قمــار باز عشــــق

قمــار باز عشــــق

قمــار باز عشــــق

فصل 1

فصل 2

فصل 3

فصل 4

فصل 5

فصل 6

فصل 7

فصل 8

فصل 9

فصل 10

فصل 11

فصل 12

فصل 13

فصل 14

فصل 15

فصل 16

فصل 17

فصل 18

فصل 19

فصل 20

فصل 21

فصل آخــــر _ پایان

(( قمــار باز عشــــق ))

----------------

نويسنده: . آنیتــــا . م

~Ani Joon~

کاربر انجمن نود وهشتيا

************

ساخت نرم افزار:فـــــــريد سقراطـــي

************

تهيه شده در وبلاگ:گولد جـار - بلاگفا

http://goldjar.blogfa.com

-----------------

http://farid-book.blogfa.com

----------------

رمــــان ایرانـــــــی

(( قمــار باز عشــــق ))

خلاصـــه ی رمان:

بـــــــــاران دختـریه کههمراه دایــــــــه اش زندگـی می کنـه و از راه قمـار کردن پـول در

میـاره..

یه روز بـاران تو رستوران متوجـه پسری به اسم سهیـل میشه که عاشــــــق دختر

خالـــش گیــتاست امـا گیتا بهش محـل نمیـده...بـاران تصمیم می گـیره به سهیـل کمک

کنـه امــــا...

به نام تک مکانیک قلب های تصادفی...

-------------

(( قمــار باز عشــــق ))

فصل اول.

فضای قهوه خانه را دود و بوی سیگار فرا گرفته بود...عده ی زیادی پشت میزهای

کوچک و رنگ و رورفته ی قهوه خانه نشسته بودند و ورق ها را روی میز جا به جا می

کردند...غلام با عجله بین میزها می چرخید سفارش ها را آماده می کرد...باران همان

طور که نگاهش به تراول های نوی محسن بود،با دستش روی میز ضرب گرفته بود..

محسن چند بسته تراول را روی میز گذاشت...باران خیلی سریع تراول ها را برداشت و

از قهوه خانه خارج شد...چند نفس عمیق کشید و به سمت ماشینش به راه افتاد...مهربان

تا الان حتما نگران شده بود...ساعت 1 شب بود و اون هنوز به خانه برنگشته بود...با

عجله ماشین را روشن کرد و مسیر خانه را در پیش گرفت...خوشبختانه خیابان ها خلوت

بود و باران خیلی زود به خانه رسید...کلید انداخت و در را باز کرد...مهربان با عجله به

سمت در دوید:

مهربان:کجا بودی باران؟؟؟دلم هزار تا راه رفت....نمیتونستی زنگ بزنی خبر بدی که

دیر میای؟؟؟

باران چشمانش را که از خستگی و بی خوابی خمار شده بود را به مهربان دوخت:

باران:شرمنده مهربان..شارز موبایلم تموم شده بود...تو چرا نخوابیدی؟

مهربان که از آمدن باران خیالش راحت شده بود هیکل نسبتا چاقش را روی مبل انداخت:

مهربان:نتونستم باران جان...آدم نگران مگه میتونه بخوابه؟

باران به اتاقش رفت و لباس هایش را در آورد..یک دست لباس راحتی پوشید و تراول ها

را روی عسلی گذاشت...از خستگی نمی توانست چشمانش را باز نگه دارد..چراغ را

خاموش کرد و خیلی زود چشمانش گرم خواب شد...

***

دستش را از زیر پتو بیرون آورد و سعی کرد موبایلش را که از صبح نزدیک به بیست

بار زنگ خورده بود را پیدا کند...بالاخره موبایلش را از روی عسلی برداشت و دکمه ی

سبز رنگ را فشار داد:

باران:بله بفرمایید...

لاریسا:الو باران؟تو خجالت نمی کشی دختر؟ساعت دوازدهه..از صبح بیست بار زنگ

زدم به موبایلت بیست بارم زنگ زدم به خونه...بیچاره مهربان از بس گفت باران خوابه

زبونش مو در آورد...

باران:اگه یه ذره شعور داشتی همون بار اول که گفت باران خوابه دیگه زنگ نمیزدی

می موندی بیدار شم..

لاریسا:حالا دو قورت و نیمتم باقیه؟؟؟

باران:کاری نداری لاری؟

لاریسا:ببین باران من شب میام دنبالت شام بریم بیرون....نیام ببینم غش کردی رو تخت

یا رفتی اون قهوه خونه ی فکستنی...

باران:باشه لاریسا..بای..

لاریسا:بای...

باران از جا بلند شد و با چشمانی نیمه باز به سمت دستشویی حرکت کرد..صورتش را

شست و موهایش را هم شانه کرد..مهربان در را باز کرد و گفت:

مهربان:باران جان بیا صبحونه بخور...

باران:الام میام مهربان..

مهربان که از اتاق خارج شد رو تختی اش را مرتب کرد و به آشپزخانه رفت..بساط

صبحانه روی میز چیده شده بود..روی یکی از صندلی ها نشست و مشغول خوردن شد...

دیشب هم شام نخورده بود و از شدت گرسنگی در حال تلف شدن بود...صبحانه اش که

تمام شد تصمیم گرفت دوش آب سردی بگیرد تا خستگی دیشب از تنش خارج شود...

همان طور که شیر اب را باز می کرد با خود فکر کرد که باید به غلام بگوید شخص

دیگری را برایش جور کند...محسن هیچ چیز از قمار کردن نمی دانست...باران هیچ وقت

دوست نداشت با او پشت یک میز بنشیند ولی هنگامی که به تراول های نوی محسن فکر

می کرد تسلیم می شد..

***

برای اخرین بار نگاهی به خودش انداخت...شلوار لی روشن و تنگی را به همراه

مانتوی کوتاه و سورمه ای رنگش پوشیده بود و شال سورمه ای سفیدش را هم سر کرده

بود...کیف ورنی سورمه ای اش را برداشت و بعد از این که دوش کاملی با عطر

ANGLE HOT اش گرفت از خانه خارج شد..لاریسا توی پرشیای نقره ای رنگش

منتظر بود..باران خودش را روی صندلی جلو انداخت و سلام کرد..لاریسا همان طور که

براندازش می کرد گفت:

لاریسا:علیک سلام...میذاشتی فردا صبح بیای...

باران:باز تو شروع کردی لاری؟فکر کنم کاری به جز غر زدن بلد نیستی..نه؟

باران دقیقا دست روی نقطه ضعف لاریسا گذاشته بود...لاریسا از این که او را غر غرو

خطاب کنند نفرت داشت..بنابراین چیز دیگری نگفت و به راه افتاد..بعد از حدود ده دقیقه

جلوی رستوران بزرگی توقف کرد و با هم پیاده شدند...پشت میز دنج و کوچکی در گوشه

ی رستوران نشستند و هر دو منوی غذا را باز کردند.. باران نگاهی به منو انداخت و

گفت:

باران:من مثل همیشه جوجه..

لاریسا:خوبه این همه جوجه میخوری حالت بهم نمی خوره...منم برگ...

سفارش هایشان را دادند و مشغول حرف زدن شدند...باران همان طور که به تعریف

های لاری درباره ی دوست پسر جدیدش گوش می داد او را ارزیابی می کرد..چشمان

گرد و قهوه ای با پوستی سبزه و دماغ و دهنی کوچک...موهایش را تازه شرابی کرده

بود و با تلی آن ها را محکم بالای سرش جمع کرده بود...

تا جایی که به یاد می آورد لاری تنها دوستش بود..شاید قبلا دوستی داشت اما حالا به

خاطر گذشته ی درخشانش همه را از دست داده بود...همه را به غیر از لاری...باران

پوزخندی زد و خواست درباره ی محمود،دوست پسر لاریسا اظهار نظر کند که صدای

پسری که میز کناری آن ها را اشغال کرده بود و با لحنی کلافه حرف میزد توجهش را

جلب کرد:

پسر جوان:گیتا خواهش می کنم قطع نکن...

- ...

-یه دقیقه به حرفام گوش کن لعنتی...

- ...

فصل دوم

-گیتا من بدون تو می میرم..

و سرش را روی دستانش گذاشت...باران با خود فکر کرد که چه قدر وضعیت این پسر

خراب است..از پسرانی که آویزان بودند خیلی بدش میامد و این پسر یکی از آن ها

بود...خواست چیزی بگوید که غذاهایشان را آوردند..وقتی پیشخدمت میز را ترک کرد

خیلی آرام پرسید:

باران:این پسره رو میشناسی لاری؟

لاریسا همان طور که قاشقش را پر می کرد نگاهی کوتاه به پسر جوان انداخت...سری

تکان داد و گفت:

لاریسا:همه ی کسایی که پای ثابت این جان میشناسنش..اسمش سهیله..روزای اول که

میومد این جا با یه دختره میومد که اسمش گیتا بود..مثل این که دختر خاله یا دختر عمش

بود..سهیل دیوونه ی دختره بود ولی دختره زیاد محلش نمی داد..بعد از چند وقت هم دیگه

همراه سهیل نیومد...حالااین پسره هر شب میاد این جا و زنگ می زنه به گیتا..همیشه

هم همین بساطو داریم..

باران سری تکان داد و مشغول خوردن غذایش شد..خودش هم نمی دانست چرا این قدر

درباره ی این پسر کنجکاو شده است...شاید دلش برای او می سوخت...شاید هم نه...

غذایشان را که خوردند از رستوران خارج شدند..چند لحظه بعد از آن ها هم پسر جوان

از رستوران خارج شد....آرام آرام گریه می کرد و قدم می زد...حال باران واقعا داشت

بهم می خورد...نمی توانست همچین کسی را حتی برای یک دقیقه تحمل کند.

و با این شرایط حق را به گیتا می داد که از او خوشش نیاید...نزدیک خانه بودند که

لاریسا سکوت را شکست:

لاریسا:زیاد بهش فکر نکن...

باران:به کی؟؟

لاریسا:به سهیل..از نظر همه اون یه دیوونست..بعد از این که گیتا ولش کرد خیلی از

دخترا بهش پا دادن ولی خودش قبول نکرد..

وقتی جلوی ساختمانی که محل زندگی باران بود نگه داشت باران تشکر کرد و پیاده

شد...دستی برای لاریسا تکان داد و وارد شد..مهربان که خیالش راحت بود باران با

لاریساست خوابیده بود...باران بی سرو صدا به اتاقش رفت و لباس هایش را عوض

کرد..نمی دانست چرا فکر پسر جوان یک لحظه هم ولش نمی کرد..در ذهنش به ارزیابی

او مشغول شد..پوستی سفید با چشمان مشکی و دماغی صاف...لب های خوش فرم و

چانه ای خوش تراش..روی بازوی راستش هم خالکوبی زیبایی از یک اژدها بود..لباس

هایش زیاد با قیافه اش تناسب نداشت..باران سری تکان داد و پتو را روی سرش

کشید..دوست داشت بخوابد ولی چشمان مشکی رنگ سهیل لحظه ای راحتش نمی

گذاشت...

از خواب که بیدار شد احساس رخوت و کسلی می کرد...دیشب به لطف چشمان سهیل

اصلا نخوابیده بود...نمیدانست چه کند که فکر سهیل از سرش بیرون برود..حوله اش را

انداخت روی دوشش و به سمت دستشویی به راه افتاد...دست و صورتش را شست و با

حوله خشک کرد...مهربان در آشپزخانه نشسته بود و پیاز خرد می کرد..باران صبح به

خیری گفت و مشغول خوردن صبحانه شد...در حین خوردن به مشکلی که سهیل داشت

فکر می کرد...نمیدانست چرا دوست داشت به سهیل کمکی بکند..قطعا فقط حس دلسوزی

بود...به محض تمام شدن صبحانه اش تصمیمش را هم گرفته بود...به اتاقش برگشت و

شماره ی لاریسا را گرفت:

لاریسا:بنال...

باران:کوفت..تو هنوز آدم نشدی؟

لاریسا:نه باران جان..هر وقت شما آدم بشی منم میشم...

باران:میزنم لهت می کنما لاری..

لاریسا:خب حالا...فرمایش؟

باران:میتونی شماره ی سهیل رو برام جور کنی؟

لاریسا فریاد کشید:

لاریسا:سهیل؟؟؟باران چرا می خوای خودتو کوچیک کنی؟؟باور کن بهت پا نمیده..

خوشگل تر از تو رفته پیشش ضایع برگشته...اگه دنبال پسر خوب می گردی میگم

محمود یه دونه درشتشو برات سوا کنه...

باران:لاریسا جان میشه خفه شی؟کی خواست به سهیل پا بده؟؟؟اون محمودم با

دوستاش بخوره تو فرق سر تو...

لاریسا:هوی..درباره محمود درست حرف بزنا...اگه نمی خوای پا بدی پس می خوای چی

کار کنی؟؟؟

-این فوضولیا به تو نیومده...شماره رو میدی یا نه؟

-باشه بابا..قطع کن زنگ بزنم به محمود برام جورش کنه...

-چه عجب..این محمود جنابعالی به یه دردی خورد..پس من منتظرم بای...

-بای..

تلفن را روی تخت رها کرد و به فکر فرو رفت..نمیدانست کار درستی می کند یا نه؟اگر

سهیل قبول نمی کرد چه؟چه قدر آن لحظه ضایع می شد...!!!باران دست برد تا به لاریسا

تلفن کند و بگوید دیگر شماره ی سهیل را لازم ندارد اما وقتی لحن کلافه و اشک های

اورا به یاد آورد پشیمان شد..با صدای زنگ تلفن شیرجه ای به سمت تخت زد و تلفن را

برداشت:

باران:چی شد لاری؟؟؟

لاریسا:بمیری باران..فکر کرد برای خودم می خوام...کلی سوال پیچم کرد...آخرشم که

گفتم واسه دوستم می خوام گفت بهت بگم بهتره نری جلو چون بدجور ضایع میشی...

باران:باز این آقا محمود شما تز داد؟؟؟اصلا ببینم محمود شماره ی سهیل رو از کجا

آورده؟؟؟

لاریسا:ای بابا..کجای کاری باران..؟؟؟محمود و سهیل رفیق فابن...

باران:خب حالا...شماره رو بگو..

لاریسا:0912..

باران:باشه...کاری نداری؟

لاریسا:نه..شَرت کم..

باران:بای..

تلفن را قطع کرد و چشمان مضطربش را به کاغذ حاوی شماره دوخت...هنوز هم مردد

بود..نگاهی به ساعت انداخت...یک ربع به یازده بود...شاید الان وقت مناسبی برای زنگ

زدن به سهیل نبود..باران کمی فکر کرد و تصمیم گرفت عصر به او زنگ بزند...

تا عصر باران مثل مرغ سر کنده بود..دائم این ور و آن ور میرفت و حرف هایی را که

باید به سهیل می گفت با خود تمرین می کرد...موقع ناهار چیزی از طعم غذای مورد

علاقه اش نفهمید و بعد از غذا هم مدتی با غلام صحبت کرد...غلام از پسر جدیدی که

روی پول زیادی شرط می بست حرف زد و از باران خواست فردا شب به قهوه خانه

برود...مطمئنا این پسر هر که بود نمی توانست باران را شکست دهد...بنابراین باران

پیشنهاد غلام را قبول کرد..بالاخره ساعت 5 باران به اتاقش رفت و شماره ی سهیل را

گرفت..با دستانی لرزان دکمه ی سبز رنگ را فشرد و مدتی به صدای بوقی که در

گوشش می پیچید گوش داد...بعد از ششمین بوق صدای کلافه و غمگین سهیل در گوش

باران پیچید:

سهیل:بله؟؟

باران:سلام..

سهیل:سلام بفرمایین..

باران:آقا سهیل؟؟

سهیل:بله خودم هستم....

باران:اسم من بارانه..من جسته و گریخته یه چیزایی از ماجرای شما و دخترخالتون

شنیدم...خواستم کمکتون کنم...

سهیل:خانوم شما بهتره به فکر مشکلات خودتون باشین..کسی از شما کمک

نخواست...لطفا دیگه مزاحم نشین..

باران:اما من..

سهیل تماس را قطع کرد..باران هر چه فحش بود نثار خودش و سهیل می کرد..از آن چه

می ترسید به سرش آمده بود...تا به حال در عمرش این قدر ضایع نشده بود...تلفن زنگ

خورد...باران خیلی کسل جواب داد:

باران:بله؟

لاریسا:چی شد باران؟؟؟زنگ زدی؟؟؟

باران:آره زدم...

لاریسا:خب؟؟؟

باران:خب به جمالت..خب به کمالت...

لاریسا:منظورم اینه که چی شد؟

باران:هیچی..سرویس شدم رفت...

لاریسا:گفتم که زنگ نزن...گوش ندادی..

باران:قطع کن می خوام بخوابم...

لاریسا:باشه خدافظ..

باران:خدافظ..

باران بی حوصله روی تخت دراز کشید و چشمانش را بست...شاید روی هم رفته تصمیم

خوبی نگرفته بود..اصلا به او چه ربطی داشت؟؟سهیل اگر عرضه داشت خودش

مشکلش را حل می کرد...چشمانش داشت گرم می شد که صدای زنگ موبایلش بلند

شد..با خود فکر کرد که لاری است و جواب نداد..ولی ناگهان به یاد آورد که به لاریسا

گفته است می خواهد بخوابد و لاریسا هم می دانست اگر موقع خواب به باران زنگ بزند

چه بلایی سرش میاید...چشمانش را به سختی باز کرد و شماره را خواند...ناگهان روی

تخت نیم خیز شد و با خود زمزمه کرد:

این که شماره ی سهیـلــــــــــــــه.....

فصل سوم

باران صدایش را صاف کرد و جواب داد:

باران:بله؟

سهیل:سلام..

باران:سلام امری داشتید؟

سهیل:من می خواستم بگم..من...

سهیل نفسش را بیرون داد و با لحنی که معلوم بود بغض کرده گفت:

-گیتا داره از ایران میره...ترو خدا کمکم کن باران...

بارن با خود فکر کرد که سهیل چه قدر زود پسر خاله می شود...با لحنی معمولی گفت:

-باید هم دیگه رو ببینیم...این طوری نمیتونم کاری برات بکنم...فردا ساعت 4 دم پاساژ..

(اسم پاساژ)

-باشه..

-منتظرم...کاری نداری؟

-نه می بینمت..خدافظ..

-خدافظ...

تلفن را که قطع کرد نفسی از سر اسودگی کشید..با خوشحالی اس ام اسی به این

مضنون برای لاریسا فرستاد:

-لاریسا می بینم که بوی دماغ سوختت داره تا این جا میاد...سهیل الان زنگ زد بهم ازم

کمک خواست..به اون آقا محمودتم بگو که اون جاش سوخت....

و کمی بعد جواب لاریسا آمد:

-بی ادب..بی شخصیت...

-کم آوردی سوت بزن...

موبایلش را خاموش کرد و با خوشحالی به سمت کمد لباس هایش دوید...چه قدر چنین

لحظه هایی از زندگی لذت بخش بود...!!!!

***

سهیل در پاساژ منتظر بود..استرس داشت..فکر رفتن گیتا لحظه ای راحتش نمی

گذاشت....همان طور که با نوک کتانی اش سنگ ریزه ها را جا به جا می کرد دنبال

دختری می گشت که مانتوی مشکی پوشیده باشد و شال مشکی ای هم سر کرده باشد...

بالاخره قامت باران از دور نمایان شد...باران بر سرعت قدم هایش افزود و وقتی به

مقابل سهیل رسید با او به گرمی دست داد و سلام و احوالپرسی کرد...هر دو مثل دو

دوست چندین و چند ساله رفتار می کردند....خجالت کشیدن در ذات هیچ کدامشان نبود..

وقتی به سمت پاساژ حرکت کردند سهیل پرسید:

-حالا چرا پاساژو انتخاب کردی..؟؟

-باید یکم خرید کنیم...

-برای کی؟؟؟

-برای تو...

یعد همان طور که چند دست بلوز مردانه از روی رگال بر می داشت گفت:

-از امروز نه به گیتا زنگ میزنی نه بهش اس ام اس میدی....دم خونشونم مطلقا

نمیری...

سهیل تقریبا فریاد کشید:

-چی؟؟؟؟امکان نداره...

باران یه تای ابرویش را برد بالا و گفت:

-اگه دوست داری گیتا ولت کنه بره میتونی دوباره آویزون بشی بهش...

سپس لباس ها رو روی پیشخان گذاشت و سهیل پولشان را حساب کرد...نایلون لباس ها

را برداشت و همراه باران از مغازه خارج شد..نمی دانست از دست این دختر چه

کند؟؟؟آمده بود و دقیقا چیزهایی را از او می خواست که انجامشان برای سهیل غیر

ممکن بود...مثلا چه طور می توانست دیگر به گیتا زنگ نزند یا اس ام اس ندهد؟؟؟کلافه

دستی به موهایش کشید...عقلش می گفت از دستورات این دختر پیروی کند اما احساسش

می گفت نایلون خرید ها را به دست او بدهد و به دنبال گیتا برود..باران دست او را کشید

و به داخل مغازه ای برد و به این ترتیب فرصت بیشتر فکر کردن را از سهیل گرفت...

***

باران ساندویچ کالباسش را از سهیل گرفت و نگاهی به ساعت مارکدارش انداخت..

ساعت 8 بود..چهار ساعتی می شد که مشغول خرید کردن بودند..از لباس و کفش گرفته

تا کراوات و اورکت..همان طور که قدم زنان در پارکی حرکت می کردند باران گفت:

-از این به بعد باید به گیتا بی محلی کنی...وقتی دیدیش خیلی سرد باهاش رفتار می

کنی..مثل یه دوست کاملا معمولی...دیگه از عاشقتم و قربونت برم و قربون صدقه رفتن

خبری نیست....تا حد امکان جواب اس ام اساشو نمیدی مگر این که خیلی واجب باشه..

سهیل گازی به ساندویچش زد و گفت:

-بی محلی همیشه جواب میده؟؟؟

-همیشه نه...فقط وقتی که طرف بهت اهمیت نمیده یا شک داره که تو دوسش داری یا

نه...وقتی بهت اهمیت نمیده باید بهش بی محلی کنی که گیج باشه..از این که قبلا قربون

صدقش میرفتی ولی الان بهش محل سگم نمیدی...برای همین میفته دنبال علتش و کم کم

خودش میاد طرفت...وقتی هم که شک داره با دیدن بی محلی تو تحریک میشه که تو رو

به خودش علاقه مند کنه و این طوری کم کم بهت پا میده....

-تو اینا رو از کجا میدونی؟؟؟؟

باران چیزی نگفت..بغض بدی به گلویش چند انداخته بود...چشمانش پر از اشک بود...

تصویر آن شب سرد و برفی جلوی چشمانش آمد...ماشین زانتیای سفید رنگی که گوشه

ی خیابان پارک شده بود...سرش را تکان داد و چند بار آب دهانش را قورت داد تا

بغضش را فرو ببرد...سوئیچ ماشینش را در دستش چرخاند و گفت:

-من باید برم جایی..کار دارم..می خوای با من بیای یا میری؟؟؟

سهیل که درباره ی زندگی باران حسابی کنجکاو شده بود گفت:

-نه باهات میام..البته اگه اشکالی نداره..

باران با بی تفاوتی سری تکان داد و سوار شدند...جلوی قهوه خانه نگه داشت و پیاده

شدند...باران با عجله وارد شد و سهیل هم مجبور شد دست از بررسی نمای بیرونی قهوه

خانه بردارد و برود تو...

همین که از در وارد شدند با کافی شاپی مواجه شدند که شیک و مدرن بود...عده ی

زیادی دختر و پسر جوان پشت میزها نشسته بودند...باران به سمت کامی،صاحب کافی

شاپ رفت و چیزی به او گفت...کامی سری تکان داد و در چوبی ای را که گوشه ی کافی

شاپ را باز کرد و باران و سهیل داخل شدند...هوای داخل قهوه خانه مثل همیشه پر بود

از بوی و دود قلیون و سیگار...غلام به سمت آن ها آمد و باران و سهیل را به سمت

میز بزرگی که پسر جوانی پشتش نشسته بود هدایت کرد...باران با سلام کوتاهی نشست

و به سهیل هم اشاره کرد که بنشیند..سهیل که هنوز محو فضای قهوه خانه و در چوبی

مرموز بود با گیجی نشست...پسر جوان که نامش سعید بود ورق ها را بر زد و بازی

شروع شد...سهیل در تمام طول بازی به دستان باران نگاه می کرد که چه طور ماهرانه

کارت ها رو جا به جا می کرد....سعید هم از تعجب دهانش را باز کرده بود...هیچ فکر

نمی کرد دختری که مقابلش نشسته این قدر قمار باز ماهری باشد...ساعت حدود 12 شب

بود که باران همراه دسته ای اسکناس همراه سهیل از قهوه خانه خارج شد....همین که

سهیل در ماشین نشست گفت:

-تو...تو..تو قمار بازی..؟؟؟؟

باران نگاهی به او انداخت و با لحنی خشمگین داد زد:

-چیه؟نکنه انتظار داری همه مثل تو پولدار باشن و حتی پول کوچکترین چیزاشونو از

باباشون بگیرن؟؟؟البته حق داری...تا حالا دختر قمار باز ندیدی..این قدر دور و برتو

دخترای تر گل ور گل گرفتن که...

دستانش را روی صورتش گذاشت و چیزی نگفت...سهیل آهی کشید و گفت:

-شرمنده..منظوری نداشتم...

باران ماشین را روشن کرد و سهیل را جلوی در خانه شان پیاده کرد...از دست سهیل

رنجیده بود ولی فعلا باید کمکش می کرد....پایش را روی پدال گاز فشرد و به خانه

رفت..مهربان دوباره منتظرش بود..همین که در را باز کرد با موجی از شماتت رو به رو

شد...بی توجه به حرف های مهربان به اتاقش رفت و خودش را روی تخت پرتاب کرد...

مهربان داشت از مادر باران حرف میزد..دوباره تصویر زانتیای سفید جلوی چشمانش

آمد...

و دخترکی بیست ساله که گوشه ی خیابان میان برف ها ایستاده بود..دستانش را روی

سرش گذاشت و بی توجه به اشک هایش جیغ خفه ای کشید...وقتی به خودش آمد دید

روی تخت دراز کشیده و چراغ هم خاموش است...چشمانش را بست و اشک به آرامی

از پلک های بسته اش سرازیر شد...

فصل چهارم.

صبح با سر درد بدی از خوب بیدار شد...میگرن امانش را بریده بود...کمی پنیر لای نان

گذاشت و با چای تلخ خورد..مهربان همان طور که در ودیوار خانه را برق می انداخت

غرغر می کرد...به اتاقش برگشت و اس ام اسی برای سهیل فرستاد:

-سلام...خواستم بپرسم گیتا پاتوق خاصی داره؟؟؟

و کمی بعد جواب سهیل:

-آره چهارشنبه ها میره رستوران...(اسم رستوران)

باران با خوشحالی فکر کرد:عجب شانسی آوردند که امروز چهارشنبه است... بعد تند تند

انگشتانش را روی دکمه های موبایلش به حرکت در آورد:

-از اون لباسایی که تازه خریدیم یه دستو برای امشب بذار کنار...نیم ساعت قبل از این

که گیتا بره بیا دنبالم..باید بریم همون رستوران..

-باشه..ساعت 7 این طورا میام...

باران دیگر جواب نداد...خیلی مشتاق بودکه گیتا را از نزدیک ملاقات کند...این دختر که

بود سهیل این طور عاشقانه دوستش داشت..؟؟؟

موبایلش را روی تخت رها کرد و به هال رفت..حوصله ی هیچ کاری را نداشت....

ماهواره را روشن کرد و کمی فیلم دید..چشمانش را دوخته بود به صفحه ی تلویزیون

ولی ذهنش درگیر گیتا بود...پیش خود اعتراف کرد که کمی به گیتا حسودی می کند...

دختری که عاشق دیوانه ای مثل سهیل داشت و به زودی عازم خارج از کشور بود..اما

باران چه؟؟؟دختری که در اوج جوانی مجبور بود برای تامین خرج و مخارج خود و دایه

اش قمار کند و هیچ پشت و پناهی نداشت...مهربان با دستمال گردگیری به سمت

تلویزیون آمد..هیکل نیمه چاقش کل صفحه را گرفته بود..باران کلافه گفت:

-مهربان برو کنار..دارم فیلم می بینم...

مهربان نگاه شماتت باری به او انداخت و به کارش ادامه داد..سپس جوری که باران

بشنود گفت:

-جای این که بلند شی بری پی درس و دانشگاه نشستی ور دل من...حداقل درس نمی

خونی شوهر کن برو سر خونه زندگیت...

باران با عصبانیت از جا بلند شد و همان طور که پوزخندی بر لب داشت گفت:

-خیلی خوبه مهربان..خیلی خوبه..تو که همه چیو میدونی دیگه چرا؟؟؟؟مثل این که اون

پسره ی کثافت یادت رفته نه...؟؟؟بذار یادت بندازم...نه..نمی خواد..یه ذره فکر کن شاید

یادت اومد...مثل این که اون دانشگاه تهرانی که نصف دانشجوها آرزوش رو داشتن و

من دو ترم توش درس خوندمو یادت رفته نه؟؟؟؟یه کم فکر کنی اینم یادت میاد...

مهربان زبانش را گاز گرفت و با نگاهش باران را که به اتاقش می رفت را بدرقه کرد..

آهی کشید..نمی دانست سرنوشت این دختر قرار است به کجا برسد؟؟؟

***

باران مانتوی قهوه ای سوخته ای به همراه شال قهوه ای و شلوار لی از توی کمد

لباسش بیرون آورد..لباس هایش را پوشی و کمی آرایش کرد..دوش کاملی هم با عطرش

گرفت..از یک ربع پیش که سهیل گفته بود در راه و است دارد میاید دنبالش سخت در

تکاپو بود...دوست نداشت چیزی از گیتا کم داشته باشد...با اس ام اس سهیل که خبر می

داد رسیده است کیفش را برداشت و از خانه بیرون رفت..برای این که مهربان نگران

نشود هم یادداشتی برایش گذاشت...سوار ماشین که شد چند لحظه از دیدن تیپ جدید

سهیل دهانش باز ماند...سهیل اورکت و شلواری مشکی پوشیده بود و از زیر هم بلوز

توسی رنگی به تن کرده بود...بوی عطر PLAY در ماشین پیچیده بود...باران که

نگاهش به موهای سهیل بود که آن ها را نامرتب ریخته بود به روی پیشانیش گفت:

-باید اعتراف کنم خیلی عالی شدی...

سهیل با ذوقی کودکانه لبخند زد و گفت:

-سلیقه ی توئه...

باران جلوی زبانش را گرفت که نگوید صورت تو خیلی زیباست....وقتی رسیدند پیاده

شدند و به انتخاب سهیل پشت میزی نشستند که هر دو در میدان دید گیتا باشند..گیتا هنوز

نیامده بود..باران پچ پچ کرد:

-از کجا میدونی گیتا می شینه میز جلویی ما؟

-میدونم...چند باری تعقیبش کردم..همیشه می شینه پشت همون میز...

سفارش های غذایشان را دادند و منتظر نشستند..بالاخره بعد از مدتی گیتا به همراه

دوستانش آمد...

باران سرش در موبایلش بود و داشت جکی برای لاریسا می فرستاد که ناگهان سهیل

سلقمه ای به پهلوی او زد...سرش را بلند کرد و متوجه دختری شد که در نگاه اول به

نظرش مناسب آمد..پوستی سفید با چشمانی میشی و دماغ کوچک و دهانی غنچه..لب

هایش را چند لایه رژ صورتی پوشانده بود و مژه هایش از بس ریمل زده بود مشکی پر

رنگ شده بود...مانتوی ساتن آبی رنگی پوشیده بود همراه با شالی سفید و کفش هایی

پاشنه بلند همرنگ مانتو اش...باران در دل اعتراف کرد که گیتا دختر زیبایی است...

سهیل که غرق در گیتا بود با سرفه کردن باران سرش را پایین انداخت...باران طوری که

فقط سهیل بشنود گفت:

-تحت هیچ شرایطی نگاهش نمی کنی...خب؟؟؟

-سعی می کنم...

باران فایل موزیک هایش را باز کرد و آهنگی را گذاشت و وانمود کرد که موبایلش دارد

زنگ می خورد..برای چند لحظه گیتا نگاهی به میز آن ها انداخت و با دیدن سهیل چند

لحظه چشمانش از فرط تعجب گرد شد...

سهیل هم در دلش غوغایی بود... سعی کرد نیم نگاهی هم به او نیندازد و خیلی خونسرد

رفتار کند...گیتا که انتظار داشت سهیل به سمت اوبیاید و دوباره اظهار عشق و علاقه کند

از شدت خشم سرش را پایین انداخت...چرا سهیل به او بی محلی می کرد؟؟؟؟آن دختری

که همراهش آمده بود که بود؟؟؟نکند ازدواج کرده باشند...؟؟؟گیتا سعی کرد به خودش

بقبولاند که برایش مهم نیست ولی باران از لرزش دستان گیتا و نگاه پریشانش به خوبی

متوجه حالش شد...

شامشان را که خوردند از رستوران خارج شدند..گیتا و دوستانش هنوز در رستوران

بودند..سهیل با سرخوردگی گفت:

-دیدی که باران..هیچ کاری نکرد...

باران:نکنه انتظار داری که با اولین بار بیاد بیفته به پات بگه سهیل عاشقتـم؟؟؟البته

برای اولین بار اصلا بد نبود...شوک بزرگی بهش وارد کردی....

سهیل دستی در موهایش کشید و نگاهی به سمت رستوران انداخت...در ضمیر ناخودآگاه

ذهنش باران را به عنوان راهنمای رسیدن به گیتا قبول کرده بود..نگاهی به باران

انداخت و سعی کرد چهره اش را توصیف کند...چشمانی آبی و موهایی به رنگ نسکافه

ای..ابروهای کمانی با لب های صورتی و دماغی معمولی..

در کل می شد گفت بد نبود...ولی برای سهیل فقط یه دختر مهم بود و او گیتا بود..نه باران

نه هیچ کس دیگری....نگاهش را به آسمان گرفته و ابری انداخت و گفت:

-چرا اسمتو گذاشتن باران؟

باران:شبی که به دنیا اومدم داشت بارون میومد...البته بابام میگه چون چشام آبیه می

خواستن اسممو بذارن دریا...ولی مامانم گفته چون داره بارون میاد باید بذاریم باران..

باران هم آبیه..

سهیل با خود فکر کرد که باران اسم قشنگی است...شاید اسم دختر خودش و گیتا را

باران می گذاشت...

پوزخندی زد و سوار ماشین شدند..باران که رساند خسته و کلافه مسیر خانه را در پیش

گرفت...

احساس می کرد هیچ چیز در این زندگی درست نیست....

فصل پنجم.

باران در آشپزخانه نشسته بود و مشغول خوردن میوه بود که مهربان دوان دوان به

آشپزخانه آمد و گفت:

-باران موبایلت داره زنگ می خوره...

باران کارد میوه خوری را رها کرد و به سمت اتاقش دوید...موبایلش را از زیر پتو کشید

بیرون و با دیدن شماره ی سهیل سریع جواب داد:

-بله؟

سهیل:الو باران..چرا گوشیتو جواب نمیدی؟؟؟

باران:ببخشید تو آشپزخونه بودم نشنیدم..

سهیل:اینا رو ولش کن..گیتا اینا امشب برای شام دارن میان خونمون...چی کار کنم..؟؟؟

باران نفسش را عصبانی بیرون داد....برنامه ریزی کرده بود که همیشه هنگام رو به

رویی با گیتا کنار سهیل باشد تا گیتا فکر کند رابطه ی او و سهیل جدی است...اما اصلا

فکر این جایش را نکرده بود..فکر این لحظه را که گیتا به خانه ی سهیل برود و او

نباشد..آن وقت گیتا فکر می کرد که هیچ رابطه ای در کار نبوده...با صدای سهیل به

خودش آمد:

-میتونی بیای خونه ی ما؟؟؟

باران با تعجب پرسید:

-به مادر و خالت میگی من کی ام؟؟؟

سهیل با بی خیالی گفت:

-میگم دوست دخترمی...البته اگه ناراحت نمی شی...

باران کمی فکر کرد و گفت:

-اگه میتونی همچین دروغی بگی و خانوادت هم براشون مهم نیست باشه میام...ساعت

چند؟

-گیتا اینا 8 میان..تو همون هفت و نیم این جا باش...

-باشه...

-می بینمت..بای..

-بای...

موبایلش را از گوشش جدا کرد و دوید به سمت حمام..اصلا باورش نمی شد دارد به خانه

ی سهیل می رود...دوش آب سردی گرفت و براش شب لباس های مناسبی را انتخاب

کرد...:یک شلوار جین سفید و تنگ...

یک سارافون سفید که شکلهایی عجیب و غریب رویش داشت و صندل های سفیدش را

هم کنار گذاشت...

با صدای مهربان به آشپزخانه رفت تا نهار بخورد...همان طور که با غذایش بازی می

کرد فکر کرد برخورد مادر سهیل چه خواهد بود..؟؟؟مهربان که نگران حال باران بود

پرسید:

-چرا با غذات بازی می کنی؟؟؟

-اشتها ندارم مهربان...

از جا بلند شد و خواست از آشپزخانه خارج شود که گفت:

-راستی..من امشب برای شام خونه ی یکی از دوستام دعوتم..تنهایی شامتو بخور...

مهربا مشکوکانه پرسید:

-کدوم دوستت؟؟؟

-تو نمیشناسیش...

به اتاقش رفت و ساعتش را برای 6 کوک کرد..تصمیم داشت کمی بخوابد تا شب سرحال

و قبراق باشد...

با صدای زنگ ساعتش از خواب بلند شد..با یاد آوری مهمانی سریع از جا برخاست و به

صورتش چند مشت آب پاشید...لباس هایش را از روی صندلی برداشت و پوشید..آرایش

کاملی هم کرد و بعد از زدن عطر از خانه خارج شد...هوا کم کم داشت سرد می شد..

سریع ماشینش را باز کرد و نشست..تا خانه ی سهیل 10 دقیقه بیش تر راه نبود...وقتی

رسید با نگرانی زنگ را فشرد و در با صدای خفیفی باز شد..از در که وارد شد حیاطشان

را بررسی کرد..در یک طرف حیاط استخر نسبتا بزرگی قرار داشت و در طرف دیگر

باغچه ای پر از گل های رز و نرگس..درختان قدیمی و کهنسال در گوشه ای دیگر از باغ

سر به فلک کشیده بودند...سهیل به استقبالش آمد..با هم سلام و احوالپرسی کردند و

وارد شدند..مادر سهیل که زن نسبتا جوانی بود با آرایشی خیره کننده و لباسی هایی جدید

و مارک دار به استقبالش آمد...باران را صمیمانه به آغوش کشید و بوسید...باران

حسابی از برخورد مادر سهیل تعجب کرده بود....زن جوان که سارا نام داشت با لبخند

گفت:

-وقتی سهیل گفت داری میای این جا حسابی خوشحال شدم باران جان...خیلی دوست

داشتم ببینمت..امیدوارم سهیل تو این رابطش با تو جدی باشه و بعد از یه مدت دنبال کسی

دیگه ای نره..

باران سرش را تکان داد..منظور سارا از رابطه ی جدی چه بود؟؟؟ازدواج؟؟؟؟سهیل او

را به اتاقش راهنمایی کرد تا لباس هایش را عوض کند...باران مانتو اش را در آورد و

رژ لبش را تجدید کرد..شالش را هم پرتاب کرد روی تخت و آرام به پذیرایی برگشت..

سهیل روی مبل بزرگی نشسته بود و پایش را عصبی تکان می داد...

بارا خیلی خونسرد روی یکی از مبل ها نشست..سهیل که تا آن زمان باران را با مانتو و

شال دیدم بود با دیدن تیپ بچه گانه و موهای آزادش تعجب کرد..اعتراف کرد که باران

زیباتر از آن موقعی شده که شال سر می کند...

سارا با بشقابی پر از میوه به سمت باران رفت و گفت:

-عزیزم مشغول شو تا شام آماده بشه...همین الاناست که گیتا و ساره هم برسن...

باران بشقاب را گرفت و آرام شروع به پوست کردن خیاری کرد...کمی رویش نمک

پاشید و خواست کمی از آن را در دهان بگذارد که زنگ اف اف به صدا در آمد..سهیل با

لحنی نگران گفت:

-گیتا اینا اومدن...

فصل ششم.

باران در حالی که سعی می کرد استرسش را پنهان کند از جا بلند شد...ساره و گیتا وارد

هال شدند و با سهیل و سارا سلام و احوالپرسی گرمی کردند...ساره بادیدن باران زیاد

تعجب نکرد چون می دانست خواهر زاده اش با دختران زیادی می گردد و سارا هم در

رابطه ی او با دختر ها زیاد سخت گیری نمی کند بنابراین با حالتی کاملا معمولی با او

سلام و احوالپرسی کرد ولی قیافه ی گیتا دیدنی بود....با حرصی اشکار به او سلام کرد و

دست داد...باران از دیدن حرص خوردن های گیتا در دل خندید..در ذهنش روزی را مجسم

می کرد که گیتا به دنبال سهیل می دود و از او می خواهد که با او ازدواج کند...سهیل

نشست کنار باران و گفت:

-تا حالا قیافه ی گیتا رو این قدر متعجـب ندیده بودم...

-الان گیتا داره با خودش فکر می کنه که این دختر کیه و این جا چی کار می کنه؟؟؟

و در همان لحظه گیتا از سارا پرسید:

-خاله جون ایشونو معرفی نمی کنی؟؟؟

سارا لبخندی به باران زد و گفت:

-ایشون باران جونه..دوست سهیل...

باران هم لبخندی زد و با لحنی گرم و صمیمی که خون گیتا را به جوش می آورد گفت:

-خوشبختم گیتا جون...

گیتا با لب و لوچه ای آویزان و در حال که معلوم بود به اجبار صحبت می کند گفت:

-منم همین طور...

سارا که با دیدن لحن صمیمی و گرم باران حسابی از او خوشش آمده بود با خوشحالی

گفت:

-ساره چرا این قدر دیر اومدین؟؟؟غذاها از دهن افتاد...بیاین بریم شام بخوریم بعد

براتون میوه و شیرینی بیارم...بریم باران جان..

همگی با هم پشت میز نشستند و باران از قصد صندلی کناری سهیل را انتخاب کرد...گیتا

به او چشم غره رفت....باران نمی دانست چرا وقتی گیتا این قدر روی سهیل احساس

مالکیت می کند و او را دوست دارد با او بدرفتاری می کند...به قول لاریسا بعضی ها از

خوشی زیاد هار می شدند...گیتا هم از آن دختر هایی بود که به علت زیبایی پسران زیادی

دورش را گرفته بودند و قدر لعبتی مثل سهیل را نمی دانست...سهیل برای باران غذا

کشید و در پیاله ای ماست ریخت و سارا در تمام این مدت با دیدن حرکات سهیل فکرهایی

پیش خود می کرد که باران و سهیل روحشان هم از آن ها خبر نداشت...

بعد از شام باران رفت به حیاط تا با غلام صحبت کند...غلام گفت:

-باران این پسره سعید دوباره می خواد باهات بازی کنه..ردیفش کنم یا نه؟؟؟

-مگه اون دفعه ای نباخت؟؟؟

-چرا ولی مثل این که از بازیت خوشش اومده..بهم گفت دوباره ازت بخوام بازی کنی

باهاش...

-باشه..بهش زنگ بزن بگو فردا بیاد قهوه خونه..ساعت 9 ...

-باشه...

مدتی با غلام صحبت کرد و بعد دوباره به داخل خانه برگشت..همان طور که جرعه جرعه

از فنجانش چای می نوشید با خود فکر می کرد که چرا سعید دوباره از او خواسته با هم

بازی کنند.؟؟؟معمولا هر پسری که از باران می باخت میرفت و دیگر پشت سرش را هم

نگاه نمی کرد ولی سعید....

با صدای خداحافظی ساره و گیتا از جا بلند شد و ضمن خداحافظی با آن ها به ساعت

موبایلش نگاه کرد...

چند دقیقه ای به یازده مانده بود...او هم باید بر می گشت خانه...مطمئن بود وقتی برسد

دوباره با شماتت مهربان رو به رو می شود...بعد از رفتن مهمان ها او هم از جا بلند شد

و حاضر شد...سارا که داشت وسایل پذیرایی را جمع می کرد با دیدن باران که حاضر و

آماده ایستاده بود گفت:

-میری باران جان؟؟؟؟

-بله..شرمنده زحمت دادم...

-چه زحمتی عزیزم..؟؟؟بازم بیا این جا..

-چشم حتما...

سهیل که دم در ایستاده بود با شنیدن حرف های باران با خود فکر کرد که باران چه قدر

دختر با ادبی است...

در تعجب بود که دختری به زیبایی و با ادبی او چرا ازدواج نمی کند؟؟؟باران با سهیل هم

خداحافظی کرد و به خانه برگشت...خدا را شکر مهربان خواب بود و باران از دست

شماتت های او در امان ماند..به اتاقش که رفت صدای زنگ اس ام اسش را شنید..پیامی

از طرف سهیل بود:

-بابت همه چی ممنون...(اسمایل گل)

-خواهش...(اسمایل لبخند)

مانتو اش را در آورد و خواست در کمد آویزان کند که تکه ای کاغذ از جیبش بیرون

افتاد..باران با کنجکاوی کاغذ را باز کرد و خواند:

-پاتو از زندگی سهیل بکش بیرون...

باران لبخند محوی زد..مطمئن بود این نامه پیغامی از طرف گیتا است..

به احتمال زیاد وقتی داشت با غلام حرف می زد گیتا این کاغذ را در جیبش گذاشته بود...

یادش باشد حتما به سهیل این نامه را نشان بدهد...زیر پتو رفت و چشمانش را بست...با

یاد آوری حوادث آن روز لبخندی زد و چشمانش گرم خواب شد...

فصل هفتم.

در قهوه خانه را باز کرد و با فضای تکراری و همیشگی آن رو به رو شد....میزهای

کوچک و رنگ و رو رفته... پاکت های سیگار...قلیان ها....چشمانش را چرخاند و بعد از

یافتن سعید به سمت او رفت....هیچ از این پسرک خوشش نمیاد ولی به پولش نیاز

داشت...چند روز دیگر باید حقوق مهربان را می داد و دستش خالی بود..همین که بازی

شروع شد سعید سیگاری آتش زد..باران یه بوی سیگار حساسیت داشت....کلمه ی

سیگار مردی را برایش تداعی می کرد که برای انتقام هر روز سر ساعت معینی جلویش

سیگار می کشید.. چون یادش بود که باران روزی به او گفته بود که از سیگار متنفر

است...دوباره همان تصویر تکراری،زانتیای سفید و برف های سفیدی که دانه دانه از

آسمان می ریختند در ذهنش جان گرفت....سرش را تکان داد و سعی کرد خاطره ی آن

شب را از ذهنش بیرون کند.....سعید که با دیدن رنگ پریده ی او حسابی وحشت کرده بود

یا لحنی که سعی داشت کمی طعنه هم چاشنی آن کند گفت:

-چی شده خانم کوچولو؟؟؟نکنه از ترس باختن رنگ و روت پریده؟؟؟؟

باران دندان هایش را از حرص بهم فشرد و گفت:

-مطمئن باش از هر کی ببازم از تویی که هنوز دهنت بو شیر میده و بلد نیستی کارتا رو

چه جوری دستت بگیری نمی بازم...

سعید چیزی نگفت..فکرش را می کرد و می دانست دختری که مقابلش نشسته زبان

درازی دارد...

ساعت حدودا دوازده بود که بازی تمام شد...به محض این که باران پایش را از قهوه

خانه بیرون گذاشت سهیل زنگ زد:

باران:بله؟؟؟

سهیل:سلام خوبی؟؟خواب که نبودی؟؟؟

باران:نه بابا...تو قهوه خونه بودم...

-با کی بازی می کردی...؟؟؟

باران سوار ماشینش شد و همان طور که به سمت خانه می رفت گفت:

-همون پسره که اون دفعه ای اومده بود..سعید...چه طور؟؟؟

-هیچی همین طوری..

-حالا چی کار داشتی زنگ زدی؟؟؟

-گیتا فردا میره رستوران...

-از کجا میدونی...؟؟؟؟

-وقتی منو گیتا با هم بودیم یه دختره با گیتا دوست بود...از وقتی گیتا باهام بهم زد هر

روز زنگ میزنه بهم اطلاعات میده...آخه خیلی دوست داره منو گیتا دوباره با هم باشیم...

-اگه مطمئنی که فردا میره پس شب بیا دنبالم...ولی فردا که رفتیم یه ذره صمیمانه تر با

من برخورد کن که واقعا باورش بشه همه چیز جدیه...

-مثلا چی کار کنم...؟؟؟

-مثلا دستمو بگیر یا باهام هی بگو بخند کن...صندلی رو برام بکش بیرون و از این

کارا...

-باشه...

-پس فردا شب منتظرتم...کاری نداری؟؟؟

-نه شبت به خیر...

-همچنین...خدافظ..

تلفنش را توی کیفش گذاشت و از ماشین پیاده شد...همان طور که دکمه ی آسانسور را

می فشرد به فردا فکر می کرد...دوست داشت کمی از غرور و خودخواهی گیتا بکاهد.....

همین که در را باز کرد مهربان با چشمانی به خون نشسته ظاهر شد:

-کجا بودی تا این وقت شب؟؟؟؟

-جایی کار داشتم...

مهربان با خشونت دست باران را کشید و گفت:

-چرا نمی فهمی باران؟؟؟؟یه دختر نباید تا این وقت شب بیرون خونه باشه...نگرانی من

به درک..نمیگی شاید بلایی سرت بیاد؟؟؟

باران با خشم دستش را از دست مهربان بیرون کشید و گفت:

-نه نمی فهمم...مثل این که اون چند سالی رو که تو اون خراب شده تنها بودم رو یادت

رفته..نه؟؟؟اون موقع خوب یاد گرفتم از خودم دفاع کنم...خوب یاد گرفتم اون باران

توسری خور بدبختی که همه از خودش...از سادگیش..از مهربونیش..سواری می گرفتن

نباشم...میدونی...؟؟؟این شجاعتی که دارم هدیه ی همون چند ساله...چند سالی که هر

شب کابوسشو می بینم ولی می ارزید....می ارزید کسی بشم که محتاج و آویزون اینو و

اون نباشم...

بعد رویش را به سمت مهربان برگرداند و گفت:

-مهربان من تو رو آوردم این جا که کارای خونه رو انجام بدی...اگه می خوای هر شب

نصیحتم کنی بدون کسایی که منو نصیحت می کنن زیادن....نمونشم همون زنی که اسم

مادر براش زیادیه....اگه می خوای هر شب پاپیچم بشی و سوال جوابم کنی همین الان

وسایلتو جمع کن و از این خونه برو...

به اتاقش رفت و در را محکم بهم کوبید..سرش از شدت درد در حال انفجار بود...لباس

هایش را کند و هر کدام را به گوشه ای انداخت....روی تخت دراز کشید و اجازه داد

اشک هایش مثل شب های قبل صورتش را خیس کنند....

***

سهیل لبخندی زد و گفت:

-چه جالب..لباسامون با هم ست شده....

باران نگاهی به مانتوی کرم قهوه ای خودش انداخت و نگاهی به بلوز قهوه ای و کت

کرم سهیل و لبخند زد....

سهیل ماشین را به سمت رستوران به حرکت در آورد و پرسید:

-میگم باران ...مطمئنی این کارا جواب میده؟؟؟؟

-شک نداشته باش...تا یکی دو هفته دیگه گیتا تو همین رستوران داره منتتو می کشه...

البته اگه تو هم یاد بگیری چه جوری رفتار کنی...الان نوع لباس پوشیدنت خیلی بهتر از

قبل شده و این خودش برای رسیدن به گیتا قدم بزرگیه....

سهیل دستی در موهایش کشید و ماشین را جلوی رستوران نگه داشت...باران نگاهی به

داخل رستوران انداخت و گفت:

-گیتا اومده...یادت باشه خواستم بشینم صندلی رو بکشی عقب...

-باشه برو تو...

با هم وارد رستوران شدند و به سمت میزی که در معرض دید گیتا بود رفتند...گیتا با

نگاهی که رگه هایی از خشم و تعجب داشت آن ها را برانداز کرد..وقتی باران خواست

بنشیند سهیل صندلی را برایش عقب کشید و باران با لبخند نشست....گیتا از حرص دست

هایش را مشت کرد....سهیل هم نشست و در حالی که چیزی به باران می گفت و می

خندید دست هایش را از روی میز گرفت...گیتا احساس می کرد قلبش نمی نزد...البته حال

باران از او بهتر نبود...حس گرفتن دست های یک پسر حس شیرینی بود که تا به حال

تجربه نکرده بود...در حالی که از گوشه ی چشم به گیتا نگاه می کرد و حالات عصبی او

را بررسی می کرد نیشخندی زد...گارسون منوی غذا رو به دستشان داد و رفت...سهیل

که کم کم از این بازی لذت می برد سرش را نزدیک گوش باران برد و اسم غذایی را که

می خواست سفارش بدهد را گفت...باران هم که نقشش را خوب بلد بود خنده ای شیرین

کرد...گیتا با خود فکر می کرد این سهیل را اصلا نمی شناسد....

تا حالا ندیده بود سهیل در گوش دختری چیزی بگوید...دوست داشت به سمت سهیل برود

و محکم در گوش او بکوبد...چند بار با خود گفت:

-گیتا چرا دیوونه شدی؟؟؟این سهیل همون سهیلیه که به دست و پات میفتاد..

یادته؟؟؟همون سهیل احمق...

ولی فایده ای نداشت...پاهایش غیر ارادی به حرکت در آمدند و او را به سمت میز سهیل

و باران بردند... سهیل نگاهی به قامت کشیده ی گیتا کرد و با لحنی مضطرب گفت:

-باران داره میاد سمت ما..چی کار کنم..؟؟؟؟

فصل هشتم.

سهیل نگاهی به قامت کشیده ی گیتا کرد و با لحنی مضطرب گفت:

-باران داره میاد سمت ما..چی کار کنم..؟؟؟؟

باران کمی از نوشابه اش را خورد و گفت:

-خیلی خونسرد و عادی رفتار کن...فکر کن من جلوت ایستادم....

گیتا به میز آن ها رسید و دست هایش را روی میز گذاشت...با لحنی عصبی به سهیل

گفت:

-تو یه آدم پست و بی شعوری...حالم ازت بهم می خوره..دیگه نمی خوام ببینمت...

سهیل نگاهی به ساعتش انداخت و گفت:

-فکر نکن من عاشق ریخت و قیافه ی توام...حیف باران این رستورانو دوست داره

وگرنه این جا نمیومدم...

گیتا روی میز کوبید و گفت:

-پس من دیگه پامو تو این خراب شده نمیذارم که تو و باران جونت این جا بمیرین...

با حرص از رستوران خارج شد...سهیل با نگاهش او را بدرقه کرد...روزی فکرش را

هم نمی کرد که با گیتا این طور حرف بزند...سرش را روی میز گذاشت...با صدایی خفه

گفت:

-باران گیتا از دستم نارحت شد....

-ناراحت نشد سهیل...ببین چی کار کردی که از شدت عصبانیت و حسودی بهت این حرفا

رو زد..اینا همه نشانه های پیروزیه...

سهیل:بعضی وقتا به روش هایی که بهم پیشنهاد می کنی شک می کنم...

لحن باران به یکباره سرد شد:

-میتونی همین الان بلند شی و بری و اون کاری که خودت صلاح میدونی رو انجام بدی...

سهیل سرش را در دستانش گرفت...گیج شده بود....نمی دانست راه درست

کدامست؟؟؟؟بعد از مدتی همراه باران از رستوران خارج شد و او را به خانه رساند...

تصمیمش را گرفته بود...تا این جا آماده بود پس باید بقیه اش را هم می رفت...

وقتی باران به خانه رسید مهربان را دید که روی مبل نشسته و تلویزیون می بیند..حتی

به باران سلام هم نکرد..تصمیم گرفته بود دیگر کاری به کار باران نداشته باشد...باران

سری تکان داد و به اتاقش رفت...وقتی خواست مانتواش را آویزان کند یاد نامه ی گیتا

افتاد و به سرعت اس ام اسی برای سهیل فرستاد:

-سلام...یادم رفت بگم دیروز گیتا یه نامه تو جیب مانتوم گذاشته بود که پاتو از زندگی

سهیل بکش بیرون...حالا دیگه مطمئن شدم دوست داره...

سهیل جواب نداد...باران با خود فکر کرد حتما گوشی اش همراهش نیست..به آشپزخانه

رفت و با سیبی بیرون آمد..مهربان با لحن خشکی گفت:

-سر شب مادرت زنگ زده بود...

سیب به گلوی باران پرید:

-چی گفت؟؟؟

-گفت می خواد ببینتت...

-من مادری ندارم...هرکسی زنگ زد بگو اشتباه گرفتی...

سپس به اتاقش رفت و سعی کرد بی توجه به افکار پریشانی که در ذهن داشت بخوابد...

***

چند هفته ای از آن شب می گذشت و باران هیچ خبری از گیتا و سهیل نداشت...دوست

داشت سهیل به او زنگ بزند و اطلاعاتی بدهد ولی حتی اس ام اسی هم از طرف سهیل

نداشت...غرورش هم به او این اجازه را نمی داد که خودش به او زنگ بزند..تا این که

بالاخره سهیل زنگ زد:

باران:الو؟؟

سهیل:سلام..خوبی باران؟؟؟

باران:مرسی تو خوبی؟؟؟؟چند هفته ای خبری ازت نبود...

سهیل:آره..گوشیم سوخته بود...چه خبر؟؟؟

باران:خبرا که پیش شماست...

سهیل:اینو خوب اومدی....یه خبر خوب برات دارم...دوستم پژمان می خواد فردا یه پارتی

بگیره...گیتا هم دعوته...به منم گفته با چند تا از دوستام برم...اگه فردا بیکاری بلند شو

بریم این پارتیه...

باران با لحنی مردد گفت:

-باشه..سعی می کنم بیام..

-پس من فردا میام دنبالت...کاری نداری...؟؟؟

-نه خدافظ..

-خدافظ...

باران کلافه بود..به حیاط رفت...روی نیمکت نشست و به زندگی کسل کننده ای که داشت

فکر کرد...کارش در زندگی فقط قمار کردن و خوردن و خوابیدن و کمک به سهیل بود...

یاد اتاق دوران کودکیش افتاد...در و دیوار اتاق پر بود از عکس های شهر ونیز...باران

از کودکی علاقه ی زیادی به آن شهر داشت و همیشه به مادرش می گفت وقتی بزرگ

شود می خواهد به ونیز برود...با یاد آوری مادرش قطره ای اشک از چشمانش پایین

افتاد...از همه چیز خسته بود...سرش را تکیه داد به نیمکت و چشمانش را بست..دوست

داشت همه ی این مدت را خوابیده باشد ولی بیدار بود و زندگی هم چنان ادامه داشت...

باران با بوت هایش درگیر بود...زیپ یکی از بوت ها گیر کرده بود و باران همان طور که

روی زمین نشسته بود سعی می کرد زیپ را بالا بکشد...بالاخره بعد از کمی تقلا موفق

شد و زیپ بوتش را بست...در اینه ی قدی اتاقش نگاهی به خودش انداخت..بافت قهوه

ای رنگی پوشیده بود که تا کمی پایین تر از کمرش میامد..بوت های قهوه ای رنگش را

هم پوشیده بود و با کمی موس موهایش را فر کرده بود و بالای سرش با کلیپسی بسته

بود...گردن بندی را که لاریسا برایش خریده بود و مهره های کوچک قهوه ای رنگی

داشت را هم انداخته بود...خودش را با رضایت برانداز کزد و در آخر دوش کاملی هم با

عطر جدیدش گرفت...با صدای بوق ماشین سهیل مانتواش را پوشید و بعد از سر کردن

شالش از خانه خارج شد...هوا کمی سرد شده بود...

سریع داخل ماشین شد و به سهیل سلام کرد...سهیل هم با لبخند جوابش را داد و ماشین

را به حرکت در آورد..باران مشغول ارزیابی سهیل شد..شلوار قهوه ای رنگی پوشیده بود

همراه با بلوز مردانه ی شکلاتی رنگی که استین هایش را تا زده بود...اورکت قهوه ای

رنگی هم روی لباسش پوشیده بود...سهیل و باران هردو به رنگ قهوه ای علاقه

داشتند...رویش را به سمت پنجره چرخاند و سعی کرد بفهمد کجا هستند.. کمی که گذشت

متوجه شد که مهمانی در الهیه است...سهیل در کل راه ساکت بود و باران از لرزش

خفیف دستانش فهمیده بود که او استرس دارد...وقتی رسیدند سهیل زنگ در را فشرد و

وارد باغ برزگی شدند....

صدای آهنگ و دست از همان فاصله به راحتی به گوش می رسید...همین که وارد شدند

باران یاد قهوه خانه افتاد...بوی تند و تلخ مشروب هم به بوی سیگار اضافه شده بود...

جمعیت دخترا و پسران جوان در هم می لولیدند...باران با نارضایتی منتظر ماند تا پسر

جوانی که به سمتشان میامد خودش را به آن ها برساند...

پسر جوان که نامش کامران بود با سهیل سلام و احوالپرسی کرد و با نگاهی خریدارانه

باران را برانداز کزد..بعد با لحن چندش آوری افزود:

-دوست دخترته سهیل؟؟؟

سهیل دست باران را گرفت و گفت:

-توصیه می کنم بهش نزدیک نشی وگرنه میزنم فکتو میارم پایین...کجا لباساشو عوض

کنه؟؟؟

کامران اتاقی را نشان داد و سهیل با چشم و ابرو به باران اشاره کرد که به اتاق برود و

لباس هایش را عوض کند...

باران با قدم هایی نا مطمئن وارد اتاق شد و در اتاق با دو دختر دیگر مواجه شد..یکی از

آن ها که باران بعدن فهمید نامش رها است با نارضایتی او را برانداز کرد اما دختر دیگر

با مهربانی به سمتش آمد و خودش را معرفی کرد...باران مانتویش را در اورد و همراه

همان دختر جوان که نامش آیدا بود به طبقه ی پایین رفت...

سهیل را در گوشه ای یافت و نزدیک او نشست..سهیل در گوشش گفت:

-گیتا اومد...داره وسط میرقصه..همون که پیراهن آبی پوشیده...

باران با چشمانش جمع دخترانی را که می رقصیدند کاوید و بالاخره گیتا را یافت...

پیراهن کوتاه ابی رنگی پوشیده بود و موهایش را حلقه حلقه بالای سرش جمع کرده

بود...

سهیل دوباره گفت:

-میای بریم برقصیم؟؟؟

-نه تو برو...

سهیل از جا بلند شد و ابتدا به پیشنهاد کامران گیلاسش را سر کشید و بعد مشغول

رقصیدن شد...

باران در تمام طول مدت رقص سهیل مشغول بررسی رفتار و حرکات گیتا شد....علت این

که به سهیل بی محلی می کرد را نمی فهمید..با این که مشخص بود سهیل را دوست

دارد...به پیشنهاد ایدا آهنگ عوض شد و آهنگی ملایم تر گذاشته شد و باران مجبور شد

بنا به اصرار های ایدا کمی برقصد...همان طور که بدنش را همراه با آهنگ تکان می داد

با چشمانش مشغول پیدا کردن سهیل شد...هیچ جا او را ندید..از ایدا معذرت خواهی کرد

و در جست و جوی سهیل به گوشه و کنار خانه رفت...بالاخره او را جلوی پلکانی یافت

که به اتاق ختم می شد اما...باران با حرص به صحنه ی رو به رویش خیره شد...فکرش

را هم نمی کرد که سهیل همچین کاری بکند...یعنی واقعا او سهیل بود که؟؟؟...

فصل نهم:

باران با حرص به صحنه ی رو به رویش خیره شد...فکرش را هم نمی کرد که سهیل

همچین کاری بکند...یعنی واقعا او سهیل بود که دستش را دور کمر رها حلقه کرده بود و

مشغول بوسیدن او بود؟؟؟؟

از همان فاصله هم مشخص بود که حالت عادی ندارد..با قدم هایی بلند به سمت آن ها

رفت و سهیل را به زور از رها جدا کرد....کشان کشان او را به حیاط خانه برد و رو به

رویش ایستاد:

باران:هیچ می فهمی چی کار کردی دیوونه؟؟؟

سهیل:عزیزم چرا نمیذاری یه ذره خوش بگذرونم.؟؟؟

باران از لحن کش دار او عصبانی شد و سیلی محکمی در گوشش نواخت....سهیل با بهت

دستش را روی گونه اش گذاشت و در حالی که مستی از سرش پریده بود به باران نگاه

کرد....باران گفت:

-اینو زدم که یادت باشه دیگه وقتی با منی از این غلطا نکنی...فکر می کردم آدمی ولی

حالا می بینم لیاقت گیتا رو نداری...

باران با عجله به داخل خانه برگشت و به اتاقی رفت که لباس هایش آن جا بود...

مانتویش را پوشید و شالش را سر کرد...همان طور که سعی می کرد جلوی ریزش اشک

هایش را بگیرد از خانه خارج شد...

دیر وقت بود و پرنده در خیابان پر نمی زد...تا خانه راه زیادی نبود...قدم زنان به سمت

خانه به راه افتاد....

اشک هایش گونه اش را مروطوب می کردند و دستانش از شدت سرما می لرزید....با

احساس لرزشی روی پایش متوجه شد که موبایلش در حال زنگ خوردن است..سریع

درش آورد و به صفحه نگاهی انداخت....

لاریسا بود...:

باران:بگو لاریسا...

لاریسا:سلام...تو کجایی باران؟؟؟

باران:قبرستون...

لاریسا:اون جا چه غلطی می کنی...؟؟؟؟صدات چرا می لرزه؟؟؟

بغض باران شکست و گفت:

لاریسا بیا دنبالم..حالم خیلی بده...ماشینم نیاوردم..

لاریسا:باران؟؟؟؟نگران شدم...کجایی دختر؟؟؟

باران دست و پا شکسته ادرس را گفت...لاریسا سریع گفت:

-باشه بشین همون جا الان میام...

باران روی جدول نشست..سرش را روی زانویش گذاشت و چشمانش را بست و دیگر

چیزی نفهمید..

***

زمزمه های نامفهومی را می شنید...به سختی پلک هایش را تکان داد و چشمانش را

باز کرد...لاریسا به سمتش خم شده بود و لب هایش تکان می خورد...گوش هایش را تیز

کرد اما چیزی نشنید...لاریسا مشتی آب روی صورت باران پاشید و باران توانست قیافه

ی لاریسا را ببیند و صدایش را بشنود:

لاریسا:بهتری باران.؟؟؟

باران نگاهی به منزل کوچک و شیک لاریسا کرد..نمی دانست چگونه از خانه ی او سر

درآورده...با صدایی خش دار گفت:

-من این جا چی کار می کنم؟؟؟

لاریسا:یادت نمیاد؟؟تو خیابون بودی..بهت زنگ زدم گفتی حالم خوب نیست بیا دنبالم..

باران آن مهمانی کذایی را به یاد اورد...چشمانش را چند بار باز و بسته کرد و روی

کاناپه نشست...پتویی را که لاریسا برایش گذاشته بود را محکم دور خود پیچید و به

لاریسا که مشغول آماده کردن نهار بود نگاه کرد..

دوباره پرسید:

-چرا منو نبردی خونمون؟؟؟

-ترسیدم مهربان با این وضعت ببینتت یه بلایی سرش بیاد...

باران سری به نشانه ی تایید تکان داد...خودش هم نگران بود که مبادا مهربان چیزی

بفهمد..می دانست اگر قضیه را بشنود به او می گوید "من که گفته بودم بلایی سرت

میاد"...با دستان سردش شقیقه هایش را فشرد و چشمانش را بست..حال خوبی نداشت...

بدنش داغ بود و سرش گیج می رفت...

لاریسا مانتویش را به سمتش پرتاب کرد و گفت:

-بپوش بریم دکتر..منتظر بودم بیدار شی ببرمت...

باران:من دکتر نمیام....

لاریسا:تو بیخود می کنی....مجبورم نکن کشون کشون ببرمتا...

به کمک لاریسا لباس هایش را پوشید و با هم به درمانگاهی در همان نزدیکی رفتند...

دکتر بیماری او را سرماخوردگی تشخیص داد و باران را فرستاد تا دوتا از آمپول هایش

را بزند...وقتی برگشتند حال باران بهتر بود...لاریسا یک دست لباس راحتی به او داد و

گفت:

-بهتره یه زنگ به مهربان بزنی..دیشبم که خونه نبودی...

باران بی هیچ حرفی تلفن را برداشت و شماره ی خانه را گرفت...صدای خواب آلود

مهربان در گوشش پیچید...:

-بله؟

باران:سلام..

مهربان:سلام..

باران:من خونه ی لاریسام...شب میام خونه...خواستم در جریان باشی...

صدای زنگ ایفون آمد و لاریسا برای باز کردن در به سمت آیفون رفت..باران همان

طور که به حرکات او نگاه می کرد به حرف های مهربان هم گوش می داد:

-من امشب خونه نیستم..دارم میرم پیش مادرت...

باران حرفش را قطع کرد:

-من مادری ندارم....

تلفن را قطع کرد و آن را کناری انداخت...لاریسا به سمتش آمد و گفت:

-سهیله..هر چه قدر تعارف می کنم نمیاد تو...میگه با باران کار دارم..

باران با تعجب پپرسید:

-سهیل از کجا میدونه من این جام؟؟؟

-دیروز با محمود اومدم دنبالت...غلط نکنم محمود بهش گفته..

باران:اگه این محمود گذاشت حرف تو دهنش خیس بخوره...

لاریسا نیشخندی زد و گفت:

-به محمود توهین نکنا...پاشو برو پایین که بیچاره سهیل قندیل بست..

باران سویی شرتش را پوشید و شال لاریسا را روی سرش انداخت...از خانه خارج شد و

به حیاط رفت..نفس عمیقی کشید تا هول نکند و در را باز کرد...

فصل دهم.

باران سویی شرتش را پوشید و شال لاریسا را روی سرش انداخت...از خانه خارج شد و

به حیاط رفت..نفس عمیقی کشید تا هول نکند و در را باز کرد...سهیل پشت به ایستاده بود

و دستانش را درون جیبش فرو کرده بود...با صدای در به سمت باران چرخید و سلام

کرد...باران جوابش را داد.وقتی سکوت سهیل را دید با لحنی نسبتا سرد گفت:

-کاری داری؟؟؟

سهیل:من بابت دیشب متاسفم...باور کن من اون لحظه مست بودم....نفهمیدم دارم چی

کار می کنم...

باران:مست بودنت کارتو توجیه نمی کنه....میتونستی وقتی جنبه نداری مست نکنی..

سهیل سرش را پایین انداخت و چیزی نگفت...باران دوباره سکوت را شکست و گفت:

-اگه کار دیگه ای نداری من برم تو...

سهیل:من فقط میتونم بگم شرمندم...همین...بعد از این که تو رفتی گیتا خیلی به مسخره

نگاهم می کرد...خدافظ...

سهیل سوار ماشینش شد و رفت..باران به خانه برگشت و در مقابل پرسش های لاریسا

فقط خودش را روی مبل انداخت و با موبایلش ور رفت...لاریسا با کلافگی لگدی به پایش

زد و گفت:

-هوی یابـو..دارم با تو حرف میزنما...اون از دیشبت که در حال موت پیدات کردم هیچی

نگفتی..اینم از امروزت که نمیگی چه گندی زدی که سهیل اومده جلو در...

باران:سهیل گند زده نه من....

لاریسا:خوب بنال ببینم چی کار کرده...

باران با بی میلی ماجرای دیشب را برایش تعریف کرد...لاریسا یک تای ابرویش را برد

بالا و گفت:

-همین؟؟؟دیوونه...

باران:به نظرت خیلی کمه؟؟؟

لاریسا:باران سهیل ذاتش این طوریه...قبل از این که با تو آشنا بشه این کار یه چیز

کاملا عادی براش محسوب می شد...ببین چه کار کردی که اومده ازت معذرت خواهی

کرده...

باران چیزی نگفت...دوست نداشت کارش را نصفه و نیمه رها کند..یعنی باید یک فرصت

دیگر به سهیل می داد؟؟؟خیلی گیج شده بود...دستانش بی اختیار به سمت موبایلش رفت

و این کلمات را تایپ کرد:

-دوست ندارم کارمو نصفه و نیمه ول کنم...دلخوری بمونه برای بعد..

اس ام اس را برای سهیل فرستاد و منتظر ماند...کمی بعد جوابش آمد:

اسمایل گل بود...لبخندی زد و همراه لاریسا مشغول خوردن غذا شد....

ساعت حدودا شش بود که وسایلش را جمع کرد و بعد از خداحافظی با لاریسا راهی خانه

شد...مهربان خانه نبود...همان طور که گفته بود...وسایلش را جا به جا کرد و دوشی

گرفت...لاریسا اس ام اسی برایش فرستاد و به او یاد آوری کرد که داروهایش را

بخورد...و کمی بعد سهیل زنگ زد:

سهیل:الو باران؟؟؟

باران:سلام..خوبی؟؟؟

سهیل:مرسی بد نیستم..تو چطوری؟

باران:مرسی...چیزی شده؟؟؟

-دو تا خبر برات دارم...اول این که فردا گیتا داره با چند تا از دوستاش میره پارک...یه

فکری برای این قضیه بکن..بعدم این که الان محمود زنگ زد گفت فردا می خواد لاریسا

رو ببره بیرون...گفت من و تو هم باهاشون بریم...

باران:واسه گیتا یه نقشه ای دارم..تو فقط آدرس پارکو ساعتشو برا اس ام اس کن

خودتم برو اون جا منتظرم باش...در مورد محمودم نمیدونم..اگه کاری نداری بریم..

-نه من کاری ندارم..پس فردا تو پارک می بینمت..خدافظ..

-خدافظ..

موبایلش را کنارش گذاشت و روی کاناپه ی مقابل تلویزیون دراز کشید.چشمانش کم کم

داشت گرم می شد که صدای باز و بسته شدن در را شنید..بعد هم صدای مهربان آمد که

با لحنی گرم و صمیمی گفت:

-باران جان بلند شو ببین کی اومده...

باران خواب آلود چشمانش را باز کرد و به مهربان نگاه کرد..پشت سر مهربان زنی

میامد که...باران چند بار پلک زد...یعی واقعا او...؟؟؟

فصل یازدهم.

باران خواب آلود چشمانش را باز کرد و به مهربان نگاه کرد..پشت سر مهربان زنی

میامد که...باران چند بار پلک زد...یعی واقعا او...؟؟؟او مادرش بود که پشت سر مهربان

میامد؟؟؟؟با عصبانیت از جا بلند شد و رو به روی مادرش ایستاد....با خود فکر کرد که

مادرش چه قدر پیر شده است....اشک در چشمانش حلقه زد...

صدای مهربان به گوش رسید:

-از دیدنش خوشحال نشدی؟؟؟؟

باران پوزخند زد:

-باید خوشحال بشم؟؟؟

اشک های مادر باران،مرضیه روی صورتش می ریخت....مهربان با حیرت گفت:

-باران خجالت بکش..اون مادرته...

باران:کدوم مادر؟؟؟همون مادری که عین سگ از خونه پرتم کرد بیرون....؟؟؟؟همون

مادری که جلوی کل فامیل زد تو گوش من...منی که محبوب دخترای فامیل بودم اگه

غرورمو خرد نمی کرد...مادری که تو اون چند سال نیومد یه بار ببینتم....مادری که

خودش مجبورم کرد اون برگه ی طلاق کوفتی رو امضا کنم...؟؟؟جای این که ازم

طرفداری کنه...مادری که حرف منو...حرف دخترشو..حرف کسی که از پوست و خون

خودشو رو باور نکرد؟؟؟کدوم مادر؟؟؟؟

مرضیه با گریه گفت:

-باران به خدا من نمی خواستم که..

باران حرفش را قطع کرد:

-هیچی نگو...همه چیز تموم شده..الان برای برگشتنو مادری کردن خیلی دیره....خیلی....

بعد رو به مهربان گفت:

-از این به بعدم همراه خودت از این مهمونای ناخونده نیار....

به اتاقش رفت و در را کوبید...اشک هایش با کوچکترین تلنگری آماده ی ریزش

بودند...چند نفس عمیق کشید تا آرامشش را باز یابد..او نباید ذهنش را درگیر می کرد...

حالا کارهای مهم تری از فکر کردن به گذشته داشت....تلفن را برداشت و شماره ی

زهرا،دوست دوران دانشگاهش را گرفت...

***

باران با رضایت به خودش در آینه نگاه کرد....لباس محلی پوشیده بود و روسری اش را

بالای سرش گره زده بود...گوشه ی لبش خال مشکی رنگی گذاشته بود و کیسه ای هم

در دست داشت...به آرامی از خانه خارج شد...می ترسید مهربان با دیدن او از تعجب

سکته کند....تا رسیدن به پارک دیروز را در ذهنش مرور کرد...بعد از این که به زهرا

زنگ زد و لباس ها را از او خواست،با سهیل نیز تماس گرفت و از او کمی اطلاعات

درباره ی دختری که همراه گیتا به پارک می رفت گرفت....دختری به اسم سمیه...وقتی

سهیل از او پرسیده بود که این اطلاعات را برای چه می خواهد در جواب سکوت کرده

بود....می دانست نقشه اش خواهد گرفت...جلوی سرویس بهداشتی پارک سهیل را دید و

به سمتش را رفت...با لهجه گفت:

-بیا فالت بگیرُم....

سهیل:برو خانوم..برو اعصاب ندارم....

باران خندید و سلام کرد....سهیل با چشمانی متعجب او را برانداز کرد...باورش نمی شد

دختری که مقابلش ایستاده باران است...با لکنت سلام کرد و پرسید:

-این لباسا برای چیه باران؟؟؟؟برای چی این شکلی شدی...؟؟؟؟

باران دست او را کشید و همان طور که به سمت نیمکت گیتا و سمیه می برد گفت:

-کاریت نباشه سهیل...برو پشت اون درخت قایم شو و نگاه کن...

سهیل را به پشت درخت تنومندی هل داد و خود به سمت گیتا رفت....نزدیک آن ها که

رسید با لهجه گفت:

-بیا فالت بگیرُم خواهر....

گیتا نگاهی به سر تا پای او انداخت و گفت:

-برو خانوم..خدا روزیتو جای دیگه حواله کنه...

باران با لحنی پر از التماس گفت:

-به خدا راسته...بذار بگیرُم..اگه دروغ بود پول نده...

سمیه که انگار خوشش آمده بود گفت:

-اول بیا واسه من بگیر..اگه درست بود واسه دوستمم می گیری...

باران لبخند محوی زد و دست سمیه را در دست گرفت...سعی کرد اطلاعاتی را که سهیل

درباره ی او داده بود را به یاد آورد:

-خب دختر....عمر نسبتا درازی داری....یه پسر جوون تو فالت می بینم...قدش بلنده....

خیلی دوست داره...

سمیه با هیجان گفت:

-میتونی اسمشو بگی؟؟؟

باران سعی کرد مثلا چیزی را در دست سمیه بخواند:

-فکر کنم اول اسمش پ دارد..درسته؟؟؟؟

سمیه:آره درسته...از کجا فهمیدی...؟؟؟

باران:گفتم که راسته....

بعد رو به گیتا گفت:

-برات بگیرُم؟؟؟؟دیدی که راسته..

گیتا با بی میلی دستش را به او داد و منتظر ماند...باران با اخم گفت:

-یه پسری تو فالت هست که خیلی دوست داره..ولی تو اذیتش می کنی....حواست باشه

دختر جان...مبادا از دستش بدی....رقیبو توی فالت می بینم....

گیتا با عصبانیت دستش را کشید و گفت:

-چرا حرف مفت میزنی؟؟؟؟اصلا برو..نمی خوام فالمو بگیری...

باران نگاه عاقل اندر سفیهی به گیتا انداخت و رفت...نزدیک سهیل که رسید گفت:

-من میرم دستشویی بر می گردم..تا وقتی بیام از این جا تکون نخور....

به سمت سرویس های بهداشتی پارک رفت و در داخل آن ها لباسهایش را با مانتو و

شال قرمز رنگی عوض کرد...کمی هم آرایش کرد و مانند باران همیشگی نزد سهیل

برگشت....سهیل با دیدن او به سمتش دوید و گفت:

-رفتن باران....

باران:میدونم...

سهیل چیزی نگفت و همراهش به سمت نیمکتی رفت که آن جا نشسته بودند...بارام

میکروفون کوچکی را از زیر صندلی بیرون کشید و دو نفری به صدای ضبط شده ی

سمیه و گیتا گوش دادند...:

سمیه:چرا بهش این جوری گفتی گیتا؟؟؟بیچاره گناه داشت...حرف بدی نزد که...

گیتا:حرف بدی نزد؟؟؟؟تو روی من ایستاده میگه تو رقیب داری...

سمیه:مگه نداری؟؟؟؟

گیتا با صدایی که معلوم بود دارد گریه می کند گفت:

-اصلا نمیدونم اون دختره کیه...یه مدتیه همش با سهیله....همه جا باهاشه..خونه

مهمونی رستوران پارک....خیلی نگرانم سمیه..اگه جدی جدی با هم ازدواج کنن...؟؟؟؟

سمیه:تقصیر خودته..چه قدر بهت گفتم به سهیل بی محلی نکن؟؟؟چه قدر گفتم از دستش

نده؟؟؟الانم تنها کاری که میتونی بکنی اینه که بری و به عشقت اعتراف کنی...

گیتا:عمــــــــــرا....اصلا بلند شو بریم..حوصله ی پارکو ندارم...

و بعد صدای قدم های آن دو...باران خودش را روی نیمکت انداخت و گفت:

-خب..حالا مطمئن شدیم که دوست داره و حس حسادتش تحریک شده....

سهیل کنار او نشست و گفت:

-قدم بعدی چیه؟؟

باران:باید یه کاری کنیم که حسادتش به قدری تحریک بشه که بیاد و به همه چیز

اعتراف کنه...

سهیل:چی کار؟؟؟

باران:بعدا بهت میگم....

همان لحظه موبایل سهیل زنگ خورد...:

سهیل:بله؟؟؟

محمود:الو سهیل؟؟؟؟تو و باران کجایین؟؟؟

سهیل با دست به پیشانیش زد و گفت:

-الان میایم محمود..تو راهیم...

نگاهی به هوای نسبتا تاریک انداخت و کمی بعد مکالمه اش با محمود تمام شد..از جا

بلند شد و گفت:

-پاشو بریم باران....محمود و لاریسا حسابی عصبانین...

باران از جا بلند شد و همراه سهیل به سمت ماشین رفت و سوار شد..بخاری ماشین

روشن بود و باران را به خوابیدن تشویق می کرد..همان طور که سرش را به شیشه

تکیه می داد نقشه هایی را که به عنوان قدم آخر در نظر داشت بررسی می کرد...

سهیل ماشین را مقابل رستورانی که محمود ادرس آن را داده بود نگه داشت و رو به

باران که خواب بود گفت:

-باران....باران بلند شو...باران پاشو رسیدیم...

باران چشمانش را باز کرد و سر جایش نشست....چشم هایش را مالید و از ماشین پیاده

شد...به شدت خوابش میامد ولی نمی توانست بخوابد...داخل رستوران شدند و پشت میز

چهار نفره ای که محمود و لاریسا قبلا دو تا از صندلی های آن را اشغال کرده بودند

نشستند...باران با محمود و لاریسا سلام و احوالپرسی کرد و همه با هم شروع به

صحبت کردند..سهیل بیشتر محمود را مخاطب قرار می داد و باران هم جریان صبح را

برای لاریسا تعریف می کرد...گارسون به سمت میز آن ها آمد و منوی غذا را به

دستشان داد...باران و لاریسا جوجه و محمود و سهیل برگ و چنجه سفارش دادند...

باران با خود فکر کرد چه قدر خوب می شد اگر محمود در جمعشان نبود...آن وقت سرش

را روی میز می گذاشت و می خوابید..با آوردن غذاها همه مشغول شدند...محمود پسر

شوخ طبعی بود و بین غذا همه را می خنداند....بالاخره ساعت 11 بود که همگی از

رستوران خارج شدند و سمت کافی شاپی رفتند که باران در سمت دیگر آن قمار می

کرد....

کامی به استقبال آن ها آمد و برایشان نسکافه آماده کرد....لاریسا در گوش باران گفت:

-امروز صبح مامانت بهم زنگ زد....

باران دست از خوردن کشید و با حیرت پرسید:

-خب؟؟؟چی می گفت؟؟؟

لاریسا:می گفت اومده خونت کلی بهش توپیدی...بعدم به مهربان گفتی که دیگه از این

مهمونا نیاره....

باران:وایستا ببینم..اصلا مرضیه شماره تو رو از کجا آورده؟؟؟

لاریسا:نمیدونم..جز مهربان کس دیگه شماره ی منو نداره....

باران:کار خودشه..نمیدونم چرا این قدر علاقه داره منو مرضیه رو با هم رو به رو

کنه....

لاریسا:به نظرم بهتره یه بار باهاش حرف بزنی ببینی چی میگه....

باران چیزی نگفت و کمی از نسکافه اش را خورد....لاریسا برای این که او را از آن

حال و هوا در بیاورد برایش جکی گفت...باران و لاریسا هر دو خندیدند و محمود با لحنی

معترض گفت:

-اِ..لاری..بلند بگو منو سهیل هم بخندیم...

لاریسا:شرمنده..زنونه بود....

باران لبخندی زد و به بحث بین لاریسا و محمود گوش داد....نمی دانست این دو چه طور

با هم کنار آمده اند...نگاهی به ساعتش انداخت..یک ربع به یک بود...با اشاره به سهیل

گفت که کم کم بروند..سهیل هم به محمود گفت که دیر وقت است و همگی از جا بلند

شدند....

لاریسا همراه محمود رفت و باران هم سوار ماشین سهیل شد....از خستگی نمی توانست

چشمانش را باز نگه دارد....با خود فکر کرد چه قدر روز خوبی بود و خوش گذشت....می

توانستند چهار نفری با هم به جاهای دیگری هم بروند....باران با این که واهمه داشت

ولی پیش خود اعتراف کرد که از سهیل بیشتر از اوایل خوشش آمده..اما نه....سهیل فقط

و فقط متعلق به گیتا بود....

باران پالتوی بافتش را از روی جالباسی برداشت و همان طور که جلوی آینه ی قدی هال

موهایش را مرتب می کرد گفت:

-مهربان..من میرم بیرون یکم فدم بزنم....شاید واسه شام نیومدم....گفتم نگران نشی...

مهربان همان طور که دستور پخت غذایی را از روی صفحه ی تلویزیون یادداشت می

کرد گفت:

-باشه برو...کلید یادت نره...

باران کلیدش را برداشت و با مهربان خداحافظی کرد....هوا بارانی بود....باران نفس

عمیقی کشید و ریه اش را از هوای غبار آلود تهران پر کرد...چه قدر روزهای بارانی را

دوست داشت....شالش را محکم کرد و به سمت سر کوچه راه افتاد..سهیل آن جا

منتظرش بود....قرار بود با هم بروند و دوری بزنند...باران رسید و با سهیل سلام و

احوالپرسی کرد...سهیل همان طور که دستش را می گرفت جواب سلام و احوالپرسیش

را داد و با هم قدم زنان به راه افتادند....باران حس عجیبی داشت....دست در دست سهیل

در خیابان....آهی کشید....چه قدر دوست داشت سهیل متعلق به خودش باشد....اما نام

گیتا به اجازه نمی داد که بیش از این به افکارش اجازه ی تاخت و تاز بدهد....چند قطره

باران از آسمان افتاد.....سهیل با لحن شادی گفت:

-داره بارون میاد....خیلی بارونو دوست دارم....

باران:منم همین طور....

چیزی نگفتند و به راهشان ادامه دادند...کم کم باران شدت گرفت....سر راهشان زیر

گذری بود...با هم وارد زیر گذر شدند و از زیر نورهای رنگی آن عبور کردند..وقتی

دوباره به زیر آسمان رسیدند باران گفت:

--خیس خالی شدم.....

سهیل کلاهش را از روی سرش برداشت و به باران داد....باران با حرص گفت:

-چی کار می کنی سهیل؟؟؟الان سرما می خوری دیوونه.....

سهیل:نگران نباش....کلاهو بذار سرت....

باران کلاه را به سمتش گرفت:

-من شال سرمه..خودت کلاهو بذار سرما نخوری....

سهیل ایستاد مقابل باران و کلاه را بر سر باران گذاشت.....بعد هم گفت:

-وقتی میگم بذار باید بذاری....من پسرم بدنم از تو مقاوم تره.....

باران چیزی نگفت...چه قدر سهیل را دوست داشت..قلبش از این همه محبت به درد

میامد..از فکر این که تا چند وقت دیگر سهیل به گیتا می رسد اشک در چشمانش حلقه

زد....با صدای سهیل از فکر بیرون آمد:

-میگم باران...بریم شام بخوریم....؟؟؟

باران:اگه تو نخوردی بریم....

سهیل:نه نخوردم...

با هم به سمت رستوران همیشگی به راه افتادند و پشت میز نشستند....سهیل سر تا پای

خیس باران را برانداز کرد....شبیه گربه ای شده بود که زیر باران مانده..چشمان آبی

رنگش با کنجکاوی همه جای رستوران را می کاوید....سهیل آهی کشید...چه قدر در این

مدت به باران عادت کرده بود....البته پیش خود اعتراف می کرد که عشقش به گیتا بیشتر

شده است..اما باران را هم مثل خواهرش دوست داشت....گارسون منوی غذا را به

دستشان داد و منتظر ایستاد..سهیل داشت لیست غذاها رو می خواند که ناگهان بر جا

میخکوب شد....حتی نفس هم نمی کشید....گیتا با پسر جوانی وارد رستوران شد و با خنده

پشت میزی نشستند....باران با نگرانی پرسید:

-سهیل خوبی؟؟؟؟سهیل؟؟؟

رد نگاهش را گرفت و گیتا را دید..سریع رویبش را برگرداند و گفت:

-بهش نگاه نکن سهیل...باید فکر کنی برات مهم نیست..

اما سهیل چیزی نگفت..به سختی نگاهش را از آن دو گرفت...احساس می کرد اشک

دارد به چشم هایش هجوم می آورد....منوی غذا را بست و کنار گذاشت..گارسون

همچنان منتظر بود..باران او را فرستاد و گفت که کمی دیگر بیاید...با صدای قدم های

گیتا سهیل سرش را بالا گرفت و دید که گیتا دست در دست آن پسر جوان به بیرون می

رود....نتوانست جلوی خودش را بگیرد....با عصبانیت از جا بلند و شد و دنبال آن دو به

بیرون رستوران رفت..باران دوید دنبالش و فریاد زد:

-نه سهیل...داری همه چیزو خراب می کنی....

سهیل با خشم به سمتش برگشت و داد زد:

-این تویی که داری همه چیزو خراب می کنی باران.....چرا نمی فهمی؟؟؟مگه ندیدی

الان چی شد....؟؟؟؟؟؟

احساس می کنم داری از گیتا دورم می کنی....

سپس با پریشانی سرش را انداخت پایین و با صدایی ضعیف گفت:

-احساس می کنم می خوای من به گیتا نرسم....

باران چیزی نگفت...بغض بدی به گلویش چنگ می زد...سهیل رویش را برگرداند تا

برود....با حرص فریاد زد:

-مثل این که یادت رفته کی بودی و چه جوری پشت سر گیتا زار میزدی..نه؟؟؟؟احمق

دیوونه فقط یه قدم مونده که به گیتا برسی.....فکر کردی سادیسم دارم که خودمو به

خاطر تو و اون گیتا به دردسر و زحمت بندازم...؟؟؟دلم برات سوخت بیچاره.....حالا

برو..برو به دست و پاش بیفت...برو التماسش کن....بـــــــــــرو....

سهیل دور شد....باران نفس نفس میزد...اشک هایش با بارانی که بر صورتش می ریخت

یکی شده بود.....

گریه کنان به خانه برگشت..سرش درد می کرد...خواست شقیقه هایش را بمالد که متوجه

کلاه سهیل شد....دیگر نتوانست مقاومت کند...روی پله ی مقابل خانه شان نشست و

سرش را روی زانوانش گذاشت....

اشک هایش صورتش را می شست.....سرش را به دیوار تکیه داد و چشمانش را

بست.....

مهربان کیسه ی آب گرم را روی سر باران گذاشت و همان طور که قرصی را در دهانش

می گذاشت گفت:

-چند بار بهت گفتم تو این هوا نرو بیرون؟؟؟؟حداقل میری لباس گرم بپوش....بهتم میگم

ناراحت میشی....

باران چیزی نگفت...سرش به شدت درد می کرد...بدنش مانند کوره ی آتش بود.....

مهربان هم دائم در تکاپو بود تا کاری کند که حال باران بهتر شود....باران با صدایی خش

دار گفت:

-مهربان به لاریسا زنگ بزن بگو بیاد این جا....

مهربان اخمی کرد و گفت:

-شاید کاری داشته باشه دختر.....

باران:حالا زنگ بزن...اگه کار داشت نمیاد...

مهربان به اجبار تلفن را برداشت و شماره ی لاریسا را گرفت...باران صدای مهربان را

می شنید:

-سلام لاریسا جان..خوبی مادر؟؟؟؟

لاریسا:......

مهربان:بد نیست....سرما خورده....الانم پیله کرده به من که زنگ بزن به لاریسا بگو

بیاد این جا....

لاریسا:...

مهربان:پس بیا مادر....مواظب خودت باش....کاری نداری؟؟؟

لاریسا:.....

مهربان:باشه مادر خدافظ....

مهربان تلفن را قطع کرد و سرجایش گذاشت.....باران پرسید:

-میاد یا نه؟؟؟؟؟؟؟

مهربان همان طور که باران را روی مبل می نشاند و پاهایش را توی طشت آب گرمی

می گذاشت گفت:

-آره میاد....همین که اومد بلند شین با هم برین دکتر....

باران:لازم نکرده....یه کم استراحت کنم خوب میشم....

مهربان:پس برای چی گفتی بیاد این جا...؟؟؟؟

باران:می خوام باهاش برم جایی..

مهربان چشم غره ای به او رفت....سپس غرغر کرد:

-جون به جونت کنن لجباز و کله شقی....

باران ساکت ماند....روی مبل دراز کشید و منتظر ماند..کم کم داشت چشمانش گرم می

شد که زنگ آیفون را زدند....مهربان در را باز کرد و کمی بعد همراه با لاریسا

برگشت....باران به زحمت روی مبل نشست و با لاریسا روبوسی کرد....لاریسا همان

طور که دستکش هایش را از دستش بیرون می کشید گفت:

-چی شده باران؟؟؟مهربان گفت سرما خوردی.....

-مهربان بزرگش کرده...یه سر درد و تب سادست.....

لاریسا چیزی نگفت...می دانست باران زیر بار این که سرما خورده نمی رود...مهربان

برای تهیه ی شام به اشپزخانه رفت....باران فرصت را غنیمت شمرد و ماجرای چند

ساعت پیش را برای لاریسا تعریف کرد........

لاریسا آهی کشید و گفت:

-میدونستم موفق نمیشی باران.....من سهیلو میشناسم...دیوونه ی گیتاست...نمیدونم تا

الان چه جوری با روش های تو دووم آورده....

باران با حرص:

-بره بمیره....پسره ی بی شعور....به من میگه تو داری گیتا رو از من دور می کنی....

لاریسا باران را بغل کرد.....درکش می کرد....شاید تنها کسی بود که باران را درک می

کرد....او را مثل خواهرش دوست داشت...وقتی یاد آن چند سال نحسی که باران در آن

مکان وحشتناک سپری کرده بود می افتاد قلبش به در می آمد....با صدای زنگ موبایلش

باران را کمی از خود جدا کرد و اسم محمود را روی صفحه ی تلفن خواند....سریع پاسخ

داد:

-الو محمود؟؟؟

محمود:سلام..خوبی لاری....؟؟؟؟کجایی عزیزم...؟؟؟

لاریسا:پیش بارانم ..چه طور مگه؟؟چیزی شده؟؟؟؟؟؟

محمود:راستش....چه طوری بگم....سهیل تو خیابون غش کرده..........

لاریسا فریاد زد:

-چـــــــــی؟؟؟؟؟سهیل تو خیابون غش کرده؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

فصل دوازدهم.

لاریسا فریاد زد:

-چـــــــــی؟؟؟؟؟سهیل تو خیابون غش کرده؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

باران با نگرانی از جا بلند شد.....یعنی درست شنیده بود....سهیل غش کرده بود؟؟؟؟؟؟؟با

نگرانی چشم به دهان لاریسا دوخت....لاریسا همان طور که به چشمان نگران و منتظر

باران نگاه می کرد به حرف های محمود هم گوش می داد:

-آره....تو خیابون...الانم آوردنش بیمارستان....یه وقت ور نداری بارانو با خودت

بیاری....

لاریسا:خودش فهمید...مجبورم بیارمش...کدوم بیمارستان..؟؟؟؟؟؟

محمود:بیمارستان....(اسم بیمارستان)

لاریسا:باشه ما همین الان میایم...

محمود:با احتیاط برون....خدافظ...

لاریسا:خدافظ....

همین که مکالمه تمام شد باران جلوی لاریسا نشست و با لحنی نگران پرسید:

-لاری چی شده؟؟؟؟؟

لاریسا نگاهش کرد....باران با حرص گفت:

-د بهت می گم چی شده؟؟؟؟؟؟چرا غش کرده؟؟؟؟؟؟؟؟

لاریسا:نمیدونم به خدا....

باران:بلند شو بریم...پاشو حاضر شو...

لاریسا:تو حالت خوب نیست باران....باید با هم بریم دکتر....بعدا هم میتونی بری دیدن

سهیل....

باران از جا بلند شد و همان طور که حاضر می شد گفت:

-من همین الان میرم دیدن سهیل....تو اگه خواستی میتونی نیای....

لاریسا کلافه به باران نگاه کرد....وقتی دید دارد به سمت در می رود سریع از جا بلند شد

و به دنبالش رفت....همان طور که با هم سوار ماشین می شدند گفت:

-من نمیدونم تو این لجبازیتو از کی به ارث بردی....

باران پوزخندی زد و گفت:

-لابد از مرضیه....

لاریسا نگاهی به او انداخت و گفت:

-هنوز نرفتی ببینیش؟؟؟؟؟؟؟

باران:نه....اصلا نمیدونم برم یا نرم...؟؟؟

لاریسا همان طور که وارد خیابان بیمارستان می شد گفت:

-به نظر من بهتره بری....اصلا حرف نزن....فقط به حرفاش گوش بده ببین چی میگه بعد

برگرد خونه....

باران نفسش را بیرون داد و بعد از توقف ماشین به سرعت پایین پرید....وارد بیمارستان

شد و به سمت پرستار جوانی که داشت با تلفن صحبت می کرد دوید:

-ببخشید خانوم...اتاق سهیل زند کجاست؟؟؟

پرستار:برای چی آوردنش؟؟؟؟؟؟

باران:مثل این که غش کرده بود....

پرستار جوان نگاهی به لیست مقابلش انداخت و گفت:

-انتهایی راهرو سمت چپ...اتاق 207....

باران:بله ممنون....

دست لاریسا را کشید و به سمت اتاق سهیل دوید...با چشمانش مشغول یافتن اتاق 207

بود که محمود به سمتشان آمد:

-سلام...چه زود رسیدین...

لاریسا با او دست داد و گفت:

-سهیل کو؟؟؟؟می شه دیدتش؟؟؟

محمود:میشه ولی خوابه....

باران بدون توجه به محمود و لاریسا وارد اتاق شد و به سهیل که غرق در خواب بود

نگاه کرد.....آرام کنار تختش نشست و اجزای صورتش را از نظر گذراند....نمی دانست

واکنش او نسبت به آمدنش به بیمارستان چه خواهد بود.....اصلا برای چه آمده

بود؟؟؟؟؟مگر با سهیل دعوا نکرده بود؟؟؟پس آن جا چه می کرد؟؟؟؟؟آب دهانش را

قورت داد و با خود فکر کرد که باید گیتا را به سهیل برساند....باید به وظیفه اش عمل

کند...اما هنوز هم اندکی تردید داشت.....

***

بعد از حدود نیم ساعت از اتاق خارج شد و به سمت محمود رفت:

-شما نمیدونین واسه ی چی غش کرده بود؟؟؟؟

محمود نگاهی به ساعت انداخت و گفت:

-چرا..بهوش که اومد گفت با شما دعوا کرده و رفته دنبال گیتا....گیتا هم بهش گفته که

تصمیم داره با اون پسره ازدواج کنه و به سهیلم گفته ذیگه مزاحمش نشه....اونم یه

مدتی نشسته گوشه ی خیابون و دیگه چیزی نفهمیده....

بعد هم نگاهی به چهره ی گرفته ی باران انداخت و گفت:

-این دختر بالاخره سهیلو می کشه....نمیدونم شما هدفتون از این که می خواین سهیلو به

گیتا برسونین چیه؟؟؟؟به نظر من بهتره کمکش کنین از فکر گیتا بیاد بیرون...

باران نگاه سردش را دوخت به محمود و گفت:

-خودتون باید بدونید که همچین چیزی غیر ممکنه....اگه قرار بود سهیل گیتا رو فراموش

کنه با حرفای شما و تو همین مدت این کارو می کرد....

با صدای زنگ موبایلش گوشی را از توی جیبش بیرون کشید و با دیدن شماره ی مهربان

همان طور که خودش را به فحش و ناسزا بسته بود جواب داد:

-بله مهربان؟؟؟؟؟؟؟

مهربان:باران تو و لاریسا کجایین...؟؟؟؟؟چرا یهو بدون این که خبر بدین غیبتون زد....

؟؟؟؟؟

باران:به لاریسا گفتن یکی از دوستامون اومده بیمارستان اومدیم دیدنش...یادم رفت بهت

بگم....

مهربان:برای شام میاین یا نه؟؟؟؟

باران:آره..الاناست که برگردیم...

مهربان:باشه پس من منتظرم..فعلا خدافظ...

باران:خدافظ...

گوشی را توی جیبش سر داد و به لاریسا گفت:

-من دارم بر می گردم خونه لاری..دوست ندارم وقتی سهیل بیدار میشه این جا باشم...تو

میمونی یا با من میای..؟؟؟؟؟؟

لاریسا همان طور که از جا بلند می شد گفت:

-نه منم باهات میام...

از محمود خداحافظی کردند و از بیمارستان خارج شدند....لاریسا همان طور که ماشین

را به سمت خانه می راند گفت:

-میشه بگی بیمارستان اومدنت چی بود وقتی می خواستی برگردی؟؟؟؟؟

باران:فقط خواستم ببینم سالمه یا نه.........؟؟؟؟

لاریسا:دیوونه ای به خدا....

باران چیزی نگفت و سرش را به سمت پنجره چرخاند...در دل دعا کرد محمود چیزی از

آمدن او به سهیل نگوید....وقتی رسیدند مهربان میز شام را چیده بود و منتظر مانده

بود...هردو لباس هایشان را عوض کردند و برای خوردن شام نشستند....مهربان یک

ریز غر می زد و باران را حسابی کلافه کرده بود...بنابراین باران با بیشترین سرعت

ممکن شامش را خورد و از سر سفره بلند شد....به اتاقش رفت و دراز کشید....سعی کرد

به گلایه های مهربان نسبت به خودش بی توجه باشد و بخوابد....لاریسا وارد اتاق شد و

همان طور که کنارش می نشست گفت:

-احساس می کنم از سهیل خوشت اومده....

باران چشمانش را به سقف دوخت و با بغض گفت:

-نه...سهیل برای گیتاست....من فقط یه بار عاشق یه آدم عوضی شدم که حالا هم مثل

سگ پشیمونم...

لاریسا آهی کشید و گفت:

-واقعا کی فکرشو می کرد باران؟؟؟؟؟؟کی فکرشو می کرد یه کنجکاوی ساده همه ی

زندگیتو زیر و رو کنه.؟؟؟

بادیدن اشک های باران دیگر چیزی نگفت....می دانست الان باران به چه چیزی فکر می

کند....به همان زانتیای سفید رنگی که زندگی او را از این رو به آن رو کرده بود...از جا

بلند شد و گفت:

-نمی خواستم ناراحتت کنم باران....

باران:میدونم...شب به خیر...

لاریسا:شب به خیر....

بعد از رفتن لاریسا باران سرجایش نیم خیز شد و بسته ای قرص خواب آور از کشو

بیرون کشید....یک عدد خورد و چشمانش را بست....

***

موبایلش هم چنان داشت زنگ می خورد..با گیجی چشمانش را باز کرد و نگاهی به

اطرافش انداخت....

تا خواست موبایلش را جواب بدهد قطع شد....از جا بلند شد و دست و صورتش را

شست..خواست برای خوردن صبحانه به آشپزخانه برود که موبایلش بار دیگر زنگ

خورد....محمود بود:

-الو باران خانوم؟؟؟؟؟

باران:سلام آقا محمود..خوب هستین؟؟؟

محمود:ممنون....خواب که نبودین؟؟؟

باران:نه بیدار بودم...چیزی شده....؟؟؟؟؟

محمود:امروز صبح سهیل مرخص شد...بهم گفت که بهتون بگم می خواد ببينتتون

محمود:امروز صبح سهیل مرخص شد...بهم گفت که بهتون بگم می خواد ببینتتون....

باران با تعجب پرسید:

-منو می خواد ببینه؟؟؟؟؟؟مطمئنین؟؟؟؟؟

محمود:بله مطمئنم....

باران:باشه ممنون....کار دیگه ای ندارید...؟؟؟

محمود:نه..خدافظ....

تلفن را روی تخت پرتاب کرد و سرش را میان دستانش گرفت....مهربان صدایش زد:

-باران....باران بیا صبحونه....

باران:باشه الان میام....

بی حوصله به آشپزخانه رفت و صبحانه اش را خورد....دوست داشت برود و ببیند که

سهیل چه کارش دارد اما از طرفی هم وقتی به حرف های آن روز سهیل فکر می کرد

متوجه می شد که از دست او دلخور است....

کمی قهوه برای خودش ریخت و روی مبل مقابل تلویزیون ولو شد....همان طور که به

حرکات تتلو نگاه می کرد و قهوه اش را می خورد به قرارش با سهیل هم فکر می

کرد....

ساعت حدودا سه و نیم بود که حاضر شد....پالتوی مشکی رنگش را پوشیده بود و شال

کلفت مشکی رنگی را هم سر کرده.....بوت هایش را پوشید و به سمت محل قرارش با

سهیل به راه افتاد....کمی استرس داشت اما نمی دانست چرا.....سهیل روی نیمکتی

نشسته بود و به درختان نگاه می کرد....باران آرام کنارش نشست و سلام کرد....سهیل

سرش را برگرداند و سلام داد....مدتی که گذشت باران گفت:

-فکر کردم به آقا محمود گفتی کارم داری....

سهیل:هنوزم میگم....

باران:خب؟؟؟؟نکنه کارت سکوت کردنه....؟؟؟؟؟؟؟؟

سهیل:من...من بابت اون روز متاسفم....می خوام دوباره کمکم کنی باران....

باران پوزخندی زد:

-تو که گفتی من دارم از گیتا دورت می کنم....چی شد؟؟؟نظرت عوض شد؟؟؟

سهیل:من...

باران حرفش را قطع کرد:

-من دیگه بهت کمک نمی کنم سهیل....

سهیل:آخه چرا؟؟؟؟

باران از کوره در رفت:

-بسه دیگه....همش خرابکاری می کنی بعدم میای با یه ببخشید سر و ته قضیه رو هم

میاری....الان فکر کردی دیگه گیتا چیزی از حرفای مارو باور می کنه؟؟؟؟همه چیزو

خراب کردی...متاسفم....

از جا بلند شد و قدم زنان به سمت ماشینش به راه افتاد..صدای قدم های سهیل را می

شنید که دنبالش میامد...سوار ماشینش شد و پایش را روی پدال گاز فشرد....از دست

سهیل به شدت عصبانی بود...

البته می دانست که یک راه برای درست کردن خرابکاری سهیل وجود دارد..اما اصلا

دوست نداشت تا موقع لزوم آن راه را امتحان

کند.....

فصل سیزدهم.

گیتا روی تختش نشسته بود و همان طور که گریه می کرد به سمیه می گفت:

-سمیه دارم دیوونه میشم....دیدی نقشت جواب نداد؟؟؟؟اون روز که با حسن رفتم

رستوران سهیل فقط یکم عصبانی شد و منت کشی کرد ولی بعدش رفت و دیگه پشت

سرشم نگاه نکرد....

سمیه:همین که منت کشی کرد و عصبانی شد کافی نیست؟؟؟؟

گیتا:نه کافی نیست....من دوست دارم سهیل دوباره دوسم داشته باشه....هر روز منتمو

بکشه....مثل همون قدیما....

سمیه به تندی گفت:

-چرا سرتو مثل کبک کردی تو برف گیتا؟؟؟؟بفهم...سهیل داره با اون دختره ازدواج می

کنه...همه ی این خرابکاری ها هم نتیجه ی غرور و خودبینی خودته....هنوزم همون

طوری هستی....دوست داری همه منتتو بکشن و تو هم فقط باهاشون بازی کنی....ولی

خوشحالم که سهیل همچین کسی نیست....

گیتا مبهوت به حرف های سمیه گوش داد و سپس به بوق آزاد تلفن....اصلا انتظار چنین

حرف هایی را از سمیه نداشت...گریه اش شدید تر شد....سعی کرد تمام وقت هایی را که

سهیل منتش را می کشید به یاد بیاورد....در آن دوران سهیل بود که دنبال او بود و گیتا

محلش نمی داد...اما حالا همه چیز برعکس شده بود..

چه کسی فکرش را می کرد که او...گیتا دولتی...با آن همه غرور و افاده حالا منتظر یک

اشاره ی سهیل باشد...؟؟؟؟بالشش را در آغوش کشید و دوباره گریه کرد....

***

باران همان طور که در اتاقش قدم می زد عصبی گفت:

-غلام من که بهت گفتم دیگه با این پسره ی آسمون جل بازی نمی کنم...

غلام:به خدا منم بهش گفتم باران....

باران:پس الان چه مرگشه؟؟؟گمشه پی کارش دیگه....

غلام:اصلا بیا با خودش حرف بزن....

باران:مگه الان اون جاست؟؟؟؟

غلام:آره..گوشی..فعلا خدافظ...

چند لحظه بعد صدای سعید:

-به به باران خانوم....شنیدم افتخار نمی دید یه دست دیگه هم در خدمت باشیم....

باران:ببین بچه...شاید تو این قدر وقت اضافی داشته باشی که بخوای باهام بازی کنی..

ولی من وقتمو از سر راه نیاوردم که واسه آدمی مثل تو هدرش بدم....

سعید:نه خانوم...شما دردت یه چیز دیگست....می ترسی ببازی....

باران پوزخند صدا داری زد:

-اینو کسی می گه که تو همه ی دستا بُرده باشه....نه کسی مثل تو که هر دفعه ضایع تر

از دفعه ی پیش بر می گردی خونتون...

سعید:به هر حال من نیومدنتو میذارم پای ترسوییت....

باران:هر غلطی دوست داری بکن...

موبایلش را قطع کرد و همان طور که سعید و هفت جدش را به بار فحش و ناسزا بسته

بود به اشپزخانه رفت.....یک عدد موز برداشت و خورد....تصمیم داشت به قهوه خانه

برود تا به آن پسر بی سر و پا ثابت کند که کی ترسوست....تا ساعت 7 وقت زیادی مانده

بود....به اتاقش برگشت و روی تخت دراز کشید..می خواست کمی بخواد..بنابراین ساعت

را برای 6 کوک کرد و خوابید...

خواب می دید که در خیابان ایستاده است....زانتیای سفید رنگ مقابلش است....برف از

آسمان می بارد و همه جا سفید است....خودش را می دید...دختر جوانی را که با بدنی

لرزان از سرما و چشمانی کنجکاو جلو می رود....در زانتیا باز بود....جلو می رود و

داخلش را نگاه می کند...راهنماهای ماشین روشن بودند و صدای تیک تیک شان سکوت

را می شکست....بوی تند و تلخ سیگاری میامد....دستش را روی فرمان می کشد...گرم

است...سرش را از ماشین بیرون میاورد...می خواهد دستش را به سقف تکیه دهد که

ناگهان...

همان طور که جیغ میزد از خواب پرید....بدنش عرق کرده بود و صورتش خیس از اشک

بود...مهربان سراسیمه وارد اتاق شد و با نگرانی پرسید:

-باران چی شده؟؟؟چرا جیغ کشیدی...؟؟؟؟؟؟؟

با دیدن اشک های باران کنارش نشست و همان طور که سرش را نوازش می کرد

زمزمه کرد:

-بازم همون خواب تکراری..نه؟؟؟؟

باران همان طور که نفس نفس میزد سرش را به علامت تایید تکان داد....مهربان بغض

کرد..مگر باران چند سال داشت که باید این طور عذاب می کشید....؟؟؟دورانی که می

توانست بهترین دوران زندگی او باشد در یک مکان وحشتناک سپری شده بود....مکانی

که مهربان با یادآوریش بر خود می لرزید....به خاطر چه چند سال از عمرش را آن جا

سپری کرده بود؟؟؟؟یک کنجاوی..یک کنجکاوی ساده و احمقانه....

***

باران با ریموت ماشینش را قفل کرد..دست هایش را در جیب کاپشنش فرو برد و وارد

کافی شاپ شد....

کامی مشغول مرتب کردن پیش خوان کافی شاپش بود....باران سلام کرد...کامی با لبخند

جوابش را داد و گفت:

-چه عجب از این ورا؟؟؟؟؟قبلنا هفته ای یه بار میومدی...حالا دیگه همونم نمیای....

باارن:به جون کامی سرم شلوغه....الانم فقط به خاطر قراری که دارم اومدم....

کامی:امروزم بازی داری؟؟؟؟

باران:اوهوم....

کامی:باشه پس برو...وقتتو نمی گیرم...راستی چیزی نخوردی....

باران:یه وقت دیگه میام می خورم...فعلا...

وارد قهوه خانه شد و به سمت میز سعید رفت....از دیدنش احساس تهوع می کرد ولی

چاره ای نبود..سعید سیگاری آتش زد و گفت:

-فکر کردم گفتی نمیای....

باران:اومدم بهت ثابت کنم کی ترسوئه...

سعید بی هیچ حرفی ورق ها را چید و بازی شروع شد....باران نیازی نداشت فکر

کند....سعید مثل همیشه به قدری مبتدی بازی می کرد که در عرض نیم ساعت بازی تمام

شد....

سعید اسکناس ها را مقابلش گذاشت و گفت:

-200 تومن بیشتر میدم به شرطی که یه کاری کنی....

باران علیرغم میلش پرسد:

-چی کار؟؟؟؟

سعید سرش را نزدیک تر برد و با لحن چندش آوری گفت:

-به شرط این که امشب مهمون من باشی خانوم کوچولو....

چند لحظه گذشت تا باران متوجه منظور سعید شد....دندان هایش را به هم سایید و گفت:

-حالم ازت بهم می خوره آشغال عوضی..

از جا بلند شد و بدون این که یک هزاری از پول های سعید را بردارد از کافی شاپ خارج

شد....دوست داشت گریه کند اما نمی توانست....روزی حتی فکرش را هم نمی کرد که

برای به دست آوردن پول با هر کس و ناکسی سر و کله بزند..با کسی مثل سعید.....

ریموت را از جیبش بیرون آورد و خواست سوار شود که ناگهان دستمالی را جلوی

دهانش گرفتند...چشمانش کم کم بسته می شد....سرش گیج می رفت...در آخرین لحظه

سعید را دید که کمی دورتر ایستاده و سیگارش را زیر پا له می کند....

سلام دوست جونیا...خوبین؟؟؟؟بچه ها من امروز یه پست براتون میذارم چون چهارشنبه

و پنج شنبه رو نیستم...قراره بریم عروسی دختر عموم....تا من برگردم شما هم برین

نقد....بذارین وقتی بر می گردم خوشحال بشم

فصل چهاردهم.

چشمانش کم کم بسته می شد....سرش گیج می رفت...در آخرین لحظه سعید را دید که

کمی دورتر ایستاده و سیگارش را زیر پا له می کند....

متوجه چیزی نمی شد....صداها برایش گنگ و نا مفهوم بود....دلش می خواست

چشمانش را باز کند اما نمی توانست....پلک هایش سنگین بودند....به شدت تقلا کرد...

بالاخره توانست کمی چشم هایش را باز کند...قامت پسر جوانی را می دید که بین سعید و

نوچه هایش ایستاده و با آن ها درگیر است....سعی کرد

صدایی در بیاورد اما نتوانست....تنها کاری که می توانست انجام بدهد این بود که

چشمانش را ببندد و منتظر بماند....

+++

با احساس خیسی روی صورتش چشمانش را باز کرد....سهیل با نگرانی به سمتش خم

شده بود و مدام

اسمش را صدا میزد...سهیل این جا چه می کرد..؟؟؟..با صدایی خش دار و آهسته گفت:

-من کجام؟؟؟؟تو این جا چی کار می کنی؟؟؟

سهیل:باران فعلا بخواب...وقتی بیدار شدی برات همه چیزو توضیح میدم....

باران سر جایش نیم خیز شد و متوجه شد که در داخل ماشین سهیل نشسته اند....دستش

را روی سرش گذاشت...نگاهی به سهیل و بطری آب در دستش انداخت....دوباره پرسید:

-چی شده؟؟؟تو این جا چی کار می کنی؟؟؟

سهیل:من اومده بودم این جا دنبالت که دوباره ازت بخوام بهم کمک کنی...تو ماشین

نشسته بودم که دیدم داری میای....از ماشین پیاده شدم و خواستم بیام سمتت که دیدم دو

تا پسر با کلوفروم بیهوشت کردن...

اومدم جلو باهاشون درگیر شدم...میشناختیشون باران؟؟؟؟

باران نگاهی به شکاف لب سهیل که خونی بود انداخت و گفت:

-آره میشناختمشون..

بطری آب را از دست سهیل گرفت و دستمالی را خیس کرد..چند بار دستمال را به کنار لب

سهیل کشید...

خون لبش پاک شد...ولی هنوز باد کرده بود....سهیل بی هیچ حرفی ماشین را روشن کرد

و ماشین را به سمت خانه به حرکت در آورد...باران در طول راه ساکت بود...می دانست

که باید از سهیل تشکر کند...

با این که وظیفه ای در قبال او نداشت اما به خاطرش با چند نفر درگیر شده بود و لبش

هم شکافته شده بود...با یاد آوری سعید و بلایی که ممکن بود به سرش بیاید به خود

لرزید...سهیل بخاری را روشن کرد....

وقتی رسیدند باران در را باز کرد و همان طور که پیاده می شد گفت:

-ممنونم...به خاطر همه چی....

سهیل لبخند زد:

-وظیفم بود....

باران:نه..تو هیچ وظیفه ای نداشتی....میتونستی ولم کنی بری...

سهیل چیزی نگفت...باران ادامه داد:

-یه جورایی بهت مدیون شدم....دوباره کمکت می کنم اما به خدا سهیل این دفعه خراب

کنی میرم دیگه پشت سرمم نگاه نمی کنم...باشه؟؟؟؟

چهره ی سهیل آشکارا باز شد...لبخندی زد و با نگاهش باران را که وارد خانه می شد

را بدرقه کرد...

***

سارا(مادر سهیل)نگاهی به پسرش انداخت و گفت:

-تا این وقت شب کجا بودی سهیل؟؟؟؟

سهیل:جایی کار داشتم....

سارا:همیشه یه جایی کار داری....اصلا تو خونه پیدات نیست...

سهیل:مامان دوباره شروع نکن....

سارا:برات زن بگیرم درست میشی....

سهیل:من زن نمی خوام..فعلا برای ازدواج زوده....

سارا:زود که نیست هیچ..دیرم هست...راستی...این دختره بود..باران...

سهیل آب دهانش را قورت داد:

-خب؟؟

سارا:دیگه خبری ازش نیست؟؟؟؟اینم مثل بقیه بود؟؟؟؟ولش کردی؟؟؟

سهیل:نه..ولش نکردم....

سارا لبخندی زد و گفت:

-فردا برای شام دعوتش کن بیاد این جا....دلم براش تنگ شده....

سهیل با چشمانی که به اندازه ی نلبعکی گشاد شده بود به سمت مادرش برگشت و گفت:

-دلتون براش تنگ شده؟؟؟؟؟

سارا با خونسردی لیوانی شربت در مقابل سهیل گذاشت و گفت:

-آره..اگه نمیتونی دعوتش کنی شمارشو بده خودم بهش زنگ بزنم....

سهیل عصبی از جا بلند شد و به اتاقش رفت....حتی فکر این که مادرش بخواهد باران را

به عنوان همسر برایش انتخاب کند عذابش می داد...مطمئن بود که باران هم مخالف

است و فقط این موضوع بود که کمی دلش را گرم می کرد...

باران در اشپزخانه کنار مهربان نشسته بود...مهربان همان طور که چند عدد سیب

زمینی برای شام پوست می کند گفت:

-باران جان..ازت خواهش می کنم...این قدر مرضیه رو عذاب نده....بهش یه فرصت

بده..بذار حرفاشو بزنه...

زن بیچاره هر روز داره گریه می کنه....

باران چیزی نگفت...حرف های لاریسا در گوشش می پیچید...خیلی برایش سخت بود که

مادرش را ببخشد اما...با این حال او مادرش بود...همان طور که به نقطه ی نامعلومی

خیره شده بود گفت:

-باشه...یه روز باهاش قرار میذارم ببینم چی میگه...

مهربان با خوشحالی به سمتش برگشت و گفت:

-راست میگی...؟؟؟؟

-اوهوم...راستی...

صدای زنگ تلفن حرفش را قطع کرد..لاریسا بود..با صدایی پر ذوق گفت:

-الو باران؟؟؟؟؟؟

-چیه لاریسا...؟؟باز چی شده این قدر خوشحالی...؟؟؟

-باران یه خبر خوب....البته خوب که نه یه خبر عــــــالی....

باران:خب بنال ببینم چی شده...

لاریسا با ذوقی آشکار گفت:

-فردا شب محمود اینا میان خواستگاری خونمون.....

باران چند لحظه چیزی نگفت...نفسش بند آمده بود...محمود برود به خواستگاری

لاریسا؟؟؟؟؟؟اشک شوق از چشمش پایین می ریخت....لاریسا که از نفس زدم های

باران فهمیده بود گریه می کند پرسید:

-داری گریه می کنی دیوونه؟؟؟؟؟؟؟؟

باران:اشک شوقه...خیلی برات خوشحالم لاری....خیلـی..مبارک باشه عزیزم....ایشالا

خوشبخت بشی...

لاریسا:مرسی..ایشالا عروسی خودت....

باران در میان اشک پوزخندی زد...چه کسی حاضر می شد با یک دختر مطلقه ی سابقه

دار ازدواج کند....؟؟

با صدای لاریسا به خودش آمد:

-فردا میتونی بیای خونمون....؟؟؟؟؟

-حتما....از صبح میام کمک....

-مرسی عزیزم...فردا می بینمت..بای...

-بای...

تلفن را گذاشت و آه عمیقی کشید..مهربان از آشپزخانه سرک کشید:

-کی بود باران؟؟؟

باران:لاریسا...

مهربان:خب،چی می گفت؟؟؟؟

باران:قراره فردا براش خواستگار بیاد..

چهره ی مهربان باز شد:

-به سلامتی....

باران به اتاقش رفت....پنجره را باز کرد..لبه ی پنجره نشست و پاهایش را آویزان

کرد....خاطراتش با لاریسا را به یاد آورد...از سال اول دبیرستان با هم دوست و آشنا

بودند....هر دو انسانی می خواندند....هر دو رویای روان پزشک شدن را در سر

داشتند...هر دو خانواده ی مرفه و خوبی داشتند...مادرهایشان با هم رفت و آمد داشتند و

به همین علت باران و لاریسا با هم خیلی صمیمی بودند...وقتی کنکور دادند هر دو در

یک دانشگاه قبول شدند....اما افسوس که باران فقط توانست دو ترم را بگذراند....

آن حادثه ی شوم،آن حادثه ی لعنتی،آن کنجکاوی احمقانه...همه چیز را خراب کرد...آن

چند سالی را که در زندان بود از لاریسا خبری نداشت اما بعد از چندین سال حبس و آزاد

شدن دوباره رابطه اش با لاریسا شکل گرفته بود...حالا لاریسا داشت ازدواج می

کرد....با کسی که دوستش داشت....باران از صمیم قلب خوشحال بود و برای او آرزوی

خوشبختی می کرد...اما حسی در قلبش بود که وادارش می کرد صورتش را با اشک

هایش خیس کند....

+++

باران لباس هایی را که قرار بود در بله بران لاریسا بپوشد را در ساک کوچکی گذاشت

و همراه مهربان از خانه خارج شد...کمی استرس داشت....برای ماشینی دست بلند کرد و

سوار شدند....بعد از حدود نیم ساعت رسیدند...خانه ی لاریسا خیلی شلوغ بود...مادر

لاریسا،ژیلا خانم در تکاپو بود و تلاش می کرد به کمک دختر خاله های لاریسا،زهرا و

زیبا همه چیز را فراهم کند...باران با دخترها دست و داد و سلام و احوالپرسی کرد...

سریع لباس هایش را در آورد و با لباس راحتی مشغول جارو کشیدن خانه شد...زیبا و

لاریسا میوه وشیرینی را در ظرف ها می چیدند و زهرا هم خانه را گردگیری می کرد....

مهربان و ژیلا خانم هم همان طور که صحبت می کردند برای شام تدارکاتی می دیدند....

ساعت تقریبا 5 بود که باران به حمام رفت و دوش گرفت...پیراهن دکلته و کوتاه مشکی

رنگش را بیرون کشید و به تن کرد..موهای فرش را هم کمی موس زد و با کلیپس

بزرگی بالای سرش جمع کرد....لاریسا هم پیراهن کوتاه سفید رنگی را پوشیده بود و

موهایش را بافته بود....باران نگاهی تحسین آمیز به او انداخت و صندل هایش را هم

پوشید..همه حاضر و آماده بودند...

زنگ اف اف را که زدند لاریسا با چشمانی نگران دست باران را فشرد و گفت:

-وای باران..اومدن...

باران با لحن آرامش بخشی گفت:

-آروم باش لاریسا...این همون محموده....

صدای سلام و احوالپرسی میامد..باران دستی به موهایش کشید و گفت:

-من میرم بیرون...تو هم هروقت صدات زدن بیا...باشه..؟؟؟

لاریسا به تایید سر تکان داد و باران از اتاق خارج شد...دستش روی دستگیره بود و می

خواست در راببندد که با دیدن شخصی که پشت سر محمود میامد بر جا خشکش زد....

فصل پانزدهم.

دستش روی دستگیره بود و می خواست در راببندد که با دیدن شخصی که پشت سر

محمود میامد بر جا خشکش زد....سهیل آن جا چه می کرد...؟؟؟؟پیراهن دکلته اش را

کمی بالاتر کشید و به سمت آن ها به راه افتاد....مادر محمود او را به گرمی در آغوش

کشید و بوسید....پدر محمود هم صمیمی با او دست داد و حالش را پرسید..همان طور که

با محمود دست می داد پرسید:

-سهیل این جا چی کار می کنه؟؟؟؟

محمود لبخندی زد و گفت:

-جای برادرم آوردمش....

باران یک تای ابرویش را بالا برد و سهیل را که به سمت آن ها میامد بررسی کرد...

شلوار لی تیره رنگی پوشیده بود و اورکت مشکی رنگش را هم به تن کرده بود....

موهایش را روی صورتش ریخته بود و عطر خنکی هم زده بود....همان طور که سبد گل

را به دست محمود می داد گفت:

-تو اومدی خواستگاری حمالیشو من باید بکنم.....

محمود:یه محمود که بیشتر نداری....

سهیل چشم غره ای به او رفت و با باران سلام و احوالپرسی کرد....ژیلا خانم گفت:

-چرا اون جا ایستادین؟؟؟؟بفرمایید بشینید...

همگی به سمت مبل های پذیرایی به راه افتادند و هر کدام روی یکی از مبل ها

نشستند....ژیلا خانم لاریسا را صدا زد و از او خواست چایی بیاورد و کمی بعد هم قامت

لاریسا با سینی چایی نمایان شد....

چایی ها را تعارف کرد و کنار باران نشست....از فشار های گاه بیگاه دستش معلوم بود

که استرس دارد....

و باران هم همان طور که خیاری پوست می کرد با خود می اندیشید مگر لاریسا هم بلد

است خجالت بکشد؟؟؟؟بعد از کمی صحبت های متفرقه پدر محمود گفت:

-اگه موافقین بریم سر اصل مطلب....

همه ساکت ماندند...پدر محمود ادامه داد:

-راستیش محمود اصلا تو قید و بند زن گرفتن و ازدواج کردن نبود.....ولی چند وقت پیش

اومد و گفت که دختر مورد علاقشو پیدا کرده...ما هم لاریسا جان رو دیدیم و موافقتمون

رو اعلام کردیم....لاریسا مثل دخترمون می مونه..

ژیلا خانم:شما لطف دارید....لاریسا کوچیک شماست....

حوصله ی باران سر رفته بود...از نظرش این کارها بی معنی بود....با صدای پدر محمود

به خودش آمد:

-اگه اجازه بدین این دو تا جوون یکم با هم صحبت کنن و اگه مشکلی نبود سر باقی چیزا

توافق کنیم....

با چشم و ابروی ژیلا خانم لاریسا و محمود به اتاق رفتند....باران خودش را به سهیل

نزدیک تر کرد:

-چه خبر از گیتا.....؟؟؟؟

سهیل دستی لای موهایش کشید:

-هیچ خبری ازش ندارم باران...

نگاهش را به باران دوخت و گفت:

-هر نقشه ای داری سریع تر اجراش کن....می ترسم با اون پسره ازدواج کنه....

باران چیزی نگفت و به بازی با دستمالش مشغول شد.....سهیل درست می گفت..نباید

وقت را هدر می دادند....اما..می ترسید سهیل با نقشه اش موافقت نکند...لاریسا و

محمود از اتاق بیرون آمدند و نشستند.

همه به دهان لاریسا چشم دوخته بودند...لاریسا آب دهانش را قورت داد و گفت:

-ما حرفامونو زدیم....من موافقم.....

در کسری از ثانیه فضای خانه با سوت و جیغ و دست و کل پر شد.....باران از جا بلند شد

و جعبه ی شیرینی را تعارف کرد....زیبا هم به سمت ضبط رفت و آهنگ شادی

گذاشت.....باران لاریسا را بوسید و گفت:

-مبارک باشه....

لاریسا:مرسی...ایشالا نصیب تو بشه...

سهیل به سمتشان آمد:

-خب دیگه لاریسا خانوم...شما و محمود هم رفتین قاطی مرغا.....

همه خندیدند....لاریسا لبخندی زد و گفت:

-ایشالا شما هم زودتر بیاین قاطی مرغا.....

سهیل:دستت رو سرم لاریسا خانوم.....

باران لاریسا را بلند کرد و گفت:

-این حرفا رو تموم کنین..پاشو برقص...

کمی با لاریسا رقصید.....همان طور که با آهنگ بابا کرم خودش را تکان می داد نقشه

اش را در ذهن بررسی می کرد....به نظرش نقشه ی بی عیب و نقصی بود.....با انجام

این نقشه گیتا به عشقش به سهیل اعتراف می کرد....با بلند شدن زیبا و زهرا باران

نشست....سهیل کنارش نشست و گفت:

-مامانم فردا شب برای شام دعوتت کرده خونمون....

باران متعجب پرسید:

-چرا؟

سهیل:نمیدونم....میتونی بیای؟؟؟

باران:نمیدونم....اگه نتونستم فردا بهت خبر میدم...

سهیل:باشه....

با تمام شدن آهنگ لاریسا و زهرا و زیبا نشستند.....باران در گوش سهیل گفت:

-با اون کاری که تو اون روز جلوی گیتا کردی فکر نکنم دیگه نقش بازی کردنامونو

باور کنه....وقت اجرای آخرین نقشه است...

سهیل:چه نقشه ای؟؟؟

باران:نقشه ی من اینه که....

فصل شانزدهم.

سهیل:چه نقشه ای؟؟؟

باران:نقشه ی من اینه که به همه میگیم می خوایم با هم ازدواج کنیم....یه ازدواج

صوری...مطمئنم گیتا بر می گرده...البته اگه این نقشه رو درست اجرا کنیم....

سهیل به شدت جا خورده بود.....با صدایی آهسته پرسید:

-کار به ازدواج و زیر یه سقف رفتن میرسه؟؟؟؟

باران:نه....فقط تا عقد پیش میریم....

سهیل:از کجا مطمئنی گیتا بر می گرده....؟؟؟

باران ساکت ماند..سهیل دوباره گفت:

-باران تو از کجا این چیزا رو میدونی؟؟؟؟از کجا میدونی چه جوری گیتا میاد سمتم...

؟؟؟؟نمی خوای علتشو بگی؟

باران از جا بلند شد....چند قدم جلو رفت...ولی در لحظه ی آخر برگشت و گفت:

-شاید یه روز بهت گفتم....ولی الان نه....

بغض گلویش را آزار می داد.....خود را به اتاق لاریسا رساند و روی تخت نشست.....

خودش را می دید....

دختری که با بهت و حیرت گوشه ی زندان نشسته بود و با خود فکر می کرد چرا؟؟؟؟چرا

او؟؟؟مگر چه گناهی کرده بود که آینده اش این جور تباه شد.؟؟؟؟زمانی که به خانواده

اش نیاز داشت او را تنها گذاشتند....

به یاد برادرش افتاد....بهنام.....چه قدر دوستش داشت....اما او هم سیلی محکمی در

گوشش زده بود و رهایش کرده بود...لاریسا در را باز کرد و وارد اتاق شد....با دیدن

باران که روی تخت نشسته بود و چشم هایش خیس بود نگران شد و به سمتش

دوید....سرش را در آغوش گرفت و گفت:

-باران چی شده؟؟؟؟باران....سهیل اذیتت کرده؟؟؟؟

باران به هق هق افتاد:

-یاد بهنام افتادم.....

لاریسا کنار باران نشست و چیزی نگفت....خوب می دانست که باران الان بیش از هر

چیزی به دلداری نیاز دارد....

+++

باران از داخل کتاب خانه اش رمانی بیرون کشید و روی تخت نشست....مدت زیادی از

آخرین باری که رمان خوانده بود می گذشت....روی تخت دراز کشید و خواست رمان

خواندن را شروع کند که موبایلش زنگ خورد.

با دیدن شماره ی ناشناس با کمی تردید گوشی را برداشت:

-بله؟؟؟

صدای مادرش آمد:

-باران؟؟؟

و بعد هم صدای گریه....باران چیزی نگفت....منتظر ماند تا گریه ی مرضیه تمام

شود....کمی بعد:

مرضیه:باران دخترم....توروخدا قطع نکن....من باهات حرف دارم مامان....

اشک های باران پایین می امدند.....

مرضیه:باران جان به خدا قسم ماجرا اون طور که تو فکر می کنی نیست....یک بار...

فقط یک بار بذار ببینمت...

باران نگاهی به ساعت اتاقش انداخت....ساعت 3 بود.....باید از ساعت 7 برای شام به

خانه ی سهیل میرفت....

نفسش را بیرون داد و گفت:

-ساعت 4 پارک کاج....

تلفنش را قطع کرد و به نقطه ی نا معلومی چشم دوخت..برای شنیدن حرف های مادرش

کنجکاو بود..

خیلی دوست داشت از او بپرسد که بهنام چه طور است اما احساسش او را از این کار

منع کرد....با سستی از جا بلند شد و لباس هایش را پوشید....برای مهربان نامه ای

گذاشت که به دیدن مادرش می رود..سپس از خانه خارج شد....پارک کاج نزدیک

بود.....قدم زنان به راه افتاد و بعد از یک ربع رسید..

می دانست مادرش کجاست....همیشه وقتی از سرکار بر می گشت روی نیمکت

مخصوص می نشست و منتظر مادرش می شد...بعد از مدتی مادرش هم از سرکار بر می

گشت و با هم قدم زنان به خانه می رفتند....روی نیمکت نشست....خاطرات عذابش می

داد..کمی بعد مادرش آمد....کنار باران نشست و با بغض سلام داد....باران هم....نگاهی

به ساعتش انداخت و گفت:

-اگه حرفی داری زودتر....من جایی کار دارم...

مرضیه که می ترسید باران برود اشک هایش را پاک کرد و گفت:

-همون شبی که پلیس تو را گرفت به ما گفتن که تو با اون پسره،صاحب ماشین رابطه

داشتی...می گفتن تو ازش حامله ای...پسره تو رو ول می کنه و تو هم از روی عصبانیت

میزنی اون کارو می کنی...

باران با حیرت به مرضیه نگاه کرد....چشم هایش از تعجب درشت شده بود....نفس زنان

پرسید:

-خب؟؟؟شما هم باور کردین..نه؟؟؟؟این قدر ساده بودی که حرف یه غریبه رو به دخترت

ترجیح دادی....بدون هیچ تحقیقی....تو به خودت نگفتی اگه حاملم پس چرا شکمم بزرگ

نشده...؟؟

مرضیه:به ما گفتن تو بچه رو انداختی....

باران از جا بلند شد..سرش گیج می رفت....پدرش را به یاد آورد که با کمر بند به جانش

افتاده بود....سیلی بهرام....کیفش را برداشت و دوید....مرضیه از جا بلند شد و بلند گفت:

-باران..ترو خدا..هر وقت تونستی با خودت کنار بیای برگرد....

اما باران بدون هیچ حرفی از پارک خارج شد....کل راه را تا خانه ی سهیل دوید.....وقتی

رسید همان جا روی زمین نشست و سرش را میان دستانش گرفت....چه کسی آن همه

دروغ تحویل خانواده اش داده بود.....؟؟؟؟

در خانه ی سهیل باز شد...باران از جا بلند شد و به سهیل که داشت از خانه خارج می

شد سلام کرد....

سهیل لبخندی زد و گفت:

-سلام..چرا رو زمین نشسته بودی؟؟؟

باران:همین طوری..یکم سرگیجه داشتم نشستم که بهتر بشم بعد بیام تو....

دنبال سهیل وارد خانه شد و در پشت سرش بسته شد....

دنبال سهیل وارد خانه شد و در پشت سرش بسته شد....سارا به استقبالش آمد و با

خوشرویی به داخل دعوتش کرد...باران از این همه محبت و مهربانی سارا گیج شده بود

اما چیزی نگفت و همراه هم وارد خانه شدند....سارا همان طور که به آشپزخانه می

رفت تا وسایل پذیرایی را مهیا کند گفت:

-باران جان برو تو اتاق سهیل لباساتو عوض کن..

باران:چشم....

وارد اتاق سهیل شد....اتاق شیک و بزرگی بود....تمام وسایل اتاق از چوب بود و بوی

عود فضا را پر کرده بود.

باران همان طور که مانتویش را در می آورد اتاق را از نظر گذراند....جلوی آینه ایستاد

و موهایش را مرتب کرد.

حرف های مادرش در ذهنش چرخ می خوردند....دستی به پیشانیش کشید و با افکاری

پریشان به پذیرایی بازگشت...سهیل جلوی تی وی نشسته بود و مشغول نوشیدن شربتش

بود...سارا با بشقابی میوه کنارش نشست و گفت:

-خب باران جان...دیگه چه خبر دخترم؟؟

باران:سلامتی سارا جون....

سارا:خیلی وقت بود نیومده بودی این ورا....دلم برات تنگ شده بود...

باران:ممنون...لطف دارین....

سهیل نگاهی به باران انداخت و بی مقدمه گفت:

-مامان می خوام یه چیزی بهت بگم...

سارا:بگو مامان...

سهیل نفس عمیقی کشید و گفت:

-راستش...راستش منو باران می خوایم با هم ازدواج کنیم...

باران سرش را پایین انداخت....سارا با لکنت گفت:

-این که....این که خیلی خوبه....مبارک باشه پسرم....

بعد با خوشحالی از جا بلند شد و همان طور که به دور خودش می چرخید گفت:

-خدایا شکرت...شکرت..پسرم بالاخره می خواد زن بگیره....

سپس تلفن را برداشت و گفت:

-باید به سوده و گیتا زنگ بزنم بگم بیان این جا....

باران و سهیل نگاهی با هم رد و بدل کردند و سپس باران مشغول پوست کردن میوه

هایش شد....صدای سارا میامد:

-سلام سوده خوبی؟

-...

-سهیلم خوبه...سلام داره..گیتا چه طوره؟؟؟

-...

-خب خدارو شکر....

-...

-میتونی الان با گیتا بیای این جا...؟؟؟

-....

-خیره خواهر...

-...

-واسه شام بیاین....کار واجب باهات دارم سوده....

-....

-پس ما منتظریم..خدافظ...

-...

باران با دیدن سارا که به آشپزخانه می رفت نفسی از سر آسودگی کشید و به سهیل

گفت:

-سهیل من باید باهات حرف بزنم....

سهیل منتظر نگاهش کرد....باران لب هایش را تر کرد و گفت:

-یه قرآن برای من میاری؟؟؟

سهیل با تعجب پرسید:

-قرآن می خوای چی کار؟؟؟

باران:بیار....

سهیل از جا بلند شد و به اتاق سارا رفت و بعد از مدتی با قرآن برگشت....قرآن را به

دست باران داد و منتظر نگاهش کرد...باران گفت:

-به قرآن اعتقاد داری؟؟؟

سهیل:معلومه....این چه حرفیه؟؟؟

باران:تو رو به همین قرآن قسمت میدم اگه به گیتا رسیدی هیچی از این ماجراها به

روش نیاری....اگه بشنوم بهش گفتی من میدونستم تو دوسم داری و این حرفا میام

زندگیتو خراب می کنم...قسم میخوری هیچی بهش نگی؟؟؟

سهیل:باشه..قسم می خورم....

باران قرآن را کنار گذاشت و گفت:

-اگه دوست داری گیتا باهات بمونه باید بعضی چیزا رو یاد بگیری....سهیل تو یه

پسری...درسته گیتا رو دوست داری و شاید تو آینده زنت بشه ولی همیشه یادت باشه باید

یکم غرور داشته باشی....هیچ دختری از پسرای آویزون و لوس خوشش نمیاد...باید مثل

یه مرد رفتار کنی....با جذبه و محکم....اگه دوست داری حسی که به گیتا داری رو گیتا

هم تجربه کنه باید خودتو از اول بسازی....بشی یه سهیل دیگه....

سهیل به فکر فرو رفت....حرف های باران همیشه آرامش می کرد...حرف های باران

همیشه درست بود..

خودش هم از سهیل خسته شده بود...باید شخص دیگری می شد....باید خودش را عوض

می کرد....

+++

زنگ آیفون را زدند و سارا در را باز کرد....باران و سهیل سرپا ایستاده بودن تا با

مهمانها سلام و احوالپرسی کنند.....سوده و گیتا وارد شدند....گیتا با دیدن باران اخم

هایش را درهم کشید و با سردی با او سلام و احوالپرسی کرد..

سارا با خوشحالی از مهمان هایش استقبال کرد و برای آن ها میوه و چای آورد....سهیل

در تمام مدت در فکر بود..باران هم....ساعت 10 بود که سارا همه را به صرف شام

دعوت کرد....وقتی پشت میز نشستند سارا گفت:

-سوده قبل از این که شامتو بخوری می خوام بهت یه چیزی بگم....

سوده چنگالش را درون بشقاب گذاشت و گفت:

-چی شده سارا؟؟؟

سارا:امروز سهیل بهم گفت می خواد ازدواج کنه....

سالاد به گلوی گیتا پرید....سارا لیوان آب را به سمتش گرفت و گفت:

-چی شده خاله؟؟؟

سوده محکم به پشت او کوبید و گفت:

-هیچی خواهر...نگفتی با کی؟؟؟

سهیل و باران به هم نگاهی انداختند و منتظر جواب سارا ماندند...سارا هم کمی سالاد

برای خودش کشید و گفت:

-با باران....

گیتا فریاد کشید:

-بـــــــــــــــــاران؟؟؟ ؟

سارا:اره گیتا جان...منم که بارانو مثل دخترم دوست دارم...برای همین موافقت کردم....

سوده خودش را جمع و جور کرد و تبریک گفت....سهیل هم با خوشرویی جواب خاله اش

را داد...در تمام طول شام سهیل به باران غذا تعارف می کرد و با هم حرف می زدند...بعد

از شام باران و سوده به کمک سارا رفتند و گیتا هم به اتاق سهیل رفت...با صدای سهیل

که می گفت"باران موبایلت"دست از کار کشید و به سمت موبایلش دوید:

-بله؟؟؟

مهربان:الو باران..؟؟؟نمیای خونه؟؟؟ساعت 12...

باران:دارم حاضر میشم مهربان....الان میام....

مهربان:باشه..مواظب خودت باش...خدافظ...

باران:خدافظ...

گوشی را که در کیفش گذاشت سهیل پرسید:

-مهربان بود؟؟؟

باران:اوهوم....

سهیل:چی می گفت؟؟؟؟

باران:گفت دیر وقته..برگردم....

به سمت اتاق سهیل رفت تا لباس هایش را بپوشد....خواست در اتاق را باز کند که

ناگهان با شنیدن صدای هق هق گیتا سر جایش میخکوب شد....از ته دل می گریید....کمی

پشت در ایستاد و به صدای گریه اش گوش داد....بیچاره گیتا....در زد و کمی بعد با شنیدن

صدای گرفته ی گیتا وارد شد....لباس هایش را پوشید و بی هیچ حرفی از اتاق خارج

شد....سارا به سمتش آمد و گفت:

-داری میری عزیزم؟؟؟

باران:بله با اجازتون...خیلی خوش گذشت سارا جون..ممنون بابت شام....

سارا:خواهش می کنم عزیزم..این جا از این به بعد خونه ی خودته.....

بعد رو به سهیل گفت:

-بلند شو بارانو برسون مامان....

باران پیش دستی کرد:

-نه خودم میرم سارا جون...

سارا:ساعت دوازده شبه..با سهیل بری خیالم راحت تره....

سهیل به سرعت کاپشنش را پوشید و بعد از خداحافظی باران با سوده و سارا از خانه

خارج شدند....

سوار شدند و ماشین حرکت کرد....باران در تمام طول راه چشمانش بسته بود..همان

طور که سرش را به شیشه تکیه داده بود حوادث آن روز را مرور می کرد.....وقتی

رسیدند به سهیل گفت:

-حرفام یادت نره....مرد باش...

سهیل لبخندی زد و چشمانش را به نشانه ی تایید باز و بسته کرد....باران از ماشین پیاده

شد و به خانه رفت....سهیل سرش را روی فرمان گذاشت....چه قدر دوست داشت باران

کنارش بنشیند و برایش حرف بزند..آرامشی را که در کنار او داشت هبچ جا حتی کنار

مادرش و گیتا نداشت.....

فصل هفدهم.

چه قدر دوست داشت باران کنارش بنشیند و برایش حرف بزند..آرامشی را که در کنار او

داشت هبچ جا حتی کنار مادرش و گیتا نداشت.....ماشین را روشن کرد و به سمت خانه

به راه افتاد....

باران موهایش را برس کشید و به رختخواب رفت.....سرش به شدت درد می کرد....

چشمانش را بست....

و کمی بعد خواب او را ربود....

+++

دستش را به روی سقف زانیا کشید...دستانش خونی شد....سردش بود..ترسیده بود....از

چشمانش اشک میامد....سرش را داخل ماشین کرد و کم کم توانست تیزی چاقو را روی

داشبورد تشخیص دهد....

نفس نفس زنان عقب رفت....دستش را روی سرش گذاشت و هق هق اش سکوت خیابان

را شکست...

خواست بدود ولی دیگر خیلی دیر شده بود....صدای آژیر پلیس به گوش رسید و کمی بعد

ماشین پلیس از دور نمایان شد....

+++

روی تخت نشست و گریه کرد....دستش را روی دهانش گذاشت تا صدایش به گوش

مهربان نرسد....تصویر پدرش جلوی چشمانش نقش بست....آمده بود ملاقات...سیلی

محکمی به گوشش زده بود...گفته بود دیگر دختر هرزه ای به نام باران ندارد...باران زار

زده بود....التماس کرده بود..اما پدرش با بی رحمی او را تنها گذاشته بود....برای گناه

مرتکب نشده...!!!!

تصویر بهنام....برادری که با حیرت به حرف های خواهرش گوش داد و آخر سر با لقب

هایی مانند دروغ گو و زر زن او را رها کرده بود....

تصویر مادرش....مادری که از شدت گریه چشمانش ریز شده بود و هاله ی قرمزی

اطرافش به وجود آمده بود..

باران با اشک ماجرا را برای او هم تعریف کرد ولی مادرش تنها گفت پدرش نام او را از

شناسنامه خط زده و هرگونه رابطه را با او قطع کرده است.....

و آخر از همه تصویر خودش..دخترک 18 ساله ای که چندین سال از بهترین سال های

عمرش را در زندان هدر داده بود....به خاطر گناه نکرده..!!!!!

+++

نم نم باران با صدای ریزی به شیشه ها می کوبید.....باران نگاهی به ساعت اتاقش

انداخت و متوجه شد که دو ساعتی می شود که در فکر گذشته ی شومش است....خیلی

آرام از جا بلند شد و کاپشنش را پوشید..شالی هم روی سرش انداخت و به حیاط رفت...

لب حوض کوچکشان نشست و به آسمان چشم دوخت....آسمانی که مانند باران بغض

داشت....چشمانش را بست و دستانش را بالا گرفت....باران به صورت و دستانش می

خورد...از جا بلند شد و دست هایش را باز کرد.....دور خودش چرخید.....اشک های

خودش با باران یکی شده بود....در دل گفت:

-فقط ازت یه سوال دارم....چرا؟؟؟؟آخه چرا خدا؟؟؟؟مگه چه گناهی کرده بودم....؟؟؟این

بود جواب بنده ای که عاشقت بود و سعی می کرد همه ی اعمال دینش درست

باشه؟؟؟؟این بود؟؟؟چیـــه؟؟؟زندگیم زیادی خوب بود.؟؟؟دوست داشتی سختی

بکشم؟؟؟؟آخه چرا؟؟؟

و ناگهان فریاد زد:

-چــــــــــــرا؟؟؟؟؟

بغضش ترکید و به هق هق افتاد....مهربان آرام صدا زد:

-باران؟؟؟؟دیوونه شدی دختر؟؟؟باران....بیا خیس شدی....

وقتی دید باران از جایش حرکت نمی کند جلو رفت و او را به سمت خودش کشید...باران

مقاومتی نکرد...

سرش را روی شانه ی مهربان گذاشت و صدای هق هق اش در میان صدای رعد و برق

گم شد....

+++

احساس می کرد مهربان کنارش نشسته است.... چشمانش را باز کرد و با دیدن مهربان

که تلفن را در دست داشت دوباره چشمانش را بست....مهربان بلند خندید و گفت:

-شما لطف دارید سارا خانم....

باران به سرعت چشمانش را باز کرد....سارا خانم؟؟؟؟مادر سهیل؟؟؟دوباره صدای

مهربان را شنید:

-این جمعه تشریف بیارین.....منزل خودتونه....

سارا:...

مهربان:چشم...منتظریم...حتما... .خداحافظ....

باران آب دهانش را قورت داد و گفت:

-کی بود مهربان...؟؟؟؟

مهربان در کمال خونسردی لبخندی زد و گفت:

-خواستگار...این جمعه میان....

-باشه...

مهربان با تعجب پرسید:

-خوشحال نشدی؟؟؟

باران حوله اش را برداشت و همان طور که وارد حمام می شد گفت:

-نه...اصلا خوشحال نشدم....

شیر آب سرد را باز کرد و زیر دوش رفت....خوابش پرید....موهایش را شست و بیرون

آمد...سهیل اس ام اسی برایش فرستاده بود:

-سلام...امروز میای ببینمت..؟؟؟باید درباره ی نقشَمون حرف بزنیم..

-باشه بیا رستوران همیشگی...

-اوکی...می بینمت...

سریع لباس هایش را پوشید و موهایش را خشک کرد...پالتوی مشکی رنگش را پوشید

و موهایش را با اتو لخت کرد....کیفش را برداشت و از خانه خارج شد....اصلا یادش نبود

به مهربان چیزی بگوید....البته مهم هم نبود..مطمئننا تا چند دقیقه ی دیگر مهربان زنگ

می زد....سوار ماشینش شد و به سرعت راه رستوران را در پیش گرفت...وقتی رسید با

دیدن ماشین سهیل سریع ماشین را پارک کرد و وارد رستوران شد...

باد سردی به صورتش خورد...چشمانش را کمی ریز کرد و به میز ها نگاهی انداخت....با

دیدن سهیل به سمتش رفت و همان طور که سلام می کرد نشست...سهیل هم با مهربانی

جوابش را داد....لباس های جدیدی پوشیده بود که به هیچ وجه به لباس های نامناسب

قبلیش شباهت نداشت....لبخندی از سر رضایت زد و به سهیل نگاه کرد...سهیل که

سنگینی نگاه او را حس کرده بود سرش را بالا آورد و گفت:

-یادته باران؟؟؟یک ماه پیش تو همین رستوران اولین بار هم دیگه رو دیدیم....

باران:اوهوم...چه قدر زود یک ماه گذشت....

سهیل لبخند تلخی زد و پرسید:

-یه سوال بپرسم...؟؟؟

باران:بپرس...

سهیل:چرا تصمیم گرفتی بهم کمک کنی....؟؟؟

باران ابتدا چیزی نگفت....شاید به یاد آوردن دلیل کارش عذابش می داد....اما بعد از چند

لحظه مکث سرش را بالا آورد و با صدایی لرزان گفت:

-چند سال پیش منم یه نامزد داشتم که اسمش سهیل بود...

فصل هجدهم.

باران با نگرانی نگاهی به خودش در اینه انداخت....شلوار سورمه ای رنگی پوشیده بود

به همراه یک بلوز مجلسی سفید رنگ...موهایش را کج روی صورتش ریخته بود....

آرایش هم کرده بود....مهربان نگاهی به باران انداخت و گفت:

-باران جان..به نظر من اون کت و شلوارت بهتره....

باران:مهربـــان....

مهربان:من فقط نظرمو گفتم....

با صدای زنگ ایفون مهربان با عجله به سمت آیفون دوید...باران هم کمی عطر زد و

منتظر ماند..صدای سلام و احوالپرسی سارا و مهربان به گوش می رسید.....پدر

سهیل،مرتضی با صدایی بشاش و سرحال سراغ او را می گرفت....آهی عمیق کشید...

کمی استرس داشت....به یاد آورد که چند ساعت پیش سهیل برای او اس ام اسی فرستاده

بود و پرسیده بود:

-استرس داری؟؟؟

و باران هم جواب داده بود:

-نه...اگه خواستگاری واقعی بود شاید یکم استرس داشتم....

و هرگز نفهمیده بود که سهیل با خواندن آن اس ام اس در دلش گفته بود که اگر گیتا را

ندیده بود الان آن خواستگاری واقعی بود...با صدای مهربان آرام از اتاق خارج شدو به

پذیرایی رفت...سهیل و مرتضی روی مبل دونفره ی بزرگی نشسته بودند و سارا هم مبل

کناری مهربان را اشغال کرده بود....سلام کرد و نشست.. سارا و مرتضی با خوشرویی با

او سلام و احوالپرسی کردند و سهیل هم سلامی داد و نگاهش کرد...

مدتی به حرف های معمولی گذشت و باران در دل خدا را شکر کرد که مهربان از او

نخواست چای بیاورد...

صدای مرتضی توجهش را جلب کرد:

-خانوما اگه موافقین بریم سر اصل مطلب....

سارا به تایید سر تکان داد....مرتضی ادامه داد:

-ما در جریان هستیم که پدر باران جان بیمارستانن....

باران با چشم هایی گرد شده به مهربان نگاه کرد...پدرش در بیمارستان بود...؟؟؟پس

چرا او چیزی نمی دانست....مهربان که سنگینی نگاه باران را حس کرده بود سرش را

بالا آورد و با چشم و ابرو از او خواست چیزی نگوید....باران با بغض پوزخند زد...

مرتضی می دانست و او که دخترش بود نه....

مرتضی:ما که دیدیم تصمیم سهیل و باران جدیه تصمیم گرفتیم اگه شما موافق باشین یه

عقد محضری بکنیم و ادامه ی مراسم ایشالا بمونه برای بعد از بهبودی پدر باران

جان....

مهربان با لبخند جواب داد:

-راستش من که حرفی ندارم..مادر باران جان هم به من سپردن که با برنامه هاتون

مخالفت نکنم....

سارا به میان حرف آن دو پرید و گفت:

-باران جان فردا بیا خونمون...با سهیل برین لباس و باقی چیزا رو بخرین....

باران هم به اجبار لبخندی زد و سرش را تکان داد....سهیل صدایش را صاف کرد و

گفت:

-ببخشید از همگی...ولی یه مطلبی....درباره ی مهریه توافق کردین؟؟؟

باران متعجب به سهیل نگاه کرد....مهریه؟؟؟سارا سریع گفت:

-آره پسرم...2500 تا سکه با اینه شمعدون و یه جلد قرآن....

باران با حیرت گفت:

-2500 تا؟؟؟

سارا:آره عزیزم..اگه به نظرت کمه میتونیم 3000 تا بذاریم...

باران آب دهانش را قورت داد:

-سارا جون ولی....من این همه مهریه رو نمی خوام....

همه به باران خیره شدند....باران جرئت بیشتری پیدا کرد:

-راستش اگه اجازه بدین من 1 سکه می خوام....

مرتضی اخم هایش را در هم کشید....سارا با من و من گفت:

-عزیزم آخه درست نیست که...1 سکه خیلی کمه....

باران:متاسفم..من به این که مهریه ی بیشتر آدمو خوشبخت می کنه اعتقاد ندارم....

سهیل سرش را به زیر انداخت....از صمیم قلبش از باران ممنون بود....مرتضی پرسید:

-نظر تو چیه سهیل؟؟؟

سهیل:منم...منم با باران موافقم....

برای چند لحظه همه ساکت شدند....سارا دستی به موهای کشید و گفت:

-هرجور خودت می خوای دخترم....ولی من حاضر بودم تا 3000 تا بدم...

باران لبخندی زد و گفت:

-این نشون دهنده ی لطف شماست....

مهربان شیرینی را باز کرد و گفت:

-مبارک باشه....

صدای سوت و دست فضا را پر کرد.....باران و سهیل به هم نگاه کردند و هر دو لبخند

تلخی زدند....

+++

باران با عصبانیت شالش را سر کرد و گفت:

-چرا به من نگفتی بابا رفته بیمارستان مهربان؟؟؟

مهربان با خونسردی اعصاب خردکنی گفت:

-مگه برات مهمه؟؟؟؟تو که گفتی نمی خوای هیچی از پدرت بشنوی...

باران با حرص از خانه خارج شد و سوار ماشینش شد....کمی شقیقه هایش را مالید و

ماشین را روشن کرد...خیابان ها خلوت بودند و باران خیلی زود به خانه ی سهیل

رسید....

از ماشین پیاده شد و زنگ را فشرد..کمی بعد در با صدای تیکی باز شد....وارد خانه شد

و با دیدن کسانی که داخل خانه بودند از تعجب دهانش باز ماند....گیتا و سوده و عمه ها

و عموهای سهیل و چند خدمتکار....

سارا گفت:

-باران جان بیا تو الان سهیل آماده میشه....

باران با قدم هایی نامطمئن وارد خانه شد....همه ی فامیل به سمتش هجوم آوردند و سیل

تبریک ها سرازیر شد...باران بعد از سلام و احوالپرسی متوجه سهیل شد که گوشه ای

به دیوار تکیه داده بود و دست هایش را داخل جیبش فرو کرده بود....سارا با دیدن سهیل

گفت:

-چرا اون جا ایستادی مامان...؟؟؟حاضری؟؟

سهیل:آره حاضرم..بریم باران....

سارا با عجله به سمت اتاقش دوید و گفت:

-یه دقیقه صبر کنین...

سهیل عصبی پرسید:

-واسه ی چی مامان؟؟؟

سارا:یه سرویس برای باران خریده بودم...بذار بیارمش...

سهیل دست باران را گرفت و گفت:

-حالا بعدا وقت هست بهش سرویس بدی....

سارا همان طور که در کمدها را باز و بسته می کرد گفت:

-یادم میره سهیل جان...چرا این قدر هولی مامان؟؟؟؟

سهیل چیزی نگفت...یک ربعی با باران منتظر بودند که بالاخره سارا با رنگی پریده به

سمتشان امد و همان طور که جعبه ی خالی جواهرات را نشانشان می داد گفت:

-جعبه خالیه....یکی سرویسو دزدیده....

باران و سهیل با تعجب به هم نگاه کردند....

باران و سهیل با تعجب به هم نگاه کردند....سارا با قدم هایی لرزان به سمت مبلی رفت و

روی آن نشست..

دختر عمه ی سهیل برای او کمی آب آورد...باران هم کنارش نشست....سارا با صدایی

لرزان گفت:

-نشین باران جان...بلند شین با سهیل برین خریداتونو بکنین....

باران:آخه حال شما....

سارا به میان حرفش پرید:

-من خوبم...شما بلند شین برین...

باران با کمی تردید از جا بلند شد و همراه سهیل از همه خداحافظی کردند و از خانه

خارج شدند....

هر دو در ماشین نشستند....باران همان طور که کمربندش را می بست پرسید:

-ناراحت نیستی سهیل؟؟؟

سهیل دنده را عوض کرد و با خونسردی گفت:

-نه...مطمئن باش بابا فردا یکی گرون ترش رو می خره....

باران چیزی نگفت....سهیل جلوی یکی از پاساژهای نسبتا معروف نگه داشت و گفت:

-عیبی نداره از این جا خرید کنیم...؟؟؟؟

باران:نه برای من فرقی نداره..

هر دو از ماشین پیاده شدند...سهیل ماشین را قفل کرد و با هم وارد پاساژ شدند...از چند

مغازه دیدن کردند اما چیز مناسبی نیافتند...هر دو کلافه شده بودند....سهیل گفت:

-باران می خوای بریم یه جای دیگه؟؟؟

باران بدون توجه دست سهیل را کشید و به سمت مغازه ی کوچکی برد..پشت ویترین

پیراهن سفید رنگی چشمش را گرفته بود....پیراهنی که در عین ساده بودن زیبا بود...

دکلته بود و تا کمی پایین تر از زانو میامد...

زیر سینه اش هم کمی تنگ بود...روی بعضی از قسمت های لباس هم نگین چیده

بودند...سهیل با رضایت سر تکان داد و گفت:

-می خوای پروش کنی؟؟؟

باران:آره...بیا بریم اگه نشد بریم یه پاساژ دیگه....

هر دو وارد مغازه شدند و باران بعد از سلام دادن به فروشنده مدل لباس و سایزش را

گفت...فروشنده لباس را به او داد و به سمت اتاق پرو راهنماییش کرد...باران به سرعت

لباس هایش را کند و پیراهن را پوشید....

فیت تنش بود....نمی دانست باید خودش به سهیل را نشان بدهد با نه...کمی فکر کرد و

بعد زیر لبی گفت:

-بعدا براش می پوشم می بینه..

لباس هایش را پوشید و ازاتاق پرو خارج شد....سهیل با لبخند به سمتش آمد و گفت:

-خوب بود باران؟؟؟

-آره..خوب بود...همینو ور میدارم....

سهیل حساب کرد و از پاساژ خارج شدند....ساعت 7 شده بود و هوا کمی تاریک تر....

سوار ماشین شدند و به سرعت به خانه بازگشتند....

باران با هیجان زنگ را فشرد..صدای دختر جوانی آمد:

-بله؟؟

سهیل جلوی ایفون ایستاد و در باز شد...باران آهسته پرسید:

-این صدای کی بود سهیل؟؟؟

سهیل:نمیدونم...فکر کنم صدای...

ولی باران دیگر به حرفش گوش نمی داد....رها جلوی پله ها ایستاده بود و با لبخند

نگاهشان می کرد...

باران با یک نگاه او را شناخت..چه قدر از او بدش میامد....همان دختری که در مهمانی

سهیل او را بوسیده بود.....باران خدا را شکر کرد که زود رسیده بود..قبل از این که کار

به جاهای باریک بکشد!!!!...نفسش را بیرون داد و به سمت رها به راه افتادند....

نفسش را بیرون داد و به سمت رها به راه افتادند....سهیل با تعجب و باران با خشم...رها

با لبخندی مصنوعی به سمتشان دوید و همان طور که بازوی سهیل را می گرفت گفت:

-سلام عزیزم....خوبی؟؟؟دلم برات تنگ شده بود....

سهیل بازویش را بیرون کشید و پرسید:

-این جا چی کار می کنی رها؟؟؟

باران که در مورد رابطه ی سهیل و رها کنجکاو بود چشم هایش را به دهان رها

دوخت....رها اخمی کرد و گفت:

-اومدم به زن عمو سر بزنم....

پس رها و سهیل دختر عمو و پسر عمو بودند....سهیل برای سوءتفاهمی پیش نیاید گفت:

-رها...ایشون باران جا هستن....نامزدم....

رها تعجب کرد...با عصبانیت پرسید:

-نامـــــــزد؟؟؟

سهیل دست باران را گرفت و وارد خانه شد....بیشتر مهمان ها رفته بودند....باران کلافه

و خسته بود....

چند ساعتی را در خانه ی سهیل گذراند و لباسش را برای سارا و سهیل پوشید....قیافه ی

سهیل دیدنی بود....باران با یادآوری چشم های سهیل که می شد به راحتی رضایت را در

آن خواند لبخندی زد.....وقتی برگشت لباسش را به مهربان هم نشان داد و مهربان هم با

هزار تعریف و تمجید باران را از انتخابش مطمئن کرد...

به اتاقش رفت و پیراهنش را آویزان کرد.....روی تخت دراز کشید و دستش را زیر

سرش گذاشت...از روز خواستگاری فکر پدرش رهایش نمی کرد....با یادآوری پدرش

اشک هایش آرام آرام شروع به ریختن کرد...

چرا دروغ..نمی توانست از پدرش متنفر باشد....پدری که سال ها بزرگش کرده بود و

برایش زحمت کشیده بود....پدری که تا قبل از آن ماجرا عاشقانه باران را دوست داشت

و از هیچ کوششی برای تامین رفاه و راحتی باران دریغ نمی کرد...با یک تصمیم فوری

از جا بلند شد و دوباره حاضر شد....احساس می کرد اگر کاری نکند دیوانه می شود....

نگاهی به سر و وضعش انداخت و بدون این که مهربان بفهمد از خانه خارج شد..آدرس

بیمارستان را بلد بود..سوار ماشینش شد و به سمت بیمارستان به راه افتاد....دستانش

از استرس می لرزید و یخ بسته بود....نمی دانست کار درستی کرده است یا نه...ماشین

را پارک کرد و وارد بیمارستان شد....به قسمت پذیرش رفت و مشخصات پدرش را

گفت....برای این که خودش را آرام کند در دل گفت:

-آروم باش باران....فقط یکم نگاهش می کنی بر می گردی....کسی نمی فهمه....

با صدای پرستار به خودش آمد:

-انتهای همین راهرو..سمت چپ..اتاق 576...

باران:ممنون....

با پاهایی لرزان و قلبی که نزدیک بود از سینه اش بیرون بزند به سمت اتاق مورد نظر

به راه افتاد....

در اتاق سفید رنگ بود و جلوی در از مادرش خبری نبود....نفس عمیقی کشید و خواست

دستگیره را باز کند که صدایی متوقفش کرد:

-ببخشید خانم...

اشک های باران سرازیر شد....صدای بهنام بود....کیفش از دستش رها شد و روی زمین

افتاد....دستگیره را ول کرد و روی زمین نشست....بهنام با نگرانی پرسید:

-خانم خوبین؟؟؟

باران به سمت بهنام برگشت....اشک هایش صورتش را خیس کرده بودند....بهنام که

باور نمی کرد دختری که رو به رویش ایستاده باران باشد با تعجب نگاهش کرد..سپس با

لکنت گفت:

-با...باران....

صدای هق هق باران فضای بیمارستان را پر کرد...بهنام با قدم هایی محکم به سمتش

رفت و او را در آغوش کشید...باران دست هایش را دور کمر برادرش حلقه کرد و سرش

را روی سینه ی او گذاشت.....دلش برای برادرش به شدت تنگ شده بود....

بهنام سر باران را بوسید و آرام گفت:

-ششششش...گریه نکن خواهری....گریه نکن عزیزم...

همان لحظه مرضیه که آوردن کمی وسیله از بیمارستان خارج شده بود از راه رسید و با

دیدن باران که در اغوش بهنام بود به سمتشان دوید....باران از آغوش بهنام بیرون آمد

و به سمت مادرش برگشت....مرضیه در حالی که اشک شوق می ریخت گفت:

-بالاخره برگشتی دخترم....؟؟؟مادر فدات بشه الهی....دیگه تنهامون نذار....به خدا قسم

هم من هم بابات هم بهنام از کاری که کردیم پشیمونیم....ما رو می بخشی مادر؟؟؟نذار

پدرت و من عذاب بکشیم....ما رو ببخش عزیزم...

باران چشم هایش را باز و بسته کرد و گفت:

-بخشیدمتون....

با این که هنوز هم در اعماق قلبش کمی از دست خانواده اش ناراحت بود ولی حرف

های مادرش و آغوش بهنام تا حدودی آرامش کرده بود....

مرضیه با قلبی لبریز از شادی گفت:

-من میرم یه سر به باباتون بزنم....

وارد اتاق شد و خواهر و برادری را که هر دو به شدت دلتنگ هم بودند را تنها

گذاشت....باران پرسید:

-خوبی بهنام؟؟؟

بهنام:خوب نبودم..ولی تو رو که دیدم خوب شدم....

باران لبخندی زد و پرسید:

-چه خبرا؟؟؟

بهنام با شیطنت گفت:

-خبرا که پیش شماست....مامان گفت بدون اجازه ی داداشت نامزد کردی...

باران سرش را پایین انداخت و بهنام هم گفت:

-مبارک باشه....حالا اسم این آدمی بدبختی که خر شده و قراره بیاد تو رو بگیره کیه؟؟؟

باران با حرص گفت:

-بهنـــــــــــــام...

بهنام خندید و گفت:

-حرص نخور...شوخی کردم..ایشالا به پای هم پیر شید....

باران:تو هنوز ازدواج نکردی؟؟؟

بهنام:نه...

باران:ببخشید یادم رفته بود....کسی به دیوونه ها زن نمیده....

بهنام مچ دست باران را گرفت و پیچاند....باران با صدای بلند خندید و مرضیه با این که

دلش برای خنده های باران ضعف می رفت از اتاق خارج شد و گفت:

-چه خبره باران جان؟؟هیس....بیا باباتو ببین بیدار شده....

باران یکباره ساکت شد...بهنام که احساس کرده بود باران استرس دارد دستش را گرفت

و لبخند آرامش بخشی زد....باران به آهستگی وارد اتاق شد...نمی توانست عکس العمل

پدرش را حدس بزند و همین نگرانش می کرد....

مسعود که فکر کرده بود مرضیه است گفت:

-مرضیه بهنام نرفت خونه؟؟؟

و وقتی دید مرضیه جوابش را نمی دهد چشمانش را باز کرد و قامت دختر جوانی را دید

که با نگرانی به او خیره شده بود....نفس مسعود بند آمد....چند بار پلک زد....باورش نمی

شد....آب دهانش را قورت دا و با صدایی ضعیف گفت:

-باران..بابا...

باران لبخند تلخی زد و به سمتش رفت....مسعود که با دیدن باران حسابی تعجب کرده بود

دستش را روی دست باران گذاشت تا باورش شود که باران واقعی است...وقتی دستان

کوچک و سرد باران را گرفت قلبش ریش شد.....از وقتی مرضیه به او و بهنام اصل آن

ماجرا را گفته بود هر دقیقه خودش را لعنت و نفرین می کرد که چرا با باران آن رفتار

ها را داشته است.....باران آرام پدرش را بغل کرد و بعد از آن معذرت خواهی های

مسعود بود و باران که آرام آرام اشک می ریخت....

فصل نوزدهم.

با صدای بهنام چشمانش را باز کرد....خواست از جا بلند شود که دستش ناخودآگاه از درد

به سمت گردنش رفت....نگاهی به اطرافش انداخت...به یاد آورد که شب گذشته علی

رغم اصرارهای مرضیه شب را در بیمارستان مانده بود و برای خواب به نمازخانه آمده

بود..بهنام کنارش نشست و موبایلش را به دستش داد:

-از صبح نزدیک بیست بار زنگ خورد....

باران موبایلش را از بهنام گرفت و با دیدن 13 میس کال از سهیل کف دستش را محکم

به پیشانیش کوبید...

بهنام همان طور که از نمازخانه خارج می شد گفت:

-با خودت درگیری..نه؟؟؟

باران:بهنــــــــــــــام. ..

بعد از رفتن بهنام از جا بلند شد و لباس هایش را مرتب کرد....نگاهی به مانتوی

چروکش که انگار گاو یک بار آن را کامل جویده بود انداخت و نیشخند زد....از نمازخانه

خارج شد و به سمت اتاق پدرش رفت...خبری از بهنام نبود اما مرضیه روی صندلی

کوچکی نشسته بود و مشغول صلوات فرستادن بود....مقابلش ایستاد و گفت:

-سلام..صبح به خیر...

مرضیه لبخندی زد:

-سلام دخترم...

باران:بهنام کو؟؟؟

مرضیه:رفت بیرون...

باران:باشه منم یه سر میرم خونه هم لباسامو عوض کنم هم مهربانو بیارم...بیچاره از

دیشب تا حالا تنها مونده...راستی بابا کی مرخص میشه؟؟؟؟

مرضیه از شنیدن کلمه ی بابا از دهان باران دوباره لبخند زد و پاسخ داد:

-امروز عصر....

باران نگاهی به ساعت انداخت و گفت:

-تا اون موقع میام...کاری نداری؟؟

مرضیه:نه مادر...برو به سلامت...

باران:خدافظ..

از بیمارستان خارج شد و هوای پاک بهمن ماه را به درون ریه هایش کشید....سوار

ماشینش شد و به خانه برگشت....مهربان مانند مرغ سرکنده بود....با دیدن باران به

سمتش هجوم آورد:

-خدا بگم چی کارت نکنه دختر...تو آخر منو دق میدی...

با دیدن لبخند باران با حرص گفت:

-میشه بگی به چی میخندی؟؟؟شاید منم خندیدم...

باران مهربان را بغل کرد و گفت:

-دیشب بابا و بهنام رو دیدم...

مهربان از آن چه می شنید مطمئن نبود...شاید اشتباه شنیده بود...باران را از خودش جدا

کرد و با حیرت پرسید:

-باباتو بهنام؟؟؟اونا رو کجا دیدی؟؟؟

باران با خیالی مانتویش را در آورد و گفت:

-دیشب رفته بودم بیمارستان ملاقات بابا....

مهربان حسابی گیج شده بود....دستی به سرش کشید و گفت:

-شوخی که نمی کنی؟؟؟

باران:نه به جون مهربان...تازه قراره بعد از ناهار تو رو هم ببرم...

مهربان چیزی نگفت..اصلا باور نمی کرد که باران روزی خانواده اش راببخشد..لبخند پت

و پهنی زد و گفت:

-خدایا شکرت....عکس العمل بابات و بهنام چی بود؟؟؟

باران همان طور که به اتاقش می رفت گفت:

-هیچی...کلی بغلم کردن و بعدم بساط معذرت و خواهی و ماچ و بوس....

مهربان از لحن باران حرصش گرفت و با لحنی اخطار آمیز گفت:

-بـــــاران...

باران هم چشمکی زد و در اتاق را بست....موبایلش را برداشت و اول از همه به سهیل

زنگ زد..بعد از چند بوق سهیل جواب داد:

-بله؟؟؟

باران:سلام...

سهیل با لحن خشکی گفت:

-سلام..

باران:صبح بهم زنگ زده بودی...

سهیل:کجا بودی؟؟؟13 بار بهت زنگ زدم....

باران:رفته بودم بیمارستان ملاقات بابا...شبم اون جا موندم...شرمنده..موبایلم سایلنت

بود نشنیدم زنگ زدی...

سهیل لبخند زد.....با لحن گرم و صمیمی سابقش گفت:

-زنگ زده بودم بگم مامانم میگه عقدو بندازیم 1 اسفند..خواستیم ببینیم تو و خانوادت

مشکلی ندارین؟؟؟

باران همان طور که پوست لبش را می جوید گفت:

-من که مشکلی ندارم...حالا بذار از مامانم اینا بپرسم بهت خبر میدم...

سهیل:باشه..پس منو بی خبر نذار...کاری نداری؟؟؟

باران:نه مرسی...

سهیل:قربونت..خدافظ...

باران:خدافظ....

باران پاهایش را در آغوش گرفت...چه قدر از "قربونت" گفتن سهیل خوشش آمده

بود..!!!!با یاد اوری گیتا با حرص از جایش بلند شد و با خودش گفت:

-دیوونه نشو باران...سهیل مال گیتاست....تو نباید به خودت اجازه بدی بهش علاقه مند

بشی....نامزد قبلیتو که یادت نرفته...؟؟؟مردا همشون سر و ته یه کرباسن...پس الان بلند

شو...مثل دخترای خوب برو حموم و بعدم با مهربان ناهار بخور...یادت که نرفته باید بری

بیمارستان؟؟؟

سریع از جا بلند شد و دوش گرفت...مانتو و شال کرم رنگش را کنار گذاشت تا برای

رفتن به بیمارستان بپوشد....موهایش را خشک کرد و همراه مهربان ناهارش را

خورد....

در همین چند ساعتی که به خانه برگشته بود دلش حسابی برای خانواده اش تنگ شده

بود....!!به خصوص برای بهنام....نمی دانست این همه سال را چگونه بدون آن ها زندگی

کرده است....سرش را تکان داد و لباس هایش را پوشید...با دیدن مهربان که چادر سر

کرده بود و منتظر او بود به سرعت کفش هایش را پوشید و با هم از خانه خارج شدند...

از حالت های مهربان مشخص بود که او هم مانند باران شوق و ذوق دارد...وقتی

رسیدند به سرعت داخل شدند....لحظه ی سلام و احوالپرسی مهربان با بهنام و مرضیه

تماشایی بود....مهربان هر دو را در آغوش گرفت و بوسید...هر چند دقیقه یک بار

حالشان را می پرسید....باران هم با خنده مهربان را نگاه می کرد..

بهنام آرام دستش را دور بازوی باران حلقه کرد و گفت:

-خوشحالم که همه چیز تموم شد....

باران هم با لبخندی گرم پاسخش را داد و سرش را روی شانه ی برادرش گذاشت....

+++

مرضیه کت مسعود را به دستش داد و پرسید:

-آماده ای باران جان؟؟؟؟

باران:آره بریم...بیچاره بهنام و مهربان اون بیرون قندیل بستن....

مسعود به سرعت کتش را پوشید و دست در دست باران از بیمارستان خارج شد....بهنام

به سمتشان آمد و همان طور که وسایل مسعود را از دستش می گرفت پرسید:

-بابا میتونی رانندگی کنی؟؟؟

مسعود چپ چپ نگاهش کرد و گفت:

-چشام که آسیب ندیده پسر....

باران ریز ریز خندید و بهنام هم گفت:

-پس من با باران میام...شما و مهربان و مامان هم با ماشین خودتون بیاین...

با این حرف بهنام همه سوار شدند و به سمت خانه حرکت کردند...باران ذوق زده

بود...بعد از چندین سال داشت میرفت تا خانه ی دوران نو جوانی و جوانی اش را ببیند..

چه قدر دلش برای اتاقش تنگ شده بود...!!

بهنام آدرس را به باران داد و بعد از حدود 5 دقیقه رسیدند....ماشین مسعود جلوی در

پارک شده بود..بهنام وسایل را برداشت و گفت:

-اینا که زودتر از ما رسیدن....

باران ماشین را قفل کرد و همان طور که زنگ را می فشرد گفت:

-چه فرقی می کنه کی زودتر برسه؟؟؟

بهنام شانه ای بالا انداخت و با هم وارد خانه شدند....

مرضیه جلو آمد و وسایل را از دست بهنام گرفت....باران بدون حرف وارد خانه شد....

خانه شان هیچ تغییری نکرده بود...همان وسایل..همان تابلوها..همان فرش ها....همان

مبل ها..بدون توجه به صحبت های مادرش و بهنام به سمت اتاقش رفت...در را که باز

کرد اشک در چشمانش حلقه زد..چه قدر اتاقش را دوست داشت...

اتاقی سرشار از خاطره های تلخ و شیرین....به یاد روزی افتاد که سهیل در همین اتاق

کنارش نشسته بود و به عشقش اعتراف کرده بود...

اشک ها با سرعت بیش تری پایین میامدند....به سمت تختش رفت..دستی روی رو تختی

اش کشید و شبی را به یاد آورد که پدرش با کمربند در همین اتاق به جانش افتاده بود.....

چشمانش را بست و سایر خاطرات به ذهنش هجوم آورد....خبر قبول شدنش در رشته ی

روان شناسی که مادرش در همین اتاق به گوشش رسانده بود....روزی که برای اولین

بار از یک پسر شماره گرفته بود و با ترس و لرز در اتاقش با او تلفنی صحبت کرده

بود....روزهایی که با لاریسا در اتاق می نشستند و برای کنکور درس می خواندند...بهنام

صدایش زد:

-باران...داری گریه می کنی؟؟؟

باران چشمانش را باز کرد و با دیدن بهنام آهسته گفت:

-یاد خاطره هام افتادم...

بهنام لبخند تلخی زد و وارد اتاق شد....باران را در آغوش گرفت و پرسید:

-یه سوال بپرسم...؟؟؟

باران:بپرس...

بهنام:چه جوری تونستی مارو ببخشی....؟؟؟بعد از اون همه بلایی که سرت آوردیم....

باران:زیاد آسون نبود..راستشو بخوای هنوزم ته دلم یه ذره ازتون دلخورم....

بهنام:بهت حق میدم باران....ما خیلی اشتباه کردیم....مخصوصا بابا....نمیدونی وقتی

مامان اصل قضیه رو براش تعریف کرد چه جوری شده بود...اصلا به خاطر همین قضیه

بود که سکته کرد....

باران:از سهیل خبری نداری؟؟؟؟

بهنام با تعجب به باران نگاه کرد....انتظار نداشت باران این سوال را بپرسد....آهسته

پرسید:

-واسه چی می پرسی؟؟؟

باران:همین جوری...

بهنام آهی کشید و گفت:

-تنها خبری که ازش دارم اینه که چند ماه بعد از اون قضیه رفت ایتالیا....

سکوت بدی اتاق را فرا گرفت.....بهنام و باران هر دو به یک چیز فکر می کردند....

حوادثی که در این چند سال اخیر اتفاق افتاده بود و زندگیشان را زیر و رو کرده بود....

باران برای این که جو حاکم را عوض کند گفت:

-چرا اتاقم عوض نشده...؟؟؟

بهنام:بابا چند بار خواست وسایلتو بفرسته بره ولی مامان نذاشت...حتی اجازه نداد

لباساتو برداره....

همان لحظه مرضیه صدایشان زد تا بروند و چای بخورند....بهنام دست باران را گرفت و

با هم به هال برگشتند...همین که نشستند مرضیه پرسید:

-چه خبر از نامزدت باران؟؟؟

باران کمی از چایش را سر کشید و گفت:

-قرار شده 1 اسفند عقد کنیم....شما که مشکلی ندارین؟؟؟

مرضیه آهی کشید و گفت:

-راستش مامان جان منو مسعود تا اواخر اسفند نیستیم....باید بریم آمریکا....

باران با تعجب پرسید:

-آمریکا؟؟؟اون جا واسه چی؟؟؟

مرضیه:واسه عمل قلب بابات....

نگاهی به چهره ی باران انداخت و به سرعت گفت:

-ولی شما باید عقد کنید....بهنام که هست....

مسعود هم سری تکان داد و گفت:

-منم موافقم..هر چه زودتر بهتر....کار ما شاید تا بعد از عید هم طول بکشه....شما که

نباید علاف ما بشین..

باران شانه ای بالا انداخت و چیزی نگفت....بهنام از جا بلند شد و همان طور که تقویم را

ورق میزد گفت:

-1 اسفند میشه پنج شنبه ی هفته ی دیگه....تا اون موقع یه هفته مونده....

مهربان گفت:

-ایشالا به سلامتی.....غصه نخور باران جان....ایشالا مرضیه و مسعود به سلامت میرن

و بر می گردن که حداقل واسه عروسیت باشن....

باران پوزخندی زد که از دید بهنام پنهان نماند....بهنام دستی به موهایش کشید و با خود

فکر کرد که چرا باران خوشحال نیست؟؟؟دوست نداشت خواهر کوچکش را آن قدر

غمگین و ناراحت ببیند....روزهایی را که باران دختر شر و شیطان فامیل بود را به یاد

آورد و زیر لبی گفت:

-لعنت به تو سهیل...لعنت به تو....

+++

بهنام با کلافگی پرسید:

-خیلی مونده برسیم باران؟؟؟

باران:چه قدر غر میزنی بهنام..الان میرسیم دیگه...

بهنام مشتاق بود تا زودتر کافی شاپی را که باران آن همه تعریفش را می کرد ببیند...می

دانست باران سلیقه ی خوبی دارد و همیشه روی بهترین ها دست می گذارد....وقتی

رسیدند باران ماشین را پارک کرد و با هم وارد کافی شاپ شدند....کامی به استقبالشان

آمد و خیلی گرم با بهنام و باران سلام و احوالپرسی کرد....بعد هم با لحنی مهربان

پرسید:

-معرفی نمی کنی باران؟؟؟

باران لبخندی زد و به بهنام اشاره کرد:

-برادرم بهنام....

بعد رو به بهنام گفت:

-کامی..دوست خوبم...

بهنام و کامی خوشبختمی گفتند و بعد از باران و بهنام به سمت میز کوچکی رفتند و پشت

آن نشستند...

تا وقتی سفارششان آماده شد هیچ کدام چیزی نگفتند....آخر سر بهنام سکوت را شکست

و گفت:

-جای قشنگیه....

باران سری تکان داد:

-آره خیلی قشنگه....من این جا رو خیلی دوست دارم...

بعد از جا بلند شد و گفت:

-من الان میام بهنام...

بهنام:باشه...

باران به سمت در کوچک قهوه خانه به راه افتاد...خواست در را باز کند که ناگهان بر جا

خشکش زد...گیتا جلوی در ورودی ایستاده بود و با پوزخند به او و بهنام که روی صندلی

نشسته بود نگاه می کرد...

فصل بیستم.

نمی دانست چه مدت گذشته است...با سنگینی دست بهنام روی شانه اش از جا پرید....

بهنام یک تای ابرویش را بالا برد و گفت:

-الان دقیقا یک ربعه که زل زدی به در ورودی...چیزی شده؟؟؟

باران دستی به شالش کشید و گفت:

-نه...نه...بریم بشینیم....

با هم پشت میز نشستند و در سکوت مشغول خوردن شدند....باران به شدت متعجب

بود...مگر گیتا که بود که او با دیدنش آن قدر دگرگون شده بود؟؟؟اصلا گیتا آن جا چه می

کرد؟؟؟بهنام که متوجه حال نا مساعد باران شده بود به سرعت معجونش را خورد و رفت

تا تسویه کند....باران هم از جا بلند شد و به سمت کامی رفت تا با او خداحافظی کند....از

کافی شاپ بیرون آمدند و سوار ماشین شدند...باران سرش را به شیشه تکیه داد و

چشمانش را بست...تصمیم داشت تا رسیدن به خانه کمی بخوابد..کت بهنام را روی خود

کشید.

آماده ی خوابیدن شده بود که ناگهان چند تقه به شیشه ی بهنام خورد....باران چشمانش

را باز کرد و سهیل را دید که خشمگین آن دو را نگاه می کرد...بهنام شیشه را پایین

کشید و گفت:

-بفرمایید....

سهیل:یه دقیقه بیا پایین...

بهنام در را باز کرد و پیاده شد....باران به خودش آمد...تازه متوجه شد که جریان

چیست...باید برای سهیل توضیح می داد که بهنام برادرش است نه آن چیزی که گیتا به او

گفته است...سهیل و بهنام درگیر شده بودند....باران به سمتشان رفت و داد زد:

-سهیل ولش کن...سهیل میگم ولش کن....سهیل به خدا بهنام برادرمه....سهیل...

سهیل نمی شنید....همچنان با بهنام درگیر بود...باران به سمتش رفت و بازویش را

کشید:

-سهیـــل....بهنام داداشمه....ولش کن....

سهیل فریاد زد:

-باران تو پشت گوشای من مخمل می بینی.؟؟؟فکر کردی من خرم...؟؟داداش جونت تا

الان کجا بود....؟؟؟

نگرانی باران جای خودش را به عصبانیت داد:

_آره اصلا دوست پسرمه....تو رو سننه؟؟؟چیه آقا سهیل؟؟؟نکنه باورت شده واقعا

نامزدمی؟؟؟نکنه یادت رفته همه ی اینا فقط یه نقشه است...؟؟؟

سهیل با شنیدن حرف های باران کمی از بهنام فاصله گرفت و دستی بین موهایش

کشید....بهنام هم به ماشین تکیه داد و با صدایی بلند گفت:

-این پسره ی دیوونه کیه باران؟؟؟تو از کجا میشناسیش؟؟؟؟

باران:داستانش مفصله...بعدا برات میگم بهنام...سوار شو بریم...

بدون توجه به سهیل به سمت ماشین رفت و سوار شد...بهنام هم لباسش را مرتب کرد و

سوار شد....

هنوز هم بر اثر درگیری نفس نفس میزد.....ماشین را روشن کرد و به سمت خانه به راه

افتادند....وقتی رسیدند ساعت نزدیک دوازده شب بود....بدون این که مسعود و مرضیه را

بیدار کنند به اتاق باران رفتند....

سهیل کتش را روی تخت انداخت و گفت:

-میشنوم....

باران هم پالتویش را در آورد و دستی به پیشانیش کشید....نمی دانست به بهنام ماجرا را

بگوید یا نه؟؟؟

می ترسید بهنام از شدت عصبانیت به مسعود و مرضیه خبر بدهد....بهنام کلافه گفت:

-نگفتی؟؟؟

باران نفس عمیقی کشید..دیگر برای پنهان کردن ماجرا خیلی دیر بود...آرام آرام شروع

کرد به تعریف کردن ماجرا....از آشناییش با سهیل....اتفاق هایی که بینشان افتاده

بود....رفتارهای گیتا....هدفش از انجام این کار...

بعد از پایان ماجرا برای چند دقیقه در اتاق سکوت برقرار شد...بهنام آهسته گفت:

-تو چی کار کردی باران؟؟؟یه درصد فکر کردی اگه موقع عقد گیتا نیاد چی

میشه؟؟؟میشی عقد کرده ی سهیل...بعد وقتی خواستی جاتو بدی به گیتا یه مهر طلاق

دیگه هم می خوره تو شناسنامت....

بعد هم پوزخندی زد و گفت:

-جالبه..نه؟؟؟

باران از جا بلند شد و به سمت پنجره ی اتاقش رفت....مقابل پنجره ایستاد و گفت:

-من تو گیتا خودمو می بینم...یه دختر خیلی مغرور...نمی خوام گیتا هم بشه یکی مثل

من....یکی مثل من که مجبور بشه کسی که دوسش داره رو تقدیم یکی دیگه کنه...ولی

میدونی...منو گیتا یه فرقی با هم داریم...گیتا مغروره ولی من ساده بودم.. ساده و

کنجکاو...

بعد به سمت بهنام برگشت و ادامه داد:

-بهنام هیچ اینده ای در انتظار من نیست...این چیزیه که تو و مامان و بابا باورش نمی

کنین...کدوم پسری حاضر می شه بین این همه دختر خوب و مناسب بیاد من مطلقه ی

سابقه دارو انتخاب کنه...؟؟کدوم پسر؟؟

برای من مهم نیست یه مهر دیگه هم بیاد تو شناسنامم...آب که از سر گذشت،چه یک

وجب چه صد وجب...

بهنام از جا بلند شد....می ترسید کمی دیگر بنشیند اشک هایش جلوی باران سرازیر

شود...به سمت در رفت اما در لحظه ی آخر سرجایش ایستاد و گفت:

-من به تصمیمت احترام میذارم باران....میدونم فکر همه جا رو کردی..فقط خواستم

بگم....اگه کمکی خواستی رو من حساب کن...

بعد از رفتن بهنام باران روی تخت دراز کشید....چراغ را خاموش کرد و بدون توجه به

اس ام اس های معذرت خواهی سهیل که یکی پس از دیگری ارسال می شد،و غرق در

افکار پریشانش به خواب رفت...

یک هفته به سرعت برق و باد سپری شد...مرضیه و مسعود از کشور خارج شده بودند و

باران و بهنام و مهربان هم درگیر کارهای مراسم بودند....چهارشنبه بود و یک روز قبل

از عقد....

بهنام باران را صدا زد:

-باران...باران....بیا تلفن...

باران:کیه بهنام؟؟؟

بهنام:نمیدونم..بیا ببین کیه.....

باران از اتاقش خارج شد و به سمت تلفن رفت:

-بله؟؟؟

سارا:سلام باران جان...خوبی دخترم؟؟؟

باران:ممنون...شما خوبین؟؟؟سهیل خوبه؟؟؟

سارا:بد نیستیم....شما چطورین؟؟مامان..بابا..بهنام جان...

باران:خوبن..سلام میرسونن...

سارا:سلامت باشن..غرض از مزاحمت این که برای فردا که مراسم عقده برات از یه

آرایشگاه نزدیک خونمون وقت گرفتم....ساعت 1 سهیل میاد دنبالت...

باران:ممنون سارا جون..لطف کردین..فقط اگه امکان داره آدرسو به من بدید من خودم

با بهنام میرم..سهیلم بره دنبال کارا....

سارا:آخه این طوری که بد میشه....بذار سهیل بیاد...

باران:نه بابا...بد چیه....میدونم سهیلم کار زیاد داره..شما آدرسو بدید...

سارا:باشه عزیزم..هر جور راحتی...بنویس...

باران ادرس را یاداشت کرد و بعد از کمی مکالمه درباره ی مراسم فردا خداحافظی

کرد...به اتاقش رفت و روی تخت نشست....از آن روزی که در کافی شاپ سهیل را دیده

بودند با او سرسنگین بود....در طی این یک هفته جواب هیچ کدام از اس ام اس های

سهیل را نداده بود و تصمیم داشت فردا به همراه بهنام به آرایشگاه برود تا با سهیل روبه

رو نشود..البته مجبور بود موقع رفتن به خانه همراه سهیل برود ولی هرچه کمتر با او

روبه رو می شد بهتر بود...بهنام در زد و وارد شد....تکیه اش را به در داد و پرسید:

-کی بود؟؟؟

باران:مامان سهیل..

بهنام:خب..چی می گفت؟؟؟

باران:آدرس آرایشگاه رو داد....میتونی فردا منو برسونی آرایشگاه....؟؟؟

بهنام:آره..چرا نتونم....ساعت چند؟؟؟

باران:1...

بهنام:باشه..تو رو می برم اون جا..خودم برمی گردم خونه حاضر میشم...

باران سری تکان داد و به سمت کمدش رفت....چند روز پیش مهربان به خانه برگشته

بود و تمام وسایل باران را آورده بود....لباس ها را زیر و رو کرد و در آخر پشت یکی از

بلوزهای مجلسی اش پیراهن سفید رنگی را که قرار بود بپوشد دید...خواست پیراهن را

بردارد و در ساک دستی اش بگذارد که ناگهان گوشه ای از یک پوستر را پشت لباس

هایش دید...

همه ی لباس ها را کنار زد و توانست پوستری از شهر ونیز را ببیند که به داخل کمدش

چسبانده بود...رویای دوران کودکی اش...مدتی به عکس نگاه کرد و بالاخره با کمی تردید

تصمیمش را گرفت....

+++

بهنام از جلوی در ورودی داد زد:باران زود باش...دیرت میشه ها....

باران با ساک دستی کوچکی جلوی در اتاقش ظاهر شد و گفت:

-من آمادم....بریم...

مهربان با اسفند از آشپزخانه خارج شد و همان طور که اسفند را دور سر باران می

چرخاند صلوات فرستاد..

سرانجام ساعت 1 از خانه خارج شدند و به سمت آرایشگاه به راه افتادند...وقتی رسیدند

بهنام رو به باران چرخید و گفت:

-برو...به سلامت....

باران:دیر نکنیا بهنام...نرم اون جا ببینم هنوز نیومدی...سریع حاضر شو برو....

بهنام لپ باران را کشید و گفت:

بهنام:باشه..خدافظ....

باران:خدافظ...

از ماشین پیاده شد و با قدم هایی آرام به سمت آرایشگاه به راه افتاد....

فصل بیست و یکم.

شهره خانم باران را مقابل آینه برد و پرسید:

-نظرت چیه عزیزم....؟؟؟؟

باران چند لحظه به خودش نگاه کرد و گفت:

-خوبه...ممنون شهره خانم....

لاریسا که داشت با تلفن صحبت می کرد با دیدن باران جلوی دهنه ی گوشی را گرفت و با

ذوق گفت:

-عالی شدی باران....خیلی قشنگ شدی....

باران از دیدن ذوق و شوق لاریسا لبخندی زد و به او اشاره کرد که به مکالمه اش

ادامه بدهد....یک بار دیگر به خودش در آینه نگاه کرد...شهره خانم با مهارت موهای

نسکافه ای باران را به شکل گل درست کرده بود و

قسمتی از موهایش را فر کرده بود و روی صورتش ریخته بود...ناخن هایش هم با لاک و

مهره تزیین شده بود...پیراهنش را پوشید و صندل هایش را هم به پا کرد...لاریسا تلفن را

قطع کرد و به سمتش آمد:

-یه دور بچرخ ببینم...

باران دور خودش چرخید و با لبخند به لاریسا نگاه کرد که مشغول تعریف کردن از او

بود...با صدای زنگ موبایلش از جا پرید...به سرعت به سمت کیفش رفت و موبایلش را

در آورد..سهیل بود:

-الو باران؟؟؟

باران:بله؟؟؟

سهیل:آماده ای؟؟؟

باران:آره..کجایی؟؟؟

سهیل:من جلو درم...بیا...

باران:باشه اومدم..بای...

تلفن را قطع کرد به سرعت پالتویش را پوشید و شالش را هم سر کرد...چند عدد

اسکناس در مقابل شهره خانم گذاشت و بعد از تشکر و خداحافظی به همراه لاریسا از

آرایشگاه خارج شد...لاریسا از باران خداحافظی کرد و سوار ماشین محمود شد..باران

هم به سمت ماشین سهیل رفت...روی صندلی جلو نشست و سلام داد....جواب سلام

سهیل را شنید....

رویش را به سمت پنجره کرد و مشغول تماشای خیابان شد....سهیل با صدایی که به

زحمت شنیده می شد گفت:

-بابت..بابت اون قضیه متاسفم باران....

باران چیزی نگفت....سهیل ادامه داد:

-تو راست می گفتی..به من هیچ ربطی نداره...ولی...من فقط می خوام بگم دوست دارم با

یه خاطره ی خوب از هم جدا بشیم...

با شنیدن کلمه ی جدایی اشک در چشمان باران حلقه زد....سهیل راست می گفت....

آخرین لحظاتی بود که با هم بودند...نباید با ناراحتی این لحظات را خراب می کرد....

بغضش را فرو داد....به سمت سهیل چرخید و لبخندی تحویلش داد...سهیل هم با دیدن

لبخند باران خندید و پایش را روی پدال گاز فشرد.....

***

به محض پیاده شدن از ماشین صدای دست و سوت را شنید...سارا با اسفند به

استقبالشان آمد....روی باران را بوسید و هر دو را به داخل خانه برد....همه ی مهمان

ها آمده بودند و چند نفری هم از همان ابتدا مشغول رقصیدن بودند....باران و سهیل وارد

سالن پذیرایی شدند و بعد از سلام و احوالپرسی با مهمان ها

روی مبل دو نفره ی بزرگی که سر سالن گذاشته بودند نشستند و باران هم پالتو و شالش

را در آورد....

اقوام نزدیک سهیل جلو می آمدند و تبریک می گفتند...باران هم همان طور که تشکر می

کرد با چشم دنبال بهنام می گشت....بعد از مدتی سهیل آرام در گوشش گفت:

-اون بهنام نیست؟؟؟

باران به جهتی که سهیل اشاره می کرد نگاه کرد و متوجه بهنام شد که به سمتشان می

آمد...سهیل از جا بلند شد و به سمت بهنام رفت...همان طور که با او دست می داد

چیزهایی را زمزمه می کرد که باران حدس میزد دارد بابت آن شب معذرت خواهی می

کند....نگاهش به کت و شلوار مشکی رنگ سهیل و بلوز مردانه ی طوسی او افتاد و

لبخند زد....خوش به حال گیتا که کسی مثل سهیل را داشت....

+++

گیتا روی تخت نشسته بود و با بغض به دیوار نگاه می کرد...مطمئن بود تا حالا مراسم

شروع شده است....

حالا عاقد میامد و باران و سهیل تا آخر عمر برای هم می شدند...اشک هایش سرازیر

شدند..حرف های سمیه در ذهنش چرخ می خوردند...حالا فهمیده بود که غرور بی جایش

باعث شده است چه اتفاقی بیفتد.

ای کاش زمان به عقب بر می گشت و می توانست همه چیز را از نو بسازد....

با صای زنگ موبایلش سرش را از روی پایش بلند کرد..سمیه بود....با صدایی بغض دار

جواب داد:

-سمیه؟؟؟

سمیه:گیتا دیوونه نشو...پاشو حاضر شو برو اون جا....چرا نمی فهمی؟؟؟وقت

نداریم...برو گیتا..برو به سهیل همه چیزو بگو...

گیتا:اگه منو نخواست چی؟؟؟

سمیه:اگه تو رو نخواست حداقل بعدا عذاب وجدان نمی گیری که هیچ کاری نکردی...برو

گیتا ازت خواهش می کنم...

سمیه کمی منتظر ماند و با دیدن سکوت گیتا گفت:

-گیتا به حرفم گوش بده....این همه مدت طبق نظر خودت عمل کردی چی شد؟؟؟یه

بار...فقط یه بار به حرفم گوش بده...برو...

گیتا:باشه...

سمیه خداحافظی کرد و تلفن را قطع کرد...گیتا با اندکی تردید از جا بلند شد و به سمت

کمدش رفت... پیراهن صورتی رنگش را که از جنس حریر بود پوشید و کمی هم آرایش

کرد...از استرس پاهایش می لرزید و دستانش مانند دو تکه یخ بود...بعد از نیم ساعت

حاضر شد و با بسم الله از خانه بیرون رفت...

+++

یکی از مهمان ها با صدایی بلند گفت:

-عاقد اومد...

چند نفر از زن ها به سرعت مانتو و شالشان را پوشیدند و عده ای هم با بی خیالی منتظر

ماندند تا عاقد وارد شود و خطبه را جاری کند...باران نگران بود....اگر گیتا نمیامد

چه؟؟؟آن وقت باید چه کار می کرد؟؟؟

دختر عموی سهیل مریم به سمتشان امد و تکه کاغذی را به دست سهیل داد...سهیل

کاغذ را گرفت و پرسید:

-این چیه مریم؟؟؟

مریم:نمیدونم سهیل..اینو رها داد..گفت حتما قبل از این که عاقد خطبه رو بخونه بدمش

بهت....تاکید کرد حتما بخونیش...

سهیل سری تکان داد:

-باشه برو...مرسی...

مریم رفت و سهیل هم با دستانی لرزان تای کاغذ را باز کرد....نمی دانست چرا دلش

شور میزند...با صدای یاالله گفتن عاقد دست از فکر کردن برداشت و نامه را خواند....

فصل آخر.

دست خط رها لرزان بود و سهیل متوجه شد که نامه با عجله نوشته شده است:

آقا سهیل اون دختر خانمی که الان کنارت نشسته یه دختر دزده که چند سال تو زندان

بوده..شابد باورت نشه ولی من مدرک هم دارم...اون سرویسی رو که مادرت خریده بود

رو هم همین خانم دزدیده...

سهیل نفسش را بیرون داد و خواست نامه را پاره کند که ناگهان برگه ی کوچکی بیرون

افتاد...بازش کرد و خواند..حکمی بود که ثابت می کرد باران به جرم سرقت چند سال توی

زندان بوده....

هر دو ورقه از دستش افتاد...سرش گیج می رفت و دهانش مزه ی تلخی می داد....باران

دزد بود؟؟؟چگونه ممکن بود...؟؟؟سارا در گوشش گفت:

-چرا چشماتو بستی؟؟ناسلامتی عاقد داره خطبه رو میخونه ها....

سهیل چشمانش را باز کرد...چه کار داشت می کرد؟؟عقد با دختری که سرویس مادرش

را دزدیده بود؟؟؟

به سرعت از جا بلند شد و با این حرکت او عاقد ساکت شد...باران هم آرام از جا بلند شد

و با چشمانی پرسشگر سهیل را نگاه کرد....همه منتظر بودند تا ببینند چه اتفاقی

میوفتد...در یک حرکت ناگهانی سهیل جلو رفت و سیلی محکمی در گوش باران زد....

صدای هیـــن جمعیت فضا را پر کرد....باران سرش را که از شدت ضربه به چپ چرخیده

بود را به سمت سهیل برگرداند و با چشمانی اشک آلود نگاهش کرد...بهنام جلو آمد و با

عصبانیت پرسید:

-چی کار کردی روانی؟؟؟به چه حقی دست رو خواهر من بلند می کنی؟؟؟

سهیل پوزخندی زد و با صدایی تمسخر آمیز گفت:

-خواهر دزدت خوب میدونه چرا زدم در گوشش....

اشک های باران سرازیر شدند....به سرعت به سمت مبل رفت و مانتو و شالش را

برداشت....به سمت در رفت اما در آخرین لحظه ایستاد و تمام اجزای صورت سهیل را از

نظر گذراند...

با صدای بسته شدن در همه به خودشان آمدند...بهنام خواست به دنبال باران برود که

لاریسا مچ دستش را گرفت و با صدایی بغض دار گفت:

-بذار تنها باشه بهنام....

اشک چشمان بهنام را پر کرده بود....دلش برای خواهرش می سوخت....باز هم چوب

ساده دلی و مهربانیش را خورده بود....!!!

بعد از 10 دقیقه سهیل به خودش آمد...امکان نداشت باران آن سرویس را بدزدد....آن

روز که سرویس دزدیده شد باران از اولین لحظه مشغول سلام و احوالپرسی با مهمان

ها بود...روز قبل آن هم اصلا آن جا نبود....

با کف دست محکم به پیشانی اش کوبید و به سرعت از خانه خارج شد....کوچه خالی

بود....نفس نفس زنان سر خورد و روی زمین نشست....

ای کاش الان باران با آن چشمان آبی و مهربان نگاهش می کرد و برایش از نقشه

هایش برای گیتا می گفت....چشمانش را بست....سرش از شدت درد در حال انفجار

بود....

نمی دانست چه مدت گذشته است....با صدای گیتا چشمانش را باز کرد:

-سهیل؟؟؟چرا این جا نشستی؟؟؟

سهیل با تعجب پرسید:

-تو این جا چی کار می کنی گیتا؟؟؟

گیتا آب دهانش را قورت داد و با صدایی لرزان گفت:

-من اومدم ازت معذرت خواهی کنم...میدونم توی این چند وقته رفتارم باهات خوب

نبوده...ازت می خوام منو ببخشی و...و اگه ممکنه یه فرصت دیگه بهم بدی سهیل....به

خدا من دوست دارم.....

سهیل سرش را به دیوار تکیه داد و لبخند تلخی زد....گیتا برگشته بود اما....اما حالا

باران رفته بود....!!

+++

ساعت از یازده گذشته بود..باران همچنان در کافی شاپ کامی نشسته بود و به گذشته

اش فکر می کرد...

گذشته ای که باعت شده بود حالا این جا بنشیند و اشک بریزد...کامی به سمتش آمد..

صندلی کناری باران را بیرون کشید و همان طور که می نشست گفت:

-چته باران؟؟؟چی شده آبجی؟؟؟؟

باران همان طور که به نقطه ی نامعلومی خیره شده بود با صدایی خش دار گفت:

-داغونم کامی...داغون....دلم از همه گرفته...

بعد از کمی مکث ادامه داد:

-حتی نذاشت براش توضیح بدم...

کامی:چی شده؟؟داداشت خوبه؟؟؟

با شنیدن نام داداش حوادث چند ساعت پیش در ذهن باران تداعی شد و اشک ها با

سرعت بیش تری پایین آمدند....کامی خواست چیزی بگوید که باران گفت:

-برام یه کاغذ و خودکار میاری؟؟؟؟

کامی سری تکان داد و رفت..بعد از چند دقیقه با کاغذ و خودکاری برگشت و همان طور

که آن ها را روی میز می گذاشت گفت:

-اگه خواستی با کسی درد و دل کنی رو من حساب کن....

بعد از رفتن کامی باران اشک هایش را پاک کرد و خودکار را برداشت تا نامه ای برای

سهیل بنویسد که ناگهان صدای امیر جاهد فضای رستوران را پر کرد:

سخته واست که بفهمی!

چقدر عشق غم انگیزه

یه وقتایی بی اینکه بخوای

اشکات میریزه

سخته درک عاشقی که

بی گناهه

اینکه سعی کنم فراموشت کنم برام

تنها راهه

.

انقدر بیتــــــو موندم که با تــــــو بودنمو فراموش کردم

انقدر داغ عشقت به دلم نشسته که دیگه سرد سردم

.

انقدر بی تــــــو موندم که با تــــــو بودنمو فراموش کردم

انقدر داغ عشقت به دلم نشسته که دیگه سرد سردم

.

.

.

سرد تک تک روزام

مثل غروب پاییزی

که اگه می دیدی می گفتی

چه عشق غم انگیزی

چه روزایی که بی تــــــو

زندگی کردم

یه وقتایی میمُردم امـــــــــــــــــــــــ ـــا

تورو از یاد نـــــــــــــــــــمی بُردم

.

انقدر بیتــــــو موندم که با تــــــو بودنمو فراموش کردم

انقدر داغ عشقت به دلم نشسته که دیگه سرد سردم

.

انقدر بیتــــــو موندم که با تــــــو بودنمو فراموش کردم

انقدر داغ عشقت به دلم نشسته که دیگه سرد سردم

.

انقدر بی تــــــو موندم

انقدربی تــــــو موندم

انقدر بی تــــــو موندم که با تــــــو بودنم و فراموش کردم

انقدر داغ عشقت به دلم نشسته که دیگه سرد سردم

.

انقدر بی تــــــو موندم که باتــــــو بودنم و فراموش کردم

انقدر داغ عشقت به دلم نشسته که دیگه سرد سردم

.

انقدر بیتــــــو موندم که با تــــــو بودنم و فراموش کردم

انقدر داغ عشقت به دلم نشسته که دیگه سرد سردم

.

بغض گلویش را می فشرد اما اشک هایش را پس میزد....نامه را نوشت و نزد کامی

رفت... همان طور که نامه را به دستش می داد گفت:

-اگه سهیل اومد این جا این نامه رو بده بهش...من دارم میرم...

کامی:باشه..برو به سلامت...

با کامی دست داد و از کافی شاپ خارج شد....این آخرین باری بود که به این کافی شاپ

می آمد...قمار می کرد....با کامی حرف میزد...خاطراتش را مرور می کرد...

به سرعت به خانه برگشت..مطمئن بود که الان بهنام در خیابان ها به دنبال او می

گردد....

سریع به اتاقش رفت و لباس هایش را با یک مانتو و شال مشکی و سلوار سورمه ای

عوض کرد...کلاه سهیل را که از دومین دعوایشان دستش مانده بود را به سر گذاشت و

چمدان کوچکش را از زیر تخت بیرون کشید...یاداشتی هم برای بهنام گذاشت و از خانه

خارج شد..تا فرودگاه امام خمینی راه زیادی بود و وقت کم....!!!

+++

گیتا با ترس گفت:

-سهیل آروم تر برون..الان تصادف می کنیما....

سهیل با شنیدن صدای گیتا سرعتش را کم کرد...بعد از نیم ساعت به کافی شاپ رسیدند..

بدون این که ماشین را قفل کند وارد کافی شاپ شد و سراغ کامی را گرفت....تا آمدن

کامی به این فکر می کرد که باران کجا می تواند باشد...؟؟؟به خانه ی قبلی آن ها

مراجعه کرده بود و همسایه ها گفته بودن که خانه را فروخته و رفته اند..موبایل باران

خاموش بود و لاریسا هم جواب نمی داد....آدرس خانه ی پدر و مادر باران را هم

نداشت...با صدای کامی از فکر بیرون آمد:

-امری داشتید؟؟؟

سهیل با صدایی خسته پرسید:

-شما خبری از باران دارید؟؟؟

کامی:دیروز این جا بود...یه نامه هم داد که بدم به شما....

سهیل به سرعت به دنبال کامی رفت و نامه را گرفت....کنجکاو بود تا نامه را بخواند اما

هوای کافی شاپ اذیتش می کرد...بیرون رفت و روی نیمکت کوچکی که بیرون از کافی

شاپ قرار داشت نشست و نامه را باز کرد:

الان که داری این نامه رو میخونی من ازت خیـلی دورم....نمیدونم چی بگم....نمیدونم

اصلا این نامه رو میخونی یا نه ولی دوست دارم همه چیزو برات تعریف کنم تا حداقل

بعدا عذاب وجدان نگیرم...

تا چند سال پیش زندگی خیلی خوبی داشتم....پدر و مادر خوب....برادر مهربون...پول

زیاد...

خونه ی بزرگ...دوستایی که همیشه و همه جا همراهم بودن...همیشه آرزو داشتم روان

پزشک بشم....ابن آرزو،آرزوی لاریسا هم بود....برای همین با لاریسا صمیمی تر از

بقیه دوستام بودم...نزدیکای کنکور هر روز پیش هم دیگه بودیم و درس می خوندیم....

هردومون دوست داشتیم تو دانشگاه تهران قبول بشیم...و شدیم...هیچ کدوم باور نمی

کردیم اما جفتمون تو دانشگاه تهران قبول شده بودیم...دیگه هیچی از خدا نمی

خواستم....ترم اول بودم که با سهیل آشنا شدم...پسر خوب و مهربونی بود...یه مدت با هم

دوست بودیم و بعد از یه مدت تصمیم گرفتیم با هم ازدواج کنیم..هم دیگه رو خیلی

دوست داشتیم....نمیدونم کی زندگیمونو چشم کرد....ترم دوم همزمان با درس خوندن

تو یه شرکت به عنوان منشی مشغول کار شدم...یه شب که داشتم از شرکت بر می گشتم

هوا برفی بود....خیابونا خلوت بود و منم عجله داشتم...وسطای راه بودم که تو یه کوچه

ی خیلی خلوت یه زانتیای سفید دیدم که راهنماش روشنه و درشم بازه....یه کنجکاوی...

یه کنجکاوی احمقانه باعث شد که برم جلو....سرمو کردم تو ماشین...رو داشبورد

ماشین یه چاقو بود....خیلی ترسیدم...می خواستم بر گردم که دستم خورد به سقف ماشین

و متوجه خون رو ماشین شدم...داشتم گریه می کردم....از ماشین فاصله گرفتم اما تو

همون لحظه پلیس سر رسید...

منو بردن بازداشتگاه....اثر انگشتم رو همه جا بود..سقف و دستگیره ماشین...فرمون

ماشین..

چند تا از همسایه ها هم شهادت دادن که منو موقع نگاه کردن تو ماشین دیدن....

این جوری شد که با یه کنجکاوی ساده کل زندگی من زیر و رو شد...برام حبس بریدن....

میدونم شاید باور نکنی که من بیگناهم...ولی به قرآن مجید قسم من هیچی از تو اون

ماشین ور نداشتم....

هیچ کس باور نکرد...خانوادم طردم کردم...سهیل طلاقم داد....عقیده داشت من زندگیشو

خراب کردم...هر روز میومد ملاقاتم..با یه سیگار می شِست جلوم و مسخره ام می

کرد..بهم فحش می داد...نمیتونی بفهمی چه قدر سخته که آدم از کسی که بیش تر از

جونی دوسش داره توهین بشنوه...

زندگی من خراب شد....یه دختر مطلقه ی سابقه دار که به جرم سرقت و گناه نکره رفت

زندان...البته حبسم خیل زیاد بود ولی اون خانواده ای که ماشینشونو دزد زده بود بعد از

سه چهار سال آوردنم بیرون...وقتی اومدم بیرون چند ماه گل فروشی می کردم و شبا تو

پارک می خوابیدم...بعد از چند ماه با یه دختره آشنا شدم که بهم قمار کردنو یاد داد...

اولش سخت بود ولی تلاش کردم...شدم یه قمارباز ماهر....بعد از یه مدت اون خونه رو

رهن کردم...

این داستان زندگی من بود....میدونی سهیل،من قمار باز عشق بودم...رو عشق تو قمار

کردم..میدونستم که دوسم نداری..میدونستم که دیوونه ی گیتایی ولی بازم شانسمو

امتحان کردم...و شکست خوردم...

دنبالم نگرد....رفتم پی آرزوهام.....آرزوهایی که هیچ وقت بهشون نرسیدم...میرم که

پیداشون کنم...و خوشحالم که تو به آرزوت رسیدی....مطمئنم بعد از رفتن من گیتا

اومده....همین جا بهت تبریک میگم سهیل...آرزو می کنم هرجا هستی موفق و سالم

باشی....

فراموشم کن....فراموش کن یه روزی بارانی وجود داشته....خدافظ برای همیشه.....

چشمان سهیل خیس بود.....نامه را تا کرد و در جیبش گذاشت....آسمان می غرید و باران

می بارید....سرش را بالا گرفت....قطره های باران صورتش را خیس می کردند و سهیل

با دیدن هر قطره چشمان آبی رنگ و مهربان باران را به خاطر میاورد....

پــــایـــان

آذرماه 91...

آنیتا.م

لطفا حتما بخوانيد

سئوالا ت و پيشنهادات و درخواست کتاب مورد نظرتان را از روشهاي زير با ما نماييد

در ضمن : در هنگام درخواست کتاب مورد نظرتون از طريق SMS به شماره

09391315486

لطفا نام خود و اگه ممکنه اسم شهرتون هم بنويسيد.چون اينطوري راحتتر ميشه

پاسخ داد....

نکته بعدي : اگر شما با گوشي موبايل خودتان اقدام به دانلود و خواندن کتابهاي رمان

مينماييد .حتما

هنگام درخواست کتاب مورد نظر . اسم خودتان و شهر و نوع فرمت کتاب { java -

epub - - pdf

(بعنوان مثال به اين شکل : مريم- مشهد - نسخه جاوا- پرنيان - کتاب حکم دل

يا اگر نسخه جاوا با قالب کتابچه مد نظرتان بوده.. انرا حتما ذکر نماييد

مثال :

مريم- مشهد - نسخه جاوا- کتابچه - کتاب حکم دل

و همينطور براي ساير گوشيها و فرمتهاي ديگر مانند

epub( iphon +tebelt + android + ipad )

android

iphon

(سپس براي شما لينک دانلود ارسال ميگردد

نکته مهم : (براي دانلود بايد اينترنت گوشي فعال باشه )