خیلي. شاید یه کم."

" ما باید هر چیزي که حتي یه کم هم کمک مي کنه امتحان کنیم."

استفن زمزمه کرد:" نه."

باني غافلگیر شده بود. او فکر مي کرد استفن بي هوش است. اما چشمانش اکنون باز بودند؛ باز،

هوشیار و

سبز سوزان. آن چشم ها تنها چیزهاي زنده درمورد او بودند.

دیمن که صدایش سخت شده بود، گفت:" احمق نباش،" او طوري دست استفن را چسبیده بود که

بند

انگشتانش سفید شده بودند.

" تو بدجوري آسیب دیدي."

" من قولم رو نمي شکنم." همان لج بازي استوار درون صدایش، در صورت رنگ پریده اش نیز

مشاهده مي

شد. و وقتي دیمن دوباره دهانش را باز کرد، بدون شک براي این که بگوید استفن قولش را مي

شکند و این

کار را دوست مي دارد وگرنه دیمن گردنش را مي شکند، استفن اضافه کرد:" مخصوصا وقتي که

فایده اي

نداره."

وقتي باني با این حقیقت محض مبارزه مي کرد، سکوتي حکم فرما شده بود. جایي که آن ها اکنون

بودند،

در این محل وحشتناک، وراي همه ي چیزهاي معمولي، وانمود سازي و اطمینان خاطر دروغین،

اشتباه به

نظر مي رسید.

فقط حقیقت درست بود، و استفن حقیقت را مي گفت.

او هنوز به برادرش نگاه مي کرد، برادرش نیز به او. همه ي درندگي و توجه خشمناک دیمن، حالا

روي

استفن متمرکز شده بود؛ همان طور که مدتي پیش بر روي کلاوس متمرکز شده بود. گویي این کار

مي

توانست به طریقي کمک کند.

استفن که نگاهش به نگاه دیمن گره خورده بود، با بي رحمي گفت:" من بدجوري آسیب ندیدم، من

مرده

ام." باني فکرکرد: آخرین و بزرگترین مبارزه ي اراده هاشون. "و تو باید باني و بقیه رو از این

جا ببري."

باني مداخله کرد:" ما تورو ترک نمي کنیم." و او مي توانست بگوید که این نیز حقیقت داشت.

" باید این کارو بکنین." او به طرف باني نگاه نکرد، نگاهش را از برادرش بر نگرفت. " دیمن،

مي دوني که

درست مي گم. کلاوس ممکنه هر لحظه برگرده. زندگیتو دور ننداز. زندگي اونا رو دور ننداز."

دیمن با صدای هیس مانندی گفت:" زندگی اونا پشیزی واسم ارزش نداره." باني که به طرز غیر

قابل باوری

دلخور نشده بود، فکرکرد: بازم یه حقیقت دیگه.

دیمن این جا فقط به زندگي یک نفر اهمیت مي داد و آن زندگي خودش نبود.

استفن از کوره در رفت:" البته که اهمیت مي دي!" او به خشونت یک چنگ، به دست دیمن

چسبیده بود؛

گویي این یک مبارزه بود و او بدین وسیله می توانست دیمن را وادار به تسلیم کند.

" الینا در لحظه ی آخر درخواستی کرد. خب، و اینم درخواستِ منه. تو قدرتشو داري، دیمن. ازت

مي خوام

براي کمک به اون ها ازش استفاده کني."

باني از روي ناچاري زمزمه کرد:" استفن..."

استفن به دیمن گفت:" بهم قول بده،"و بعد موجي از درد صورتش را درهم پیچید.

براي ثانیه هایی غیر قابل شمارش، دیمن به سادگي به او نگاه کرد. سپس به سرعت و تیزي

ضربه یک

خنجرگفت:" قول مي دم." دست استفن را رها کرد و ایستاد. بعد به طرف باني برگشت:" بیا."

" ما نمي تونیم اونو ولش کنیم..."

" بله، مي تونیم." حالا هیچ چیز جواني درباره صورت دیمن وجود نداشت، هیچ چیز آسیب پذیري.

" تو و دوستاي انسانت این جا رو ترک مي کنین، براي همیشه. منم بر مي گردم." باني سرش را

تکان داد. او

به طور مبهمي مي دانست که دیمن به استفن خیانت نمي کند و این که او به نوعی آرمان ها و

آرزوهای

استفن را نسبت به جانش در اولویت قرار می داد اما براي باني این موضوع پیچیده و غیر قابل

هضم بود. او

این را درک نمي کرد و نمي خواست هم که درک کند. تمام چیزي که مي دانست این بود که نمي

توانست

استفن را همین طور که آن جا خوابیده بود بگذارد و برود.

دیمن که صدایش دوباره سخت شده بود، گفت: " همین الان با من میاي." و به طرف او آمد. باني

خودش را

براي جنگیدن آماده می کرد و بعد اتفاقي افتاد که همه ي بحث آن ها را بي معني جلوه داد. صداي

ضربه

اي همانند تازیانه اي خشمگین و فلاشي به روشني نور روز آمد. و باني نمي توانست جایي را

ببیند. وقتي

دوباره موفق به دیدن از میان رد تصویر شد، نگاهش به شعله هایي افتاد که از سوراخي سیاه که

به تازگي

داخل یکي از درخت ها به وجود آمده بود، زبانه مي کشیدند.

کلاوس دوباره برگشته بود، همراه با صاعقه.چیز بعدي که نگاه او به آن افتاد، خود کلاوس بود،

زیرا تنها چیز دیگري بود که درمحوطه حرکت مي کرد.

او نیزه خوني زبان گنجشک سفید را که از درون بدنش درآورده بود، همانند نشان پیروزي خون

آلودي در

هوا تاب مي داد. باني بدون هیچ منطقي فکرکرد: عصاي صاعقه!

و بعد صاعقه دیگري اتفاق افتاد.

این یکي از آسمان صاف، زمین را مورد اصابت قرار داد. با نور آبي- سفید چند شاخه اي که همه

چیز را

همانند خورشید ظهر روشن کرد. هنگامي که یک درخت، وسپس دیگري مورد اصابت صاعقه

قرار مي

گرفتند، باني نگاه مي کرد. هر یکي، از دیگري به آن ها نزدیک تر بودند. شعله هاي آتش از میان

برگ ها

چون دیو هایي گرسنه، سربر مي آوردند.

دو درخت در هر طرف باني منفجر شدند، با صداي بسیار بلندي که باني بیشتر از این که بشنود،

احساسش

مي کرد. حس درد تیزي در پرده گوش هایش. دیمن، که چشم هایش حساسیت بیشتري داشتند، یکي

از

دست هایش را بلند کرد تا از آن ها محافظت کند.

سپس فریاد زد:" کلاوس!" و به سوي آن مرد بلوند خیز برداشت. او دیگر با احتیاط قدم نمي زد،

حالا وقت

مسابقه ي مرگ بار حمله بود، وقت منفجر شدن سرعت کشتار یک گربه ي در حال شکار، یا یک

گرگ.

در اواسط پرشش، صاعقه با او برخورد کرد.

هنگامي که باني این صحنه را دید، جیغي کشید و روي دو پایش پرید. فلاش آبي رنگي از گاز هاي

بیش از

حد داغ و بویي همچون بوي سوختن بلند شد، و بعد دیمن بي حرکت، و با صورت روي زمین

خوابیده بود.

باني مي توانست حلقه هاي نازک دود را که از او برمي خواست ببیند، مثل همان هایي که از

درختان بلند

مي شد.

بانی که از شدت وحشت زبانش بند آمده بود، به کلاوس نگاه کرد.

او داشت با تکبر در محوطه قدم مي زد و نیزه ي خوني اش را همچون چوب گلف در دست گرفته

بود.

هنگامي که از کنار دیمن رد مي شد، خم شد و لبخند زد. باني مي خواست دوباره جیغ بکشد، اما

نفسش در

نمي آمد. به نظر مي رسید دیگر هیچ هوایي براي تنفس باقي نمانده است.

کلاوس به دیمن بي هوش گفت:" بعدا به حسابت مي رسم." صورتش را به بالا و به طرف باني

کج کرد.

" تو، کسي هستي که مي خوام الان بهش رسیدگي کنم."

و این لحظه اي قبل از آن بود که باني فهمید او، به استفن نگاه مي کند، نه خودش. آن چشم هاي

براق آبي،

روي صورت استفن ثابت مانده بود. سپس نگاهش به طرف میان تنه ي خوني او حرکت کرد.

" من مي خوام الان بخورمت، سالواتوره."

باني تنهاي تنها بود، تنها کسي که هنوز سرپا بود. و او مي ترسید.

اما مي دانست چه کار باید بکند.

او دوباره به زانوانش اجازه داد تا از حال بروند و کنار استفن روي زمین افتاد.

او فکرکرد: و این طوریه که همه چیز به پایان مي رسه. کنار شوالیه ات زانو مي زني و بعد با

دشمنت روبه رو

مي شي.

او به کلاوس نگاه کرد و طوري حرکت کرد که استفن را تحت پوشش قرار دهد. به نظر مي رسید

کلاوس

براي اولین بار متوجه او شد، و طوري اخم کرد گویي عنکبوتي در سالادش پیدا کرده است. نور

نارنجي-

قرمز آتش بر روي صورتش سوسو مي زد.

" از سر راه برو کنار."

" نه."

و این طوریه که یه پایان شروع مي شه. مثل این، خیلي ساده و با یک کلمه. و بعد تو قراره توي

یک شب

تابستوني بمیري. یه شب تابستوني که ستاره ها مي درخشن و آتش هاي بزرگ مي سوزن، مثل

آتش هایي

که فالگیر ها ازش براي احضار مردگان استفاده مي کردن.

استفن با درد گفت:" باني، برو. تا وقتي که مي توني از این جا دور شو."

باني گفت:" نه." او فکر کرد: متاسفم الینا، نمي تونم نجاتش بدم. این تنها کاریه که مي تونم

بکنم.

کلاوس از میان دندان هایش گفت:" از سر راه برو کنار."

" نه." او مي توانست صبر کند و به استفن اجازه دهد به این شکل بمیرد. به جاي این که دندان

هاي کلاوس

در گلویش باشد. فرق چنداني نمي کرد، ولي بیشترین چیزي بود که مي توانست به او پیشکش کند.

استفن زمزمه کرد:" باني..."" نمي دوني من کي ام، دختر؟ من با شیطون رفتم پیاده روي. اگه

تکون بخوري، بهت اجازه مي دم سریع

بمیري."

باني صدایش را از دست داده بود. سرش را به نشانه ی نفی تکان داد.

کلاوس سرش را عقب برد و خندید. مقدار کمي خون هم بیرون چکید. " خیلي خوب. هرکاري دلت

مي

خواد بکن. جفتتون با هم مي میرید."

باني فکرکرد: شب تابستوني. انقلاب شب. وقتي که مرز بین دو دنیا خیلي باریکه.

" بگو شب به خیر، عزیزم."

زماني براي خلسه نمانده بود. زماني براي هیچ چیز باقي نمانده بود. هیچ چیز به غیر از التماسي

با نا امیدي.

" الینا! " باني فریاد زد:" الینا! الینا! "

کلاوس خود را پس کشید.

براي یک لحظه به نظر رسید که این اسم به تنهایي قدرت این را داشت که او را مضطرب سازد، یا

او انتظار

داشت چیزي به فریاد باني جواب دهد. همان طور ایستاد و گوش سپرد.

باني قدرتش را به کار گرفت و هر نیرویي را که مي توانست در آن قرار داد. همه ي نیاز و در

خواستش را

بیرون فرستاد.

و... هیچ چیز احساس نکرد.

هیچ چیز به غیر از صداي ترق تروق شعله ها آن شب تابستاني را مختل نکرد. کلاوس به طرف

باني و استفن

برگشت و پوزخند زد.

و بعد باني مهي را دید که بر روي زمین مي خزید.

نه... این نمي توانست مه باشد، باید دود آتش مي بود. اما شبیه هیچ کدام از آن ها رفتار نمی کرد.

آن چیز

مي چرخید و در هوا بلند مي شد، مثل یک گردباد کوچک، یا طوفاني از شن و غبار. و جمع مي شد

و شکلي

تقریبا اندازه یک مرد را به خود مي گرفت.

یکي دیگر از همین شکل اندکي آن طرف تر بود. و بعد باني شکل سومي را نیز دید. همین اتفاق

در جاهاي

دیگر نیز در حال وقوع بود. در میان درختان، مه از روي زمین بلند مي شد، چاله هایي از آن، هر

کدام جدا و

متمایز از دیگری. باني خاموش، خیره مانده بود و مي توانست از میان لایه هاي مه، شعله ها،

درختان بلوط،

و آجر هاي دودکش را ببیند. کلاوس هم از لبخند زدن و حرکت کردن دست برداشته بود و تماشا

مي کرد.

باني به طرف استفن برگشت. نمي توانست حتي سوالش را بیان کند.

استفن با چشماني مصمم و صدایي خشن گفت:" ارواح نا آرام، انقلاب تابستانی."

و بعد باني فهمید.

آن ها در حال آمدن بودند، از رودخانه ، جایي که قبرستان قدیمي قرار داشت گذشته بودند. و از

جنگل ؛

جایي که قبرهایي موقتي براي اجساد کنده شده بود تا قبل از این که فاسد شوند، به خاک سپرده

شوند.

ارواح ناآرام؛ سرباز هایي که این جا جنگیده بودند و هنگام وقوع جنگ داخلي مرده بودند. میزباني

ماوراء

طبیعي به در خواست کمک آن ها جواب مي داد.

و صدها تن از آن ها در اطرافشان به وجود مي آمدند.

حالا باني در حقیقت مي توانست صورت هاي آنان را نیز ببیند. طرح کلي مه مانندشان به رنگ

هاي بي

روحي همچون رنگ هاي آبرنگي متعدد و رقیقی بودند. او برقي از آبي، و درخششي از خاکستري

را دید.

یگان هاي متحد و متفق. او تپانچه اي را که در کمربندي فرو رفته بود، و برقي از شمشیري

آراسته شده را

دید. درجه هاي نظامي را روي آستین هایشان دید. او ریشي انبوه و تیره، و ریش دیگري، بلند،

سفید، و

خوب مراقبت شده را دید. شکل دیگري؛ به اندازه یک بچه، با سوراخ هایي به جاي چشم هایش و

طبلي که

در نزدیکي رانش آویزان بود.

او زمزمه کرد:" خداي من! اوه، خدایا!" این قسم نبود، چیزي شبیه دعا کردن بود.

به این دلیل نبود که از آن ها نمي ترسید، زیرا مي ترسید. به نظر مي رسید همه ي کابوس هایش

در مورد

قبرستان در حال به وقوع پیوستن بود. مانند اولین خوابش در مورد الینا؛ وقتي که چیز هایي از

چاله هاي

سیاهي در روي زمین بیرون مي خریدند. فقط با این تفاوت که این ها نمي خزیدند بلکه پرواز مي

کردند. و

تا وقتي که به شکل انسان در آمدند تماس مختصري با زمین داشتند و شناور بودند.

همه ي چیزهایي که باني در رابطه با قبرستان احساس کرده بود،- اینکه زنده و پر از چشم هایي

تماشا گر

بود و پشت آرامش و سکون در انتظار آن، مقداري قدرت کمین کرده بود،- داشت به وقوع مي

پیوست. زمین

فلز چرچ در حال یاد آوري خاطره هاي خونین اش بود. روح کساني که این جا مرده بودند، دوباره

در حال

راه رفتن بودند.

باني مي توانست عصبانیت و خشم آن ها را احساس کند، و این او را مي ترساند. اما حسی

درونش در حال

بیدار شدن بود که باعث مي شد نفسش را حبس کند و دست استفن را محکم تر بچسبد.

زیرا ارتش مه مانند فرمانده اي هم داشت.

یکي از آن ها جلوتر از بقیه شناور و از همه به کلاوس نزدیک تر بود. هنوز هیچ مشخصات و

شکل خاصي

نداشت. اما همچون نور طلایي کم رنگ یک شعله ي شمع مي تابید و مي درخشید. بعد در جلوي

چشمان

باني به نظر مي رسید از هوا مایه مي گیرد و هر لحظه با نوري غیر زمیني درخشان و درخشان

تر مي شود.

از هاله ي آتش نیز درخشان تر بود. آن قدر که کلاوس از آن فاصله گرفت و باني پلک زد. و

هنگامي که با

شنیدن صداي ضعیفي برگشت، استفن را دید که مستقیما و بدون هیچ ترسي و با چشمان گشاد شده

به آن

خیره شده است. او لبخند ضعیفي بر لب داشت؛ گویي از این که این صحنه آخرین چیزي بود که مي

بیند،

خوشحال بود.

و بعد باني مطمئن شد.

کلاوس نیزه را انداخت. او رویش را از باني و استفن برگرداند تا به آن نور که در وسط محوطه

ایستاده بود، و

همانند فرشته اي انتقام جو به نظر مي رسید، نگاه کند. موهاي طلایي او با بادي نامرئي در پشت

سرش در

جریان بودند. الینا به طرف پائین، و به او نگاه کرد.

باني نجوا کرد:" اون اومد."

استفن زمزمه کرد:" تو ازش خواستي..." صدایش در تلاش براي نفس کشیدن محو شد، اما

همچنان لبخند

مي زد. چشمانش باز و روشن بودند.

الینا گفت:" از اونا دور شو." صدایش به طور هم زمان در گوش ها و ذهن باني مي پیچید.

صدایش مثل

صداي ناقوس چند دوجین زنگ بود. با فاصله و در عین حال از نزدیکي. " حالا همه چیز تموم شد،

کلاوس."

اما کلاوس خودش را سریع جمع و جور کرد. باني شانه هایش را دید که همراه با نفس کشیدنش

بالا

آمدند. براي اولین بار متوجه سوراخي در باراني پوستش، جایي که نیزه ي زبان گنجشک سفید در

بدنش

فرو رفته بود، شد. بارانیش با رنگ قرمز کدر لکه دار شده بود و حالا که کلاوس دست هایش را

تکان مي داد

خون جدیدي بیرون مي زد.

او داد زد:" فکر مي کني ازت مي ترسم؟" او چرخي زد و به اشخاص رنگ پریده خندید. " فکر

مي کنید از

هیچ کدوم از شماها مي ترسم؟ شما مردید! مثل غبار توي باد هستین! شما نمي تونید منو لمس

کنید!"

الینا با صدایي موسیقیایی که همچون وزیدن باد بود، گفت:" سخت در اشتباهي."

" من یکي از قدیمي هام. یه اصیل. مي دوني یعني چي؟" کلاوس دوباره چرخید و به همه آن ها

نگاه کرد.

چشمان غیر طبیعي اش طوري بود گویي کمي از رنگ قرمز شعله ها را جذب کرده است.

" من هیچ وقت نمرده م. شماها همه تون مردید. شما گالري اشباح! ولي من نه. مرگ نمي تونه

به من دست

بزنه. من شکست ناپذیرم."

آخرین کلمه با فریادي بلند ادا شد که در بین درختان پیچید. شکست ناپذیرم... شکست ناپذیرم...

شکست

ناپذیرم...

و بعد باني محو شدنش را در صداي گرسنه ي آتش شنید. الینا تا زماني که آخرین پژواک صدا محو

شد،

صبر کرد.

بعد به سادگي گفت:" نه کاملا." سپس برگشت تا به اشکال مه مانند اطرافش نگاهي بیندازد.

" اون مي خواد این جا خون بیشتري بریزه."

صداي جدیدي سخن گفت؛ صدایي تهي که مثل چکه هایي ازآب یخ از ستون فقرات باني پائین رفت.

" من مي گم به اندازه ي کافي کشته داشتیم." یکي از سرباز هاي متحد بود که روي کتش دو

ردیف دکمه

داشت.

صداي دیگري، همچون صوت برآمده از طبلي در فاصله اي دور، گفت:" بیشتر از کافي." او

متفقي بود که سر

نیزه اي در دست داشت.

مرد پیري در لباس به رنگ زرد مایل به قهوه اي گفت:" وقتشه که یه نفر جلوش رو بگیره..."

پسري که به جاي چشمانش سوراخ هاي سیاهي داشت و طبل مي نواخت، گفت: " نمي تونیم

اجازه بدیم

ادامه پیدا کنه..."

« دیگه قتلي اتفاق نمي افته » چندین صدا همزمان با هم گفتند:" دیگه خوني ریخته نمي شه..."

فریاد

دیگه خوني ریخته نمي ». دهان به دهان چرخید تا جایي که صداي جمعیت از صداي غرش آتش

بلند تر بود

« ! شه

" شما نمي تونید به من دست بزنید! شما نمي تونید منو بکشید! "

" بیاید بگیریمش پسرا! "

باني هیچ وقت نفهمید آخرین دستور را چه کسي داد، اما توسط همه متحدین و متفقین اطاعت شد.

آن ها

بلند مي شدند، جاري بودند و دوباره در مه محو مي شدند. مهي تیره با صدها دست. مه همانند موج

اقیانوس، روي کلاوس را گرفت و او را در خود غرق کرد. همه او را گرفته بودند و با این که او

مي جنگید و با

دست ها و پاهایش ضربه مي زد، آن ها برایش خیلي زیاد بودند. در عرض چند ثانیه توسط جمعیت

محو و

احاطه شد و چنان بود که گویي مه او را قورت داده است. مه بلند شد و همانند یک گردباد چرخید.

جیغ

هاي ضعیفي از درونش شنیده مي شد.

" شما نمي تونید منو بکشید! من فنا ناپذیرم!"

گردباد در تاریکي و دورتر از محدوده دید باني محو شد. ارواح همچون دم ستاره اي دنباله دار آن

را دنبال

مي کردند و در آسمان شب ناپدید مي شدند.

" کجا مي برنش؟" باني نمي خواست این را بلند بگوید، اما قبل از این که فکرکند بر زبانش جاري

شد. و

الینا آن را شنید.

او گفت:" جایي که دیگه نمي تونه به کسي صدمه بزنه." و حالت چهره اش باني را از پرسیدن

هر سوال

دیگري باز داشت.

صداي جیغ و ناله ای از طرف دیگر محوطه مي آمد. باني برگشت و تایلر را در حالت وحشت آور

نیمه

انسان- نیمه حیوانش روي دو پایش دید. دیگر احتیاجي به ضربه ی کرولاین نبود. او به الینا و

چندین روح

باقي مانده نگاه مي کرد و جویده جویده حرف مي زد:

" نذار من رو ببرن! نذار منم ببرن! "

قبل از این که الینا بتواند حرفي بزند، او چرخید و براي لحظه اي به آتش نگاه کرد، که از قدش بلند

تر بود.

و بعد دقیقا در وسط آن پرید و در جنگل آن طرف آن سقوط کرد. باني از میان شعله هاي آتش، او

را دید

که با زمین برخورد کرد و بعد شعله هاي آتش روي خودش را خاموش کرد و بلند شد و فرار کرد.

شعله هاي

آتش زبانه کشیدند و او دیگر نتوانست چیزي ببیند.

اما چیزي را به یاد آورد؛ مردیث، و مت. مردیث تکیه داده، سرش را روي دامن کرولاین گذاشته و

آن ها را

تماشا مي کرد. مت هنوز به پشت خوابیده بود. آسیب دیده بود، ولي نه به بدي استفن.

" الینا." باني توجه شخص درخشان را جلب کرد. و بعد او به سادگي به استفن نگاه کرد.

درخشندگي نزدیک

ترشد. استفن پلک نزد. او به مرکز نور نگاه کرد و لبخند زد. " اون حالا مهار شده. به لطف تو."

" این باني بود که ما رو احضار کرد. و بدون تو و دیگران نمي تونست این کارو توي زمان و

مکان درست

انجام بده."

" من سعي کردم به قولم عمل کنم."

" مي دونم ،استفن."

باني این حالت را دوست نداشت. بیشتر شبیه یک خداحافظي بود، آن هم از نوع ابدیش. کلمات

خودش به

طرفش برگشتند: اون ممکنه به یه جاي دیگه بره، یا- یا فقط بره. و او نمي خواست که استفن هیچ

جایي

برود. آن هم کسي که تا این اندازه شبیه یک فرشته بود...

او گفت:" الینا، نمي توني... یه کاري بکني؟ نمي توني کمکش کني؟" صدایش مي لرزید.

حالت الینا وقتي برگشت تا به او نگاه کند، آرام اما بسیار ناراحت، حتي بیشتر موجب پریشاني مي

شد. این

حالت او را یاد کسي مي انداخت، و بعد یادش آمد. هونوریا فل. چشم هاي هونوریا هم به این شکل

بودند؛

گویي داشت به همه ي اشتباهات اجتناب ناپذیر موجود در دنیا نگاه مي کرد. همه ي بي عدالتي ها،

همه ي

چیز هایي که نمي بایست وجود داشتند، اما داشتند.

او گفت:" مي تونم یه کاري بکنم، ولي نمي دونم از اون نوعیه که اون مي خواد یا نه؟"

به طرف استفن برگشت:" استفن، من مي تونم کاري که کلاوس کرد رو درمان کنم. امشب تا اون

اندازه

قدرت دارم. اما نمي تونم کاري که کترین کرد رو درمان کنم."مغز بي حس باني براي مدتي با این

موضوع کشمکش کرد. کاري که کترین کرد- اما استفن ماه هاست که از

شکنجه هاي کترین توي اون دخمه بهبود پیدا کرده. و بعد فهمید. کاري که کترین کرده بود، این بود

که

استفن را به یک خون آشام تبدیل کرده بود.

استفن داشت به الینا مي گفت:" مدت زیادي گذشته، اگه اینو درمان مي کردي من یه کپه گرد و

خاک مي

شدم."

"بله." الینا لبخند نزد. فقط هم چنان به او نگاه کرد:" مي خواي کمک کنم، استفن؟"

" براي این که تو این دنیا و بین سایه ها به زندگي ادامه بدم..." صدایش حالا زمزمه اي بیش

نبود و

چشمانش به فاصله دوري نگاه مي کردند.

باني مي خواست او را تکان دهد. او فکرکرد: زنده بمون... اما جرات نداشت این را با صداي بلند

بگوید. مي

ترسید باعث شود او بر عکسش را انتخاب کند. سپس به فکر دیگري افتاد. او گفت:"براي این که

به سعي

کردن ادامه بدي."

هر دوي آن ها به او نگاه کردند. او هم در حالي که چانه اش را بالا نگاه داشته بود، به آن دو

نگریست.

لبخندي روي لب هاي درخشان الینا نقش بست. الینا به طرف استفن نگاه کرد و آن لبخند کوچک به

او هم

سرایت کرد.

او به آهستگي گفت:" بله." و بعد به الینا گفت:" کمکتو لازم دارم."

الینا خم شد و او را بوسید.

باني درخشندگي الینا را دید که در استفن جاري شد، همانند رودخانه اي از نور درخشان که او را

در خود

غرق کند. همان طور که آن مه تاریک کلاوس را محاصره کرده بود، آن درخشندگي نیز استفن را

در خود

غرق کرد. همانند آبشاري از الماس، تا این که تمام بدن او همچون الینا می تابید.

براي لحظه اي او تصور کرد مي تواند خون را درون استفن ببیند که ذوب مي شد، در هر

سیاهرگي جاري

مي شد، در هر مویرگي جاري مي شد، و همه چیز را در سر راهش شفا مي داد. و بعد درخشندگي

به هاله

اي از نور طلایي تبدیل شد که از پوست استفن مي تابید. پیراهنش هنوز پاره بود، اما گوشت در

زیر آن

صاف و استوار بود. باني که احساس مي کرد چشمانش از تعجب گشاد شده بود، نمي توانست

جلوي خود را

بگیرد که دستش را براي لمس آن دراز نکند.

مانند هر پوست دیگري بود، و آن زخم هاي ترسناک از میان رفته بودند.

او با هیجاني مطلق، بلند خندید. بعد با جدیت به الینا نگاه کرد." الینا، مردیث هم اون جاست."

درخشندگي

که همان الینا بود، در همان لحظه نیز در حال گذر از چمنزار بود. مردیث از دامن کرولاین به او

نگاه کرد.

تقریبا معمولي گفت:" سلام، الینا." فقط صدایش بسیار آهسته و ضعیف بود. الینا خم شد و او را

بوسید.

درخشندگي دوباره جاري شد و مردیث را احاطه کرد. و وقتي از بین رفت، مردیث روي دو پاي

خودش

ایستاده بود.

الینا همان کار را با مت نیز تکرار کرد. او بیدار شد، گیج اما هوشیار و گوش به زنگ به نظر مي

رسید. الینا

کرولاین را نیز بوسید و کرولاین از لرزش ایستاد و صاف نشست.

سپس او به طرف دیمن حرکت کرد.

دیمن هنوز همان جایي که افتاده بود، خوابیده بود. روح ها بدون هیچ توجهی از او گذشته بودند.

درخشندگي الینا در کنار او شناور بود. الینا دست درخشانش را دراز کرد تا موهاي او را لمس کند.

بعد خم

شد و سر تیره او را روي زمین بوسید.

هنگامي که نور درخشان محو شد، دیمن نشست و سرش را تکان داد. او الینا را دید و بي حرکت

نشست.

سپس، در حالي که هر حرکتش را با احتیاط و خودداري انجام مي داد، ایستاد و وقتي الینا به طرف

استفن

برگشت، چیزي نگفت، فقط نگاه می کرد.

او در جلوي آتش، تاریک روشن به نظر مي رسید. باني به سختي متوجه شد که آن نور قرمز

چطور بزرگ

تر شده بود؛ و حالا تقریبا نور طلایي الینا را تحت الشعاع قرار داده بود. اما اکنون آن را دید و

لرزه اي از

خطر را احساس کرد.

الینا گفت:" آخرین هدیه من به شما." و باران باریدن گرفت.

نه طوفاني همراه با رعد و برق نبود بلکه باران بی نظیر که همه چیز را خیس کرد- از جمله باني-

و آتش را

فرو نشاند. تازه و سرد بود و به نظر مي رسید همه ي وحشت چند ساعت اخیر را شست و با خود

برد و آن

چمنزار را از همه ي اتفاقاتي که افتاده بود، پاک کرد. باني صورتش را به طرف آن بالا گرفت و

چشم هایش

را بست. دلش مي خواست دست هایش را از هم باز کند و آن را در آغوش بکشد. در آخر باران

آهسته شد و

او دوباره به الینا نگاه کرد.

الینا به استفن نگاه مي کرد و حالا هیچ اثري از لبخند روي لبانش نبود. اندوه بي کلامش دوباره در

صورتش

قابل مشاهده بود.

او گفت:" نصفه شبه، و من باید برم."

به معني « رفتن » فقط مربوط به حالا نبود. این « رفتن » باني در همان لحظه از لحن صدایش

فهمید که این

همیشه بود. الینا به جایي مي رفت که هیچ خلسه یا رویایي نمي توانست به او دست یابد.

و استفن هم این را مي دانست.

او گفت:" فقط چند دقیقه ي دیگه..." و به سمت او رفت.

" متاسفم- "

" الینا، صبرکن- باید بهت بگم-"

" نمي تونم!"

براي اولین بار آرامش آن چهره ي درخشان از میان رفت، و نه فقط ناراحتي ملایم بلکه اندوه درد

آور او را

نشان داد. " استفن، من نمي تونم صبر کنم. واقعا متاسفم." به نظر مي رسید به طرف عقب کشیده

مي شد

و از آن ها به طرف جایي که باني نمي توانست ببیند، کناره گیري مي کرد. بانی با خود اندیشید

شاید به

همان جایي که وقتي هونوریا وظیفه اش را به انجام رساند، به آن رفت. تا اینکه در آرامش باشد.

ولي چشمان الینا طوري نبودند که نشان دهند او در آرامش است. آن ها به استفن چسبیده بودند.

او

دستش را با ناامیدي به طرف استفن دراز کرد. آن دو یک دیگر را لمس نکردند. هرجایي که الینا

مي رفت،

احتمالا خیلي دور بود.

" الینا- خواهش مي کنم!" این همان لحني بود که استفن با آن او را در اتاقش صدا زده بود. گویي

قلبش در

حال شکستن بود.

الینا که اکنون هر دو دستش را به طرف او دراز کرده بود، فریاد زد:" استفن،" اما اکنون داشت

تحلیل مي

رفت و ناپدید مي شد. باني برجسته شدن بغضي را در سینه اش احساس کرد، نزدیک گلویش. این

عادلانه

نبود. تنها چیزي که آن ها مي خواستند این بود که باهم باشند، و حالا پاداش الینا براي نجات دادن

شهر و

به انجام رساندن وظیفه اش این بود که بي هیچ چاره اي از استفن دور شود. و این عادلانه نبود .

الینا دوباره صدا زد:" استفن،" اما صدایش گویي از فاصله ي بسیار دوري به گوش مي رسید.

درخشندگي

تقریبا از میان رفته بود و وقتي که باني با ناامیدي شروع به اشک ریختن کرد، آخرین چشمک

خود را هم زد

و از بین رفت.

بار دیگر بر چمنزار سکوت حکم فرما شده بود. همه رفته بودند؛ تمام ارواح فلز چرچ که برای

یک شب

برخاسته بودند تا از ریخته شدن خون بیشتري جلوگیري کنند. روح درخشاني که آن ها را

فرماندهي مي

کرد، بدون به جا گذاشتن اثري ناپدید شده و حتي ماه و ستاره ها نیز با ابر پوشانده شده بودند.

باني مي دانست که خیسي صورت استفن هیچ ربطي به باراني که هنوز در حال باریدن بود، ندارد.

استفن

ایستاده بود، سینه اش بالا و پائین مي رفت و هنوز به آخرین جایي که درخشش الینا دیده شده بود

نگاه مي

کرد. همه ي اشتیاق و دردي که باني قبلا چندین بار در صورت او مشاهده کرده بود، در مقابل این

یکي

هیچ بود.

باني زمزمه کرد:" این عادلانه نیست." و بعد این را به طرف آسمان داد زد. اهمیتي نمي داد که

مخاطبش

چه کسي بود." این عادلانه نیست!"

تنفس استفن سریع تر و سریع تر مي شد. او هم صورتش را به طرف آسمان بالا گرفت. نه با

عصبانیت بلکه

با دردي غیر قابل تحمل. چشمانش آسمان را جست و جو مي کردند، گویي به امید این که آخرین

ردي از

نوري طلایي، یا سوسویي از درخشندگي آن جا پیدا کند، ولي نتوانست. باني لرزه اي را دید که

همانند درد

و رنج ناشی از نیزه ي کلاوس او را فرا گرفت. و فریادي که او برآورد، هولناک ترین چیزي بود

که باني تا به

حال شنیده بود. " الینا! "

فصل شانزدهم..

بانی به خاطر نمی آورد که چند ثانیه بعدی چگونه سپری شدند. فریاد استفن را شنیده بود که به

نظر می

رسید تقریبا زمین زیر پایش را به لرزه در آورده باشد. دیمن را می دید که به سوی او می دود. و

بعد

درخشش نوری را دید.

درخششی همانند صاعقه کلاوس، فقط اینکه آبی- سفید نبود. این یکی طلایی بود.

و آنقدر روشن و تابناک بود که بانی احساس کرد خورشید در مقابل چشمانش منفجر شده است.

تمام چیزی

که در طی چند ثانیه قادر به تشخیصش بود، مجموعه رنگهایی بود که همچون گردباد به هم می

پیچیدند. و

بعد چیزی در وسط چمنزار، در نزدیکی دودکش دید. چیزی سفید رنگ، شبیه ارواح بود، فقط اینکه

ظاهری

ثابت و یکپارچه تر داشت. چیزی آنقدر کوچک و به هم فشرده که می توانست هر چیزی باشد غیر

از آنکه

چشم هایش به او می گفت.

زیرا شبیه دختر باریک اندام و برهنه ای بود که روی سطح زمین جنگل می لرزید. دختری با

موهای طلایی.

شبیه الینا بود.

نه آن الینای تابناک در نور شمع و متعلق به جهان ارواح و نه آن دختر رنگ پریده و زیبای

غیرانسان،

الینای خون آشام. این همان الینایی بود که پوست کِرمیش لک و جوشهای صورتی داشت و زیر

قطرات باران

دانه دانه می شد. الینایی که وقتی به آرامی سرش را بلند کرد و به اطرافش خیره شد، گیج به نظر

می

رسید؛ گویی تمام چیزهای آشنا در آن فضای آزاد، برایش ناآشنا بودند.

این یک توهم بود. یا اینطور بود و یا اینکه آنها چند دقیقه ای برای خداحافظی به الینا وقت داده

بودند. بانی

مدام همین را به خودش می گفت اما نمی توانست خودش را وادار به باور آن کند.

صدایی که اصلا شبیه زوزه باد نبود. صدای یک دختر جوان وحشت زده بود. «؟ بانی » : صدایی

مردد گفت

زانوهای بانی تاب نیاوردند. حس وحشیانه ای در درونش ریشه می دواند. سعی کرد مانع آن شود،

هنوز

جرأتش را نداشت که با آن روبرو شود. فقط ایستاد و الینا را تماشا کرد.

الینا علف های مقابلش را لمس کرد . ابتدا مردد بود اما بعد استوارتر ، سریعتر و سریعتر این کار

را کرد. برگ

بدترکیبی را با انگشتانش برداشت، آنرا روی زمین گذاشت و دستش را روی زمین کشید. دوباره

آنرا قاپید و

بالا آورد. به مشتی از برگهای مرطوب چنگ انداخت، آنرا به سمت خود کشید و بو کرد. سرش را

بالا آورد و

بانی را نگاه کرد، برگ ها پخش شدند.

برای لحظه ای آنها فقط زانو زدند و از فاصله ای چند متری به یکدیگر خیره ماندند. سپس بانی در

حالیکه

می لرزید، دست هایش را به سوی او گشود. قادر به نفس کشیدن نبود. آن احساس مرتب رشد می

کرد و

شدیدتر می شد.

الینا هم متقابلا دستهایش را به سوی دستهای بانی گشود. انگشتهای همدیگر را لمس کردند.

انگشتهای واقعی. در دنیای حقیقی. همانجایی که هردویشان بودند.

بانی جیغی کشید و خود را به سوی الینا پرت کرد.

دقیقه ای نگذشته بود که بانی داشت دیوانه وار و با شادی وحشیانه و غیرقابل باوری همه جای

بدن او را

لمس می کرد. و الینا سفت و استوار بود. زیر باران خیس شده بود و می لرزید و دستهای بانی از

میان بدن

او رد نشدند. خرده برگهای مرطوب و ذرات خاک به موهای الینا چسبیده بودند.

«! اینجایی، می تونم لمست کنم الینا »: با هق هق گفت

دوباره برگها را در چنگش «! منم می تونم تو رو لمس کنم! من اینجام » : الینا هم نفس نفس

زنان گفت

«! می تونم زمین رو لمس کنم » : گرفت

ممکن بود همین حرفها را تا بی نهایت ادامه دهند اما مردیث وسط «! می تونم ببینم که لمسش می

کنی »

حرفشان پرید. او چند قدم دورتر ایستاده و زل زده بود، چشمهای سیاهش از حدقه بیرون زده بود،

رنگ به

چهره نداشت. صدای آرامی درآرود.

الینا به سوی او برگشت و مشت پر از برگش را نشان داد. آغوش خود را گشود. «! مردیث »

مردیث که توانسته بود با پیدا شدن جسد الینا در رودخانه، با ظاهر شدن الینا به عنوان یک خون

آشام در

کنار پنجره اتاقش و با پدیدار شدن او همچون فرشته ای در چمنزارکنار بیاید، حالا فقط هراسان و

لرزان در

آنجا ایستاده بود. نزدیک بود از هوش برود.

«؟ مردیث ، سفت و واقعیه! میشه لمسش کرد! می بینی » : بانی مجددا با شادمانی الینا را لمس

کرد

« ... امکان نداره » : مردیث تکان نخورد. زیر لب گفت

می دانست که اینطور است اما «! حقیقت داره! می بینی؟ حقیقت داره »: بانی داشت هیستریک می

شد

اهمیتی نمی داد. اگر کسی حق داشت که هیستریک شود، مطمئن آن شخص او بود. با شادی فریاد

می

« حقیقت داره. حقیقت داره. مردیث ، بیا ببین »: زد

مردیث که تمام این مدت به الینا زل زده بود، صدای آرام دیگری درآورد. بعد با یک حرکت خودش

را روی

الینا پرت کرد. او را لمس کرد و متوجه شد که دستهایش با سفتی و مقاومت گوشت مواجه شدند.

به چهره

الینا نگاه کرد. و بعد سیل اشک های غیرقابل کنترلش جاری شد.

در حالیکه سرش روی شانه های برهنه الینا بود، گریه کرد و اشک ریخت.

بانی با شادی هر دوی آنها را نوازش کرد.

و بانی سرش را بلند کرد و کرولاین را «؟ فکر نمیکنید بهتر باشه که اون یه چیزی بپوشه » :

صدایی گفت

دید که لباسش را در می آورد. کرولاین که زیرپیراهنی پلی استرِ بژ رنگی به تنش مانده بود، این

کار را در

حالی انجام داد که گویی همواره از این کارها می کند. بانی باز هم اندیشید: بدون هیچ تخیلی اما

بدون سوء

نیت. مسلماً گاهی اوقات تخیل نداشتن خودش مزیتی محسوب می شد.

مردیث و بانی لباس را از سر الینا رد کرده و به او پوشاندند. در آن لباس کوچک، مرطوب و به

نوعی

غیرطبیعی به نظر می رسید گویی دیگر عادت به لباس پوشیدن نداشت. اما این به نوعی محافظت

در برابر

عناصر محسوب می شد.

« استفن » : بعد الینا زمزمه کرد

برگشت. استفن در آنجا به همراه دیمن و مت کمی دورتر از دخترها ایستاده بود. فقط داشت

تماشایش می

کرد. گویی نه تنها نفسش بلکه زندگی اش نیز در انتظار متوقف شده بود.

الینا بلند شد و قدمی لرزان به سوی او برداشت و سپس قدم بعدی و بعدی. در آن لباس قرضی ش

لاغر اندام

و بسیار شکننده به نظر می رسید، وقتی به سوی او حرکت می کرد متزلزل بود. بانی با خود

اندیشید: همانند

پری دریایی کوچکی است که یاد می گیرد چگونه از پاهایش استفاده کند.

استفن قبل از اینکه به سوی او بدود، فقط خیره مانده بود و گذاشت که او تقریبا تمام راه را به

سویش بیاید.

با اشتیاق به سوی هم دویدند و درحالیکه بازوهایشان دور هم قفل شده بود و تا حد ممکن محکم

همدیگر را

بغل کرده بودند، با هم روی زمین افتادند. هیچ یک از آنها کلمه ای بر زبان نیاورد.

سرانجام الینا عقب رفت تا نگاهی به استفن بیندازد، و استفن صورت او را در میان دستهایش

گرفت و فقط

به او خیره شد. الینا از شادی وصف ناپذیرش خنده ای بلند سر داد و قبل از اینکه انگشتهایش را

در موهای

استفن فرو ببرد، آنها را باز و بسته کرد و با شادی به آنها نگاه کرد. آنگاه همدیگر را بوسیدند.

بانی بدون خجالت تماشا می کرد و از شدت شادی و لذت اشک می ریخت. گلویش درد گرفته بود

اما اینها

اشک شادی بودند نه اشک های تلخ ناشی از غم و غصه، و او هم چنان لبخند بر لب داشت.

سراپایش کثیف

شده و مثل موش آب کشیده بود اما هرگز در تمام طول زندگیش این قدر شاد نبود. حس می کرد که

می

خواهد برقصد و آواز بخواند و هر کار دیوانه وار دیگری را انجام دهد.

کمی بعد، الینا سرش را بالا آورد و پس از استفن نگاهی به همه آنها انداخت، صورتش به همان

درخشندگی

زمانی بود که مثل یک فرشته در میان چمنزار شناور بود. مثل نور ستاره ها می درخشید. بانی با

خود

اندیشید : هیچ کس دیگر او را پرنسس یخی نخواهد نامید.

این تمام چیزی بود که گفت اما همین و آن هق هق گریه اش وقتی دستهایش « دوستای من » :

الینا گفت

رابه سوی آنها گشود، کافی بود. ثانیه ای طول نکشید که همه آنها دور او جمع شده بودند و همه

شان سعی

می کردند که هم زمان او را در آغوش گیرند. حتی کرولاین.

«... الینا، متاسفم » : کرولاین گفت

و او را نیز همانند دیگران سخاوتمندانه در آغوش گرفت. « حالا دیگه همه چی فراموش شده » :

الینا گفت

و بعد مت به او « مت » : بعد دستی درشت و قهوه ای را در دست گرفت و روی گونه اش گذاشت

و گفت

لبخند زد، اشک در چشمهای آبی ش حلقه زده بود. بانی اندیشید: اما نه به دلیل عجز ناشی از دیدن

او در

میان بازوان استفن. حالا تنها شادی در چهره مت جلوه می کرد.

سایه ای بر روی گروه کوچک آنها افتاد که از میان آنها و نور مهتاب پدید آمده بود. الینا بالا را

نگاه کرد و

دوباره دستش را دراز کرد.

« دیمن » : گفت

نور شفاف و درخشش عشق در چهره الینا مقاومت ناپذیر بود. بانی اندیشید: شاید هم باید مقاومت

ناپذیر می

بود. اما دیمن بدون لبخندی بر لب، قدمی به جلو برداشت، چشمهای سیاهش مثل همیشه بی انتها و

ژرف

بودند. درخشش ستاره مانندی که در الینا بود، در چشمهای او منعکس نمی شدند.

استفن بی باک و بی پروا او را نگاه کرد درست همان طور که به تابش دردناک درخشندگی طلایی

الینا نگاه

کرده بود. بعد بدون اینکه چشم از او بردارد، او نیز دستش را بالا برد.

دیمن سرش را پایین گرفت و به آن دو چهره بی باک و گشاده رو و پیشنهاد صامت و بی صدای

دستهای آنها

خیره شد. پیشنهاد پیوستگی، صمیمیت، انسانیت. هیچ چیزی در چهره خود او نمایان نبود و او به

معنای

واقعی کلمه بی حرکت ایستاده بود.

بانی به سرعت او را نگاه کرد و دید که چشمهای آبی او هم اکنون در «. بیا دیمن » : مت با

ملایمت گفت

حالیکه به چهره تاریک شکارچی نگاه می کرد، مصمم بودند.

«. من مثل شما نیستم » : دیمن بدون هیچ حرکتی گفت

و بعد در حالیکه حالت « تو اونقدرا هم که دلت می خواد و فکرشو میکنی با ما فرق نداری »:

مت گفت

ببین، می دونم که آقای تنر رو به خاطر دفاع از خود » : عجیبی از چالش انگیزی در صدایش بود،

افزود

کشتی، چون خودت بهم گفتی. و می دونم که به خاطر اینکه جادوی بانی تو رو به اینجا کشونده، به

اینجا ،

به فلز چرچ نیومدی، چون خودم موها رو جمع کرده بودم و هیچ اشتباهی هم نکردم. تو بیشتر از

اونکه

فکرشو بکنی شبیه مایی دیمن. تنها چیزی که نمی دونم اینه که چرا وارد خونه ویکی نشدی تا

کمکش

« کنی

« چون دعوت نشده بودم » : دیمن تقریبا خود بخود و بی مقدمه گفت

بانی در خاطراتش فرو رفت. خودش را به یاد آورد که بیرون خانه ویکی ایستاده بود و دیمن هم

کنارش بود.

صدای استفن که می گفت : ویکی ، دعوتم کن به داخل . اما هیچ کس دیمن را دعوت نکرده بود.

«...؟ پس، آخه کلاوس چطوری وارد شده بود » : در ادامه افکارش گفت

مطمئنم کار تایلر بوده. کاری بود که تایلر برای اینکه بفهمه چطوری باید میراث » : دیمن خیلی

کوتاه گفت

شو پس بگیره، در عوض برای کلاوس انجام داد. و اون باید قبل از اینکه ما محافظت از خونه رو

شروع کنیم،

احتمالا قبل از اینکه من و استفن به فلز چرچ بیاییم، کلاوس رو به داخل دعوت کرده باشه.

کلاوس خوب

خودشو آماده کرده بود. اون شب داخل خونه بود و دختره قبل از اینکه من بفهمم چه اتفاقی داره

میفته،

«. مرده بود

هیچ اتهامی در لحن صدایش نبود. فقط یک سوال ساده بود. «؟ چرا به استفن زنگ نزدی » : مت

گفت

چون هیچ کاری از دستش بر نمیومد! به محض اینکه دیدمش فهمیدم با چی داشتید سر و کله می

زدید. »

یه خون اشام قدیمی. استفن فقط خودشو به کشتن می داد و کار دختره هم در هر صورت تموم شده

«. بود

بانی متوجه رشته هایی از سردی در صدای او شد و وقتی دیمن به سوی استفن و الینا برگشت،

چهره اش

سخت تر شده بود. مثل این بود که تصمیمی گرفته است.

« می بینین، من مثل شماها نیستم » : او گفت

استفن هنوز دستش را پس نکشیده بود. الینا هم همینطور. « مهم نیست »

« و بعضی وقتا هم آدم خوبا برنده می شن » : مت به آرامی و تشویق آمیز گفت

دیمن به آرامی و تقریبا با اکراه به سوی او برگشت. بانی به لحظه ای فکر می .«... دیمن » :

بانی لب گشود

کرد که هر دوی آنها بالای سر استفن زانو زده بودند و او خیلی جوان به نظر می رسید. وقتی که

آنها صرفا

دیمن و بانی در گوشه ای از دنیا بودند.

فقط یک لحظه فکر کرد که ستاره ها را در آن چشمهای سیاه دیده است. و می توانست چیزی را

در او

احساس کند – پیدایش احساسی مانند اشتیاق و سردرگمی و ترس و اضطراب که با هم ترکیب شده

اند. اما

بعد دوباره همه چیز محو شد و سپر محافظ او دوباره سرجایش برگشت و حواس ماورایی بانی

دیگر چیزی

نشان نمی دادند. و آن چشمهای سیاه بازهم مات و تیره بودند.

دیمن به سوی زوجی که روی زمین نشسته بودند، برگشت. بعد کتش را درآورد و به پشت الینا

رفت. بدون

اینکه او را لمس کند، آنرا روی شانه های الینا انداخت .

وقتی کت سیاه را دور او می پیچید، برای لحظه ای چشمهایش در چشمهایش استفن «. شب

سردیه » : گفت

افتاد.

و بعد برگشت تا به سوی تاریکی میان درختان بلوط برود. ثانیه ای طول نکشید که بانی صدای به

هم

خوردن بال هایی را شنید.

استفن و الینا بدون هیچ حرفی دوباره دستهای همدیگر را گرفتند و الینا با آن موهای طلاییش

سرش را

روی شانه استفن گذاشت. از بالای سر او ، چشمهای سبز استفن به سوی مسیری دوخته شدند که

برادرش

در آن سیاهی شب ناپدید شده بود.

بانی سرش را تکان داد، حس می کرد چیزی در گلویش گیر کرده است. وقتی کسی بازویش را

گرفت، آرام

شد. سرش را بالا گرفت و مت را دید. حتی با اینکه حسابی خیس شده بود، حتی با وجود اینکه

سراپایش را

خزه و سرخس گرفته بود نیز ظاهر زیبایی داشت. لبخندی به مت زد و احساس کرد که شادی و

شگفتی او

بازگشته اند. همان هیجان گیج کننده ای که وقتی فکر می کرد امشب چه اتفاقاتی افتاده اند، به

سراغ او می

آمد. مردیث و کرولیان نیز لبخند می زدند و بانی با یک حرکت ناگهانی دست مت را گرفت و چرخان

چرخان او را به رقص کشید.

در میان فضای آزاد با پا به برگهای خیس لگد می زدند و می چرخیدند و می خندیدند. آنها زنده

بودند و

آنها جوان بودند و زمان انقلاب تابستانی ١ بود.

و دختری را «! تو می خواستی که دوباره هممون دور هم جمع شیم »: بانی با صدای بلند به

کرولاین گفت

که همواره افتضاح به بار می آورد، به میدان رقص کشید. مردیث هم که وقار خود را فراموش

کرده بود، به

آنها پیوست.

و برای مدتی طولانی در آن فضای آزاد ، فقط شادی بود.

٢١ ژوئن ، ٧:٣٠ صبح

انقلاب تابستانی

دفترخاطرات عزیزم،

اوه ، اتفاقات خیلی زیادی افتاده که توضیح دادنشون خیلی وقت می بره و به هر حال تو باورشون

نمی کنی.

من میرم بخوابم.

بانی.

پایان

پایان جلد چهارم

-----------

جلدهاي بعدي اين کتاب زيبا را از وبلاگ زير دانلود کنيد

http://goldjar.blogfa.com

ارتباط با سازنده کتاب

iraaanbook@yahoo.com

  ID  ایدی - مسنجر-یاهو

farid.book

http://goldjar.blogfa.com

================

درخواست خودرا به شماره زیر {اس-ام-اس} یا پیامک کنید ( نام خود و شهر یادتون نره وگرنه

  با کمال تاسف  پاسیخ داده نمیشه چون سخت میشه جواب داد

09391315486

========

مثال درخواست شما:

epub درسا - اراک - حکم دل - آیفون  

یا 

درسا - اراک -حکم دل - جاوا - پرنیان

بعد ارسال کنید به شماره بالا

نکته : اگر در گوشی خود مسنجرهای یاهو - نیمباز- ش/مسنجر را نصب دارید خیلی بهتر هست

چون بدون هزینه میتونین تعداد بیشتری کتاب دریافت کنید اگه ندارید براتون ارسال میکنم .و اگر

دارید حتما ایدی خودتون رو بفرستید تا در لیست وارد کنم/ سپاس

دانلود جلدهای بعدی کتاب ( خاطرات یک خون آشام ) از آدرس زیر 

http://goldjar.blogfa.com

 با درود به همه هموطنان 

گراميم  ...اين نرم افزار کتاب 

الکترونيکي همراه و کتاب رمان  

(( خاطرات یک خون آشام Vampire Diaries ))

اثر: L.J. Smith

 که در چندین جلد منتشر شده است و 

(که در اینجا جلد  چهارم این کتاب را بنام (  اتحاد تاریک ) 

{ epub  }که با فرمت  ایپوب و قابل نصب در گوشیهای آیفون - آندروید ..  

را به همه دوستان و هموطنان 

عزيزم و دوستداران کتاب و 

فرهنگ و ادبيات پارسي  و  

بازديدکنندگان از وبلاگ { گولدجار . 

بلاگفا }  تقديم ميکنم....باشد که 

قدمي هرچند کوچک.در  مسير 

گسترش  فرهنگ و  ادبيات 

پارسي..و پيشبرد ان  در  

سرزمينم بردشته باشم      با 

سپاس.../..فريد  سقراطي  

شاد زي  ..  مهر افزوووون

http://goldjar.blogfa.com