 1- قدیسـه نجس

جلد اول 

جلد دوم این کتاب با نام ( محکومه ی شب پر گناه ) منتشر گردیده 

سازنده کتاب

قدیسه نجس

 نویسنده :  كلاله قربانى

کاربر انجمن نود و هشتیا 

نوع کتاب : EPUB - آیفون + آندروید + تبلت +آیپاد

epub ساخت کتاب :  Farid  Soghrati

تهيه شده در وبلاگ:

http://goldjar.blogfa.com

قدیسه نجس

بخش 1

بخش 2

بخش 3

بخش 4

بخش 5

بخش 6 - آخـــر

 نویسنده :  كلاله قربانى

نوع کتاب : EPUB - آیفون + آندروید + تبلت +آیپاد

epub ساخت کتاب :  Farid  Soghrati

http://goldjar.blogfa.com

خلاصه جلد اول :

 اينجا خبري از موهاي طلايي و چشماي رنگي نيست... خبري از هيکل بي نقص و خبري از ويلاي شمال و خبري از مامان باباي مهربون نيست... خيلي از عشقا دروغي ان... ولي ما هنوز عشق ناب داريم... عشقي که از خواهش تن بگذره... بازم دختر مون غش غشي نيست... خيلى قويه... خيلى مهربونه ولى خودشو سنگ دل نشون ميده... بازم دختر قصه مون خيلي درد تو زندگي ش داره ولي بي خياله... چون مجبوره... خيلي حرفا داره... بيشتر از من... بيشتر از تو... ولي به يه زبون ديگه ميگه... به زبون بي خيالي... اما يه درد مشترک با من و تو داره... اونم از بدجنسي آدما بدش مياد...

به حرف مردم اهميتي نميده... دختر قصه مون با اينکه نمي خواد،اما يه اسم روشه... اسمي که زندگي شو عوض کرده... نمي خواد اين جوري باشه... نمي خواد تن فروشي کنه... و اين کارم نمي کنه... ولي اين اسم روشه... دختر خراب... و يه اسم بدتر... که آزارش ميده... که بهش مي فهمونه نمي دونه پدر و مادرش کين... حروم زاده..

---------------------

(قديسه نجس ( جلد1

 نویسنده :  كلاله قربانى

کاربر انجمن نود و هشتیا 

نوع کتاب : EPUB - آیفون + آندروید + تبلت +آیپاد

epub ساخت کتاب :  Farid  Soghrati

http://goldjar.blogfa.com

خلاصه جلد اول :

اينجا خبري از موهاي طلايي و چشماي رنگي نيست... خبري از هيکل بي نقص و خبري از

ويلاي شمال و خبري از مامان باباي مهربون نيست... خيلي از عشقا دروغي ان... ولي ما

هنوز عشق ناب داريم... عشقي که از خواهش تن بگذره... بازم دختر مون غش غشي

نيست... خيلى قويه... خيلى مهربونه ولى خودشو سنگ دل نشون ميده... بازم دختر قصه

مون خيلي درد تو زندگي ش داره ولي بي خياله... چون مجبوره... خيلي حرفا داره... بيشتر

از من... بيشتر از تو... ولي به يه زبون ديگه ميگه... به زبون بي خيالي... اما يه درد

مشترک با من و تو داره... اونم از بدجنسي آدما بدش مياد...

به حرف مردم اهميتي نميده... دختر قصه مون با اينکه نمي خواد،اما يه اسم روشه... اسمي

که زندگي شو عوض کرده... نمي خواد اين جوري باشه... نمي خواد تن فروشي کنه... و اين

کارم نمي کنه... ولي اين اسم روشه... دختر خراب... و يه اسم بدتر... که آزارش ميده... که

بهش مي فهمونه نمي دونه پدر و مادرش کين... حروم زاده..

---------------------

قديسه نجس  

- نيک نام من؟! چي کار ميکني دخي؟!

اين روز سگى تولدم بود... رها اومده بود كه باهم جشن بگيريم... اين سوداى گور به گورى

م نميدونم كجاست!

با حرص کيفمو پرت کردم رو زمين وشالمو انداختم رو کيفم... دکمه هاي مانتوي رنگ و رو

رفته مو همونطور که غر ميزدم باز کردم: صد بار بت گفتم اسم مزخرف منو مزخرف ترش

نکن... حرف تو گوشت نميره که...

رفت سمت يخچال کهنه ي توي آشپزخونه و گفت: باز کدوم سگى گازت گرفته که اينجوري

هار شدي؟!

دکمه هام حالا ديگه باز شده بود... مانتومو کندم و انداختم رو زمين و پامو محکم روش

کوبيدم: آخرم نتونستم يه مانتو بخرم... جر خورده اين بي صاحاب ديگه...

يه ليوان آب ريخت و بدون اينکه بهم تعارف کنه ازش خورد...

- سر قبرت نمي توني يه تعارف کني؟!

خنديد: جون رها بگو بينم باز چي شده؟!

نفسمو با حرص دادم بيرون: اخراج...

آّب پريد تو گلوش و به سرفه افتاد: چي؟!

- مرگ و چي؟! ميگم اخراج شدم... همه ش تقصير اون پسره ي ک... يه!

يکم ديگه آب خورد: بي تربيت!

دستمو رو هوا تکون دادم: قربون تربيتت! ميدوني الآن سگم پس بي خيال من شو...

رها: اى بابا... مى خواستيم جشن بگيريما!

رفتم تو اتاقو گفتم: اون سوداي گور به گوري کجاست؟!

از همونجا داد زد: رفته نگين بکاره به دندونش...

همونطور که غر غر مي زدم سعي کردم به اينکه چرا اخراج شدم فکر نکنم وبه اين فکر

کنم که سودا چرا الکي خوشه؟! يه تاپ سفيد... فقط همينو داشتم و يه مشکيش که باهم

خريده بودمشون... پوشيدم و رفتم تو جايي که مثلا بهش مي گفتيم هال... رها هنوز تو

آشپزخونه نمي دونم چه جوني ميداد... رفتم و در يخچالو که همه ش زنگ زده بودو باز

کردم... لعنتي... اين که از جيب منم خالي تره... برهوت!!!

رها پشت گاز بود...

- چي درست ميکني؟!

- زرشک پلو با مرغ... خب معلومه اُملت ديگه...

پوفي کردم: من دلم مرغ ميخواد...

قاشقو کنار تابه کوبيد: گرونه عزيزم... گرونه... فكر جيبت باش... والا...

- تو ديگه غمت چيه؟!

خنديد: چه مى دونم والا... تو رو مى بينم ياد غم و غصه هام مى افتم...

همونجا گوشه ي ديوار به حساب آَشپزخونه که کاشي هاش يکي در ميون کنده شده بود

نشستم و گفتم: مى دونم... ولي بي خيال... اين همه غصه خورديم چي شد؟! از فردا مي افتم

دنبال يه کار ديگه...

مي دونستم دارم زر زيادي ميزنم... کار کجا بود؟! همينم با بدبختي گير آورده بودم... دستمو

مشت کردم... چقدر دلم ميخواست اون پسره ي شارلاتانو خفه ش کنم...

تو خيالم غرق بودم که با صدايي ازجام تکون خوردم... صداي زنگ بود... پا شدم و رفتم و

درو باز کردم... سودا با خنده اومد تو...

- نيشتو ببند بينم... ميخواي نگين تو نشون بدي؟!

صورتشو کج کرد که نگين دندونش بهتر معلوم شه...

سودا: بد کاشتش... بيني م بهتر بود...

- برو بابا دلت خوشه...

با خنده دستاشو وا کرد: اين روزاي سگي هم تموم ميشه... ولش بابا...

از کاراش خنده م گرفت... هر سه تامون با اينکه هميشه مشکلاي خاص خودمونو داشتيم

ولي هميشه همديگرو خوشحال مي کردم... حتي شده باحرفامون...

رها: بياين غذاي سرآشپز آماده س...

سودا: چي واسمون درست کردي سرآشپز؟!

رها: گوجه فرنگي لهيده ى بو گرفته با تخم مرغ هاي سوخته همراه با روغن مونده...

سودا خنديد: چه شود؟!

رها: همينم از سرتون زياده... نيک نام؟؟؟؟!

چشامو چرخوندم: نيک نام و مرض...

سودا مانتوشو کند: هونام اون کولرو بزن پختم گرمي...

خنديدم و پنکه ي داغوني که داشتمو روشن کردم... گردنش نمي چرخيد و ثابت بود... سودا

جلوش نشست و سرشو برد جلو... چون باد پنکه مستقيم رو صورتش بود صداش مرتعش

شده بود:

- هونام؟! هوووووووووووونام؟!

- مرگ هونام... برو كنار بزار باد بياد...

سودا: اسمت باحاله... وقتي تو پنکه ميگم صدام باحال ميشه...

به چرت و پرتاي سودا اهميتي ندادم و چون گشنه م بود رفتم پيش رها و نشستم پاي سفره...

يه تيکه نون برداشتم و زدم تو املت و انداختم تو دهنم...

نفس صدا داري کشيدم که رها گفت: بد مزه س؟!

- مگه املتو چطوري درست ميکنن که بدمزه يا خوشمزه بشه؟! دارم نون خشک سق مي

زنم ديگه...

رها لباشو جمع کرد: هونامي... خودتو ناراحت نکن... بابا يه کار ديگه پيدا ميشه...

خنديدم: آره... ميتونم برم قبر بکنم يا مرده بشورم...

سودا اومد پيشمون: امروز کي پايه ي سينماست؟!

من و رها خنديديم و سر تکون داديم...

سودا: چيه باو؟! هونام خانوم مثلا تولدته... خوش باش دو روز دنيا رو...

- بله اگه پول باشه منم بلدم خوش باشم...

سودا بي تفاوت گفت: من که بهت ميگم بيا...

ميون حرفش اومدم: سودا تمومش کن...

سودا: من هر شب واست دعا مي کنم يکي پيدا شه يه ارثي واست بزاره... چه ميدونم ننه

بزرگي... بابا بزرگي... عمويي... خاله اي...

پوزخند زدم... رها ساکت و تو فکر بود... سودا نگاش کرد و گفت: تو ديگه چرا خفه خون

گرفتي؟!

رها: چي بگم؟!

سودا با چشاش به من اشاره کرد: اين کره خرو راضي ش کن...

با حرص نونو پرت کردم تو سفره...

- کره خر با کي بودي؟!

از حرفي که زده بود پشيمون شده بود...

سودا: ببخش تو رو خدا... حواسم نبود...

رها: هونامي خودتو ناراحت نکن... اين عقل نداره يه چيزي گفت ديگه...

نفسمو با حرص دادم بيرون و از آشپزخونه زدم بيرون... صداي رها رو پشت سرم شنيدم:

نمي توني ساکت شي؟!

سودا: بخدا منظوري نداشتم... خب من به تو هم ميگم...

رها: مي دوني که من با هونام فرق دارم...

رفتم تو اتاق... هه! دل سوزوندن شونم با طعنه بود... رها منظوري نداشت! اين يه عادت

بود... واسه همه... من با هونام فرق دارم... راست ميگه... اون حداقل ميدونه مامان باباش

کين!

نشستم يه گوشه و يه روزنامه برداشتم... از وقتي يادمه همين بوده... هميشه به اسم بچه

سرراهي... بي پدر و مادر... بدبخت... آواره... نجس... دختر خراب... مي شناختنم... از همه

بدترش وقتي بود که تو صورتم نگاه مي کردن و ميگفتن حروم زاده...

حالم از اين اسم بهم ميخوره... حلال زاده کيه؟! کسي که مامان باباش باهم عقد کردن؟! آره

ديگه... اونا حداقل ميدونن اصل و نسبي دارن... مثل رها و سودا... مزخرف ترش اين بود

که وقتي ميگفتم معني اسمت چيه و با خجالت ميگم: نيک نام! بهم پوزخند ميزدن! خب حقم

داشتن... منو چه به نيک نامي؟!

ديپلممو كه گرفتم بى خيال درس شدم! دانشگاه خرج داشت! چه شبايى كه از تنهايى

نلريزدم... چه شبايى كه با چاقوم تو اتاق قدم رو نرفتم... ولى تا همين الان از جيب خودم

خوردم... با کار خودم... سه سال پيش، وقتي هيفده سالم بود با سودا آشنا شدم... يه دختر

پولدار، اما فراري... مامان باباش از هم جدا شده بودن... اونم از خونه فرار کرده بود... دو

، سه روزى پيش من موند ولى طاقت خرابه ها رو نداشت... برگشت پيش مامانش...

يه ماه بعدش با رها دوست شديم... منو سودا تو يه خيابون خلوت بالا شهر بوديم... طرفاى

خونه ى سودا اينا... يهو يکي دويد و با طعنه از کنارمون رد شد... سودا که هميشه سر

دعوا داره با داد گفت: هوي عمو... جلوتو ببين...

دختره که نفس نفس ميزد گفت: ترو خدا کمکم کنيد...

رفتم سمتش: چي شده؟!

سودا مانتومو کشيد: بيا بريم... شر ميشه ها...

دختره هنوز نفس نفس ميزد: شما رو بخدا... ميخوان به زور شوهرم بدن...

سودا خنديد: حتما باباتم معتاده! اوني م که قراره باهاش ازدواج کني پنجاه سالشه! ها؟!

بعد دوباره خنديد... دختره داشت گريه ش ميگرفت... يه نگاه به پشت سرش انداخت و دويد تو

کوچه کناري...

- سودا راسي راسي مثله اينکه يه چيزي هست...

سودا: به ما چه؟!

چپ چپ نگاش کردم... خواستم يه چي بهش بگم که يهو يه عده قلچماق اومدن سمتمون:

شما دوتا... اينجا يه دختر جوون نديدين؟! سودا: من يکي ديدم! با چشاي گرد شده نگاش

کردم... بازوشو چنگ زدم و در گوشش گفتم: خفه ت ميکنم اگه بگي... يکي شون گفت: کجا

رفت؟! سودا: همينجاست... مرده عصباني شد: داري بازي ميکني؟! دِ يالا بگو کجاست

ديگه... سودا: ايناهاش... و به من اشارهکرد... مرده خواست بزنه تو گوش سودا که پريدم

جلوش: هووووو... يکي ديگه شون اومد جلو: زبون دارين... چاقوي ضامن دارم و درآوردم

و گرفتم طرفش: من زودتر کوتاش ميکنم... همه شون با هم خنديدن: برو ج... خانوم... ما

شاخ تر از ايناشم شکونديم... نمي خواستم بزنمش... وگرنه همه منو ميشناختن... هونام

چاقو کش معروف بود... ديدن جدي جدي اگه سربه سرم بزارن ميزنمشون، دمشونو گذاشتن

رو کول شونو رفتن... پدر سگا فقط بلد بودن ضعيف کشي کنن... اونا که رفتن دختره هم از

کوچه زد بيرون... دختر خوبي بود... اسمش رها بود... بچه ي بالا شهر و پدرش پولدار

بود... ولي واسه شراکتش ميخواست قرباني ش کنه... کسي م که واسش درنظر گرفته بودن

پيرو پاتال نبود... فقط زيادي هرزه بود... اونم چند روز بعدش با پسرخاله ش على نامزد كرد

و برگشتخونه شون... ولى هنوزم كه هنوزه نامزدن... پدرش لج كرده و نميزاره ازدواج

كنن... هميشه يه مشكلى پيش مياد... ولى رها و سودا هردوشون با اينكه بچه پولدارن منو

فراموش نكردن و گاهى بهم سر ميزنن... امرزوم خير سرم تولد بيست سالگي م بود... بين

ماسه نفر مشکلات من از بقيه بيشتر بود... سودا که هميشه جيبش پر پوله... رهام كه بچه

پولداره و هرچى بخواد واسش فراهمه... بين شون فقط من بي پول و بدبخت بودم... بي پدر

مادر... حروم زاده... آخ که چقدر از اين اسم بدم مياد... پوفي کردم و روزنامه رو انداختم

کنار... بايد دنبال کار باشم... اين کارم با بدبختي پيداش کرده بودم... روزنامه هاي چاپ

جديدو تا مي کردمو تحويل ميدادم... ماهي هم چندغاز بهم ميدادن... کار خوبي نبود ولي

اونقدري بود که به بدبختي هام برسم و شکممو باهاش سير کنم... تو محل به بى حيايى

معروف بودم... به بى همه چيز... واسشون سوال شده بود چطور يه دختر ميتونه خرج

خودشو دربياره و محتاج كسى نباشه؟! و واسه سوال شون جوابى جز هرزه بودن طرف

نداشتن... آدماى اطرافم كور بودن... نمى ديدن صبح تا شب جون ميكنم... همه با يه چشم

نگام مي كردن... دختر خراب... هونام روشن فکر... چه اسمي هم دارم... توي پرورشگاه

بزرگ شدم... ميون يه عالمه بچه يتيم و مثل خودم سر راهي... هه... سرمو چند بار تکون

دادم... دوست ندارم اون روزا رو حتي يه لحظه به ياد بيارم... خوش ترين خاطره م وقتى يه

كه يكى بهم بگه يتيم... حد اقل از حروم زاده بهتره... صداي داد رها اومد: آهاي نيک نام؟!

کجايي دخي؟! زمزمه کردم: نيک نامو مرگ... - اينجام... چه مرگته؟! دوتا شون اومدن تو

اتاق... سودا: هونامي... ببخش... منظوري نداشتم... پوزخند زدم: بي خيال داش... من ديگه

عادت کردم... سودا: متاسفم... خنديدم: نباش... املتو کوفت کردين؟! رها: واسه تو هم

هست... بيارم؟! - نمي خواد... رها شونه بالا انداخت... از جام پاشدم و رفتم و همون مانتوي

کهنه مو پوشيدم... شالمو سرم کردم و برگشتم کيفمو برداشتم... سودا ناخناشو سوهان ميزد

و رها ساکت نگاش مي کرد... فهميدم ذهنش درگيره... رها پر شر و شور بود... وقتي ساکت

بود يعني يه مشكلي داره... بيچاره ها اومده بودن جشن بگيريم... ولى با اخراج شدنم همه

چيز بهم ريخت... همونطور که کيفمو رو دوشم جا به جا مي کردم گفتم: بنال... هردوشون

باهم گفتن: ها؟! چي؟! خنديدم: رها بنال بگو بينم چه مرگته؟! لباشو جمع کرد: چيز مهمي

نيست... - پس يه چيزي هست... فقط مهم نيست... حالا بگو بينم چيه؟! سودا م کنجکاو به

رها نگاه ميکرد... رها: خب... راستش... علي مي گفت بايد ازدواج کنيم... سودا: اي جان...

شام عروسي... فقط ترو خدا املت نباشه... رها بهش چشم غره رفت: برو بابا... بي خيال

هردوشون رفتم سمت در... اين كه مشكل هميشگى بود... حتما باز با باباش دعواش شده...

تا در حياطو باز کردم يهو يکي جلوم در اومد...

يه مرد خوش پوش و مسن... عين لاتاي چاله ميدون گفتم: امري باشه؟! مرده: شما خانوم

هو... - هونام... - بله... هونام خوش فکر هستيد؟! بي حوصله گفتم: روشن فکر... مرده:

بله... روشن فکر... - امري باشه؟! لبخند زد: مي تونم بيام تو خانم؟! به پشت سرش نگاه

كردم... يه زن كه نمى شناختمش دم در حياطشون واستاده بود و چادرشو گرفته بود جلو

صورتش و به من و مرده نگاه مى كرد... مى دونستم چى تو ذهنشه... اهميتى ندادم و

مشکوک به مرده نگاه کردم... بهش نمي اومد آدم بدي باشه... از جلوي در کنار رفتم که

اومد تو... اومدم درو ببندم كه زنه يه سر تكون داد و تف انداخت رو زمين... درو بستم و

برگشتم سمت مرده... يه نگاه به سر و وضع خونه ي داغوني که توش زندگي مي کردم

انداخت وگفت: - خونه ي خودتونه؟! جوابي ندادم که گفت: ببخشيد... منتظر بود بگم كجا

بشينه... صندلى و مبل كه نداشتم... رو زمين بايد مى نشست ديگه... والا... جلوى در دوتا

پله بود كه رو دوميش نشست... سودا و رها پشت پنجره بودن و نگامون ميکردن... خندم

گرفت... ولي خيلي جدي رو به مرده گفتم: خب؟! تک سرفه اي کرد و گفت: دخترم... شما نوه

ي پسري خانوم صالحي هستين... چشامو ريز کردم و با خنده گفتم: عمو... من فاميليم

روشن فکره... به قول خودت خوش فکر... اوني که تو ميگي صالحيه... مرده: مي دونم

دخترم... قضيه ش مفصله... ولى ايشون مادربزرگتونه... بي حوصله گفتم: حتما اين يارو...

پيرى يه خيلي پولداره و من تنها نوه شم و همه ي ارث و ميراثش به من ميرسه و اينا...

نه؟! خنديد: تا حدودي بله... بي حوصله تر از قبل و خيلي جدي گفتم: عمو جان بفرمائيد...

من حوصله ي دردسر ندارم... - دخترم... شما به حرفاي من گوش کن بعد قضاوت کن...

چهار زانو جلوش رو زمين نشستم: ميشنُفَم... به آرومي پلک زد: ببين دخترم... پدرت وقتي

جوون و خام بود با يه خانومي رابطه داشته... کار از کار ميگذره و مادرت باردار ميشه...

وقتي موضوعو به پدرت ميگه و اونم مخالفت مي کنه و ميگه که بايد بچه سقط بشه راشو

ميکشه و ميره... پدرتم پشيمون ميشه و ميره دنبالش ... ولي تو راه تصادف مي کنه و دم به

دم فوت ميکنه... مادرت مي مونه و يه بچه تو شکمش... با اينکه خيلي دوست داشته ولي

وسعشو نداشته که بزرگت کنه... پس مي سپارتت به پرورشگاه... خودشم بعد از يه مدت

خودکشي ميکنه... چونه مو خاروندم: بعدشم يه مامان پيري پيدا ميشه که بعد اين همه سال،

چشم به راهه تنها نوه شه... درست گفتم؟! سرشو تکونداد... - خب... فيلم نامه ي خوبي

بود... ولى يه كوچولو، همچين بگى نگى تكرارى يه... حالا کارگردانش کيه؟! کلافه گفت:

آخه دختر جون من قد توام که باهات شوخي کنم؟! - آخه عمو جون... انتظار داري من

حرفاتو باور کنم؟! - باور نميکني آزمايش بده... يه ابرومو انداختم بالا: من وقت آزمايش و

اين مسخره بازيا رو ندارم که آخرش بگن... اه تو نبودي... اشتباه شده... الانم بايد برم دنبال

کار بگردم... زت زياد... در کيفشو باز کرد و يه پوشه از توش درآورد: ببين دختر جون...

من وکيل خانوم صالحي م... اينم کپي وکالت نامه و حق و حقوق تو که از مادربزرگت بهت

ميرسه... بعد يه کاغذ درآورد و روش يه چيزايي نوشت: اينم آدرس خونه ي مادربزرگت...

مطمئن باش ارثي که قراره بهت برسه حقته! کاغذو گذاشت روي پوشه اي که تو دستم بود و

رفت... تا درو بست رها وسودا اومدن بيرون... رها: اين يارو كى بود؟! سودا: عجب سقى

دارم من... همين ظهرى سر ناهار دعا كردم يه پيرى پيدا شه بهت ارث برسه ها... جلل

خالق... كاش يه دعاى ديگه ميكردم... رها: يه لحظه زر نزن بزار ببينم قضيه چيه... سودا:

مرده چى ميگفت هونام؟! - چرت و پرت... بعدشم پوشه رو همون جا كف حياط انداختم و زدم

بيرون... يه زن كه دست يه بچه رو گرفته بود از كنارم رد شد... عروسک بچه هه پيش پام

افتاد... زنه دستشو كشيد... خم شدم و عروسكشو برداشتمو بردم بهش بدم كه زنه يه جورى

نگام كرد كه فكر كردم عروسكشو من دزديدم... بچه هه دست دراز كرد عروسكو بگيره كه

زنه يكى زدش: پدر سگ چرا محكم نگه ش نداشتى؟! بعدشم دستشو كشيد و به زور بردش...

صداى گريه ى بچه هه تو فريادى كه تو دلم بود گم شد... چشامو براى يه لحظه بستم و رفتم

سر خيابون و يه ماشين گرفتم... سر چهارراه گفتم: پياده ميشم...

بعد يه پونصدى بهش دادم كه گفت: كرايه گرون شده... ميشه هفتصد... - تا ديروز پونصد

بود... مگه چقدر راه اومدى؟! - مى خواسى پياده بياى! كرايه هفتصده... مى دونستم از اون

لاشى هاست... مى دونستم مرضش چيه... بدون اينكه بهش پولى بدم پياده شدم و درو محكم

بستم... مى خواست پياده شه دعوا راه بندازه... نمى دونم چى شد كه پشيمون شد و يه تف

انداخت تو جاده و راه افتاد... عادت كرده بودم واسم تف بندازن... با دليل... كه هيچوقت

دليلشو نفهميدم... بى دليل... كه هيچ وقت نفهميدم واسه چى؟! تا شب دنبال كار گشتم... نشد

كه نشد... حتى دوبارم رفتم سركار قبليم... تنها حرفى كه بهم زد اين بود: مى خواستى كثافت

كارى راه نندازى! آخه بى انصاف چيزى نديده قضاوت ميكنه... يكى شون زير آبمو زده بود...

چرا... گناهم اين بود كه پاک بودم به اسم نجس!!!

دست از پا درازتر برگشتم خونه... ساعت نه شب بود و مى دونستم رها و سودا رفتن... تا

اومدم درو بازكنم صابخونه رو جلوم ديدم... بهش اهميتى ندادم و اومدم درو باز كنم كه گفت:

- ناز زيادى دارى دختر... اين در بى صاحاب چرا باز نمى شه؟! با لگد بازش كردم كه گفت:

- دو روز ديگه تخليه مىكنى! نگاش كردم... اين ديگه اين وسط چى ميگه؟! - مگه كرايه

عقب افتاده؟! يه لبخند كثيف زد: همسايه ها اعتراض كردن... ميگن اينجا كه ج... خونه

نيست! مى دونستم نمى تونم قانعشون كنم كه مردى كه امروز اومده بود اينجا واسه يه كار

ديگه اومده بود... مى دونستم سطح فكرشون همين قده... پس بى خيال گفتم: مگه طرف

اومده خونه ى همسايه ها؟! سرشو تكون داد: مردم دارن اينجا زندگى ميكنن... بعد آروم تر

ادامه داد: خودت نميخواى... بيا صيغه م بشو... هرچى دارم مال تو... كثافت خودش زن و

بچه داشت... خونه ى خدا رو زيارت كرده بود ولى هيچى از دين نمى دونست... تو محل بهش

ميگفتن حاج آقا... ولى خودشم مى دونست كه يه كثافت بيشتر نيست... بدون هيچ حرفى رفتم

تو و درو محكم بستم... عوضى! حالم از اين آدماى هرزه بهم مى خوره... كسى كه تسبيح تو

دستش مى چرخونه و بجاى ذكر اسم زناى صيغه اى شو مى بره... پدر سگ هر ماه يه زن

صيغه ميكنه... نفسمو با حرص دادم بيرون و رفتم و روى اولين پله نشستم... سرمو بين

دستام گرفتم... حالا كدوم گورى برم؟! حرص نخور هونام... اين بدبختى هام تموم ميشه... پا

شدم و رفتم تو... همونطور كه لباسامو مى كندم رفتم تو اتاق... وسط اتاق دو تا جعبه كادو

بود... يكى سفيد با خط خطى هاى سياه كه از اون يكى بزرگتر بود و شكل مستطيل بود... يكى

صورتى با قلباى ريز قرمز كه خودشم شكل قلب بود... لبخندى زدم و رفتم سمتشون...

مانتومو كندم و سر جعبه ى صورتى رو باز كردم... يه ادكلن خيلى خوشگل بين يه عالمه

پوشال بود... ادكلنو برداشتم كه ديدم كنارش يه كارت تبريكه... برش داشتم و بازش كردم:

قربون نيک نامى خودم... مى دونست از اين كلمه متنفرما... ولى بازم مى گفت... سر اون

يكى جعبه رو باز كردم... يه خرس پشمالوى سفيد و خوشگل توش بود... توى گردنشم يه

كارت آويزون بود: خاک تو سرت كه نيومدى سينما... منو اين اسكل مى ريم خوش

ميگذرونيم... تو هم تو اون خراب شده بپوس... با خنده پا شدم و رفتم كه از آشپزخونه واسه

خودم آب بردارم... اينا ديوونه ن! ولى با معرفت! مى دونستن الآن بيشتر از اين عروسكا به

يه مانتو احتياج دارم ولى نخريده بودن كه غرورم نشكنه!!! ***

صبح زود بيدار شدم تا برم دنبال كار... ولى چه كارى؟! از صبح تا غروب انگار فقط

دورخودم مى چرخيدم... نا اميد رفتم تو پاركى كه همون نزديکى ها بود... خسته روى يه

نيمكت نشستم و يكم از آب معدنى م خوردم... تموم شد... بى توجه به سطل زباله اى كه

كنارم بود بطرى رو پرت كردم رو چمنا! شهر ما خانه ى ما... من كه خونه ندارم... پس اين

شهرم بى خوده... - از چى ناراحتى جيگر؟! - از آدماى كثيفى مثل شما... دوتاشون خنديدن...

يكى شون كه خيلى پر رو تر بود اومد نزديكم: با ما ارزون تر حساب كن... به قول شاعر...

با ما به از اين باش... حوصله ى دعوا نداشتم... رومو برگردوندم سمت ديگه... اوليه اومد

وكنارم نشست... اون يكى م دور و برو مى پاييد... - ببين... ناز الكى نكن... بعد دستشو آورد

جلو سمت صورتم... قبل از اينكه بتونه بهم دست بزنه چاقومو گذاشتم زير چونه ش: بزن به

چاک... كپ كرده بود... اون يكى اومد كمكش كه سريع با پام يه لگد بين پاهاش زدم كه نقش

زمين شد... ديگه ياد گرفته بودم بايد چه جورى باهاشون حرف زد... به زبون خودشون...

مثل حيوونا... - همين الآن ميزنى به چاک... اون لاشه هم جمعش كن... سرشو تكون داد...

چاقومو بستم: يالا... دوباره نشستم رو نيمكت... سريع دوستشو بلند كرد و باهم رفتن... خندم

گرفته بود... از اين همه كثافت كه تو شهر ريخته بود... نزديک غروب بود... واسه همين پا

شدم كه برم...

همونطور كه كيفمو رو آسفالت دربه داغون كوچه مى كشيدم به بازى پسر بچه ها نگاه مى

كردم... جلوى خونه ى صابخونه وايسادم... زنگشو زدم كه دختر كوچيكش درو باز كرد... يه

عروسک كچل دستش بود و موهاى خودش دوگوشى بسته شده بود كه كش سمت چپش شل

شده بود و موهاش تقريبا باز شده بود... - كيه بچه؟! قبل از اينكه بچه هه حرفى بزنه زنه

خودشو رسوند: چى مى خواى؟! - حاج آقا هستن؟! - داره وضو مى گيره... خنده م گرفت...

حالا ببين به جاى نيت كردن تو فكر چيه... - كيه زن؟! زنه يه نگاه پر نفرت به من انداخت و

گفت: مستاجره... معلوم نيست چى ميخواد... بعد دسته بچه هه رو كشيد و با خودش برد... -

چى ميخواى دخترجون؟! حالا ديگه زنش نبود كه بهش بگم حاجى... پس مثل خودش باهاش

حرف زدم: دو روز وقت مى خوام... چونه شو خاروند: راه نداره جون تو... ولى چرا... بعد

آروم تر گفت: مى دونى راش چيه... پس بيا لجبازى رو كنار بزار... من اومدم از كى وقت

بگيرم؟! پوفى كردم و به جاى اينكه برم سمت اون خراب شده رامو كج كردم و راه افتادم

سمت خيابون... از روى جدولاى پياده رو مى رفتم و نگام به نوک كفشم بود كه ديگه داشت

باز مى شد... يه بوق... اهميتى ندادم... يه بوق ديگه: سوار شو... بازم اهميتى ندادم... - بد

نمى بينى!

نگاش كردم... شايد راست مى گفت... اين همه وقت بهشون اهميت ندادم بد ديدم... بزار يه

بار بد نبينم! بزار يه بارم همونى باشم كه همه مى گن... توى يه تصميم آنى در جلوى 206

نقره اى رو باز كردم و نشستم... يه نگاه به پسرى كه پشت فرمون بود انداختم... فقط وسط

سرش مو داشت... پشت گوشاشو تيغ زده بود... گوشش سوراخ بود ولى گوشواره نداشت...

يه زنجير تو گردنش بود كه پلاکش "الله" بود... پوزخندى زدم و نگامو دوختم به تى شرت

جذب مشكى ش... با يه شلوار لى كه همه جاش پاره پوره بود... هيكل چاغى داشت كه تو

ذوق ميزد... نگامو ازش گرفتم و به بيرون دوختم... دستشو گذاشت رو پام: مى تونى با دو

نفر باشى؟! با چشام به دستش اشاره كردم: دستتو بكش... خنديد: بهت پول بدم بعد دستمم

بكشم؟! - گفتم دستتو بكش...

دستشو از رو پام برداشت: خيله خب بابا... نزن... نگفتى... دو نفر باشيم قبوله؟! بيشتر

گيرت ميادا... هيچى نگفتم... من مى خوام چيكار كنم؟! چرا سوار شدم؟! چشامو بستم و

لحظه هايى كه در پيشم بود رو تصور كردم... - نگه دار...

- چى؟!

- گفتم نگه دار...

خنديد: امكان نداره... - نگه دار...

بى توجه به من سرعتشو زياد كرد... از سلاح هميشگى م استفاده كردم... - اااااا! چيكار

ميكنى؟!

- دور بزن و برم گردون همونجا كه بودم...

- خيله خب... خيله خب...

ولى بجاى اينكه دور بزنه سعى كرد بزنه زير دستم... چاقو رو يكم رو گردنش فشار دادم:

بخواى لج كنى هرچى ديدى از چشم خودت ديدى! - باشه... باشه...

از يه دور برگردون دور زد... چاقو رو هنوز زير گردنش نگه داشته بودم... مى دونستم چون

هوا تاريكه كسى تو ماشينو نمى بينه... شيشه هاشم كه دودى بود... همونجا كه سوار شده

بودم پياده شدم و درو محكم بستم... من نمى تونم... نمى تونم تن فروشى كنم...

صبح كه بيدار شدم حتى حوصله ى اينكه از جام پاشم هم نداشتم... يه غلت زدم كه نگام افتاد

به پوشه ى روى طاقچه... چرا ديروز نديدمش؟! چون نمى خواستم ببينم... ولى... راه ديگه

اى ندارم...

پا شدم و سريع آماده شدم و كاغذو برداشتم و راه افتادم...

به خودم كه اومدم جلوى يه قصر بودم... پشيمون شدم از اومدنم... من كجا و اين خونه

كجا؟! با ترديد دستمو روى زنگ فشار دادم...

- بفرمائيد...

كلمه ها رو گم كردم...

- خانوم؟!

- من... من... خانم صالحى هستن؟!

- بله... شما؟!

عصبى گفتم: چقدر سين جيم مى كنى بابا... باز كن اين وا مونده رو ديگه...

چند لحظه طول كشيد و بعد در باز شد... با ديدن حياط ترديدم بيشتر شد... مى خواستم از

همين راهى كه اومدم برگردم... ولى دخترى كه جلوى در منتظرم بود فرصت فرار كردنو ازم

گرفت... همونطور كه به سمت دختره مى رفتم نگامو از استخر بزرگى كه تو حياط بود گرفتم

و بهش كه لباس فرم پوشيده بود دوختم...

- خانم صالحى هستن؟!

- بله... شما؟!

- هونام روشن فكر...

بعد زمزمه كردم: شايدم صالحى...

- خانم منتظرتونن... بفرمائيد...

دنبالش راه افتادم... با ديدن داخل خونه فكم افتاد زمين... دهنم باز مونده بود... يه خونه ى

خيلى خيلى بزرگ... چيزى كه بيشتر از همه جلب توجه مى كرد دو رديف پله هاى مارپيچ

بود كه از دو طرف سالن بزرگى كه توش بودم به طبقه ى دوم مى رسيد... بين اين دو رديف

پله يه آسانسور بود... پروردگارا... واسه دو طبقه آسانسور گذاشتن... نگامو از در

آسانسور گرفتم و به پردهاو تابلو ها و مبل هاى سلطنتى دوختم...

- بفرمائيد...

صداى دختره بهم فهموند كه زيادى اينور و اونورو نگاه كردم... فضاى خونه طورى بود كه

معذبم كرده بود... روى يه مبل نشستم و اينبار نگامو به روبرو دوختم... يه سالن گرد با دوتا

پله از اون جايى كه من توش نشسته بودم جدا شده بود... انگار اونجا مال مهموناى ويژه

بود... و مسلما من جزو اون دسته نبودم... نگام افتاد به ميز جلوم... چندتا مجله رو ميز بود

كه عكس اين مانكنا روش بود...

صداى تق تقى نگامو از مجله گرفت و به خودش جلب كرد... صندلاى پاشنه ده سانتى مشكى

و براق... و بعد از اون پاهاى صاف و كشيده و بزنر... يه دامن كوتاه و شيک مشكى... يه

كت آستين سه ربع مشكى... سينه ريز طلا كه از همون فاصله برقش چشم رو ميزد... و در

آخر صورت كشيده و آرايش شده ى يه زن مسن... حدودا شصت ساله... چشماى مشكى و

ابروهاى كمونى... بينى استخوانى و لباى نه چندان بزرگ... موهاى لخت و مشكى و نه

چندان بلند كه آزادانه دور شونه ش ريخته بود...

چهره ش نه خيلى جوون بود و نه خيلى پير... تو يه نگاه كلى يه اسم به ذهنم رسيد...

مستبد...

منو باش كه فكر ميكردم الان بايد برم دم در يه اتاق... يه پيرزن نود ساله رو ببينم كه رو

تخت دراز كشيده و با انگشتش اشاره بزنه برم جلو...

بعد منم برم جلو و اون سرمو ناز كنه و بگه: نوه ى عزيزم تا حالا كجا بودى؟! منم بگم واى

مادر جون... مادرجون؟! نه خيلى لوسه! عزيز؟! اين كه از اون لوس تره! مادربزرگ؟! خيلى

رسميه! همون مامان پيرى خوبه...

- بفرمائيد...

نگاش كردم... بى اختيار جلوش ايستاده بودم...

ابهتش منو هم گرفته بود... لبخند مسخره اى زدم و نشستم... همون دختره واسمون قهوه

آورد... يكى دوبارى رها و سودا از اين نوشيدنى تلخ به خوردم داده بودن... هرچى م توش

شكر ريختم باز تلخ بود... با يادآورى اون خاطره ى تلخ يهو از دهنم پريد: - چايى ندارين؟!

دختره چشاش گرد شد... با تته پته گفت: بد مزه س؟! - من كه هنوز نخوردم... ولى دوستم

ندارم! دختره: الآن واستون ميارم... - دستت درست... يه نگاه پر از سوال بهم انداخت و

رفت... مامان پيرى تا اومد ادامه بده دختره باز پيداش شد... ماشالله عجب سرعت عملى

داره... چايى رو ازش گرفتم و مثل اين باكلاسا گذاشتم رو ميز... مامان پيرى: مى دونستم

بلآخره مياى... هيچى نگفتم... ادامه داد: نمى خوام واست مقدمه چينى كنم... از اين كارم

خوشم نمياد... پس ميرم سر اصل مطلب... قبل از اينكه بره سر اصل مطلب گفتم: خواهشا

قبل از اين مطلب اصلى بگيد منو چه طورى پيدام كردين؟! اصلا من واقعا نوه تونم؟! بعد اين

همه سال چرا يهو ياد من افتادين؟! مامان پيرى: مادرت كه خودكشى كرد باردار بود...

هيچى نگفتم كه گفت: از پدرت نبود... اخم كردم... منظورشو مى فهميدم: خب؟! - گاهى به

پرورشگاه سر مى زنم... خيلى اتفاقى خانومى مشخصات تو رو بهم داد و گفت كه كى

آوردت... البته اون خانومى كه تو رو تحويل گرفته فوت شدن... ولى خب به حرفاى اين

خانومم... سريع پريدم وسط حرفش: ولى فاميلى من تو شناسنامه... - خيلى عجولى دختر

جون... بله... مى دونم... مادرت نگفته بوده كه تو بچه ى كى هستى... گفته بود تو رو پيدات

كرده... و خودشو به اسم صالحى معرفى كرده... - خب از كجا مى دونين بچه اى كه تو شكم

مادرم بود بچه ى پدرم نبود؟! يعنى خواهرم يا برادرم؟! - چون پدرت چهارماه قبلش فوت شده

بود و اون بچه سه ماهه بود... دهنم چفت شد... فنجونو گذاشت رو ميزو گفت: نمى دونم چه

گناهى كردم كه خدا بچه هامو ازم گرفت... بگذريم... من الآن از دار دنيا دو تا نوه دارم... تو

يه پسر عمو دارى! توى لندن زندگى ميكنه... از وقتى بچه بوده اونجا بزرگ شده... پدر و

مادرشم همونجا فوت كردن... بزرگ شده ى اروپاست... به من نگاه نكن جلوت با اين

وضعم... من آدم معتقديم... الآن اينجورى جلوت نشستم چون نامحرم تو خونه نيست... ولى

اين پسر عموت پاک اروپايى يه... هرشب ديسكو و رقص... هرشب با يكى... - چرا اينا رو

به من ميگين؟! مامان پيرى: صبر داشته باش... و مشغول توضيح دادن شد... هرلحظه كه

مى گذشت عصبانيتم بيشتر ميشد... با خشم پا شدم: شما در مورد من چى فكر كردين؟! اصلا

از اولشم نبايد مى اومدم اينجا... - بشين... هنوز حرفم تموم نشده! مى خواستم بى خيالش

بشم و برم كه باز اون دختره اومد: خانوم آقا تيرداد اومدن... مامان پيرى سريع گفت: زود

برو قايم شو... نبايد ببينتت... مونده بودم چيكار كنم كه دختره گفت: دنبالم بياين... دنبالش

رفتم طبقه ى دوم... جلوى يه در وايساد و گفت: برين تو... با ترديد درو باز كردم و رفتم تو...

يه اتاق خيلى شيک... از اونا كه همه ش تو فيلما ديده بودم... پنجره هاى بزرگ و پرده هاى

خوشگل... به جاى ديوار يه سمت اتاق همه ش شيشه بود... از پشت پرده هاى نازک حياط

معلوم بود... مشخص بود اين حياط پشتى يه چون وقتى مى اومدم اين تاب بزرگو نديده

بودم... آه حسرت بارى كشيدم و رفتم سمت آينه اى كه گوشه ى اتاق و متصل به يه ميز

آرايش بود... يه خودم نگاه كردم... غمو تو چشماى خودم مى ديدم... چشماى مشكى و نه

چندان درشت... ابروهايى كه سودا و رها با زور مجبورم كردن برشون دارم... صورت نه

چندان سفيد و مى شد گفت به قول سودا برنز... بينى متانسب و كمى سر بالا... لباى خوشفرم

و گونه هاى برجسته... موهاى لخت خرمايى... و عيبى كه صورتم داشت فكم بود كه يكم جلو

بود... اما نه اونقدر كه تو ديد باشه... با يكم دقت ميشد اينو فهميد... دركل دختر خيلى

خوشگلى نبودم... اما خب بدم نبودم...

روى يه مبل چرم نشستم... من اينجا چيكار ميكنم؟! اين خونه و اين تشريفات به من چه

دخلى داره؟! من كجا و اونا كجا؟! ذهنم به حرفاى اين مامان پيرى يه مشغول بود... آروم

رفتم سمت درو بازش كردم... رفتم سمت نرده ها و از بالا به پسرخوش پوشى كه پشتش به

من بود نگاه كردم... يه كت اسپرت مشكى پوشيده بود و شلوار جين... از اونجا فقط لباسش

معلوم بود چون پشتش به من بود... ولى با توضيحاتى كه اين مامان پيرى يه داد معلومه از

اون بچه سوسولاست... اين نفله اسمشم كه مزخرف تر از اسم منه... تيرداد... تير، داد كه

داد... مهر هم داد... حالا تقصير دى و فروردين چيه؟! والا... صداشونو مى شنيدم... برخلاف

انتظارم كه فكر ميكردم بايد با عشوه وناز دخترونه مثل اين خارجكى هاى نديد بديد كه تو

فيلما ديدم حرف بزنه خيلى راحت فارسى صحبت ميكرد: مامان جون مهمون داشتين؟! مامان

پيرى: يكى از دوستام بود... چطور؟! تيرداد: هيچى آخه دو تا فنجون اينجاست... - كى برمي

گردى لندن؟! - فعلا كه كارا عقب افتاده... فكر كنم شيش ماه ديگه... - از اون دختره چه

خبر؟! - اون دختره منظورتون به سمر ديگه؟! - واسه من اون دختره س... همون دختره

واسه تيرداد قهوه آورد... تيرداد برداشت و گفت: مشكل شما با سمر چيه؟! مامان پيرى:

دخترى كه قبل از ازدواج هرشب خونه ى... لا اله الاالله... تيرداد: ولى من سمرو دوست

دارم... - دوست داشته باش... ولى باهاش ازدواج نكن... اون دختر زن زندگى نيست... تيرداد

يكم از قهوه ش خورد و گفت: هيچ كس نمى تونه نظرمو عوض كنه... مامان پيرى يه چيزى

زير لب زمزمه كرد كه نشنيدم... تيرداد: مامان جون خودتو ناراحت نكن... كم كم به وجود

سمر عادت ميكنى... حالا من بايد برم... فعلا... - واسه چى اومده بودى؟! - اينورا يه كارى

داشتم گفتم يه سر هم به شما بزنم... خداحافظ... مامان پيرى بدرقه ش كرد... برگشتم تو

اتاق... كاش لا اقل قيافه شو مىديدم... چند لحظه بعد دختره اومد دنبالم و باهم برگشتيم

پايين... جلوى مامان پيرى نشستم كه گفت: دو روز وقت دارى فكر كنى... ولى عاقل باش...

تيرداد پسر بدى نيست... من مى دونم اونى كه دوسش داره چه مار هفت خطى يه... نمى

خوام اين ثروت دست غريبه ها بيفته... - يعنى خودمو بهش آويزون كنم؟! هيچى نگفت...

يعنى هرچى ميخواى اسمشو بزار... سكوتو شكست: ببين دختر جون... حتى اگه قبولم نكنى

تو سهم خودتو ازاين ثروت ميگيرى... ميون حرفش اومدم: پول واسه من مهم نيست...

هيچى نگفت... ولى خودم از حرفى كه زدم پشيمون شدم... شايد واقعا واسم مهم نباشه...

ولى بى پول بودنم باعث ميشه خيلى دردا رو تحمل كنم... واسه همينه كه الآن اينجام... مگه

نميگه من نوه شم؟! پس حتما يه سهمى از اين پولا دارم... چطور اون پسره ي مزخرفه ى

لندنى ميتونه سهمشو بگيره اونوقت من بايد با منت يه آدم كه فقط فكر كثافت كارى هاشه

توى يه اتاق چهار مترى زندگى كنم؟! مامان پيرى: خب نظرت چيه؟! تا اومدم يه چى بگم

گفت: الآن قرار نيست بهم جواب بدى... تا دو روز ديگه بهم خبر بده... سرمو تكون دادم و پا

شدم... از همون لحظه مى دونستم تصميمم چيه... راه ديگه اى نداشتم...از اونجا كه زدم

بيرون يه نگاه به خونه هاى اطرافم انداختم... واقعا من از اين قماشم؟! پوفى كردم و پياده

راه افتادم تا سر خيابون... توى افكار خودم غرق بودم كه يهو يه ماشين همونطور كه بوقو

يک سره كرده بود و با سرعت داشت مى اومد نزديكم جلو پام ترمز كرد... داد زدم: مگه

كورى؟! با ديدن سودا و رها كه داشتن بهم مى خنديدن كيفمو كوبيدم رو كاپوت ماشين

سودا... سرشو از شيشه آورد بيرون: الاغ ماشينم خط افتاد... رها: بپر بريم خر سوارى...

سودا: هوى! به عروسک من توهين نكنا! با خنده رفتم و پشت ماشين سودا سوارشدم... با

رها و سودا كه بودم غمام يادم ميرفت: نفله داشتى زيرم ميكردى... سودا همونطور كه

فرمونو مى چرخوند گفت: مى خواستى وسط خيابون راه نرى... راست مى گفت تقريبا وسط

خيابون بودم... صداى آهنگو زياد كرد و گفت: حالا من بهت رحم كردم يكى ديگه بود كه ميزد

ناكارت ميكرد... - خب حالا... كجا لش مى بريم؟! دوتاشون خنديدن... مى دونستم از يه چيزى

خوشحالن... رها: اصلا بگو بينم تو اينجا چه غلطى ميكنى؟! اينام مى دونستن جاى من اين

جور جاها نيست... - اومده بودم خونه ى ننه بزرگم... سودا محكم زد رو ترمز... دوتا پسر كه

موهاشونو اجق وجق درست كرده بودن بوق كشدارى زدن و همونطور كه از كنارمون رد

ميشدن يكى شون داد زد: فلج شه اونى كه به تو گواهى نامه داده... سودا بهشون اهميتى

نداد و راه افتاد: جدى رفتى خونه ش؟! چطور بود؟! مهربون بود؟! رها: اون بى صاحابو كم

كن سودا بزار بشنويم چى ميگه... سودا با خنده صداشو كم كرد كه رها باز گفت: با اون

حالتى كه تو گفتى مرده چرت و پرت گفت من گفتم عمرا برى... حالا بگو بينم ننه هه چيا مى

گفت؟! همه چيزو واسشون تعريف كردم... از حالت صورتشون هيچى دست گيرم نشد...

سودا جلوى يه بستنى فروشى نگه داشت: حالا مى خواى چيكار كنى؟! رها: من اگه جاى تو

بودم بى چون و چرا قبول ميكردم... با اون صابخونه ى آشغالى كه تو دارى... لبامو جمع

كردم... اينجورى كه مى كردم فكم جلوتر مى اومد... سودا: ااااااه... نكن اونجورى ضايع...

از حرصش بيشتر فكمو دادم جلو... رها: بجاى مسخره بازى بگو بينم مى خواى چه غلطى

كنى؟! - الآن تنها چيزى كه تو مخمه اينه كه من از اون بستنى ها مى خوام... سودا: كارد

به شكمت بخوره... بعد پياده شد تا بره واسم بخره... مى دونستن تا از اون بستنى ها نخورم

حرفى نمى زنم... - حالا تو بنال بينم نفله شوما چرا اينقد شنگوليد؟! رها: باز تو اينطورى

حرف زدى؟! - خب بابا... بفرمائيد شما چرا اينقدر شادين؟! خنديد: خاک تو سرت نكنم... بعد

با هيجان گفت: واى هونام بابام موافقت كرد بلآخره... راحت شديم... بجاى اينكه از

خوشحالى جيغ بزنم بىخيال لم دادم رو صندلى هاى چرم ماشين سودا و گفتم: خب باو... من

فكر كردم چى شده حالا... رها: خاک تو سر بى ذوقت... سودا درو باز كرد و نشست: بيا

كوفت كن بترک بگو بينم مى خواى چه غلطى كنى؟! بستنى قيفى كاكائويى كه واسم خريده

بودو ازش گرفتم و با لذت ليس زدم... واسه اينكه دقشون بدم تا جايى كه تونستم لفتش دادم

و الكى ليس زدم... اونام با حرص و همراه با هيجان نگام مى كردن... آخرش سودا طاقت

نياورد و بستنى مو از دستم گرفت و با يه گاز همه شو انداخت تو دهنش كه يخ زد و با داد

پريد بيرونو همه شو تف كرد... منو رها زديم زيرخنده... سودا برگشت و با ديدن خنده ى ما

خودشم خنده ش گرفت: كوفت! تقصير توئه ديگه آشغال... - با اينكه بستنى مو خوردى ولى

از اونجايى كه من خراب رفيقم... ديگه بيشتر از اين تو خمارى نميزارمتون... پس... ساكت

شدم كه رها داد زد: هونام خفه ت ميكنما...- باشه باشه... قبول مى كنم... دوتا شون ساكت

شدن... رها: مطمئنى؟! تو حتى اين پسره رو نمى شناسى... طبق عادت فكمو آوردم جلو...

سودا يكى زد زير چونه م: مرض گرفته اينقدر اينجورى كردى فكت اومده جلو ديگه... خنديدم

كه رها گفت: چطور مى تونى اينقدر خونسرد باشى؟! - ميگى چيكار كنم؟! تو راه حل ديگه

اى دارى؟! - گفتم كه منم جاى تو بودم قبول ميكردم... اما هونام تو مجبور نيستى! ببين... من

و سودا مى تونيم... ميون حرفش اومدم: مى دونى كه از ترحم الكى بدم مياد... الآنم راه

ديگه اىندارم... خودتون شاهدين چقدر سگ دو زدم واسه يه كار... حد اقل اينجورى عذاب

وجدان اينكه الكى يه پولى گيرم اومده يقه مو نمى گيره... لا اقل مى دونم اين يارو ننه

بزرگمه و اون نره خر پسر عموم... سودا: بى تربيت... بعد دوباره گازشو گرفت: حالا كه

قبول كردى بايد بى افتيم دنبال كارا... مگه نمى گى اين يارو شيش ماه ديگه ميره؟! پس زياد

وقت نداريم... رها: هونامى... تو هم بايد باهاش برى؟! يه دفعه سودا زد رو ترمز كه رها داد

زد: مرض دارى مگه هى اون بى صاحابو فشار مى دى؟! سودا: خب چيكار كنم هى شوكه

ميشم... بعد دوباره راه افتاد و با يه لحن غمگين گفت: رها راست ميگه... تو هم بايد باهاش

برى؟! اين رهاى گور به گورى كه پريد... اونوقت من باز تنها ميشمكه... - پس سنگ خودتو

به سينه مى زنى... رها: ماشالا تو هم سرت همچين خلوت نيستا... بعد يه چشمک بهش زد

كه سودا با خنده گفت: كوفت... از بين دوتا صندلى پريدم جلو: اااااااا! خبريه؟! خوشم

باشه... انگار ديگه غريبه شديم... پيچيد توى يه خيابون: نه بابا اين رها الكى شلوغش

كرده... رها: آره ديگه خواستگار مياد ولى الكى شلوغ شده... سودا: رهااااااا... رها:

هوناااااام... - ها؟! رها: ااااا! اشتباهى صدات كردم... مى خواستم بگم سودا... - زهرمار...

سودا جلوى يه پاساژ شيک نگه داشت: بپريد پايين... - اينجا واسه چى نگه داشتى؟! رها:

راست ميگه... ما كه نمى خواستيم خريد كنيم... سودا: احمق جونا... وقتى اين هونام قراره

با آدم پولداراسر و كله بزنه بايد سر و وضعشم شيک باشه ديگه... بهم بر خورد... ولى

چيزى نگفتم... سودا دختر خوبى بود وخيلى دوسش داشتم ولى گاهى بدون اينكه منظورى

داشته باشه زبونش نيش دار ميشد... رها بهش اشاره كرد كه سريع گفت: بخدا منظورى

نداشتم هونام... - مى دونم باو... بىخيال... سودا: خاک تو سرم هروقت بخوام يه چى بگم تر

مى زنم به حالمون... رها: ااااااااااااه... بى ادب حالمونو بهم زدى! سودا همونطور كه درو

باز مى كرد گفت: خيله خب ديگه زر زياد نزنيد... بپريد... راست مى گفت والا... با اون

ماشين شاسى بلندى كه سودا داشت بايد مى پريديم... مخصوصا من كه قدم خيلى هم بلند

نبود... با رها پياده شديم و سودا دزدگيرو زد و رفتيم تو پاساژ... تو تموم عمرم تو پاساژاى

بالا شهر قدم نزده بودم... حس يه موجود اضافى رو با اون كفشاى نيمه پاره و اون مانتوى

كهنه داشتم... و مى دونستم پولى كه همرامه حتى به خريد يه لنگه دمپايى از اون پاساژم

نميرسه... و حس حقارت بخاطر اينكه بين دو تا پچه پول داربودم... مى دونستم رها و سودا

هيچ منتى سرم نميزارن ولى بازم قبول كردنش واسم سخت بود... هركسى با غرورش زنده

ست... حتى اگه ديگران به زور و با حرفاشون سعى در شكستنش داشته باشن... سودا: ببين

اون خوبه؟! خيلى تو تنت قشنگ ميشه... هيچى نگفتم... سودا: هى دختر... چرا همچين مى

كنى؟! ما كه با هم رو درواسى نداريم... تازه شم... مگه قرار نيست پول دار شى؟! خب

پولشو ازت ميگيرم ديگه... رها كه داشت با گوشيش ور مى رفت گفت: راست ميگه...

سودا: تو خفه.. اس ام استو بده آقا على ناراحت نشه قهر كنه... رها: خودت خفه... خوبه

باز ما دوساله نامزديم تو كه نرسيده با اين يارو ميرين بيرون... سودا: درست صحبت كن

يارو كيه؟! ابرومو انداختم بالا: به به... چيزاى جديد مى شنوم...سودا چشاشو گرد كرد و با

ابروهاش واسه رها خط و نشون كشيد: ت... هويج... رها دهن شو قد يه اسب دريايى وا

كرد: خاک تو سرت كه روز به روز بى ادب تر مى شى... سودا با لبخند موذيانه ش لب

ورچيد: ديگه كاريه كه از دستمون برمياد... هر سه تامون خنديديم كه رها گفت: نظرتو

نگفتى هوناما... - خوبه... ولى يكم كوتاه نيست؟! سودا: ... بخور بابا... رها: هونام مى گم

بيا بريم اين ما روبه رگبار فحش بسته... معلوم نيست امرزو صبح چى خورده... سودا

موذيانه خنديد كه كوبيدم پس كله ش: لب و لوچه تو جمع كن نفله... خجالت نمى كشى؟!

خنديد: بچه ها بريم تو اين پسره فروشنده هه مرد از بس ما رو نگاه كرد ببينه ميريم تو يا

نه... با خنده رفتيم تو... پسره يه نگاه به رها و سودا انداختو بعد يه نگاه پر از تعجب به سر

و وضع من... بيچاره شده بود يه علامت سوال گنده... سعى كردم بهش فكر نكنم و چندتا

مانتويى كه سودا داد دستمو گرفتم و رفتم تو اتاق پرو... يكى از يكى اجق وجق تر بودن...

يكى شون كه اصلا نفهميدم مدلش چيه...زرشكى بود و آستيناش تا آرنجم بود و كوتاهيش تا

وسط باسنم... يقه ش يه جورى آويزون بود كه هيچ طورى نمى موند... سودا: اين خيلى

خوبه... - غلط كردى يقه شو ببين... رها: لب شترى يه ديگه... - لب چى چى؟! سودا: لب

شترى... رها: اين بيشتر شبيه لباى تو هه! سودا خواست بزنه تو سرش كه رها به فروشنده

هه اشاره كرد... سودا پوفى كرد و گفت: درآر بريم... مانتو ها رو دادم دستش و مانتوى

خودمو پوشيدم و رفتيم بيرون... سودا: همه رو مى بريم... فروشنده: مباركه... گذاشتشون

تو ساک دستى و گفت: قابل نداره... بعد بدون اينكه اجازه ى تعارف به كسى رو بده گفت:

370 تومن... چشام افتاد كف دستم... سيصد و هفتاد هزار تومن چهار تا مانتو؟! سودا

خونسرد انگار كه از حراجى خريد كرده كارتشو به پسره داد و اونم پولو حساب كرد و زديم

بيرون... داشتم با خودم فكر مى كردم من اگه پولى م بهم برسه همه رو بايد بدم به سودا...

رها: هونام... هونام... اين كفشا چقدر خوشگلن... يه نگاه به كفشى كه رها مى گفت انداختم

و بعد نگامو به كفشاى خودم دوختم... يه پوزخند تلخ رو لبام نقش بست... رها دستمو كشيد

و رفتيم تو... بازم همون نگاه... دو جفت كفشم خريديم و اومديم بيرون... سودا: بچه ها شما

دوست دارين شوهر آينده تون چه جورى باشه؟! رها: صادق باشه... سودا: شوهر تو كه

على يه... صادق كيه؟! رها: مسخره... سودا: خودتى... - خودت چه جور شوهرى دوست

دارى؟! سودا: واى اين پيراهنه چه خوشگله... به پيراهنى كه مى گفت نگاه كردم... آستين

سه ربع بود و بلندى ش تا زانو بود... يقه هفتى و رنگش مشكى و در كل مى شد گفت پوشيده

س... نگام به پيراهنه بود كه سودا گفت: من دوست دارم شوهرم عاشقم باشه... خيلى

زياد... كه هيچ وقت با هم اختلاف پيدا نكنيم... مى دونستم بخاطر پدر و مادرش همچين حرفى

ميزنه... رها: هونام تو دوست دارى شوهرت چه جورى باشه؟! در حالى كه مى رفتم سمت

پله هاى پاساژ گفتم: دوست دارم شوهرم پولدار باشه... هزار تا معشوقه داشته باشه ولى

پولدار باشه... ديگه كارى ندارم با كى رابطه داره و نداره... رها: دروغ ميگى مثل سگ...

همچين كه ديدى با يه زن ديگه س ميميرى و دق ميكنى بدبخت... - خواهيم ديد... سودا

دستمو كشيد: كجا در ميرى؟ بيا بريم اين لباسه رو پرو كن... اون روز تا شب فقط خريد

كرديم و من تمام عمر بدهكار رها و سودا شدم... هم پولى و هم شرمندگى... سودا منو

جلوى در رسوند... تا اومدم پياده شم با ديدن وسايلم جلوى در خشكم زد... همه ى همسايه

ها هم جمع شده بودن و نگاه مى كردن... خواستم پياده شم كه سودا نزاشت... - تو بشين من

الآن ميام... بعدش پياده شد و رفت سمت صابخونه م: اينجا چه خبره؟! صابخونه: گفته بودم

امروز تخليه كنه... سودا: خجالت نمى كشين اسباب وسيله ى يه دخترو مى ريزين تو

خيابون؟! حداقل صبر مى كردين خودش بياد... پسر صابخونه اومد جلو: هى خانوم...

حواستو جمع كن... سودا: جمع نكنم چى ميشه؟! نزاشتم بيشتر بحث كنن و پياده شدم... رها

هم پشت سرم اومد پايين...با احترام گفتم: حاجى من كه قرار نبود فرار كنم... صبر مى

كردين برگردم... صابخونه: زوره؟! نمى خوام همچين آدمى تو خونه م زندگى كنه... مى

دونستم چون به خواسته ش عمل نكردم داره تلافى ميكنه... پسرش كه معلوم نبود به سرش

چى ماليده بود كه اونجورى موهاش چسبيده بود به كف سرش گفت: ببين ج... خانوم... سيلى

اى كه سودا به صورتش زد باعث شد حرفش نيمه تموم بمونه... اون لحظه صداى پچ پچ

همسايه ها داشت كَرم مى كرد... رها دستمو گرفت تو دستشو فشار داد... پسره اومد دست

رو سودا بلند كنه كه سودا يكى ديگه خوابوند تو اون يكى گوشش: فكر نكن چون تنها زندگى

ميكنه بى كس وكاره... وقتى مى خواى حرف بزنى حواست باشه چى از اون دهن كثيفت مياد

بيرون... تو تاحالا از اين دختر چى ديدى كه بهش فحش ميدى؟! بعد داد زد: ها؟! يكى از

همسايه ها: خودم پريروز ديدم يه نفر اومد خونه ش... پسره كه تازه از شوک سيلى دوم

سودا در اومده بود اومد طرفش كه يه نفر گرفتش... حالا هى الكى زور ميزد مرده ولش

كنه... سودا: واقعا واستون متاسفم... نمى دونم چرا... ولى اون لحظه دلم مى خواست هيچ

وقت به دنيا نمى اومدم... اين همه خفت واسه چى؟! بى پولى؟! تنهايى؟! دليلش چيه؟! چيه

كه ما آدما گاهى اينقدر سنگ دل مى شيم؟! منو باش كه با كى با احترام حرف ميزدم...

سودا: هونام جان بزار دلشون خوش باشه به اينكه وسايل تو ريختن بيرون... بيا بريم

عزيزم... اينام صدقه ى اين گداگودولا... دستمو كشيد و با رها خواستيم بريم كه صابخونه

گفت: وايسين بينم... كرايه ى اين ماه چى ميشه؟! همسايه رو به رويى: مى خواد اينجورى

دربره... همه حرفشو تاييد كردن... نمى دونم آخه من چه هيزم ترى به اين جماعت فروختم؟!

خواستم يه چى بگم و ازش وقت بگيرم كه رها آروم كيف پولشو انداخت تو دستم... بغض

گلومو گرفت... كاش خودم مى تونستم... نگاش كردم كه با لبخند مهربونش آرومم كرد...

اونقدر شعور داشت كه خودش پولو نده... نمى خواست جلوى بقيه بيشتر از اين سرشكسته

بشم... در كيف پولشو باز كردم و هرچند مى دونستم لياقتش چقدره ولى بجاى اينكه پولو پرت

كنم تو صورتش گرفتم جلوش و آروم گفتم: حيف كه نمى خوام من آبروتو بريزم... وگرنه

خودتم مى دونى چى كاره اى... اخماش رفت تو همو با حرص پولوكشيد... سودا بازومو

گرفت و گفت: بيشتر از اين تو اين خراب شده موندن كفاره مى خواد... بازم سوار ماشين

سودا شديم و راه افتاديم... يه حس عجيب داشتم... حس دوگانه... بين غم و شادى... غم از

اينكه چرا بايد با يه آدم كه تو اين جامعه زندگى ميكنه اينجورى برخورد بشه و شادى بخاطر

اينكه ديگه قرار نيست روم تو روى اون آدما بيفته! هرچند نمى دونستم امشب قراره كجا

شبمو به صبح برسونم... سودا: بچه ها من هنوز خسته نيستم... يه آرايشگاه مى شناسم

آشناست... مشترى هاى خاص داره... تا ديروقتم هست... پايه اين؟! رها: من كه خونه كارى

ندارم! هونام تو چى ميگى؟! شونه بالا انداختم... وقتى آويزون باشى چه فرقى ميكنه كجا مى

خواى برى؟! سودا پيچيد تو يه خيابون و چند دقيقه بعد جلوى يه سالن بزرگ نگه داشت:

بپريد... من و رهام پريديم و دنبال سودا رفتيم تو... با اينكه تقريبا دير وقت بود اما آرايشگاه

شلوغ بود... يه زن كه موهاش به طرز عجيبى درست كرده بود و همه شو سيخ كرده بود رو

هوا اومد سمتمون: به به... سوداجان... سودا رو هوا بوسيدش و گفت: مى خوام يه صفايى

به صورت اين دوستم بدين خانوم شهابى... زنه كه انگار اسمش خانوم شهابى بود يه نگاه

پر ناز بهم انداخت: بشين اينجا عزيزم... با تعجب به سودا نگاه كردم... واسه چى من بايد

بشينم زير دست اين زنه؟! رها: برو بشين ديگه... و سودا يه چشمک بهم زد... با ترديد روى

يه صندلى كه به حالت خوابيده و چرم بود نشستم... زنه دستشو گذاشت زير چونه مو يكم

سرمو اينور اونور كرد و بعد گفت: فيس جذابى دارى... طبق عادت فكمو دادم جلو... فيس

جذابى دارى! مى مردى بگى صورت جذابى دارى؟! انقده بدم مياد از اين آدماى پر افاده اى!

سودا و رها هم نزديكم نشستن... خانوم شهابى با صداى نسبتا بلندى گفت: گلنوش كجايى؟!

بيا مشترى دارى! يه دختر با هيكل تپل اومد و سلام كرد و بعد نشست كنار دستم و دستمو

گرفتم تو دستش و گفت: ناخناش كه كوتاهه... بكارم؟! سودا سر تكون داد... مونده بودم يعنى

من اينجا چغندرم نيستم؟! يه نگاه پر خشم به سودا انداختم كه خنديد... زير لب يه فحش آبدار

بهش دادم كه اين بار رها هم باهاش خنديد... از حرص خوردن من خر كيف بودن...حوصله م

داشت حسابى سر مى رفت... هى نفسمو با حرص فوت مى كردم بيرون... يكى دستش تو

موهام بود و يكى تو صورتم و يكى هم نمى دونم داشت چه بلايى سر ناخن هام مى آورد...

لبامو فشار دادم... خيلى خودمو كنترل كرده بودم كه داد نزنم... آخه تو اين بدبختى من بايد يه

گوشه بشينم غصه بخورم نه اينكه بيام آرايشگاه به خودم برسم... والا... خانوم شهابى:

دختر جون چقدر وول مى خورى؟! سرتو صاف نگه دار موهات خراب نشه... هيچى نگفتم...

رها و سودا هم كه با هم حرف مى زدن و اين بيشتر عصبانى م مى كرد... بلآخره بعد از نمى

دونم چند قرن هر سه تاشون دست از كار كشيدن... خانوم شهابى: با اينكه خيلى اذيت كردى

ولى بد نشد... با عجله از رو صندلى پا شدم... نگاه رها و سودا هم روم ميخ شده بود... -

چيه؟! رها با خنده: چقدر خنده دار شدى... - كار شما هاست ديگه... منو بگو گفتم الآن مى

گين واى چقدر جيگر شدى! رفتم جلوى آينه... دهنم وا موند... موهام شبيه موهاى خانوم

شهابى شده بود... با اين تفاوت كه يكم بلند تر بود... هر كدومش يه طرف بود... ناخنام

هركدوم اندازه ى يه بيل مكانيكى بود و از ابروهام چيزى جز يه نخ باريک هيچى نمونده

بود... ولى قيافه م بيشتر شبيه يه علامت تعجب بزرگ شده بود... وقتى همه شون ديدن

ساكتم خانوم شهابى گفت: مثل اينكه نپسنديدين؟! سرم چرخيد سمتش... اونقدر شوكه شده

بودم كه معنى حرفشو نفهميدم: هان؟! سودا از بازوم يه ويشگون گرفت و رها بزور جلوى

خودشو گرفته بود كه نخنده... خانوم شهابى: بشين... بى اختيار به حرفش گوش كردم... باز

مشغول شد... يه يه ربعى گذشت كه آينه رو داد دستم: ببين از اين مدل مو خوشت مياد؟!

ناخنام اونقدر بلند بود كه يه لحظه نتونستم آينه رو تو دستم بگيرم! دلم مى خواست از ته

بكنمشون! بى خيال ناخنام يه نگاه به موهام انداختم... حالا بهتر شده بود... صاف و لخت يه

طرفه ريخته بودشون... خانوم شهابى: واست فارا زدم... چشامو چرخوندم... الآن اينى كه

گفت يعنى چى؟! سودا كه ديد هيچى نميگم گفت: مرسى خانوم شهابى... عاليه... مانتومو

پوشيدم و سه تامون از اونجا زديم بيرون... يه لحظه هر سه تامون ساكت شديم و بعد يهو

باهم زديم زير خنده... هيچوقت فكر نمى كردم منم يه روز خودمو اين شكلى كنم... رها با

خنده: كوفت... چرا اينقدر مى خندين؟! سودا اشک چشماشو كه از خنده اومده بود پايين پاک

كرد: نمى دونم... شما چرا مى خندين؟! منم كه انگار غصه هامو يادم رفته بود و واسه

خودم الكى مى خنديدم گفتم: آخه اين چه سرو وضعيه؟! حالا من برم پيش اين زنه چى

ميگه؟! سودا: هيچى... بگو من از اولشم اينجورى بودم... واسه مظلوم نمايى اونجورى

اومدم پيشت... رها خنديد و خواست يه چيز بگه كه گوشيش زنگ خورد... سودا: بيا... على

جون زنگ زد... رها همونطور كه با گوشيش حرف ميزد بى خيال ما رفت سمت ماشين سودا

و چون مى دونست سودا درارو باز كرده درو باز كرد و نشست... منو سودا هم رفتيم دنبالش

و سودا گاز داد و صداى آهنگ پر ضربى كه پخش ميشدو زياد كرد... رها: سودا اون بى

صاحابو كم كن تا نشكوندمش... دارم حرف ميزنما... سودا از حرصش صداشو زياد تركرد...

تا من تو رو ديدم پريد عقل ازسرم... بخاطر تو من رو اسم همه ضربدرزدم... رها: يه دقيقه

گوشى... مى زنم اينو مى شكونما... سودا هى ابروهاشو بالا پايين كرد... خندم گرفته بود از

كاراشون... وقتى باهاشون بودم غم و غصه هامو يادم مى رفت... سودا با ناز با خواننده

همراهى كرد: على من دوست دارم... با خنده گفتم: خب مى دونم... دستشو رو بازوى رها

كشيد: بگو پيشم مى مونى... - مى دونى مى مونم... سودا با خنده: اگه باهات فک نزنم... با

ديدن قيافه ى آماده ى پرخاش رها خندم شدت گرفت: مى دونى ميميرم... هر سه تامون مى

خنديديم... رها م ديگه گوشى رو قطع كرده بود و با ما مى خنديد...سودا اومد از دور

برگردون دور بزنه كه حواسش به ماشين خوشگل و مدل بالاى ديگه اى كه داشت نزديک

ميشد نبود و سريع زد رو ترمز... ولى ديگه دير شده بود... خودشو رها به جلو سوق پيدا

كردن ولى چون كمربند بسته بودن چيزى شون نشد... ولى من كه كمربند نبسته بودم افتاده

بودم وسطشون... دستمم ضربه ديده بود و داشت اذيتم مى كرد... رها جيغ جيغ كرد: همه ش

تقصير مسخره بازى هاى توئه... سودا: هونام زنده اى؟! بعد كمكم كرد پا شم ... چند ضربه

به شيشه خورد... با حرص همونطور كه زير لب غر ميزدم پياده شدم: مرتيكه انگار كوره...

پسره كه انگار نگرانمون بود با شنيدن اين حرفه من اخماش رفت تو هم: نخير بنده كور

نيستم... ولى بهتره راننده ى شما خودشونو به يه چشم پزشک نشون بدن كه بدون راهنما

نبايد از دوربرگردون دور بزنن... اونم وقتى كه مي بينن يه ماشين ديگه درحركته... دهنم

چفت شد... ولى كم نياوردم: اصلا اين كوره... شما چرا ترمز نزدين؟! خودمم از چيزى كه

گفتم خندم گرفت... سودا يه جورى نگام كرد كه مى خواستم خودمو بكشم... از يه طرف خنده

م گرفته بود و از يه طرف عصبانى بودم... پسره سعى كرد نخنده: ببخشيد وسط بزرگراه بزنم

رو ترمز؟! اين ديگه خيلى واسم زياد بود... با دهن باز نگاش كردم... پاک قاطى كرده بودم...

اومدم يه چى بگم كه سودا نزاشت كارو خراب تر كنم: آقا خسارتش هرچى بشه من ميدم...

بهش خيره شدم... قد بلند و هيكل خوش فرمى داشت... موهاى مشكى و لخت كه شلوغ روى

صورتش پريشون كرده بود... بينى خوشگل... يكم شبيه بينى من بود... چشماى قهوه اى

تيره... لباى خوشگل... در كل به قول سودا از اون دختر كشا بود... مخصوصا چشاش...

سگ داشت لامصب... اونقدر بهش خيره شده بودم كه رها با دستش آروم زد پشتمو در گوشم

گفت: بميرى... چقدر نگاش مى كنى؟! - دارم فكر مى كنم چاقومو كجاى صورتش بكشم...

رها با دهن باز نگام كرد كه خنديدم... پسره يه نگاه به من كه مى خنديدم انداخت و گفت: من

از شما خسارت نخواستم... بعد با يه نگاه مسخره اضافه كرد: اگه مشكلى نيست، با اجازه

خانوم... لا اله الا الله... خدايا خودت شاهدى من نمى خوام هيچى بگما... اصلا همون بهتر

كه نمى گم كه كار خراب ترنشه... رها: خواهش مى كنيم... بفرمائيد... سودا بغ كرده نگاش

كرد: بفرمائيد... ولى من چشمام مشكلى نداره... خنديد: جسارت نشه... منظورى نداشتم...

نيش سودا شل شد و با ناز گفت: خواهش مى كنم... منم منظورى نداشتم... خندم گرفته بود...

چه زود تغيير رفتار داد... پسره: با اجازه... و رفت... ماشين سودا تقريبا سالم سالم بود فقط

چند تا خراش كوچيک خورده بود... ولى ماشين پسره كه نمى دونستم اسمش چيه به مراتب

از ماشين سودا بيشتر ضربه ديده بود... سوار شديم كه راه بيفتيم... سودا: عجب پسره

خوشگلى بودا... رها: خيلى هم باشخصيت... خندم گرفت: رها تو ديگه چرا؟! رها: اى بابا

مگه من چى گفتم؟! سودا: ماشينش داغون شد بيچاره... رها: وقتى بى ام و داره و ميگه

خسارت نميخواد حتما پولشو داره و ككشم نگزيده... والا... - ا پس بى ام و اينه؟! رها و

سودا يه نگاه به من انداختن و يه دفعه دوتاشون زدن زير خنده... سودا: ما تو چه فكرى

هستيم اين تو چه فكريه... چشم غره اى بهش رفتم و چيزى نگفتم... ولى راست ميگفتن...

معلوم بود از اون آدماى متشخصه... سودا جلوى خونه شون نگه داشت: بپريد... قرار بود

رهام امشب با ما بمونه... من و رها رفتيم پيش مامان سودا كه خاله شيدا صداش ميزديم...

سودا هم رفت ماشينو پارک كنه... رها: سلام خاله شيدا... مزاحم شديم... خاله شيدا:

مراحميد عزيزم... بفرمائيد... بعد برگشت سمت من كه باديدن قيافه م يه لحظه ماتش برد و با

خنده صورت منم بوسيد و گفت: چه خوشگل شدى تو... و تعارفمون كرد بريم تو... مادر

سودام مثل خودش پر انرژى و خون گرم بود... روى كاناپه نشستيم و خاله شيدا رفت

واسمون شربت بياره... سودا م اومد و مانتوشو كند: شما چرا لباساتونو در نميارين؟! خاله

شيدا بهمون آب پرتقال تعارف كرد و روبه سودا گفت: - خانوم جواديان زنگ زد... سودا

هيچى نگفت كه رها با خنده بهم اشاره كرد... خنده مو قورت دادم و يكم از آب پرتقالم

خوردم... نگام به خونه ى سودا اينا بود... اولين بارى نبود كه مى اومدم اينجا... ولى هميشه

اين تفاوت واسم زجر آور بود... كاش... آه پر حسرتى كشيدم و ليوانمو گذاشتم رو ميز...

سودا: مامان ما شام نخورديما... خاله شيدا: خاک به سرم... خب زودتر مى گفتى دختر...

فسنجون درست كرده بودم الآن ميارم... بعد با عجله رفت تو آشپزخونه... من و رها با دهن

باز نگاش كرديم... سودا: چيه؟! رها: چرا دروغ گفتى؟! ما كه شام خورديم... خنديد: اگه

اينجورى نميگفتم كه نمى رفت غذا بياره... خب گشنمه... رها سرشو با افسوس تكون داد كه

سودا گفت: بى خى! ولى هونام جدى اين مدل مو بهت ميادا... سرمو تكون دادم: ولى ابرو

هام... بعد دستامو گرفتم جلو صورتم: و ناخنام... رها خنديد: عادت مى كنى... ناخناى منو

ببين... چند ساله همين جوريه... البته مدلشو عوض ميكنما... سودا: راست ميگه يه دفعه

زيک زاكى زده بود به لباساش گير ميكرد... هر سه تامون خنديديم كه سودا گفت: بريم تو

اتاق من... بعد با صداى بلند اضافه كرد: مامان ما ميريم تو اتاق من! غذامونو واسمون

بيار... صداى خاله شيدا از تو آشپزخونه اومد: باشه مامان جون... در اتاق سودا رو كه باز

كردم اول نگام افتاد سمت خرت و پرت و لباساش كه نامرتب وسط اتاق پخش بودن... بعدشم

لانچيكوش كه به ديوار آويزون بود... آخه سودانيو كنگ فو كار مى كرد... رها: واى من

عاشقه اين لانچيكوئه ام... خنديدم: يه بار ديگه بگو... لباشو داد جلو: لانچيكوئه ام... داشتيم

بهش مى خنديديم كه مامان سودا درو باز كرد و اومد تو... يه سينى پر دستش بود...

گذاشتش وسط تخت دو نفره ى سودا و گفت: خوش بگذره... شب بخير... بعدشم رفت

بيرون... سودا خودشو پرت كرد رو تخت: آخ جون فسنجون... بعدش بدون اينكه به ما

تعارف كنه مشغول خوردن شد... من و رهام باخنده همراهى ش كرديم... قاشقمو انداختم تو

بشقاب: بچه ها... نگام كردن: من حتى مثل شما غذا نمى خورم... گيج نگام كردن... -

ببينين... شما يه جورى غذا مى خورين... ده تا كارد و چنگال دارين... رها خنديد: اينا رو مى

گى؟! ولش بابا... من كه ازشون استفاده نمى كنم... يه قاشق و يه چنگال... ختم كلام... -

شما خب آشنايين! من اگه خواستم با اونا غذا بخورم كه... سودا اومد وسط حرفم: غلط

كردن... هركى هر جور دوست داشت غذا مى خوره... منو ببين... بعد با دستش يكم غذا

برداشت و گذاشت دهنش... رها: اه... چندش... خنديدم: ديوونه... حالا اينا رو بهم ياد بدين...

رها: ببين... ما ها كه همينجورى معمولى غذا مى خوريم... من يكى كه حوصله ى تشريفات

ندارم... ولى بعضى ها نه... اول استارتر... بعد مين كرس... بعدشم دسر... گيج گفتم: اينايى

كه گفتى چين؟! سودا خنديد: ديوونه... پيش غذا... غذاى اصلى... دسر... فكمو دادم جلو :

حالا كوفتتون ميشه همه شو باهم قاطى كنين بعد بخورين؟! سودا با خنده گفت: غذاتو

بخور... الكى نياوردمت اينجا كه... از فردا واست كلاس آموزشى ميزارم... بعد هر سه

تامون بازم مشغول شديم... غذا كه تموم شد سودا سينى رو برد... رها يه خميازه كشيد: من

خوابم مياد... بعد خودشو رو تخت ول داد و چشاشو بست... چند دقيقه نشد كه نفساش منظم

شد... سودا آروم درو بست و اومد تو... اون شب هر سه تامون روى تخت سودا خوابيديم...

هرچقدر اصرار كردم پايين بخوابم سودا نزاشت... فكرم از بس مشغول بود هركارى كردم

خوابم نبرد... طبق عادت دوتا خواب آور زدم بالا و خوابيدم... صبح كه بيدار شدم هر دوشون

خواب بودن... خوبه حالا من ديشب قرص خورده بودم... سرمو تكون دادم و رفتم دست

شويى و دست و صورتمو شستم... وقتى برگشتم سودا روى تخت نشسته بود، ولى رها هنوز

خواب بود... سودا: رها پاشو... رها يه غلت زد... سودا: ميگمت پاشو... رها: گمشو...

سودا با هول گفت: رها، رها! گوشيت داره زنگ مى خوره... رها پريد سمت گوشيش...

وقتى ديد سودا مسخره ش كرده افتادن به زدن همديگه... با خنده سرمو تكون دادم و نشستم

پشت ميز آرايش سودا... يه نگاه به وسايلاش انداختم... با ديدن اودكلن هاش ياد اودكلنى كه

رها بهم داده بود افتادم... آه عميقى كشيدم... همه ى وسايلم موندن تو اون خراب شده ى

لعنتى! تقه اى به در خورد و مادرش اومد تو... با ديدن رها و سودا چشاش گردشد... اونام با

سر و وضع در به داغون دست از كتک زدن همديگه برداشتن... خاله شيدا سرى به تاسف

تكون داد و گفت: بياين صبحونه بخورين نى نى ها... بعدش رفت بيرون...

بعد از صبحونه كلاساى آموزشى شروع شد...

سودا: صاف راه برو... با متانت... خانوم وار رفتار كن...

رها: وقتى سينه رو مى دى جلو بايد باسنو بدى عقب... به شيک راه رفتن كمک مى كنه...

سودا: قدماتو شمرده شمرده بردار... به جذابتت اضافه مى كنه...

رها: شمرده شمرده حرف مى زنى... باعث ميشه لبات زيباتر به نظر بياد و طرفو به بحث

تشويق مى كنى...

سودا: اول سلام مى كنى...

چپ چپ نگاش كردم كه خنديد...

رها: سر ميز شام جرعه جرعه نوشيدنى بخور... كلاس داره...

سودا: وقتى مى خواى حرف بزنى با دستمال صورتتو پاک مى كنى بعد شروع مى كنى... يه

قانونه...

رها: نخير... قبلش قاشق و چنگالو صاف دو طرف بشقابت مى زارى...

داد زدم: بسه ديگه...

دوتاشون يهو ساكت شدن...

- سرم رفت بابا... مى خوام صد سال سياه خانوم نباشم...

سودا: غلط كردى! الآنم آماده شو بريم...

- كجا؟!

رها: پيش ننه بزرگه ديگه...

- من پشيمون شدم...

يهو دوتاشون باهم گفتن: چــــــــــــــــــى؟!

- همين كه شنيدين!

سودا: غلط كردى! اين همه ما واست وقت با ارزشمونو هدر داديم... پاشو آماده شو تا دستم

به لانچيكوئه ام نيفتاده...

بعد خودشو رها زدن زير خنده... ولى من هنوز ساكت و ساكن سر جام بودم: اگه تو كونگ

فو كارى من يه عمره چاقو كشم...

يه لحظه ساكت شد و بعد دستشو تو هوا تكون داد: هونام بخدا اعصاب ندارم يه چى بهت مى

گما... دِ پاشو ديگه...

پوفى كردم و پا شدم و مانتومو برداشتم كه بپوشم... سودا يكى از مانتوهاى ديروزى رو داد

دستم: اينو بپوش...

خلاصه آماده شديم و راه افتاديم... البته با اون كفشاى پاشنه بلندى كه من پوشيده بودم يه يه

ربعى طول كشيد تا برسيم به ماشين...

رها: شيک راه برو...

- آويزونت مى كنما...

رها: بخاطر خودت مى گم...

نفسمو با حرص دادم بيرون و سينه رو كفتر كردم و باسنو دادم عقب... سوار ماشين سودا

شديم و چون خونه ى مامان پيرى از اونجا زياد دور نبود زود رسيديم...

از رها و سودا هم خواستم باهام بيان... اونام قبول كردنو سه تامون رفتيم داخل... بازم

همون دختره تعارفمون كرد و نشستيم...

رها زير گوشم گفت: عجب جايى افتادى كلک... اينا كه وضعشون خيلى توپه...

- نه اينكه شما بدبخت بيچاره اين...

- ما كه پيش اينا پشيزى نيستيم...

خنديدم: هونام چاقو كشو دست كم گرفتى...

خودشم خنده ش گرفت كه سودا گفت: شما چى ميگين؟!

تا اومدم جوابشو بدم مامان پيرى يه پيداش شد... بازم لباساى شيكى پوشيده بود... يه دامن

كوتاه و كت آستين سه ربع ست دامنش مثل دفعه ى قبل مشكى...

هر سه تامون پا شديم... رها ابرويى بالا انداخت و آروم سوت زد...

مامان پيرى يه نگاه به قيافه ى تغيير كرده ى من انداخت و لبخند زد: بفرمائيد...

نشستيم كه گفت: فكر مى كردم فردا مياى! ولى خوب شد كه زودتر اومدى! فكراتو كردى؟!

تا اومدم حرفى بزنم سودا بهم اشاره كرد و خودش گفت:

- بله... اما يه مسئله اى اين وسط هست...

نگاه مامان پيرى چرخيد سمت سودا: چه مسئله اى؟!

- مى دونين كه رسما جايى ثبت نشده كه هونام نوه ى شماست... حتى اسم فاميلشم با شما

يكى نيست... اونوقت...

مامان پيرى: فهميدم چى مى خواين...

رها: اشتباه برداشت نكنيد... ما فقط مى خوايم دوستمون يه پشتبانه اى داشته باشه...

مونده بودم اين دوتا چى ميگن؟! من كى بهشون گفتم همچين حرفى بزنن؟! خودشو انگار

فكر همه چيز هستن...

مامان پيرى: من حرفى ندارم... بلآخره نوه مه... واسش بهترين جا يه خونه مى خرم و يه

ماشين هرمدلى كه بخواد ميزارم زيرپاش... اين ثروت همه ش مال بچه هامه...

اخم كردم... دوست نداشتم اين بحثا بياد وسط ...

مامان پيرى: همين الآن زنگ مى زنم به وكيلم...

بعد با صداى بلندى گفت: پريسا... پريسا...

همون دختره با عجله اومد: بله خانوم...

- زنگ بزن به آقاى امجد بگو سريع بياد...

پريسا: چشم...

و با عجله رفت...

مامان پيرى: يكى از دوستاى تيرداد، آدم درستيه... بهت كمک ميكنه! تو همه ى برنامه هاى

تيردادم هست...

فكمو دادم جلو! اگه آدم درستيه چرا با اين تيرداد مى پره؟! با اين وجود هيچى نگفتم كه

ادامه داد: بهت آمار ميده... الآنم تو راهه! قرار بود بياد! نمى دونم چراتا الآن نرسيده...

تا اينو گفت صداى زنگ اومد...

لبخند زد: فكر كنم اومد...

بعد پا شد و رفت سمت پله ها... تعجب كردم كه مى خواست مهمونشو تنها بزاره... ولى

چيزى نگفتم... چند لحظه بعد سرو كله ى يه پسر خوش پوش پيدا شد... قد و بلند و هيكلى!

بينى استخوانى و چشاى خاكسترى! نگاهش نفوذ داشت... تو مغر و استخون آدم رسوخ

مىكرد... و اين باعث جذابيتش شده بود... يه كت اسپرت مشكى و شلوار جين پوشيده بود...

طورى قدم برمى داشت كه ناخودآگاه درمقابلش يه حس بهت دست ميداد! حسى كه بهت مى

فهموند يه برترى خاصى داره... هر چند كه از هر قشرى باشى!

با سودا و رها دست داد و به من كه رسيد دستشو آورد جلو: ارميا نيک زاد هستم...

بدون اينكه باهاش دست بدم سرمو تكون دادم: خوش وقتم...

لباشو جمع كرد و دستشو پس كشيد: بفرمائيد...

چند دقيقه بعد مامان پيرى هم اومد وبا ارميا خوش و بش كرد... عجيب بود كه دامن بلندى

پوشيده بود و شال رو سرش بود... حالا مى فهميد چرا رفت... كه لباسشو عوض كنه...

ارميا كنار مامان پيرى نشست...

سودا از بازوم ويشگون گرفت: مى مردى باهاش دست مى دادى؟! ببين چه جيگريه! عجب

اسمى هم داره...

چپ چپ نگاش كردم...

مامان پيرى: ايشون هونام خانوم، نوه ى عزيزم هستن همراه دوستاشون... نمى دونم چرا

با شنيدن لفظ نوه ى عزيز يه جورى شدم... مكثى كرد و ادامه داد: همه مون مى دونيم چرا

اينجاييم... پس بهتره كارو شروع كنيد... من ديگه ميرم يكم استراحت كنم... بعد پا شد و باز

رفت... مونده بودم از كاراش... يه جورايى نچسب بود... ارميا يه لبخند مكش مرگ ما زد و

گفت: خب... تيرداد امشب يه پارتى دعوته... خونه ى يكى از دوستاى مشتركمون... سمرم

هست... من مى برمتون اونجا... به عنوان همراهم... بقيه ش ديگه بستگى به خودتون

داره... نگاش كردم: يعنى من بايد چيكار كنم؟! ابروشو انداخت بالا: شيوه هاى زنانه خيلى

وقتا كار سازن... عصبانى شدم... رها: منظور؟! دستشو گرفت بالا: سو تفاهم نشه! منظورى

نداشتم! هونام خانوم خودشون حتما مى دونن قضيه از چه قراره... سودا نگام كرد... خيلى

محكم گفتم:ببينين... من خيلى فكر كردم... ولى به كمک همه تون نياز دارم... دستاشو زد

بهم: هركمكى از دستم بربياد كوتاهى نمى كنم... نفس عميقى كشيدم و همه ى چيزايى كه تو

ذهنم بود و واسشون گفتم... هر لحظه تعجبشون بيشتر مى شد... صورتاشونو كه ديدم

نتونستم نخندم... رها: شوخى ميكنى؟! - نه! خيلى هم جدى م... سودا: تو مى خواى همچين

ريسكى كنى؟! سرمو تكون دادم... رها: من نمى زارم پاى على به اين ماجرا باز بشه...

سودا چپ چپ نگاش كرد و بدون اينكه حواسش به ارميا باشه گفت: غلط كردى ت...

هويج... من و رها دهنمون باز موند... سودا دستشو گرفت جلو دهنشو رنگ دونه هاى

صورتش فعال شد و قرمز كرد... ارميا خنده ش گرفت ولى سعى كرد بروى خودش نياره و

طورى نشون بده كه تو فكره... رها آروم گفت: خاک تو سرت كه آبرو نزاشتى واسمون...

سودا نفس عميقى كشيد و چيزى به روى خودش نياورد و گفت: من پايه م... به ارميا نگاه

كردم: هرچند ريسكش بالاست... ولى فكر بدى نيست... نگام افتاد به رها... نفسشو با حرص

داد بيرون: جهنم... منم هستم... دستامو زدم بهم: اينه... هرسه تاشون باهم نگام كردن... با

خنده گفتم: خب ذوق كردم از اينكه راضى شدين... ولى مامان پيرى... يعنى خانوم صالحى

نبايد بفهمه! ارميا فهميد روى صحبتم با اونه... به آرومى پلک زد: مطمئن باشيد... داشتيم

رو نقشه مون كار مى كرديم كه سر و كله ى همون عموهه ( وكيل ) پيدا شد... با ديدن من

لبخند زد... مامان پيرى هم اومد و نشستن به حساب كتاب... قرار شد يه آپارتمان توى الهيه

و يه ماشين واسه من بخرن... البته انگار همه چيز آماده بود و ماشين شونم تو پاركينگ

بود و فقط امضاى من لازم بود... آقاى امجد خودكارو داد دستم: دخترم اينجا رو امضاكن...

با ترديد خودكارو ازش گرفتم... يعنى با يه امضا سند اونجا ميخوره به نام من؟! دستمو بردم

جلو و رو كاغذ گذاشتم... فقط چندتا حركت كوتاه كافى بود تا به اونى كه مى خواستم برسم...

سودا: چرا معطلى؟! نفس عميقى كشيدم و خودكارو گذاشتم رو كاغذ و رو به مامان پيرى

گفتم: - شما ازمن يه كارى خواستين... درسته؟! سرشو تكون دادم كه ادامه دادم: پس تا

اون كارو انجام ندادم نمى تونم اين برگه ها رو امضا كنم...

برق تحسين تو نگاه همه شون بود... با اين وجود مامان پيرى گفت:

- من اين خونه رو بخاطر كارى كه قراره بكنى بهت نمى دم... تو نوه مى!

چشامو بستم: حرفتونو قبول دارم اما... هنوزم معلوم نيست كه من واقعا نوه تون هستم يا

نه... شايد...

حرفمو ادامه ندادم...

كه مامان پيرى گفت: من راضى م...

- ولى من ناراضى م...

سودا: امضاش كن هونام...

آقاى امجد: مشكلى نيست... هر وقت خواستين بنده درخدمتم! شما هم موقتا مى تونيد تو اون

خونه ساكن باشيد... قول نامه...

- قول نامه هم نمى خوام...

خنديد: لج بازى دختر جون... خب ديگه بنده مرخص ميشم...

مامان پيرى: خواهشا حساب ها هم چک بشه...

آقاى امجد: حتما!

ارميا هم پا شد: منم ميرم... هونام خانوم ساعت هشت منتظرم...

مام كه ديگه كارى نداشتيم پا شديم...

مامان پيرى: هونام يه لحظه با من بيا...

سرمو تكون دادم و دنبالش راه افتادم! ارميا شماره ى سودا رو گرفت و از رها و سودا

خداحافظى كرد و با آقاى امجد رفتن... رها و سودا م دوباره نشستن منتظر من...

مامان پيرى در يه اتاقو باز كرد و داخل شديم...

اتاقش شبيه همون اتاقى بود كه اون روز توش قايم شدم... فقط رنگ پرده ها و مبلمان فرق

مى كرد...

رفت سمت يه كمد و از تو كشوش يكم خرت و پرت درآورد و اومد سمتم...

مامان پيرى: اين كليد خونه س... مبله س... اينم سوئيچ ماشين... رانندگى بلدى؟!

اوه چه خرت و پرتاى با ارزشى!

سرمو تكون دادم: نه!

مامان پيرى: پس ياد بگير!

چيزى نگفتم و با ترديد كليدا رو گرفتم... يه پاكتم داد دستم: اينم پيشت باشه!

- اين چيه؟!

- خودت ببين!

بازش كردم... پر از تراول بود: اما...

- اما نداره... اينو ديگه بايد قبول كنى! اگه نه كه راتو بكش برو...

ترجيح دادم ساكت باشم... اين زن خيلى جدى بود...

ازش خداحافظى كردم و رفتم پايين... رها و سودا هم به محض ديدن من از جاشون پا

شدن...

از اونجا كه زديم بيرون سودا گفت: نقشه ت بدک نيست ولى مطمئنى كارسازه؟! با اين

تعريفايى كه ننه بزرگت مى كرد بعيد مى دونم طرف هالو باشه...

- وقتى هيچى نفهمه ديگه هالو بودن چه معنى اى داره؟!

رها: اينم حرفيه... حالا بريم آرايشگاه يا خونه تو ببينيم؟!

سودا: آرايشگاه مهم تره... زياد وقت نداريم...

بعد پيچيد و چند دقيقه بعد باز جلوى همون آرايشگاه نگه داشت...

- باز كه اومديم اينجا...

سودا: آشناس بابا... كارشم بيسته...

- آره واقعا...

خنديد: خفه... بپر پايين...

رفتيم تو و باز من نشستم زير دست خانوم شهابى... تا مى تونست موهامو كشيد و منو

حرصم داد و يک ساعت بعدش گفت: ببين خوشت مياد؟!

تو آينه به خودم نگاه كردم... پشت موهامو ساده جمع كرده بود بالاى سرم و جلوشو صاف

يه طرفه ريخته بود... چشامو طورى درست كرده بود كه انگار كشيده س... فقط رژم خيلى بد

رنگ بود... نارنجى!

بد نشده بود...

رها: عاليه...

- آره اما يه چيزى اضافه س...

بعد دستمو كشيدم رو لبامو همه ى رژمو با يه حركت پاک كردم: حالا عالى شد...

هر سه تاشون منگ نگام كردن كه خنديدم و مانتومو پوشيدم...

از آرايشگاه كه زديم بيرون و رفتيم خونه ى سودا اينا... به محض اينكه پامونو گذاشتيم تو

اتاقش سودا در كمدو باز كرد و چند دست لباس انداخت رو تخت: انتخاب كن...

رها: اون كت و شلوار مشكى يه خوبه... به آرايش تيره شم مياد...

سودا: ولى اون پيراهن سورمه اى خوب تره...

- اون كه نصف تنمم نمى گيره... همون مشكيه خوبه...

بعد برش داشتم و رفتم يه گوشه ى اتاق و تنم كردم... حالا انگار رفتم گوشه ى اتاق نديدنم...

رها: واى خيلى قشنگه!

سودا: من هنوز ميگم سورمه ايه...

رها: غلط كردى خيلى بهش مياد... كفشاتم بپوش...

كفشاى پاشنه ده سانتى كه رها بهم دادو پوشيدم و يكم راه رفتم... واسم خيلى سخت بود...

رها: شالتو برداريا...

چپ چپ نگاش کردم که ازم رو گرفت...

ولي بعد سريع گفت: يه دفعه گاف ندى اونجا؟!

سودا: اول پيش غذا... غذاى اصلى... دسر...

رها: نوشيدنى جرعه جرعه...

- ترو خدا باز شروع نكنيد...

گوشى سودا زنگ خورد... سريع نگاش کرد: ارميا س...

بعد دستشو گذاشت رو سينه ش و مثلا از حال رفت...

رها: خاک تو سرت جواب بده قطع شدا...

سودا سريع صداشو صاف كرد و جواب داد: سلام... ممنون شما خوبيد؟! خوش مى گذره؟!

رها چشاشو گرد كرد و ازش ويشگون گرفت كه به خودش اومد و تک سرفه اى كرد:

ببخشيد... بله... بله آماده س... يادداشت بفرمائيد...

آدرسو بهش داد و ازش خداحافظى كرد...

رها: چه خوش و بشى هم مى كنن باهم!

سودا: خاک به سرت... اين با اين دک و پزش معلوم بود بچه مثبته...

با بدبينى گفتم: از دست دادنش معلوم بود...

سودا: اينقدر منفى نگر نباش... اين چيزا ديگه عاديه...

نيم ساعت بعد خاله شيدا صدام زد: هونام جان با تو كار دارن...

با ترس قرصامو گذاشتم تو كيفمو از رها و سودا خداحافظى كردم و زدم بيرون...

شانس آوردم خاله شيدا تو آشپزخونه بود و از همونجا ازش خداحافظى كردم... وگرنه اگه

منو مى ديد نمى دونستم بايد بهش چى بگم...

درو باز كردم و نگام به ماشين سفيد و شاسى بلند ارميا افتاد... آه عميقى كشيدم... با اين

كفشا چطورى برم بالا...

با ديدنم سريع پياده شد و اين بار بدون اينكه بخواد باهام دست بده سلام كرد و درو برام باز

كرد...

سعى كردم حرفاى سودا و رها رو بخاطر بيارم... سينه مو دادم جلو و باسنمو دادم عقب...

اول پيش غذا... غذاى اصلى... بعدشم دسر...

خندم گرفت و با ناز كه خيلى هم واسم سخت بود سوار شدم...

خودشم سوار شد و بدون حرف راه افتاد....

فضا واسم خيلى سنگين بود... من اين پسره رو نيم ساعت بيشتر نديدم اونوقت رو چه

حسابى دارم باهاش ميرم مهمونى؟!

باز خوبه اينو نيم ساعت ديدم اون يارو تيرداد و كه حتى صورتشم نديدم...

نگامو دوختم به ارميا... كت و شلوار شيکى پوشيده بود و كراوات خوشگلى زده بود...

فكمو از حرص داده بودم جلو و از پنجره به بيرون نگاه مى كردم...

دستشو برد جلو و يه آهنگ ملايم گذاشت:

چشماى بسته ى تو رو با بوسه بازش مى كنم...

قلب شكسته ى تو رو خودم نوازش مى كنم...

نمى زارم تنگ غروب دلت بگيره از كسى...

تا وقتى من كنارتم به هرچى مى خواى مى رسى...

چه آهنگ قشنگى بود... بهم آرامش ميداد...

خودم بغل مى گيرمت...

پر مى شم از عطر تنت...

كاشكى تو هم بفهمى كه...

مى ميرم از نبودنت...

خودم بجاى تو شبا بهونه هاتو مى شمرم...

جاى تو گريه مى كنم... جاى تو غصه مى خورم...

صداى آهنگو كم كرد و گفت: تيرداد از دختراى سرسخت خوشش مياد... ولى نمى دونم چرا

از اين سمر خانوم خوشش اومده...

- چه جور آدميه؟!

سرشو تكون داد: من نظرى ندارم... قضاوت با خودتون...

- پس چرا حرفشو كشيدين؟!

- مى خواستم بدونيد كه بايد چه جورى باشين...

از حاضر جوابى ش حرصم گرفت... ولى چيزى نگفتم...

چند دقيقه بعد جلوى يه خونه ى ويلايى خارج از شهر نگه داشت... استرس داشتم ولى سعى

مى كردم آروم باشم...

ارميا درو واسم باز كرده بود... خوب بلد بودم احساساتمو پنهان كنم... پس خيلى خونسرد

پياده شدم...

يه نگاه به اطرافم انداختم... اينجا كه برهوته... به خونه هه نگاه كردم... دو طبقه بود و

نماش سفيد... پيچكايى كه جلوش بودن اجازه ى ديد بيشترى نمى داد...

ارميا زنگ آيفونو زد و چند لحظه بعد درو باز كردن و داخل شديم...

يه حياط بزرگ رو به رومون بود... هرچى نزديک تر مى شديم صداها بيشتر و استرس منم

بيشتر مى شد...

يه دختر و پسر جوون جلوى در بودن كه با ارميا دست دادن...

دختره: اوه... راه افتادى ارميا...

ارميا خنديد و چيزى نگفت...

پسره كه قيافه ى عجيبى واسه خودش درست كرده و لاغر بود خواست باهام دست بده كه باز

سر تكون دادم... خيط شده دستشو پس كشيد كه ارميا خنديد...

بروى خودش نياورد: بياين تو... تيرداد خيلى وقته منتظرته ارميا...

رفتيم تو... داخل تاريک بود و فقط رقص نور معلوم بود كه لحظه ى اول چشممو اذيت كرد...

حس بدى داشتم... ارميا به هركس مى رسيد سلام مى كرد باهم دست مى دادن و منو معرفى

مى كرد و منم براى اينكه سه نشه فقط سرمو تكون مى دادم و هى تكرار مى كردم: خوش

وقتم...

مى ترسيدم از طرز حرف زدنم پى به اينكه من ازاون جماعت نيستم ببرن... اونقدر بهم گفته

بودن كه بى پول و بدبختم كه به خودمم ثابت شده بود...

ارميا: بفرمائيد... ايشون تيردادن... پسر عموتون...

به پسرى كه كنار يه دختر لاغر اندام كه يه لباس پرزرق و برق پوشيده بود اشاره كرد...

هردوشون بهمون پشت كرده بودن و نمى ديدمشون...

رفتيم سمتشون كه برگشتن طرفمون... دهنم با ديدن تيرداد چفت شد...

اين كه همون تيرداده... يعنى همون پسره س كه ديشب باهاش تصادف كرديم... آب دهنمو

قورت دادم... پس اين پسر عمومه... هه! ولى عجب تيكه اى يه... يه نگاه به دخترى كه

همراش بود و مطمئن بودم سمره انداختم...

يه دختر لاغر اندام و ريز نقش... صورت كوچيكى داشت كه يكم تو ذوق ميزد... ولى چشماش

درشت بود و ميشد گفت اين نقصو پوشونده بود... يا حد اقل كمرنگش كرده بود...

چشماى درشت عسلى! گونه هاش با رژ گونه ى خوشرنگى آرايش شده بود و برجسته تر به

نظر ميرسيد... بينى ش معلوم بود عمل شده س... لباشم با اينكه شكرى بود ولى با نمكش

كرده بود... در كل بجاى اينكه خوشگل باشه جذاب بود...

ارميا: ايشون دوست جديدم هستن... هونام خانوم!

بعد با دستش به تيرداد اشاره كرد: آقا تيرداد و دوستشون سمر خانوم...

سمر اخم ريزى كرد... شايد دوست داشت ارميا اونو همسر يا حد اقل نامزد تيرداد معرفى

كنه...

تيرداد دستشو گرفت جلوم: ديشب افتخار آشنايى تون نصيبم شده...

به ارميا نگاه كردم... با اينكه از حرف تيرداد تعجب كرده بود اما داشت با زبون بى زبونى

بهم اشاره ميكرد كه باهاش دست بدم...

با ترديد دستمو بردم جلو... با اينكه دوست نداشتم اما براى چند لحظه دستشو لمس كردم...

سمرم انگار جز اون دسته آدماي بي تفاوت بود...

اون جايى كه وايساده بوديم جلوى مى شد گفت يه بار خونگى بود... يه نفر پشت پيشخوان

فقط مشروب مى ريخت و به بقيه ميداد... اونقدر رنگارنگ و متنوع بودن كه براى يه لحظه

وسوسه شدم منم يكم بچشم... ولى خيلى زود پشيمون شدم...

ارميا كنارم ايستاده بود... آروم سرشو آورد زير گوشم: همراتونه؟!

سرمو تكون دادم و آروم از تو كيفم درش آوردم و دادم دستش... يه نگاه بهشون انداخت و

چشاش گرد شد: شما از اينا استفاده مى كنيد؟!

سرمو تكون دادم... با خنده زير لب گفت: اين كه فيلو از پا مى اندازه...

- چيزى گفتين؟!

- خير...

تيرداد دست سمرو گرفت رو به ارميا گفت: نمياين؟!

ارميا موند چى بگه... چونه شو خاروند: گرم مى كنم بعد...

تيرداد خنديد و يه نگاه به من انداخت و با سمر رفتن وسط... داشتم نگاشون مى كردم... بايد

بيشتر مى شناختمش...

ارميا: مشروب؟!

نگام چرخيد سمتش... سرمو تكون دادم... لبخندى زد و يكم از نوشيدنى ش خورد... تو دلم به

حرفاى مامان پيرى خنديدم... آدم درستيه...

- هميشه مى خورين؟!

ارميا: ببخشيد؟!

- منظورم مشروبه؟!

بلند خنديد: اما اين مشروب نيست...

ابرومو انداختم بالا...

- دلستر...

سرمو تكون دادم... ارواح عمه ت... تيرداد و سمر بين اون جمعيت گم شده بودن... نگامو به

اطراف چرخوندم... همه ى زوج ها يه جورى مشغول بودن و بعضى هاشون گه گدارى دست

تو دست همديگه يا تو بغل همديگه مى رفتن طبقه ى بالا... نفسمو با حرص دادم بيرون و

زير لب صلوات فرستادم... خدايا خودمو به خودت سپردم...

ارميا رو به اون پسره كه به همه مشروب مى داد گفت: ويسكى!

اونم واسش تو يه ليوان پايه بلند يه نوشيدنى ريخت و ارميام يكى از قرصامو انداخت توش

كه سريع توش حل شد...

- فكر مى كنيد يكى كافيه؟!

- والا نصفه شم كافى بود...

- كار از محكم كارى عيب نمى كنه...

و يكى ديگه انداختم توش كه خيلى قشنگ آب شد... خوشم اومده بود كه اينقدر زود آب مى

شد... حواسم نبود و خواستم يكى ديگه م بندازم كه ارميا سريع گفت: چيكار مى كنيد؟!

- ببخشيد حواسم نبود... آخه خوشم مياد اين جورى آب مى شه...

خنديد: فكر رفيق ما هم باشين... راسى مگه شما همديگه رو مى شناسين؟!

- ديشب دوستم سودا باهاشون تصادف كرد...

- اه... قضيه جالب شد...

تيرداد و سمر با خنده برگشتن... ارميا ليوانايى كه آماده كرده بود و بهشون داد... اونجا بود

كه فهميدم هيچوقت نبايد به هيچ كس اعتماد كنى! هرچند نزديک ترين دوستت باشه... احتياط

شرط عقله... حالا خوبه اين ارميا قصدش خيره...

تيرداد مشروبو يه نفس سر كشيد و روبه همون پسره: يكى ديگه...

سمر اما با همون يكى مشغول بود...

ارميا: تيرداد سر حال نيستى! چيزى شده؟!

نفسشو با حرص داد بيرون: مادربزرگم... داره اذيت مى كنه...

ارميا: چرا؟!

تيرداد: به ازدواجمون راضى نيست...

ارميا يه نگاه به سمر انداخت و زير لب يه چيزى گفت...

به سمر چشم دوختم... چه دليلى داشت كه ارميا و مامان پيرى ازش بدشون مى اومد؟! فكمو

دادم جلو...

تيرداد اون يكى هم سركشيد...

ارميا بهم اشاره كرد و رفت سمت سمر: افتخار مى دين؟!

سمر خنديد: افتخاره...

و بدون اينكه تيردادو آدم حساب كنه دست ارميا رو گرفت و رفتن وسط... تيردادم انگار

واسش خيلى عادى بود چون اخم به صورتش نيومد... خودمو بهش نزديک كردم... مونده

بودم بايد چيكار كنم...

انگار سرش داشت دو دو مى زد... با بدجنسى كنارش نشستم...

- حالتون بده؟!

تيرداد: نه... فقط يكم سرم درد مى كنه... مسكن دارين؟!

خندم گرفت... بدبخت همين مسكنا سرتو به درد انداخته...

- نه! يعنى چيزه... خوب مى شيد مسكن واسه چى؟!

مى ترسيدم يكى ديگه بهش بدم بميره... والا...

از جاش پا شد و همونطور كه مى رفت سمت طبقه ى بالا گفت: ببخشيد... من بايد برم...

سريع گفتم: مى خواين همراتون بيام؟!

يه جورى نگام كرد كه حساب كار دستم اومد... برام عجيب بود كه تو حالت مستى م همه

چيز حاليش بود... و اين اصلا خوب نبود...

- چيزه... تا اتاق همراهيتون مى كنم... انگار حالتون زياد مساعد نيست...

يعنى خودم مونده بودم به اين حرف زدنم... مثله اينكه آموزشاى سودا و رها تاثير خودشونو

گذاشته بودن...

چيزى نگفت كه منم پر رو پر رو باهاش هم قدم شدم... سرمو چرخوندم ببينم ارميا و سمر

كجان كه ديدم هنوز دارن مى رقصن... ماشالا به اين سمر خانوم... خسته نمى شه از

رقص... ارميا نگاش چرخيد سمت ما... تو نگاش دو تا جمله بود: موفق باشى... و ...

مراقب خودت باش...

آب دهنمو قورت دادم و سرمو واسش تكون دادم و با اينكه داشتم از ترس مى لرزيدم ولى

خودمو كنترل كردم... خدايا خودت منو ببخش...

رفتيم سمت راه پله... تيرداد نرده ها رو گرفته بود و بالا مى اومد... مشروب و قرصا كار

خودشونو كرده بودن...

به گوشيم اس ام اس اومد... يه گوشى نوكيا يازده دو صفر داشتم كه دربه داغون شده بود...

با بدبختى يه دكمه شو فشار مى دادم... سودا بود: بپا حامله نشى... و يه شكلک كه تو

گوشيم باز نمى شد و مسلما آرم خنده بود...

نمى تونستم جوابشو بدم... چون بايد با دكمه ها كشتى مى گرفتم و تو اون لحظه وقتش

نبود... يه نگاه به تيرداد انداختم... چقدر خوش پوش بود...

رسيديم به طبقه ى بالا... يه راهروى بزرگ كه دو طرفش پر در بود... شايد هر سمت شيش

يا هفت تا... چقدر اين خونه اتاق داره... تيرداد رفت سمت يه درو بازش كرد: شما بفرمائيد...

- بزاريد كمكتون كنم!

حال نداشت جوابمو بده... راست مى گفتن كرم از درخته... رفتيم تو اتاق... يه تخت دو نفره

وسط اتاق بود... معلوم بود صابخونه از اون خر پول داراست كه يقينا توى هر اتاقش اينقدر

امكانات هست... پوزخندى روى لبم نقش بست... امكانات واسه ى چه كارى؟! شايد اينم يه

راه درآمد بود...

تيرداد با همون لباس بى توجه به من خودشو رو تخت پرت كرد... در واقع از هوش رفت...

انگار اصلا يادش رفته بود منم تو اون اتاقم... درو آروم بستم و با ترديد رفتم نزديكش...

چشامو بستم و آية الكرسى رو خوندم و سه بار صلوات دادم و چشامو باز كردم... كيفمو

گذاشتم رو ميز آرايشى توى اتاق و دستمو بردم سمت كراواتش... آروم از يقه ش بازش

كردم... دستم رفت سمت كتش... من نمى تونم...

سريع از اتاق زدم بيرون و بالاى راه پله ايستادم... ارميا و سمر نزديک بار بودن... سمر

بدتر از تيرداد مست بود و خودشو مى انداخت رو ارميا و ارميا هم هى مي كشيد كنار...

با ديدن من سمرو رو صندلى ول كرد و سريع اومد طرفم... با ديدن سمر كه انگار از حال

رفت خنده م گرفت... آخه مگه مجبوريد تا خرخره بخوريد؟!

ارميا: خوابيد؟!

سرمو تكون دادم: آره... اما من... من...

خنديد: مشكلى نيست... منتظر باشين...

بعد برگشت پايين و چند لحظه بعد با يه چيز ى كه تو دستش بود برگشت: كدوم اتاقه؟!

با دستم به اتاق اشاره كردم... رفت تو و چند دقيقه بعد با خنده برگشت...

كوفت! انگار به اين خيلى خوش گذشته... صورتش از خنده سرخ شده بود: مشكل حل شد...

همونطور كه مى رفت سمت پله ها ادامه داد: من سمرو مى رسونم... اونقدر مست هست

كه نفهمه دور و برش چه خبره... موفق باشيد...

روى پله ى آخر بود كه باز برگشت: مواظب خودتون باشيد...

لبامو تكون دادم: ممنون...

ارميا هم رفت... رفتم تو اتاق... اولش چشامو بستم... آروم چشم سمت چپمو باز كردم... يه

چشمى يه نگاه بهش انداختم... آه... خدايا شكرت... اون يكى چشمم هم باز كردم...

خوبه شعورش رسيده بود كه دورش ملافه بپيچه... لباساش بهم ريخته وسط اتاق ولو بود...

خنده م گرفت... اين ارميا هم كم كلكى نبودا...

رفتم سمتش... حالا هم داشتم از استرس مى لرزيدم هم خنده م گرفته بود... پوفى كردم و

كفشامو درآوردم و دور تر ازش گوشه ى تخت خوابيدم... عجب اودکلون خوبى زده

لامصب... نفس عميقى كشيدم و بوشو كه از بوش خيلى خوشم اومده بود به مشام كشيدم...

تيرداد همچين خوابيده بود كه انگار صدساله خوابه... غلتى زد و دستشو گرفت سمتم... يا

امام زمان... سريع خودمو كشيدم كنار... خدايا امشبو زودتر به صبح برسون... نگام به يه

نقطه خيره شد... روى ملافه چند تا لكه ى قرمز بود... آب دهنمو قورت دادم... حتما كار

ارميا بود... اون چيزى كه دستش بود...

نگامو به نيم تنه ى لخت تيرداد دوختم... عجب هيكل داره اين پسر عموى ما... بازم نگامو

دوختم به قيافه ش... چشماش چه رنگى بود؟! سعى كردم ديشبو به خاطر بيارم... قهوه اى

بود... حتى تو اون تاريكى هم برق چشماى قهوه اى شو تشخيص داده بودم... بينى ش خيلى

خوش فرم بود... عملى بود؟! نه عملى نبود ولى خوش فرم بود...

گوشيم ويبره زد...

رها: خوش مى گذره؟!

خنده م گرفت... چند ثانيه بعد يه مسيج ديگه اومد...

سودا: حواستو جمع كنيا... مشكلى پيش اومد زنگ بزن... ما بيداريم...

پوفى كردم و سعى كردم بخوابم... ساعت نه بود كه چشامو باز كردم ... اين چقدر مى

خوابه... با اون مسكنايى كه من بهش دادم نميره خوبه... سرمو بردم جلو... نه انگار نفس

مى كشه... غلتى زد و يهو چشاشو باز كرد... چشامو تو چشاش دوختم... يهو پريد و رو تخت

نشست...

يه نگاه به من و يه نگاه به خودش انداخت... تو چشاش نگرانى موج مى زد... اما خيلى

جدى گفت: اينجا چه خبره؟!

حالا وقت اجراى نقشه بود... پا شدم و دستمو تو هوا تكون دادم و داد زدم: از من مى

پرسى؟!

يه فحشم چاشنى كارم كردم: كثافت...

زير لب استغفار كردم...

چشاشو ريز كرد: نگو كه من و تو... ديشب...

سرمو گذاشتم رو زانو هام و الكى صداى گريه درآوردم: عوضى... بدبختم كردى...

يكم زور زدم كه اشکم دربياد... تا حدى هم موفق بودم...

زمزمه وار گفت: ببين بچه جون... من خودم يه عمره با امثال تو سر و كار دارم...

اين واسم زيادى بود...

داد زدم: منظورت چيه؟! رک و راست بگو نمى خواى پاى كارى كه كردى وايسى!

بعد نگامو دوختم به لباساش... اونم همين طور... به كفشام كه كنار لباساش بود... اونم

نگامو دنبال مى كرد... اين بار نگاه هر دومون به يه نقطه خيره شد... به لكه هاى قرمز

رنگ رو تخت... نفسشو با حرص داد بيرون: آخرين چيزى كه يادمه اينه كه جلوى بار داشتم

مشروب مى خوردم و بعدشم سرم گيج رفت و خودمو به يه اتاق رسوندم...

خدا رو شكر يادش نبود من خودم آويزونش شدم...

تيرداد: اما تو...

الكى چونه مو لرزوندم... كلا روى فكم احاطه ى كامل داشتم...

- بدبختم كردى! مى فهمى؟!

نگام كرد... تو نگاش ترديد معلوم بود... چشاشو ريز كرد و اومد سمتم: من مست بودم! تو

كه نبودى!

ذهنم قفل كرد... فكر اينو نكرده بودم... داشت نزديک تر مى شد... آب دهنمو قورت دادم: برو

عقب...

- چرا؟! مگه ما ديشب با هم نبوديم؟!

همونجا رو تخت اون مى اومد جلو و من خودمو مى كشيدم عقب... ديگه جايى واسه عقب

رفتن نبود... دستشو آورد سمت صورتم...

-------------

نفس حبس شده مو با حرص دادم بيرون: به من دست نزن...

خنديد: مى ترسى كوچولو؟! ولى بايد بهم جواب بدى... من مست بودم... تو كه نبودى!

به خودم لعنت فرستادم كه چرا منم براى رد گم كنى به قول ارميا يكم از اون دلسترا

نخوردم...

دستمو به تخت تكيه داده بودم و نيم تنه م رو هوا بود... اونم بدون اينكه باهام تماسى داشته

باشه روم خم شده بود... عصبى گفت: جواب منو بده...

مثل هميشه و طبق عادت فكمو دادم جلو: تو به زور...

خنديد... خيلى زياد: معلومه كه دروغ مى گى! من هيچ وقت به زور با كسى رابطه نداشتم...

داد زدم: ديشب مست بودى... به زور...

انگشت اشاره شو گذاشت رو لبش و اخم كرد: هيشششش... خيله خب حرفى نيست... حالا

چرا مى رى عقب؟! مگه فرقى هم مى كنه؟!

و سرشو به سمت چپ برگردوند و با نگاهش به لكه ها اشاره كرد... دلم مى خواست داد

بزنم... يا نه گازش بگيرم...

توى يه حركت ناگهانى از زيرش در رفتم و اومدم پايين تخت... ابروشو انداخت بالا: زبلم كه

هستى! ديشب چرا اينطورى از زير دستم در نرفتى؟!

با حرص گفتم: هميشه بايد از دو نفر ترسيد... يكى آدم ديوونه و يكى آدم مست...

چونه شو خاروند: باشه عيبى نداره... ولى من هم مست مى كنم هم ديوونه م...

ازش لجم گرفته بود... تكيه مو دادم به ديوار و تو همون حال نشستم... در واقع از ديوار سُر

خوردم... سرمو گذاشتم رو زانوم... از اين بعيد نبود واقعا بلايى سرم بياره...

تيرداد: چقدر؟!

سرمو بلند كردم و نگاش كردم... منظورش چى بود؟!

كلافه گفت: چقدر مى گيرى دست از سرم بردارى؟!

دوست داشتم پا شم برم و چاقو مو بكشم رو اون صورت بى نقصش و ناقصش كنم... دستشو

برد لاى موهاش: تو دوست دختر ارميايى؟!

سريع گفتم: نه! فقط دوستيم...

- ببين... اسمت چى بود؟!

زمزمه كردم: هونام...

تيرداد: ببين هونام، من مى تونم درمانت كنم...

چشامو ريز كردم: مگه من مريضم؟

عصبى خنديد: يعنى مى خواى بگى نمى فهمى منظورم چيه؟

راست مى گفتا! چرا نفهميدم منظورش چيه؟! حالا چى بايد مى گفتم؟! لبامو جمع كردم: خيله

خب... فعلا مى خوام برم...

با دستش به در اشاره كرد... پا شدم و رفتم كفشامو پوشيدم و كيفمو مانتومو برداشتم و

داشتم از در خارج مى شدم كه گفت: صبر كن...

برگشتم... يه جورى بهم خيره شده بود كه انگار مى خواست بفهمه بهش دروغ گفتم يا

راست...

تيرداد: شماره تو بهم بده...

سريع شماره مو واسش خوندم كه تو گوشيش زد و همون لحظه بهم زنگ زد... ديگه موندنو

جايز ندونستم و زدم بيرون... درو كه بستم نفسمو فوت كردم بيرون... اين قدم اول... خدا رو

شكر بخير گذشت...

داشتم از پله ها مى رفتم پايين كه ديدم ارميا روى يه صندلى نشسته و يه سيگار روشن

دستشه كه انگار يادش رفته بكشه... چون همه ش داشت دود مى شد... با ديدن من سريع

بلند شد و اومد سمتم: چى شد؟! كم كم داشتم نگران مى شدم...

چشمكى زدم و با ذوق گفتم: مگه مى شه هونام از پس كارى برنياد؟!

خنديد... فهميدم منظورش به ديشب بود که عين خر تو گل گير کرده بودم...

سعى كردم مسير ذهنشو عوض كنم: مي شه منو برسونيد؟!

- حتما... بفرمائيد...

با هم از اون خونه زديم بيرون...

خنكى توى ماشين كه از كولرش بود حالمو يكم جا آورده بود... يه آرامشى بهم مى داد كه تو

اون خونه خبرى ازش نبود...

ارميا فرمونو چرخوند: از كدوم سمت برم؟!

- مى رم خونه ى سودا اينا...

سرشو تكون داد: خيلى وقته كه باهم دوستين؟!

- سه چهار سالى ميشه...

- اين آقا على كه نامزد رها خانومه مى تونه واستون كارى كنه؟!

چشامو چرخوندم: دكتره...

- شما مطمئنيد كه مى خواين اين كارو كنيد؟! بلآخره يه روز تيرداد بايد همه چيزو بفهمه...

- چرا؟!

- خب پسر عموتونه... مسلمه كه اگه قراره پولى به شما برسه يا سهم الارثى دركار باشه

تيردادم بايد در جريان باشه...

- چرا؟!

- خب حتما اونم حقى داره تو ارث و ميراث...

- خب؟!

كلافه از سوالاى كوتاه من گفت: خب چى؟!

- تيرداد سهم خودشو مى گيره و منم سهم خودمو... قرار نيست اون منو بشناسه... مثل قبلا

كه منو نديده... من كه از اين كارا سر درنميارم... ترجيح مى دم كارامو عمو انجام بده...

منظورم به همون آقاى وكيله... امجد...

- يعنى نمى خواين هيچ وقت بهش بگيد كه بهش دروغ گفتين؟!

- دليلى نداره... هدف من جدا كردن اون از سمره... وقتى از هم جدا شدن ديگه کاري نمى

مونه...

ابروشو انداخت بالا: اينم حرفيه...

بعد پيچيد تو كوچه... سودا و رها داشتن از كوچه مى اومدن بيرون كه با ديدن ما وايسادن...

ارميا پياده شد و منم دنبالش...

اون دوتام پياده شدن... سودا سريع گفت: چى شد؟! باورش شد؟!

با ديدن لبخند موذيانه ى من دستاشو مشت كرد و پريد: ايول...

رها: بيا بريم... داريم مى ريم پيش على...

از ارميا خداحافظى كرديم و من پشت ماشين سودا سوار شدم... به محض راه افتادن شروع

به سوال پرسيدن كردن... دور زديم و برگشتيم خونه ى سودا اينا و من لباسمو عوض كردم

و باز سوار ماشينش شديم و منم سير تا پيازه قضيه رو واسشون تعريف كردم...

رها: واقعا اينقدر بهت نزديک شده بود؟! خاک تو سرت مخشو مى زدى! پسر به اين

خوشگلى! بى ام و دار...

سودا: اگه من مى دونستم اين پسر عموته كه همون شب عقدتون مى كردم...

- گمشو... مگه قراره الآن عقد كنيم؟!

- پس چطورى مى خواى تو روى بچه ت نگاه كنى؟! فردا نمى گه باباش كجاست؟!

كوبيدم تو سرش: در مورد بچه ى من درست حرف بزن... آخ...

رها: چى شد؟!

- لگد زد پدر سوخته...

رها: كوفت... بزار حالا جواب آرمايشا آماده بشه...

- بچه ى من با آزمايش كارى نداره... خودش داره ابراز وجود مى كنه!

بعد به شكمم دست كشيدم: قربونت بره بابات!

سودا جلوى ساختمان پزشكان نگه داشت و پياده شديم... رها عين خر ذوق كرده بود... با

خنده رفتيم تو... منشى با ديدن رها سريع پا شد... رها م عين اين نديد بديدا الكى مى خنديد:

على هست؟!

منشى: بله، بله! آقاى دكتر منتظرتونن...

رها قرى به سر و گردنش داد و پشت چشمى ناز كرد و بهمون اشاره كرد بريم تو... خدايا!

يعني آدمو سگ بگيره جو نگيره... فكر كرده على رئيس جمهوره... والا...

على با ديدنمون از جا پا شد... يه پسر قد بلند و خوش تيپ... اما چهره ى معمولى! با اين

حال جذاب بود... مهربون و بى ريا بود... مثل رها... ولى رها يكم كله شق بود...

على: بفرمائيد...

من و سودا نشستيم و رها رفت پشت ميز على نشست و چرخيد... خاک تو سر از اين صندلى

چرخ دارا خوشش مى اومد... تو خونه ى سودا اينام كارش همين بود... على با خنده نگاش

كرد و نشست رو به روى ما... سودا م همه ى حواسش به صندلى بود و مطمئنا داشت

حسرت مى خورد كه چرا جاى رها نيست... حالا انگار اين صندلى هه با صندلى خودش چقدر

فرق داشت...

على سفارش قهوه داد و بعد شروع كرد به حرف زدن: خب... رها يه چيزايى واسم گفته...

يه آشنا دارم كه كارتونو راه مى اندازه... ولى يكم طول مى كشه...

سودا: زمانش مهم نيست... دو، سه هفته ديگه...

على: مطبش تو همين ساختمونه... يه سر بهش بزنيد بد نيست... منظورم اينه كه خودتون

باهاش حرف بزنيد...

سرمو تكون دادم كه در وا شد و يه آقاى مسن با يه سينى كه توش چهارتا فنجون قهوه بود

اومد تو!

به من كه رسيد گفتم: ممنون! من قهوه نمى خورم...

على خنديد: راست مى گى يادم رفته بود... حاجى واسه هونام خانوم چايى بيار...

سريع گفتم: نه باو لازم نى!

خنديد... مى دونستم به طرز حرف زدنم مى خنده... حاجى رفت... به رها نگاه كردم... هنوز

داشت مى چرخيد و اصلا انگار تو اين دنيا نبود...

با سودا پا شديم بزنيم بيرون كه على گفت: كجا؟! لا اقل قهوه تونو مى خوردين...

سودا: مرسى ديگه... بده به اون رها خسته شد حيوونى...

رها: من الآن قهوه نمى خورم كه...

سودا خنديد و زير لب يه چيزى گفت و قبل از اينكه قضيه سه بشه از اتاقش زد بيرون... منم

رفتم دنبالش... حاجى با يه فنجون چاى كه تو سينى گذاشته بودش پشت در بود... تشكرى

كردم و با سودا رفتيم مطب همون خانوم دكترى كه على مى گفت... مثل اينكه هماهنگ شده

بود چون وقتى اسم مونو به منشى گفتيم سريع فرستادمون تو...

خانوم دكتر برخلاف انتظارم خيلى جوون بود... وقتى قضيه رو بهش گفتيم خيلى خنديد و

بعدشم قبول كرد كه اين كارو واسمون بكنه و يه گواهى م واسم نوشت و گفت: بيا... اينم

لازمت مى شه...

بعد چشمكى زد و گفت: مخت به كجاها كشيده... ولى مطمئنى بعد ها واست بد نمى شه؟!

شونه بالا انداختم: مجبور بودم... از هر راهى مى رفتم موفق نمى شدم...

سرشو تكون داد: راست مى گى... كارِت هم تا هفته ى ديگه راه مى افته... موفق باشى!

بازم ازش تشكر كردم و زديم بيرون... سودا پريد هوا: همينه... رسيدى بهش ديگه هونام...

خوش بختى در انتظار توست...

- برو بابا... حالا بايد بيفتيم دنبال كار سمر...

- محاله بفهمه شما ديشب با هم بودين ولش نكنه...

فكمو دادم جلو: نمى دونم والا...

زد زير چونه م: نكن اين جورى كثافت...

چون مى دونستيم امكان نداره رها حالا حالا ها از على دل بكنه خودمون دوتا زديم بيرون...

رفتيم سمت پاركينگ كه با تعجب ديدم رها به ماشين سودا تكيه داده...

با تعجب نگاش كرديم كه گفت: ها؟! فكر كردين مى زارم تنهايى برين خونه رو ببينين؟!

سودا: تو كه قرار بود...

سريع جلوى دهنشو گرفتم: بابا زشته سودا... يكم مراعات كن...

رها خنديد: مى خواستما... ولى اين مريضا حقمو خوردن... سگ خورا...

با خنده سوار ماشين سودا شديم و رفتيم سمت الهيه... نزديک خونه بوديم كه گوشيم زنگ

خورد... به شماره خيره شدم...

سودا: كيه؟!

رها: چرا جواب نمى دى پس؟!

- تيرداده...

سودا زد رو ترمز... آى بميرى كه دم به دقيقه اون بى صاحابو فشار مى دى!

رها كه به جلو پرت شده بود برگشت سر جاش: مثل آدم نمى تونى رانندگى كنى كرم دارى

هى نيمه جونمون مى كنى؟!

سودا: قطع شد؟!

- آره...

ولى باز دوباره گوشيم زنگ خورد...

رها: زود جواب نده... بزار يكم ديگه زنگ بخوره... يک... دو... سه... جواب بده...

جواب دادم: الو؟!

- تيردادم...

- خب منم خردادم...

- واى تو چقدر با مزه اى!

- ديگه كاريه كه ازمون برمياد...

- فكر مى كردم الآن بايد زانوى غم بغل گرفته باشى!

- مقاوم تر از اين حرفام...

چند لحظه ساكت شد و بعد گفت: كجايى؟!

- خونه م...

- خونه ت كجاست؟!

- الهيه...

سوت كوتاهى كشيد: اوه... مى خواستى بگى بچه مايه دارى؟!

تو دلم: آره چه جورم؟! اونقدر مايه دارم كه آواره ى خونه ى دوستام شدم...

- خودت پرسيدى!

- خيله خب... آدرس بده بيام...

اگه آدرس بدم نمى فهمه اين خونه مال املاک خودشونه؟! نه! يادمه كه مامان پيرى گفته بود

تيرداد از وجود اين خونه خبر نداره... - ببخشيد؟!

- چيه مى ترسى؟! ديشب كه...

نزاشتم ادامه بده و آدرسو بهش دادم و قطع كردم...

سودا: چى مى گفت؟! آدرسو چرا بهش دادى؟!

- داره مياد... زود باش...

سودا سرعتشو بيشتر كرد و جلوى يه آپارتمان نگه داشت... يه نگاه بهش انداختم... واحد

من تو طبقه ى 13 م بود...

سودا: حالا چرا 13...

رها: مثل خودش نحسه...

از بازوش ويشگون گرفتم و از پشت ماشين سودا لباسا و وسايلمو كه سودا آورده بود و

برداشتم و با آسانسور رفتيم بالا...

درو با كليد باز كردم... صداى سوت سودا باعث شد از گيجى در بيارم... تو خوابمم نمى ديدم

كه يه روز تو همچين خونه اى زندگى كنم...

رها يكى از ساكامو گذاشت كنار در: من ديگه نمى رم خونه... اى جان پاتوق...

چپ چپ نگاش كردم...

- اين كه در برابر خونه ى شما پشيزى نيست...

ابروشو انداخت بالا: مهم اينه كه مستقلى!

يه نگاه ديگه به خونه انداختم... يه فرش بزرگ كرم رنگ وسط هال بود و مبل هاى چرم

قهوه اى خيلى قشنگ توى هال چيده شده بودن... با دو پله به پذيرايى وصل مى شد كه

اونجام دو دست مبل سلطنتى چيده شده بود... يادم به اون دوتا پله ى خونه ى قبليم افتاد و

پوزخندى رو لبم نقش بست...

نگامو چرخوندم سمت آشپزخونه... همه ى وسايل خيلى شيک چيده شده بودن و يه ميز نهار

خورى چهار نفره هم توش بود...

سودا رفت سمت تلوزيون و يه چيز كوچيک كه خودش بهش فلش مى گفت از تو جيبش

درآورد و زد به دى وى دى و يه آهنگ شاد گذاشت و شروع كرد به قر دادن...

خنده م گرفت... رها م پريد وسط... يكم كه رقصيدن دست منم كشيد و برد وسط...

با صداى زنگ همه مون دست از رقصيدن كشيديم... خاک تو سرم حالا اين پسره مى گه اينا

جشن گرفتن...

- س... لام...

خنديد و دستى به گوشه ى لبش كشيد: سلام...

سودا زودتر از ما به خودش اومد: بفرمائيد...

تيرداد يه لبخند دختر كش زد: مثل اينكه بد موقع مزاحم شدم...

لبامو جمع كردم كه هيچى بهش نگم... كاش درو مى بستم حداقل...

سودا: اختيار داريد... اين حرفا چيه؟! بفرمائيد داخل... دم در بده...

تيرداد يه نگاه به خونه انداخت و اومد تو... رها بهش تعارف كرد روى يه مبل بشينه و

خودش و سودا رفتن سمت آشپزخونه بلكه بتونه يه چيزى پيدا كنن...

پاشو انداخت رو پاشو گفت: ببين... قبول دارم روى تخت واقعا لكه خون بود ولى از كجا

معلوم خون دست يا جاى ديگه از بدن نباشه؟!

دستامو باز كردم و گرفتم جلوش... چشاشو چرخوند: نابغه... معلومه كه تو دستتو نمى

برى...

خواست ادامه بده كه سريع از جام پا شدم و رفتم گواهى اى رو كه دكتر واسم نوشته بود و

آوردم و دادم دستش... با ديدنش اخم كرد: فكر همه جارم كردى! تاريخشم كه زدى!

شونه بالا انداختم: آدم عاقل پاى كارى كه كرده مى مونه ديگه نه؟!

- خب؟!

تو دلم: خب به جمال بى نقطه ت...

وقتى ديد هيچى نمى گم گفت: گفتم كه... مى تونيم...

اومدم وسط حرفش: فكر مى كنى اگه نامزدت سمر خانوم بفهمه چه عكس العملى نشون مى

ده؟!

چشاشو ريز كرد: تو از كجا مى دونى سمر نامزدمه؟!

- نابغه... خب ارميا گفت...

انگشت شصتشو كشيد گوشه ى لبش: ارميا كه وقتى مى خواست معرفى كنه گفت سمر

دوستمه...

دهنم باز موند... چه دقتى داشت...

- خب... خب بعدش كه گفت...

- بعدش؟!

- آره ديگه... بعدش...

- يعنى شما امروز با هم بودين، بعد ارميا نگفت كه تو ديشب كجا بودى؟!

كلافه فكمو دادم جلو: چرا گير دادى حالا؟!

تكيه شو داد به پشتى مبل و گفت: هيچى! فقط قضيه همچين بگى نگى يكم عجيبه...

- اونوقت چيش عجيبه؟!

- اين كه تو منو نشناخته يهو بياى با من باشى...

- بله به زور...

- خب حالا فرض مى كنيم به زور... بعد ارميا كه مثلا همرات بوده حتى نپرسه جنابعالى كجا

بودين... اصلا تو مامان بابات كجان؟!

موندم چى بگم؟! مى گفتم مامان بابام كين؟! يا اصلا كجان؟! اصلا مى شناسمشون؟!

- فوت شدن...

بدون هيچ تغييرى تو قيافه ش گفت: متاسفم...

اونقدر سرد اين كلمه رو گفت كه حتى معنى شو درک نكردم... نمى دونم شايد چون اونم مثل

من بود... حد اقل اينكه پدر و مادرش فوت شده بودن...

تيرداد: تنها زندگى مى كنى؟! يا با دوستات؟!

- چرا اينقدر سوال مى پرسى؟!

- يواش... يواش... جو نگيرتت...

پوفى كردم و گفتم: تنها...

- اوه پس با دوستات جشن گرفتين... مثل اينكه همچينم ناراحت نبودين...

ديگه داشت حرصم مى داد... اومدم چند تا ليچار بارش كنم كه سودا با سينى كه توش دو تا

فنجون چاى بود پيداش شد... سكوت كردم و چيزى نگفتم...

سودا كه رفت گفتم: حالا اومدى چيكار؟!

- اومدم بگم مى تونم درمانت كنم... ولى يكم زمان مى بره تا با آشنا م هماهنگ كنم... شايد

يكى دو هفته...

با خودم فكر كردم... اين كه عاليه... تا اون موقع جواب آزمايشام مشخص شدن...

سرمو تكون دادم: من حرفى ندارم...

دستشو كرد تو جيبش و يه دسته چک درآورد و با خود نويسش يه چيزى روش نوشت و...

خرت... كاغذو ازش جدا كرد و گذاشت جلوم رو ميز: اين على الحساب پيشت باشه...

- اونوقت واسه چى؟!

- حقته... بلآخره يه شبو با من بودى!

خون خونمو مى خورد... اين پسر در مورد من چى فكر كرده بود؟! فكمو دادم جلو: پولتو

واسه خودت نگه دار... بگير جلو آينه بيشتر شه... من نيازى به پول تو ندارم...

- اوه... چه مستقل... نكنه تو از اون مدلايى هستى كه شب اول رايگانه...

پا شدم و باحرص جلوش ايستادم: ببين جوجه... بهتره حد خودتو بدونى! وگرنه فكر نكنم پيدا

كردن آدرس سمر خانوم خيلى سخت باشه...

انگار تيكش بود چون باز شصتشو كشيد به گوشه ى لبش: واى چه تهديد خوف ناكى!

بعد ادامو درآورد: ببين جوحه... بهتره تو هم اينو بدونى كه...

انگشت اشاره و شصتشو بهم گرفت: اينقدر... نه... از اينم كمتر... مهم نيست كه با سمر

ازدواج كنم يا نه...

دهنم وا موند... اين چى مى گه؟! پس چرا اينقدر اصرار داره كه باهاش ازدواج كنه؟! حتما

اينجورى پا پيش ميزاشت پس نيفته... آره حتما همين طوره... وگرنه اون حرفا چى بود كه به

مامان پيرى مى زد؟!

- جدا؟! پس چرا ديشب اينقدر ناراحت بودى كه مامان بزرگت اجازه نمى ده باهم ازدواج

كنيد؟!

سرشو تكون داد: اونش ديگه به خودم مربوطه...

- خواهيم ديد...

- فكر كنم ديدت يكم تار باشه ها... عميق نگاه كن...

بعد با صداى مسخره اى گفت: عميق تر...

بعدش با خنده از خونه زد بيرون و منو همونطور تو بهت نگه داشت... اين ديگه چه

جونورى يه؟! حالا يعنى واقعا گول منو خورده؟! گفت خون... نكنه واقعا ارميا دستشو بريده؟!

اون چيز چى بود كه تو دستش بود؟! يكم به مغزم فشار آوردم... آره! انگار يه چيز تو مايه

هاى قمه ى من بود...

سودا و رها از آشپزخونه زدن بيرون...

رها: عجب آدم تيزى بود... كارت زاره با اين...

سودا: چيزى نمونده بود لو برى ها... ولى ايول خيلى باحاله...

چايى مو برداشتم و يكم ازش خودم: ولش بابا... جواب آزمايشو كه بهش نشون دادم يه

ماهى سر كارش مى زارم بعد مى گم بچه سقط شده برو پى كارت... والا...

رها: تو اون يه ماه لو نرى خوبه...

- ما كه قرار نيست با هم زندگى كنيم...

سودا: از كجا معلوم؟! از اين بعيد نيست بگه مى خوام زن و بچه م پيشم باشن...

با شنيدن اسم زن و بچه منو رها حتى خود سودا هم زد زير خنده...

روز ها پى در پى مى گذشتن و رها و سودا همه ش رو مخ من بودن... از كلاس رانندگى كه

بزور ثبت نامم كرده بودن گرفته تا كامپيوتر و كلاساى كنكور و چى و چى... توى اون

دوهفته همه جور كار بهم ياد داده بودن... ديگه حتى با كفشاى پاشنه ده سانتى هم عادت

كرده بودم... يه گوشى مدل بالا به انتخاب رها و سودا خريده بودم كه بزور كار كردشو ياد

گرفتم... خنده م گرفت... از بس اين چيزا رو تو زندگيم نديدم مثل عقب مونده هام...

با صداى زنگ آيفون كيفمو برداشتم و درو قفل كردم و سريع دويدم بيرون... جلو آسانسور

وايسادم... رسيد و در باز شد... داخل شدم... يه زن و يه بچه ى چهار پنج ساله تو آسانسور

بودن... توى لابى بچه ها يهو گفت: باز شو...

بعد در آسانسور باز شد... خنده مو قورت دادم و اومدم بيرون... بچه هه پشت سرم اومد و

گفت: بسته شو...

بعد با ذوق گفت: مامان مامان ببين جادوگر شدم؟!

مامانشم دستشو كشيد: بيا بچه...

با خنده از ساختمون زدم بيرون... سوار ماشين سودا شدم كه رها گفت: على زنگ زد گفت

خانوم دكتر كارا رو راست و ريست كرده... مثل اينكه جواب آزمايشا آماده س...

سودا: آزمايشاى نداده...

خنديدم كه سودا ادامه داد: اينا رو بى خى! يه عروسى رو افتاديما...

چشامو گرد كردم: به به... همون خانوم جواديان؟! كلک آخر نگفتى اسم طرف چى بودا؟!

سودا: اونو كه يه هفته پيش ردش كردم...

- مگه دردش چى بود؟!

- كچل بود...

رها پق زد زير خنده: بابا اون كه موهاشو مى بست...

سودا هم خنديد: آره ولى با اون وضع من مجبورش مى كردم كچل كنه حتما... منم شوهر

كچل دوست ندارم...

- درگيرى بخدا...

سودا صداى آهنگو زياد كرد: اينا رو بى خيال... شب جمعه رو حال كن كه عروسيه...

وايسا بينم... سودا كه... واى رها...

داد زدم: رهاااااااااااااا...

رها: مرض بابا گوشه اين بخدا... بلندگو نيست توش داد مى زنى كه...

سودا جلوى ساختمان پزشكان نگه داشت: ببين گفته باشم من جوجه كباب مى خواما...

پياده شديم و رفتيم بالا... بازم منشى هه با ديدنمون فرستادمون تو... اونجا بود كه فهميدم

پارتى خيلى جاها مهمه... به قول رها جواب آزمايش نداده رو كه گرفتيم از مطب زديم

بيرون...

سودا: همين الآن بهش زنگ بزن... گريه كنى ها...

خندم گرفت: نمى شه آخه...

رها: تو زنگ بزن اون با من...

شماره ى تيردادو گرفتم... چند تا بوق خورد كه جواب داد: بفرمائيد...

سعى كردم لحنمو غمگين كنم: بايد ببينمت...

تيرداد: مشكلى پيش اومده؟!

يه نگاه به رها و سودا انداختم... چشامو بستم كه بتونم يكم گريه كنم بلكه صدام بگيره...

چشام بسته بود كه سوزش چيزى رو تو بازوم حس كردم... خدا جوون مرگت كنه رها...

همچين از بازوم ويشگون گرفت كه اشک تو چشام جمع شد: بايد ببينمت...

تيرداد: خيله خب... تا يه ساعت ديگه اونجام...

گوشى رو كه قطع كردم اول رها رو ويشگون گرفتم و بعد بهشون گفتم كه برسوننم خونه...

رها و سودا رسوندنم جلو خونه... مى خواستن برن... تنهايى بهتر بود... اينا رو كه مى ديدم

بجاى گريه خنده م مى گرفت...

سودا: هونام؟!

- ها؟!

- اينو بگير... كمكت مى كنه...

به قطره اى كه تو دستش بود نگاه كردم... ازش گرفتم: اين چى هست؟!

سودا: باعث مى شه اشک تو چشات بياد...

چشمكى زد: به دردت مى خوره...

خنده م گرفت: تو كه شيطونم درس مى دى!

خنديد و يه بوق زد و با رها رفتن... سرمو تكون دادم و رفتم تو خونه... داشتم لباسمو

عوض مى كردم كه صداى زنگ اومد...

سريع بليز آستين بلندمو پوشيدم و جلوى آينه تو چشام قطره ريختم و دويدم سمت در... چند

قدم مونده به در يه نفس عميق كشيدم و چشامو بستم... آخ! خدا نكشتت سودا اين چى بود؟!

كور شدم كه...

درو باز كردم... ناخودآگاه از چشم اشک مى اومد... تيرداد با ديدنم بدون اينكه چيزى بگه

نگام مى كرد...

از جلوى در رفتم كنار... اومد تو و روى مبل نشست... بى توجه به اشكاى من كه مثل سيل

روون بودن گفت: خب؟!

عين تو اين فيلما برگه ى آزمايشو پرت كردم جلوش: ببين... خيلى شادى كه اين بلا رو سرم

آوردى نه؟!

يه نگاه به آزمايش انداخت و بعد پرتش كرد رو ميز... ساكت بهش خيره شد...

زمزمه وار گفت: لعنتى! واسه فردا وقت گرفته بودم...

دماغمو با دستم تميز كردم... خودم حالم بهم خورد... ولى طبيعى تر بود... آخه چيش طبيعى

يه؟!

ديدم هيچى نمى گه گفتم:

- مى خواى چيكار كنى؟!

نگام كرد: من بچه ى خودمو نمى كشم...

تعجب كردم... بد يه دستى خورد...

حالا كه نقشه م گرفته بود بايد ادامه مى دادم: تو يه بچه ى حروم زاده مى خواى؟! كسى كه

شناسنامه اى نداشته باشه؟!

شصتشو كشيد گوشه ى لبش! نمى دونم چرا همه ش اين كارو مى كرد...مگه مى دونم چرا

من فكمو مى دم جلو؟!

تيرداد ساكت بود... مى دونستم مردده... از يه طرف دلش نمى خواست بچه ى نداشته شو

بكشه و از يه طرف انگار نگران سمر بود! حتما اونم بايد مى فهميد...

وقتى ديدم ساكت براى اينكه فضا سازى كنم دستمو گرفتم جلوى دهنمو دويدم سمت

دستشويى! خودم خنده م گرفته بود ولى الكى عق مى زدم... اونقدر اين كارو كردم كه واقعا

حالم بهم خورد... قبل از اينكه قضيه جدى بشه يه آب به سرو صورتم زدم و با يه قيافه شبيه

مادر مرده ها زدم بيرون...

با ديدنم اومد طرفم... هنوز ترديد تو چشماش بود...

تيرداد: ببين... اين كار نبايد مى شد... ولى حالا كه اتفاق افتاده... كاريشم نمى شه كرد...

پس... تو بچه مو به دنيا ميارى و بعدش مى رى پى كارت...

سعى كردم لبخندمو بپوشونم... آخ كه تو چقدر ساده اى پسر جون... هرچند با ديدن اون برگه

ها هركى بود قبول مى كرد...

اومد نزديكم: ولى سمر نبايد چيزى بفهمه...

ديدم داره نزديک ميشه كه سريع گفتم: وايسا...

- واسه چى؟! مگه فرقى هم مى كنه؟!

- چيزه... چيزه... من بهت ويار دارم...

بعد جلوى دهنمو گرفتم و باز دويدم تو دستشويى!

-----------------

يه چند دقيقه اى تو دستشويى موندم تا شک نكنه... تو آينه به خودم خيره شدم... كاش اين

كارو نمى كردم... من بازى بدى رو شروع كردم... اگه بفهمه... اون وقت چى مى شه؟! اگه

سمر ازش جدا بشه... اگه واقعا همديگه رو دوست داشته باشن چى؟! اون وقت من دوتا

عاشقو از هم جدا كردم... واسه چى؟! واسه پول؟! لعنت به اين پول...

مشتمو پر آب كردم و آروم پاشيدم رو آينه... تصويرم تار شد... ذهنم گنگ شد... انگار حالا

كه صورتمو واضح نمى ديدم افكارم هم واضح نبودن... يه جور مشوش و در به در... خودمم

نمى دونستم تو اون لحظه به چى فكر مى كنم... تيرداد... سمر... ارميا... مامان پيرى...

رها... على... سودا... ذهنم در آن واحد همه جا پر مى كشيد...

با چند ضربه ى آرومى كه به در خورد نگامو از آينه گرفتم...

تيرداد: حالت خوبه؟!

درو باز كردم و زدم بيرون... بدون حرف نگاش كردم... يه لبخند زد و ازم دور شد... تعجب

كردم...

تيرداد: خودت گفتى بهم ويار دارى! ولى يكم زود نيست واسه ويار؟!

چپ چپ نگاش كردم: نخير... از ماه اول تا آخر ماه سوم ويار مى گيرن...

ابروشو انداخت بالا: مثل اينكه خيلى با تجربه اى!

فكمو دادم جلو و چشامو واسش گرد كردم... با ديدن حالت تهاجمى من خنده ش گرفت و

گفت: خيله خب... خيله خب... حالا بيا اينجا بشين مى خوام باهات صحبت كنم...

بعد خودش روى يه مبل نشست و منم روبروش... برگه ى آزمايشو يه بار ديگه نگاه كرد:

ببين... يه اتفاقى بين من و تو افتاده... والا من كه چيزى يادم نمياد... اما انگار همه ى

شواهد عليه منه... پس... پاى كارى كه شده وايميسم... ولى همونطور كه گفتم نمى خوام

سمر از اين قضيه بويى ببره...

چشامو ريز كردم: تو كه مى گى ازدواج با اون واست مهم نيست... پس چرا نگرانى كه

نفهمه؟!

نگاشو دوخت تو چشام: واسه من مهم نيست... ولى واسه اون كه مهمه...

منظورشو نفهميدم... با اين حال گفتم: آهان... خب... مى گفتى؟!

- تو مدتى كه باردارى بايد بياى خونه ى من...

عصبانى از جام پريدم: چى؟!

بدون هيچ تغيير حالتى توى صورتش گفت: مى خوام جلوى چشمم باشى... بچه كه به دنيا

اومد برو هر جا دلت خواست...

با خشم رفتم طرفش كه گفت: وايسا... وايسا...

وقتى ديد كنجكاو نگاش مى كنم سعى كرد خنده شو بپوشونه... بعد با يه لحن لوس گفت: بهت

ويار دارم...

از حرص صورتم سرخ شد...

- ا؟! راست مى گى؟! پس چرا مى گى بيام خونه ت؟!

عاقل اندر سفيه بهم نگاه كرد: مگه قراره باهات رو يه تخت بخوابم...

عصبانيتم داشت به اوج مى رسيد: تو فكر كردى كى هستى؟! فكر كردى كشته مردتم كه

بخوام...

دستشو گرفت بالا: صبر كن... صبر كن... يواش تر... من بهت توهين نكردم كه اينجورى داغ

كردى! بشين و با دقت حرفامو گوش كن و بهشون فكر كن... مى آى خونه م و اونجا زندگى

مى كنى... بچه كه به دنيا اومد پا تو از زندگى م مى كشى بيرون... هرچقدر پولم خواستى

بهت مى دم...

با يه لحن مسخره گفتم: اون وقت سمر خانوم تو اين مدت نمى گن من تو خونه ى تو چيكار

مى كنم؟!

خنديد: واقعا فكر كردى شما رو تو يه خونه تنها مى زارم؟!

- آها... قضيه همين دو زنه بازيه؟! يه شب تو اين خونه يه شب تو اون خونه...

- اين جوريم مى شه گفت...

- نچ... ببين آقاى صالحى...

تو دلم: چقدرم فاميلى ش بهش مى خوره... حالا نه كه فاميلى من بهم مى خوره...

منتظر نگام كرد... شمرده شمرده گفتم:

- من سرم بره پامو تو خونه ى جنابعالى نمى زارم...

با آرامش گفت: ببين... قول مى دم باهات كارى نداشته باشم... اصلا تو كه باردارى... اون

شبم به قول تو من مست بودم...

بعد با خودش يه چيزى زمزمه كرد كه نشنيدم... بلند تر ادامه داد:

- وضعيتو درک كن... تو باردارى... چطور مى خواى شبا اينجا تنها باشى؟!

- تو نگران من نباش...

عصبى گفت: هى خانوم... بچه ى من تو شكم توئه... اون وقت نگران نباشم؟!

جو پدر بودن بد گرفتتش... اين ديگه كيه؟! چه خوششم اومده الكى الكى داره بابا مى شه...

در عجبم چطور از سمر بچه نمى خواد؟!

- هى آقا... من اين همه سال تنها زندگى كردم... لازم نكرده نگران من باشى!

- خب يه پرستار واست مى گيرم...

با خودم فكر كردم... جلوى پرستارم حتما همه ش بايد اداى باردارا رو دربيارم ديگه... كلافه

گفتم: لازم نكرده...

- دوستات شبا نمى تونن بيان پيشت؟! اينجورى خيالم راحت تره...

بى هوا گفتم: رها كه آويزونه على يه و سودا م كه اصلا با خودش درگيره... يه شب هست

دو شب مهمونى يه...

دستاشو كوبيد به هم: پس در اين صورت راهى واسم نزاشتى جز اينكه شبا خودم بيام

پيشت...

چشامو درشت كردم: ديگه چى؟!

بى تفاوت گفت: راه ديگه اى واسم نزاشتى!

با حرص گفتم: انگار خيلى خوشت مياد دور و برم باشى نه؟!

همچين نگام كرد كه دهنمو بستم...

تيرداد: من فقط نگران بچه مم... تو هم اين فكراى مزخرفو از سرت بيرون كن... فهميدى؟!

ترسيدم يه چى بهش بگم عصبانى تر بشه... واسم عجيب بود كه من كه از هيچ مردى نمى

ترسيدم يه جورايى جلوى تيرداد كم آوردم... كم كه نه... ولى حس مى كردم نبايد زياد سر به

سرش بزارم... ولى از يه طرفم يه حسى بهم مى گفت كه همه ش سر به سرش بزارم و

اذيتش كنم... و خودمم نمى دونستم اين حس واسه چيه؟!

وقتى ديد ساكتم با لحن آروم ترى گفت: ببين من با تو كارى ندارم... بازم مى گم... اگه واست

مشكله مى تونيم تا وقتى بچه به دنيا مياد بهم محرم بشيم...

فقط همينم مونده بود... براق شدم: لازم نكرده...

خنديد: خيله خب... بازم مى گم... اگه واست مشكله مى تونى بياى خونه ى من...

بهش چشم غره رفتم: هر شب نيا... هر وقت تنها بودم...

خنديد و سر تكون داد: خيله خب... من ديگه برم...

بعد رفت سمت در... لحظه ى آخر برگشت و خيلى جدى گفت: مراقب خودت باش...

چشامو چرخوندم كه يه چى بهش نگم... يعنى اينقدر عشق پدر شدن داره؟! تحمل كن هونام...

يكى دو ماه ديگه بگو بچه سقط شده... تا اون موقع خبرو يه جور به گوش سمر مى

رسونم... اينم كه قرار نيست هر شب بياد... مى گم سودا بياد پيشم... شبايى هم كه نتونست و

اين اومد مى گم ويار دارم و مى رم تو اتاق و بيرون نميام...

از همون لحظه مى دونستم همه ى سعيم اينه كه سودا رو هر شب بكشونم پيش خودم...

چند دقيقه از رفتنش نگذشته بود كه زنگ زدم به سودا و همه چيزو واسش گفتم...

- رها كجاست؟!

- نابغه... امشب چهارشنبه س ها... پس فردا عروسيشونه...

- واى راست مى گى يادم رفته بود...

- كى بريم خريد؟! وقتى نمونده ها...

- من كه حوصله ى خريد مريد ندارم... همون لباسا كه اون دفعه شما خريدين واسم بسن...

- غلط كردى! خودم فردا ميام دنبالت مى ريم...

مى دونستم از دستش خلاصى ندارم... پس بى خيال شدم...

سودا: حالا جدى جدى قراره هر شب بياد پيشت؟!

شونه بالا انداختم: نمى دونم والا... خودش كه اينجورى مى گفت...

سودا: خدا به دور كنه... آتيش و پنبه...

خنديدم: كوفت...

يكم ديگه چرت و پرت گفتيم و بعدش قطع كردم...

بعدشم كتاب تستمو برداشتم و مشغول شدم... رها و سودا اين مدت مجبورم كرده بودن واسه

دانشگاه بخونم... منم كه بدم نمى اومد... دو هفته ديگه كنكور داشتم... هرچند اميد زيادى

نداشتم ولى خب به ريسكشم مى ارزيد...

اونقدر درس خوندم كه همونطور خوابم برد...

با صداى زنگ آپارتمان چشم باز كردم... با تعجب يه نگاه به ساعت انداختم... ساعت نه

بود... چقدر خوابيده بودم... شالمو انداختم رو سرم و رفتم و همونطور كه چشامو مى ماليدم

رفتم سمت در...

با ديدن تيرداد پشت در خشكم زد... اين انگار قضيه رو خيلى جدى گرفته... رفتم كنار كه با

چند تا ساک خريد اومد تو... وقتى ديد با تعجب نگاش مى كنم گفت: ببينم حالت بهم نخورد؟!

دستمو گرفتم جلو دهنم: چرا اتفاقا... من به بعضى چيزا خيلى حساسيت دارم...

سعى كرد عصبانيتشو نشون نده... خريدارو گذاشت رو اپن و رفت تو آشپزخونه و مشغول

چيدنشون شد... دست به سينه نگاش مى كردم... بابا ايول به اين... عجب شوهر نمونه اى

مى شه واسه زنش... خنديدم و رفتم رو مبل نشستم... باردارى هم بد نيستا...

كتابمو باز كردم... ولى ديگه حس خوندن نبود... دوباره بستمش و گذاشتمش رو ميز... تيرداد

از تو آشپزخونه اومد بيرون و بى اهميت به من رفت تو يه اتاق... پررو...

تلوزيونو روشن كردم... يه فيلم خارجى داشت پخش مى شد... زنه همه ش با يه پيرزن كه

رو ويلچر بود حرف مى زد... حوصله م سر رفت و پاورچين پاورچين رفتم سمت اتاق

خواب...

از لاى در نگاش كردم... انگار خواب بود... لبامو جمع كردم و برگشتم سر جام... نمى دونم

چرا اما يه حسى داشت قلقلكم مى داد... چقدر من هوس ترشى كردم... خنده ى ريزى كردم و

اومدم برم سمت اتاقش كه صداى زنگ مانع شد... با حرص رفتم سمت در...

با خودم مثل تو اين فيلما فكر كردم: يعنى كى مى تونه باشه؟!

درو باز كردم... رها و سودا با داد: پخخخخخخخخخ...

منگ نگاشون كردم...

رها: مى خواستيم بچه ت سقط شه...

خنديدم...

سودا: خاله جون نى نى حالش چطوره؟!

رها: بيا واست ويارونه آورديم...

بعد يه عالمه ترشک و لواشک داد دستم... با فكر چند لحظه پيشم خنده م گرفت...

سودا: چقدر مامان بودن بهت مياد... ببينم اذيت كه نمى كنه؟!

بعد خودشو رها زدن زير خنده...

با خنده دستمو گذاشتم رو شكمم: خيلى ورجه وورجه مى كنه پدر سوخته...

يهو يادم افتاد ممكنه تيرداد صدامونو بشنوه... واسه همين سريع ساكت شدم... رها و سودا

با ديدن قيافه م تعجب كردن...

رها: چت شد يهو؟!

سودا خنديد: لگد زد ديگه...

آروم گفتم: اينجاست...

دوتاشون باهم: دروووووووووووووغ...

سرمو تكون دادم كه سودا با يه لبخند موذيانه دستاشو كوبيد بهم: پس فردا شب عروسيه...

اومديم اينجا شب آخر مجردى يه رها رو جشن بگيريم...

رها كوبيد پس كله ش: نابغه... فردا مى شه شب آخر...

سودا يه جورى نگاش كرد: يعنى فكر مى كنى على تا پس فردا صبر كنه؟! نه بابا... امشب

شب آخره...

رها سرخ شد و من و سودا زديم زير خنده...

سودا: هونام تو ديگه چرا مى خندى؟! تو كه زودتر از اين...

سريع جلوى دهنشو گرفتم...

سودا دستشو آورد بالا و سرشو تكون داد... دستمو برداشتم...

سودا گوشيشو درآورد: رها شماره ى فرشته رو بده...

رها همونطور كه شماره رو از رو گوشيش واسه سودا مى خوند گفت: چيكارش دارى؟!

سودا موذيانه خنديد و هيچى نگفت... فهميدم يه فكرى تو كله ى پوكش هست...

سودا: الو فرى... چطورى بى بى؟! كوفت... بپر با برو پچ بياين به اين آدرس...

بعد آدرس خونه رو بهش داد: اومديا... منتظريم...

گوشيو كه قطع كرد با دوتا علامت سوال بزرگ روبرو شد...

رها: به فرى چرا گفتى بياد؟!

سودا هيچى نگفت...

رها شونه بالا انداخت و رفت سمت آشپزخونه... سه تا جعبه پيتزا رو آورد و گذاشت

جلومون...

- مى دونى كه من از اينا نمى خورم...

سودا: غلط كردى! تو الآن يه نفر نيستى كه... تو الآن دوتايى! بخور مادر جون بزار بچه ت

جون بگيره...

با خنده يكم از پيتزا رو خوردم... بدم نيستا...

يک ساعت نگذشته بود كه باز صداى زنگ اومد...

پاشدم و رفتم درو باز كردم... اين بار واقعا خشكم زد... هفت هشت نفر پشت در بودن... يكى

شون كه جلوتر از بقيه ايستاده بود گفت:

- سودا و رها اينجان؟!

سرمو تكون دادم و از جلوى در رفتم كنار...

سودا با ديدنشون پا شد و رفت سمت همون دختر خوشگله: بيا فرى جون كه به وجودت

نيازه...

فرى خنديد: باز چه آتيشى قراره بسوزونين؟!

بهشون تعارف كردم كه بشينن... سودا در گوش فرى يه چيزايى مى گفت... فرى هم خنديد و

يه نگاه به من انداخت و سرشو تكون داد... من و رها مونده بوديم اينجا چه خبره؟!

فرى اومد سمتم: خب معرفى مى كنم... هما...

نگام كشيده شد سمت يه دختر با موهاى فر ريز طلايى! به نظرم موهاش اصلا قشنگ

نيومد... بينى عملى و لباى قلوه اى بزرگ...

فرى: سميرا...

يه دختر با قيافه ى آروم اما چشماى شيطون...

فرى: سيما...

يه دختر با گونه هاى برجسته كه بيشتر از چشماى مشكى ش تو صورتش خود نمايى مى

كرد...

فرى: الهه...

يه دختر با چشماى سبز تيره... چقدر چشاش خوشگل بود...

فرى اومد آخرين نفرم معرفى كنه كه يهو يه متر از جام پريدم... سودا صداى آهنگو تا تهش

برده بود بالا...

تو واسه من نفسى

نيست مثل تو كسى

يه ستاره روى زمينى

تو پاک و مهربونى

تو قدرمو مى دونى

همين كه هستى

مات مونده بودم بهش... فرى و هما و سميرا سريع پريدن وسط... يهو در اتاق باز شد و

تيرداد با ترس اومد بيرون... با ديدن ما منگ نگامون كرد... فهميدم بيچاره از خواب پريده...

خندمو قورت دادم و نگاش كردم... چشاش از عصبانيت سرخ شده بود... حق داشت والا...

من كه بيدار بودم با اين صدا ترسيدم... چه برسه به تيرداد كه از خواب پريده بود...

يهو يه نفر با صداى بلندى داد زد: بهترينى... بهترينى...

مطمئن بودم اون لحظه تيرداد دلش مى خواست قيد بچه رو بزنه و با دستاش خفه م كنه...

همه در حالى كه سعى مى كردن خنده شونو قورت بدن وسط هال ايستاده بودن و به قيافه ى

تيرداد نگاه مى كردن... اين خواننده هه هم هى داد مى زد: بهترينى... بهترينى..

تيرداد يه نگاه به من انداخت و دندون قروچه اى كرد كه شونه بالا انداختم... رها كه كنارم

بود ريز ريز مى خنديد... تيرداد نگاشو از من گرفت و به بقيه دوخت: خانوما فكر مى كنم

همسايه ها خواب باشن...

فرى: نه بابا تازه اول شبه...

تيرداد شصتشو كشيد گوشه ى لبش... خنده ى مرموذى رو لبش بود... با اين حال چيزى

نگفت و برگشت تو اتاق... تا درو بست همه پريدن وسط و هى جيغ زدن و مسخره بازى

درآوردن... خنده م گرفته بود... فرى اومد كنارم نشست: عجب تيكه اى بى افت...

چشام گرد شد: بى افم؟!

- آره ديگه... مگه بى افت نيست؟!

گيج گفتم: نه... يعنى...

- بى خيال...

سرمو تكون دادم: شما دوست سودا اين فرشته خانوم؟!

زد زير خنده: اوه... چه باكلاسم هستى! بهم بگو فرى! فرى گاز انبر... فرى زيگيل... بى بى

فرى...

خنده م گرفت... چه القابى داشت...

- از فرى زيگيل بيشتر خوشم مياد...

- خير نديده هم بهم مى گن...

خنده م بيشتر شد... سودا بايه عالمه لوازم آرايشى اومد و جلوم نشست... با تعجب نگاش

كردم كه گفت:

- شنيدم زن حامله رو روزى كه بفهمه حامله س خوشگل كنى بچه شم خوشگل مى شه...

خنديدم: گمشو...

- غلط كردى! بشين اينجا حس آرايشگرى گرفتتم...

- اينقدر رفتى زير دست اون خانوم شهابى جوگير شدى!

فرى زيگيل: خط چشمش با من... دراز بكش...

مى خواستم از دستشون فرار كنم كه بزور خوابوندنم...

- بابا پس فردا عروسى اونه... منو چرا گرفتين؟!

سودا: ساكت بزار كارمو بكنم...

بعد افتاد به جون موهاى من و اونقدر از دو طرف كشيدشون كه حس كردم چشام داره به

گيج گاهم نزديک مى شه...

- سودا بخدا سرم درد گرفت...

فرى روم خم شده بود و مجبورم كرده بود چشامو ببندم... صداى آهنگ و جيغ و داد بچه ها

واقعا رو اعصاب بود... يه لحظه به تيرداد فكر كردم... حتما تا الآن سرشو كوبونده به

ديوار...

بلآخره فرى و سودا رضايت دادن و دست از آرايش كردن من كشيدن... با تعجب به خودم تو

آينه نگاه كردم... شبيه زناى عرب شده بودم... با اين كه چشام درشت نبود ولى بخاطر كشيده

شدن موهام و خط چشمى كه فرى با مهارت كشيده بود واقعا چشام درشت شده بود... يه رژ

سرخ خوشرنگم طورى رو لبام كشيده بودن كه باعث مى شد لبام درشت تر بنظر برسه... با

حرص مى خواستم پاكش كنم كه سودا با جيغ جيغ نزاشت...

رها از اونور جيغ زد: نكن...

نگامون چرخيد سمت دخترا... سميرا يه ليوان پر از كف دستش بود و با يه نى فوت مى كرد

تو صورت بقيه... خندم گرفت... هما و الهه نمى دونم كى بالش ها رو از اتاق آورده بودن

بيرون و همه ى پر ها رو تو خونه پخش كرده بودن... سيما يه گوشه ديگه واسشون آهنگ

عوض مى كرد... جالبيش اينجا بود كه نمى زاشت از يه آهنگ يه دقيقه بگذره و مى زد

بعدى...

آهاى دختر رشتى با اون اخلاق مشتى...

دل ما رو تو كشتى با اون ابروهاى هشتى...

بعد با عشوه رفت سمت رها و يكى ديگه كه فرصت نشده بود فرى معرفى ش كنه و مشغول

رقصيدن شد... منم داشتم تو ذهنم به اين فكر مى كردم كه واقعا خواننده قصدش از خوندن

اين آهنگ چى بوده؟!

اِى تى جان قوربان! جان چقده تو ماهى؟

بگو واسم درست مى كنى تو سبزى پلو با ماهى؟!

خانوم جان؟!

اون يكى دختره كه نمى شناختمش با يه لهجه ى خاص گفت: جان؟!

آخ برم قربون اون باقلا قاتوق و قيمه بادمجان...

پقى زدم زير خنده... چقدر صداى دختره باحال بود... از لهجه ش خوشم اومد... سودا رفت

سمت اتاقم...

روبه فرى گفتم: اين دختره رشتى يه؟!

خنديد: آره... با داداشش اينجا زندگى مى كنن... مادرش فوت شد و پدرش آلزايمر گرفت... يه

روز بى هوا مى زنه به خيابون و ماشين بهش مى زنه و پخخخخ....

ابرو هامو انداختم بالا و چهره شو حلاجى كردم... موهاى طلايى و چشماى آبى... صورت

سفيد كه اگه دقت مى كردى يكم كک مک داشت... ولى در كل خوشگل بود...

- اسمش چيه؟!

فرى: آرا...

ابرومو انداختم بالا: چه اسمى داره... يعنى چى؟!

فرى: اونجور كه من شنيدم اين اسم دوجوره... آراه و آرا... ولى هردوش يه معنى مى ده...

اسم يه فرشته س...فرشته موکل روز بيست و يکم ازماه پنجم تو دين زردشت...

يه بار ديگه نگاش كردم... يكم خپل بود... ولى تو ذوق نمى زد و با نمكش كرده بود: يعنى

اقليتى ان؟!

فرى شونه شو انداخت بالا: فكر نكنم... فقط اسمش اينجوريه...

پا شدم و لواشكا و ترشكا مو برداشتم و بردم گذاشتم تو كابينت... نمى خواستم با بقيه شريک

بشم... برگشتم تو هال كه سودا با يه لباس مشكى بلند برگشت... لباسه مدلش طورى بود كه

بالاش گشاد بود و از روى باسن تنگ مى شد و پشتش يكم دنباله داشت... يقه ش آويزون و

آستين سه ربع و جنسشم لخت بود...

با تعجب نگاش كردم...

- اينو واسه چى آوردى؟!

سودا بلندم كرد و لباسو انداخت تو بغلم: برو بپوشش...

اخم كردم: واسه چى؟!

- تو برو...

بعدم انداختم تو اتاق و مجبورم كرد لباسمو عوض كنم... با گيجى عوضش كردم و رفتم

بيرون... همه شون برگشتن سمتم... رها دستاشو كوبيد بهم: چقدر ناز شدى!

بعدش اومد و دستمو كشيد... سودا و فرى زيگيلم باهامون اومدن وسط... همونجورى الكى

تو هم وول مى خورديم... سميرا رو همه مون كف پاشيده بود...

هى سرو صدا مى كرديم و مى خنديديم كه باز صداى زنگ اومد... يهو همه دست از ورجه

وورجه كشيديم...

رها با يه لحن مسخره مثل تو فيلما گفت: يعنى كى مى تونه باشه؟!

سودا خنديد: مسلما على نيست...

رها بهش چشم غره رفت و من شالمو گذاشتم سرم و رفتم سمت در... با ديدن ارميا و چندتا

پسر ديگه پشت در فكم افتاد... شک نداشتم كار تيرداده...

ارميا با خنده گفت: اجازه هست؟!

سرمو تكون دادم و از جلوى در رفتم كنار... چند تا پسر با قيافه هاى متفاوت اومدن تو...

يكى بينشون توجه مو جلب كرد... يه پسر با چشماى آبى و موهاى مشكى! بينى استخوانى و

لباى خوش فرم... در كل مى شد گفت قيافه ش خوبه...

تيرداد اومد بيرون... برگشتم سمتش... يه لحظه مات شد به صورتم... انگار تاحالا منو با

آرايش نديده بود... خوبه هر دفعه ديدتم آرايش كرده بودم... ولى خب شب تصادف كه حتما

حاليش نبود و فقط به چرت و پرتام خنديد و شب مهمونى هم كه بدبخت مست بود و تو

هوشيارى هم فقط زيبايى هاى سمرو مى ديد...

تو چشاش خيره شدم... سرشو يه تكون كوچيک داد و نگاشو ازم گرفت و دوخت به

دوستاش...

بعد خيلى عادى و درحالى كه سعى مى كرد الكى سرو صدا كنه با همه شون دست داد...

جالب بود كه ارميا هم باهاش همكارى مى كرد و تمام سعيش اين بود كه سرو صدا كنه...

نگام افتاد سمت پسره چشم آبى! چشاشو ريز كرده بود و به آرا نگاه مى كرد...

آرا سرشو برگردوند و با ديدن پسره يه لحظه ماتش برد و بعد يه دفعه دويد سمتش: آرمين...

همديگه رو بغل كردن و پسر چشم آبى يه كه انگار اسمش آرمين بود سر آرا رو بوسيد... با

تعجب نگاشون مى كردم...

آرا با ذوق گفت: بچه ها اين آقا خوش تيپه داداشمه...

بعد ما رو بهش معرفى كرد...

تيرداد بردشون سمت ديگه ى سالن... درواقع بالاى اون دوتا پله... لپ تاپشو باز كرد و

ارميا هم اسپيكراشو كه با خودش آورده بود و بهش وصل كرد...

دخترا سعى مى كردن صداى آهنگو به ته برسونن... پسرا هم از اونور داشتن خونه رو مى

تركوندن... يه لحظه خدا رو شكر كردم كه واحد روبرويى خاليه... خوشبختانه خونه دو

واحدى بود... هر چند درا بسته بود... ولى حس مى كردم خونه داره فرو مى ريزه... گيج بين

دو گروه وايساده بودم... همه شون داشتن مى رقصيدن و الكى سر و صدا راه انداخته

بودن... آخه يكى نبود بهشون بگه اگه مشكلى هست بايد بين من و تيرداد باشه... شما ها

ديگه اين وسط چى كاره اين؟! آخ سودا كفنت كنم با اين نقشه هات... گوشام داشت كر مى

شد...

يحتمل پرده هاى گوشم پاره شده بودن... يه نفر دستمو كشيد... فرى بود... به طور عجيب

غريبى داشت مى رقصيد... از حركاتش خنده م گرفت... سميرا رو سر همه كف مى پاشيد و

تو اون شلوغى هما و الهه رو سر همه پر بالشو رو مى پاشيدن!

برگشتم ديدم پسرا هم دارن مى رقصن... يكى شون وسط داشت تكنو مى زد! نگام افتاد به

آرمين كه با ارميا حرف مى زدن! ارميا هم در گوش تيرداد يه چيزى گفت كه اونم برگشت و

منو نگاه كرد! سريع سرمو برگردوندم! واسم جاى سوال بود كه چرا مشروب تو بساطشون

نيست؟! از اينكه تيردادم عين ما دوستاشو دعوت كرده بود و سعى كرده بود كم نياره يه

جورى خوشم اومده بود...

همه مون كه خسته شديم هر كى روى يه مبل ولو شد... پسرا زودتر از ما دست از رقصيدن

كشيده بودن... نگام افتاد به ساعت... نزديک سه بود... سودا در گوشم گفت: اينا رو ببين...

ما گفتيم اين پسره رو بچزونيم اونم دوستاشو جمع كرد...

خنديدم: خوشم مياد كم نياورد...

كم كم همه داشتن مى رفتن... به رسم ادب همه شونو بدرقه كردم... نگام افتاد به آرمين...

اونم همزمان نگام كرد... آرا گفت: يه هفته ديگه تولد من و آرمينه... دعوتى تو هم حتما

بيا...

سرمو تكون دادم و چيزى نگفتم... وقتى همه رفتن درو بستم و نگامو دوختم به تيرداد...

سعى كردم خودمو عصبانى نشون بدم: معنى اين كارا چيه؟!

- ببخشيد كدوم كار؟!

- همين كه دوستاتو جمع كردى اينجا...

بى خيال گفت: اول شب بود منم حوصله م سر رفته بود...

- آها... خب...

موندم چى بگم... يه چيزى تو ذهنم جرقه زد... سريع گفتم: من هوس ترشى كردم...

با صداى بلند گفت: چى؟!

دستمو گذاشتم رو شكمم: دلم ترشک مى خواد... نه... قره قوروت...

سرشو تكون داد: عمرا...

چشامو گرد كردم: خيله خب بعد بچه ت ناقص شد به من ربطى نداره ها...

كلافه گفت: ساعت سه نصفه شبه... من الآن قره قوروت از كجا بيارم؟! بزارش واسه

فردا...

پامو كوبيدم رو زمين: همين الآن مى خوام...

نفسشو با حرص داد بيرون: دارى لج مى كنى؟!

با ناز گفتم: من نه...

بعد با ابروهام به شكمم اشاره كردم... طبق عادتش دستى به گوشه ى لبش كشيد و گفت:

آخه الآن قره قوروت از كجا بيارم؟!

شونه مو انداختم بالا : مى خواى بچه ت...

نزاشت حرفمو تموم كنم: خيله خب...

بعد كتشو برداشت و رفت سمت در... من جلوى در وايساده بودم واسه همين بايد مى كشيدم

كنار... رفتم سمت چپ... اونم اومد سمت چپ... رفتم سمت راست... اونم رفت سمت

راست...

كلافه گفت: مگه قره قوروت نمى خواى؟!

خنده م گرفت: چرا ولى...

كليدو گرفتم جلوش: بيا اين دستت باشه... من برم بشينم ديگه بلند شدن واسم سخته... مى

دونى كه...

نفس عميقى كشيد و كليدو از دستم گرفت...

سعى كردم نخندم: از اون ترش هاش مى خواما... اصلش... از اون الكى هاش بيارى نمى

خورم...

سعى كردم عصبانيتشو نشون نده... مطمئنم اون لحظه تنها آرزويى كه داشت خفه كردن من

بود... با حرص از خونه زد بيرون...

منم سريع لواشكا و ترشى جاتى كه رها و سودا خريده بودنو آوردم گذاشتم جلوم و مشغول

شدم... نگام افتاد به ساعت... داشت چهار مى شد... خوابم گرفته بود... كليد توى در چرخيد

و در باز شد... تيرداد همونطور كه سرش پايين بود درو بست... سرشو گرفت بالا تا يه چيز

بهم بگه كه با ديدن من خشكش زد... با ديدن اون همه لواشک و ترشک كنارم چشاش گرد

شده بود...

منم درحالى كه سعى مى كردم نخندم خيلى جدى انگشتامو ليس مى زدم... با حرص اومد

سمتم... واقعيتش از حالتش ترسيدم و تو خودم جمع شدم...

اومد نزديكم و پلاستيکى كه توش قره قروت بود و پرت كرد روى مبل روبه رويى م...

زبونمو تو دهنم چرخوندم... با اون همه لواشک و ترشكى كه خورده بودم بازم دلم از اونا

مى خواست... نكنه جدى جدى حامله م؟! سرمو با خنده تكون دادم... تيرداد كه خنده مو ديد

روانى شد و با صدايى كه از عصبانيت كرفته بود گفت: تو منو مسخره كردى!

لبمو گزيدم: نگوووو...

دستشو مشت كرد... يه جورى نفس مى كشيد كه گفتم الآنه كه منفجر بشه... سرشو خم كرد

سمتم و تو صورتم گفت: حاليت مى كنم كل كل با من يعنى چى!

بى خيال گفتم: يعنى چى؟!

چشاش از زور عصبانيت داشت مى زد بيرون...

اومد يه چيزى بگه كه من سريع تر گفتم: حقته... وقتى دوستاتو جمع مى كنى تو خونه ى

من بايد انتظار چنين چيزى هم داشته باشى...

عصبى خنديد: اگه خيلى اذيت مى شى مى تونى بياى خونه ى من...

- اوهو... همه ى اينا رو گفتى كه بگى خونه دارى؟!

يه جورى نگام كرد كه انگار داره با يه بچه ى زبون نفهم حرف مى زنه... همونطور كه مى

رفت سمت اتاق گفت: از فردا مى آى خونه ى من... حوصله ى هيچ بحث ديگه اى هم

ندارم...

بهش هيچى نگفتم ولى تو دلم خيلى به حرفش خنديدم... خميازه اى كشيدم و رفتم سمت اتاقم

و خوابيدم...

صبح كه بيدار شدم تيرداد نبود... يه يادداشت گذاشته بود رو ميز...

- غروب مى آم دنبالت... تا اون موقع آماده باش...

پوزخندى زدم و بى اهميت رفتم و آماده شدم... بايد مى رفتم پيش مامان پيرى... هنوز

رانندگى م اونقدر خوب نشده بود كه پشت فرمون بشينم و البته گواهينامه هم نداشتم... پس

از سر خيابون يه تاكسى گرفتم و سوار شدم... خنده م گرفت از اون روزى كه سر كرايه به

راننده دعوام شد...

راننده كه ديد مى خندم آينه رو چرخوند سمتم و يه لبخند زد كه دندوناى زرد چندشش معلوم

شد... چشم غره اى بهش زدم كه يكم خودشو جمع كرد ولى از رو نرفت... جالبى ش اين بود

كه همه ش دستشو به زنجيرى كه پلاک "محمد (ص)" بهش آويزون بود مى كشيد و بعد به

صورتش...

خنده م گرفته بود... تظاهر تا چه اندازه؟! نگامو دوختم با جاده... همه داشتن مى رفتن...

اونقدر همه شون عجله داشتن كه انگار چه خبره... همه مون همين طوريم...

جلوى خونه ى مامان پيرى نگه داشت و من پياده شدم... يه ذره معطل كرد كه من بهش يه

چى بگم ولى وقتى ديد سگ محل شده گازشو گرفت و رفت... پريسا درو واسم باز كرد و

راهنمايى م كرد... مامان پيرى اين بار توى هال نشسته بود... با ديدنم سرشو تكون داد...

رفتم سمتشو سلام كردم...

مامان پيرى: بشين...

روبه روش نشستم... پريسا رفت كه واسمون چايى بياره... يكم در مورد تيرداد پرسيد و منم

گفتم كه دارم با كمک ارميا برنامه هاشو چک مى كنم فعلا... اونم قبول كرد و چيزى نگفت...

وقتى ساكت شد بى مقدمه گفتم:

- ببينيد خانوم صالحى من هنوز مطمئن نيستم كه واقعا نوه ى شما هستم يا نه...

مامان پيرى: بگو چى مى خواى؟!

پريسا چاى آورد... ازش تشكر كردم...

- مى خوام آزمايش بگيرم...

لبخند زد: مى دونى كه از من...

يه دفعه ساكت شد... سكوتش دور از انتظار نبود...

- منظورت چيه؟!

خيلى رک گفتم: نبش قبر...

چشاش گرد شد و صداش يكم بلندتر از حد معمول شد: يعنى چى؟! نبش قبر حرومه...

سرمو تكون دادم: حروم باشه يا نه... من بايد مطمئن بشم...

ساكت بود... مى دونستم مردده...

- امكان نداره... من اجازه نمى دم پسرمو از خاکبكشى بيرون...

سعى كردم با ملايمت برخورد كنم: منم نمى خوام... ولى باور كنيد چاره ى ديگه اى ندارم...

سرشو تكون داد و خيلى قاطع گفت: نه...

خيلى دوست داشتم يه چى بهش بگم ولى خودمو كنترل كردم... ظاهرا كه مامان پيرى م بود

و بايد بهش احترام مى زاشتم... پا شدم و ازش خداحافظى كردم و از خونه ش زدم بيرون...

بى هدف تو خيابون راه مى رفتم كه گوشى م زنگ خورد... سودا بود... حتما مى خواست

بگه بايد بريم خريد واسه عروسى رها... حوصله نداشتم... پس بى خيال جواب ندادم... دوتا

پسر از كنارم رد شدن... يكى سمت چپ و يكى سمت راست... سمت چپى يه خودشو كوبوند

بهم... مى خواستم يه چى بهش بگم ولى تجربه ثابت كرده بود بى اهميت بودنم گاهى بد

نيست... يه سگ پشمالوى كوچولو جلوشون بود كه بهش لگد زدن و دوتاشون خنديدن...

سگه يه زوزه كشيد... يكى شون با خنده گفت: جون... عجب تنى داره صداش...

بعد يه لگد ديگه بهش زد... دلم واسه سگه مى سوخت... يه روزى به منم همين جورى لگد

مى زدن... سرپرستمون تو پرورشگاه... بخاطر شب ادرارى هام بهم لگد مى زد... هه! تازه

ازش بخاطر زحمتاش تقديرم مى كردن...

- ولش كنيد آشغالا...

بلند خنديدن... يكى شون گفت: قلدرى ت مى شه؟!

بعد اومد نزديكم... حوصله ى دعوا نداشتم... يه قدم رفتم عقب... اومد جلو... يه قدم ديگه

رفتم عقب كه خوردم به يكى! برگشتم كه ديدم اون يكى پشت سرم واستاده... يه نگاه به

اطرافم انداختم... اون اطراف پرنده پر نمى زد... پس بى خيال بهشون خيره شدم... هر

دوشون لبخند رو لبشون بود... انگار يه شكار خوب گير آورده بودن...

دستشو آورد جلو و خواست شالمو برداره كه قمه مو گذاشتم زير گلوش... غافلگير شد و

نتونست هيچى بگه... اون يكى خواست بزنه زير دستم كه يكم رو گلوى دوستش فشار دادم...

ولى نه اونطورى كه زخم بشه... مجبورش كردم بره عقب و بچسبه به ديوار... برگشتم و رو

به اون يكى گفتم: يالا پاشو ببوس...

با تعجب گفت: چى؟!

- پاى سگه رو ببوس...

و يه فشار زير گلوش دادم... رفت سمت سگه...

- فكر مى كنى من چاقو ندارم؟!

مى دونستم ترفندشون اينه... پس بى خيال گفتم: جون رفيقت به سگم نمى ارزه... پا شو

ببوس... قمه ى من زير گلوشه...

بعد يه فشار ديگه دادم كه پسره داد زد... اون يكى انگار كوتاه نمى اومد... اومد سمتم كه

باهام درگير شه كه يهو رو هوا پرت شد...

با تعجب به تيرداد كه هولش داده بود خيره شدم... عينهو جن مى مونه... پسره رو كوبوند به

ديوار و يه چک زد به صورتش... حالا هردوشون درگير ما بودن... تيرداد يه نگاه عصبى به

من انداخت و گفت: ولش كن...

نمى دونم چرا از دستورش اطاعت كردم... اما قبلش روبه پسره گفتم: برو دعا كن به جون

اين...

و با سرم به تيرداد اشاره كردم: وگرنه زنده ت نمى زاشتم... سگ شرف داره بهتون...

بعد با حرص ولش كردم... تيردادم اون يكى رو ول كرد و دوتاشون دويدن... رفتم سمت

سگه... يه سگ كوچولوى پشمالو كه چشاش بزور ديده مى شد...

بى اختيار ياد روزى كه پسر صابخونه م سگمو كشت افتادم... اون موقع نمى تونستم بهش

چيزى بگم... سگمو با عذاب كشتنش... سر سگه رو نوازش دادم كه خودشو مالوند به پام...

برش داشتم و بغلش كردم... تيرداد نگام كرد... شونه بالا انداختم و رفتم سمت ماشين...

سوار شدم و تيرداد راه افتاد... يه نگاه به داخل ماشينش انداختم... نگامو از سيستم جلوش

گرفتم و به دستاى تيرداد دوختم... يه مچ بند دور دستش بسته بود... به ساعت گرون قيمتش

نگاه كردم... آرنجشو گذاشته بود رو شيشه ى درو دست ديگه ش رو فرمون بود... وقتى ديد

دارم نگاش مى كنم نگام كرد... ولى با اخم... منم اخم كردم...

تيرداد جلوى خونه نگه داشت و پياده شديم... سگمو بغل كردم و رفتم بالا... تيردادم اومد

تو...

مى خواستم برم تو آشپزخونه كه ديدم جلوى آشپزخونه س... اومدم دورش بزنم كه جلومو

گرفت... بى حوصله گفتم: برو كنار...

- چه حرفه اى قمه كشى مى كنى... نمى دونستم اينقدر مهارت دارى...

تو چشاش زل زدم: حالا كه فهميدى! خب كه چى؟!

چشاشو ريز كرد: نمى خواى از زندگى ت بهم بگى؟

- لازم نيست بدونى...

- نه اتفاقا... بايد بدونم مادر بچه م چه جورى اموراتش مى گذره... اصلا تو خرجتو از كجا

درميارى؟!

بعد با بدجنسى گفت: رو تخت با پسرا؟!

نفهميدم چطورى بهش سيلى زدم...

مات بهم خيره شد... دستشو مشت كرد...

- ببين آقا پسر... دارى بيشتر از كوپنت حرف مى زنى!

مى دونستم چون فكر مى كرد باردارم دست روم بلند نمى كرد... وگرنه مطمئن بودم بدش

نمياد سرمو از تنم جدا كنه... زل زد تو چشام: برو دعا كن به جون اون بچه اى كه تو

شكمته... هونام قمه كش...

بعد از جلوم زد كنار... چشامو يه لحظه باز و بسته كردم... اين چى گفت؟! نكنه... نكنه بجاى

اينكه من بازيش بدم بازى م داده؟! ولى نه... گفت برو به جون بچه اى كه تو شكمته دعا

كن... يعنى چى؟!

برگشتم تو هال كه گفت: وسايلتو جمع كن...

- من با تو قبرستونم نميام... امشبم لازم نيست اينجا باشى! سودا مياد...

اومد رو به روم ايستاد: وسايلتو جمع كن...

شمرده شمرده گفتم: جمع... نِ... مى... کُ... نم...

از عصبانيت نمى دونست چيكار كنه... سگه اومد و خودشو مالوند به پام... خم شدم و

سرشو ناز كردم...

تيرداد: همين الآن وسايلتو جمع مى كنى!

- اگه جمع نكنم؟!

اومد نزديكم... يه قدم رفتم عقب... يه قدم ديگه... آب دهنمو قورت دادم... يه جورايى ازش

مى ترسيدم... به قول خودش هم ديوونه بود و هم مست مى كرد... چسبيدم به ديوار...

فاصله مون نيم سانت بود... اونقدر كم كه حس كردم گرماى تنشو حس مى كنم... نگامو

چرخوندم به اطراف... مونده بودم چيكار كنم... رو اين كه نمى تونستم قمه بكشم... سرشو

خم كرد روم: وسايلتو جمع كن...

فكمو دادم جلو و با لج بازى گفتم: نمى كنم...

سرش بيشتر خم شد: مى كنى!

- نمى كنم...

با بدجنسى خنديد و سرشو بيشتر خم كرد... قمه مو كشيدم بيرون... سريع زد زير دستم كه

پرت شد... ترسيدم... هميشه طورى مى گرفتم كه نشه پرتش كرد...

ولى اين انگار اين كاره بود... با ترس نگاش كردم... عصبانى تر شد: لج بازى مى كنى؟!

به آستيناش كه بالا زده بودشون نگاه كردم... با دست مردونه ش... نگامو دنبال كرد... يه

نگاه به سگ كوچولوم انداختم... داشت دور پايه ى ميز مى چرخيد... انگار مى خواست

دمشو بليسه...

بازم نگامو دوختم به تيرداد...

- وسايلتو جمع كن...

ابرومو انداختم بالا و توى يه حركت ناگهانى پريدم رو دستشو گازش گرفتم... دادش رفت هوا

و پرتم كرد: وحشى!

با خنده روى مبل ولو شدم و دلمو گرفتم... خوبى ش اين بود كه نمى تونست دست روم بلند

كنه... وقتى ديد دارم مى خندم كفرى شد...

نفسشو با حرص داد بيرون و از خونه زد بيرون...

چند لحظه از رفتنش نگذشته بود كه صداى زنگ اومد... رفتم و درو باز كردم... با خيال اينكه

تيرداده گفتم: مگه كليد ندارى؟!

سودا: نه والا...

سگه يه پارس كرد كه سودا از جاش پريد: يا امام زمان...

خنديدم: بيا تو بابا...

بعد همه چيو واسش تعريف كردم... سودا اسم سگه رو گذاشت پاپى!!!!

رها: زشته بخدا...

سودا: نيست، نيست... هونام تو يه چيزى بگو...

شونه بالا انداختم: به من ربطى نداره...

بعد يه برس به موهاى پاپى كشيدم... سودا خريده بودش... از اين لوس بازيا خوشم نمى

اومد ولى سودا مى گفت سگا اينجورى خوششون مى آد...

سودا: بسه ديگه نگفتم موهاى بدبختو بكنى!

بعد رو به رها ادامه داد: زنگ زدى؟!

رها: اصلا چرا خودت زنگ نمى زنى؟!

سودا: مگه عروسيه منه؟! قهر مى كنما...

رها كلافه گفت: خيله خب... خفه كردى خودتو...

بعد گوشيو برداشت و به ارميا زنگ زد... نيم ساعتى مى شد كه سر دعوت كردنش بحث مى

كردن... رها مى گفت زشته ما كه خوب نمى شناسيمش اگه بياد تو رودرواسى يه... سودا

هم پاشو كرده بود تو يه كفش كه حتما بايد بياد...

تک زنگى خورد و بعدش در با كليد باز شد... تيرداد بود... خنده م گرفت... اين انگار نه انگار

بزرگ شده ى اروپا بود... حالا با خودش فكر كرده رها و سودا روسرى سرشون مى كنن؟!

سودا و رها بهش سلام كردن و من بهش چشم غره رفتم... هنوز بابت قضيه ى چند ساعت

پيش ازش ناراحت بودم...

اونم اصلا آدم حسابم نكرد و با يه عذرخواهى رفت سمت اتاق كه رها صداش كرد: آقا

تيرداد؟!

برگشت: بله؟!

- شمام مياين ديگه...

- ببخشيد... كجا؟!

چشامو درشت كردم... رها خنده شو قورت داد و روبه تيرداد گفت: اى بابا... فردا شب

عروسيمونه ها...

تيرداد لبخند زد: تبريک مى گم... مزاحم مى شيم...

رها: نه بابا اين حرفا چيه؟! با هونام بياين!

تيرداد يه نگاه با لبخند مرموذ هميشگى ش بهم انداخت و سرشو تكون داد و رفت تو اتاق...

رها: خاک به سرت پسر به اين ماهى! چرا اذيتش مى كنى؟!

سودا: من نمى فهمم... خونه ى تو با خونه ى اون چه فرقى مى كنه؟!

چپ چپ نگاش كردم...

سودا: خب راست مى گم ديگه...

بعد تن صداشو آورد پايين و ادامه داد: ببين... اون كه فكر مى كنه تو حامله اى... كارى نمى

تونه بكنه كه...

رها بى هوا گفت: چرا تا سه ماهگى مى شه...

من و سودا مات شديم بهش... يهو گرفت چى گفته...

رها: خب... خب... از بچه ها شنيدم...

سودا با بدجنسى گفت: واقعا؟!

رها: گمشو...

سودا خنديد: حالا جدى مى گى؟!

سرشو تكون داد... تكيه مو دادم به مبل: ديگه عمرا برم...

سودا: غلط كردى! برى بهتره... اولا كه اين كبريت بى خطره... اگه قرار بود كارى كنه ديشب

مى كرد... دوما شايد يهو سمرم اومد اونجا كارت راحت تر شد...

خنديدم: اولا... هيچ كبريتى بى خطر نيست... دوما گفت سمر و با من تو يه خونه نمياره...

رها: پس از اون حرفه اى هاست...

پاپى يه پارس كوچيک كرد و از دستم پريد بغل سودا...

رها چندشش شد: ليست نزنه... نجسه ها...

سودا: حمومش داديم كه...

رها: سگا تو بدنشون يه چيزى دارن كه نجاست توليد مى كنه...

سودا دستى به پاپيون صورتى تو گردن پاپى كشيد و گوشاشو نوازش داد: تو امروز چه

اطلاعات عمومى ت زده بالا...

رها بى توجه بهش گفت: بچه ها من يه فكرى دارم...

نگاش كرديم...

رها آروم گفت: ببين هونام... تو مى رى خونه ى تيرداد و بعدش يه شب يه جورى صحنه

سازى مى كنى كه مثلا شما باهمين... بعد ما هم به سمر زنگ مى زنيم و آدرس مى ديم كه

بياد تو اون خونه...

سودا يه جورى نگاش كرد كه رها ساكت شد...

سودا: حالا چرا تو خونه ى تيرداد؟! همين جا چرا نه؟!

رها با كف دستش كوبيد تو سرش: چون هونام اينجا آبرو داره... فكر كن سمر بياد اينجا بايد

آبروريزى بشه ها...

خنديدم: پر بى راهم نمى گه ها... ولى شماره ى سمرو از كجا بياريم؟!

سودا سريع گفت: ارميا...

خنديدم: اون ديگه كار خودته...

سودا سريع گوشيشو درآورد و شماره ى ارميا رو گرفت... انگار از خداش بود... رها بهش

گفت كه بزنه رو اسپيكر...

- چى مى گى ديوونه؟! مى خواى تيرى بشنوه؟!

رها خنديد: راست مى گى حواسم نبود... حالا چرا بهش مى گى تيرى؟!

- از سرشم زياده...

سودا: الو... سلام... سودا م... دوست هونام... بله، بله... ممنون شما خوبين؟!... ممنون...

راستش ما شماره ى سمرو لازمش داريم...

رها با چشاش به سودا اشاره كرد... خنده م گرفت... سودا؟! ارميا؟! ارميا رو نمى دونم! ولى

مطمئن بودم كه سودا ازش خوشش اومده...

سودا: اى بابا... باشه ممنون... نه نه... خودمون يه كاريش مى كنيم... خواهش مى كنم...

ممنون... خداحافظ...

گوشيو قطع كرد: چقدر اين پسره با شخصيته... چقدر آقاست...

رها: شماره چى شد؟!

سودا: يه تيكه ماهه... يه پارچه آقاس...

- شماره چى شد؟!

سودا گيج گفت: ها؟! آها... گفت نداره... يعنى قبلا داشتا... گوشيشو فلش كرده...

رها: اى بابا... حالا چيكار كنيم؟!

يهو نگاه هردوشون رو من ثابت شد...

- چيه؟!

سودا چشاشو ريز كرد و درحالى كه به من خيره شده بود گفت: رها تو هم به همونى فكر مى

كنى كه تو ذهن منه؟!

رها هم به من نگاه كرد: ها؟! مگه چى تو ذهنته؟!

سودا: اِ رها خراب كردى كه... مى خواستيم ژست فيلمى بيايما... هونام بايد شماره رو از

گوشى تيرداد برداره...

دستمو رو هوا تكون دادم: عمرا!

رها: آره منم به همين فكر مى كردم...

- عمرا!

سودا: پس چرا اينقدر گاو بازى درآوردى؟!

باز گفتم: عمرا!

رها رو به سودا: گاو خودتى بى تربيت...

- عمرا!

سودا: ااااا! چه خبرته تو؟!

- خب آخه به من اهميت نمى دين!

رها: اهميت كيلو چنده؟! اين رفت جايى بپر سر گوشيش ديگه...

- بابا من بلد نيستم با گوشى اين كار كنم...

سودا يه جورى نگام كرد كه ساكت شدم...

رها پقى زد زير خنده: منو بگو گفتم مى ترسى!

- نه باو... منو ترس؟!

يكم ديگه نقشه كشيديم و بعدش رها و سودا رفتن... منم رو زمين دراز كشيده بودم و تست

مى زدم... البته فقط سوالا رو مى خوندم... وگرنه جوابى واسشون نداشتم... مدادو انداختم

لاى درز كتاب و پا شدم و پاورچين پاورچين رفتم سمت اتاق تيرداد... از لاى در تو اتاقو نگاه

كردم... خبرى نبود... آروم رفتم تو اتاق... صداى شر شر آب از تو حموم مى اومد... اتاق

تيرداد حموم داشت ولى واسه من نه... حموم بيرونم كه شيرش خراب بود... روز اول كه

اومدم بلد نبودم دوششو باز كنم از حرص زدم شكوندمش... بعدا سودا واسم توضيح داد

چطورى باز مى شه...

با يادآورى اون روز خنده م گرفت و رفتم سمت پا تختى! گوشيشو برداشتم... اه! اين كه رمز

داره... لعنتى! يه چندتا عدد زدم كه گفت غلطه... يه سوال نوشت... شهر مورد علاقه ى

شما...

حالا من كه شهر مورد علاقه ندارم... زدم لندن... غلط بود... اسم مورد علاقه... اين چه

سوالايى مى پرسه آخه؟! حتما اسم خودشو گذاشته ديگه... زدم تيرداد... باز شد...

چيش... خود شيفته... رفتم تو ليستش... ماشالله چقدر اسم... سريع اسم سمرو پيدا كردم و

زدم تو گوشيم... اومدم گوشيشو بزارم سر جاش كه صداش ميخ كوبم كرد...

- دارى چيكار مى كنى؟!

لحظه اى كه پامو تو اتاق گذاشتم اين صحنه رو پيش بينى كرده بودم... پس بدون اينكه هول

بشم برگشتم سمتشو گوشيو از پشت سرم آروم گذاشتم سر جاش... ولى وقتى ديدمش

نتونستم جيغ نزنم: واااااى!

با دوتا دستام جلوى چشامو گرفتم... حوله تنش بود و بندشو طورى گره زده بود كه بالا تنش

پيدا بود... عادت نداشتم تن لخت مردا رو ببينم... يعنى خوشم هم نمى اومد... ولى اون شب

به اجبار تحمل كردم! اما حالا كه مجبور نبودم تو اتاق بمونم! پس همونطور چشم بسته رفتم

سمت در... داشتم از در خارج مى شدم كه تيرداد بازومو گرفت: وايسا بينم!

بدون اينكه چشامو باز كنم گفتم: ولم كن!

- واقعا؟! واسه چى اومده بودى تو اتاق؟!

با پر رويى گفتم: خونه ى خودمه هرجا بخوام مى رم...

- چشاتو باز كن!

با لجبازى گفتم: نمى خوام!

محكم تر از قبل گفت: باز كن!

- نِ... مى... خوام!

لحنش يه جورى شد! يه جور بدجنس: مى خواى يه كارى كنم باز كنى؟!

زنگاى خطر به صدا در اومدن! سريع چشامو باز كردم كه بلند خنديد... كوفت! يقه شو بسته

بود! از اينكه فهميده بود خوشم اومد! انگار اينم يه چيزايى حاليشه!

خنده ش كه تموم شد خيلى جدى گفت: حق نداشتى بى اجازه بياى تو اتاق... حالا بگو ببينم

چيكار داشتى؟!

- اومدم در زدم ديدم جوابى نيومد گفتم شايد مردى! درو باز كردم اومدم تو ديدم نيستى گفتم

حتما خودتو از پنجره پرت كردى! ديدم نه پايينم خبرى نيست و مردم جمع نشدن گفتم حتما

حمومى!

خنديد: آها! يعنى همه ى فكر حول و حوش مردنم بود وقتى ديدى به نتيجه اى نرسيدى

فهميدى تو حمومم ها؟!

سرمو تكون دادم...

- خب چيكارم داشتى؟!

فكر اين لحظه رو هم كرده بودم پس بدون اينكه به تته پته بيفتم گفتم: اومدم بگم بريم خونه

ى تو!

يه ابروشو انداخت بالا: اون وقت چى شد يهو اين فكر به كله ت زد؟!

فكر اينو نكرده بودم! صداى پارس كوچيک پاپى اومد! حيوونى پارس كه نمى كرد! فقط يه

صداى شبيه صداى سگ از خودش درمى آورد!

فكرم رفت سمت پاپى! يه قدم اومد نزديكم: جوابمو نمى دى؟!

با گيجى گفتم: چى؟!

شصتشو كشيد به گوشه ى لبش! آخ كه چقدر دوست دارم لباشو جر بدم...

تيرداد: مى گم چى شد يهو نظرت عوض شد؟!

تند تند گفتم: خب خرجم داره مى زنه بالا! دور دور گرونيه! خرج آب و برق و گاز دارم منم!

حالا تو كه هيچى! من كه دو نفرم! اين بچه هم مال توئه! من كه قرار نيست بزرگش كنم! پس

تو بايد شكمشو پر كنى! والا...

سعى كرد نخنده: آها! اونوقت مى شه بگى پيش خودت چه فكرى كردى كه منو اينقدر خر

فرض كردى؟!

تو دلم: خر نبودى كه اينهمه دروغو باور نمى كردى بدبخت!

اومدم يه چى بگم كه خيلى جدى گفت: گوشيمو واسه چى برداشته بودى؟!

شوک زده نگاش كردم! فكر اينم نكرده بودم! يعنى ديده بود؟! از كى تو اتاق بود؟! مسلما اون

لحظه كه داشتم شماره رو سيو مى كردم تو اتاق نبود چون سر و صداش نبود! ولى از اين

جن هيچى بعيد نيست! مثل دعايى هاست!

بهم نزديک شد: گوشيمو واسه چى برداشته بودى؟!

پس نديده بود شماره رو سيو كردم! مثل احمق ها لبخند زدم: مى خواستم مدلشو ببينم!

سعى كرد نخنده: آها! اون وقت شماره هامم جزو مدل گوشيمن؟!

چشام گرد شد! خدايا! اين كه همه چيزو ديده! آخرين دعام اين بود! نفهمه من شماره ى

سمرو برداشتم!

- خب... خب... مى خواستم ببينم پدر بچه م تو تماسهاش چند تا اسم دختر هست!

اين دفعه خنديد: آها! اون وقت بين اين همه اسم چرا فقط اسم سمر مهم بود؟!

پوفى كشيدم! لعنتى! حالا چى داشتم كه بهش بگم؟!

بازم صداى پارس پاپى اومد!

- پاپى داره صدام مى كنه!

با تمسخر گفت: پاپى؟!

سرمو تكون دادم: اسم سگمه!

خنديد: آها! جواب منو ندادى!

- اصلا تو از كجا فهميدى من داشتم شماره ى سمرو برمى داشتم؟!

يه جورى نگام كرد كه دهنمو بستم!

تيرداد: كور كه نيستم! پشت سرت وايساده بودم مى ديدم دارى چيكار مى كنى!

حيرت زده گفتم: از كى؟!

- سوالمو با سوال جواب نده!

باز صداى پاپى اومد! آخ قربونت برم كه اينقدر بموقع صدا مى زنى منو!

با درموندگى گفتم: پاپى داره صدام مى زنه!

انگار بدجور اسباب خنده ش بودم چون باز خنديد: باشه برو! ولى...

اومدم وسط حرفش: باشه باشه... متعجب گفت: چى باشه؟!

با بهت گفتم: باشه ديگه تكرار نمى شه! مگه همينو نمى خواستى؟!

بازم خنديد: نه! مى خواستم بگم از كجا فهميدى پاپى داره صدات مى زنه؟! تو كه زبونشو

نمى فهمى!

چپ چپ نگاش كردم: حيوونى هى داره صدا مى زنه حتما يه چى مى خواد ديگه! شمام بيا يه

چى درست كن بخوريم! من حالم خوش نيست! نمى دونم چرا همه ش تهوع دارم!

تيرداد دستشو رو هوا تكون داد: واى مامانم اينا!

مى خواستم پامو ببرم عقب و از پشت يه لگد جانانه بهش بزنم ولى پشيمون شدم! هرچند

اين كارم مى كردم اون نمى تونست كارى كنه! بلآخره باردار بودم ديگه! از افكار شيطانى م

خنده م گرفت و برگشتم تو هال... پاپى با ديدنم پريد! فهميدم حيوونى گشنه شه! بغلش كردم و

خواستم ببرمش تو آشپزخونه كه تلفن زنگ خورد... پاپى رو گذاشتم رو اپن و رفتم سمت

تلفن...

- بله؟!

- سلام هونام خانوم!

چقدر صداش آشناس! اين كيه؟!

- ارميا هستم!

آها يادم اومد! ارميا! مثل با كلاسا گفتم: اوه! بله! شرمنده نشناختم!

خنديد: اين حرفا چيه! راستش زنگ زدم ببينم تيرداد اونجاست؟! آخه گوشيشو جواب نمى داد!

تو دلم: آخه دست خودش نيست كه جواب بده! وقتى گوشيش دستم بود ديدم ارميا زنگ زد

ولى من جواب ندادم!

- بله اينجاست! چند لحظه گوشى خدمتتون!

بعد دستمو رو دهنه ى گوشى گذاشتم: تيرى! تيرى!

تيرداد با قيافه ى سرخ شده اومد بيرون! ولى هيچى نگفت! گوشى رو با حرص ازم گرفت و

مشغول صحبت با ارميا شد! منم پاپى رو كه هى دور خودش مى چرخيد و باز بغل كردم و

نشستم پشت ميز و بى رو درواسى و بدون اينكه خودمو سرگرم كارى نشون بدم مشغول

گوش دادن با حرفاشون شدم! فقط يادم رفت گوشى رو بزنم رو اسپيكر!

تيرداد: فردا كه جمعه س! صبح شنبه افتتاحيه رو مى زنيم!... نه سمر ديزاينرش بود... خوبه

همه كارا دست خودت بود... با ربّانى صحبت كردم گفت همه ى كارا رديفه! ولى مثل اينكه

من اينجا موندگار شدم فعلا! پروازم بايد چند ماهى عقب بمونه... نه... نه...

چند لحظه سكوت كرد و بعد گفت: نمى دونم ارميا... نمى دونم...

والا منم نمى دونستم ارميا داره چى بهش مى گه كه اينقدر ناراحت شده؟!

پاپى باز يه صداى سگ درآورد و گلدون كريستال روى ميزو يه تكون داد كه تيرداد سرشو

برگردوند و با ديدن من كه دستمو گذاشته بودم زير چونه مو با دقت به حرفاشون گوش مى

كردم چشاش گرد شد و گفت: من بهت زنگ مى زنم! فعلا!

تيرداد: داشتى به حرفاى من گوش مى كردى؟!

سرمو تكون دادم: اوهوم!

چشاش بيشتر از قبل گرد شد! يعنى در حدى كه چيزى نمونده بود بيفته رو اپن كه روش خم

شده بود!

از ديدن حالتش خنده م گرفت... قيافه ش از عصبانيت سرخ شده بود: تو به چه حقى به

حرفاى من گوش كردى؟!

خيلى عادى گفتم: تو هال نشستى و حرف مى زنى اونوقت مى خواى گوش نكنم؟! نمى تونم

گوشامو بگيرم كه!

نفسشو با حرص داد بيرون و زير لب گفت: مصبتو شكر!

بعد رفت سمت اتاق كه گفتم: هى!

برگشت: به من نگو هى! من اسم دارم!

- خيله خب! تيرى؟!

از عصبانيت داشت منفجر مى شد و اين دقيقا خواسته ى من بود! شمرده شمرده گفت: من...

اسمم... تيرداده!

بى خيال گفتم:حالا هرچى! شام چى شد؟!

با حرص گفت: مگه من نوكر باباتم؟!

- نوكر بابام نه! نوكر بچه ت كه هستى!

عصبانى اومد نزديكم... منم بى خيال از جام تكون نخوردم! همونطور كه دستم زير چونه م

بود زل زدم بهش...

تيرداد: ببين بچه جون... بخواى سر به سرم بزارى قيد بچه و مچه رو مى زنم و...

- مى زنى و؟!

نفسشو داد بيرون و يه چيزى زمزمه كرد كه نشنيدم!

بعد رفت سمت تلفن: چى مى خورى سفارش بدم؟!

لبامو جمع كردم: چند وقته به غذاى بيرون حساسيت پيدا كردم!

- يعنى مى گى من غذا درست كنم؟!

خيلى جدى گفتم: با اين سنت بلد نيستى؟!

قيافه ش اونقدر ديدنى و خنده دار شده بود كه مى تونستم قسم بخورم دارم جذاب ترين لحطه

هاى عمرمو سپرى مى كنم!

- حالا عيبى نداره! بيا خودم يادت مى دم!

اومد تو آشپزخونه و دست به سينه نگام كرد... منم همونطور كه با پاپبيون پاپى بازى مى

كردم گفتم: اول برنجو خيس مى دى كه خوب جا بيفته! بعد نيم ساعت مى زاريش رو اجاق و

زيرشو كم مى كنى! تو اين بين مى تونى مرغو بزارى تا آبش جوش بياد... ولى چون برنجو

زودتر گذاشتى بايد برى سر اون... آب كه جوش اومد خاليش مى كنى توى يه آب كش و بعد

برنجاى نيم پز و باز برمى گردونى تو قابلمه... بعد مى زارى رو اجاق و شعله رو نتظيم مى

كنى تا خوب بپزه... مى رى سر مرغ و يكم مزه ش مى كنى! مى بينى هنوز خوب نپخته...

سر پاپى رو نوازش دادم و چشامو دوختم بهش كه با يه پوزخند بهم خيره شده بود و ادامه

دادم: تو اين فاصله مى تونى ميزم بچينى! از اين سالادا و دسرا و اون يكى چى بود؟! آها!

استارتر... از اينا م مى تونى درست كنى! راسى دمى هم نبايد يادت بره رو سر قابلمه بزارى

كه برنج خوب دم بكشه...

حرفام كه تموم شد ديدم همين طور داره نگام مى كنه!

- خب چرا معطلى؟!

سكوت...

- باشه بابا سالاد نخواستيم...

سكوت...

- جهنم! استارترم مال خودت...

سكوت...

- همون مرغو سرخ كن بسه...

سكوت...

- به درک يه نيمرو بزن كوفت كنيم...

سكوت...

- خبر مرگم يه تيكه نون پنير بده بزارم دهنم...

سكوت...

- زنگ بزن از بيرون بيارن...

سكوت...

- من شام نمى خوام ولى پاپى گشنشه...

سكوت...

- پاپى گشنه شه ها...

سكوت...

- باشه خودت خواستى!

و تو يه حركت سريع پاپى رو پرت كردم رو سرش... شوكه فقط نگام مى كرد... با حرص بهم

زل زده بود... خطر مرگ در كمينم بود... پاپى رو رو دستاش گرفت...

- پاپى جون فدات اين گوشت تلخو دلت نيومد بخوريش...

نگاش نزاشت ادامه بدم و به حالت دو از آشپزخونه زدم بيرون... از يه طرف خنده م گرفته

بود و از طرف ديگه مى ترسيدم يه عصبانى ش كنم...

با خنده جلوى كتاب تستم دراز كشيدم و باز مدادو برداشتم و مشغول شدم... سخت در حال حل

يه تمرين بودم كه پاپى پريد رو كمرم... اينجورى نمى شه بايد يه قفس واسه اين سگ بچه

بخرم... ولى الآن به چيزى كه بيشتر از همه نياز داشتم يه كار بود... از وقتى يادمه بايد

خرجمو خودم در مى آوردم... گيريم اين مامان پيرى بهم پول بده من كه نمى تونم هى فقط

خرج كنم؟! بايد واسه خودمم يه درآمدى داشته باشم ديگه...

يه غلت زدم كه پاپى افتاد رو زمين... يگ كوچولوى پشمالومو كه موهاش جلوى چشماشو

گرفته بود و رو دستام بلند كردم... شبيه اين عروسكايى كه تو بازار مى فروختن بود... اون

دوتا عوضى چطور دلشون اومد بهش لگد بزنن؟! حيوون خدا گناه داره! خودم جواب خودمو

دادم: همونطور كه پسر صابخونه ى عوضى م دلش اومد سگ منو بكشه! زبون بسته رو با

چه زجرى كشت!

يه نگاه ديگه به پاپى كردم! اول كه پيداش كردم كثيف بود ولى به همت سودا الآن موهاى

تنش از سفيدى برق مى زد...

با صداى زنگ اف اف اومدم از جام پاشم كه تيرداد رفت و جواب داد... منم از جام تكون

نخوردم... چند لحظه بعد با چند تا جعبه پيتزا اومد تو هال و بى حرف دو تا جعبه و نوشابه

گذاشت جلوم... تازگيا از پيتزا خوشم اومده بود... پا شدم و پايين ميز رو زمين نشستم... در

جعبه رو باز كردم و روبه تيرداد كه روى مبل روبرويى م نشسته بود و تلوزيون نگاه مى

كرد گفتم: من دوغ مى خوام!

با تعجب گفت: چى؟!

فكمو دادم جلو: دوغ!

- مگه پيتزا رو با دوغ مى خورن؟!

با لجبازى گفتم: من هوس كردم!

پوفى كرد و پا شد و رفت سمت اتاقشو چند دقيقه بعد از خونه زد بيرون... خنده م گرفت! از

حربه ى خوبى واسه آزارش استفاده مى كردم! هرچند يه كوچولو، فقط يه كوچولو عذاب

وجدان داشتم ولى زياد مهم نبود! پا شدم و رفتم و دست و صورتمو شستم و برگشتم و

نشستم و پيتزا مو با خنده خوردم! درحالى كه به اين فكر مى كردم كه تيرداد الآن توى مغازه

داره با هول دوغ مى خره تا سريع خودشو برسونه مبادا به اين كه بچه ناقص به دنيا بياد...

با اين فكر خنده م گرفت... ولى وقتى در باز شد و تيرداد اومد تو وقت واسه جمع كردن خنده

م نداشتم... همونطور با دهن باز كه البته از خنده باز مونده بود بهش نگاه كردم... چاقو رو

تا دسته فرو مى كردى تو شكمش خون نمى زد بيرون...

چشامو چرخندم و لبامو جمع كردم... با قدمايى به سنگينى فيل اومد نزديكم و بطرى دوغو

گرفت بالاى سرم... با تعجب نگاش كردم! اين ديوونه مى خواد چيكار كنه؟! آب دهنمو قورت

دادم... با بدجنسى خنديد و سر بطرى رو وا كرد! تو فكر يه حركت ناگهانى بودم! نبايد مى

زاشتم دوغو بريزه رو سرم... ولى بدبختى اينجا بود كه پشتم ديوار بود و كنارم مبل و جلوم

ميز بود... پس فقط يه راه واسم مونده بود! بايد تيردادو كنار مى زدم...

تيرداد با همون لبخند موذيانه ش كه هميشه رو لبش بود سر بطرى رو باز كرد! طفلک از

اين دوغاى بزرگم خريده بود... اين جدى جدى خيلى ديوونه س ها! يه ابروشو انداخته بود

بالا و به من كه مل گربه هاى ملوس چشامو واسش معصوم كرده بودم نگاه مى كرد! بلآخره

تصميم خودشو گرفت و بطرى رو كج كرد...

همزمان با اين كارش پريدم كه از كنارش فرار كنم كه خوردم بهش و اونم كه انتظار اين

كارو نداشت بطرى از دستش ول شد و همه ش پاشيد رو سر خودمو خودش... حالا اون

افتاده بود رو سراميكا و منم روش خوابيده بودم درحالى كه از سرمون دوغ مى چكيد پايين...

گيج يه نگاه به خودم و خودش كه زيرم بود انداختم... من خنده م گرفته بود و اون عصبانى

بود... اين وسط پارساى پاپى هم رو اعصاب بود... خاک تو سرم كنن كه دارم مى خندم...

يه تكون به خودم دادم و از روش پا شدم... حالا هم خنده م گرفته بود هم عصبانى بودم... با

چاقوم اگه تيردادو مى زدم مى دونستم خونش درنمياد... يه نگاه به من انداخت و پا شد...

پاپى اومد طرفم و خواست صورتم و ليس بزنه و دوغا رو بخوره كه زدمش كنار! از ليس

زدن سگا چندشم مى شد! سگ خودمم هيچوقت نمى زاشتم ليسم بزنه! اه!

يه نگاه به اطراف انداختم! همه جا پر دوغ بود! بى اهميت پا شدم و چون دوش حموم توى

هال خراب بود سريع پريدم تو اتاق تيرداد! با حرص نگام كرد و اومد يه چى بگه كه سريع

پريدم تو حموم! مى ترسيدم باز بره حموم من نتونم برم! بدم مى اومد با اين دوغا و تن كثيف

منتظر بمونم آقا از حموم بياد بيرون! لباسامو كندم و رفتم زير دوش و سرمو خوب شستم!

انگار چرب شده بود و بوى دوغ گرفته بود... خوب كه خودمو شستم اومدم لباسامو بپوشم

كه ديدم واى بر من لباس نياوردم... يه نگاه به لباساى كثيفم انداختم! انگار مجبورم اينا رو

بپوشم! ولى آخه بعدش حموم كردنم چه فايده اى داره؟! مطمئنا نمى تونم به تيرداد بگم واسم

لباس بياره پس بايد يه چيز ديگه مى گفتم! رفتم پشت در و از همونجا داد زدم: تيرداد؟!

چند لحظه بعد صداش اومد: بله؟!

- چيزه... مى شه حولمو بيارى؟!

تعجب توى صداش منو به خنده انداخت: چى؟!

- حولمو بيار...

- كجاست؟!

- تو كمدمه ديگه نابغه!

جوابى نداد و چند لحظه ى بعد با يه حوله پشت در بود...

- باز كن!

درو باز كردم و سريع دستمو بردم بيرون و حوله رو گرفتم! خدا رو شكر حوله توى يه

كشوى ديگه بود و با لباسام قاطى نبود! حوله رو پوشيدم و بندشو محكم گره زدم و كلاشو

انداختم رو سرم... خوبه كه بلندى شم تا مچ پامه! سريع از حموم زدم بيرون كه ديدم با لب

تاپش مشغوله و اصلا به من نگاهم نكرد! منم سريع از اتاقش زدم بيرون و رفتم تو اتاقم و

يه بليز آستين بلند و يه شلوار گشاد پوشيدم و شالمو انداختم رو سرم و برگشتم تو هال و

مشغول تميز كردن خونه شدم!

كارم كه تموم شد ساعت نزديک دوازده بود! پس پاپى رو زدم زير بغلم و رفتم كه بخوابم...

چراغ اتاق تيرداد هنوز روشن بود!

صبح زود از خواب پا شدم! امروز خيلى كارا واسه انجام دادن داشتم! رفتم و از پشت پنجره

به بيرون نگاه كردم! هوا ابرى بود! امروز از اون روزايى بود كه ناخودآگاه آدم دلش مى

گرفت و ياد بدبختى هاش مى افتاد... مخصوصا من كه اين همه مشكل داشتم...

با اينكه اوايل تير بود اما هوا انگار سوز كمى داشت... مثل روزاى بهارى كه يكم سرد مى

شد... فقط خدا كنه امشب بارون نگيره! طفلكى رها و على! هرچند عروسيشون تو تالاره ولى

خب بارونم فيلمشونو خراب مى كرد!

ولى سودا دوست داشت! مى گفت بارون تو فيلم رويايى مى شه! چه مى دونم والا! دختره

خنگه!

آماده شدم و اومدم از خونه بزنم بيرون كه ديدم پاپى داره دنبالم مياد! اومدم بى خيالش بشم و

درو ببندم و برم كه ديدم حيوونى تو خونه تنهاست! تيردادم كه رفته بود! درو تا نيمه بستم كه

ديدم با چشاش زل زدم بهم! بدم مى اومد از دخترايى كه سگشونو با خودشون مى بردن

بيرون و مى چرخوندن! ولى انگار راهى نداشتم! دلم به حالش سوخت و درو باز كردم كه

پريد بيرون و جلوتر از من رفت سمت آسانسور... خنده م گرفت از كارش... از ساختمون

زدم بيرون... مطمئنا نمى تونستم تاكسى بگيرم كه پاپى هم سوارش كنم! رانندگى م هم كه

هنوز دوره ش تموم نشده بود و گواهينامه نداشتم!

پس بى خيال ماشين پشت سر پاپى كه آهسته مى دويد قدم مى زدم! يه نگاه به خيابونى كه

توش بودم انداختم! چقدر با اينجا غريبه بودم! من كجا و اين مردم كجا؟! همه شون خوش

تيپ و پولدار! اما من چى؟! چى داشتم؟! حتى خونه اى كه توش زندگى مى كنم مال من

نيست! پول واسم مهم نبود! ولى از اينكه بين اين آدما بودم هم حس خوبى نداشتم! من از اين

قماش نبودم! من بايد تو سرى مى خوردم و حرف مى شنيدم! بايد صيغه ى اون به حساب

حاجى مى شدم و شبا بوى گندشو تحمل مى كردم! رعد و برقى كه زد باعث شد از فكرو خيال

بيام بيرون!

چند تا خيابون كه رفتم خسته شدم و رفتم توى اولين كتاب فروشى كه نزديكم بود! فروشنده

كه يه مرد مسن بود با محبت جواب سلاممو داد...

- چند تا كتاب تست مى خواستم!

- چه رشته اى دخترم؟!

- انسانى!

مرده يه نگاه به پاپى انداخت و لبخند زد... بعدشم رفت كه واسم كتابايى كه خواستمو بياره!

پاپى دور پايه ى صندلى كه گوشه ى مغازه بود مى چرخيد! كارش همين بود! انگار اونم تيک

داشت! مرده چهار تا كتاب آورد و هر كدومو گذاشت توى يه ساک دستى! پولشونو حساب

كردم وكتابا رو گذاشتم رو هم و برداشتم و رو به پاپى گفتم: بريم دختر...

انگار حرفمو فهميد كه سريع راه افتاد! كتابا يكم سنگين بودن واسه همين تقريبا بغلشون

كرده بودم و خوب جلومو نمى ديدم... يه رعد و برق ديگه زد كه پاپى پارس كرد و چسبيد به

پام!

- چيزى نيست دخى! رعد و برقه! مى دونى يعنى چى؟!

يه پارس ديگه كرد! خنده م گرفت! اين چى مى فهمه رعد و برق چيه؟!

يه رعد ديگه زد و بارون شروع به باريدن كرد! خدايا قربونت! الآن فقط همينم كم بود!

درمونده يه نگاه به پاپى كه زير بارون هى دور خودش مى دويد و به دستام كه پر كتاب بود

انداختم! يه چترم نياوردم! حالا مثلا مى آوردم مى خواستم چطورى بگيرم دستم؟!

بى خيال بارون با قدماى تند راه افتادم! همونطور پاپى هم صدا زدم: بدو بيا كه الآن موش آب

كشيده مى شيم!

داشتم تقريبا مى دويدم و پاپى هم دنبالم بود كه با صداى بوق يه ماشين سرمه اى خوشگل

نگام چرخيد سمتش! اما شيشه هاش دودى بود و راننده شو نديدم! بى اهميت به راهم ادامه

دادم! با خودم غر زدم: ولگرداى خيابونى! هميشه و همه جا دنبال آدمن!

سرمو انداختم پايين! انگار فكر مى كردم اينجورى كمتر خيس مى شم! ماشينه پا به پام مى

اومد... شيشه رو داد پايين: خيس شدين!

سرمو بلند نكردم...

- هونام خانوم...

سريع سرمو چرخوندم سمتش كه چشام تو يه جفت چشم آبى افتاد...

بى اختيار لبخند زدم: سلام...

سريه پياده شد و با يه لبخند مثل خودم جوابمو داد: سلام... بياين برسونمتون! خيس شدين!

سريع گفتم: نه نه! مزاحم نمى شم!

بعد اومدم كتابا رو تو دستم جا به جا كنم كه محكم تر بگيرمشون كه يهو همه ريختن!

خدايا... فقط همين كم بود! با بدبختى و سر و رويى كه ازش آب مى چكيد به كتابام كه روى

زمين افتاده بودن نگاه كردم! دوتا شون از توى ساک افتاده بودن بيرون و گلى شده بودن!

اين بارونم نمى خواد تموم شه!

آرمين دوتا رو كه تقريبا گلى شده بودن رو بلند كرد: كتاب تست خريدين؟! مگه شما كنكور

ندادين؟!

جلوش نشستم تا اون دوتاى ديگه رو بردارم... سرمو تكون دادم: نه راستش...

موندم چى بگم؟! مى گفتم پول نداشتم برم دانشگاه؟! بعد نمى گفت اون خونه و اون وضع

چيه؟! صداى پارس پاپى مثل هميشه منو از جواب دادن نجات داد! نگاه من و آرمين چرخيد

سمتش كه داشت بزور يه ساک دستى رو كه توش كتاب بودو مى كشيد سمتم! با ديدن

تلاشش خنده م گرفت و ساكو ازش گرفتم... هر سه تامون خيس خيس شده بوديم...

آرمين: بياين بريم تو ماشين تا بيشتر از اين خيس نشديم!

اومدم باز تعارف كنم كه اجازه نداد... هر چهار تا كتابو ازم گرفت و منم پاپى رو زدم تو بغلم

و رفتم سمت ماشينش... اومدم پشت سوار شم كه خودش در جلو رو باز كرد! كتابا رم

گذاشت پشت و نشست پشت فرمون!

بخارى رو زد: هوا سرد شده!

چيزى نگفتم كه گفت: با يه قهوه موافقين؟!

موندم چى بگم! نمى دونستم بايد قبول كنم يا نه! در واقع رد يا قبول كردنش واسم مهم نبود!

مهم اين بود كه چطورى بايد خانومانه رفتار كنم! چون نمى دونستم دختراى باكلاس و به قول

سودا بالا شهرى تو اين مواقع چيكار مى كنن! هرچى نباشه اين يارو دوست تيرداد بود و بايد

جلوى اينم نقش بازى مى كردم! پس پيش خودم فكر كردم! اگه بگم نه! مى گه دختره ى بى

فرهنگ نديد بديد! بگم آره! مى گه دختره يه پسر خوشتيپ ديده هول كرده سريع قبول كرده!

وقتى ديد سكوت كردم گفت: مشكلى پيش اومده؟!

- نه... چيزه... يعنى! من قهوه نمى خورم!

سعى كرد نخنده: اوه! بله! خب با يه چاى چطورين؟!

اه! حالا اين چرا گير داده؟! ناچارا سرمو تكون دادم و موهاى پاپى رو كه خيس شده بودنو

نوازش كردم! آرمين يه جعبه دستمال كاغذى داد دستم كه آهسته تشكر كردم و باهاش يكم

موهاى پاپى رو خشک كردم! حتما الآن آرمين پيش خودش مى گه اين از اون دختراى لوس

و افاده اى! جهنم! بزار بگه! بزار منم يكم پولدار به نظر بيام!

آه عميقى كشيدم كه آرمين گفت: تا يه هفته ديگه مى خواين اين همه تست بزنيد؟!

سرمو تكون دادم: خب راستش اميد زيادى ندارم ولى به امتحانش مى ارزه...

- من رشته م عربيه! خوش حال مى شم اگه كارى از دستم بر اومد منو قابل بدونيد!

حالا من كى حرفاى اينو معنى كنم! اين چرا اينجورى حرف مى زنه! با اين حال فقط سرمو

تكون دادم: لطف دارين!

جلوى يه كافى شاپ نگه داشت و پياده شديم... پاپى سريع از دستم پريد پايين...

آرمين: چه سگ بامزه اى... اون شب نديدمش...

- آره... تازه پيداش كردم!

با تعجب گفت: پيداش كردين؟!

سرمو تكون دادم...

- واكسينه شده؟!

خنديدم: دوستم همون روز بردش و واكسينه ش كرد... واسش شونه و يه سرى چيزام

خريد... آرا جون كجان؟!

- آرا و نامزدش ديروز رفتن مشهد... خيلى دوست داشت واسه عروسى رها خانوم باشه

ولى نشد! اما سه روز ديگه برمى گردن! تولدمونه!

رفتيم تو و نشستيم پشت ميز! مرتيكه به اين گندگى تازه مى خواد تولدم بگيره! پاپى رو

گذاشتم روى صندلى كنارى كه يه مرد كه لباس فرم پوشيده بود پيداش شد! مردتيكه نزاشت

ما برسيم... يه جورى نگام كرد! منم اصلا بروى خودم نياوردم و پاپيون پاپى رو كشيدم كه

بياد سر جاش! آخه رفته بود پشت گردنش! به آرمين نگاه كردم! لباساش به مراتب خشک تر

از لباساى من بود! ولى باز موهاش كه خيس بود و پخش شده بود رو صورتش خوشگل

ترش كرده بود!

آرمين: چى ميل دارين؟!

سرمو تكون دادم و نگامو از قيافه ش گرفتم! خاک تو سرم چرا اينجورى نگاش كردم؟! لبمو

گزيدم! موندم چى بگم! من كه اصلا نمى دونستم اين جور جاها چى بايد سفارش بدم! مثل

احمق ها سعى كردم اداى باكلاسا رو دربيارم و منو رو برداشتم! ولى با ديدن اسماى اجق

وجقى كه توش بود با يه لبخند كه نمى دونم بخاطر چى بود منو رو گذاشتم رو ميز!

آرمين كه ديد هيچى نمى گم گفت: آهان! شما چاى مى خورين! كيک شكلاتى دوست دارين؟!

سرمو تكون دادم كه آرمين سفارش داد! يه نگاه به اطرافم انداختم! همه ى كسايى كه اونجا

بودن دختر و پسراى جوون بودن كه توى فضاى تاريک كافى شاپ تقريبا تو بغل هم بودن!

چشام داشت در مى اومد! خدايا انگار نه انگار اينجا ايرانه! آرمين كه ديد من با چشاى

ورقلمبيده دارم اينور و اونورو نگاه مى كنم خنده ش گرفت ولى چيزى نگفت...

به پشت سر آرمين نگاه كردم! گوشه اى ترين قسمت كافى شاپ بود! نورش از همه جا

كمرنگ تر بود! يه دختر و پسر پشت يه ميز نشسته بود و پيشونى شون رو بهم چسبونده

بودن! يا امام زمان! دست پسره رفت سمت... نمى دونم سمت چى چون سريع نگامو دزديدم

و تو جام وول خوردم! آرمين كه متوجه غير عادى بودن حالت من شده بود گفت: مشكلى

پيش اومده؟!

بعد خواست برگرده پشت سرشو ببينه كه سريع گفتم: نه نه!

با تعجب نگام كرد: چى نه؟!

- برنگردين؟!

اخم كرد: واسه چى؟!

نگام چرخيد سمت اون دوتا! واى خدا منو بكش! همچين همديگه رو بغل كرده بودن كه يه

لحظه فكر كردم تو آمستردام! حالا انگار چند بار رفته بودم آمستردام! ولى خب رها و سودا

كه رفته بودن واسم تعريف كرده بودن از آزادى هاشون! چه مى دونم والا!

آرمين اومد باز برگرده كه سريع گفتم: چرا غذامونو نميارن؟!

متعجب تر از قبل گفت: غذا؟!

دستمو كوبيدم رو پيشونى م! يعنى خاک به سرت هونام!

آرمين: شما گشنه تونه؟!

- نه نه! منظورم اين بود كه... چرا قهوه ... يعنى چرا چايى رو نميارن؟!

لباشو جمع كرد كه خنده ش معلوم نشه! تو دلم هرچى فحش بلد بودم به خودم دادم! تو عمرم

اينقدر دست پاچه نشده بودم! همه ش تقصير اون دوتا چلغوزه كه اينجا رو به گند كشيدن!

اصلا آرمين چرا منو آورد اينجا؟!

همون موقع دوباره همون مرده پيداش شد و جلومون قهوه و چاى و كيک گذاشت! آرمين يه

قورى خوشگل و سفيد و بلند كرد و واسم چاى ريخت و گذاشت جلوم! آخى چه مهربون! قهوه

ى خودشم برداشت و مشغول خوردن شد!

خدا رو شكر بى خيال اون دوتا شد! منم سعى كردم آروم آروم از چايى م بخورم! آخ! سوختم!

ولى بروى خودم نياوردم! اما ابروهام ناخودآگاه گره خورد! آرمين با ديدنم باز اومد يه چيزى

بگه كه سريع گفتم: چيزى نيست!

آرمين: شما با تيرداد نسبتى دارين؟!

تو اون لحظه فقط همين يه سوال كم بود! سعى كردم خونسردى مو كه چند دقيقه اى مى شد

از دست داده بودمشو برگردونم: چطور؟!

صاف نشست و فنجونشو گذاشت رو ميز: راستش واسم عجيب بود كه تيرداد خونه ى شما

بود! در واقع تيرداد خيلى وقته كه...

حرفشو نيمه تموم رها كرد كه گفتم: خيلى وقته كه؟!

- تيرداد خيلى وقته كه دور اين كارا رو خط كشيده!

- ببخشيد چه كارى؟!

- خواهشا بد برداشت نكنيد! ولى تيرداد از وقتى كه با سمره ديگه با هيچ دختر ديگه اى

نيست!

ابرومو انداختم بالا: خب؟!

- خب واسه همين واسم عجيب بود كه تو خونه ى شماست... نمى گم سمرو دوست داره!

يعنى مطمئنم كه دوستش نداره! ولى در حال حاضر فقط با اونه!

- من نمى فهمم! وقتى دوستش نداره چرا باهاشه؟!

دستى به چونه ش كشيد و زيركانه گفت: دارين مى پيچونين؟!

خنديدم: نه اصلا! فقط كنجكاوم بدونم!

- خب... تيرداد هميشه لندن بوده! اونجا بزرگ شده! فرض كنيد يه پسر پولدار و خوش چهره

اى مثل تيرداد... هر شب با يكى بوده... پارسال اومد ايران! مى خواست اينجا يه شركت

مهندسى راه بندازه! ولى كاراش كمى عقب افتاد! تو اين بين با پدر سمر آشنا مى شه و ازش

بخاطر كارا كمک مى خواد! اونم كارا رو انجام مى ده! نمى گم سمر دختر بديه! ولى خب...

نرمالم نيست! ولى مشكل مهمترى كه داشت اين بود كه...

به اين جا كه رسيد سكوت كرد! سريع گفتم: مشكلش چيه؟!

مردد بود بگه يا نه! يه دلش كردم: مطمئن باشيد بين خودمون مى مونه...

لبخند زد: سمر ام اس داره...

مات نگاش كردم! ام اس؟! يه چيزايى در مورد اين بيمارى مى دونستم! ولى...

- آخه... من شنيده بودم اونايى كه خيلى خوشگلن اين بيمارى رو مى گيرن!

خنديد: تا حدى درسته! در ضمن سمر زشتم نيست!

- خب؟! حالا بيمارى ش چه ربطى به تيرداد داره؟!

يكم از قهوه ش خورد: اگه موافقين بقيه شو تو راه بهتون بگم!

سرمو تكون دادم و پاپى رو زدم تو بغلم و راه افتادم! سعى مى كردم يه جورى راه برم كه

نگاه آرمين به اون دوتا چلغوز نيفته! خجالت مى كشيدم جلوى آرمين اين صحنه ها رو ببينم!

خاک تو سرشون كه مكاناى عمومى هم به گند كشيدن!

آرمين اما متوجه شده بود و ريز ريز مى خنديد! رفتيم بيرون! بارون قطع شده بود ولى هوا

هنوز ابرى بود! به محض اينكه سوار ماشين شديم گفتم: خب؟!

خنديد و ماشينو به حركت درآورد: گفتم كه سمر نرمال نيست! يعنى با خيلى ها بود! واسه

همين تيرداد ازش خوشش نمى اومده! هرچند خودش پسرى بود كه با خيلى ها بوده اما خب

از سمر خوشش نمى اومد... البته سمر اون موقع نامزد داشته! يه روز كه تيرداد خونه ى

پدر سمر بوده سمر حالش بد مى شه تيرداد مى رسوندش بيمارستان... دكترم مى گه كه سمر

ام اس داره! نامزدش ولش مى كنه و سمر افسرده مى شه! تا حدى كه حتى روانپزشكام نمى

تونستن واسش كارى كنن! اين وسط فقط با تيرداد خوب بوده و ظاهرا عاشقش شده! البته به

نظر من افسردگى و اينا حقه بوده كه تيردادو به دست بياره!

- يعنى مى گين تيرداد به همين راحتى قبول كرد؟!

- سمر دخترى نيست كه بشه به راحتى ازش گذشت!

چپ چپ نگاش كردم! انگار معنى نگامو فهميد كه گفت: حتما تو اين مدت يه حسى هم

بينشون بوجود اومده!

- يعنى تيرداد با بيمارى سمر مشكلى نداره؟!

- خب ام اس بيمارى اى نيست كه كشنده باشه!

- ولى شنيدم كه بينايى رو ضعيف مى كنه و حتى گاهى باعث فلج شدن طرف مى شه!

- و اينا دلايلى بود كه تيردادو مصمم تر مى كرد!

- بخاطر خوشى يه نفر ديگه از خوشى خودش بزنه؟!

- تيرداد شايد بدجنس به نظر بياد اما قلب مهربونى داره! هرچند من هنوزم مى گم در

اشتباهه!

- نامعقول به نظر مى رسه!

- گفتم كه! حتما تو اين مدت يه حسى هم بينشون بوجود اومده كه از اون موقع تاحالا تيرداد

با كس ديگه اى نبوده! خيلى هم براى ازدواج با سمر پافشارى مى كنه!

- پدر سمر چى؟!

- خب مى شه گفت اونم بى تاثير نبوده! هرچى نباشه كار تيرداد گيرش بوده!

جلوى خونه نگه داشت و پياده شديم! كتابا رو برداشت و با هم رفتيم سمت آسانسور! تا

جلوى در آپارتمانم باهام اومد و بعدش كه تعارف كردم بياد تو قبول نكرد! مى دونستم چرا!

پس اصرارى نكردم و ازش تشكر كردم و درو بستم!

حرفاى آرمين بدجور رو مخم بود! يعنى تيرداد واقعا سمرو دوست داره؟! بعيد مى دونم! مگه

اينكه صفاتى كه آرمين از سمر مى گفت و نشناسه! اما از پسرى مثل اون بعيده اينقدر چشم

و گوش بسته باشه! بازم رسيدم به يه نقطه! سمرو دوست داره! بايد سر از كار اين سمر

دربيارم!!!

با كلافگى لباسامو كه نمدار بودو عوض كردم! امروزم نرسيدم برم دنبال كار! يه دوش گرفتم

و يه چيزى خوردم كه ديدم سر و كله ى سودا پيدا شد! بدون اينكه بهم سلام كنه با ذوق گفت:

واى خيلى خوشحالم! بلآخره امشب على و رها مى رن پى كارشون!

بعد با ذوق دستاشو كوبيد بهم: فكر كن بچه شون به من و تو مى گه خاله!

- سودا بزار به قول خودت برن پى كارشون بعد فكر بچه شون باش!

با خنده گفت: خب برن پى كارشون بچه...

سريع پريدم وسط حرفش: خاک تو سرت نكنم كه همه ى حرفات بالاى هيجده هه!

- برو بابا! ببين لباسم خوبه؟!

بعد از توى يه ساک دستى يه پيراهن ياسى رنگ خيلى خوشگل درآورد!

با ذوق گفتم: خيلى خوشگله!

ولى وقتى ديدم آستين نداره فكمو دادم جلو: سودا اين كه خيلى لختيه! مى خواى اينو

بپوشى؟!

- برو بابا! كجاش لختيه؟!

- آستين نداره!

بى تفاوت گفت: خيلى هم خوبه! تو چى مى پوشى؟!

- يه كت و شلوار!

سودا لباشو جمع كرد: واسه چى كت و شلوار؟!

- پوشيده تر از بقيه ى لباساس!

سودا هيچى نگفت... مى دونست يه كت و شلوار دارم كه خودش واسم خريده بود! البته به

همت مامان پيرى پولشو پس داده بودم! يه كت و شلوار شكلاتى ساده اما شيک! به قول رها

هيكلمو درست مى كرد!

سودا كلى اصرار كرد كه بريم پيش خانوم شهابى كه من قبول نكردم! حوصله ى اون زنه ى

آرايشگر مسخره رو نداشتم! در نتيجه خودش مشغول آرايش صورت هر دومون شد! الحق

كه حرفه اى هم بود!

چشامو مثل اون شب كشيده درست كرده بود و آرايش تيره اى بهش داده بود كه رنگ مشكى

چشامو خيلى قشنگ تر نشون مى داد! مى شد گفت همه ى آرايشم رو چشمم خلاصه شد و

ديگه هيچى!

- زود باش ديگه!

سودا: يه چى بهت مى گما! نشستم سه ساعت خانومو درست كردم حالا بهم مى گه زود

باش!

- سودا دير شد بخدا! ساعت هفت مى رن عكاسى!

با غر غر كرم رو گذاشت تو كيف آرايشش و پا شد: بريم!

باهم از خونه زديم بيرون! اين بار پاپى رو انداختم تو اتاق و درو بستم! واسش هم غذا

گذاشتم كه گشنه ش نشه! كاش مى شد با خودم ببرمش!

-----------------------

تازه سوار ماشين شده بوديم كه گوشى م زنگ خورد... شماره ى تيرداد بود! ياد حرف رها

افتادم كه گفته بود سريع جواب نده! چند لحظه صبر كردم و بعد جواب دادم: الو...

- سلام... خوبى؟!

- ممنون!

- ببين زنگ زدم بگم از دوستت عذرخواهى كن بگو من امشب يه جاى ديگه دعوتم!

صداى سمر به گوشم رسيد: تيرداد كيه؟!

تيرداد بى توجه بهش گفت: مشكلى كه ندارى؟!

بى خيال گفتم: نه چه مشكلى؟! خدافظ!

- خداحافظ!

سودا وقتى خوب حرفامونو لام تا كام چک كرد گفت: واى ارميا هم امشب مياد!

بعد چند بار پشت سر هم بوق زد كه يه راننده دستشو تكون داد و داد زد: چه خبره؟!

سودا اما اهميتى نداد و جلوى آرايشگاه نگه داشت! همون لحظه على و رها رفتن سمت

ماشين على كه خيلى قشنگ درست شده بود! پياده شديم و باهاشون سلام و عليک كرديم...

رها تو اون لباس عروس و با اون آرايش به نظرم شبيه فرشته ها اومد! چقدر خوشگل شده

بود! على هم مدام قربون صدقه ش مى رفت!

چون دير بود برگشتيم سمت ماشينامون! سودا هم يه آهنگ خيلى شاد با ضرب تند گذاشته

بود و صداشو تا ته برده بود بالا و پشت فرمون مى رقصيد... چند تا ماشين ديگه هم پشت

سرمون بودن و مدام بوق مى زدن!

على و رها رفتن آتليه و ما رفتيم تالار! خدا رو شكر فعلا بارون نگرفته بود! در ماشينو بستم

كه ديدم سودا داره مى رقصه! با خنده گفتم: سودا زشته! بابا منم خوشحالم ولى تو خيابون

كه نمى رقصن!

سودا: من واسه رها اينا خوشحال نيستم كه!

بعد با چشمش به يه ماشين اشاره كرد! نگام به ماشين ارميا افتاد! خنده م گرفت!

- سودا شايد اون نخوادت!

- غلط كرده! از نگاهاش مى فهمم!

خنده م بيشتر شد! نمى دونم توهمات سودا بود يا نه! ولى به نظر من كه ارميا بهش حسى

نداشت! نمى دونم والا! الله و اعلم!

رفتيم داخل... ظاهرا با پول مشكل جدا بودن آقايون و خانوما حل شده بود! چون همه ريخته

بودن وسط و داشتن قر مى دادن! پدر رها با بى ميلى بهمون خوش آمد گفت! مى دونستم

ديگه مجبور شده و دلش راضى به اين وصلت نبود! ولى چه اهميتى داشت وقتى على و رها

عاشقانه همديگه رو مى پرستيدن؟!

چشمم افتاد به عسل خواهر على! يه پيراهن مشكى كوتاه تا پايين باسنش پوشيده بود كه

وقتى خم مى شد همه دار و ندارش تو چشم بود! برعكس اسمش مثل زهرمار بود! واقعا

على و عسل هيچ نقطه ى مشتركى با هم نداشتن! يه دختر پر افاده اى و چنس!

با سودا دست داد و يه نگاه به من انداخت و حتى زورش اومد سرشو تكون بده! سودا دستمو

گرفت و زير گوشم گفت: ولش كن اين با خودشم دعوا داره!

پوزخندى زدم و سعى كردم قبول كنم! چون راه ديگه اى نداشتم!

عسل: سودا جون چه خبر؟! خيلى دوست داشتم نامزدمو بهت معرفى كنم ولى هامون رفته

امريكا! حيف شد!

سودا در گوشم گفت: هونام؟!

- بله؟!

- مرا گوز مى آيد!

با تعجب نگاش كردم كه خنديد: بخدا داره زورم مياد اين اينجورى حرف مى زنه!

پقى زدم زير خنده كه عسل با اخم نگام كرد! فكر مى كرد من به حرف اون كه گفت نامزدش

رفته امريكا مى خندم! ايشى گفت و از كنارمون رد شد!

تا اومدن على و رها من و سودا از جامون تكون نخورديم!

سودا: هى هونام؟!

- ها؟!

- اونجارو!

بعد به يه سمت اشاره كرد! نگام افتاد به ارميا كه پيش چندتا پسر وايساده بود! خنده م گرفت!

خوبه رها نمى خواست دعوتش كنه!

سرشو برگردوند كه ما رو ديد و از دوستاش عذرخواهى كرد و اومد سمتمون... با لبخند با

سودا دست داد و واسه من سر تكون داد! خنده م گرفت! يادش بود كه من با پسرا دست نمى

دم!

سودا بهش تعارف كرد كه كنارمون بشينه! اونم از خدا خواسته قبول كرد و نشست! سودا

واسش ميوه گذاشت كه خنديد و تشكر كرد! حس مى كردم بايد پا شم و برم كه اينا تنها باشن!

تو جام تكون مى خوردم كه ارميا گفت: مشكلى پيش اومده؟!

- نه نه! همه چى خوبه!

- خانوم صالحى بهم زنگ زدن! گفتن كه من و شما باهم بريم ديدنشون!

سودا لباشو جمع كرد: واسه چى؟!

ارميا يه نگاه به من انداخت... مى دونستم موضوع مربوط به نبش قبره! پس سرمو تكون

دادم كه بهش اجازه ى حرف زدنو بدم!

ارميا: هونام خانوم مى خوان پدرشونو نبش قبر كنن!

سودا با تعجب گفت: يعنى گور به گورش كنن؟!

پقى زدم زير خنده! ارميا هم آروم مى خنديد! البته دستشو گرفته بود جلوى دهنش كه مثلا

خنده ش معلوم نشه!

سرشو تكون داد: نه! در واقع... چه جورى بگم؟! بله...

سودا: هين...

بعد سرشو چرخوند سمت من: هونام؟!

سرمو تكون دادم: مى دونى حرامه؟!

خنده م گرفت! سودا هم حلال و حروم سرش مى شد؟!

با همهمه اى كه افتاد فهميديم عروس و دوماد اومدن و قضيه ى نبش قبر فراموش شد!

سودا: اون روسرى تو بردار بيا بريم يكم قر بديم! چپ چپ نگاش كردم: بين اين همه آدم

روسرى مو بردارم؟! غرغر كرد: امل! بهش اهميتى ندادم! دستمو گرفت و مجبورم كرد پا

شم... ارميا عذرخواهى كرد و نمى دونم كجا رفت! به زور سودا پا شدم ولى تا صندلى رو

زدم كنار چشمم به يه جفت چشم قهوه اى تيره افتاد كه با كنجكاوى نگام مى كردن! تيرداد و

سمر كنار هم واستاده بودن و هردوشون به من نگاه مى كردن!

سودا تازه متوجه اونا شد و اونم مثل من شوک زده شد! ولى زود به خودش اومد و دستمو

كشيد و گفت: تابلو نباش! بيا!

رفتيم سمتشون! سمر اومد باهام دست بده كه سريع سر و كله ى عسل پيدا شد: نه نه...

سمر برگشت و با تعجب نگاش كرد... نگاه كسايى كه اون نزديكى بودن هم چرخيد سمت

عسل... حتى رها و على هم ما رو نگاه مى كردن! عسل با لبخند اومد نزديكمون و با سمر

روبوسى كرد! تيرداد هنوز به من خيره شده بود! منم كم نياوردم و زل زدم تو چشاش! عسل

تو چشام نگاه كرد و درحالى كه طرف صحبتش سمر بود گفت: نبايد با اون دست بدى!

سمر متعجب گفت: واسه چى؟!

تيردادم به عسل نگاه مى كرد! عسلم با بدجنسى با سرش به من اشاره كرد و با لحن بدى

گفت: دوست رهاست! ولى حروم زاده س... نجسه... هركى بهش دست بزنه بايد غسل بده!

لبام بى اختيار تكون مى خوردن و يه صداى ناله مانند ازشون مى زد بيرون! اون لحظه نه

به تيرداد نگاه مى كردم و نه به سودا! چشمم فقط به لباى عسل بود كه تكون مى خوردن!

توى اون شلوغى صداى خنده هاى سمر و عسل و چند نفر ديگه داشت كرم مى كرد! يه قدم

رفتم عقب... خوردم به يه چيزى! صندلى بود كه افتاد! تعادلمو از دست دادم و منم باهاش

افتادم! صداى خنده شون بيشتر شد! نگام چرخيد سمت تيرداد! با بهت فقط بهم خيره شده بود!

سودا دستمو گرفت و بلندم كرد! دستشو پس زدم و درحالى كه سعى مى كرد بغضمو قورت

بدم دويدم سمت خروجى! به همه مى خوردم و بهشون تنه مى زدم! با تعجب به چهره ى رنگ

پريده و پريشونم نگاه مى كردن! اومدم از در باغ بزنم بيرون كه خوردم به ارميا! بغضم

شكست و هق هقم سكوت فضا رو پر كرد!

با تعجب و هراس اومد نزديكم: هونام خانوم!

دستمو گرفتم جلوش و داد زدم: به من دست نزن!

بعد با خودم زمزمه وار گفتم: من نجسم... من نجسم...

ارميا بهت زده فقط نگام مى كرد! يهو تيرداد دويد اومد بيرون و صدام زد: هونام؟!

با كفشاى پاشنه بلندم دويدم! نمى خواستم ببينمش! نمى خواستم هيچكسو ببينم! حقم نبود! اين

حقم نبود! مگه من آدم نبودم؟! مگه من احساس نداشتم؟! گناهم چى بود كه غرورم بايد بين

اين همه آدم مى شكست؟!

دستمو گرفته بودم جلوى دهنم و سعى مى كردم هق هقمو خفه كنم! رعد و برق مى زد! توى

خيابون خلوت صداى پاشنه ى كفشاى من و كسى كه دنبالم بود و رعد و برقى كه هراز گاهى

مى زد يه حس بد بهم مى داد! پام گير كرد به يه سنگ و افتادم! دستم خونى شد! زانوم درد

گرفت! بارون ريخت رو سرم...

- هونام؟!

سرمو برگردوندم عقب و تيرداد و ديدم كه مى دويد! سريع پا شدم و دويدم! نمى خواستم

ببينمش! ديگه واسم مهم نبود! هيچى! غرورم شكسته بود! خرد شده بودم! هق هق مى كردم

و مى دويدم! پيچيدم توى يه كوچه و تو تاريكى شب گم شدم! يه گوشه پايين يه درخت نشستم!

دست خونى مو گرفتم جلوى صورتم و تو خودم فرياد زدم... خدا... خدا چرا من؟! مگه من

چيكار كردم؟! حقم اين بود؟! نبود! بخدا نبود! مشتمو كوبيدم رو آسفالت! چرا؟! بهم بگو! مگه

من خواستم؟! مگه من خواستم بيام تو اين دنياى لعنتى؟! نخواستم! بكشم! منو بكش و راحتم

كن! د يالا چرا معطلى؟!

بوى آشغالايى كه توى يه قفس بودن داشت حالمو بهم مى زد! منو ياد آدماى اطرافم مى

انداخت! اونايى كه با بى رحمى پسم زده بودن!

صداى پاى يه نفر كه اومد تو كوچه باعث شد با ترس از جام پا شم! با دست خونى م دماغمو

كشيدم بالا! چاقوم همراهم نبود! حالا بايد چيكار مى كردم؟! سايه ى يه مرد بهم نزديک مى

شد! قدم قدم مى رفتم عقب... كوچه بن بست بود! با بدبختى به ديوار تكيه دادم و خودمو سر

دادم!

توى وضعيتى نبودم كه بتونم كارى كنم! تو خودم جمع شدم و سرمو گذاشتم رو زانوهام!

داشت نزديک مى شد! خم شد... بوى عطرش آشنا بود! تيرداد بود!

دلم لرزيد! نمى خواستم سرمو بلند كنم و ببينمش! مى خواستم ازش فرار كنم! نمى خواستم

منو ببينه!

جلوم زانو زد و خواست بهم دست بزنه كه عين جن زده ها پريدم و اومدم باز بدوم كه سريع

گرفتم:

- صبر كن دختر!

داد زدم: ولم كن!

باز دويد دنبالم از پشت سر منو گرفتم تو بغلش و چون هردومون داشتيم مى دويديم افتاديم

رو زمين... داد زد: مى گم بهت صبر كن!

تقلا كردم كه از روش پاشم: ولم كن! به من دست نزن!

دستشو محكم تر دور بدنم حلقه كرد: چرا تو يه دقيقه مثل آدم نيستى؟!

با بغض گفتم: چون آدم نيستم...

يه لحظه دستاش شل شد!

صدام از يه بغض زندونى شده مى لرزيد: نبايد به من دست بزنى! من نجسم!

همونطور كه زيرم خوابيده بود دستشو از كمرم برداشت و روسرى مو كه داشت از سرم مى

افتاد و كشيد جلو... اون يكى دستشم شل كرد كه راحت باشم و از روش پاشم!

زير بارون نشستم كنارش و سرمو گذاشتم رو زانو هام! بغضم نتركيد! گريه نكردم! نمى

خواستم بيشتر از اين ضعيف جلوه كنم! من هونام بودم! يه دختر قوى كه تا تقى به توقى مى

خوره گريه ش نمى گيره و نمى شكنه! يه دختر قوى و مستقل كه تا الآن خرج خودشو داده!

ولى نزاشتن! چشم نداشتن ببينن! بيرونم كردن! داغونم كردن! آدماى پست و كثيف دور و

برم!

اشک تو چشام جمع شده بود و قلبم درد مى كرد! ولى من نمى شكستم! غرورمو شكسته

بودن! مردم شكسته بودن! ولى من خودم بيشتر از اين خردش نمى كنم!

تيرداد: چرا نخواستى بهم بگى؟!

سكوت...

- نبايد مى زاشتى باهات اونطورى حرف بزنه!

سكوت...

- وقتى جوابشو ندادى يعنى حرفشو تاييد كردى!

بازم سكوت...

- خودت بايد از خودت دفاع كنى! چرا جوابشو ندادى؟!

اين بار سكوت نبود! صداى پر از بغض من بود كه با داد و فرياد سكوت كوچه ى بن بستو

مى شكست: چى مى گفتم؟! مى گفتم حرفات دروغه؟! من پدر و مادر دارم؟! مى گفتم واسه

تولدم بهم ماشين كادو مى دن؟! مى گفتم هر ماه مى رم سفر خارج از كشور؟! مى گفتم خونه

مون تو فلان جاهه؟! چى مى گفتم؟!

بارون خيس خيسمون كرده بود... زير نور كم تير چراغ برق سرمو بلند كردم و نگاش كردم!

آب از سر و صورتش مى چكيد... اومد نزديكم كه ناخودآگاه خودمو كشيدم عقب... انگار

باورم شده بود كه نجسم... دستشو آورد بالا: خيله خب... خيله خب آروم باش...

دستامو زدم دور خودم! بازوهام درد گرفت! كف دست راستم از زخم سوخت... به كف دستم

كه هنوز خونى بود نگاه كردم! بينى مو باهاش كشيدم بالا! يكم از خونم رفت تو دهنم! تو

وضعيتى نبودم كه بخوام خونو تف كنم! پس طعم شور خونمو كه با گل قاطى شده بود و حالا

تلخ بودو قورت دادم!

تلخ بود! اما نه تلخ تر از حرفايى كه زدن! نه تلخ تر از خنده ها شون! صداشون تو گوشم

بود! داشت كرم مى كرد!

چند تا نفس عميق كشيدم! انگار صداى بغضم بود كه با نفسام خر خر مى كرد! يا شايدم خدا

اين بار نفسامو گرفته بود: آره راست مى گى! بايد بهش مى گفتم تاحالا تو زباله دونى

خوابيدى؟! تاحالا يه دختر بچه رو ديدى كه شب بخوابه و صبح پاشه بجاى اينكه عروسكش

تو بغلش باشه دورش پر از مگس و موش باشه؟! تا حالا شده شب سرتو رو آسفالت داغ

تابستون بزارى و صبح كه پاشى دهنت كف كرده باشه؟!

دستمو بلند كردم و به آشغالايى كه جلو روم بود اشاره كردم: راست مى گى! بايد مى گفتم تا

حالا شده از آشغالاى مردم بخورى؟! واسه چى؟! واسه اينكه از يتيم خونه فرار كردى و

غذايى ندارى! چون تو يتيم خونه مربى با لگد به پهلوت مى زنه و مى گه توله سگ شب

جاتو خيس نكن! يتيم خونه اى كه حتى بچه يتيم هام منت سرت بزارن كه مامان باباشون

مرده!

با پوزخند گفتم: حداقل مى دونن مامان بابا داشتن! ولى مرده! آره! بايد بهش مى گفتم! مى

گفتم تاحالا شده پاتو با كفشاى پاره رو سنگاى سرد و يخ زده ى زمستون بزارى تا توى

ترافيک گل بفروشى؟! كه وقتى با ذوق و شوق بياى پولاتو بشمرى يكى بزور ازت بگيره!

چرا؟! چون دخترى! زور ندارى كه! شده وقتى پاتو از كفش پاره ت دربيارى فقط خون باشه؟!

چرا؟! چون ساعت ها از دست آدماى آشغال دويدى كه مبادا بدبختت كنن!

داد زدم تو روش! حالا كه نمى تونستم سر عسل داد بزنم انگار مى خواستم سر اون داد

بزنم... حنجره م از صداى خش دارم لرزيد: شده؟! د يالا بگو ديگه؟! شده؟!

ساكت فقط نگام مى كرد! جوابى داشت؟! نداشت! فقط من كه اين روزا رو داشتم مى دونستم

تو دلم چه خبره! فقط خودم مى فهميدم چم شده!

دستامو به زمين تكيه دادم كه پا شم! همه جاى بدنم درد مى كرد! از زانوهام گرفته تا كف

دستم كه هنوزم مى سوخت! ولى دردى كه تو قلبم بود بدتر از اين دردا بود! سوزشى كه تو

قلبم حس مى كردم بدتر از زخم كف دستم بود!

خواست كمكم كنه كه دستمو با خشم كشيدم!

با پوزخند گفتم: چيه؟! نگران بچه تى؟! نترس! هنوز زنده س! منم سگ جون تر از اين

حرفام! خيلى بدتر از اينا هم شنيدم! امشب بهم لطف كردن كه روم تف ننداختن! نترس! امشب

نمى ميرم!

بعد كفشامو درآوردم خواستم راه بيفتم كه همونطور كه نشسته بود و تكيه ش به ديوار بود

دستمو گرفت... يكم خم شدم كه نگاش كنم!

- حرفاتو زدى! باشه! اما به منم گوش كن!

نمى دونم چرا اما حس كردم اونم مثل من حرف داره واسه گفتن... شايدم بيشتر از من! ولى

تو شرايطى نبودم كه به درد و دل كس ديگه اى گوش كنم! پس دستمو از دستش كشيدم و راه

افتادم!

تنها و پا برهنه زير بارون! اونم نشسته بود و رفتنمو تماشا مى كرد! چقدر اون لحظه ها

واسم سخت بود! سخت تر از جون دادن! نگام چرخيد سمت يه خونه ى ويلايى بزرگ... به

پرده هاى اتاقى كه از اونجا معلوم بود نگاه كردم! از پشت اون پرده ى حرير عروسكايى كه

به سقف و ديوار آويز بودنو مى ديدم! يه لبخند زدم! اونى كه تو اتاق خوابيده هيچوقت فكر

نمى كنه يكى هم تو بارون پا برهنه راه مى ره!

سرم پايين بود و واسه خودم راه مى رفتم! چقدر شبيه پاپى وقتى پيداش كردم شده بودم! پى

پناه! سرخورده! بدبخت! حروم زاده! نجس!

صداى بوق ماشينى تو گوشم طنين انداخت! اهميتى به اينكه ممكنه آشنا يا غريبه باشه ندادم!

غريبه بود خودش مى رفت! آشنا هم كه بود... مگه من آشنايى هم دارم؟! من با همه غريبه

م!

- هونام؟!

سرمو بلند نكردم! بازم صدام زد: هونام؟!

اهميتى ندادم! با خشم در ماشينو بست و اومد سمتم! دستمو كشيد و مجبورم كرد بشينم تو

ماشين! خسته تر از اونى بودم كه باهاش مخالفت كنم! چشامو بستم و سرمو به پشتى

صندلى تكيه دادم!

دستشو برد سمت پخش و روشنش كرد! يه آهنگ خارجى ملايم پخش مى شد! تو اون بدبختى

خنده م گرفت! حتما اين آهنگ خارجيا رو بيشتر حاليش مى شد!

زبانم اونقدر قوى بود كه بفهمم خواننده چى مى گه... خير سرم ديپلم داشتم!

Little girl doesn’t have much

دختر کوچولو چيز زيادى نداره

She walks with a smile

هميشه لبخند ميزنه

She’s so full of life اون پر از زندگيه

But she cries in the night

ولى اون شبا گريه مى کنه

Just try to hold on تلاش مى کنه اشکاشو نگه داره

No one can hear her

هيج کس صداشو نمى شنوه

She’s all alone

اون خيلى تنهاست

This little girl

اين دختر کوچولو

Closes her eyes

چشماشو مى بنده

All that she wants

تموم چيزى که مى خواد

Is someone to love?

كسى هست که عاشقش باشه؟

Someone to love

کسى که عاشقش باشه

دلم گرفته بود! اين آهنگه هم رو مخم بود! حتما فكر مى كرد هيچى نمى فهمم! با حرص

دستمو بردم و خاموشش كردم! هيچى نگفت! انگار اونم خوشش نيومده بود! اما بى خيال

گوش مى كرد! از يه ماشين سبقت گرفت! معلوم بود خيلى عصبانيه! ولى اهميت نمى داد...

يه دفعه ترمز كرد! هردومون به جلو پرت شديم! به من حتى نگاهم نكرد!

داشبوردو باز كرد و از توش يه پلاستيک درآورد و رفت بيرون... فرصت نكردم ببينم توش

چى بود! بى تفاوت رو صندلى لم داده بودم و منتظر بودم برگرده و منو به يه جايى برسونه!

هرچى منتظر موندم ديدم نيومد! يه لحظه دلم به شور افتاد! پياده شدم ولى تيردادو دور و بر

نديدم! دلم پر از ترس شد! توى اون بارون شديدى كه مى باريد و تو تاريكى هيچى نمى ديدم!

دويدم طرف جاده كه ببينم اون جاست يا نه... با ديدن جسم تيرداد رو زمين نتونستم جيغ نزنم!

روى زمين افتاده بود و تكون نمى خورد! با قدماى لرزونى رفتم سمتش... انگار كه جون تو

تنش نبود! خم شدم و دستشو گرفتم! دستش از دستم ول شد و افتاد! دلم داشت از دهنم درمى

اومد! آخه يعنى چى؟! تكونش دادم! يه صداى ناله شنيدم... ولى نمى فهميدم چى مى گه...

سرمو بردم نزديكش... صداش بهتر شنيده مى شد: برو تو ماشين...

گيج نگاش كردم! اين چى مى گه؟!

تنش داشت مى لرزيد... تو تمام عمرم اينقدر وحشت زده نبودم! لرزشش داشت بيشتر مى

شد! هول كرده بودم! گوشى مم كه تو عروسى جا گذاشته بودم! دستمو بردم سمت جيبش تا

گوشى شو بردارم كه ديدم باز داره يه چيزى مى گه...

- چى مى گى؟!

گوشمو بردم جلوى دهنش... صداى ضعيفى مى اومد...

- برو... تو... ماشين... من خوبم...

با حرص گفتم: آره معلومه! دارى مى ميرى بدبخت! دنت داغه الآن نمى فهمى!

لباش يكم از هم باز شد! انگار مى خواست بخنده به حرفم ولى نمى تونست!

دوباره دست بى حسشو گرفتم كه باز ول شد! گوشيشو از تو جيبش درآوردم... نور صفحه كه

به چشمش خورد سريع چشاشو بست...

- اونو... خاموش... كن!

انگار نور گوشى اذيتش مى كرد! سريع پا شدم و رفتم جفت راهنماى ماشينو روشن كردم!

آخه بدبختى اينجا بود كه رانندگى هم خوب ياد نگرفته بودم! اومدم پا شم برم يه طرف ديگه و

زنگ بزنم كه با دستش بزور نگهم داشت...

داد زدم: چه مرگته؟!

آروم گفت: برو... برو تو ماشين...

نمى دونستم چيكار كنم! گيج و منگ بودم! اما انگار چاره ى ديگه اى نداشتم! فوقش زنگ

مى زدم به يه نفر! اما تا موقعى كه خودشو برسونه معلوم نبود دووم مياره يا نه!

درو باز كردم و رفتم تو ماشين نشستم! دلم داشت از دهنم در مى اومد! شيشه ها دودى بودن

و تو اون تاريكى ديگه نمى تونستم هيچى ببينم! يه چند دقيقه اى رو تو جام تكون خوردم كه

بلآخره در باز شد و تيرداد خودشو انداخت تو... درو بزور بست... هنوز مى لرزيد... بريده

بريده گفت: بخارى... رو... روشن... كن...

سريع بخارى رو روشن كردم... ساكت بودم... ساكت بود... هرچى بلا بود امشب بايد سرم

مى اومد؟! توى عروسى بهترين دوستم... نمى خواستم حتى بهش فكر كنم!

چند دقيقه اى كه گذشت تيرداد ماشينو روشن كرد و راه افتاد! اونقدر راحت رانندگى مى كرد

كه تو شوک بودم كه اين واقعا همون تيرداده كه تا چند لحظه پيش...

آروم گفتم: تو حالت خوبه؟!

- آره... چطور؟!

- آخه...

آروم تر ادامه دادم: انگار داشتى مى مردى!

خنديد: خيلى دوست داشتى اين اتفاق مى افتاد نه؟!

فكمو دادم جلو: خب بچه ت بى پدر مى شد كه...

يه جورى نگام كرد كه انگار چى گفتم! زير لب گفتم: به درک... اصلا بمير!

انگار حرفمو شنيد چون آروم خنديد! جلوى خونه نگه داشت! اومدم پياده شم كه صدام زد:

هونام؟!

برگشتم سمتش: بله؟!

همونطور كه نگاش به روبرو بود گفت: اتفاقاى امشبو فراموش كن! همه شو!

با خودم فكر كردم! ميشه كه فراموش بشه؟! نه! نمى شه! ولى سرمو تكون دادم و اومدم

پياده شم كه باز گفت: هونام؟!

بازم برگشتم: بله؟!

- فردا ميام دنبالت بريم سونوگرافى!

سخ نشستم تو جام! اين چى مى گه؟! حالا چه خاكى تو سرم كنم؟! با اين حال هيچى نگفتم و

فقط سرمو تكون دادم! نگاه مشكوكشو رو خودم حس مى كردم! انگار همه ى كارا مو زير

نظر داشت!

باز اومدم پياده شم كه گفت: هونام؟!

نفسمو با حرص دادم بيرون و گفتم: ديگه چيه؟!

- من شايد امشب نيام! تنهايى مى ترسى؟!

بى خيال گفتم: نه!

- زنگ بزن به دوستت!

بى حوصله گفتم: لازم نيست! برم؟!

خنديد و سرشو تكون داد... پياده شدم و بازم بارون بود كه رو سرم مى ريخت! امشب انگار

دل آسمونم گرفته! سرمو تكون دادم و رفتم تو!

درو باز كردم و داخل شدم! روسرى مو از سرم برداشتم و بى اختيار رفتم سمت پنجره! زير

نور چراغ برق ديدمش! ايستاده بود و نگاش سمت پنجره بود! پرده رو انداختم و طورى كه

نفهمه از لاى پرده نگاش كردم! سرش رو به بالا بود و هنوز زير پنجره بود!

نگام چرخيد سمت ساعت! هنوز يازده شب بود! چقدر زمان دير مى گذره!

بى خيال تيرداد از جلوى پنجره رفتم كنار و در اتاقو باز كردم! به محض باز شدن در پاپى

پريد رو سرم! خنده م گرفت! انگار اين سگ كوچولو دلش شاد بود! گذاشتمش رو تخت و

حوله مو برداشتم و رفتم تو حموم! زير دوش به همه چى فكر مى كردم! به سودا! چه گناهى

داشت كه پدر و مادرش بدون اينكه بهش فكر كنن از هم جدا بودن؟! به رها! چرا بايد با من

دوست باشه كه تو شب عروسيش آبروش جلوى فاميلش بره! چرا كه با يه دختر نجس

دوسته! به سمر! به اينكه چرا با وجود مريض بودنش بازم تيرداد مى خواست باهاش ازدواج

كنه! واقعا همونى بود كه ارميا مى گفت و آرمين ازش بدش مى اومد؟! به تيرداد! چى مى

خواست بهم بگه كه گوش نكردم؟! چرا اونجورى مى لرزيد و بى حال بود؟! به ارميا! واقعا

سودا رو دوست داره؟! با دستام موهامو بهم ريختم! انگار فكر كردن به ارميا يكم واسم

عجيب بود! چرا بايد به اون فكر مى كردم؟!

واقعا سودا دوستش داره؟! اگه دوستش داشته باشه! سرمو تكون دادم! حتما دوستش داره

ديگه! وگرنه سودا آدمى نيست كه يه همين راحتى از كسى تعريف كنه! هميشه

خواستگاراشو مسخره مى كنه! مثل همون آقاى جواديان!

ولى ارميا... صداى پاپى از افكارم كشيدم بيرون! يكسره پارس مى كرد! سريع سرمو آب

كشيدم و دوشو بستم و حوله رو پوشيده نپوشيده زدم بيرون! پاپى يكسره پارس مى كرد! بند

حوله مو بستم و از اتاق تيرداد زدم بيرون! صداى پارسش از تو هال مى اومد! سريع دو تا

پله رو پريدم پايين! با ديدنش خنده م گرفت!

سرش زير مبل گير كرده بود! به خنده افتادم! رفتم سمتشو سرشو كشيدم بيرون كه صداش

قطع شد! منو بگو گفتم دزد اومده! پاپى رو بغل كردم و رفتم تو اتاق... بدون اينكه لباس

بپوشم با همون حوله خوابم برد...

با صداى چرخش كليد تو در سريع چشم باز كردم! تيرداد كه گفت امشب نمياد! يه لحظه

ترسيدم! سريع چاقومو كه هميشه در دسترسم بودو برداشتم و پاورچين پاورچين از اتاق

زدم بيرون! آروم رفتم سمت هال... روى پله ها بودم كه ديدم چراغ آشپزخونه روشنه! فقط

يه سايه مى ديدم! رفتم نزديكش...

با ديدن سودا نفس راحتى كشيدم! سودا برگشت و با ديدن من رنگش پريد و پارچ آب از

دستش افتاد! هردومون به شيشه هاى خرد شده خيره شديم!

سودا با صدايى كه سعى مى كرد بالا نره گفت: مگه آزار دارى؟!

گيج گفتم: ها؟!

- چرا مثل جن يهو پيدات مى شه؟!

- اصلا تو اينجا چيكار مى كنى؟! كليدو از كجا آوردى؟!

- نابغه! از تيرداد گرفتم! آقا نگران بودن كه شب مادر بچه شون تنها نباشه!

بهش چشم غره رفتم كه آروم گفت: هونام؟!

- ها؟!

- مى دونم از حرفاى عسل ناراحت شدى ولى...

بى خيال گفتم: ولش بابا! من كه عادت دارم! تو هم خودتو ناراحت نكن! اون لحظه كارم

بچگونه بود كه فرار كردم!

اومد يه چيز بگه كه بى مقدمه گفتم: تو از ارميا خوشت مياد؟!

متعجب گفت: چرا پرسيدى؟!

- بگو آره يا نه؟!

ريشاى شالشو كه هنوز رو سرش بود دور انگشتش پيچيد: خب... ارميا...

خنده م گرفت! سودا و خجالت؟!

با خنده گفتم: باشه نمى خواد چيزى بگى! رنگ رخسار مى دهد خبر از سر درون! درست

گفتم؟!

- چه مى دونم! تو هم با اين مثال زدنات!

با هم رفتيم تو اتاق و چون هردومون خسته بوديم زود خوابمون برد! صبح با نور آفتاب رو

چشمم بيدار شدم! از پنجره بيرونو نگاه كردم! نه به بارون ديشب نه به آفتاب امروز...

پا شدم كه پاپى هم سريع بيدار شد و دنبالم اومد... امروز بايد مى رفتم خونه ى مامان پيرى!

با ارميا! بايد بفهمم من واقعا نوه شم يا نه! بايد رضايتشو بگيرم!

رفتم جلوى آينه... دستم رفت كه يكم آرايش كنم! نمى دونم چرا! ولى منم آرزو داشتم!

آرزوهاى دخترونه! شايد خيلى كوچيک بودن! اونقدر كوچيک كه شايد توى يه آرايش كوچيک

خلاصه مى شد!

ارميا مياد دنبالم... رژى كه تو دستم بود و تازه به لبم كشيده بودمو بستم و گذاشتم رو ميز...

به لبام نگاه كردم! با ارميا مى رم... سريع رژمو پاک كردم... سودا ارميا رو دوست داره!

خب داشته باشه! به من چه؟! با دستمال مدادى كه به چشمم كشيده بودم هم پاک كردم...

صداى زنگ در اومد... رفتم و از چشمى نگاه كردم! تيرداد بود! سريع شالمو انداختم رو

سرم و درو باز كردم!

با ديدنم گفت: آماده اى؟!

گيج گفتم: واسه چى؟!

- سونوگرافى ديگه!

بى اختيار دستمو كوبوندم رو پيشونى م! پاک فراموشم شده بود! نه به سودا گفته بودم و نه

با دكتر هماهنگ كرده بودم! تيرداد منتظر نگام مى كرد! لبامو با زبونم تر كردم: چيزه... حتما

امروز بايد بريم؟!

- آره ديگه... ديشب بدجور افتادى! بريم ببينيم مشكلى پيش نيومده باشه!

پشت گوشمو خاروندم: چيزيم كه نه نشده... سالمه...

بى خيال گفت: خب پس بريم ببينيم دختره يا پسر...

گير داده بود اساسى!

- تيرداد؟!

كليدشو كه سودا روى اپن گذاشته بودو برداشت: بله؟!

ديشب چرا اون جورى شده بودى؟!

- بريم؟!

فهميدم نمى خواد چيزى بگه! پس سعى كردم يه جور ديگه بحثو عوض كنم!

- ديشب پيش سمر بودى؟!

اومدم سمتمو بازومو كشيد و همونطور كه مى رفت سمت در گفت: چرا مى خواى بپيچونى؟!

سعى كردم بازومو از چنگش بكشم بيرون: كى من؟! توهم زدى!

درو پشت سرمون بست و نگام كرد: امروز حتما بايد بريم دكتر... خب؟!

ملتمس گفتم: امروز نه!

مشكوک نگام كرد: چرا؟!

تو ذهنم دنبال يه بهونه مى گشتم... به مغزم فشار آوردم...

- خب مى ترسم! از سونوگرافى!

يه جورى نگام كرد كه يعنى پيش خودت فكر كردى من خرم؟! آخه سونوگرافى هم ترس

داره؟!

دستمو كشيد و دكمه ى آسانسورو زد... ناچار باهاش همراه شدم! يه فكرى تو ذهنم جرقه

زد! بايد به على اس ام اس مى دادم! ولى اونا كه روز اول ازدواجشونه! حتما تا الآن خوابن!

پوفى كردم و ناچار به سودا اس ام اس دادم كه بره و با همون دكتره هماهنگ كنه!

از ساختمون كه زديم بيرون چشمم به يه ماشين شاسى بلند افتاد! لبمو گزيدم! ارميا بود كه

اومده بود دنبالم... سعى كردم عادى رفتار كنم! تيرداد نبايد مى ديدش... ارميا كه پياده شده

بود با ديدن من و تيرداد سريع سوار ماشينش شد... تيرداد درو واسم باز كرد كه نشستم...

تيرداد: صبح دستشويى كه نرفتى؟!

متعجب گفتم: ها؟!

خنديد: آخه واسه سونوگرافى...

سريع پريدم وسط حرفش: نه نه... مى دونم...

ابروشو انداخت بالا: مى دونى؟!

فكمو دادم جلو: ميشه انقدر سوال نپرسى؟!

رک گفت: نه!

ارميا گاز داد و از كنارمون رد شد... تيردادم راه افتاد... خدا رو شكر انگار حواسش نبود...

- از كى با ارميا آشنا شدى؟!

يعنى مى خواستم سرمو بكوبم به شيشه... امروز از اون روزاست كه رو دنده ى سواله...

چرخيدم سمتش: اومدى بازجويى؟!

خيلى راحت گفت: آره... تو كه اينقدر بى پولى پس اين خونه رو از كجا آوردى؟!

دهنم باز موند... ديشب تو اون حال خيلى حرفا بهش زده بودم كه حالا واسش سوال شده

بود... و من چه جوابى داشتم كه بهش بدم؟!

صاف نشستم سر جام: من مجبور نيستم جواب بدم...

- چرا مجبورى!

- چرا؟!

- سوالمو با سوال جواب نده...

تحكم توى صداش باعث شد نتونم چيزى بگم... يه جور اقتدارى داشت كه نمى شد ازش چشم

پوشيد...

- مال من نيست...

- مال كيه؟!

با التماس گفتم: تو رو خدا بس كن...

- تو... تو واقعا...

داد زدم: هان؟! چيه؟! حرفاى عسل روت تاثير گذاشته؟!

زد رو ترمز و چرخيد سمتم: ببين... من چيزى نگفتم كه باعث بشه اينجورى داد بزنى خب؟!

فقط بهم بگو... مى خوام از خودت بشنوم...

- تو درمورد من چى مى دونى؟!

با صداى آرومى گفت: شايد اونقدر بدونم كه بشناسمت... بفهمم چه جور آدمى هستى!

پوفى كردم و گفتم: ببين... من يه حروم زاده م... يه حروم زاده ى نجس... اون خونه م كه

مى بينى مال من نيست! مال يه آدميه كه هنوز نمى دونم نسبتش با من چيه! افتاد؟! حالا راه

بيفت كه دير شد!

بى خيال انگار كه حرفام واسش پشيزى اهميت نداشته باشه راه افتاد... سودا اس ام اس

داد: رديف شد!

- از اين ور برو...

يه لحظه نگام كرد: خودم وقت گرفتم...

يعنى خاک به سرم شد...

- خب اين دكتره كه من مى گم خيلى خوبه... بريم اونجا...

پيچيد توى يه خيابون: لازم نيست...

جلوى يه ساختمون نگه داشت: پياده شو...

فاتحه مو خوندم و پياده شدم... مثل خر تو گل گير كرده بودم... سعى كردم يه جورى

پشيمونش كنم... دنبال يه راه فرار يا يه بهونه بودم... نگام هر جا مى چرخيد تا يه بهونه اى

چيزى پيدا كنم... با ديدن يه گربه كه روى يه ديوار بود عين اين دختر لوسا گفتم: واى چقدر

نازه...

تيرداد كه يه قدم ازم جلو تر بود برگشت و گفت: چى؟!

به گربه هه اشاره كردم: اونو مى گم... چقدر نازه...

يه نگاه بى تفاوت به گربه هه انداخت و گفت: آره... بيا...

بعد دستمو كشيد كه سريع دستمو از دستش درآوردم و باهاش هم قدم شدم... سعى كردم

خونسرد باشم! فوق فوقش مى فهميد ديگه... رفتيم داخل مطب... منشى با ديدن تيرداد از

جاش پا شد و سلام كرد... آب دهنمو قورت دادم... انگار خيلى اينجا آشناس...

تيرداد: خانوم دكتر وقت دارن؟!

منشى: بفرمائيد منتظرتونن...

تيرداد يه نگاه به من انداخت و با دستش بهم اشاره كرد كه برم تو... تک ضربه اى به در

زدم و داخل شدم... تيردادم پشت سرم... يه خانوم مسن پشت يه ميز نشسته بود كه با ديدن

تيرداد از جاش پا شد و سلام كردن...

خانوم دكتر يه نگاه به من انداخت و لبخند زد: مثانه ت پره عزيزم؟!

حالا هم خنده م گرفته بود و هم داشتم خجالت مى كشيدم... ولى تيرداد خيلى عادى روى مبل

لم داده بود و منتظر بود ببينه بچه ش سالمه يا نه...

خانوم دكتر بهم اشاره كرد كه روى تخت دراز بكشم... فكمو دادم جلو و سعى كردم آروم

باشم... اى ايشالا خدا خفه ت كنه تيرداد... ايشالا داغ سمر به دلت بمونه...

روى تخت دراز كشيدم و دكتر مانتومو زد بالا و يه مايع لزجو به يه چيزى ماليد و زد رو

شكمم... حالا منم كه دستشويى داشتم هى اينم فشار مى داد رو شكمم داشتم مى مردم...

دكتر به مانيتورى كه بالاى سرم بود نگاه مى كرد... دلم داشت از دهنم در مى اومد... هر آن

منتظر يه جمله بودم: شما كه باردار نيستين...

يا يه چيزى تو همين مايه ها...

نگام چرخيد سمت تيرداد... اونم نگام كرد... يه چيزى تو نگاش بود كه ازش سر در نمى

آوردم... شصتشو كشيد به گوشه ى لبش و نگاشو دوخت به دكتر...

دكتر باز اون چيزى كه دستش بودو رو شكمم كشيد و گفت: بچه تون كاملا سالمه... من هيچ

مشكلى نمى بينم...

چشامو كه از ترس ديدن قيافه ى خشمگين تيرداد بسته بودمو آروم باز كردم... اين چى

گفت؟! يه لحظه مغزم ريست شد! بچه سالمه؟! يا امام زمان... من حامله م؟! گيج به دكتر

نگاه كردم! يعنى مى خواستم اون دم و دستگاه و اونى كه هى رو شكمم مى كشيدو نمى

دونستم اسمش چيه رو بكوبم رو سرش و بگم: كى به تو مدرک داده آخه روانپريش... بچه

كجا بود؟!

از يه طرفم يه جورايى خوشحال بودم كه تيرداد چيزى نفهميده... ولى با نگاش داشت داغونم

مى كرد... دكتر از روى صندلى كنار تخت پا شد و من سريع مانتومو كشيدم پايين...

تيرداد رو به خانوم دكتر گفت: يعنى جاى نگرانى نيست؟!

دكتر با انگشت اشاره ش عينكشو روى بينيش جا به جا كرد: بچه قلبش از قلب من سالم

تره... ماشالا چه وروجكى هم هست...

بعد به من نگاه كرد و خنديد... من هنوز تو شوک بودم... تيردادم خنديد و اومد دستمو گرفت:

بريم عزيزم...

ديگه داشتم مى مردم... خدايا نكنه من حافظه ى كوتاه مدتمو از دست دادم؟! نمى دونم شايدم

بلند مدتمو؟! نكنه توهم زدم؟! سرمو چند بار تكون دادم كه تيرداد گفت: حالت خوبه؟!

- ها؟! آره آره من خوبم... حالا خيالت راحت شد؟! گفتم كه بچه سالمه...

تيرداد لباشو جمع كرد كه نخنده: بله... شرمنده كه وقتتو گرفتم...

سوار ماشين شديم... سريع گوشى مو از تو جيبم درآوردم و به سودا اس ام اس دادم: تو با

كدوم دكتر هماهنگ كردى؟!

تيرداد شيشه رو از سمت خودش داد بالا...

- اينو چرا بستى؟!

- باد به صورتت مى خوره سرما مى خورى!

- تابستونه ها...

بى خيال گفت: خب باشه...

چيزى نگفتم... اين سودا چرا جواب نداد؟! بازم اس ام اس دادم: مُردى؟!

چند دقيقه اى موندم كه باز جوابى نيومد! اى نميرى كه هيچوقت به درد نمى خورى! نگامو از

پنجره به بيرون دوختم... به دختر بچه اى كه گل مى فروخت... چقدر اون دختر بچه باهام

آشنا بود! چقدر شبيه من بود!

لرزش گوشى روى پام نگامو از اون دختر بچه گرفت... سريع اس ام اسو باز كردم:

دستشويى بودم هويج... با همون دكتره ديگه... چطور؟!

خنده م گرفت... سريع جواب دادم: اين منو برد يه دكتر ديگه ولى گفت بچه سالمه...

به دقيقه نكشيد جواب داد: چى؟! جلل الخالق!

اگه سودا هم هماهنگ نكرده پس كار كيه؟! اين وسط يه كاسه اى زير نيم كاسه هست... زير

چشمى به تيرداد نگاه كردم... رفتارش خيلى عادى بود! پس كار اينم نمى تونست باشه...

تيرداد: خونه كارى دارى؟

- ها؟! چى؟! نه! چطور؟!

خنديد: هيچى! امروز افتتاحيه داشتيم گفتم اگه دوست دارى بياى!

فكمو دادم جلو: كيا ميان؟!

- خب در واقع يه جور مهمونى رسميه...

سريع گفتم: نه نميام...

نمى خواستم باز اتفاق ديشب تكرار بشه... حتما سمرم اونجا بود...

تيرداد: بايد ياد بگيرى با بقيه روبرو بشى! خودتو كه قايم كنى يعنى رو حرفاشون مهر تاييد

زدى!

نفسمو دادم بيرون و چيزى نگفتم... جلوى خونه نگه داشت و با اطمينان گفت: هنوز وقت

هست تا ساعت هشت... برو آماده شو... ساعت هفت ميام دنبالت...

آروم خداحافظى كردم و منتظر جوابش نشدم و زدم بيرون... هوا چقدر گرم شده! خدايا قربون

حكمتت! يه دفعه سيل مى زنى يه دفعه ديگه آفتاب!

تا داخل شدم و درو بستم صداى زنگ اومد... رها و سودا پشت در بودن...

با خنده گفتم: رها اينجا چيكار مى كنى؟!

پشت چشمى ناز كرد: پس كجا چيكار كنم؟!

سودا با خنده گفت: تو الآن بايد كاچى و حلوا هم بزنى!

رها كوبيد پس كله ش: خاک تو سرت منحرف...

سودا دست به كمر زد: يعنى مى خواى بگى شما...

رها اومد وسط حرفش و با خنده گفت: به قول على آدم به ناموس خودش كه به چشم بد نگاه

نمى كنه...

من و سودا زديم زير خنده... همون دم در داشتن باهم بحث مى كردن... اومدن تو و هركدوم

روى يه مبل نشستن كه سودا سريع گفت: خب بگو بينم قضيه ى اين دكتره چيه؟!

------------------

نشستم روبرو شون و گفتم: هيچى ديگه! هى سعى كردم بپيچونم نشد... اصلا گير داده بود

اساسى! آخرشم منو بردم پيش يه دكتر ديگه و اونم گفت بچه سالمه! رها چشاشو گرد كرد:

وا... - والا... سودا با خنده: ببين هونام نداشتيما! هركارى خواستى كردى حالا زدى زيرش...

- گمشو... رها هم خنديد: نكنه كار مامان پيرى باشه؟! جوابش نگاه چپ چپ سودا بود: اون

وقت مامان پيرى جنى شده يهو؟! اون اصلا نمى دونه هونام همچين نقشه اى كشيده... رها:

خب چه مى دونم؟! سودا: تو حرف نزن فدات شم! الآن ما از تو انتظارى نداريم... رها: ميام

آويزونت مى كنما... اومدم وسط حرفشون: بابا بسه ديگه... بعد با يه لحن جدى اضافه كردم:

ولى يه كاسه اى زير نيم كاسه هست... ببين كى گفتم... سودا: ساعت يک و نيم ظهر روز

شنبه... بهش چشم غره رفتم... پاپى از تو اتاق پريد بيرون...خودشو چسبوند به پام... سودا

در كيفشو باز كرد و يه شكلات كشيد بيرون: بيا خاله جون واست شكلات خريدم... اين

مامانت كه بهت نمى رسه... رها زد زير خنده... خودمم خنده م گرفته بود... رها: مگه سگا

شكلات مى خورن؟! سودا: پس چى؟! از استخون بيشتر دوست دارن... بعد شكلاته رو پرت

كرد كه پاپى رو هوا گرفتش... - حالا اينا يه طرف... امروز افتتاحيه س... رها: چه افتتاحيه

اى؟! همه ى چيزايى كه مى دونستمو واسشون گفتم... سودا: من كه مى گم برى بهتره...

تيرداد راست مى گه! خودتو كه مخفى كنى حرفاشونو ثابت كردى! برو و به سمر خانوم ثابت

كن كه تو هم يه زندگى معمولى مثل بقيه دارى! - دارم؟! يه لحظه ساكت شد بعد گفت: ميام

آويزونت مى كنما... تقريبا راضى شده بودم كه برم... سودا و رها دنبال لباس بودن واسم...

منم نشسته بودم و دستمو گذاشته بودم زير چونه م و نگاشون مى كردم... سودا: من مى گم

اين مشكى يه... رها: نه سرمه اى يه... واى خدا بازم سر مشكى و سرمه اى دعواشون

شد... سودا: هونام تو مى گى كدوم؟! - همون كت و شلوار شكلاتى ديشب... رها: غلط كردى

اونو كه ديشب پوشيدى! - يه لباسو نمى شه دوبار پوشيد؟! سودا: نچ! نچ! اين مشكى يه... -

اصلا من نمى رم... سودا: غلط كردى! - بخدا راست مى گم... من كاراى مهم ترى دارم...

بعد گوشى رو برداشتم و شماره ى تيردادو گرفتم... چندتا بوق كه خورد جواب داد:

بفرمائيد... - سلام... - سلام... موندم چى بگم! سودا و رها بال بال مى زدن كه نگم نمى

خوام بيام... ولى من تصميممو گرفته بودم... چه اهميتى داشت كه سمر ببينه من تو

اجتماعم؟! سمر مى ديد! بقيه هم مى ديدن؟! پس نفسمو دادم بيرون و گفتم: من نمى تونم

امشب بيام... يه كار مهم دارم... سودا و رها ول شدن... انگار انرژى شون تحليل رفت...

تيرداد بى خيال گفت: هرطور راحتى! - خداحافظ! - خداحافظ! گوشى رو قطع كردم كه باز

انرژى شون برگشت و ريختن رو سرم... منم بى خيال شماره ى ارميا رو گرفتم... داشتم نا

اميد مى شدم كه جواب داد... يه لحظه هول شدم و چيزى نگفتم... انگار منتظر بودم قطع كنم!

در واقع جواب دادنش دور از انتظارم بود... - الو... هونام خانوم؟! سريع به خودم اومدم:

سلام... بابت صبح عذر مى خوام! مى خواستم بدونم وقت دارين كه بريم پيش مامان پيرى...

يعنى خانوم صالحى؟! تو صداش خنده بود... سريع گفت: البته... من همين حوالى م... تا نيم

ساعت ديگه اونجام... - منتظرم... خداحافظ! گوشى رو قطع كردم كه چهار تا چشم بهم خيره

شد... رها: پس بگو خانوم چرا نرفتن مهمونى! سودا ساكت بود... رها: خوشت اومده

ازش؟! سودا ديگه ساكت نبود: خفه شو... رها با تعجب گفت: تو چرا جوگير شدى؟! سودا

بهش توپيد... سريع گفتم: نه... اشتباه مى كنيد...

سودا مشكوک نگام كرد و چيزى نگفت... مى دونستم واقعا ارميا رو دوست داره... واسه

همين با اطمينان گفتم: سودا... باور كن دارى اشتباه فكر مى كنى! بروم لبخند زد: مى دونم

با مرام تر از اين حرفايى! پس نيازى به توضيح نيست... دلم از اين همه مهربونى ش لرزيد

و هيچى نگفتم... عوضش پا شدم و رفتم كه آماده بشم... درست نيم ساعت بعد ارميا پشت در

بود... از رها و سودا خداحافظى كردم و زدم بيرون... دست به سينه به ماشينش تكيه داده

بود و نگاش به پنجره ى آپارتمانم خيره بود... متوجه اومدن من نشده بود... براى اينكه

متوجه من بشه با صداى نسبتا بلندى گفتم: - سلام... يه لحظه انگار ترسيد... سريع چرخيد

سمتم و يه نفس عميق كشيد! انگار بدجور تو فكر بود... خنده م گرفت كه گفت: منو

ترسوندين... - شرمنده... آخه بدجور تو فكر بودين... درو واسم باز كرد و منم سوار شدم...

درحالى كه به اين فكر مى كردم كه دختر پولدارا هم بهشون بد نمى گذره ها! پسراى

خوشتيپ و پولدار واسشون درم باز مى كنن... ارميا سوار شد و بى حرف حركت كرد... يكم

كه از مسير گذشت گفت: فكر مى كنم خانوم صالحى مى خوان رضايت بدن... اما به شرطها

و شروطها... چرخيدم سمتش: نبش قبر حرومه؟! سرشو تكون داد: خب... والا چى بگم؟! من

چيز زيادى نمى دونم... چيزى نگفتم كه پخشو روشن كرد... يه آهنگ ملايم گذاشت... چقدر

روحيات اين آدم لطيف بود! هميشه آهنگاى ملايم گوش مى كرد... برعكس سودا كه هميشه

آهنگاى پر ضرب رو با صداى بلند گوش مى كرد...با اين كه دورم از تو... اما با يادت خوشم

تو روياهام كنارت... دل تنگى مو مى كشم با اين كه دورم از تو... اما برات مى خونم دلم مى

خواد بمونى... تو پوست و خون و جونم نرو از تو روياهام... دلم مى گيره با خيالتم خوشه...

برات مى ميره مى خواستم قضيه ى دكتر صبحو بهش بگم ولى پشيمون شدم... بجاش گفتم:

- شما مى دونيد اسم پدر فرضى من چيه؟! خنديد: چرا فرضى؟! شونه بالا انداختم: چون

هنوز معلوم نيست واقعا پدرم باشه يا نه... - راستش من چيز زيادى نمى دونم... در واقع

هيچى نمى دونم... دهنمو كج كردم! اينم كه هيچى نمى دونه... جلوى خونه ى مامان پيرى

نگه داشت كه هر دومون پياده شديم... بازم پريسا درو واسمون باز كرد و بازم انتظار واسه

اومدن مامان پيرى! چند دقيقه اى كه گذشت صداى پاشنه ى كفشاش اومد... بازم لباس

مشكى! اما اينبار پوشيده و با شال... نمى دونم چرا من هركارى مى كنم از اين پيرى خوشم

نمياد... به احترامش وايساديم كه با دست اشاره كرد بشينيم... پريسا واسه اونا قهوه و واسه

من چاى آورد... ازش تشكر كردم كه بهم خنديد و رفت... مامان پيرى: خب؟! اوضاع

چطوره؟! فكمو دادم جلو: هنوز اتفاق خاصى نيفتاده... خواهشا اجازه بدين خودمون پيش

بريم... بهم اطمينان كنيد... آروم پلک زد و گفت: گفتم بياى اينجا تا بگم من با نبش قبر

مخالفتى ندارم... نيشم باز شد... - ولى شرط دارم... سعى كردم چيزى نگم... ارميا: چه

شرطى؟! سرشو چرخوند سمت ارميا و گفت: هونام قبلش با تو مى ره دفتر امجد و اون

سندو امضا مى كنه... سريع گفتم: واسه چى؟! با همون لحن پر صلابت هميشگى ش گفت:

همين كه گفتم... ديگه خود دانى! مونده بودم چيكار كنم... به ارميا نگاه كردم... تو فكر بود...

نگاه منو كه ديد رو به مامان پيرى گفت: نبش قبر كى باشه؟! مامان پيرى: امشب... ارميا

متعجب گفت: امشب؟! - آره... امجد همه ى كارا رو كرده... ولى گفتم كه... قبلش هونام بايد

سندو امضا كنه... از جام پا شدم: قبوله... ارميا هم پا شد: خب ديگه ظاهرا مشكل حل شد...

خداحافظ... منم اومدم برم كه يه لحظه يه چيزى يادم اومد... يه قدمى كه رفته بودم جلو رو

برگشتم: خانوم صالحى! اسم پدر من چيه؟! نگام كرد و بعد از چند لحظه سكوت گفت: خودت

مى فهمى! شونه بالا انداختم و با ارميا از خونه ش زديم بيرون و رفتيم سمت دفتر امجد...

منشى ش گفت كه رفته يه جايى و چند دقيقه ديگه برمى گرده... ما هم نشستيم به انتظار...

يه ده دقيقه اى طول كشيد كه اومد... با ارميا دست داد و به من سلام كرد... سرمو تكون دادم

و جوابشو دادم... امجد: بفرمائيد تو اتاق من... عذر مى خوام... بعد جلو تر از ما وارد اتاق

شد... ارميا صبر كرد كه من داخل شم و بعد پشت سرم اومد تو و درو بست...روى يه مبل

نشستم و ارميا هم كنارم... امجد يكم دفتر دستكاشو جا به جا كرد و گفت: خيله خب... خانوم

صالحى با من صحبت كردن گفتن به شرطى كه شما پاى سندو امضا كردين نبش قبر انجام

بشه... سرمو تكون دادم و رفتم سمتش... يه برگه رو بهم نشون داد: اينجا رو امضا كن

دخترم... امضا كردم كه يه برگه ى ديگه بهم دادم: اينم همين طور... - اين ديگه چيه؟! -

امضا كن... برگه رو خوندم... سند يه باغ بود... سريع گفتم: امكان نداره... امجد با مهربونى

گفت: دخترم به خاطر خودت مى گم... امضا كن... - آقاى امجد قرار بود فقط سند خونه

باشه... - دخترم لجبازى نكن... بزار كارا ثبتى بشه... وگرنه نبش قبر انجام نمى شه... -

خواهشا مى كنم... - اما... - آقاى امجد... - آخه... - خواهش كردم... باز اومد يه چى بگه كه

ارميا گفت: چه اصراريه... بعد از آزمايشا هم مى شه پاى سندا رو امضا كرد... امجد: بنده

مامورم و معذور... خيله خب... الآن ساعت هشته... اذان زده... تا نيم ساعت ديگه مى

ريم... نمى دونم چرا اينقدر استرس داشتم... ارميا بهم لبخند زد... از اون لبخندايى كه هر

كسى رو آروم مى كرد... با امجد راه افتاديم سمت قبرستون... هوا تاريک شده بود...

قبرستون خارج از شهر بود... هرچى مى رفتيم انگار نمى رسيديم... - آقاى امجد كجا مى

ريم؟! خنديد: صبر كن دخترم... ديگه داريم مى رسيم... توى يه جاى تاريک كه انگار برق

نداشت نگه داشت... نا خود آگاه ترسيدم... آروم زمزمه كردم: ارميا؟! صداشو كنارم شنيدم

كه زمزمه كرد: ترس نداره... هر سه تامون از ماشين پياده شديم... يه مرد سفيد پوش و

يكى كه يه لباس پاره پوره پوشيده بود با دو تا چراغ قوه اومدن سمتمون... اونى كه سفيد

پوشيده بود يه قرآن دستش بود و اون يكى يه كلنگ... اون كه سفيد پوشيده بود يه چراغ

دستى رو داد به ارميا و ارميا روشنش كرد... تونستم يكم بهتر اطرافو ببينم... همه ش دار و

درخت بود... قبر باباى مام معلوم نيست تو كدوم جهنم دره اى يه... راه افتاديم سمت جايى كه

انگار قبرستون بود... البته من هيچ قبرى نمى ديدم... بى اختيار خودمو به ارميا چسبونده

بودم... نمى دونم هونامى كه هر شب توى يه خونه ى بى در و پيكر ميون يه عالم آدم گرگ

صفت زندگى مى كرد و نمى ترسيد حالا چرا اينقدر ترسو شده بود... سعى كردم چند تا نفس

عميق و آروم بكشم... پام رفت روى يه شاخه ى خشک شده و شكست... بى اختيار جيغ

كوتاهى زدم... ارميا سريع دستمو گرفت: نيازى نيست بترسى! نفسمو دادم بيرون: من

خوبم... بعد سريع دستمو از تو دستش كشيدم بيرون... آقاى امجد كه ازمون جلو تر بود

برگشت سمتمون: مشكلى پيش اومده؟! ارميا: نه چيزى نيست... بعد بهم اشاره كرد كه

جلوش راه برم... روبه اون مرده سفيد پوشه كه جلوم بود گفتم: نبش قبر حرومه؟! برگشت و

بهم نگاه كرد... با اينكه تو اون تاريكى چيز زيادى از صورتش نديدم ولى همين كه برگشت

سمتم انگار يه عالم موج مثبت بهم داد كه آرومم كرد: بله دخترم... اگه ميت سالم باشه

حرامه... چون دوباره بايد فشار قبرو تحمل كنه... سرمو تكون دادم: ولى الآن كه چيزى از

اين آقا نمونده... لبخندى زد و سرشو برگردوند و چيزى نگفت... بلآخره جلوى يه قبر

واستادن... با تعجب به قبر نگاه كردم... - اينكه سنگ قبر نداره... امجد: امروز برداشتنش...

سرمو تكون دادم... حالا انگار مى مردن همين امروز اين يا رو رو به قول سودا گور به

گور مى كردن... يه لحظه خنده م گرفت... الآن جاى سودا خاليه... اون كه سفيد پوشيده بود

قرآنشو باز كرد و شروع كرد به خوندن... البته انگار حفظ بود چون بعيد مى دونم تو اون

تاريكى چيزى مى ديد... قرآن خوندنش كه تموم شد اون كه كنگ رو دوشش بود شروع كرد

به كندن... يكم كه گذشت خسته شدم و يكم دور تر ازشون نشستم... ارميا هم كنارم نشست و

يه نگاه به اطراف انداخت... البته مى دونستم هيچى نمى بينه... ارميا: جاى خوف انگيزيه...

خنديدم: شمام ترسيدين؟! خنديد: دروغ چرا؟! يكم... صداى خنده م بلند شد... ارميا: چرا سند

باغو امضا نكردين؟! - نمى خواستم تا وقتى هيچى معلوم نيست چيزى نصيبم بشه... خونه رم

مجبور بودم... صداى امجدو شنيديم: بياين... ديگه داره مى رسه... هر دومون سريع پا شديم

و رفتيم نزديكشون... اونى كه داخل چاله بود از اون پايين داد زد... البته صداش خوب مى

رسيد چون عمقش زياد نبود... - قبر كه خاليه...براى چند لحظه نفهميدم چى گفت! دقيقا قاطى

كرده بودم... قبر خاليه؟! يعنى چى؟! به ارميا نگاه كردم... اونم دست كمى از من نداشت...

رو به امجد گفت: يعنى چى آقاى امجد؟! امجد سرشو يكم خم شد و سرشو برد پايين و روبه

همونى كه تو قبر بود گفت: يعنى چى؟! مگه مى شه؟! گور كنه از همونجا گفت: من خودم يه

عمره قبر مى كنم... حدش همين قدره ديگه... تازه اين قبر اصلا سنگ نداره... كفنش

كجاست؟ امجد: اون كه حتما پوسيده... - كفن بپوسه سنگ كه نمى پوسه... رو به ارميا

گفتم: سنگ چيه؟! ارميا: فكر كنم دور قبر سنگ مى زارن... منظورم داخلشه... گيج بودم...

توى يه روز چندتا شوک با هم؟! سرمو هى تكون تكون مى دادم كه افكارم منظم بشن...

طورى قاطى كرده بودم كه حس مى كردم هرآن ممكنه مغزم منفجر شه... يه قدم رفتم عقب...

قبر خاليه... يه قدم ديگه... پس هيچ جنازه اى در كار نيست... يه قدم ديگه... دو حالت داره...

يه قدم ديگه... حالت اول... يه قدم ديگه... يا يكى دزديدتش... يه قدم ديگه... كى يه جنازه رو

كه بيست سال پيش دفن شده رو مى دزده؟!... يه قدم ديگه... به چه دردش مى خوره؟!... يه

قدم ديگه... پس كسى ندزديدتش... يه قدم ديگه... حالت دوم... يه قدم ديگه... يا از اولشم

كسى نبوده... يه قدم ديگه... پس من بى هويتم... يه قدم ديگه و... پام گرفت به يه شاخه و به

عقب سوق پيدا كردم و... سقوط... صداى جيغم سكوت اون جايى كه بهش مى گفتن قبرستونو

شكست... و صداى ارميا كه فرياد زد: هونام؟! دستمو به يه شاخه گرفته بودم... يه درخت

بزرگ كنارم بود و زير پام خالى... بجز اون چيزى نمى ديدم... حتى نمى دونستم چقدر از زير

پام خاليه... و اين خيلى بد بود! صداى ارميا رو مى شنيدم: هونام؟! كجايى؟! قدرت اينكه

صداش كنمو نداشتم... شاخه هه يه صدايى داد و دستم ول شد... و باز هم سقوط... اين بار

صداى جيغم بلند تر بود... چند تا قل خوردم و باز هم سقوط... اين بار عمق كمترى بود...

چشامو كه بسته بودمو باز كردم... ته يه گودال افتاده بودم... بى اختيار دست و پا مى زدم...

بى صدا... فقط صداى نفسام بود... يه چيزى روى صورتم وول مى خورد كه نمى دونستم

چيه... انگار كه سنگ كپ كرده باشم... بى حركت شده بودم... فقط لبام تكون مى خوردن...

حرفاى نامفهومى رو تكرار مى كردم كه خودمم نمى فهميدم چى ن... صداى ارميا داشت

نزديک مى شد: هونام؟! كجايى؟! داد بزن دختر... تنم يخ زده بود و قدرت تكلممو از دست

داده بودم... اون موجود كه نمى دونستم چيه ولى احتمال مى دادم حشره باشه! يه چيزى مثل

عنكبوت بود باز روى صورتم حركت كرد... همين يه عامل واسه تحريکم كافى بود كه حنجره

مو بسوزونم... چنان جيغى زدم كه خودمم كر شدم... ارميا از يه جايى پريد و سريع اومد

بالاى گودال و نور و زد رو صورتم... حتى قدرت اينكه اون لحظه چشامو ببندم هم نداشتم...

سريع دستشو دراز كرد و با يه لحن كه سعى مى كرد آرومم كنه گفت: چته دختر؟! دستتو بده

من... فقط نگاش كردم... شمرده شمرده گفت: هونام... هيچى نيست... حواست نبوده افتادى

توى يه گودال كوچيک... خب؟! بغض كردم: قبره؟! ساكت شد... ولى زود گفت: نه... قبر

نيست... يعنى شكل قبر نيست... گودالو كندن واسه سوزوندن ريشه ى درخت... سرمو چند

بار پشت سر هم تكون دادم... ارميا: مى تونى بلند شى؟! - آره... آره... آره... اومدم پا شم

كه ديدم تنم حس نداره... درد زيادى نداشتم... ولى انگار عضله هام از كار افتاده بودن... و

اين بخاطر ترس زيادم بود... نمى ديدم ارميا داره چيكار مى كنه! ولى دوست داشتم هرچه

زودتر منو از اون گودال نحس بكشه بيرون... دستشو گرفت سمتم: فقط آروم باش و دستتو

بده به من... دستمو يكم حركت دادم... هنوز جاى زخم ديشب خوب نشده بود... حالا سوزشش

بيشتر شده بود... با اين حال به قول ارميا سعى كردم آروم باشم... دستمو گرفتم بالا... يكم

بيشتر خم شد كه بهم برسه... دستمو كه گرفت گفت: خيله خب... حالا مى تونى بياى بالا؟!

همون لحظه صداى بقيه اومد... امجد: آقاى نيک زاد حالش خوبه؟! ارميا داد زد: دارم

كمكش مى كنم بياد بيرون... امجد داد زد: لازم نيست ما بيايم؟! ارميا: نه! چند دقيقه اى صبر

كنيد... سعى كردم بشينم... دستم تو دست ارميا بود... البته اون خيلى خم شده بود تا دستمو

بگيره... يه فشار به دستم داد و گفت: خوبه... حالا من مى كشمت بالا... خودتم كمک كن...

خب؟! سرمو تكون دادم و ارميا توى يه حركت منو كشيد بالا... خودمم كمک كردم و پامو به

ريشه ى همون درختى كه ارميا مى گفت گير دادم و رفتم بالا... حالا پام نمى رسيد كه

بزارمش رو زمين... بايد يكم ديگه خودمو مى كشيدم بالا... ولى از دست ناقصم نمى تونستم

كمک بگيرم... ارميا دستشو انداخت دور كمرم و قبل از اينكه دوباره بيفتم با يه حركت سريع

كشيدم بالا... هردومون افتاديم كنار هم... نفسمو دادم بيرون و براى چند لحظه چشامو

بستم... ارميا خم شد سمتم و گفت: خوبى؟! جوابشو ندادم... بجاش گفتم: مرسى! اگه نيومده

بودى حتما سكته مى كردم... خنديد و گفت: تو كه راست مى گى! - حالا چى مى شه؟! چرا

قبر خالى بود؟! يه لحظه ساكت شد و بعد با يه لحن جدى گفت: اين وسط يه چيزى لنگ مى

زنه... اصرار خانوم صالحى به اينكه پاى سندو امضا كنى و بعدشم اين قبر خالى! نمى دونم

چرا اما يهو گفتم: فقط اينا كه نيست! امروز تيرداد منو بردم سونوگرافى و دكتر گفت كه من

واقعا... خجالت كشيدم بقيه شو بگم... - واقعا چى؟! - واقعا حامله م! احساس كردم از شدت

شوكى كه بهش وارد شده سكته كرده... ولى وقتى صداشو شنيدم فهميدم احساسم اشتباه

بوده... ارميا: يعنى چى؟! مطمئنى؟! - دكتر كه اينو گفت! استغفرالله شدم مريم مقدس...

خنديد: ته توه قضيه رو درميارم... بعد سعى كردم پا شم...ارميا اومد كمكم كنه كه نزاشتم...

همونطور كه لنگ مى زدم رفتم سمت اونجايى كه ازش سقوط كرده بودم و بعدش قل خورده

بودم تو گودال... ارميا چراغ قوه رو واسم گرفته بود كه جلومو ببينم... حالا يكم واضح تر

بود... از يه ارتفاع حدودا يک مترى افتاده بودم... البته چون به شاخه آويزون بودم اين

ارتفاع زياد بهم آسيب نزده بود... همونطور كه لنگ مى زدم سعى كردم برم بالا... اين روزا

چقدر بدبختى رو سرمه... دستامو گذاشتم بالا و عمود نگه داشتم... كف دستم مى سوخت اما

اهميتى ندادم! دوست نداشتم باز از ارميا كمک بگيرم و البته نمى خواستم بيشتر از اين

ضعيف جلوه كنم! كافى بود اون لحظه تيرداد منو مى ديد و باز دهنش وا مى موند كه بچه

چطور زنده س...خنده م گرفت... دستمو يكم فشار دادم كه خودمو بكشم بالا... امجد كه بالا

سرم وايساده بود خم شد كه بهم كمک كنه كه نزاشتم و خودم اومدم بالا... به دردش مى

ارزيد... ارميا هم بعد از من اومد بالا... كف دستمو ماليدم و رو به امجد گفتم: يعنى چى كه

قبر خاليه؟! سركاريم؟! امجد: والا من خودمم موندم! اين آدرسى بود كه خانوم صالحى دادن!

ارميا كه بخاطر بالا اومدن نشسته بود پا شد و گفت: شايد قبر اونجا نباشه... امجد: نه ما

صبح اومده بوديم همين جا بود... ارميا سعى كرد لحنش عادى باشه: كى سنگ قبرو

برداشته؟! امجد تيز نگاش كرد... هر چى نباشه طرف وكيل بود! عمرى با اين چيزا سرو كار

داشت... مرده كه سفيد پوشيده بود گفت: اگه كارى ندارين من ديگه بايد برم... امجد رو كرد

بهش و خواست بهش پول بده كه دست امجدو پس زد: نبش قبر همين جورى شم حرامه آقا!

ديگه با پول قاطى ش نكن كه بدتر بشه... امجد: ولى قبر كه خالى بود... مرد سفيد پوش:

حتما خدا نخواسته... خداحافظ! و بعد با همون پسره كه كلنگش رو دوشش بود رفتن... باز

مونديم ما سه نفر... ما هم كه ديگه اونجا كارى نداشتيم... از اونجا زديم بيرون... سوار

ماشين كه شديم بى اختيار يه نفس راحت كشيدم... به محض اينكه امجد راه افتاد گفتم: مگه

واسه نبش قبر نبايد از دادگاه حكم گرفت؟! اون وقت كارا اينقدر زود راه افتاد؟! اصلا گيريم

كه جنازه اى هم بود... كى بايد ازش نمونه بردارى مى كرد واسه آزمايش؟! امجد: دخترم

پول خيلى وقتا كارا رو زودتر راه مى اندازه! در ضمن اين كار ما قانونى نبود... ارميا: يعنى

مى خوايد بگين شما از دادگاه حكم نداشتين؟! امجد: ببينيد... خانوم صالحى امروز با من

اومدن و يه قبر كه اتفاقا سنگش تازه هم بود به من نشون دادن و گفتن كه قبره پسرشونه...

سريع گفتم: اسمش چى بود؟! رو قبر اسمش چى بود؟! امجد يه لحظه فكر كرد! انگار مى

خواست يادش بياد... بعد از چند لحظه سكوت گفت: اسمش اشرف بود... آره... اشرف

صالحى! ولى... دوباره چند لحظه سكوت و بعدش سريع گفت: ولى تاريخ فوت نداشت...

ارميا: مگه مى شه؟! خيلى وقتا شده تاريخ تولدو نمى زنن ولى فوت حتما بايد باشه... امجد:

نه نه! تاريخ تولدش بود ولى فوت نداشت! مطمئنم! يعنى روى سنگ قبرش تقريبا خالى بود...

خم شدم به جلو: آقاى امجد مى دونيد كى سنگ قبرو بريد؟! امجد سرشو تكون داد: نه

دخترم... خانوم صالحى گفت خودش يكى رو مى فرسته... فكمو دادم جلو: بياين فكر كنيم

جنازه اى هم بوده! چرا اينجا دفنش كردن؟! اصلا معلوم نيست كجا هست! امجد: اين جا باغ

بزرگ خاندان صالحى يه! در واقع اجدادت اينجا زندگى مى كردن! پشت اون قسمتى كه رفتيم

يه عمارت بزرگ هست كه البته هيچى ازش نمونده! ولى... باز ساكت شد و اين بار يه گوشه

نگه داشت! چراغ داخل ماشينو روشن كرد و طورى نشست كه هم من و هم ارميا ببينيمش...

- ولى چيزى كه از همه مشكوک تره اينه كه بعد از سال شصت و هشت ديگه كسى از اين

خاندانو اونجا دفن نكردن! نمى دونم! طبق يه سرى آدابشون كه من ازشون سر درنميارم!

سريع گفتم: خب اين كجاش مشكوكه؟! خيلى هم خ... حرفمو نصفه رها كردم! يه لحظه پيش

خودم حساب كردم! من متولد هفتاد بودم! پس اونطور كه مامان پيرى مى گفت پدرم چند ماه

قبل از به دنيا اومدنم مرده! اگه يه حساب سرانگشتى كنيم مى فهميم كه تو همون سال هفتاد

مرده! طبق گفته ى امجد از سال شصت و هشت به بعد اينجا كسى رو دفن نمى كنن! پس...

يه مسئله ى مجهول هست! اونم اينه كه چرا اين يارو رو كه فرض مى كنيم پدر منه رو اينجا

دفنش كردن و البته نه جسدى هست و نه تاريخ فوتى؟؟؟؟؟؟؟! ارميا: يعنى مى خواين بگيد

ما قبر كسى رو كه نمرده يا اصلا وجود نداره رو نبش كرديم؟! امجد چونه شو خاروند: انگار

اينطور به نظر مى رسه! ارميا خنديد: موضوع داره جالب مى شه! امجد: جالب ترش اينه كه

چرا خانوم صالحى نخواستن از راه قانونى وارد بشن! خيلى بهشون اصرار كردم ولى قبول

نكردن! ارميا: بياين موضوعو بازتر كنيم... خانوم صالحى بعد از بيست سال يادش مى افته

كه يه نوه ى پسرى داره... پريدم وسط حرفش: اصلا از كجا فهميده كه من نوه شم؟! امجد:

از مسئول پرورشگاه... كه مشخصات شما رو بهش داده و گفته خانومى به اسم صالحى

همچين بچه اى رو تحويل داده! - اونوقت چرا فاميلى من روشن فكره نه صالحى؟! امجد: خب

تو پرورشگاه عوض مى شه! ولى پرونده ى اصلى ثبت مى شه! در واقع سعى مى شه واسه

تغيير هويتتون! شما كه بايد اينو بهتر بدونيد! راست مى گفت اينو يادم رفته بود! ارميا: پس

تو اينكه هونام نوه ى خانوم صالحى يه شكى نيست! درسته؟! امجد: البته اون خانومى كه

اينا رو به خانوم صالحى گفته فوت شده! چند ماه پيش... نفسمو دادم بيرون: د بيا! اينم بايد

مى مرد؟! امجد: خب اونطور كه من شنيدم خيلى مسن بودن... اين آخريا آلزايمر گرفته

بودن...ارميا: اين طور كه پيداست ما به نتيجه اى نمى رسيم مگه اينكه... امجد: مگه اينكه

خانوم صالحى يا تيرداد بهمون كمک كنن... دستمو مشت كردم... انگشت اشاره مو باز

كردم: مامان پيرى رو فاكتور بگيريد چون اگه قرار بود چيزى بگه تا الآن گفته بود! بعد با

خودم زمزمه كردم: زنيكه انگار زورش مياد اصلا حرف بزنه! ارميا: پس يه راه بيشتر

نمونده! تيرداد! - ولى اونم بايد فاكتور بگيريم! اون اصلا از همه خل تره! معلوم نيست اين

سمرو دوست داره يانه! همين جورى كشكى مى خواد باهاش ازدواج كنه! ارميا آروم خنديد و

بعد رو به امجد گفت: آقاى امجد از اون عمارتى كه مى گيد هيچى نمونده؟! اصلا اسم اين

منطقه اى كه اومديم چيه؟؟! خنديدم: نازى آباد! ارميا هم خنديد: اونم كه رد كرده! بعد يه نگاه

به دور و اطرافش انداخت: والا من اينجا موجود زنده اى نمى بينم! - شما چيزى از اين

خاندان و اينا مى دونيد؟! امجد: چيز زيادى نه! من فقط چندساله كه وكيل خانوم صالحى م!

تنها چيزايى كه مى دونستم همينايى بودن كه بهتون گفتم! سرمو تكون دادم: پس بريم كه كار

كار خودمه! بايد از زير زبون اين تيرى حرف بكشم! هر دوشون خنديدن و امجد راه افتاد!

فكرم همه طرفه مشغول بود! اون از ديشب كه تيرداد اونطورى شد تو بارون و هى مى

لرزيد! بعدشم اتفاق صبح و حامله بودنم... حالا هم يه قبر خالى بهم نشون دادن و گفتن اين

يارو پدرته!!!! جلوى دفتر حقوقى امجد پياده شديم... رفتيم و سوار ماشين ارميا شديم...

چشامو بهم فشار دادم كه فكر و خيال از سرم بزنه بيرون... مگه مغزم چقدر گنجايش

داشت؟! هرچى عربى خونده بودم پريده بود! بايد حتما يه سر به آرمين مى زدم! شايد مى

تونست كمكم كنه! اين روزاى آخر كه چيزى به كنكور نمونده بود! سه يا چهار روز... نه

چهار روز... اصلا امروز چندمه؟! پاک قاطى كردم... دلم مى خواست فقط به كنكورم فكر كنم!

ولى مگه مى شد؟! يه عالم علامت سوال باهم به مغزم هجوم مى آوردن! داشتم زندگى مو

مى كردما! يهو يه مامان پيرى پيدا شد و زد به حالمون! هرچند اونى كه من بهش مى گم

زندگى، زندگى نبود! پوفى كردم! اينم قسمته كه فقط قسمت ما شده؟؟! ارميا: زياد بهش فكر

نكنيد... به زودى همه چيز معلوم مى شه! آرا و نامزدش امروز اومدن... با خودم فكر كردم!

تنها چيزى كه واسم مهم نبود برگشتن آرا و نامزدش بود! ولى سعى كردم خودمو مشتاق

نشون بدم... - خب؟! - فردا شب تولدشونه ديگه! - آها! مباركشون باشه! - مگه شما نميايد؟!

- نه! حال و حوصله شو ندارم! فكر كنم كاراى مهم ترى داشته باشم! - ولى فرصت خوبيه...

آرمين و آرا هر سال به نوع خاصى تولد مى گيرن! گيج گفتم: مگه تولدم نوع خاص داره؟!

فرمونو چرخوند: بايد ببينى تا بفهمى! به اين فكر كردم كه امشب ضمير جمعى كه منو ارميا

به كار مى برديم به مفرد تبديل شده! ارميا جلوى خونه نگه داشت! قبل از اينكه پياده بشم

گفتم: ممنون كه كمكم كردى! هرچه قدرم كه يه دختر شجاع باشه بازم يه دختره! با

احساسات دخترونه! اگه امشب نبودى حتما سكته مى كردم! جدى مى گم! بهم لبخند زد:

هركس ديگه اى هم جاى من بود اين كارو مى كرد! شب بخير... سرمو تكون دادم و پياده

شدم... رفتم سمت خونه و واسش دست تكون دادم! تک بوقى زد و رفت... درو باز كردم كه

ديدم همه جا تاريكه... با دستم دنبال كليد برق گشتم و روشنش كردم... براى يه لحظه از ديدن

تيرداد كه دستشو گرفته بود به سرشو محكم فشار مى داد ترسيدم... سريع با صدايى كه

تحليل رفته بود گفت: خاموشش كن... گيج فقط نگاش كردم... با يه لحنى كه ملتمس بود

گفت: خاموشش... كن... سريع چراغو خاموش كردم... تيرداد روى مبل ولو شد... انگار كه

از هوش رفت... با قدماى آهسته رفتم سمتش: هى تو... حالت خوبه؟! نور كمى كه از لامپاى

اتاقش مى اومد باعث شده بود ببينم كه سرشو تكون داد: خوبم... خنده م گرفت: پس بدت

چيه؟! جوابمو نداد... به جاش چشاشو بست... بى توجه بهش رفتم تو اتاقم و لباسمو عوض

كردم! طبق معمول تونيک آستين بلند و يه شلوار ساده با يه شال انداختم رو سرم... اومدم از

اتاق برم بيرون كه پاپى هم اومد دنبالم... همونطور كه مى رفتم سمت آشپزخونه به تيرداد

نگاه كردم... لرزش خفيفى داشت كه زياد به چشم نمى اومد... متوجه اومدن من نشده بود...

همونطور كه حالا روى مبل نشسته بود يه چيزى رو به عضله هاش تزريق كرد... مات مونده

بودم بهش... خاک تو سر معتاده؟؟؟! نتونستم جلوى خودمو بگيرم و با داد گفتم: تو معتادى؟!

بدون اينكه سرشو بلند كنه گفت: بيرون... - واقعا كه... سمر خانوم مى دونن؟! - بيرون...

مى خواستم چندتا ليچار بارش كنم ولى بى خيال شدم و همونطور كه هنوز يكم لنگ مى زدم

گفتم: من گشنه مه... صداشو شنيدم كه آروم گفت: به درک... سرمو با افسوس تكون دادم و

رفتم تو اتاق... من مى خوام از اين حرف بكشم؟! فردا بايد برم پيش همون دكتره... توى

اتاق تست مى زدم... پاپى هم هى اينور و اونور مى پريد... فكرم اونقدر مشغول بود كه اصلا

نمى فهميدم چى مى خونم... چند ضربه به در خورد و بعدش صداى تيرداد: بيا بيرون يه

چيزى بخور... زمزمه كردم: كوفت بخورم قيافه ى تو رو نبينم... با اين حال چون خيلى گشنه

م بود شالمو سر كردم و رفتم بيرون... لامپا رو روشن كرده بود... روى ميز جوجه كباب

بود... دلم مى خواست بازم سر به سرش بزارم ولى انگار نه من حالشو داشتم نه اون... پس

بى خيال مشغول خوردن شدم... اونم فقط نشسته بود و منو نگاه مى كرد... ليوان آبو گذاشتم

رو ميز كه گفت: - چرا لنگ مى زنى؟! نه شوكه شدم و نه به سرفه افتادم و نه غذا پريد تو

گلوم... عوضش خيلى عادى گفتم: معمولا وقتى مى افتن لنگ مى زنن! - نابغه! اينو خودم

مى دونم! چرا افتادى؟! قاشقو انداختم تو بشقاب و نگاش كردم: بايد بگم؟!- بله! بايد بدونم!

معلوم نيست كجا ميرى و دارى چه بلايى سر بچه م ميارى! خوب شد منو نديد كه كجا افتاده

بودم! بچه كه هيچى! خودمم داشتم سقط مى شدم! خنده م گرفت و گفتم: نترس بچه زنده س...

از تو هم سالم تره... كنايه مو نديد گرفت و گفت: اگه دنبال كار مى گردى من مى تونم بهت

كار بدم! اين بار شوكه شدم! اين از كجا مى دونست من دنبال كارم؟! فكمو دادم جلو: تو از

كجا مى دونى من دنبال كار مى گردم؟؟! شصتشو كشيد گوشه ى لبش: هنوز مونده تا بفهمى

من چيا مى دونم! يعنى مى خواستم اون سرنگو كه زد به عضله هاشو بزنم تو گردنش تا

بميره... وقتى ديد با اون حرص دارم نگاش مى كنم خنديد و همونطور كه از جاش پا مى شد

گفت: شب خوش... و رفت تو اتاقش و درو بست... مونده بودم تو كار اين بشر... شونه بالا

انداختم و مشغول خوردن شدم! بايد از همه چيز سردربيارم... ولى چطورى؟! نمى دونم! غذا

مو كه خوردم يكم خونه رو مرتب كردم و بعدش رفتم كه بخوابم... يه قرص خواب آور خوردم

و درحالى كه به آهنگ مورد علاقه م گوش مى كردم خوابم برد... صبح با صداى يک سره ى

زنگ از خواب پريدم... اى تو روحت سودا... يعنى مطمئن بودم سوداس ها... واسه همين

همونطور خواب آلود پاشدم و رفتم سمت در... ديشب اونقدر خسته بودم و ذهنم درگير بود كه

اين همه خوابم واسش كافى نبود... درو باز كردم و برگشتم برم سمت آشپزخونه كه صداى

جيغش بلند شد: چرا ديشب زنگ نزدى بهم كجا رفتين؟! در يخچالو باز كردم... سودا: كجا

رفتين؟! واسه خودم آب ريختم... سودا: هوى با توام! نبش قبر چى شد؟! آبمو كه خوردم همه

چيو واسش تعريف كردم! چون مطمئن بودم ول كن نيست! حتى قسمت گودالو هم فاكتور

نگرفتم! چون مطمئن بودم فكر سودا باز تر از اين حرفاست كه بخواد در موردم فكراى

ناجور كنه! با چشاى گرد شده گفت: نـــــــــه! - والا... - آخه مگه مى شه؟! تاريخ فوتم

نداشت؟! سرمو تكون دادم: من كه نديدم! ولى امجد اينو مى گفت... سودا سرشو تكون داد:

آخه يعنى چى؟! من كه پاک گيج شدم... حالا زود آماده شو بريم... آماده شدم و باهم از خونه

زديم بيرون... به سودا آدرسو دادم و سودا جلوى همون ساختمون نگه داشت! پياده شديم و

رفتيم تو... روبه منشى گفتم: خانوم دكتر وقت دارن؟! سودا يكم خم شد: ايشون خانوم

صالحى هستن! منشى يه لحظه به من نگاه كرد و بعدش انگار قيافه مو يادش بياد سريع

فرستادمون تو... همونطور كه به طرف در مى رفتم گفتم: چرا اينو بهش گفتى؟! - مگه

نگفتى وقتى اومدين اينا واسه تيرداد بلند شدن؟! به امتحانش مى ارزيد... خنديدم... سودا هم

به موقع ش كلک مى شد... خانوم دكتر به محض ديدن ما خنديد و پا شد... البته جاى تعجبم

نداشت... بهمون تعارف كرد بشينيم و بعد گفت: چى ميل دارين خانوما؟! - هيچى! سودا: از

طرف من حرف نزن! من قهوه... خانوم دكتر خنديد و سفارش سه تا قهوه داد... از همون

لحظه مى دونستم كه به اون نوشيدنى تلخ دست نمى زنم... دكتره از اون ژستاى توى فيلما

گرفت و دستاشو تو هم قفل كرد و گذاشت رو ميز و يكم خم شد و گفت: خب؟! چه كارى از

دست من ساخته س؟! بى مقدمه گفتم: چرا ديروز گفتين من حامله م؟! در صورتى كه مى

دونيد اينطور نيست؟! يه لبخند زد و گفت: دروغ نگفتم عزيزم... بچه تم پسره... فكم رو هوا

مونده بود... حتى قدرت اينو كه به جلو هولش بدم هم نداشتم... به آرومى پلک زدم... حرفى

واسه گفتن نداشتم... سودا خنديد: ايول... يعنى مى خوايد بگيد هونام راست راستكى مريم

مقدس شده؟! دكتره خنديد: نه عزيزم! ايشون واقعا باردارن... سودا: خيله خب... من رشته م

پزشكيه... دوباره مى شه سونوگرافى كنيد؟! يعنى چشام افتاد كف پام! سودا كى پزشكى

خونده؟! وقتى ديد دارم با تعجب نگاش مى كنم يواشكى يه چشمک بهم زد! فهميدم داره دكتره

رو فيلم مى كنه كه طرف بترسه... ولى اونم خيلى عادى گفت: من مشكلى ندارم... عزيزم

دراز بكش... مونده بودم چيكار كنم كه سودا گفت: پاشو ديگه هونام... همون موقع در باز

شد و يه خانوم مسن با سينى قهوه اومد تو و بى حرف گذاشتشون رو ميز و رفت... منم دراز

كشيدم... بازم اون چيزه رو كه نمى دونستم چى بودو كشيد رو شكمم... خانوم دكتر: ايشون

مثانه شون پر نيست... سودا: عيبى نداره هونام از اين قهوه ها يكى بخور... بهش چشم غره

رفتم! خوبه مى دونه من قهوه نمى خورما... از تخت اومدم پايين و از آب سرد كن چندتا

ليوان آب خوردم... بعدشم رفتيم بيرون منتظر شيم تا وقتى من دستشويى م بگيره دكتر به

بقيه ى مريضاش برسه... به محض اينكه روى صندلى نشستم گفتم: چرا بهش دروغ گفتى؟!

سودا: خب به امتحانش مى ارزه... بزار ببينيم چى به چيه ديگه! من تو فيلما ديدم يه چيز

سياه هى تكون تكون مى خوره... خنده م گرفت و هيچى نگفتم... چند دقيقه بعد كه اوضاع

روبه راه شد رفتيم تو و باز همون چيزه رو هى كشيد رو شكمم و به سودا توضيح مى داد كه

اين جنينه و اين قلبه و اينم فلانه و اون بهمانه... سودا هم هى الكى سرشو تكون مى داد و

مى گفت: صحيح... صحيح... بلآخره اجازه دادن من پا شم... سودا دستمو گرفت: بريم هونام

جان بايد به فكر سيسمونى باشيم...اونقدر گيج بودم كه اصلا به حرفش نخنديدم! عوضش

دكتر خنديد... از مطب كه زديم بيرون گفتم: يعنى چى؟! مگه مى شه من حامله باشم؟! سودا:

نمى دونم ولى اين دكتره انگار خيلى جدى بود! - بايد بريم يه جاى ديگه ويزيت بشم... سودا:

الآن كه وقت نيست! بريم كه بايد واسه آرا و آرمين كادو بخريم... تو هم نگران نباش فوقش

بچه ت رشد كنه و با يه آمپول مى ندازيش نگران نباش بابا... بهش چشم غره رفتم و سوار

ماشين شدم... سودا واسه آرا دستبند و واسه آرمين زنجير خريد... منم واسه شون ادكلن

جفت خريدم... نه خيلى ارزون و نه خيلى گرون... نمى تونستم واسه حفظ ظاهر چيزى رو

نشون بدم كه نيستم... پس همونى رو خريدم كه تو وسعم بود... البته الآن... بعيد مى دونستم

تا يه ماه پيش مى تونستم همچين ادكلنى بخرم... طبق معمول از سودا اصرار كه بريم پيش

خانوم شهابى و از من انكار... آخرشم حرف خودشو به اين بهونه كه واسه عروسى رها

نرفتيم و الآن بايد بريم پيش برد... دو ساعتى زير دست خانوم شهابى بوديم... وقتى كارش

تموم شد مثل كسى كه از قفس آزاد شده از جام پا شدم... موهاى منو ساده جمع كرده بود!

البته باز و بسته ش فرقى نمى كرد چون من شال مى زاشتم! سودا هم موهاشو فر كرده بود

و آرايش چشمش خيلى بهش مى اومد و خوشگلش كرده بود... منم واسم مهم نبود خوشگل

شدم يا نه... پس يه نگاه سرسرى به خودم انداختم و مانتو و شالمو پوشيدم... از اونجا كه

زديم بيرون برگشتيم خونه و آماده شديم... سودا همون لباس سرمه اى كه ديروز واسه من

انتخاب كرده بودو پوشيد و منم يه كت و شلوار طوسى! البته مى خواستم همون شكلاتى رو

بپوشم كه سودا نزاشت... سودا: تو كه خودتو خفه كردى با اين كت و شلوارا! لا اقل يه مدل

ديگه شو بپوش... گير داده به همون شكلاتيه... خنديدم و راحتش گذاشتم كه هرچقدر مى

خواد غر بزنه! رها با على مى اومد! پس من و سودا با هم رفتيم... سودا جلوى يه خونه ى

ويلايى نه چندان بزرگ نگه داشت! پياده شديم... سعى كردم به اين فكر نكنم كه من از اين

قماش نيستم! سودا زنگو فشار داد: بيا ديگه! چرا اونجا واستادى؟! به خودم اومدم و رفتم

سمتش... در باز شد و رفتيم داخل حياط... آرمين و آرا و يه پسره ديگه كه دست آرا رو

گرفته بود جلوى در بهمون خوش آمد گفتن... واسم عجيب بود كه خونه تاريک بود و فقط

نور كمى از پنجره ها مى اومد... كه البته بخاطر پرده ها اونم خيلى خيلى كم به نظر مى

اومد... داخل خونه كه شديم با تعجب به اطرافم نگاه كردم... اين ديگه چه تولديه؟! دور تا

دور يه سالن بزرگ شمع هاى قرمز كه شكل قلب بودن توى جا شمعى هاى شيشه اى و

خوشگل چيده بودن... مى شد گفت يه دايره ى خيلى خيلى بزرگ كه دورش مبل چيده بودن و

همه نشسته بودن... اون بين نگام به تيرداد و سمر كه كنار هم نشسته بودن افتاد... سودا

هم مثل من تعجب كرده بود... آرا خنديد و گفت: چيه بابا؟! همه ميان مات مى شن؟! برين

بشينيد... با سودا رفتيم و نزديک على و رها كه تو بغل هم نشسته بودن نشستيم... سودا كنار

رها نشست و آروم از پهلوش ويشگون گرفت كه رها پريد... على سريع گفت: چى شد

عزيزم؟! رها: هيچى گلم... زنبور بود... حالم داشت بهم مى خورد.... على كه انگار مى

دونست منظور رها از زنبور كيه خنديد و هيچى نگفت... فضا كلا ساكت بود... البته صداى پچ

پچاى زوج ها مى اومد ولى انگار كسى دلش نمى خواست اين سكوت بشكنه! واسه همين

حرفاشونو تو قالب پچ پچ به هم مى زدن... آرا اومد وسط دايره و گفت: خب... اونايى كه

قبلا تو جشن تولد ما بودن مى دونن قضيه چيه... ولى امشب چندتا دوست جديد داريم كه

انگار خيلى هم تعجب كردن! بعد به من و سودا نگاه كرد و خنديد: امشب قرار نيست اينجا

بزن و بكوب باشه! البته هستا! ولى نه اونطور كه شما فكر مى كنيد... قبلش بريم شام

بخوريم كه من گشنه مه... همه پا شدن و رفتيم سمت يه سالن ديگه... انواع غذاهاى

رنگارنگ... البته انگار فقط واسه من عجيب بودن... چون بقيه خيلى معمولى مشغول

شدن... از سر ميز نگامو به هركى كه مى شناختم دوختم... بى بى فرى و دارو دستش كنار

هم مشغول بودن و هر از گاهى پچ پچشون به خنده تبديل مى شد... تيرداد و سمر كه خيلى

معمولى كنار هم نشسته بودن و غذاشونو مى خوردن... انگار نه انگار كه نامزدن! يه لحظه

با على و رها مقايسه شون كردم! هيچ شباهتى نداشتن! سمر يه نگاه به من انداخت!

نگاهش يخ زده بود! انگار اتفاق پريشب فراموشش شده بود! يادش رفته بود كه من نجسم!

يه طورى نگاهم مى كرد كه انگار من نيستم! خالى! اهميتى ندادم و نگامو ازش گرفتم! ارميا

و چند تا پسر ديگه... اونام معمولى بودن... آرمين كه كنار ارميا نشسته بود و داشت منو

نگاه مى كرد... سريع نگامو چرخوندم سمت سودا كه كنارم نشسته بود! داشت با چشاش

ارميا رو قورت مى داد! خنده م گرفت و يكم از غذام كه نمى دونستم اسمش چيه رو گذاشتم

تو دهنم! ايـــى! چقدر بدمزه بود! فكمو دادم جلو و چنگالو انداختم تو بشقاب... ارميا سرشو

بلند كرد و با ديدن سودا بهش لبخند زد كه سودا غش كرد! - جمع كن خودتو تنه لش... نگام

كرد: ها؟! - هيچى غذاتو بخور... غذا خوردن كه تموم شد همه باز برگشتن تو همون

سالن... آرا يه موزيک آروم گذاشت و گفت: همه بياين تانگو برقصيم... زوج ها دست

همديگه رو مى گرفتن و مى رفتن وسط... سمر و تيردادم... همديگه رو بغل كرده بودن و

الكى تو جاشون وول مى خوردن... دم گوش سودا گفتم: اينا دارن چيكار مى كنن؟! سودا

چشاشو گرد كرد: دارن مى رقصن ديگه... اخم كردم... اين چه رقصيه؟! تو فيلما ديده بودم

ولى فكر نمى كردم اينقدر مسخره باشه... دستمو گذاشتم زير چونه مو بهشون خيره شدم!

ارميا اومد سمتمون و روبه ما گفت: خانوما كدومتون افتخار مى دين؟! خنديدم كه سودا

گفت: ماشالا چه خوش اشتهايين! خنده م بيشتر شد: من كه رک بگم بلد نيستم! سودا تو

پاشو... سودا با كمال ميل پا شد و رفتن وسط... از كاراش سر درنمياوردم! يعنى عشق

اينقدر آدمو تغيير مى ده؟! سودا هيچوقت به همين راحتى با هر پسرى گرم نمى گرفت و

بهشون رو نمى داد! - چرا تنهايين؟! سرمو چرخوندم كه ديدم آرمين كنارم نشسته... چيزى

نگفتم كه گفت: هميشه گوشه گيرين؟!- نه نه! برعكس! اين چند روزه يكم ناخوش احوالم...

سرشو تكون داد و گفت: درسا چطور پيش مى ره؟! - خب! خوب نيست! عربى رو خيلى

مشكل دارم! انگار كه خيلى خوش حال شده باشه گفت: اين كه خيلى خوبه... يعنى نه... مى

تونيد رو كمک من حساب كنيد... تا خواستم سرمو برگردونم و جوابشو بدم نگاه خيره ى

تيرداد و ديدم كه از بالاى شونه ى سمر به من نگاه مى كرد! اصلا نتونستم نگامو ازش

بگيرم و جواب آرمينو بدم... همين طورى بهش خيره بودم... سمر سرشو بلند كرد و نگاش

كرد... رد نگاشو گرفت و منو ديد! هيچ عكس العملى نشون نداد! انگار از اون دسته آدماى

نا اميد بود... رقصيدنشون كه تموم شد همه نشستن سر جاشون! چه تولد چرتى! كسل كننده

بود! آرمين پا شد و رفت يه گيتار آورد و همه از روى مبلا پا شدن و اومدن وسط شمعا

نشستن... بغل تو بغل همديگه... دخترا دست همو گرفتن و پسرا هم دست همديگه... دو گروه

روبروى هم... جلوى من دقيقا تيرداد نشسته بود و سمت چپ و راستم سودا و رها... سمرم

كنار رها نشسته بود... رها در گوشم گفت: اينا چرا همچين مى كنن؟! اين چه تولديه؟! شونه

بالا انداختم: ارميا مى گفت خاصه! چه مى دونم والا؟! رها؟! - جونم؟! خنديدم: من على

نيستما! - مسخره! بنال! - آها! سمر تو عروسى تون چيكار مى كرد؟! - دوست صميمى

عسله... واى على خيلى باهاش دعوا كرد... آخرش گريه ش گرفت و گفت يعنى من ارزشم

از اون دختره كمتره؟! على م نه گذاشت و نه برداشت گفت: صد تاى تو مى ارزه به يه تار

موى اون دختر پاک كه امثال تو بهش مى گن نجس... بى اختيار لبخند زدم بهش... آرا: خب

كى شروع مى كنه؟! نامزدش: من... سودا سريع گفت: آقا به ما هم بگيد چه خبره ديگه...

آرا: امشب يه جورايى شب شعره... البته اشعار حافظ و سعدى نيست! همه يه قسمت يا اگه

خواست كل يه شعرو به كسى كه دوستش دارن چه تو اين جمع باشه چه نه تقديم مى كنه!

اگه خواست مى تونه بگه به كى! اومدم بگم من نيستم كه آرا گفت: همه بايد بخونن!

فرشته: بابا ما از اين لوس بازيا خوشمون نمياد... آرا خنديد: اولش مسخره به نظر مياد! يه

چند نفر كه خوندن جالب مى شه... آرمين شروع كرد به گيتار زدن و نامزد آرا با يه لحن

خنده دار شروع كرد به خوندن: كل دنيا رو گشتم چشو وا كردم ديدم تو رشتم حالا ديگه ولت

نمى كنم دنبالتم همه ش من اى تى جان قوربان جان چقده تو ماهى بگو واسم درست مى كنى

تو سبزى پلو با ماهى؟! همه خنديدن و آرا مى خواست پاشه بره بكوبه پس كله ى نامزدش...

نامزدش: بابا من پشيمون شدم! دختر رشتى به ما نيومده من همون دختر آبادانى رو مى

خونم! باز همه خنديدن كه نوبت به نفر بعدى كه آرمين بود رسيد... ارميا: آرمين عربى

بزن... آرمين خنديد و خوند:نمى شه بى تو بود و نمى شه بى تو سر كرد هرجا كه حرف

عشقه بايد تو رو خبر كرد با تو دارم مى رسم من به آرزوهام خودت مپ دونى جز تو

هيچكسى رو نمى خوام آرمين همين چند يه ذره رو خوند و بعد گيتارو داد دست تيرداد: ديگه

خودت بلدى بزنى كه... تيرداد خنديد و گيتارو گرفت و شروع كرد:خانه خراب تو شدم به

سوى من روانه شو سجده به عشقت مى زنم منجى جاودانه شو اى كوه پر غرور من سنگ

صبور تو منم اى لحظه ساز عاشقى عاشق با تو بودنم روشن ترين ستاره ام مى خواهمت

مى خواهمت تو ماندگارى در دلم مى دانمت مى دانمت نور شمع ها كه به صورتش مى خورد

زيبايى شو چندبرابر مى كرد كه نمى شد ازش چشم پوشيد! سرشو بلند كرد و يه نگاه به من

انداخت و چشاشو بست:اى همه ى وجود من نبود تو نبود من اى همه ى وجود من نبود تو

نبود من چشاشو باز كرد و اين بار به سمر نگاه كرد... نمى دونم چرا اما حس كردم دلم مى

خواد بازم منو نگاه كنه... چون رها پيشم بود نمى تونستم سمرو ببينم... واسه همين بى

خيالش شدم... اين بار نوبت ارميا شد... اونم بى حرف گيتارو گرفت و شروع كرد:با اين كه

دورم از تو اما برات مى خونم دلم مى خواد بمونى تو پوست و خون و جونم نرو از تو

روياهام دلم مى گيره با خيالتم خوشه برات مى ميره نرو از تو روياهام دلم مى گيره با خيالتم

خوشه برات مى ميره همون آهنگى بود كه ديروز تو ماشينش گوش دادم...ارميا گيتارو داد

به نفر بعدى كه على بود... على گلوشو صاف كرد و گفت: اهم اهم! من يه آهنگ ار على

رها مى خونم... همه با تعجب نگاش كردن كه گفت: چيه بابا! على رها اسم يه خواننده س...

بعد شروع كرد:مال هم مى شيم ما امشب تا يه چند لحظه ى ديگه فقط چشمام كه باهات

نيست دلمم همينو مى گه حالا مى شه از نگاهت شوق دوست داشتنو فهميد باورش اولا

سخت بود ندارم ذره اى ترديد به رها كه محو على شده بود نگاه كردم! بدبخت عاشق! خوندن

همه ى پسرا كه تموم شد نوبت به دخترا رسيد... چند نفرى كه خوندن نوبت به سودا رسيد...

اونم شروع كرد:كاسه كوزه تو جمع كن برو از اين خونه امشب كاسه كوزه تو جمع كن برو

كه به خونه تو تشنه م همه خنديدن كه سودا گيتارو داد دست من! مونده بودم چيكار كنم! من

كه بلد نبودم بزنم! تيرداد گفت: بده من واست مى زنم... گيتارو از جلوم برداشتم و بردم دادم

بهش... اولش اومدم از زيرش در برم كه گفتن نمى شه و همه خوندن تو هم بايد بخونى! منم

به اجبار قبول كردم تنها آهنگى رو كه بلدم بخونم! نگامو به تيرداد كه دستش روى سيماى

گيتار منتظر شروع من بود دوختم و خوندم:زخم زبون مردمم واسه دل من عاديه همه مى

گن قد تو نيستم آخه دستام خاليه حالا مى خوام بهم بگى آخر اين قصه چيه؟ اونى كه دوسش

دارى منم يا كس ديگه؟ سرشو بلند كرد و نگام كرد! از اون نگاها كه دل هر دخترى رو مى

لرزوند! ولى دل منم لرزوند؟! چشامو بستم و سعى كردم بى اهميت باشم!اگه با من بمونى بى

خيال حرف مردم واسم مهم نيست كه بياد يه درد ديگه م روى دردام بگو كه دروغ مى گن كه

تو منو دوست ندارى بگو بجز من تو دلت ديگه كسى رو ندارى سنگينى نگاشو خوب حس

مى كردم... با اين حال چشامو باز نكردم...اگه كه حرف تو هم با حرف مردم يكيه تو هم مى

گى كه زندگى مگه به اين سادگيه اگه تو منو نمى خواى فقط به من نگاه بكن چيزى نگو

خودم مى فهمم اسم منو صدا نكن اگه واست زيادى م مى رم از اينجا بخدا شايدم قسمت اينه

كه ما بشيم از هم جدا غصه ى قلبمو نخور عادت داره به بى كسى خودمو قانع مى كنم كه ما

به هم نمى رسيم... اونقدر رفته بودم تو حس كه اصلا يادم رفته بود نمى خواستم بخونم!

خوندنم كه تموم شد چشامو باز كردم... برخلاف بقيه كه مى خوندن و همه يه چيزى مى گفتن

و مسخره بازى درمياوردن و مى خنديدن اين بار همه ساكت بودن... سكوت بينمونو سمر

شكست... البته نه با حرف زدن... بلكه وقتى پرت شد به عقب جا شمعى افتاد و برگشت و

شمع از توش افتاد و پاركت كف اتاق آتيش گرفت... آرا سريع دويد و با صندلش آتيش كمى

كه گرفته بودو خاموش كرد... فكر كردم تيرداد ميره سمت سمر ولى گيتارو انداخت و دويد

بيرون... همه با تعجب به رفتنش نگاه كردن... آرا سريع خودشو به سمر رسوند... گنگ

بهش نگاه مى كردم... مى لرزيد... درست مثل تيرداد... گيج شده بودم! تيرداد دويد اومد تو و

همه رو كنار زد و سريع به سمر يه چيزى رو تزريق كرد! با دقت نگاش كردم! همونى بود

كه ديشب به خودش تزريق كرد! سمر ام اس داشت! و... تيردادم... اونم ام اس داشت؟! نمى

دونم چرا اما حس كردم حالم داره دگرگون مى شه! نه! امكان نداره! تيرداد نمى تونه ام اس

داشته باشه! چند دقيقه اى كه گذشت سمر حالش جا اومد... همه با تعجب نگاش مى كردن...

هيچ كس حرفى نمى زد! يهو سمر زد زير گريه و خودشو انداخت تو بغل تيرداد... تيردادم

بلندش كرد و رفتن... همين... و همه بهشون خيره شده بودن... هيچ صدايى از كسى درنمى

اومد... آرمين سعى كرد جو عوض كنه: آرا پاشو برو كيكو بيار ديگه... آرا هم الكى خنديد:

باشه بابا شكمو... بعد پا شد و با مسخره بازى ضايعى كيكو آورد و بريدن... كادو ها رو

بهشون داديم و مى خواستيم بريم كه باز سر و كله ى تيرداد پيدا شد... همه نگاش كردن...

بدون اينكه اهميتى بده رو به من گفت: مى رسونمت... نمى دونم چرا اما حوصله ى سر به

سر گذاشتنشو نداشتم واسه همين سريع پا شدم! سوار ماشين كه شديم مونده بودم چى

بگم... ولى هرجور شده بود بايد ته و توه قضيه رو درمى آوردم... واسه همين گفتم: تو تک

فرزندى؟! فرمونو يه حركت كوچيک داد: آره... - باباتم؟! نگام كرد: آره... جا خوردم... ولى

سعى كردم بروى خودم نيارم: يعنى هيچ وقت عمويى نداشتى؟! يا عمه اى؟! بازم يه نگاه

كوچيک بهم انداخت: يه عمه داشتم كه سال ها پيش مرده... قبل از فوت پدرم... چشام داشت

از حدقه در مى اومد: عمو چى؟! - من اصلا عمو ندارم...به معناى واقعى كلمه جا خوردم!

عمو نداره؟! گيج نگاش كردم... ولى نمى دونستم چى بايد بگم! يعنى چى بايد مى گفتم كه

شک نكنه؟؟! مسلما نمى تونستم بگم اااا واقعا؟! خب بيشتر بگو! اون وقت يكى از همون

نگاه هاى خشنش بهم مى انداخت يا چشم غره مى زد بهم! پس زدم به جاده ى بى خيالى...

ولى تا اومدم يه چى بگم گفت: امشب مى ريم خونه ى من... تو جام جا به جا شدم: واسه

چى؟! نيم نگاهى بهم انداخت و گفت: هر روز دارى يه بلايى سر خودت ميارى! معلوم نيست

فردا پس فردا خودتو كجا بندازى! يه روز لنگ مى زنى يه روز مى افتى! بعد با يه لحن خاص

ادامه داد: نمى خوام اتفاقى واسه بچه م بيفته... زير لب به خودم و خودشو بچه اى كه مونده

بودم تو كارش فحش دادم... فردا حتما بايد برم پيش يه دكتر ديگه! و البته پيش مامان پيرى!

بايد بهش بگم كه قبر خالى بوده!! زنيكه ى روانپريش... معلوم نيست چشه! ما رو فرستاده

پى قبر خالى! اينم شانسه ما داريم؟! لپ لپ كه بخريم پوچه! قبر بابامونم پوچه! والا! حالا

تازه اين يارو مى گه من اصلا عمو ندارم! نفسمو دادم بيرون و به اين فكر كردم كه بدم

نيست برم خونه ش... مى تونم به سودا بگم به سمر خبر بده كه من خونه ى تيردادم! ولى

سمر كه حالش بده! مى ترسم بدتر بشه! ما كه شانس نداريم! اينم مى افته مى ميره مى افته

گردن من! تيرداد جلوى خونه نگه داشت و هردومون پياده شديم... سوار آسانسور كه شديم

تو آينه به خودم نگاه كردم! چقدر قايفه م با هونام يه ماه پيش فرق مى كرد! توى اين يه ماه

چقدر اتفاقاى پشت سر هم واسم افتاده بود... تيرداد: حالت خوبه؟! - ها؟! آره... - پس چرا

هى سرتو تكون مى دى؟! - چيزى نيست! يكم قاطى كردم! سمر حالش خوبه؟! نگاشو به

شماره هايى كه داشتن عوض مى شدن انداخت... در باز شد و اومديم بيرون... تيرداد: آره...

چيزيش نبود! - مريضه؟! يه جورى نگام كرد و با يه لحن خاص گفت: يعنى مى خواى بگى

نمى دونى؟! جا خوردم... ولى خودمو نباختم! شايد داشت يه دستى مى زد... - از كجا بايد

بدونم؟! درو باز كرد و همونطور كه مى رفت تو گفت: مى خواى بگى آرمين بهت نگفته؟!

سر در خشكم زد! دلم مى خواست سرمو بكوبم به ديوار... ولى نه اينم قديمى شده! دلم مى

خواست سرمو بزارم لاى در آسانسور كه وقتى بسته شد سرم از تنم جدا بشه! اين جورى

بهتر بود! وگرنه اگه همين طورى پشت سر هم به مغزم فشار مى اومد بى ترديد مى پوكيد...

تيرداد و رفت و وسايلشو جمع كرد... منم چيزى نداشتم كه بردارم! چند دست لباس ساده... با

كتاباى تستمو و پاپى! اين خيلى مهم بود! از اتاق اومدم بيرون... يه ساکم دست راستم بود و

دوتا كتاب كه تو ساک جا نمى شدن تو دست چپم... پاپى هم خودشو چسبونده بود به پاى

راستم كه اگه ساكو يه لحظه ول مى كردم اون زير له مى شد! تيرداد از اتاق اومد بيرون...

روى اون حالتايى بود كه نمى شد باهاش حرف زد! به عبارتى سگ بود! منم چيزى نگفتم!

بى حرف ساكو كتابا رو از دستم گرفت... يه نگاه بهشون انداخت و گفت: تو ديپلم دارى؟!

سرمو تكون دادم... اخم كرد: مگه نمى گى از پرورشگاه فرار كردى و شبا رو آسفالت مى

خوابيدى... اومدم تو حرفش: مى خواى اون روزا رو يادم بندازى؟! همونطور كه مى رفت

طرف در گفت: نه واسم جالبه كه با اين وضع چطور درس خوندى! خيلى جدى گفتم: نهضت

سواد آموزى!!! سرشو تكون داد و رفت بيرون... منم دنبالش درو كليد كردم و راه افتاديم...

جلوى يه خونه ى دوبلكس نگه داشت... در مورد خونه ش نظرى نداشتم! اين روزا از اين

خونه ها زياد مى ديدم! اولش مامان پيرى! بعدشم آرمين و حالا م تيرداد! فقط خونه ى ارميا

رو نديدم! من جلوى در ورودى پياده شدم و تيردادم ماشينو برد تو پاركينگ... يه نگاه به

حياط انداختم! با چراغايى كه پايه هاى كوتاهى داشتن و شكل قارچ سفيد بودن روشن شده

بود... بين چراغا هم يكى در ميون شمشادايى كه مربعى شكل داده شده بودن بود... وسايلا

رو برداشت و در ماشينو بست و اومد درو باز كرد و بهم اشاره كرد برم تو... همونطور كه

به سودا اس ام اس مى دادم رفتم تو: اومديم خونه ى تيرى! امشب به سمر بگيم؟! سرمو از

رو گوشى بلند كردم و به اطرافم نگاه كردم! از ديدن خونه ش تعجب نكردم و چشام نيفتاد كف

پام... انتظار همچين دم و دستگاهى رو ازش داشتم! ولى مشكلش اين بود كه زيادى شلوغ

پلوغ بود...

ناخود آگاه سوت كوتاهى زدم... اين جا خونه س يا بازار شام؟! به قول رها شتر با بارش

اينجا گم مى شد! خنديدم و اومدم برم سمت يه مبل كه يه چيزى زير پام قل خورد... نگاه كردم

كه ديدم ليوان شراب خورى بود كه قل خورد و رفت به پايه ى يه راحتى گير كرد... با احتياط

از روى پليورى كه جلوى پام بود رد شدم...

تيرداد خنده ش گرفته بود: ببخشيد خيلى وقته كه اينجا رو مرتب نكردم... يعنى مستخدمم رفته

مرخصى!

سرمو تكون دادم و با تعجب به يه ظرف شيشه اى كه توش آب بود و توى آب قرص و دارو

بود نگاه كردم... چرا توى آب بودن؟؟؟! تيرداد كه رد نگامو دزديد سريع رفت سمت ظرف و

برش داشت و رفت سمت آشپزخونه... كنجكاو بهش نگاه كردم... وقتى به نتيجه اى نرسيدم

شونه اى بالا انداختم و رفتم سمت راه پله كه يه اتاق واسه خواب امشبم پيدا كنم... به گويى

كه پايين نرده ها بود نگاه كردم... صورتمو عجيب غريب كرده بود... يكم عقب جلو شدم...

دماغم گنده شده بود و پيشونى م بلند... رفتم جلو... حالا برعكس...

تيرداد: دارى چيكار مى كنى؟!

خنده م گرفت ولى گفتم: هيچى! مى خوام برم يه اتاق پيدا كنم...

- آها! اتاق من سمت راسته...

سريع از پله ها رفتم بالا... توى يه راهروى كوچيک بودم كه واسم اس ام اس اومد... بازش

كردم...

سودا: آره ديگه... همه چيو كه آماده كردى بگو من بهش زنگ مى زنم...

به ساعت نگاه كردم... ده بود... با اينكه دلم شور مى زد ولى جوابشو دادم: باشه... ساعت

يازده بهت خبر مى دم...

بعد يه نگاه به اطرافم انداختم... دوتا در تو راهرو بود... يكى سمت چپ و يكى سمت راست...

درست روبروى هم... تيرداد گفت اتاقش سمت راسته... پس من بايد برم تو سمت چپى!

درو باز كردم... خدا رو شكر اينجا مرتب بود... يه اتاق با يه تخت يه نفره و پرده هاى سفيد

مشكى! يه ميز تحرير و صندلى مشكى و يه كمد ديوارى و يه دست مبل سفيد كل اتاق بود...

پاپى كه دنبالم بود پريد رو تخت و غلت زد... دلم واسش غش رفت... چقدر اين موجود نجس

دوست داشتنى بود!!!

وقتى ديد نگاش مى كنم خودشو واسم لوس كرد و زبونشو درآورد... خنده م گرفت و مانتومو

كندم... حوصله ى لباس عوض كردن نداشتم... تو فكر اين بودم كه چطور تيردادو بكشونم تو

اتاقم... يعنى بايد بازم از همون شيوه ى قرص خواب استفاده كنم؟! رفتم طرف پنجره و به

بيرون نگاه كردم! بدبختى رعد و برقم نيست كه الكى مثل اين فيلما كه دختر لوسا سريع جيغ

مى زنن منم كولى بازى دربيارم و با داد و هوار بكشمش تو اتاق... پس بايد يه فكر ديگه مى

كردم! يه نگاه به پاپى انداختم و يه جرقه اى به ذهنم زد... همون لحظه صداى باز و بسته

شدن در اتاق تيرداد اومد...

سريع به سودا اس ام اس زدم: حله...

به دقيقه نكشيد جواب داد: فقط مواظب باش بچه ت دوتا نشه... :دى

خنده م گرفت و رفتم سمت پاپى! ولى الآن زود بود... لامپ اتاقو خاموش كردم... يه يه ربعى

كه گذشت سودا اس داد: بهش زنگ زدم گفتم نامزدت و يكى ديگه امشب باهمن... خودتو

برسون... ولى نمى دونم بياد يا نه...

مسلما مى اومد... هرچى نباشه نامزدشه... پاشدم و رفتم سمت پنجره... پاپى هم كه تو بغلم

بود... گذاشتمش سر طاقچه و يه شكلات از تو كيفم برداشتم و بهش نشون دادم و بعدش

پرتش كردم تو حياط... صداى پارس پاپى بلند شد و بعدشم صداى من كه الكى داد مى زدم:

تيرداد... تيرداد...

به دقيقه نكشيد كه تيرداد درو باز كرد و اومد تو... منم سريع خودمو انداختم رو تخت...

تيرداد: چى شده؟!

الكى صدامو لرزوندم: پاپى انگار يكى رو پشت پنجره ديده... منم مى خواستم بخوابم يه سايه

ديدم... پاپى هنوز به بيرون خيره بود و پارس مى كرد... تيرداد يه نگاه مشكوک بهم انداخت

و بعدش گفت: همين جا باش تا برگردم!

بعد مى خواست از اتاق بره بيرون كه سريع گفتم: نه نرو... من... من...

موندم چى بگم... هرچند از اين لوس بازيا حالم بهم مى خورد ولى سريع گفتم: مى ترسم...

شصتشو كشيد گوشه ى لبش: خيله خب پس من مى رم تو اتاقم باز چيزى شد صدام كن...

فكمو دادم جلو: نابغه مى گم مى ترسم...

لباشو جمع كرد كه خنده ش معلوم نشه: خب مى گى چيكار كنم؟!

هرچند گفتنش سخت بود ولى گفتم: امشب... اينجا... بمون...

چشاش مثل چشماى گوسفند تو كله پاچه زد بيرون...انگار كه يه حرف خيلى خيلى عجيب

شنيده باشه... ولى سريع به خودش اومد و رفت سمت يه مبل و سرشو هول داد عقب:

باشه... تو بگير بخواب...

به پاپى كه هنوز پارس مى كرد نگاه كردم... خنده م گرفت! راهكاراى سودا بود ديگه! شكلات

دوست داره... يعنى اگه استخونم پرت مى كردم اينقدر پارس مى كرد؟!

خودشو ماليد به صورتم و ساكت شد... منم روى تخت دراز كشيدم و پاپى هم كنارم نشست و

نگام كرد... تيردادم كه روبه روم بود و نگاش به سقف خيره...

چند دقيقه اى گدشت!

حالا واقعا صداهايى از توى حياط مى اومد... ولى من بروى خودم نياوردم... تقريبا مطمئن

بودم سمره... چه جورى وارد خونه شده بود واسم سوال بود... حتما كليد داشت... به هر حال

خونه ى نامزدش بود... تيرداد كه حالا انگار حرفم باورش شده بود پا شد و رفت سمت

پنجره... يه نگاه انداخت به بيرون ولى انگار هيچى نديد...

آروم صداش زدم: تيرداد؟!

برگشت سمتم: بله؟!

خودمو لوس كردم: من مى ترسم...

بهم لبخند زد: از چى؟! فكر مى كردم قوى تر از اين حرفا باشى! حتما گربه اى چيزى بوده كه

پاپى اينجورى پارس كرده! نترس! من اينجام!

دلم مى خواست عق بزنم ولى چيزى نگفتم... به جاش بهش خيره شدم! اومد سمتم... پاپى از

تخت پريد پايين... خنده م گرفت... اونم مى دونست الآن بايد چيكار كنه... پا شدم نشستم...

تيردادم كنارم لبه ى تخت نشست... هر دومون به هم خيره شده بوديم... من به اين فكر مى

كردم كه چرا سمر نمياد... ولى تيرداد... نمى دونم به چى فكر مى كرد...

هرچى كه بود خوب نبود چون اخم كرده بود... حالت صورتشم يه جورايى بود! انگار يه حس

دوگانه داشت! بين بد و خوب...

اومدم پاشم برم لامپا رو روشن كنم كه سمر بفهمه دوتا آدم اينجان... ولى تيرداد دستمو

كشيد كه باز افتادم رو تخت...

با تعجب گفتم: چيكار مى كنى؟!

خم شد روم و سعى كرد نخنده: آخه تو چرا اينقدر خنگى؟!

چشام گرد شد: من؟!

اين بار واضح خنديد: پس كى؟! الآن لامپا بايد خاموش باشن!

آب دهنمو قورت دادم: واسه چى؟!

يكم بيشتر خم شد: نمى دونى؟!

سعى كردم بيشتر برم تو تخت... ولى لامصب سفت بود... حركتم نمى تونستم بكنم چون يه

دستش يه ورم بود و دست ديگه ش يه ور ديگه م...

فكمو دادم جلو: چيو بايد بدونم؟!

موذيانه خنديد: چرا گفتى بمونم؟!

- خب... خب... چون مى ترسيدم...

- فقط همين؟!

- ها؟! آره ديگه...

- مطمئنى؟!

داشت كلافه م مى كرد! فاصله شم هى داشت كمتر مى شد! مونده بودم چرا اين سمر نمياد كه

حد اقل اين ازم فاصله بگيره! عجب غلطى كردم اومدم اينجا ها! انگار سودا راست مى گفت!

اون شب كه بى هوش بود من دستى دستى حامله شدم! امشب كه بهوشه بايد سه قلو حامله

بشم! حالا فرض كنيم اون يكى هم هنوز بعد اين همه دردسر نيفتاده سر جمع مى شه چهار تا

بچه...

تو چشاى قهوه ايش كه تو اون تاريكى مشكى شده بود نگاه كردم و اومد يه چيزى بگم كه در

محكم باز شد و جسم سمر نمايان شد!!!

نگاه هر سه تامون يعنى منو تيرداد و پاپى رفت سمت سمر... هر سه تامون ساكت بوديم...

و اين سكوتو سمر شكست: خيلى پستى!!!

تيرداد پا شد رفت سمتش كه سمر دستشو گرفت جلوش: هيچى نگو... خودم همه چيو ديدم...

تيرداد: خب؟!

سمر با تعجب نگاش كرد: خب چى؟!

- منم نمى خواستم چيزى بگم...

سمر: يعنى ارزش يه توضيحم نداشتم؟!

تيرداد خنديد: مگه خودت نگفتى هيچى نگو...

سمر كلافه شده بود... تو اون لحظه حسشو درک مى كردم... تيرداد گاهى بد حال آدمو مى

گرفت... نمى دونستم بخندم يا نه...

تيرداد تا اومد دهن باز كنه كه از دلش دربياره سمر رفت از اتاق بيرون... تيردادم مى

خواست بره دنبالش ولى پشيمون شد و همونجا موند... روى تخت نشستم! باورم نمى شد به

همين راحتى همه چيز تموم شد...

مى خواستم از خوشحالى فرياد بزنم! پس ديگه مجبور نيستم با اين پسره ى گند دماغ شب و

روزمو بگذرونم! يه گواهى واسه سقط جنين و بعدشم...

بعدشم چى؟! مى رفتم پى خوش بختى؟! خوش بختى تو چى بود؟! همون خونه اى كه حالا

سندش به نامم بود؟! يا تو برگه ى آزمايشى كه ثابت مى كرد من حروم زاده نيستم؟! البته

اگه مرده اى باشه كه ازش آزمايش بگيرن...

تيرداد چرخيد سمتم... سعى كردم خودمو ناراحت نشون بدم: متاسفم... بخاطر من...

باز دوباره اين شصتشو كشيد گوشه ى لبش: نه خودتو ناراحت نكن! رابطه مون اونطور كه

تو فكر مى كنى نبود...

كنجكاو شدم ببينم منظورش چيه...

- يعنى همديگه رو دوست ندارين؟!

خيلى راحت گفت: نه...

تعجب نكردم... انتظارش مى رفت! ولى دليل اون همه اصرار كه از مامان پيرى رضايت

بگيرنو درک نمى كردم...

- پس چرا اينقدر به ازدواج باهاش مصرى؟!

نشست رو تخت و به تكيه شو داد به ديوار... منم چسبيدم به ديوار...

اينبار از هم فاصله داشتيم...

- مى خواى بدونى؟!

بى تفاوت گفتم: نمى خواى مى تونى نگى!

- پس گوش كن...

تا اومد يه چى بگه پاپى پريد بغلم... پشت گوششو ناز كردم و نگامو به تيرداد دوختم...

تيرداد نگاشو از پاپى گرفت و گفت: قبل از سن نوجوونى بردنم يه كشور ديگه... شايدم

دليلش همين بود...

- دليل چى؟!

- ام اس... پس حدسم درست بود... اصلا به قيافه م كه ببينه تغيير حالت مى دم يا نه نگاه

نكرد...

- هنوز دليل مشخصى واسه اين بيمارى لعنتى پيدا نشده... ولى مى گن يكى از دلايلش

همينه... مهاجرت قبل از سن نوجوونى!

- خيلى دردناكه؟! پوزخندى زد: اونقدر زياد كه دردشو حس نكنى!

متوجه ى حرفش نشدم... با لبخند شروع به توضيح داد: ببين... اين بيمارى چهار سطح

داره... ام اس خوش خيم كه تو اين سطح حمله هاى كمى به شخص دست مى ده و با بهبودى

كامله... دوميش عود كننده و فرد كش يابنده س كه من و سمر هر دومون بهش مبتلا شديم...

در واقع اكثر بيماراى ام اس با همين سطح شروع مى كنن! حمله هاى پيش بينى نشده و

توى حمله ى بيمارى يه دوره ى آرومو سپرى مى كنن...

يه لحظه سكوت كرد و بعد گفت: با تشخيص و كمک دكتر مى شه علائمو كم كرد و از شدت

حمله ها جلوگيرى كرد... اون شبم تو بارون...

نگاش كردم... چيزى واسه گفتن نداشتم... پس ساكت شدم كه خودش ادامه بده: اون شبم تو

بارون بهم حمله دست داده بود... از يه طرفم تو بد جور اذيت مى كردى...

خنديد و ادامه داد: وقتى گفتى تنت داغه نمى فهمى دارى مى ميرى بدبخت مى خواستم بخندم

ولى نمى تونستم...

باز خنديد و گفت: يا ديشب كه بهم گفتى معتاد...

خودمم خنده م گرفت...

تيرداد: هيفده سالم بود كه پدر و مادرم فوت شدن... اين كه به يه پسر بچه چيا گذشت بماند!

اما اينو مى دونم كه روزايى كه گذروندم بدتر از روزايى كه تو گذروندى نبود... تو دانشگاه

از يه دختر خوشم اومد... قبلش دوست دختر زياد داشتم... ولى حسم به اون دختر معمولى

فرق داشت... ابيگل...

- چى چى؟!

خنديد: ابيگل! اسمش بود...

- آها... خب؟!

- اونم از من خوشش مى اومد... پس مشكلى نبود! حد اقل در ظاهر! ولى من ابيگلو واسه

خودم مى خواستم! نه يه دوستى ساده! واسه هميشه مى خواستمش... - يعنى مى خواستى

باهاش ازدواج كنى؟! سرشو تكون داد: آره... همه چى خوب بود تا اينكه فهميد من ام اس

دارم... خيلى راحت ازم گذشت! منم از همين مى ترسيدم... اما خب پيش اومد... خيلى بيشتر

از اونى كه فكرشو بكنم روم تاثير گذاشت! يادم رفت بگم يكى از غلائم اين بيمارى

افسردگيه...

سريع گفتم: پس واسه همينه كه سمر اينقدر حالى به حاليه؟!

بازم خنديد: آره... مى شه اينم گفت... سمر حتى تا خودكشى هم پيش رفته... بعد از ابيگل

رابطه م با جنس مخالف بيشتر شد... يه جور خيلى بد... به طور حيوانى...

يه لحظه ازش ترسيدم... ولى سريع گفت: نه نترس... مطمئن بودم اونايى كه باهاشون بودم

خودشونم از اين وضع ناراضى نبودن... هيچ وقت به اجبار با كسى نبودم...

- خب؟! برگشتم ايران واسه تاسيس يه شركت مهندسى بزرگ... ولى چوب لاى چرخم

انداختن...

تا اومد ادامه بده صداى گوشيم بلند شد... مى دونستم سوداس... پس قطع كردم و بهش اس

ام اس دادم: حل شد... فعلا اس نده...

بعد به تيرداد نگاه كردم... بى اهميت به من گفت: واسه يه كارى مجبور شدم از پدر سمر

كمک بگيرم... طى همين رفت و آمدا با دخترش سمر آشنا شدم... وضعيت نرمالى نداشت...

واسه همين ازش خوشم نمى اومد... قبول دارم كه خودم سابقه ى خوبى ندارم ولى سمر

فرق مى كرد! شخصيت يه دختر ايرانى رو، حجب و حياشو زير سوال برده بود...

- پس چرا...

- صبر كن... سمرم درست مشكل منو داشت! وقتى نامزدش فهميد كه ام اس داره ولش كرد!!

يه جورايى دركش مى كردم... گفت بهم علاقه مند شده ولى مى دونستم دروغ مى گه! همون

موقع بود كه افسردگى شديد گرفت و تا مرز خودكشى هم پيش رفت... هدفش فقط شده بود

خارج كه پدرش بهش اجازه نمى داد تا موقعى كه ازدواج نكرده از ايران خارج بشه... پس

به من گير داد... منم دركش مى كردم! اونم مشكل منو داشت... با يكم تفاوت! قرار شد كه با

هم ازدواج كنيم و پدر اون كار منو راه بندازه و منم كار اونو و برسونمش اون ور آب! ولى

سمر اين رابطه رو حفظ نكرد! حس مى كردم داره بهم علاقه مند مى شه ولى من اينو نمى

خواستم... از يه طرفم نمى خواستم دوباره شكست بخوره! اما امشب... به اين جا كه رسيد

ساكت شد... نمى دونستم بايد چى بگم يا تو اون لحظه چيكار كنم! تو جام وول خوردم:

ناراحت نيستى از اينكه سمر ولت كرد؟!

- دير يا زود بايد اين اتفاق مى افتاد... از اولشم قرار نبود كه بهم علاقه پيدا كنه...

- پس شراكتت با پدرش؟! نگام كرد: شركت تاسيس شده! ولى نمى خوام فكر كنه كه ازش

سو استفاده كردم! سهاممو مى فروشم!

تعجب كردم: وقتى اين همه زحمت كشيدى...

اومد وسط حرفم: حالا دليل مهم ترى دارم...

نپرسيدم چه دليلى! سرمو خم كردم و خودمو با پاپى مشغول كردم: ابيگلو خيلى دوست

داشتى؟!

خنديد: آره... خيلى زياد...

پاپى سرشو تكون مى داد... با تته پته گفتم: هنوزم... دوسش دارى؟!

نگام كرد... اين بار نخنديد... خيلى جدى گفت: نمى دونم...

- يعنى چى؟! مگه مى شه آدم ندونه كيو دوست داره؟!

- تو مى دونى؟! غافلگير شدم از سوالش... نمى دونستم چه جوابى بهش بدم...

تيرداد: تو كيو دوست دارى؟!

دستمو از روى سر پاپى كه خودمو باهاش مشغول كرده بودم برداشتم و سرمو بلند كردم و

نگاش كردم: هيچ كس...

حالت صورتش هيچ تغييرى نكرد... نه ناراحت... نه غم و نه شاد و نه هيچ حالت ديگه اى...

پا شد و گفت: خب انگار ديگه كسى تو حياط نيست... من مى رم اتاقم... شبت بخير...

و بدون اينكه منتظر جواب من بشه از اتاق رفت بيرون... منم سعى كردم فكرمو از ابيگل

بگيرم و به اين فكر كنم كه فردا خيلى كار دارم... بايد يه سر به مامان پيرى بزنم و بعدشم

برم پيش يه دكتر ديگه... كاش مى شد از آرمين تو درسام كمک بگيرم...

صبح با صداى زنگ گوشيم بيدار شدم... سودا بود...

- چته سر صبح؟!

تند تند گفت: آدرس بده بيام يه كار مهم دارم باهات...

تعجب كردم: چه كارى؟!

- تو آدرس بده اومدم بهت مى گم...

آدرس خونه ى تيردادو بهش دادم و چون ديگه خوابم نمى اومد پاشدم و به دست و صورتم

يه آبى زدم و رفتم پايين كه با تعجب ديدم همه جا مرتبه... صداهايى از تو آشپزخونه مى

اومد... با حيرت به تيرداد كه ميز صبحونه رو چيده بود خيره شدم...

خنديد: چيه؟! واسه تقويت بچه مه...

چشام افتاد كف پام... نه به اون خونه اى كه ديشب ديدم نه به الآن... البته فرق چندانى نكرده

بود... ولى خب باز خيلى خيلى بهتر از ديشب بود...

تيرداد: چرا اونجا واستادى؟! برو پاپى هم بيار... واسش شكلات درست كردم! خيلى دوست

داره نه؟!

چشام گرد شد! اين از كجا مى دونست پاپى شكلات دوست داره؟!

خنديد و يه بسته شكلات گرفت جلوم: زير پنجره ى اتاقت بود...

آروم پلک زدم... سعى كردم عادى باشم... فكر كنم موفقم بودم... آهسته رفتم و پشت ميز

نشستم و مشغول خوردن شدم... اونم نشست رو به روم: امروز جايى كار دارى؟!

- مى خواستم برم يه جايى ولى سودا قراره بياد دنبالم... نمى دونم چيكارم داره...

- شب چى؟! نگاش كردم: تا شب خدا كريمه... چيزى شده؟!

- نه نه! غذاتو بخور... - تيرداد؟! انگار از دهنش پريد: جونم؟!

كارد تو دستم خشک شد... نگامو از تيكه نونى كه بهش كره مى ماليدم گرفتم و بهش

دوختم...

- عوارض ام اس خيلى زيادن؟! يعنى اونقدر كه شخصو بكشه؟!

- واسه چى مى خواى بدونى؟! - خب... حالا بگو...

سكوت كرد و چند لحظه بعد درحالى كه تو چشام خيره بود گفت: من حداقلش تا سى سال

ديگه زنده م...

اين بار شوكه شدم! اين از كجا فهميد من منظورم چيه؟! صداى زنگ اف اف نگامونو از هم

جدا كرد... تيرداد پاشد و رفت كه درو باز كنه! مى دونستم سوداس... چند لحظه بعد سرو

صداش خونه رو گرفت كه با جيغ جيغ مى گفت: هونام كجاست؟!

تيرداد: داره صبحونه مى خوره...

پا شدم و رفتم بيرون... سعى مى كردم به تيرداد نگاه نكنم! سودا با ديدنم سريع گفت: هنوز

آماده نشدى؟! بدو كه امروز كلى كار داريم...

رفتم بالا و سريع آماده شدم و برگشتم پايين... رو به تيرداد گفتم: پاپى اينجا مى مونه...

سرشو تكون داد و آروم گفت: شب زود بيا...

سرمو واسش تكون دادم و با سودا زديم بيرون...

سودا: اين چش بود؟!

- كى؟!

- تيرداد؟! - چش بود؟! - ابله سوال منو از خودم نپرس... - خب من چه مى دونم! حالا چرا

اومدى دنبالم؟! با ذوق در ماشينشو باز كرد و سوار شد... منم سوار شدم... سريع گفت:

ديشب كه شما رفتين من ارميا رو رسوندم...

با تعجب گفتم: مگه خودش ماشين نداشت؟!

- نياورده بود...

ابرومو انداختم بالا: خب؟!

با ذوق صداى پخشو زياد كرد: هيچى ديگه بهم پيشنهاد داد...

چشام گرد شد: نه؟!

- آره ديگه... نگفتم اونم دوستم داره؟! وايــــى! امشب شامو با هميم... - فقط دوستى؟! -

همينم واسم زياديه... همين كه باهاش باشم بسه... اصلا از همين دوستى ها شروع مى شه

ديگه... خنديدم: حالا داريم كجا مى ريم؟!

پيچيد تو يه فرعى: يه جاى توپ... ولى بهت نمى گم كجا...

- سودا زود برگرديما... من بايد برم پيش مامان پيرى... بعدشم برم دكتر واسه اين بچه اى

كه از هوا اومده...

خنديد: خب بابا...

چند دقيقه بعد جلوى يه ساختمون بلند نگه داشت...

- اينجا كجاست؟!

- بيا حرف نزن... شونه بالا انداختم و دنبالش راهى شدم... سوار آسانسور شديم و توى

طبقه ى هفتم پياده شديم... سودا زنگ يه واحدو زد كه يه دختر جوون درو باز كرد... شال

آبى و مشكى شو دور سرش به يه مدله عجيب بسته بود و يه طرفشو انداخته بود رو سينه

ش... اشاره كرد كه بريم تو...

داخل شديم... يه نگاه به اطرافم انداختم... توى آپارتمان يه فضاى عجيب داشت... ديواراى

مشكى و مجسمه هاى ترسناک كه توى ويترين بودن... دو تا دختر جوون ديگه م روى يه

مبل مشكى كنار هم نشسته بودن و پچ پچ مى كردن! من و سودام رفتيم روى يه مبل رو به

روشون نشستيم كه در اتاق كناريمون باز شد و يه دختر با گريه اومد بيرون... اونى كه درو

واسمون باز كرده بود سريع واسش يه ليوان آب برد... دختره كه انگار ترسيده بود آبم نمى

تونست قورت بده... خنده م گرفت: آورديم سقط جنين كنم؟! اينجا چه خبره؟!

خنديد: خفه بابا... اومديم احضار روح كنيم...

خنده رو لبم ماسيد: چى؟!

تا سودا اومد جوابمو بده دختره گفت: برين تو...

سودا اومد پا شه كه اون دوتاى ديگه كه روبرومون نشسته بودن گفتن: مگه نوبت ما

نبود؟!

دختره خيلى جدى گفت: اينا زودتر وقت گرفته بودن...

چشام داشت در مى اومد! واسه احضار روح بايد وقتم گرفت؟! روح ها سر وقت ميان و

ميرن! خنده م گرفته بود...

سودا: پاشو ديگه چرا نشستى؟!

سرمو گرفتم بالا! اون واستاده و من نشسته بودم: گيرمون آوردى؟! از تو انتظار نداشتم...

خير سرت درس خوندى اين مسخره بازيا چيه؟!

سودا: پاشو كم زر بزن!

بعد آروم گفت: من خودمم قبول ندارم اين چيزا رو! آدرسشو از فرى گرفتم ديشب! واسه

خنديدن خوبه...

- سودا من الآن كاراى مهم تر از خنديدنم دارم...

- خب حالا همچين مى گه كاراى مهم انگار چه خبره؟! لش بيار ديگه... با حرص پا شدم و

دنبالش رفتم سمت اتاقى كه اون دختره كه هنوز گريه مى كرد از توش دراومده بود... حالا

چرا گريه مى كرد واسم جاى تعجب بود... سودا در اتاقو آروم باز كرد...تو ذهنم يه تصوير از

زنى بود كه شالشو مثل همون دختره بسته باشه... مسن و موهاش قرمز كه از شال زده

باشه بيرون... و يه لباس آستين كيمينو مشكى پوشيده باشه و يه گوى شيشه اى جلوش

باشه...

ولى با ديدن زنى كه پشت ميز نشسته بود به كل برق از سرم پريد... يه زن با يه چادر مشكى

و روبند روى صورتش دستاشو تو هم گره كرده بود و روى ميز گذاشته بود...

مات نگاش مى كردم... سودا م كم از من نداشت!!! انگار اونم تصورات منو تو ذهنش

داشت... زنه خنديد و با يه صداى ريزى گفت: چرا وايسادين؟! بشينين... دوتامون رفتيم و

روى يه راحتى سمت راست اتاق نشستيم... منتظر نگامون مى كرد ولى ما هنوز تو شوک

ظاهرش بوديم...

- چه كارى از دستم برمياد؟!

سودا زودتر از من خودشو جمع و جور كرد: اومديم احضار روح كنيم...

روبندشو برداشت... يه دختر جوون... تو سن و سال ما... چشماى عسلى و ابروهاى

كشيده... گونه هاى برجسته ى خوشگل و لب و دهن نجيب... بينى ش يكم گوشتى و بزرگ

بود ولى زيبايى بقيه ى اجزاى صورتش اين نقصو پوشونده بود... خنديد: همه واسه همين

كار ميان اينجا...

سودا: خب پس چرا پرسيدى؟!

جا خورد... ولى خودشو نباخت... اين كاره بود... از همه جالب تر واسم اين بود كه سودا

خطاب بهش از فعل جمع استفاده نكرد...

دختره: روح كى؟!

سودا خنديد: مگه باهات آشنا نيستن؟!

دختره: منو مسخره كردى؟!

سودا: نه والا... خب چون تويى روح...

بعد چرخيد سمت من: هونام اسم بابات چى بود؟!

بهش چشم غره رفتم و زمزمه كردم: اشرف صالحى!

سودا هم حرف منو بلند تكرار كرد: اشرف صالحى!

دختره دستشو برد زير ميز و دو تا كاغذ و يه زير استكانى از كشوش درآورد... يه دفترچه

يادداشت كوچيک و يه خودكارم گذاشت رو ميز: سوالاتو بگو...

سودا: من يا اين؟!

دختره داشت كلافه مى شد: اين اشرف صالحى كى تون مى شه؟!

سودا: پاپاى دوستمه...

دختره: چرا ميخواين روحشو احضار كنيد؟! سودا: مى خوايم ببينيم پاپا ش هست يا نه؟!

دختره خودكارو انداخت رو ميز: مگه نمى گى باباشه؟! پس يعنى چى مى خواى ببينى هست

يا نه؟!

قبل از اينكه سودا بياد باز بپيچونتش گفتم: معلوم نيست پدرم باشه يا نه! شما احضارش كن!

مى خواستم ببينم واقعا چيكار مى كنه...

دختره: خب فقط همين يه سوالو ازش دارى؟! من دخترت هستم يا نه؟!

سودا: نه باو! بپرس اگه باباش نيست پس كى باباشه؟!

چپ چپ نگاش كردم...

دختره: همينا؟!

سودا: نه نه! من شنيدم مرده ها از همه چى خبر دارن! بپرس ارميا واقعا منو دوست داره يا

نه؟!

دختره: ارميا كيه؟!

سودا: تو چيكار دارى؟! تو ارواح شناسى! دوست پسر منو با اينا قاطى ش نكنا! فقط بپرس

دوسم داره يانه!

دختره اينم نوشت و گفت: همينا؟!

باز دوباره سودا گفت: نه نه! ببين اگه واقعا ارواح از همه چى خبر دارن بپرس نقشه ى گنج

دزدان دريايى كجاست؟! جون تو خيلى بهش فكر كردم! از هونام كه خيرى بهمون نرسيد لا

اقل از باباش برسه...

دختره خنده ش گرفته بود... باز دوباره خودكارو انداخت رو ميز و دستشو زد زير چونه ش:

ديگه سوالى نيست؟!

سودا سرشو تكون داد: نه فعلا كه چيزى يادم نيست حالا باز يادم اومد از خودش شخصا مى

پرسم...

دختره نگام كرد... منم منتظر بودم ببينم واقعا مى خواد چيكار كنه؟!

سودا: حالا قيافه شم معلوم مى شه؟!

دختره: نه! اگه سوالى نيست شروع كنيم...

سودا: چرا چرا يه چيزى يادم اومد! ببين ما سونوگرافى رفتيم ولى بهت نمى گم بچه چيه! تو

بپرس ببين اين جنازه چى مى گه!

دختره از شدت عصبانيت داشت منفجر مى شد... پوفى كرد و اون دوتا كاغذى كه از تو كشو

درآورده بودو گذاشت رو ميز و زير استكانى رو گذاشت وسطشون: بياين جلو...

و به دوتا صندلى كه رو به روش بود اشاره كرد... من و سودا م رفتيم روى صندلى ها

نشستيم...

دختره: يادتون باشه تو حين احضار هيچكى نبايد يه كلمه هم حرف بزنه!

سودا: حرف كه نه ولى خب گاهى يه صداهايى هم ناخودآگاه...

پريدم وسط حرفش: شروع كن...

كاغذا رو برگردوند... دو تا كاغذ قرمز رنگ تو ابعاد كوچيک كه روى يكى شون نوشته بود:

بله... رو يكى ديگه شون: خير... دختره: هر سوالى كه ازش دارين بايد با "آيا" شروع

بشه... وگرنه جوابى نمى گيرين...

سودا: آيا ارميا سودا را دوست مى دارد؟! آيا تو پدر هونام هستى؟! نيستى اگر، چه كسى مى

باشد آيا؟!

خنده م گرفته بود... آروم زير گوشش گفتم: كم چرت و پرت بگو...

سودا م خنديد و آروم گفت: اومديم بخنديم ديگه....

نمى دونم دختره چيكار كرد كه لامپا خاموش شدن... احتمالا يه كليد زير ميزش بود...

سودا با يه لحن مسخره گفت: يا امام زمان... غلط كردم...

حالا ديگه دختره هم خنده ش گرفته بود... ولى سعى مى كرد نخنده...

دختره: خب ديگه ساكت مى خوام احضار كنم!

سودا: ببين اومدى نسازيا! يعنى چى كه قيافه ش معلوم نمى شه؟! اومديم يكى ديگه تو نوبت

بود پريد جلو بعد من از كجا بفهمم راست مى گه يا دروغ؟!

دختره: من قراره احضار كنم يا نه؟! پس ساكت باش و بزار به كارم برسم...

سودا جدى شد: چقدر گيرت مياد؟!

دختره: اونقدرى هست كه شكممو پر كنه...

با تعجب نگاش كردم... چقدر زود خودشو لو داد... نگاشو از دوتا كاغذ جلوش گرفت و به

سودا نگاه كرد... سودا دستشو باز كرد و با همون لحن جدى ش كه گاهى منو مى ترسوند

گفت: پنج برابر يه ويزيتو بهت مى دم كارمو راه بنداز...

اين بار با تعجب به سودا نگاه كردم...

دختره: چه كارى؟!

- ببين يه پيرى هست كه اينجوريا موقور نمياد... مى خوام واسم بترسونيش كه زبون باز

كنه...

دختره: من يه ويزيتم سى تومنه... پنج برابرش مى شه صد و پنجاه تومن...

سودا خنديد: دندون گردى ولى قبوله...

بعد به من اشاره كرد كه پاشم... مونده بودم تو كاراش...

دختره: من دوتا مشترى ديگه دارم... ردشون كردم مى ريم...

سودا سرشو تكون داد و باز به من اشاره كرد پاشم... ولى من با نگاهم ازش سوال داشتم...

سودا: اااا! پاشو بيا بيرون بهت مى گم!

فكمو دادم جلو و پا شدم و باهم رفتيم بيرون... اون دوتا سريع پا شدن تا جاى ما برن...

خبرى از اون كه درو باز كرد نبود!

اونى م كه گريه مى كرد ديگه آروم شده بود... قبل از اينكه سودا واسم چيزى رو توضيح بده

رفتم نزديكش: تو اون اتاق چى شد كه گريه كردى؟!

نگام كرد و با بغض گفت: بابام ازم راضى نيست...

سودا: اونوقت از كجا فهميدى؟!

- به خانوم گفتم بپرسه پدرم ازم راضيه يا نه كه زير استكانى رفت سمت خير...

با تعجب گفتم: خودش رفت؟!

- نه! خانوم بردش...

اخم كردم: يعنى چى؟!

- روح بابام دستشو برد اون سمت ديگه...

با چشاى گرد شده و دهن باز نگاش كردم! آدما گاهى چقدر مى تونن احمق باشن؟!

سودا خنديد: تو چند كلاس سواد دارى؟!

- ليسانس معمارى!

سودا سرشو به چپ و راست تكون داد: تو كه از علم دنيا خبر دارى چرا به اين خرافه ها

اهميت مى دى؟! بجاى اينكه بياى روح باباتو سرگردون كنى برو شب جمعه واسش خيرات

بده و دوتا صلوات بگير نه اينكه اينجا آبغوره بگيرى كه دست خانوم رفت سمت خير... حتما

بهت گفته پول بده بهم باباتو راضى كنم نه؟!

بعد دوباره خنديد... چپ چپ نگاش كردم... گوشى دختره زنگ خورد... جواب داد: الو... نه!

نه! الآن ميام...

بعد كيفشو برداشت و رو شونه ش انداخت و گفت: خدافظ...

سودا: شب جمعه يادت نره! آبغوره ى الكى م روح باباتو اذيت مى كنه!

دختره: تو كه اين چيزا رو قبول ندارى خودت چرا اومدى اينجا؟!

سودا خنديد: تماشاى حماقت مردم... خوش باشى!

دختره باز خداحافظى كرد و رفت... سريع برگشتم سمت سودا: قضيه ى اين صد و پنجاه

تومن چيه؟!

سودا: مگه نمى گى قبر خالى بود؟!

- آره...

- مگه نمى گى مامان پيرى حرف نمى زنه؟!

- آره...

- مگه نمى گى مى خواى ببينى بابا ننه ت كين يا نه؟!

كلافه گفتم: آره...

- مرض آره... خب اينو مى بريم پيش مامان پيرى بترسوندش اونم به حرف بياد ديگه! مى

گيم روح باباتو اونجا احضار كنه مامان پيرى بترسه و بگه قضيه چيه!

- برو بابا!

بعد رفتم سمت در كه سودا دويد دنبالم: كجا؟! من صدو پنجاه پاى اين كار پول گذاشتم!

انگشت اشاره مو زدم رو پيشونى ش: كله... من هونامم... يادت كه نرفته... خودم ازش

حرف مى كشم...

- خيله خب بابا! همچين مى گه هونامم انگار كيه! پس تو رو خدا بزار ازش يه سوال دارم...

- چه سوالى؟!

- ارميا رو كه از خيرش گذشتم بزار ببينم اين نقشه گنج كجاست!

هم خنده م گرفته بود از كاراش هم عصبانى شده بودم... اومدم برم كه باز دستمو گرفت:

شوخى كردم بابا بى جنبه...

- خب بريم ديگه...

بعد دستشو كشيدم و نزاشتم بيشتر وراجى كنه! سوار ماشين شديم...

رومو كردم سمت پنجره: حالا چرا چادر سرش بود؟!

فرمونو چرخوند: اينا روشاى جديده! قبلا مد روز بودن الآن حزب الهى شدن كه مشترى جمع

كنن!

- با چادر؟!

- آره ديگه! طرف تو نگاه اول مى گه واى اين چه آدم خوبيه! پوشيده س حتما كارشم خوبه

ديگه!

پوزخند زدم: روبندم زده بود...

- اين ديگه خيلى پاک بود...

- اااا! كجا مى رى رد كردى كه...

- مگه تو واسه آدم اعصاب مى زارى؟!

بعد جفت راهنما زد و همونطور كه دنده عقب مى گرفت گفت: قضيه ى همون فقط يه ايرانى

مى تونه با جفت راهنما وسط بزرگراه دنده عقب بگيره س ها...

خنديدم: خوبه خودت مى گى!

پيچيد تو خيابون... جلوى خونه ى مامان پيرى نگه داشت...

- تو نمياى؟!

- قربونت فكر كنم تنها برى بهتره! فقط مواظب باش پيرى يه نخوردت...

- نه بابا بيچاره اونجوريام نيست!

با بدبينى گفت: اين پيرى كه من ديدم كلا يه جورايى يه...

بعد تک بوقى زد و اومد گازشو بگيره و بره كه گفتم: سودا يكم مراقب باش باز تصادف مى

كنى ها!

خنديد: تا چهار نشه چاره نشه!

بعد گاز داد و جاده رو پر از خاک كرد و رفت! دختره ى ديوونه! قبلا كه دوبار تصادف كرده

بود مى گفت تا سه نشه بازى نشه... كارم به بيمارستان نمى كشه... سومين بارم كه با

تيرداد تصادف كرد و حالا مى گه تا چهار نشه چاره نشه! خدا مى دونه چهارمى كيه...

سرمو تكونى دادم و زنگ درو فشار دادم... طبق معمول پريسا اومد پيشواز: خوش

اومدين... خانوم بالان... برم صداشون كنم...

- نه نه! اتاقش كدومه؟! بگو خودم مى رم...

- من راهنماييتون مى كنم!

بعد جلو تر از من راه افتاد! منم پشت سرش...

- خيلى وقته اينجا كار مى كنى؟!

- يک ساله...

- مامان بابات كجان؟!

- پدرم فوت شده و مادرم سالمندانه...

سرمو تكون دادم و ديگه چيزى نپرسيدم... جلوى يه در بزرگ واستاد... اون بار كه اينجا

قايم شدم به اين در توجهى نكرده بودم...

- مرسى تو ديگه برو...

سرشو تكون داد و رفت پايين... ضربه اى به در زدم و آروم بازش كردم! روى يه كاناپه ى

خوشگل نشسته بود و پاشو رو پاش انداخته بود... طبق معمول كت و دامن مشكى! اين بار

پوشيده نبود! مثل روز اولى بود كه ديدمش... واسم سوال شده بود كه چرا هميشه مشكى مى

پوشه؟!

با ديدنم بدون اينكه كوچيكترين لبخندى بزنه با همون حالت مستبد هميشگى ش به روبه

روش اشاره كرد كه يعنى بيا و اينجا بشين... يه لحظه فكر كردم كه بيچاره پريسا چطور در

طول روز اخلاق اينو تحمل مى كنه؟!

رفتم و روبه روش نشستم! ازش نمى ترسيدم! حسابم نمى بردم! ولى بخاطر سنش چيزى

بهش نمى گفتم! هه! هرچى نباشه ننه بزرگمه ديگه...

مامان پيرى: مى دونم واسه چى اومدى!!! بلآخره يه روز بايد مى فهميدى هويتت چيه! واسم

عجيب بود كه چرا تو فكر نبش قبر افتادى! به هر حال...

بعد خم شد و يكى از شيرينى هاى خونگى كه احتمال مى رفت دست پخت پريسا باشه رو

برداشت و گفت: نمى خورى؟!

- ميل ندارم...

- خوش مزه س...

خيلى جدى گفتم: ميل ندارم...

خنديد: مثل مامان بزرگت سرتقى!!!

گيج نگاش كردم! مامان بزرگم؟! پس خودش چى بود؟! اگه منظورش به مامان مامان فرضى

م باشه كه اين گفته بود كه ننه م خودكشى كرده! پس حتما ننه ى ننه م هم نديده... پس...

نزاشت بيشتر درگير بشم و شروع كرد: يه عمارت بزرگ بود... خيلى بزرگ... عروس اون

عمارت من بودم... يه عروس زيبا و...

سكوت كرد...

پرسيدم: زيبا و...؟!

زهر خندى زد: زيبا و مغرور...

دوباره ساكت شد و يه گاز ديگه به شيرينى ش زد... داشت حرصم مى داد! ولى چاره اى جز

تحمل نداشتم!!

نيمه ى شيرينى شو گذاشت تو پيش دستى جلوش و نگام كرد... منم نگامو از اون شيرينى

نيم خورده گرفتم و بهش دوختم...

مامان پيرى: اونقدر مغرور بودم كه يادم رفته بود كيم! خانم بودم! زن ارباب... به هيچكى

محل سگ نمى دادم! از تنها كسى كه حساب مى بردم صالحى بود... خان بود! ارباب بود!

همه ازش حساب مى بردن! اونقدر زيبا بودم كه خانى كه همه ازش حساب مى بردن مثل

پروانه دورم مى چرخيد! شايدم همين مغرورم كرده بود... و اين غرور بهاى سنگينى واسم

داشت...

نفس عميقى كشيد... حالا ديگه نگاش به من نبود! به يه نقطه ى نامعلوم بود! انگار كه توى

همون عمارت باشه! احتمالا همونى بود كه امجد ازش حرف مى زد...

همونطور كه به همون نقطه كه نمى دونستم دقيقا كجاست و احتمال مى دادم به دستگيره ى

در باشه خيره بود ادامه داد: قصه ى نامادرى سفيد برفى رو شنيدى؟! خودشيفتگى كه

داشت؟! مثل اون روزا آينه به دست مى گرفتم و پايين يه درخت بزرگ كه پشت عمارت بود

مى نشستم و به خودم نگاه مى كردم!

بهش نگاه كردم! بلوف نمى زد! با اين سنش معلوم بود كه تو زمان خودش خيلى زيبا بوده...

مامان پيرى: بين همه ى اون خدمه ها يه دختر خوشگل بود! اسمش نسيم بود! از منم

خوشگل تر! ازش بدم مى اومد! تو نگاش آتيش بود! عقده بود! ولى من سالار بودم! سرور

بودم! بهش محل نمى دادم! از حرصش كاراى سختو به اون مى دادم! مجبورش مى كردم

همه ى لباسامو ببره و بشوره! به بقيه اونقدر سخت نمى گرفتم! اونم هيچى نمى گفت! فقط

نگام مى كرد! با عقده! همون نگاش جرى ترم مى كرد كه بيشتر اذيتش كنم!

سر تو درد نيارم كه يه سالى گذشت و پچ پچ ها شروع شد بين مردم كه زن خان نازا ست!

خلاصه خيلى حرفا بود كه جايز نيست بگم! همين قدر بدون كه حرف زياد بود!!! هيچى ديگه

كم كم خودمم داشتم نگران مى شدم! اون زمان كه مثل الآن نبود يه زن بچه دار نشه و با

كلى دوا و دارو باوروش كنن! خلاصه يكى بهم بيدمشک و عسل مى داد! اون يكى زرشک و

شكر مى داد!

خنديد و ادامه داد: حامله شدم! ديگه تو عمارت ولوله افتاده بود... صالحى يه هفته سور داد!

داشت پسر دار مى شد! نه ماه چه طورى گذشت بماند ولى بعدش ديگه رنگ خوشى نديدم!

بچه دختر بود... اسمشو گذاشتم اشرف...

مات نگاش كردم! يعنى قبرى كه ما نبش كرديم در واقع مال عمه م بوده؟؟؟!

وقتى حالت صورتمو ديد خنديد: نه! صبر كن! اشرف بزرگ مى شد و ابهت من كم! ديگه خان

دور و برم نبود! منم ديگه حامله نمى شدم! چند ماهى كه گذشت مى ديدم سر و گوشش مى

جنبه! ولى چى مى تونستم بگم؟! خان بود...

چند ماه ديگه كه گذشت شكم نسيم بالا اومد...

به اين جا كه رسيد دوباره سكوت كرد و نيم خورده ى شيرينى شو برداشت و انداخت تو

دهنش... شيرينى شو كه خورد ادامه داد: صالحى نسيمو عقدش كرد! حالا ديگه نسيم واسم

ناز مى كرد! افه مى اومد! اشرف يه ساله و خرده اى سنش بود كه پسر نسيم به دنيا اومد!

اسمشو گذاشت اشرف...

خنده م گرفت! انگار اسم قحط بود كه هى دختر و پسرو مى زاشتن اشرف...

- اون ديگه چرا گذاشت اشرف؟!

مامان پيرى: عقده... خيلى ازم عقده داشت! حقم داشت! اون موقع صالحى واسه يه كارى

رفت شهرستان... نسيمم كه حالا شده بود سوگولى تا مى تونست اذيتم مى كرد! حرفش برو

داشت! نمک به حروم اشرف منو خيلى اذيت مى كرد! واسه منم پشت چشم نازک مى كرد!

روز به روز خوشگل تر مى شد و من ارزشم كم تر... صالحى ديگه محلم نمى داد! اى كور

شه همچين مردى كه تا يه زن خوشگل تر از زن خودشو مى بينه اختيار از كفش مى ره...

دو تا اشرفا بزرگ مى شدن! دخترم يه پاش يكم لنگ مى زد! نسيم بچه شو مجبور مى كرد

اشرف منو مسخره كنه و زير پاش سنگ بندازه! اشرف منم كارى نمى تونست بكنه! منم

هيچى نمى گفتم! نمى تونستم بگم!

يادمه يه دفعه زير اون درختى كه مى نشستمو كنده بودن واسه سوزوندن ريشه هاش...

تابستونا اونجا حشره زياد جمع مى شد! درختم خيلى بزرگ بود! اون زمون ريشه رو مى

سوزوندن كه درخت خودش خشک بشه! اينجورى از چوبشم خوب مى شد استفاده كرد...

بهتر از قطع كردن بود...

اون روز توى عمارت دنبال اشرفم گشتم! نبود! توى حياط گشتم! نبود! رفتم پيش پسر نسيم!

داشت تو حوض ماهى مى گرفت! گفتم اشرف كو؟!

گفت نمى دونم با مامانم رفتن حياط پشتى!

رفتم تو حياط پشتى! رفتم نزديک درخت... ديدم يه جا خيلى حشره جمع شده!

نفس عميقى كشيد و با يه لحن كه سوز داشت گفت: نسيم اشرفمو هول داده بود تو اون

چاله... حشره ها زده بودن بهش و دخترم چون لنگ مى زد نمى تونست پاشه... فقط گريه

كرده بود و داد زده بود و هيچكى بهش نرسيده بود...

رو سر بچه م پر از عنكبوت و حشره بود... ريشه ى درخت كه زده بود بيرون افتاده بود

روش... بغضم گرفت و همونجا قسم خوردم كه تلافى كنم!

بهش گفتم: گريه نكن مادر! درت ميارم...

بچه م از ترس هيچى نگفت! صداشم در نمى اومد! صداش كردم: اشرفم! دخترم! دستتو بده به

مادر! بازم صداش در نيومد!

اشک از چشماش چكيد پايين: دخترم از ترس سكته كرده بود! اشرفم تو سن شيش سالگى

زنده به گور شده بود!

به اين جا كه رسيد هق هقش اتاقو پر كرد! باورم نمى شد! يه مرگ تا چه حد مى تونست

دردناک باشه؟! ولى اون درخت خشک شده! همونى بود كه من اون شب... باورم نمى شد...

دلم داشت مى تركيد! مى خواستم داد بزنم به حال اشرف! مگه اون دختر چه گناهى داشت؟!

مامان پيرى اشكاشو پاک كرد و گفت: دخترمو از اون گودال لعنتى در آوردم! تن بى جونشو!

اشک چشماى خوشگلش هنوز خشک نشده بود! كاش يكم زودتر رسيده بودم! بغلم گرفتمش

و رفتم سمت عمارت! داد زدم كه مردم بياين ببينين دخترم مرده! از دست شماها سكته كرده!

نسيم يه گوشه واستاده بود و فقط نگاه مى كرد! عقده هنوز تو نگاش بود! آتيش چشماش

هنوز روشن بود! قسم خوردم كه به آتيش بكشونمش...

ولى اون موقع كارى ازم برنمى اومد! اشرفمو تو همون باغ تو قسمتى كه همه ى اجدادو

دفن مى كردن چال كردم!

نه گزاشتم اون گودالو پر كنن و نه گذاشتم ريشه رو بيشتر از اين بسوزونن! روزا ديگه به

جاى اينكه اونجا تو آينه به خودم نگاه كنم به گودالى كه دخترمو تو خودش كشته بود نگاه

مى كردم و ضجه مى زدم و قسم مى خوردم كه تلافى كنم!

يه هفته بعدش صالحى اومد و موضوعو كه فهميد يكم دلدارى م داد و اون شب پيشم موند!

بعدشم باز برگشت پيش سوگولى ش! انگار نه انگار كه چيزى شده باشه!

همون يه شب كه پيشم بود كافى بود تا دوباره باردار شم! خدا بهم رحم كرده بود! دوباره تو

صورتم نگاه كرده بود ولى باز ناشكرى خودم بود! اين بار كمتر دور و برم پر بود! خانوم

هنوز نسيم بود! چو انداخته بودن كه زن اول خان دختر زائه! ولى بازم من حامله بودم! از

خان! نه ماه گذشت و بچه به دنيا اومد! اين بار پسر!

اين كه چيا شد و باز چه جشنى تو عمارت بود بماند! همين قدر بدون كه نسيم ترسيده بود!

هرچى نبودم زن اول خان بودم! حالا هم كه پسر زاييده بودم! يه پسر خيلى خوشگل!

آهى كشيد و گفت: تيرداد عين هو باباشه...

تعجب كردم: پس پدر من چى؟! اون چى شد؟!

زهر خندى زد: صبر داشته باش...

نفس عميقى كشيد و گفت: خسته شدى؟! به پريسا بگم چيزى بياره بخورى؟!

- نه نه! ادامه بدين!

سرشو تكون داد و گفت: چيزى خواستى بگو! جونم برات بگه كه اسم پسرمو گذاشتم

محمد... روزبه روز خوشگل تر مى شد! پسر نسيمم خوشگل بود آ! ولى محمد من يه چيز

ديگه بود... با وجود محمد درد از دست دادن اشرف كمتر شده بود واسم ولى فراموشم نشده

بود! حالا ديگه بين من و نسيم جنگ بود! هر دومون پسر داشتيم... هر دومون خوشگل

بوديم... صالحى هم بى خيال هردومون به اين افتخار مى كرد كه دوتا پسر داره...

يه شب پيش من بود يه شب پيش نسيم... من پيشش از نسيم بد مى گفتم نسيم پيشش از من

بد مى گفت... خلاصه بگم گذشت و گذشت كه پسرا بزرگ شدن... اشرف نمى خواست زن

بگيره... ولى دور برداشته بود و با خيلى از دخترا مى پريد... نسيمم بهش افتخار مى كرد...

محمدم درگير درس و دانشگاهش بود...

همون موقع ها بود كه صالحى مرض قلب گرفت و يه سكته ى ناقص زد و مرد! دليلشم

هيچوقت نفهميديم... واسم سخت بود! هرچى نبود شوهرم بود! باهاش روزاى خوبى داشتم!

هرچند سرم هوو آورد ولى اون موقع به مرد يه زن دار مى گفتن....

خنده م گرفت... خودشم خنديد و سرشو تكون داد: مردم جاهل بودن ديگه... اوايل انقلاب بود

و اوضاع قاراش ميش... اشرف هنوز با دخترا بود و محمد پى درسش... محمدم از يه دختر

نجيب و خان زاده كه خيلى خوشگلم بود خوشش اومده بود... اسمش سمانه بود... ماشالا

هزار ماشالا عروسم يه تيكه جواهر بود... خدا رحمتش كنه! درس محمد تموم نشده بود كه

عقد كردن... نسيم مريض بود... چون اوايل جوونيش زياد كار كرده بود كمر درد داشت...

زانوهاشم درد مى كردن...

سمانه يه پسر خوشگل واسمون آورده بود كه اسمشو گذاشتن تيرداد... اونقدر نوه مو

دوست داشتم كه حاضر بودم بميرم واسش... زود بود بچه آورده بودن ولى قدمش خير بود...

چند سالى گذشت... اشرف گندكارى هاش روز به روز بيشتر مى شد! من و نسيمم ديگه

كارى به كار هم نداشتيم! اون اونور عمارت بود و من اينور عمارت...

سال شصت و هشت بود... جنگ بود... همون موقع ها بود كه اشرف گند بالا آورد و يه دختر

ازش حامله شد... تو شهر بهش تف و لعنت مى انداختن! دختره چو زده بود كه اشرف

نامرده... چون اشرف قبولش نكرده بود اينطور گفته بود... نسيم كه اينا رو مى شنيد حالش

بدتر مى شد... اشرف رفت دنبال دختره ولى تو راه تصادف كرد و جا به جا مرد... نسيمم كه

اينو شنيد پنج دقيقه بعدش سكته كرد... بيچاره آخراى عمرشم بود...

هردوشونو تو عمارت قبر كرديم... چند ماه بعدش رفتم دنبال دختره... بچه رو با مشخصات

صالحى داده بود پرورشگاه و بازم حامله بود... از اشرف و مادرش و زن و بچه ش بيزار

بودم... دختره رو از پرورشگاه نگرفتم... نوه ى من كه نبود...

----------------------------------------

تو چشام زل زد و گفت: اشرف منو اونا زنده به گور كردن... منم بعد از اينكه محمد و سمانه

و بچه شون رفتن خارج قبرشو كندم و جنازه ى باباتو كه هنوز نپوسيده بودو سوزوندم...

خودم سوزوندمش... حتى به سنگاى داخل قبرشم رحم نكردم! قبرو پر كردم و يه سنگ قبر

جديد بدون تاريخ فوت زدم كه كسى نفهمه كى مرده! چون واقعا معلوم نبود چه روزى مرده و

چه روزى سوخته... بعدشم اون عمارتو واسه هميشه ترک كردم... انتقاممو گرفته بود...

هرچند از مرده ش... نسيم بچه ى منو زنده به گور كرد و منم بچه ى اونو گور به گور...

اينا رو گفت و ساكت شد... هر دومون ساكت بوديم... چى بايد مى گفتم؟! داد مى زدم؟! يا

هوار؟! شايدم بايد از پدرى كه هيچوقت نديده بودم و منو نخواسته بود دفاع مى كردم... يا

اينكه از مادرى كه خيلى راحت منو ولم كرده بود گله مى كردم... يا... يا اينكه يه تف به

صورت اين زن كه روبروم نشسته بود و با چشاش زل زده بود بهم مى انداختم ...

ولى هيچ كدوم از اين كارا رو نكردم... فقط به يه لحن آروم گفتم: چرا اومدين سراغم؟! چرا

بعد اين همه سال يادم افتادين؟! چرا اون خونه رو به نامم زدين؟! چرا ازم كمک خواستين

كه نوه تونو از دوست دخترش جدا كنم؟!

سرشو به پشتى كاناپه تكيه داد و چشاشو بست: اومدم سراغت چون عذاب وجدان داشتم! تو

گناهى نداشتى! درست مثل اشرف من! ولى بعد اين همه سال اومدم چون گمت كرده بودم!

فرار كرده بودى از پرورشگاه! با بدبختى پيدات كردم! اون خونه رو به نامت زدم چون حقت

بود! بيشتر از اون... ازت كمک خواستم چون ... چون كسى رو به غير از تو نداشتم كه

كمكم كنه! چون نمى خواستم تيردادم با اون دختر بدبخت بشه... اولش نزاشتم نبش قبر كنى

چون مرده اى نبود! ولى بعدش گفتم بزار خودت همه چيزو بفهمى!!!

و ديگه هيچى نگفت! منم نگفتم! چون هيچى واسه گفتن نداشتم! پس پا شدم و آروم از اتاق

زدم بيرون...

پريسا پايين روى سراميكا رو طى مى كشيد... از كنارش گذشتم و رفتم بيرون! آدما اين روزا

خيلى ساده از كنار هم مى گذرن... اونقدر ساده كه همديگه رو نمى بينن!

از حياط رد شدم... درو باز كردم و زدم به خيابون... نمى دونستم بايد از مادربزرگ تيرداد

متنفر باشم يا از نسيم... از اشرف پدرم يا محمد عموى ناتنى م يا شايدم اشرف عمه ى ناتنى

م؟! مادرى كه اسمشو نمى دونستم يا سمانه زن عموم؟! از خودم يا تيرداد؟! از كى متنفر

باشم؟! سرمو بلند كردم رو به آسمون!

خدايا تو بگو از كى متنفر باشم؟! فقط به زبون من بگو... به زبون خودم كه بفهمم! خدايا

صدامو مى شنوى يا بين اين همه آدمک منو يادت رفته! اصلا هستى؟! خوابى؟! بيدارى؟!

بايد كجا برم؟! خونه اى كه به ناممه و يكى بعد از بيست سال مياد ميگه حقته؟! بعد از بيست

سال كه آواره ى كوچه و خيابون بودم... يا برم سر خاک پدرى كه تو قبرش نيست و خاكستر

شده؟! يا سر خاک مادرى كه هيچى ازش نمى دونم؟! كجا برم؟! د يالا بگو ديگه...

بغضم تركيد و به هق هق افتادم! زانوهام خم شد و روى پياده روى خلوت بالا شهر خم شدم!

دستامو حائل كردم كه نيفتم! ولى انگار طاقت اينم نداشتم! شونه هام مى لرزيدن! بغضم

بزرگ بود! بغض يه دختر كه هميشه سعى مى كرد نگهش داره... و چقدر سخت بود كه يهو

بخواى همه ى اين عقده ها رو با چند قطره اشک بريزى بيرون... سخت بود... خيلى سخت...

مى خواستم داد بزنم! اونقدر بلند كه حنجره م بسوزه! اونقدر بلند كه همه صدامو بشنون...

بشنون چقدر درد مى تونه تو سينه ى يه دختر باشه... يه دختر كه تو همه ى داستانا از جنس

همه س... ولى از جنسشون نيست! نيست! بخدا نيست!

دستامو همونطور كه رو زمين بود مشت كردم... فشارى بهشون دادم و پا شدم... اين همه

وقت نشكستم... الآنم نمى شكنم! با پشت دست اشكامو پاک كردم و آب دهنمو قورت دادم بلكه

بغضمم باهاش بره پايين...

راه افتادم سمت خيابون اصلى كه يه تاكسى بگيرم... الآن يه نقطه ى مجهول تو زندگى م

بود... اين بچه از كجا اومده؟!

يه تاكسى گرفتم... براى اينكه به مطب برسم بايد يه بار ديگه مى رفتم ايستگاه... نگام

چرخيد سمت بازار...

بى هدف رفتم تو بازار... هنوز يكم زود بود واسه دكتر...

- خانوم سوا نكن... در همه...

چند قدم از اونجا فاصله گرفتم... يه زنه با صداى نسبتا بلندى گفت: گلابى هام سه تومنه؟!

كسى جوابشو نداد! اونم واسه جواب صبر نكرد...

يه دختر بچه اومد جلوم: آدامس بدم؟!

اونم واسه جواب من صبر نكرد و رد شد از كنارم... انگار از نگام فهميد آدامس نمى خوام...

رفتم سمت خروجى! اصلا نمى دونم چرا اومدم اينجا... يه دختره با عجله خودشو كوبوند بهم

و رد شد...

منم صبر نكردم كه بهم ببخشيد بگه... اين روزا همه عجله داشتن...

مى خواستم تا ايستگاه پياده برم... همونطورى واسه خودم از روى جدولا مى رفتم كه صداى

آشنايى نگامو به سمت خودش دوخت...

- هونام خانوم؟!

آرمين بود... اون لحظه فقط اينو كم داشتم...

- سلام... خوبين؟!

ماشينو نگه داشت و پياده شد و اومد سمتم: سلام... جايى مى رفتين؟!

مسلما نمى تونستم بهش بگم دارم مى رم سونوگرافى! پس گفتم: نه... مى رم... خونه...

يه لبخند از اون دختر كشا زد و گفت: خب بياين من مى رسونمتون...

يعنى مى خواستم سرمو بكوبم به ديوار... با اين حال مثل احمق ها لبخند زدم و رفتم و سوار

شدم...

آرمين بدون اينكه چيزى بگه رانندگى مى كرد... انگار كلافه بود و مى خواست يه چيزى

بگه... بلآخره طاقت نياورد و گفت: راستش مى خواستم باهاتون صحبت كنم...

گيج گفتم: بفرمائيد...

بعد همونطور كه نگام به جاده بود گفتم: از اين ور بريد...

جلوى خونه ى تيرداد نگه داشت و يه نگاه به دروازه انداخت: مى خواستين برين خونه ى

تيرداد؟!

بى توجه به حرفش گفتم: گفتين مىخواستين باهام حرف بزنيد...

آرمين: بله... راستش مى خواستم بگم... بگم كه مى شه بيشتر باهم آشنا شيم؟!

آخى نازى! چقدر خجالتى! بدون اينكه دست و پامو گم كنم يا شوكه بشم گفتم: نه!

مات بهم خيره شد... هرچند انتظار بله ازم نداشت ولى اين نه هم واسش عجيب بود...

لبخندى زدم و بدون اينكه بهش اهميت بدم پياده شدم... ولى چون گوشه به گوشه ى جدول

پارک كرده بود پام به جدول گير كرد و سكندرى خوردم و افتادم زمين...

خنده م گرفت! تو اين چند روز، روزى صدبار افتادم...

آرمين سريع پياده شد و اومد بلندم كرد... مى خواستم بازومو از تودستش بكشم كه همون

موقع در باز شد و تيرداد اومد بيرون...

با ديدن ما سر جاش ايستاد... آروم بازومو از دست آرمين كشيدم بيرون... آرمينم به تيرداد

سلام كرد و يه نگاه به من انداخت و رفت و سوار ماشينش شد و ازمون دور شد...

ولى نه من نه تيرداد به رفتنش نگاه نكرديم... نگاه هر دومون به هم بود... تيرداد آروم از

جلوى در رفت كنار: بيا تو...

رفتم سمتش و از جلوش رد شدم... در و بست و دنبالم اومد بالا... تا در خونه رو بست گفتم:

تيرداد...

بدون اينكه نگام كنه گفت: وسايلتو جمع كن و برو... همين...

گيج شدم... از اينكه گفت برو تعجب نكردم! از اين كه اينجورى قيد اون بچه ى كه آخرشم

نفهميدم از كجا اومده رو زد متعجب شدم...

دستامو پشتم به هم گره زدم و به ديوار تكيه دادم: پس بچه ت...

خنديد... خيلى! خنده ش كه تموم شد باز شصتشو كشيد گوشه ى لبش: ببين خانوم كوچولو...

اون قرصايى كه تو تو اون مشروب ريخته بود خيلى سبک بودن... من ام اس دارم... خب؟!

يعنى قرصاى تو پيش قرصاى مغز و اعصابى كه من مى خورم مثل اسمارتيسه...

دوباره خنديد و يه قدم اومد جلو: فكر كردى اونقدر احمقم كه فرق خون بكارت يه دختر و با

خون انگشت ارميا تشخيص ندم؟!

مات و مبهوت به لباش خيره شدم... داشت بهم نزديک تر مى شد... فاصله مون يه قدم بود...

لبامو تكون دادم: پس چرا...

انگشت اشاره شو گذاشت رو لبام: هيششش... هيچى نگو... مى خواستم بدونى منم اگه

بخوام مى تونم يه دكترو بخرم...

دهنم باز مونده بود... اونقدر شوكه بودم كه حس مى كردم مغزم فعال نيست...

- پس چرا طورى وانمود كردى كه انگار نمى دونى؟!

بازم خنديد: مى خواستم ببينم تا چه حد پيش مى رى! من... بخاطر توى لعنتى از همه

گذشتم...

نمى دونستم بايد خوشحال باشم يا ناراحت...

تيرداد: دوستت دارم...

بغض كردم...

تيرداد: دوستت دارم...

بغضم بيشتر شد...

داد زد: د لعنتى مى گم دوست دارم...

بعد اومد نزديک تر... حالا آروم تر بود... زمزمه كرد: رفتم تو محلتون در موردت تحقيق

كردم! حرفاى خوبى نشنيدم...

داشت بهم توهين مى كرد... پس نبايد ساكت مى موندم... با تندى گفتم: ها؟! دختر خراب

آره؟!

بعد بدون اينكه منتظر شم كه جوابى بگيرم رفتم بالا و وسايل كمى كه داشتمو جمع كردم...

به پاپى هم اشاره كردم دنبالم بياد... پشت پام راه مى اومد... نمى دونم چرا اما دوست داشتم

حرفاشو پس بگيره... بهم بگه نرو... بمون...

روى مبل نشسته بود سرشو به عقب هول داده بود و دستاش مشت شده بود... لعنتى واسه يه

بار بگو صبر كن! فقط همون يه بار بگى بسه! بگو! همين الآن! شايد فردا نباشم... صدام

كن...

رفتم سمتش... عشق بود؟! عادت بود؟! هرچى كه بود! مى خواستم بمونم! نه واسه يه ماه!

نه تا وقتى كه اون بچه ى خيالى سقط بشه! واسه هميشه! مى خواستم بمونم! حتى اگه بجاى

سى سال سه سال ديگه زنده باشه...

لبامو تكون دادم: خداحافظ...

يه چيزى گفت كه نفهميدم...

كاش بلند... محكم... با داد... بگه نرو... اصلا آروم بگو... اشاره كن! بر مى گردم... پاپى مى

خواست بره سمتش كه با پام كشيدمش... يه كارى كن بزار بمونم... حتى بهم بد كن! ولى بگو

بمون...

بيا رامو سد كن! بخدا پشيمون مى شم! د بيا ديگه عوضى! دارم مى رم! اشكام داشتن

راشونو باز مى كردن! چشامو بهم فشار دادم كه نيان بيرون...

چيزى نمونده بود داد بزنم! داد بزنم و بگم چرا اينقدر بى رحمى؟! رفتم سمت در... بازش

كردم! ولى...

قبل از اينكه برم بيرون برگشتم سمتش... سعى كردم صدامو نلرزونم: آرمين بهم درخواست

دوستى داد! قبول نكردم! جلوى در افتادم! كمكم كرد پا شم... كاش...

و يه لحظه سكوت... داشت بهم نگاه مى كرد... چشماى قهوه اى ش ديگه نمى درخشيد...

- كاش يكم بيشتر تحقيق مى كردى!

و درو بستم... بازم من و يه خيابون كه جلوم بود... ديگه كارى نداشتم!

زندگى پيش روم بود... رفتم رو جدول... آروم آروم راه مى رفتم... نگامو دوختم به كفشام...

تازه و شيک... حس كردم دلم واسه اون كفشاى پاره تنگ شده... اون روزا كه همه ى

دغدغه م اين بود كه يه مانتوى جديد بخرم... اون روزا كه به حرفاى مردم اهميت نمى دادم!

به حرفاى آدماى كوتاه فكر...

اما الآن...

خيلى فرق داشت...

تيرداد... ناخواسته وارد زندگى م شده بود...

كاش منصف تر بود! اونم مثل بقيه... ارزششو نداشت! با دستام اشكامو محكم پاک كردم...

پاپى پارس كوتاهى كرد و دويد جلو...

نگاش كردم... موجود دوست داشتنى نجس!!!

يه بى ام و مشكى جلوى پام نگه داشت... شيشه هاى دودى! راننده ش كى بود؟! تيرداد يا

نه؟! لبخند زدم! يه لبخند بى اختيار... پاپي رو صداش زدم...

شايد تيرداد باشه... اومده دنبالم... و شايد...

درو باز كردم...

سوار شدم...

و...

درو بستم...

پایان جلد اول

08 / 06/ 1391

11:11

كلاله قربانى ...

===========

جلد دوم را با نام محکومه ی شب پر گناه..از وبلاگ زیر دانلود فرمایید

http://goldjar.blogfa.com

ارتباط با سازنده کتاب

iraaanbook@yahoo.com

http://goldjar.blogfa.com

آدرس وبلاگ من و دانلود ساير کتابهاي رمــان

================

درخواست خود را مانند مثال زير نوشته و ارسال نماييد به شماره 09391315486

مثال :

epub مرجان سهرابي - تهران - کتاب کلبه عمو تام -آندروید - آیفون 

اگر دوست نداشتيد فاميليتون رو بويسيد ميتونسد اولين حرف فاميل رو بزاريد اينجوري

مرجان / ن

از طريق ارسال { اس ام اس } يا پيامک . به شماره

09391315486

========

ارسال پيام { پي- ام } به ايدي _ ياهو

my yahoo = ID = iraaanbook

my yahoo = ID = farid.book

اگرم مايل هستيد ايميل و ايدي خودتان را ذکر کنيد تا کتابهاي مورد نظرتان برايتان به انجا

ارسال شود ( ارسالهاي بصورت رايگان ميباشد )

با درود به همه هموطنان گراميم ...اين نرم افزار کتاب الکترونيکي همراه و کتاب رمان ((قدیسه نجس -جلد اول)) نوشته : کلاله قربانی - کاربر انجمن نود و هشتیا ..را که با فرمت(آ یفون + آندروید + تبلت = ایبوپ) و براي موبايل تهيه و ساخته شده است را به همه دوستان و هموطنان عزيزم و دوستداران کتاب و فرهنگ و ادبيات پارسي و بازديدکنندگان از وبلاگ { گولدجار . بلاگفا } تقديم ميکنم....باشد که قدمي هرچند کوچک.در مسير گسترش فرهنگ و ادبيات پارسي..و پيشبرد ان در سرزمينم بردشته باشم با سپاس.../..فريد سقراطي

 goldjar.blogfa.com

شاد زي .. مهر افزوووون 

iraaanbook@yahoo.com

 goldjar.blogfa.com

آدرس وبلاگ من  و دانلود ساير کتابهاي رمــان 

================

درخواست خود را مانند مثال زير نوشته  و ارسال نماييد به شماره 09391315486

مثال :

مرجان سهرابي - تهران - کتاب کلبه عمو تام - آندروید - epub 

-----------

و یا با پسوند apk

-----------

مرجان سهرابي - تهران - کتاب کلبه عمو تام - آندروید - apk 

که هر دو فرمت قابل نصب در گوشهای آندروید میباشد

 اگر دوست نداشتيد فاميليتون رو بويسيد ميتونسد اولين حرف فاميل رو بزاريد اينجوري 

مرجان / ن

از طريق ارسال   { اس ام اس } يا پيامک . به شماره 

09391315486

========

ارسال پيام { پي- ام  } به ايدي _ ياهو  

 my     yahoo    =    ID =  iraaanbook

 my     yahoo    =  ID =  farid.book

اگرم مايل هستيد ايميل و ايدي خودتان را ذکر کنيد تا کتابهاي مورد نظرتان برايتان به انجا 

ارسال شود (  ارسالهاي بصورت  رايگان ميباشد )