 کرکس های منتظر   

نویسنده : مهران برزوئی 

 کاربر  انجمن نودهشتیا

نوع کتاب :  EPUB =آیفون - تبلت - آندروید - آیپاد

ساخت کتاب 

Farid.Soghrati

تهیه شده برای وبلاگ http://goldjar.blogfa.com

دوم خرداد ساعت نه شب، دختر جوانی بیست و هفت ساله به قصد خودكشی قرصی در یکی از خیابان های از قبل تعیین شده از دو فروشنده سیار خرید. دو جوان فروشنده بعد از فروختن قرص ها پشت سر او تعقیب کنان به راه افتادند، تا این که دختر جوان به یک مکان خلوت و تاریک رسید. او به دیوار تکیه داد، بی رمق سابیده به دیوار روی زمین نشست و قرص رو خورد دو جوان که از قبل آماده و منتظر بودند، به یک بیمارستان زنگ زدند و آمبولانس آمد.

یکی از دو نفر سر خیابان ایستاد و با دست، پیاده رو رو که دختر جوان در اون لحظه دراز کشیده بود، نشون داد و بعد از ترمز کردن آمبولانس از اون جا غیبش زد.

بهیارها دختر جوان رو سوار آمبولانس کردند. اون دو نفر هم سوار ماشین خودرو نفر سومی شدند و پشت سر آمبولانس به سمت بیمارستان حرکت کردند. معده دختر جوان سریع شست و شو داده شد و اون رو به بخش اي سي يو انتقال دادند.

ساعت ده شب، در رختکن بیمارستان، بهیار، مرد میان سالي که در بیرون از بیمارستان به جناب دكتر معروفه، با بهرنگ، جوونی که در بخش حفاظت و حراست، مسئول و مراقب نفر اول کل بیمارستانه، دست داد. بهرنگ برای شروع شیفت شب لباس نگهبانی اش رو پوشید. او از رفتار صمیمانه آقای دکتر تعجب كرد، چون از حرکات و نگاه هایش معلوم بود که جناب دکتر مي خواد دور از نگاه بقيه ي همكارها، مطلبی رو به او بگه. آقای دکتر که اسمش فرهاد بود گفت:

-یک ساعت پیش دختر خانمی خودکشی کرده بود، به موقع مطلع شديم و رسونديمش بيمارستان.

بهرنگ که از احساس قبلی خودش به یقین رسیده بود، متقابلا برای گرم گرفتن از روی تعارف و احترام پرسید:

-حالش چطوره؟ الان بهتره؟

فرهاد:

-خوبه، خطر رفع شد. فقط ترسم از اینه که باز بخواد خودکشی کنه. تو امشب حواست خوب جمع باشه. شیطونه یه وقت دوباره نیاد سراغش.

بهرنگ با تعجب و لبخند پرسید:

-عزراییل منظورتونه؟!

فرهاد:

-فرقی نداره هر کدومشون که بیان به نیت کشتن دختر بیچاره میان.

بهرنگ:

-تو بخش پرستارها هستن، تو اتاقشون دستگاه هست و دوربین ما فقط به راهرو وصله.

فرهاد:

-موقع آوردن، مریضمون هنوز از حال نرفته بود، با ما کلی دعوا کرد. می خواست پیاده شه، می گفت بی خود تلاش نکنید، می خواست راحتش بذاریم. می گفت اگه صد بار هم نجاتش بدیم باز خودش رو می کشه!

بهرنگ:

-الان بخش ای سي یو است؟ مگه نه؟

-این حرف ها رو حتما به پرستارهای بخش گفتین که بیشتر مراقب باشن؟ یا این که لازم می دونین من هم به اون ها بگم؟

فرهاد که مرتب با سر به علامت تایید تکون می داد، جواب داد:

-من چند بار گفتم، فقط نمی دونم تا چه اندازه جدی می گیرن و یا این که به شیفت بعدی هم اطلاع می دن یا نه، بهتره تو هم به اون ها تذکر بدی.

بهرنگ:

-برای چي خودکشی کردن؟ خبر دارین؟

فرهاد:

-ازش پرسیدم دوست نداشت بگه. نمی دونی چه دختر زیبایی است. خيلي حیفه! الان احتیاج به کمک یکی مثل تو رو داره، معلوم هم هس حتما با یه پسری دعواش شده. با تیپ تو خیلی خوب جور در میاد، فکر کنم توي عشق بهش خیانت شده. یک کم محبت کن . خوش باهش برخورد کن. یه کم توجه نیاز داره. امیدوارم تا فردا به خودش بیاد، چند ساعت کار خوب بکنی هم به خودت ثواب کردی و هم به این دختر بیچاره. شنیده بودم خانم دکتر با تو بد رفتار کرد، کاری ندارم که حق با کی بوده ولی این بار من ازت می خوام دقت کنی! همکارهای ما احتمالا وقتی حالش خراب شد از روی دستگاه تغییرات جسمی او رو می فهمن،به نظر من بهتره توي اتاقش یک دوربین سیار کار بذاری، چون خطر موقعيه كه حالش خوب بشه. خودم دو روز نیستم، الان وقتی تو رو دیدم به خودم گفتم برم به دختره بگم بیا، این آقا بهرنگ ما از هر گل هم گل تره یک عمر تضمینی. باور کن تا حالا این قدر حس قشنگ نسبت به دو نفر نداشتم، یک حس بیشتر از ششم به من می گه که مهرت به دلش می شینه. نگو نگفتم و بار دوم سهل انگاری نکن!

جناب دکتر با نگاه به بقیه همکاران بهیار خودش، وقتی اون ها رو مشغول حرف زدن با خودشون دید، دو انگشت شست و انگشت اشاره رو به هم وصل كرد و دم لبانش برد و با بوسه گفت:

-نمی دونی از ماه هم نورانی تر و نازتره. واقعا این دختر ناز برای مردن حیفه. اسم و کارش معلوم نیست به ما عمدا نگفت. تو مواظب باش بعدا که خانواده اش پیدا شدن بیشتر می فهمیم که دردش چیه! اون موقع يك فكر اساسي مي كنيم.

بهرنگ با لبخند تعجب و صمیمی گفت:

-اگه دوربین و بگین متوجه هستم ولی شما از من یه چیز دیگه انتظار دارین و پیشنهاد میکنین. این همه آشنا دارین چرا من؟ خودت می دونی بار اول هنوز که هنوزه فکر می کنی آرامش دارم؟ الان هم این یکی رو داری به زور تو دامنم میندازی. یه مهمان اوردین تو خونه ام میگین اگه وجدان من قبول میکنه میتونم بندازمش بیرون یعنی در اصل به زور داری از من یه تعهد وجدانی می گیری.

فرهاد:

-آدم وقتی از یک دختر خوشش میاد می خواد، اون رو برای پسرش یا بستگانش بگیره. توي جمع خودمون كسي رو بهتر از تو نديدم تو الان فکر کن، من شش شماره درست لاتاری رو بهت دادم، نمی خواهی میلیونر بشی؟ خودت رو جزو خوش شانس ها بدون، هم نمی خوام یه نفر بی پدر بداخلاق شریک زندگیش بشه. معلومه اون تحمل آزار بیشتر از این رو نداره.

بهرنگ:

-یک بار نزدیک نشده سوختن رو تجربه کردم، نزدیک بود اخراج بشم. من به یکی احتیاج دارم که شاد و سالم باشه من خودم ناراحتی دارم، یکی مثه خودم جور در نمیاد، اين دختر خانم معلوم نيست كيه و درضمن حتما جسمش بخاطر بی توجه ای تغذیه داغونه. فکر کنین که این بار بر عکس با دخالتم مرد؟ جدا نمی تونم شاهد از بین رفتن یکی دیگه بشم.

فرهاد:

- جوون های امروزي بیشتر به خاطر شکست عشقی خودشون رو مي كشن، اگه این خانم با احساس نمی بود حتما دست به خودکشی نمی زد، تو هم که جوانمرد هستی. بیشتر به خاطر این می گم. برو بهش توی این موقعیت کمی محبت کن، هم اون از خودکشی کردن منصرف می شه و هم تو شاید یک دختر خوشگل که خوشت بیاد گیرت میاد. وقتی هر وقت از خواب بیدار شدی و خانم خوشگلت رو دیدی خودت لذت ببري. جون یکی رو می تونستی به قول خودت نجات بدی و جدی نگرفتی و دختر بیچاره رفت و تو هنوز که هنوزه عذاب وجدان داري. پس این یکی رو نجات بده که خودت هم روحیه بگیری.

بهرنگ:

-من با پرستارهای بخش شیفت بعدی حرف می زنم، بيشتر از اين قول نميدم.

فرهاد:

-چشم، برو یه بار اول خودت اون و از نزدیک ببین. اگه از او خوشت نیومد بی خیال حرف های من شو بزن برو نمی خواد پشت سرت و نگاه کنی. بدان یه نقشه، از روی خرد و یا بی خردی خودم، با تو در میان گذاشتم، توپ توي زمینته، اگه من هم بخوام دیگه نمی تونم وارد زمین تو بشم و توپ و از زیر پات ور دارم خودت بایستی اونو شوت بزنی از زمینت بیرون کنی ! متاسفانه و یا خوشبختانه سرنوشت این خانم از الان به بعد با وجدان تو رقم خورده. مطمئنم وقتی او شاد هس تو هم خیلی احساس خوشبختی بکنی! این هم گفته باشم، اگه دقت نکنی و او بمیره، مرگش می تونه ماتمت بشه. اگه من بهت بگم تمام حرف های که بهت زدم فراموش کن، جدا نمی تونی بی خیالش شی؟... من که بعید می دونم، پس بدو که دیر نرسی.

بهرنگ:

-گفتی علت خودکشیش معلوم نیست؟

فرهاد:

-نه چیزی نگفت. فقط نمی دونم اونی که زنگ زد و خبر داد، از کجا فهمیده بود، مریض ما قرص خورده بود این دخترِ خودش در وضعیتی نبود که بخواد به کسی اطلاعات این چنینی بده. حداکثر می تونستن بگن حالش بده. ولی اطلاع دادن، ایشون قرص خوردن، برام یک معما شد. مشکوکم!

بهرنگ:

-کسی پیشش نبود؟

فرهاد:

-نه هیچ کس نبود. نمی دونم، من که متوجه کسی نشدم. راننده دقیق جایی که دخترِ دراز کشیده بود ترمز کرد. من سرم توی کاغذ فرم بود. به نظرم احتمال داره اون بابایی که این قرص و بهش فروخته بود زنگ رو هم، او زده باشه!

بهرنگ:

-حتما این طوره. فقط امشب انتظار نداشتم. چون خودمم زياد حالم خوب نيس. خیلی خسته ام می ترسم ناخواسته خوابم ببره...

فرهاد موقع خداحافظی گفت:

-من بهت گفتم فقط نیت خوبی دارم، خودت یک سر بزن برو توی اتاقش از نزدیک ببین. از صفحه ی مونیتور متوجه نمی شی، من چی می گم.

بهرنگ دست بالا برد و خدا حافظی کرد و مسیر سمت بخش آی سي یو رو انتخاب کرد و از دور توی راهرو چشمش به سه زنی که ایستاده بودند خورد به طرف اون ها رفت و سلام کرد و سه زن به او جواب سلام رو دادند او در ادامه به پرستارها گفت:

-آقا فرهاد گفتند ساعتي پیش دختر خانمي رو به بخش شما آوردن ظاهرا بایستی حالش هیچ خوب نباشه. می گفت احتمال داره مجدا دست به خودکشی بزنن، برای اطمینان، من یه دوربین اضافی وصل می کنم.

پرستاری که از جریان اطلاع داشت گفت:

-خبر داریم.

بهرنگ برای خانم ها هم دست بالا برد و خداحافظی کرد و به اتاقش رفت و دو دوست همکارش رو مرخص کرد و خودش به کنترل تلویزیون های کوچک مدار بسته مشغول شد و بعد یک دوربین تهیه کرد و موقتی در اتاقی که دختر بود وصل کرد، بدون این که بخواهد در اون دقایق به چهره دختر از نزدیک نگاه کند. ساعتی گذشت تا این که پشت مونیتور جوانی رو جلوی پیشخوان دید که این ور و اون ور پرسه می زد. بعد از مدتی اون پسر جوان جلو رفت و با پرستار سوال و جواب کرد و بعد از یک دیالوگ کوتاه از بیمارستان بیرون رفت.

ساعت های بعد بهرنگ جوان مشکوک دیگری رو در طبقه هم کف، بر روی نیمکت نشسته دید. از ظاهرش مشخص بود که منتظر کسی هست اون شخص نگاه چشمش بیشتر به آسانسور طبقات بود تا این که یک جوان دیگری با کوله پشتی بر پشت داخل بیمارستان شد و از آسانسور بالا رفت و با پرستار بخش حرف زد و چیزی طرف پرستار دراز کرد و پرستار از دستش چیزی گرفت و بعد پسر جوان در اون جا منتظر شد و خودش داخل آی سي یو شد و سپس پسر رو با خودش داخل اتاقی برد که دختر مریض انجا روی تخت دراز کشیده بود. پسر جوان نزدیک شد سر خم کرد و ظاهرا گونه هاي دختر رو مي بوسيد و یا در گوش دختر چیزی پچ پچ مي کرد. پسر جوان بعد به پرستار چیزی گفت و پرستار سر خم کرد و با دختر جوان حرف زد پسر به اون طرف تخت رفت و از کوله پشتی خودش پارچه ای که می بایست لباس یا چادر می بود را، روی میله تخت آویزان کرد و بعد هر دو از اتاق بیرون رفتند. وقتی پسر از آسانسور بیرون آمد دو بار سرش رو به طرف جوان دیگر با معنای رمزدار تکان داد. بهرنگ با دیدن این حرکت بیشتر مشکوک شد و سریع به بخش رفت و به پرستار گفت:

-این پسره جوان کی بود؟

پرستار:

-کدوم پسره؟

بهرنگ:

شما یکی رو با خودتون به داخل اتاق دختر خانم مریض خودکشی کرده بردین منظورم اون پسره هست؟

پرستار:

-فهمیدم کدوم و می گین، برادرش بود.

بهرنگ:

-خانواده اش چه جوری اون و پیدا کردن، مگه خودش اسم و شماره تلفن دادن؟

پرستار:

-نه برادرش می گفت حال خواهرش چند روزی بد بوده و تا حالا چند بار خودکشی کرده. وقتی چند ساعت از اون بي خبر شدن، مي فهمن خواهرشون دوباره دست به خودكشي زد. اون ها هم به چند تا بیمارستان سر زدن تا اين كه اين جا پيداش كردن. فرقی نداره، اومدن پرسیدن و من هم نشونشون دادم، گفت خودشه رفت بیرون .احتمالا رفت به خانواده اش زنگ بزنه.

بهرنگ:

-اسم دختره چیه؟

پرستار:

-نمی دونم.

بهرنگ:

-اسم این پسره؟

پرستار:

-نمی دونم.

بهرنگ:

-یعنی چي؟ میگی گفتند خواهرشونه، هر چیزی حساب و کتاب داره، من یک ساعت تو اتاقش دوربین نصب کردم، چون این خانم وضعش عادی نیست.

پرستار:

-من ازش اسم خواستم، گفت شناسنامه همراهم نيست تو ماشینه. من هم اصرار نکردم خوب بر می گرده و بايد با بيمارستان تسفيه حساب كنه. هر چند هم گفته بود دوست نداره اسمشون تو پرونده بیافته. گفته مشكل مادي ندارن و هر قدر حساب بیمارستان بشه پرداخت می کنن. من به اون ها گفتم هنوز برای مرخص کردن زوده.

بهرنگ:

-دختره رو مرخص نکنید. پلیس ها در جریان هستند؟

پرستار:

-آره اون ها در جریان هستند. حال دختره خوبه، اگه خودش بخواد ما نمی تونيم اجبار کنیم. حداکثر یه مدت حالت اسهال و استفراغ می تونه داشته باشه، تو نگران نباش ما روند کارمون رو بلديم. طرف برادرشه.

بهرنگ:

-دختره باهاش حرف زد؟

پرستار:

-آره، معلوم بود برادر و خواهرن همدیگه رو می شناسن. به من بگو چیزی شده؟ چیزی مشکوکی دیدی؟

بهرنگ:

-نه از روی احتیاط فقط. با اجازه من می رم یک نگاهی کنم.

بهرنگ به اتاق دختره رفت و دختر خوابیده بود بهرنگ به رختکن رفت و لباس شخصی اش رو پوشید و به اتاق حراست رفت و در فکر این بود که به عنوان یک فرد عادی دور و بر اون دو جوان گشت بزند تا شاید به نیت اصلی اون ها پي ببرد.

همان جوان قبلی مجددا بعد از دو ساعت به ايستگاه پرستاري آمد دو شناسنامه تحویل داد و با دريافت برگه ترخيص به اتاق دختر یعنی خواهرش رفت و با او حرف زد و از اتاق بیرون رفت روبروی پیشخوان بخش روی صندلی منتظر نشست دختر مریض مانتوی جدیدی که براش آورده بودند انرا پوشید و با اون پسره از بیمارستان بیرون رفتند. بهرنگ کار رو تمام شده دید، اما طولی نکشید وقتی دختر از ساختمان بیمارستان بیرون رفت، ناگهانی دوباره داخل بیمارستان شد شتابان و با عجله به طرف آسانسور رفت و با حالتی مشوش و مضطرب مرتب به عقب نگاه می کرد. دو جوان آرام پشت سرش راه مي رفتند، ولی موفق نشدن با او داخل آسانسور بشوند از حرکاتشان کاملا مشخص بود که دختر اصلا از اون ها خوشش نمياد. بهرنگ به عادی نبودن وضعیت دختره پی برد و به مونیتورها نگاه کرد تا این که دختر جوان در طبقه ششم بیمارستان از آسانسور بیرون آمد و بعد راه پله ها رو انتخاب کرد و به طرف طبقه آخری رفت. بهرنگ سریع از اتاق بیرون رفت و به راهی که دختر رفته بود دوید و به پشت بام رسید دختر سر دیوار یک متری ایستاده بود و خودش رو براي پرت كردن حاضر میکرد. بهرنگ کفش و جورابش رو در آورد پابرهنه روی پنجه ها ایستاد به مانند گربه ها به جلو قدم میذاشت به طرفش رفت و از پشت با دو دستش دور ران هاش رو سفت حلقه زد و اون رو پایین کشید و کمی اون رو با خود عقبی برد و اون رو به زمین زد و پشتش رو به کف بام مالید. دو مچ دستش رو در پنجه های خود فشرد و به حالت ضربدر سینه هایش رو روی سینه های او گذاشت و فشار داد و اون رو بر کف پشت بام میخکوب کرد. کف های دست دختر آزاد بودند برای اعتراض با ناخن هاش به پشت دست بهرنگ چنگ می زد و با ساق پا به پهلوی چپش می زد. بهرنگ مجبور شد دو پا رو هم روی پاهای او ران به ران سوار کند. دختر که به خاطر دست درازی سه پسر از رفتن با اون ها صرف نظر کرده بود، این بار لمس كردن تن به تن بهرنگ رو هیچ تصور نمی کرد. این محرمیت بهرنگ رو نمی توانست بپذیرد. تلاش کرد با سرش تو سر بهرنگ بکوبه، سر اولش رو از فاصله نیم متری پرت کرد و بهرنگ متوجه شد که او باز دوباره با ضربه سرش تلاش مجدد خواهد کرد. بهتر دید سرش رو کنار سر دختر جوان بچسباند که او نتواند یک وقت ناگهانی از بی توجه ماندش توی سر و یا توي دماغ و دهنش بکوبد. به همين خاطر چنان خوابيد که دختر هر چه قدر تقلا کرد تلاشش بی نتیجه ماند. دختر وزن سنگین تر بهرنگ رو نمی توانست تحمل بکند با وجود اعتراض فیزیکی قادر نشد ذره ای تغییر در وضعیتش بدهد. یک دقيقه ايي هر دو در همان حالت در سکوت برای استراحت منتظر ماندند تا این که صدایی شنیده شد، و دختر برای کمک داد زد. بهرنگ سریع دست روی دهنش گذاشت و گفت:

-ساکت باش مگه خودت از دستشون فرار نکردی، حالا می خواهی گیر اون ها بیافتی. نمی بینی که من می خوام کمکت کنم. بگو ببینم هیچ به فکر خانواده ات نستي؟

بهرنگ کمی دستش رو از جلوی دهانش باز کرد و دختر در جواب معترضانه گفت:

-به تو چه ربطی داره. ولم کن. از کجا معلوم به خاطر همین خانواده ام نمی خوام خودم رو بکشم.

بهرنگ:

-چشم. خیلی ببخشید. امشب و این دفعه رو مجبورم، جلوت و بگيرم، چون امشب شيفت كاري منه و دوست ندارم توی شيفت من كسی همچين كار مضحكی انجام بده، وگرنه من مسئولم و بايد جوابگو باشم.

دختر بالا تنه اش رو تکون داد و گفت:

-ولم کن، وگرنه داد و بیداد می کنم و آبروت رو مي برم!

بهرنگ تکون خورد و اون رو به سینه چرخاند و دو دست دختر رو از پشت با کمربند خودش موقتی بست يك دستمال از توي جيبش در آورد و توي دهن دختر گذاشت، بعد به او نگاه کرد و روسریش رو با یک دست وحشیانه کشید و با اون دور لبانش رو بست كه نتواند به هیچ وجه کوچک ترین صدایی از خودش بیرون بدهد. سپس اون رو از پله هاي اضطراري پايين برد تا این که به دور از چشمان دیگران به پارکینگ رسیدند. دختر رو در صندوق ماشین جا داد. اون ها در اون ساعت صبحگاهی و خلوتی خیابان ها کم تر از پنج دقیقه به خانه رسیدند. ساعت چهار صبح بود همسایه های هشت واحد آپارتمان هنوز از خواب بیدار نشده بودند.

واحد بهرنگ در طبقه چهارم بود، که یک اتاق نشیمن و یک اتاق خواب داشت. آشپزخانه و توالت و حمام هم جدا از هم و در یک ردیف قرار داشتند. دختر رو از کولش آرام روی تخت خواباند. تخت او کوچک و یک نفره و نسبتا کهنه و قدیمی بود. دختر رو به تخت بست و به دو پنجره ها نگاه کرد و اون ها رو بست و پرده ها رو کشید، روسری رو باز کرد و دستمال رو از دهانش بیرون آورد و بعد دهانش رو با چسب بست و چون احتمال استفراغ دختر رو می داد، وسط چسب سه سانتی متر چاک داد و گفت:

-آروم بگیر بخواب. تا من برگردم. خیلی زود بر می گردم. شاید هم نرفتم. می خوام آزمایشت بکنم. پیش من چند روز مهمان هستی. خودت تعیین می کنی که چگونه ازت پرستاری کنم.

بهرنگ برق اتاق رو خاموش کرد و به بیمارستان برگشت لباس فرمش رو قبل از آمدن همکاران شیفت بعدی پوشید و به اتاق حراست رفت یکی از جوان هايی که توی سالن طبقه هم کف نشسته بود رو دید مستقیم به دیدنش رفت. وقتی از آسانسور طبقه هم کف بیرون آمد، جوان که حواسش به رفت و آمد مردم بود، با دیدن یک نگهبان به او خیره شد و فهمید که بهرنگ به طرفش می آید. پسر جوان سریع از روی نیمکت بلند شد و بدون نگاه به بهرنگ به طرف بیرون حركت كرد بهرنگ از دور دو بار گفت:

-آقا وایستا، کجا می ری؟ باهات کار دارم.

پسر جوان با بی اعتنایی به صدای اِخباری بهرنگ فرار کنان از بیمارستان در رفت بهرنگ پشت سر او آرام رفت. در حیاط بیمارستان پسر جوان گم شده بود. بهرنگ دوباره به بخش جراحی رفت و از پرستاری که در اتاق پرستاران بود در مورد جوان و اسمی که اون ها برای مرخص کردن دختر جوان ثبت کرده بودند، کتبا اسامی اون ها رو درخواست کرد. پرستار پشت کامپیوتر رفت و اسم دو خواهر و برادر رو روی یک کاغذ نوشت و به طرف بهرنگ دراز کرد.

ساعت به شش نزدیک می شد، بهرنگ با آمدن دو همکارش زودتر از معمول دست از کار کشید و به خانه رفت. در ورودی واحدش رو یواش و بی صدا باز کرد. مستقیم به طرف در اتاق خواب رفت از سوراخ جای کلید به داخل اتاق، به تخت خواب نگاه کرد. دختر بی تحرک در ظاهر خوابیده بود. داخل اتاق شد چسب دور دهان دختر رو بر داشت. دختر با حالتی خشمگین نگاهي به بهرنگ کرد و خيلی آروم با ترس زير لب زمزمه كرد و گفت:

-سگ كثيف، مرده شورِ بی ریخت.

بهرنگ از روی لب خونی فحش های دیگری رو که دختر نثار او کرده بود رو فهمید، ولي وانمود کرد که همه چیز عاديه و چيزي نشنيده است. بدون اعتراض در جواب نگاه های خشمگین دختر گفت:

-ببخشید. بیدارت کردم. به خاطر چسب روی لب هات. حالا بگیر راحت بخواب.

دختر با صدای تند و معترض گفت:

-می خوام برم دستشویی. دستشویی دارم.

بهرنگ:

-فقط یه لحظه صبر کن. تازه از بیرون اومدم. هر وقت کارهام تموم شد، چشم.

دختر:

-دهنم بوی گند می ده، اول اون دستمال گنديده ات و توي دهنم كردي، بعد هم این چسب لعنتی.

بهرنگ دست هاش رو باز کرد و از پشت بست. دختر دلگیرانه گفت:

-چه کار می کنی؟ دستشویی دارم.

بهرنگ:

-می برمت عجله نکن تا حالا تحمل کردی یک دقیقه هم روش.

بهرنگ پاهای او رو باز کرد و گفت:

-بریم اون طرف آشپزخونه است.

بهرنگ زیر بازوی سمت راست دختر رو در پنجه گرفت و دختر گفت:

-دستت رو بردار.

بهرنگ:

-ازت می ترسم، این جوری نه برای تو اتفاقي می افته و نه برای من.

دختر سه بار در اعتراض آرنج دستش رو عقب و جلو کرد و بهرنگ در تصمیمش مصم بود. دختر مجبوری با او رفت. بهرنگ از عقب به در توالت که با دستشویی تو در تو بود لگد زد و گفت:

-این جاست. بفرمایید.

دختر ورودی در ایستاد کمی خودش رو به جلو خم کرد و دست هاش رو کمی روی هوا نگه داشت و منتظر موند. بهرنگ عمدا با دست توالت رو نشان داد و گفت:

-برو تو.

دختر که کمی دلخور بود، با لحن اعتراض گفت:

-اول دستم رو باز کن.

بهرنگ با جديت گفت:

-حالیت نیست، دست هات رو حتما برای این دو متر بین راه نبسته بودم.

دختر با اعتراض گفت:

-با دست بسته چه طور دست و صورتم رو بشورم؟

بهرنگ:

-من برات می شورم.

دختر با تمسخر گفت:

-واقعا؟ مثل مادرها که صورت بچه هاشون رو می شورن اون جوری؟

بهرنگ:

-من از سر کار اومدم و به خاطر تو تمام شب نتونستم چشم رو هم بزارم. حالا فكر مي كنی باهات شوخی دارم؟

دختر:

-دستشويی دارم.

بهرنگ:

-یکی يكي.

دختر:

-یعنی الان تو صورتم رو می شوری؟

بهرنگ:

-بله.

دختر:

-پس احتیاجی نیست. اگر دست به صورتم نزنی، تمیزترم. فقط بذار دهنم رو آب بزنم.

دختر چند بار آب رو در دهانش قرقره کرد و گفت:

-تمام.

بهرنگ:

-پس بفرمایید داخل دستشويتون رو بكنید.

دختر:

-دست هام رو باز که نمی کنی؟ هر وقت باز کردی می رم.

بهرنگ:

-این قدر دستم رو باز کن نگو. اگر دستشويی داری بریم تو من باهت هستم.

دختر با اعتراض:

-چی بریم تو من باهت هستم؟ اون تو رستوران نیس آقا، فکر کنم این یکی رو خواب می بینم؟

بهرنگ:

-می گن آدمی که خودکشی کرده و مرده، وارد جهنم می شه. شنیده بودیم که مردها توی بهشت چند تا حوری و کنیز دارن. ولی تو الان یک حوری مرد داری، از این برابری خوشحال باش. فکر نکنم خانم هاي ديگه شانس تو رو داشته باشن.

دختر:

-بهتره بمیرم، ولی این ذلت رو نبینم.

بهرنگ سر تکان داد و با لبخند تمسخرآمیز گفت:

-تو ساز خودت رو بزن، من هم بلدم ساز خودم رو بزنم.

اون ها به اتاق خواب بر گشتند و بهرنگ بعد از این که دست های اون رو بست به زور شلوارش رو در آورد و دختر جوان اعتراض کرد و جیغ کشید و بهرنگ سریع گوشه پتو رو توی دهانش چپوند و بدنه پتو رو از بالای سرش رد کرد که نتواند با پاهاش از دهانش در بیاورد. با نگاه به اون فهمید اگر دختره بخواد باز می تونه به عقب نیم پشتک بزنه و پتو رو از دهانش بیرون بياورد و جیغ و فریاد کند و همه ي همسایه ها رو از وجود خودش با خبر کند. بهرنگ با انگشت اشاره جدی با تهدید به او گفت:

-از جات تکان نخور، وگرنه جریمه ات می کنم. تا بخواهی صدا کنی مثل عقاب می پرم رو سرت.

بهرنگ به آشپزخانه رفت و یک پارچه با خودش آورد و در هوا رو به روی چشمان دختر گرفت و گفت:

-این تمیزه با این ظرف ها رو خشک می کنم.

دختر از دور با نگاه چشمانش می خواست که بهرنگ رو در اولين فرصت به خاکستر تبدیل کنه، ولی خوب مي دونست كه اين كار شدني نيست. حداقل دوست داشت تنفرش رو بهش نشون بده، ولی بهرنگ اصلا به صورتش نگاه نمی کرد و این برخورد بهرنگ اون رو وحشی تر و عصبانی تر می کرد. او از دست کارهای بهرنگ حرص می خورد، وقتی بهرنگ پتو رو بیرون کشید، دختر تونست بگه:

-می کشمت بدجنس. خوک کثیف. خائن.

بهرنگ سریع پارچه رو توي دهنش فرو کرد و قبل از این که اون رو از تخت پایین بیاورد دستش به چسب خورد و چسب رو در دست گرفت و به دختر نشان داد و گفت:

اون قدر خسته ام كه اصلا حواسم نيست به جای این پارچه، می تونستم از این چسب ها استفاده کنم.

بهرنگ پارچه رو از دهانش بیرون آورد و چسب رو دور دهنش زد و گفت:

-خوب شد که کیفیت این چسب بد نیست، می شه دو سه بار مصرف کرد.

بهرنگ به زور دست به زير ران های لخت دختر برد و اون رو به طرف آغوش خودش بلند کرد و به توالت برد در پشت سرش ایستاد و زانو رو به پشتش تکیه داد و گفت:

-من نگاه نمی کنم بهتره به من اعتماد کنی. من قصد تجاوز بهت رو ندارم. مطمئن باش. می خوام فقط یک مدت زير نظر من باشی، تا دوباره خطايی ازت سر نزنه. همین!

بهرنگ چسب دور دهانش رو باز کرد.

دختر:

-تو چه قدر بی شرف و پستی این جا ایستادی من چه طور می تونم، من یک زنم، انصاف داشته باش!

بهرنگ:

-من بدبخت چاره ی دیگه ای ندارم، خودکشی کردی؟ حتما جوابت آره است. باز هم قصد خودکشی داری؟ باز هم جواب آره است، این جا اتاق منه؟ بله اگه بیفتی و بمیری من قاتلت حساب می شم.

دختر:

-این جا اتاقته؟ لیاقتت همین قدره! برو بیرون، خودکشی نمی کنم. اگه دست هام رو باز نکنی ازت شکایت می کنم پدرت رو در میارن.

بهرنگ:

-یادته گفتی بی خود تلاش نکنیم، صد بار هم بشه خودکشی می کنی، فکر می کنی یه آدم عاقل کدوم حرفت رو می تونه باور کنه؟

دختر:

-شرف نداری خودکشی رو بهونه می کنی، در اصل مرض داری. من که بچه نیستم ندونم.

بهرنگ:

-فکر می کنی من خوشم میاد این جا ایستادم؟ خواهشا این همه فحش بی خودی هم نده اگه من همه ی این ها رو تحمل می کنم، فقط به خاطر خودته، یعنی اگه می شد حاضر بودم کلی پول بدم و این جا پیش تو توی توالت نباشم.

دختر:

-گور بابات خندیدی، میلیون ها دلار براتون ارزش دارم، می گم اگه می خواین خودتون من رو بکشین و سینه م رو چاک بدید، وگرنه از این به بعد به هیچ شرطی تسلیم شما نمی شم، زحمت بی خودی نکشین و منتظر نباشین. اگه می خواین، خودتون مجبورین قاتل من بشین.

بهرنگ:

-من با کسی نیستم. تو از کی حرف می زنی، اگه از اون برادران خیالی حرف می زنی اون ها از بودن تو پیش من بی خبرن. یعنی هیچ کس نمی دونه که تو پیش من مهمونی.

دختر:

-خر خودتونین، خوب می دونم که دنبال چند تا مشتری دیگه هستین.

بهرنگ:

-من دارم بهت کمک می کنم. تذکر دادم به من این همه فحش ندی. چرا مرتب دوست داری چرت و پرت بگی، این که دیوونه هستی، می دونم. چون می خوای خودت رو بکشی، من تو رو از مرگ حتمی نجات دادم. این قدر رو حتما فهمیدی، تو گوش هات فرو کن، من می خوام فقط بهت کمک کنم.

دختر:

-آدمی که می خواد کمک کنه، این طور بی رحمانه رفتار نمی کنه.

بهرنگ خندید و گفت:

-چرا کسی بخواد تو رو بکشه؟ مگه خودت خودکشی نکردی؟ مگه خودت بالای ساختمان نایستاده بودی که از طبقه دهم بپری؟

دختر:

-شما کرکس ها، لاشه ی سالم من رو می خواین، اگه من از اون جا می پریدم یه تومان هم نصیبتون نمی شد.

بهرنگ بی حوصله گفت:

-گفتی دستشویی داری. زودتر کارت رو بکن، این جا جای حرف زدن و بحث کردن نیست.

دختر:

-من دستشویی بزرگ دارم.

بهرنگ:

-اول باید مطمئن شم، زود باش کارت رو تموم کن. نذار تحمل و صبرم تموم بشه. انگار با بچه دو ساله سر و کار دارم.

دختر:

-خود خواستی. کارم رو می کنم. دیگه بیشتر از این نمی تونم تحمل کنم، بار آخره که می گم، لطفا برو بیرون!

بهرنگ:

-راحت باش من پرستارتم، همه مریض ها جلوی چشم ما این کار رو می کنن، کار شبانه روزی همه ی پرستارها اینه، تازه تمیزم می کنن، هر چند تو بیمارستان پرستارهای زن برای زن و پرستارهای مرد برای مردها این کار رو می کنن، تو هم مریض عادی نیستی، یعنی تو درجه یک هستی و نباید یه لحظه هم تو رو تنها بذارم! استثنا فکر کن من شوهرت هستم و تو هم کاملا فلجی.

دختر:

-باورم نمی شه. ازت خیلی بیشتر انتظار داشتم. جدا بی شعوری، گناه از من گذشته، عمدا به بهونه خود کشی و توالت لختم کردی و به آرزوت رسیدی، تصمیم با خودته تا سه می شمرم، یک، دو، سه. حداقل انگشت های لعنتیت رو بذار توی گوش هات.

بهرنگ انگشت های شستش رو توی گوش هاش و انگشت های اشاره رو روی پره های دماغش گذاشت و بست و با صدای تو دماغی گفت:

-بستم زود باش.

دختر سرش رو به بالا چرخاند و یک نگاهی به صورت بهرنگ انداخت و چشم های اون رو بسته دید از عقب کمی مانتو خودش رو بالا کشید وقتی کارش رو انجام داد، بهرنگ دست های اون رو باز کرد و دستمال کاغذی رو دانه دانه در دست او داد و بعد در اون حالت به حمام بردش و گذاشت دختر خودش رو تنه به پایین بشوید و بعد به طرف کمد لباس ها بردش و از داخل کمد یک شورت و یک پیراهنش رو برداشت و گفت:

-مانتوت به همه جا سابیده شد، من یک کم حساسم درش بیار.

شورت رو به طرفش دراز کرد و گفت:

-اگه می خوای اول این رو بگیر بپوش.

دختر:

-نمی خوام، همین طوری خوبه، فقط یه پیژامه بده.

بهرنگ:

-این جا هر کاری که من می گم انجام می دی، دست خودت نیست همه چیز اجباریه. من یه دو راهی برات می ذارم، پس سریع یکی رو انتخاب کن.

دختر:

-به خاطر این کارهات هم که شده الان خودم رو نمی کشم، که اول انتقامم و از تو بگیرم و بعد خودم رو یه طوری می کشم که لاشه ام به دستتون نرسه.

بهرنگ:

-من دوست دارم تو صد سال زنده باشی، به خاطر همین با تو از روی انضباط و اصول کاریم رفتار می کنم. من کلا یه آدم منضبطی هستم، این رو بدون تو از دید من یه مریضی هستی که کلا عقلت رو از دست دادی.

دختر:

-هه! آره خیلی، دارم می بینم که چه قدر مودب و منضبطی. اون وقت من که یه زن غریبه و نا محرمم. اصلا مراعات حال من رو نمی کنی. می گم بی انصاف حداقل یک پیژامه بده بپوشم، تا من هم یه ذره احساس راحتی بکنم.

بهرنگ:

-مطمئن باش من برات حُسن یک دکتر رو دارم، این که خودت تا حالا آگاه به این مورد شدی. یا نه رو نمی دونم؟ بایستی آگاهت بکنم که بدونی، اگه پیژامه تنت کنم سخت گیری بیشتر می کنم. چون تو حاضر نیستی خیلی از اوامر من رو انجام بدی، اون وقت من باید مجبورت کنم، کشور ما رو فراموش کن در اروپا فقط یه پیراهن نازک کاملا باز تن مریض ها می کنن. این کارشون از روی بی اخلاقی اون ها نیست. جدای از راحتی و کارهای عملی، یک معنای روانی و اخلاقی داره. تو یک بیماری هستی که نمی شه به او یه لحظه اعتماد کرد و مثلا من مجبورا باید تو رو بشورم و پاک کنم. اگه می پرسی چرا این کارها رو یه زن انجام نمی ده، باید بگم چون تو می تونی مثل یک اسب وحشی سر کش بشی. اون ها زورشون به تو نمی رسه و اون وقت تو موفق به کاری می شی که من اصلا نمی خوام اون کار و بکنی. من که با تو دشمنی ندارم. در حین انجام وظیفه حتی چشم هایم رو هم می بندم.

دختر:

-کی گفته که تو این کارها رو حتما باید انجام بدی؟

بهرنگ:

-خب، بیمارستان که نمی تونه، وقتی خودت و خانواده ات نخواستین، نمی شد به زور تو رو نگه داشت و تو هم حسابت رو پرداخت کردی، واضحه اون ها نمی تونن برات کاری کنن جز این که لاشه مرده تو رو در سردخانه نگه داری کنن. ولی من از رو انسانیت برات بیمارستان باز کردم و خودم هم ناخواسته وارد یه دانشگاه تجربی شدم، من می خوام هرکاری لازم باشه انجام بدم که تو رو نجات بدم. چه بخوام و یا خلاف میلم باشه، ناچارا تا آخر خط با تو هستم. این رو نپرس چرا، چون من

هم روانم یه جورهای قاطی داره.

دختر:

-پس تو خودت یه مریض روانی هستی. خودت هم به یک روانپزشک احتیاج داری. اون وقت چه طور یه چنین آدمی می تونه به من کمک کنه.

بهرنگ آهی کشید و لبخندی از روی تاسف زد و گفت:

-قبول دارم، خودم چهار سال مرتب پیش دکتر رفتم و گهگاهی هنوز هم میرم. ولی از من قدردانی می تونی کنی، چون من فرشته نجاتتم و هیچ وقت هم یادت نره، اونی که تو رو از فرود آزاد به زمین باز داشت، من بودم. الان هر نفسی که می کشی مدیون منی. فکرش رو بکن به جای این که بیان به من به خاطر این کارهایی که در حقت می کنم پاداش بدن، حتما در دادگاه محکوم و زندانی می شم و حتی از کار اخراجم می کنن، حالا تو باز قدر من رو ندون!

بهرنگ چشمانش رو بست و دختر جوان سریع مانتوش رو در آورد و تی شرت رو پوشید و روی تخت دراز کشید و پتو روی خودش کشید و گفت:

-توی این گرما مجبورم پتو بکشم خیلی بی انصافیه. مگه نه؟

بهرنگ:

-جهنم رو پس تصور کن، اون وقت نمی دونم به خاطر یک پتو که اون هم خودت خواستی روت بکشی، مثل بچه کوچیک ها غر می زنی، من که به قول خودت هر چی رو خواستم دیدم.

دختر جوان:

-برو مانتوم رو یه آب بزن، تو این گرما سریع خشک می شه، بلند بود تمام پاهام رو می پوشوند، الان با این شورت وقتی توی تخت دراز می کشم، سُر می خوره می ره بالا.

بهرنگ:

-خوبه حالا پاهات قشنگ نیستن، وگرنه معلوم نبود با من چه کارها که نمی کردی؟ البته انقدر زشت هم نیستن که بخواهی از من خجالت بکشی. خواهشا تکون نخور می خوام پاهات رو ببندم.

بهرنگ دست ها و پاهای اون رو با طناب بست.

دختر گفت:

-لازم نیست دروغ بگی، حقیقت رو بگو، تو کیستی؟ نقشه تون چیه حداقل به من بگو؟

بهرنگ:

-گفتم، باورت نمی شه، خب برای تو چه فرقی داره از من می شنوی خودت و مرده فرض کن. تو حقیقت رو به من بگو! وقتی من اون بالا از پشت تو رو گرفتم، واقعا قصد داشتی خودت رو بندازی پایین، مگه نه؟

دختر:

-نه، برای شوخی و نمایش برای یه عده که پایین ایستاده بودن رفتم اون بالا ایستادم. اگر یه لحظه دیرتر می اومدی، الان مجبور نبودم تو و شکنجه هات رو تحمل بکنم!

بهرنگ:

-خب فکر کن پرت شدی و مردی. الان هم این و خوب تو گوش هات جا بده از این به بعد فقط به من تعلق داری، مرده یا زنده ات!

دختر:

-تو خیلی احمقی که از روی بی شعوریت ادعای احمقانه می کنی. تو یه دزد و قاتل هستی. جای تو توی جهنمه. من مال نیستم که به تو و دیگران تعلق داشته باشم. من با پولم می تونم صد تا مثل تو رو بخرم. هیچ می دونی چه قدر ثروتمند هستم؟

بهرنگ:

-من احمقم چون دارم با تو سر و کله می زنم، جونت به خودت تعلق داره و من که وکیل و قیم ات نیستم، یه نگاه به خودت بکن، همه میگن تو زیبایی، چه قدر از جوون ها دنبالتن، نمی دونم توی زندگیت چی کم داری که می خوای خودت رو بکشی! شاید به قول دیگران خیلی ها حاضرن برای با تو بودن از همه چیزشون بگذرن. اگه یکی دلت و شکونده؟ از تجربه اولی درس بگیر و این دفعه یکی رو انتخاب کن که تو رو دوست داشته باشه. نمی دونم چرا خودت رو دست کم می گیری انگار خودت رو تو آینه ندیدی؟

دختر:

-برای شما کرکس ها خوبه، موقع فروش اعضای بدنم، می تونید زیباییم رو علم کنید و بگید اعضای بدن دختر زیبایی بود، حتما چند برابر پول گیرتون میاد!

بهرنگ:

-راستش بهیار بیمارستانمون می گفت که تو خیلی زیبایی و تو رو برازنده من دید، گهگاهی با وجودی که خودم نمی خوام ولی این رویا تو ذهنم میاد که همسر من هستی. وای خدا به دادم برسه اگه دیوونگی من چنگی به تو بزنه. تعجب می کنم چرا این فکر مرتب تو سرم ظاهر می شه. کمکم کن اون روز رو نبینم. تو رو به هر کی دوست داری، نذار من گرفتار تو یکی بشم. 

دختر جوان:

-الان دارم می فهمم پس به خاطر زیباییم، من رو دزدیدی؟ من رو برای خودت می خوای؟ معلوم است با سیاست داری این مزه بدت رو سر زبانم می ذاری که عادتش کنم. اگه واقعا دلیل دزدیت اینه، از الان بهت بگم این خیال خام رو از سرت بیرون کن.

بهرنگ خندید و گفت:

-ظاهرا نمی فهمی من خودم دنبالت نیستم، نمی بینی علاقه ای بهت ندارم من که نمی گم تو زیبایی، نظر بقیه اینه، تو بیمارستان همه این رو می گفتن. می گفتن چه قدر دیوونه ست که این هدیه آسمونی رو نادیده می گیره. وقتی من اومدم و دیدمت باور کن گفتم که عجب دختر بد ترکیب و زشتیه، نمی دونم شاید اون ها منظورشون یکی دیگه بود، یا چشم های من کوره و زیبا رو زشت می بینم، نمی دونم، به هرحال گفته باشم من خیلی مشکل پسندم به راحتی کسی رو خوشگل نمی بینم، نظر مردم اینه،تازه اگه توهین به خود نگیری و بخوام حقیقت رو بهت بگم و ظاهر بد ریختت که اصلا از اون خوشم نمیاد رو باب میلم نیست رو هم بخوام ندید بگیرم، چه کنم با این روان داغونت؟ من که دیوونه نیستم بین این

همه دختر بیام تو رو بگیرم.

دختر:

-حتما پول زیادی نصیبت می شه، با فروختن اعضای بدنم راحت می تونی یه دختر خوشگلتر از من رو که به سلیقت بخونه و جور در بیاد بگیری. هر چند آدم های مثل شما قلب ندارین که بخواین زیبایی ها رو ببینین.

بهرنگ طناب ها رو کنترل کرد و گفت:

-از کم خوابی فقط هذیون میگی، من و باش که به حرف های بی معنیه تو گوش میدم و بدتر از اون خودم وارد یه بحث بی ارزش شدم. چسب لازم نیست، بی خود داد و فریاد نکن با اولین صدا میام واقعا بهت سخت می گیرم. بگیر آروم بخواب. اون قدر خسته ام که دراز نکشیده خوابم می بره. بی خود هم سر و صدا نکن، من تو اطاق نشیمن می خوابم.

بهرنگ از اطاق بیرون رفت و در رو بست و خودش روی مبل خوابید و ساعت یک بعد از ظهر بیدار شد و به

اطاق خواب رفت کنار تخت دختر ایستاد و گفت:

-ناهار چی دوست داری؟

دختر:

-غذا نمی خورم.

بهرنگ:

من اسمم بهرنگه، صمدی. اسمت چیه؟

دختر:

-حتما می خوای بگی اسمت صمده و فامیلیت بهرنگی؟

بهرنگ:

-آفرین خیلی باهوشی.

دختر جوان:

-همتون اسم مستعار دارین.

بهرنگ:

-نه اسمم همون بهرنگه، فامیلی جد در جد ما صمدی بود بابام صمد بهرنگی رو خیلی دوست داره. او قبل از به دنیا اومدن من معتقد بود اگر اسمم رو بهرنگ بذاره. حرف ی که از بهرنگی حذف می شه، همون اندازه حروف مشابه با اسم فامیلی مون در میاد. بابام همیشه میگه اسم تو زندگی هر کسی خیلی مهمه، چون می تونه اسم تو ساختن شخصیت و رفتار یه آدم تاثیر مثبت بذاره.

دختر:

-بیچاره اون بابات چه خوش خیال بود. نمی دونست پسرش قاچاقچی اعضای بدن انسان ها می شه.

بهرنگ نگاه مایوسانه به دختر کرد و سر کمد رفت و از داخل اون چمدانی رو بیرون آورد و از درون چمدان دوربین فیلمبرداری رو روی یک پایه کار گذاشت و به دستگاه د فا د نصب کرد و تلویزیون رو روشن کرد. دختر ترسید و فکرهای بد کرد و با وحشت پرسید: می خوای با من چه کار کنی؟

بهرنگ:

حرف خوبی زده بودی، بهتره این دوربین بیست و چهار ساعته شاهد ما باشه، امشب چند تا دوربین از بیمارستان میارم که توی اتاق نشیمن و آشپزخونه و شاید هم توالت و حمام کار گذاشتم.

دختر:

-بی ناموسی نکن من از مردن نمی ترسم، از من لخت فیلم نگیر پشیمونت می کنم.

بهرنگ خندید و گفت:

-مثل بعضی از مردها فکرت خرابه، ظاهرا اصلا به حرف هام گوش نمیدی، به من اعتماد کن. من به تو دست نمی زنم، یعنی جز وظیفه، کار دیگه ای نمی کنم، این دوربین شاهد ما دو نفره. که من هیچ جرمی و یا خلافی انجام ندادم و نخواهم داد، این در حقیقت سندی واسه بی گناهی منه. وگرنه تمام ثروتت رو به من ببخشی حاضر نیستم از روی احساس یه بوسه بهت بدم.

دختر:

-چاخان! باور نمی کنم.

بهرنگ:

-اوایل همیشه همین طوریه. وقتی من رو شناختی خوب می فهمی که بهت چی گفتم. الان هم بگیر بیشتر استراحت کن

دختر:

-کی گفت که من احتیاج به استراحت دارم؟

بهرنگ:

حتما خیلی از این زندگی خسته بودی که خودکشی کردی و فکر کنم اگه چند روز بذارم خوب استراحت کنی شاید به خواسته ات برسی و دیگه به استراحت ابدی احتیاجی نداشته باشی.

دختر:

-اون کسی که به قلب من احتیاج داره تویی، نه؟

بهرنگ:

-می دونم هوشت بالاست، چه طوری فکر می کنی که اون آدم من باشم؟

دختر:

-معلومه توی این واحد کس دیگه ای زندگی نمی کنه انگار کسی این جا رفت و آمد نمی کنه این خونه رو حتما کرایه کردید، به من گفته بودن که بهتره اول خودم آشنا بشم، قبول نکردم و این هم راه دومتونه، خودت می خوای خودت رو به من بشنآسونی.

بهرنگ:

-یه نگاه به من بکن چه قدر جوونم، تو که می خوای خودت رو بکشی پس چرا حاضر نیستی اعضا بدنت رو به من یا به یکی دیگه اهدا کنی یا حتی می تونی به قولت کلی پول دریافت بکنی. خانواده ات بعد از مرگت حتما به اون پول احتیاج خواهند داشت چون تو رو از دست میدن و همه نظم زندگیشون به هم می خوره

دختر:

-از کجا معلوم به خاطر همین خانواده ام خودکشی نکرده باشم و یا از کجا معلوم خانواده ام سرمایه دار نباشن؟

بهرنگ:

-شنیده بودم خانواده ات سرمایه دارن، در هر دو حالت اگر هم درست باشه چه ایرادی داره اگر بعد از مرگت قلبت برای من کار بکنه؟

دختر:

این حرف ها رو ضبط می کنی؟

بهرنگ:

آره. بگو چرا نمی خوای قلبت رو به من اهدا کنی؟

دختر:

-کم با من بدرفتاری کردی. توی این تخت لعنتی ثانیه ها رو شمردم. با وجود این که به قلب من احتیاج داری من رو شکنجه کردی.

بهرنگ:

-از شوخی بگذریم و جدی بگم. به تو فحش دادم؟ سرت داد کشیدم؟ نه این کارها رو نکردم. باهات چه کار کردم که میگی با تو بد کردم، تنها کار بدی که کردم این بود که تو رو از مرگ حتمی نجات دادم، اگه می مردی و می رفتی، با من هم آشنا نمی شدی.

دختر:

-چند ساعت من رو بستی، استفراغ داشتم. می فهمی زمان چه طوری گذشت؟ حتی نذاشتی تنها برم دستشویی! اگه می مردم خیلی بهتر از این بود که با تو به دستشویی رفتم!

بهرنگ:

-این قدر سخت نگیر، اگر تو بیمارستان هم باشی مجبوری با یه پرستار زن این کار رو انجام بدی، اگه برادرهات نمی اومدن الان مرخص نمی شدی، از نظر یک پزشک روانشناس، تو هنوز توی خط قرمز پر رنگ پریشان و از کنترل خارج شده ای، یک مهر روی پیشونیت می خوره. نمی دونی چه سختی هایی رو باید تحمل می کردی و مثل یه دیوونه می فرستادنت تیمارستان و اون جا می بستنت.

دختر:

-می خوای بگی تو نور زاده ای؟ الان باید ازت تشکر کنم، نه؟

بهرنگ:

-آره وگرنه تو رو به تخت می بستنت و یکی مثل من نبود که همه کارها رو به نام انسانیت انجام بده. من این کارها رو به خاطر خودت می کنم، این ها پیش گیری های اولیه ست و من اگر دوست داشته باشم و بخوام از بدنت لذت ببرم، حتما این کار رو به جای رفتن با تو توی توالت، می تونم روی همین تخت انجام بدم.

دختر:

-این حرف ها که گفتی ضبط می شن؟ 

بهرنگ:

-آره، همه چیز ضبط می شه.

دختر:

-زود باش این فیلم ها رو سریع پاک کن، این قدر بی شرف نباش، اگه بیفته دست کسی آبروم میره.

بهرنگ:

-ببخشید من الان باید برم بیرون خرید کنم، به همون آقا صمد قسم وقتی بعدا از من شکایت نکردی، همه ی این فیلم و پاک می کنم.

بهرنگ چسب نواری رو در دستانش مرتب کرد و دختر به دست ها و پاهاش نگاه کرد، توی مکالمه با بهرنگ حواسش نبود که دست و پاهاش بسته شد. برای این که چسب بر لب هاش چسبونده نشه، مجبور بود اعتراض بکنه و برای پاره کردن طناب دست و پاهاش رو تکان داد و بهرنگ منتظر شد و فقط تماشا کرد و خندید و دختر پرسید:

-بزمجه به چی میخندی؟ خنده داره؟ فقط شانس بیاری اگه زنده موندم گیر من نیفتی.

بهرنگ با لبخند گفت:

-اشتباه کردی و من رو به فکر انداختی. بهرنگ با انگشت مخش رو نشان داد و بعد تکه چسب رو نشان داد و گفت:

-ناراحت نباش این رو میندازم دور.

بهرنگ به آشپزخانه رفت و با یک حلقه چسب برگشت و با قیچی یک تکه برید و دختر گفت:

-چرا می خوای کفریم کنی؟ جنایتکار پست! هیچ به حرف هام گوش نمی دی که من چه می گم.

بهرنگ:

-چی فکر کردی؟ می رم بیرون و تو رو این جا تنها میذارم که برای همسایه ها چهچهه بزنی؟

دختر:

کجا میری؟ کی بر می گردی؟

بهرنگ:

-بستگی به کارم داره!

دختر:

-کارهات و بذار برای بعد. مگه چشم نداری. من رو اسیر خودت کردی.

بهرنگ به دور لبان دختر چسب زد و با قیچی دو تا سوراخ کرد و بعد کف دستش رو روی گونه دختر گذاشت و به او نگاه کرد و بعد عقبی از تخت پایین رفت و گفت:

-زود میام. از رنگ قیافه و انرژی بدنت، فکر نمی کنم استفراغ بکنی.

بهرنگ مستقیم به بیمارستان رفت وقتی از پیش دو زن که پشت پیشخوان نشسته بودند و با هم حرف می زدند رد شد، سلام کرد و یک پرستار گفت:

-آقای صمدی ظهری دو تا پلیس اومده بودن در مورد دختر دیشبی پرس و جو کردن.

بهرنگ با هیجان گفت:

-برای چی اومدن دختره که دیشب مرخص شد؟

پرستار:

-نه دنبال یه دختر دیگه می گشتن. ما هم گفتیم دیشب یکی داشتیم خانواده ش اومدن و پلیس ها هم چیزی نگفتن و رفتن.

بهرنگ به سمت پیشخوان کاملا چسبید و سرش به طرف دو زن نزدیک تر کرد و پرسید:

-کس دیگه ای هم اومد دنبال گمشده ای باشه؟

پرستار:

-نه!

پرستار دومی گفت:

-چرا! گفتی گمشده، همین دو ساعت پیش من یه تماس تلفنی داشتم.

بهرنگ:

-یعنی گمشده ای که پیدا نشده؟ دنبال کسی بودن؟ اسم دختری رو دادن؟

پرستار:

-چه طور؟ شما چرا کنجکاو هستید اتفاقی افتاده؟

بهرنگ:

-آره من دیشب مشکوک شدم. فکر کنم اون هایی که اومدن دختر رو از بیمارستان با خودشون بردن، برادرای واقعی دختره نبودن.

پرستار:

-چه طور! پس اون ها کی بودن؟

بهرنگ:

فکر کنم همکارهاتون دیشب یک اشتباه بزرگ کردن. اون دختر خودش در وضعیتی نبود که بخواد توی بیمارستان بمونه و اون هایی هم که اومدن به قول آقا فرهاد، همون هایی بودن که حتما قرص سمی به اون دختر فروخته بودن.

پرستار:

-اگه این طور باشه، پس بیچاره دوباره دست به خودکشی نزنه. شما از اون آقایون فیلم ندارین؟ اگه دارین اون فیلم رو به کلانتری تحویل بدین و بگین که بهشون شک کردین.

پرستار اولی:

-به نظر من بهتره اول با رییس حرف بزنین، اگه خطای پرسنل بیمارستان باشه و دختره هم تو خطر باشه، مسئولیت مرگش میفته گردن بیمارستان! کی این قدر سهل انگاری کرده؟

بهرنگ:

-نگران نباشین فکر می کنم کارها از طرف ما درست انجام شده. خودم شاهد بودم، فقط اون آدم ها برای من مشکوک بودن، اگه پرسیدم کسی دنبال دختر گمشده ای نبوده، کنجکاوی خودم بود.

پرستار اولی:

-می گی پیگیری نکنیم؟

بهرنگ:

-نه. گفتین یکی زنگ زد دنبال یه دختری می گشت؟

پرستار دومی:

-یه تلفن داشتیم و من خودم نگاه کردم و گفتم که مورد تصادفی و یا به هر دلیل دیگر به بیمارستان ما ورود نداشتیم. از دیشبی هم فقط یک جمله گفتم بیشتر اطلاعات ندادم.

بهرنگ:

-اسم اون خانم یادتون هست؟

پرستار:

-یادداشت کردم. اگه یه وقتی یه خبری از او شد، آدرس این خانواده...

بهرنگ:

-بده. مشخصات دختره رو هم نوشتی؟

پرستار:

-نه لازم نبود. یه لحظه اجازه بدین.

پرستار از توی یک جعبه کوچک، کاغذی رو در دست گرفت و گفت:

-اسمش آسو و فامیلیش هم جوادیه.

بهرنگ:

-شماره تلفنشون رو هم بدین، میرم از تو اطاق زنگ می زنم.

پرستار شماره تلفن رو روی یک کاغذ سفید نوشت و اون رو به طرف بهرنگ دراز کرد. بهرنگ به اطاق نگهبانی رفت و با دو دوست همکارش پنج دقیقه ای نشستند و چای خوردند، بعد بهرنگ به اتاق بایگانی رفت و چمدانی رو باز کرد و دو تا دوربین کوچک و سیم و کابل های مخصوص و سی دی شب قبل را، توی چمدان گذاشت و بعد به رختکن رفت و از داخل کمدش یک دستبند برداشت و اون رو هم داخل چمدان انداخت. بعد دست تو جیبش گذاشت و به یاد شماره افتاد. مجددا به اتاق نگهبانی رفت و روی صندلی پشت مونیتور نشست و کاغذ شماره تلفن رو از جیبش بیرون آورد و زنگ زد. خانمی با

صدای گرفته و پیر و مسن شنیده می شد، گفت:

-بله بفرمایید.

بهرنگ اول خودش رو معرفی کرد و گفت که از بیمارستان زنگ می زند و در ادامه گفت:

-می تونید عکس دختر خانمتون رو برامون فاکس کنین؟

زن مسن پرسید:

-لازمه؟

بهرنگ:

-اگه عکس باشه، اون وقت می دونیم دقیق دنبال کی می گردیم؛ چون خیلی از بیمارها که به بیمارستان می رسن کارت شناسایی و چیز دیگه ممکنه همراشون نباشه.

زن مسن گفت:

-آقا ما فاکس داریم، ولی من بلد نیستم. شوهرم الان خونه نیستن از دخترم خبری دارین؟ حتما پیدا شده؟ حالش خوبه؟ خودش حرف نمی تونه بزنه. تو رو خدا...

بهرنگ:

-خانم نگران نباشین ما دیشب یک بیماری داشتیم. وضع جسمانی و روحیش الان خیلی خوبه، فقط نمی دونم گمشده شما باشه یا نه؟ ظاهرا دختر خانم شما هنوز بر نگشتند؟

زن مسن آهی کشید و جواب داد:

-نه متاسفانه، همه خانواده همه جا دنبالش هستیم. خودش یه جای دیگه زندگی می کنه و الان یکی از برادراش اون جاست. متاسفانه تا حالا دخترم برنگشته.

بهرنگ:

مادر ما فقط این شماره تلفن رو از شما داریم، اگه می شه آدرس منزلتون رو هم بدین. من الان میام یه نگاهی به عکس هاشون می کنم و میگم اونی که دیشب مریض بیمارستان ما بودن دختر خانم تون بودن یا نه!

زن مسن:

مگه اون دختر خانم دیشب مرخص نشدن؟

بهرنگ:

از بیمارستان ما مرخص شدن. حال اون دختر خانم الان کاملا خوب و جاش امنه، نگران نباشین.

زن مسن:

-خدا بهتون عمر بده. خواهش می کنم لطفا زود بیاین، حدودا کی می رسین؟

بهرنگ لبخند زد و گفت:

مادر شما هنوز آدرس رو ندادید!

زن مسن آدرس خانه ای رو در شمال شهر داد و بهرنگ روی کاغذ نوشت و با دو دوستش خدا حافظی کرد، بعد مستقیم به آدرسی که گرفته بود رفت و زنگ خانه رو زد.

پیرمردی پشت آیفون حرف زد و بهرنگ خودش رو معروفی کرد. در باز شد و او داخل حیاط سبزی چهار صد پانصد متری با گل و گیاه سه درخت شد. در بدو ورود با حیران نگاه به گل ها و چند درخت کرد. از پله های خانه دو طبقه ای بالا رفت و با پیرزن و پیرمرد در طبقه هم کف سلام و علیک کرد و گفت:

-من داخل نمی شم. لطفا عکس دخترتون رو همین جا به من نشون بدین؛ نمی خوام مزاحم بشم.

پیرزن آلبوم افتاده روی مبل رو که از روی ایوان به داخل اتاق دیده می شد، با اشاره دست نشان داد و گفت:

-بفرمایید داخل تماشا کنید. این همه راه اومدین.

پیرمرد دست روی پشت بهرنگ گذاشت و گفت:

-خواهش می کنم بفرمایید داخل.

بهرنگ کفشش رو می خواست در بیاورد که پیرمرد و پیرزن هم زمان گفتند که احتیاج نیست.

بهرنگ کنار آلبوم نشست و صفحه اول رو باز کرد و گفت:

-بایستی این آسو خانم دخترتون باشن درست میگم نه؟

زن مسن:

-بله دخترمه، براتون آشنا نیومد؟

بهرنگ:

چرا، اومد. شناختمش. هیچ نگران نباشین حالش خوبه، دیشب مریض ما بودن از بیمارستان مرخص شدن.

زن مسن:

اگه الان تو بیمارستان شما بستری نیست، پس کجاست؟

بهرنگ:

-دخترتون جاش امنه، نگران نباشین.

پدر:

-دخترم باز خودکشی کرده؟

بهرنگ:

-ایشون حالشون خیلی بهتر شده، می شه از کامپیوترتون استفاده کرد؟

پدر:

-چرا نشه، یه لحظه لپ تاپ رو براتون بیارم.

بهرنگ کیفش رو باز کرد و سی دی رو بیرون آورد و به مادر آسو گفت:

-تو این فیلم می تونین دخترتون رو ببینین. هر چند خودم مطمئنم بهتر هست شما هم خودتون نگاه کنین هم یقین

بکنین و هم من یه وقتی اشتباهی امید نداده باشم، بهرنگ که لحظه ای به یاد آسو بر روی تختش افتاده بود؛ لبخندی زد و برای نیت خاصی در ادامه گفت:

-اونی که من دیدم این قدر زیبا نیست. معلوم است روزهای سختی رو پشت سر گذروندند.

پدر آسو لپ تاپ رو آورد و روشن کرد و سی دی رو دیدند و دخترشان رو شناسایی کردند و بهرنگ گفت:

-لطفا فقط به من بگین این دو تا آقایی که نشونتون می دم می شناسین یا نه؟

اون ها دو مرد رو نشناختند و بهرنگ گفت:

-اگه می شه در مورد علت خودکشی آسو خانم بگین؟

زن مسن:

-آقا تو رو خدا اول بگین حال دخترم چه طوره؟ الان کجاست، کدوم بیمارستانه؟

پدر:

-من نمی فهمم پس چرا به ما گفتن چنین مریضی نداشتن؟

بهرنگ:

-دخترتون الان بیمارستان نیستن، پیش یک خانمی هستن، اون خانم دکتر روانشناسه نگران نباشین، بهتره برام تعریف کنید که مشکل آسو خانم چیه؟ چرا مرتب دست به خودکشی می زنن؟

زن مسن نفس راحتی کشید و گفت:

-خدا به شما طول عمر بده، ده ماه پیش دخترم با شوهرش برای ماه عسل به شمال می رفتن؛ راننده دخترم بود. دخترم برای این که با ماشین رو به رویی تصادف نکنه، فرمون رو به سمت راست گرفت. ماشین به میله آهنی لب دره برخورد کرد و دخترم تونست در و باز کنه و از ماشین بیرون بپره؛ ولی شوهرش به خاطر میله نتونست در رو باز کنه و ماشین به میله سابیده شد و رفت تا جایی که میله نداشت و ماشین تو دره پرت شد. دخترم در اون لحظه به شوهرش گفته بود که بیرون بپره، ولی اصلا فکر نکرد که در سمت راست باز نمی شه. داماد بیچاره مون رو از دست دادیم. چند ماه اول دخترم این حالت رو نداشت، ولی این چند ماهه دو بار خودکشی کرد و خودش رو مقصر می دونه.

بهرنگ:

-دخترتون دیشب ظاهرا قرصی از خیابان ناصر خسرو خریدن و همون جا خوردن، فروشنده قرص احتمالا همین بابایی که توی فیلم دیدینش از نظر ما به بیمارستان تلفن کردن و خبر دادن و بهیاران تونستن کمک های اولیه رو بکنن و الان

حالش کاملا خوبه، فقط ترسمون از اینه که مجددا بر طبق گفته خودشون باز دست به این کار بزنن. حالا تصمیم با خودتونه. شما در این چند ماهه متاسفانه نتونستین براش راه چاره ای پیدا کنین، بذارید یه مدت پیش خانم دکتر بمونن.

پدر:

-این خانم دکتر کی هست ما نباید بشناسیمش و بدونیم کیه؟

بهرنگ:

من خودم مسئول و نگهبان آسو خانم هستم. اصلا نگران نباشین، اصلا نترسین، برای امنیت بیشتر من یه مدت پیششون هستم که یه وقت دوباره دست به این کار نزنن. اگه بخواین من هر روز فیلم از دخترتون در اختیارتون می ذارم.

پدر:

-منظورم اینه که ما چه طور می تونیم مایحتاج خانم دکتر و دخترمون رو تهیه کنیم و به دستشون برسونیم، چند نفر هستین که احتیاج به خرج و خوراک دارین. می خوام هیچ کمبودی حس نکنین. نگران مصرف و خرج نباشید، در فکر راحتی خودتون باشین و هر جور امکانات خواستین براتون فراهم می کنم.

بهرنگ:

-چشم هر وقت لازم شد، خانم دکتر اطلاع می دن. فقط یه شماره ای به من بدین که مرتب با شما بتونم در تماس باشم. لطفا الان در مورد آسو خانم به هیچ کس حرفی نزنین، چرا که خانم دکتر بی سر و صدا و بدون مزاحمت بتونن بهتر به ایشون کمک کنن.

پدر:

-یه لحظه اجازه بدین ما به بچه هامون زنگ بزنیم. خیلی نگران هستن و تمام تهران رو روی سرشان گذاشتن، من هم خودم تا حالا در به در دنبال دخترم بودم.

بهرنگ حرف های پیرمرد رو طبیعی دانست. او رفت و به پسرها و دخترش زنگ زد و بعد از تلفن بهرنگ در مورد زندگی آسو قبل از ازدواج و بعد از ازدواج اون چه رو که اطلاعات لازم داشت در جریان قرار گرفت. مادر آسو بیشتر از اون چه که بهرنگ می پرسید جواب می داد. بهرنگ قبل از این که دو برادرها و خواهر آسو بیایند، با یک آلبوم که مخصوص آسو بود، خانه رو ترک کرد و به بیمارستان رفت و درب اطاق دکتر خانمی رو زد؛ دکتر گفت:

-بفرمایید.

بهرنگ داخل شد و گفت:

-سلام خانم دکتر اجازه است؟

خانم دکتر:

-آقای صمدی شمایید، خواهش می کنم بفرمایید داخل.

بهرنگ:

-خانم دکتر یه مسئله حیاتی پیش اومده، می خواستم ازتون اطلاعات بگیرم.

خانم دکتر:

-بفرمایید بشینید. برای مسئله حیاتی همیشه وقت داریم. تعریف کنید گوشم با شماست. چه کاری می تونم براتون بکنم.

بهرنگ:

-حقیقتش برای دوستم یه مورد پیش اومده؛ یعنی خواهرش که شوهر داشته و راننده ماشین خودشون بوده که برای ماه عسل به شمال می رفتن و در جاده هراز برای این که به ماشین رو به رویی برخورد نکنه ماشین رو منحرف می کنه و ماشین به دره پرت می شه، دختره قبل از پرت شدن ماشین توی دره خودش رو نجات می ده، ولی متاسفانه شوهرش با ماشین توی دره می افته. تا حالا این دختر خانم سه بار دست به خودکشی می زنه یا شاید هم بیشتر، پیش همه دکترها بردن بی فایده بود.

خانم دکتر:

-خب، وقتی همکارهام با دیدن اون خانوم نتونستن کاری کنن، اون وقت از من چه انتظاری دارین؟

بهرنگ:

-شانس،. شاید همه دکترها چون دیدن اشتباه متوجه شدن و شما که اون رو ندیدین شاید بتونین بهتر راهنمایی کنین، شاید کلید سلامتیه خواهر دوستم دست شما باشه.

خانم دکتر:

-در اصل با این حرفتون می تونین به خودتون کلک بزنین. باز هم رو چشم. شما این طور صلاح کار رو می دونید؛ پس من ناچارم اول مقدمه ای رو تعریف کنم. اگر خوب به حرف هام گوش بدین شاید بتونین به خواهر دوستتون کمک کنین. اگر چه بهتر هست که من براشون وقت بذارم، می تونن پیش من بیان و از نزدیک خودم با ایشون صحبت کنم، باز هم هر طور که شما صلاح می دونین.

بهرنگ:

-می دونم، اما اول من باید از روش کار شما براشون بگم، تا اون ها متوجه فرق روش شما بشن. فکرش رو بکنین ده ماه تموم کم نیست. دیگه خسته شدن.

خانم دکتر:

-پس من مجبورم یک توضیح عمومی بدم!

بهرنگ:

-بفرمایید.

خانم دکتر:

-خوب حواست به من باشه و گوش کن. این ها پایه هست و دونستن این ها برای هر کسی لازمه. می دونیم تمام قسمت های مختلف بدن ما با همدیگه از یک هارمونی و تکلیف منظم سازماندهی شده هستن، اگه بدن ما از نظر روحی و جسمی سالم باشه بدن ما هم از یک بالانس بسیار خوبی برخورداره، اما با تفکرات منفی و احساسات منفی تمام سیستم بدنی مختل می شن، وقتی مغز به این واقعه آگاه می شه سریع بوق و آژیر می کشه چون مغز ما دیدبان تمام نقاط بدن ماست و تا اون جا که ممکنه نمیذاره هر قسمت برای خودش ساز بزنه و برقصه. برای مثال وقتی انگشت دستمون رو می بریم، مغز سریع دست به کار می شه و یه گروه از گلبول های سفید رو به محل حادثه می فرسته تا جلوی نفوذی ها رو بگیرن و مسئول هستن که ما دیگه از خونریزی نمیریم و در اون قسمت رگ ها رو تنگ می کنن که خونریزی بند بیاد یا مثلا وقتی ما می افتیم و استخوان ما می شکنه، بدن ما اجازه میده که این استخوان شکسته دوباره جوش بخوره و اون قسمت شکسته محکم تر و بهتر از قبل جوش می خوره و حتی امکان شکستن اون قسمت تقریبا غیر ممکن می شه، شاید همون نقطه اتفاق نیفته، چون بعد از شکستگی بار اول بسیار مقاوم می شه و این کار بدون افراد بیگانه و خارجی انجام می گیره. هر کاری که یه دکتر انجام میده در اصل فقط گرفتن یه گچه که استخوان خوب جوش بخوره. هر پزشکی بیشترین تلاشش رو می کنه که امکانات درونی بدن انسان، ماموریتشون رو برای شفا به درستی انجام بدن، یه دکتر نمی تونه خودش مریضی رو شفا بده، این رو فقط بدن خود انسان انجام میده. بدن ما در موقعیتیه که خودش رو شفا بده و گفته

می شه در درون ما یه دکتر درونی وجود داره و این دکتر درونی مرتب برای سالم نگه داشتن و یا برای شفا، هر قسمتی رو معالجه می کنه و از بهترین متدها برای سلامتی ما استفاده می کنه. گفته می شه بدن ما می تونه بدون کمک افراد بیگانه نود درصد از بیماری ها رو خودش شفا بده و گفته می شه بدن ما داروخانه ای به اندازه چهل درصد داره که همه نوع داروها رو در اختیار داره و هر موقع که احتیاج باشه اون داروها تجویز می شن. بدن انسان حتی دارای یک کارخانه داروسازی است که برای ما هزینه ای نداره و حتی این داروها اثرات مخرب جانبی هم ندارن! آلبرت شوایتزر گفته که هر انسانی در درون خود یک دکتر داره چون ما انسان ها این موضوع رو نمی دونیم و می ریم پیش دکتر وگرنه اگر آگاه می بودیم اجازه می دادیم که دکتر درون ما این موقعیت رو پیدا بکنه که خودش مرحله شفا رو به پایان برسونه. دکتر درون ما روی خبرهای بد عکس العمل حساس از خودش نشون می ده. اگر امید سلامتی رو از دست رفته اعلام کنیم، کارهای عملی دکتر درون ما بی تاثیر می مونه می گن هر بیماری قابل شفاست ولی نه هر بیمار. برای بهبودی، لازم به داشتن باور است باور کوه ها رو نمی تونه جا به جا بکنه، ولی شاید بتونه حتی گاهی انسان رو از بیماری بدخیم نجات بده. باور و اعتقاد همون اندازه که می تونه انسان بیمار رو سالم بکنه، به همان اندازه می تونه آدم سالم رو بیمار بکنه؛ بعضی مواقع دکترها قرص ها و یا آمپول های حل شده نمک تزریق می کنن، به هوای این که تاثیر خارق العاده ای داره و اکثرا این نوع شیوه در شفای یه بیمار موثر واقع می شه. یک روزنامه در قسمت حوادث نوشته بود یک روز یک کارگر سردخانه در یک سرد خانه ای زیر سی درجه حبس می شه و می فهمه که تمام شب رو بایستی در اون سردخانه سپری بکنه و بر طبق آگاهی او هیچ انسانی با لباس معمولی نمی توانست زیر اون دما زنده بمونه؛ بنابراین او وصیت نامه برای خانم و بچه هاش می نویسه و فردا صبح اون رو مرده پیدا می کنند. چیزی که برای همه عجیب بود این بود که اون شب موتور سردخونه خراب بوده و غیر ممکن بود که هیچ آدمی در اون شرایط دمای سردخونه بمیره. ولی اون کارگر بر حسب اعتقادش باور کرده بود و جان باخت هرکس که مثبت فکر می کنه و خودش رو تشویق می کنه، در درون خودش قوت می کاره.

دکتر در ادامه گفت:

-خودکشی جزو دهمین سبب مرگه و متاسفانه خودکشی زیر چهل سال جزو دومین رده است. مردان معمولا روش سخت رو انتخاب می کنن؛ یعنی خودکشی با اسلحه یا مثلا زیر قطار میرن و یا خودشون رو حلق آویز می کنن. ولی خانم ها معمولا روش ملایم رو انتخاب می کنن، یعنی بیشترشون از قرص خواب استفاده می کنن. بین جوون ها معمولا خیانت در عشق موجب خودکشی افراد می شه و نتیجه این همه حرف ها اینه که اون دختر خانم باید باور و اعتقاد پیدا کنن تا ایشون خودشون باور نکنن، نمیشه! در یک تحقیقات دیدند گله ی فیل های گنده پاهاشون به یک زنجیر بسته است، اگه فیل ها می دونستن که می تونن با یه حرکت اون زنجیر رو پاره کنن، و خودشون رو آزاد کنن، ولی اینک ار رو نمی کنند و تن به سخت ترین کارها که حمل درخت های سنگینه میدن. دلیل نکردن کوچک ترین اقدام اینه که اون ها از بچگی پاهاشون به همون زنجیر بسته بود. و چون در بچگی صد بار و یا هزار بار تلاش کرده بودند و چون در اون دوران موفق نشده بودند، دیگر دست از اون تلاش ها برداشتند و باور دارند که خلاصی از بند، غیر ممکنه!

بهرنگ:

خانم دکتر یه راه نشون بدین که من هم بتونم کمکش کنم.

دکتر:

-من از گوش دادن تو به حرف هام متوجه شدم که این دختر جوون بهت خیلی نزدیکه، می تونم بگم اون به یه نیرویی مثل عشق احتیاج داره، عشق می تونه بهش کمک کنه تا گذشته رو فراموش کنه. با بهار دوم به آینده امیدوار بشه، نیروی عشق از هر چیزی قوی تره حتی از مرگ!

بهرنگ:

-خانم دکتر، همسر ایشون ده ماه پیش فوت کردند، خب مسلما براشون سخته که بخوان به زودی کس دیگه ای رو تو زندگیشون قبول کنن؟

خانم دکتر:

-بعضی از چیزها حساب و کتاب نداره؛ درسته، خانم ها در شرایط معمولی کم تر همچین کاری می کنن، اما من معتقدم این دختر خانم تو این شرایط بیشتر از هر چیزی به محبت احتیاج داره، اون باید یک امیدی برای زندگی پیدا کنه! یه چیزی داغ تر که دستش رو بسوزونه.

بهرنگ اون چه رو که می بایست، از نظر خودش فهمید و با تشکر از خانم دکتر از او خداحافظی کرد و بعد به خرید رفت و بعد از خرید به خانه رفت و در اتاق خواب رو باز کرد و آسو نفس زنان سر به طرف او برگرداند و خشمگین نگاه کرد و بهرنگ به طرفش رفت و چسب دور لب هاش رو باز کرد و یک دستش رو هم باز کرد و موقع رفتن به آشپزخانه آسو پشت سر او بلند جیغ کشید و گفت:

-ظالم، بی رحم، حیوون، کثافت!

بهرنگ بی توجه به آشپزخانه رفت و آب خنک با یخ درست کرد دو تا قند توی اون انداخت و در دست راست آسو گذاشت و او لیوان رو در دست با حرص چسبید و سفت فشار داد و با اخم گفت:

-تو یه حیوونی، عمدا رو اعصابم راه میری!

بهرنگ بی اعتنا در کمد رو باز کرد و آسو اول در دهانش اب پر کرد و بعد به بیرون تف کرد بعد تا قطره آخر آب رو نوشید. بهرنگ در این حین به طرفش برگشته بود و با لبخند به او نگاه می کرد. آسو لیوان در دست چون اون رو در این لحظه مهربان دیده بود جرات کرد و لیوان رو با اعتراض به دیوار کوبید و به بهرنگ با اخم نگاه کرد و چیزی نگفت بهرنگ در جواب اخم او گفت:

-من حداکثر یک ساعت و نیم وقت دارم، هر کاری که داری بگو. تو این یک ساعت کارهات و انجام بده. من بایستی برم سرکار.

آسو طلبکارانه پرسید:

-کی برمیگردی؟

بهرنگ:

-صبح بر می گردم. شاید وسط های شیفتم هم بهت سر زدم.

آسو:

-حتما این همه ساعت قصد نداری که دست و پام و از همه بدتر دهنم و ببندی؟

بهرنگ:

چاره ای نداریم، من برای تو چاره دیگه ای نمی بینم تو مثل اون بچه هایی هستی که عقل و شعور حسابی ندارن و مرتب خودشون رو اذیت می کنن. می دونی از کدوم بچه ها حرف می زنم؟

آسو:

-من از کجا بدونم تو از کدوم بچه ها حرف می زنی؟

بهرنگ:

-من از بچه خاصی حرف نمی زنم، از اون بچه های معلولی حرف می زنم که اگه آزاد باشن معلوم نیست چه بلایی به سرشون میاد. اگر من آزادت بذارم، از کجا بدونم که خودت رو نمی کشی؟

آسو:

-حداقل دهنم رو نبند!

بهرنگ:

-اگر دهنت رو نبندم، وقتی من نیستم، داد و بیداد می کنی، بعدش آزاد می شی، بعدش هم خودت رو می کشی. من رو هم به خاطر دزدیدنت میندازن زندون، حداقل از کار اخراجم می کنن و هیچ جای دیگه کار گیرم نمیاد.

آسو:

-حداقل الان بازم کن می خوام قدم بزنم.

بهرنگ دست و پاهای اون رو از تخت باز کرد و به دو پای او به فاصله نیم متر طناب بست.

و آسو در اعتراض گفت:

-چه کار می کنی؟ اول یک شلوار بده بپوشم.

بهرنگ:

-ندارم، یعنی برای تو ندارم!

آسو:

-من این جوری راحت نیستم.

بهرنگ:

-دفعه بعد وقتی دست و پات رو بستم دیگه بهت پتو هم نمیدم، حتی میام کنارت می خوابم.

آسو:

-معلومه از جونت سیر شدی! اصلا دوست ندارم این حرف ها رو حتی به شوخی بشنوم.

بهرنگ:

-من چه گناهی کردم، می دونی این مبل من چه قدر قدیمیه! کلی حشره جوندار و مرده توشه، ببین همه تقصیر

این بهیاره است. یادت بمونه بعدا به جای این که از من شکایت کنی برو از اون شکایت کن، اون تو رو به من تحمیل کرد این مغز من یک کنه داره که مرتب من رو می خوره، اگه بخوام بی خیال بشم. مجبور شدم بهت بگم، خودمم مریضم چهار ساله که میرم پیش خانم دکتر.

آسو: بهت میگم آزادم کن برم دنبال زندگیم.

بهرنگ:

-فراموش نکن این جا من ساز می زنم تو می رقصی!

آسو از تخت پایین آمد و بهرنگ زیر بازویش رو گرفت و آسو گفت:

-ولم کن نمیفتم.

بهرنگ:

-من باهات قدم می زنم از کجا معلوم یهو سرت رو نکوبی به در رو دیوار. این جا آپارتمانه به خاطر همین مجبورم خیلی مراعات کنم.

آسو:

-فکر نمی کنم خودت به قلب من احتیاج داشته باشی تو دستمزد می گیری نه؟ یه مزدوری...

بهرنگ:

-یکم قدم بزن اگه آروم باشی می تونم توی آشپزخانه رو صندلی ببندمت تا من رو تماشا کنی.

آسو با خنده و مسخره کردن به بهرنگ گفت:

-چه شانسی دارم من! تو هم تماشا کردن داری؟ یه کم خجالت بکش و شرم و حیا داشته باش!

بهرنگ:

-چرا؟

آسو:

-مرد حسابی خودت گفتی مبلت حشره داره، معلومه کسی توی این خونه نیامده. حالا هم که من رو یه روز توی این خونه می بینی هوش و حواست رو گم کردی و هزار تا خیال و رویا واسه خودت ساختی و اون قدر اعتماد به نفس در خودت جمع کردی که فکر می کنی نخود هر آشی می تونی باشی. 

در ادامه آسو ادای بهرنگ رو در آورد و گفت:

-می تونی بشینی من رو تماشا کنی، آدم تازه به دوران رسیده تو حتی نخود تو آش هم نیستی، باشی حداکثر مگس توی آشی!

بهرنگ:

-اگه تو فکر می کنی گل هر باغی، بدون من زنبور روی هر گلم!

آسو به فکر فرو رفت و به یاد همه اون نیش هایی که تا حالا از بهرنگ خورده بود افتاد و برای شاخه پریدن از بحثی که بوی شکست اون رو می چشید، گفت:

-من گرسنمه!

بهرنگ:

فعلا قدم بزن، بعدش من میرم غذا حاضر می کنم.

آسو:

-اگه الان داد و بیداد کنم همسایه ها حتما می فهمن، مگه نه؟

بهرنگ:

-اگه این کارو کنی دیگه هیچ وقت دهنت رو باز نمی کنم حتی مجبورت می کنم که فقط غذات رو توی حمام بخوری اون جا هر چه قدر خواستی می تونی داد و بیداد کنی شاید هم تو رو توی حمام زنجیر کردم، آره چرا تا حالا تو فکرم نیامد. شاید تا حالا دلم به حالت می سوخت ولی با این حرف های ظالمانه و حقارت آمیزی که به من زدی، حقته همین کار رو با تو بکنم.

آسو از قحطی بعد از طوفان هراسید و با لحن این که دنیا در امن و امان است گفت:

-من آدم بدی هستم؛ از تو بعیده که آدم بدی باشی. خودت گفته بودی ناجی منی، پس جنبه ات همین قدر بوده؟

بهرنگ:

-دفعه بعد نپخته حرف نزن، رفتنی هستی بسلامتی، ولی چون قراره بمیری دلیل نمی شه متکبر از این دنیا بری.

آسو:

-اگه قلبم رو برای خودت نمی خوای برای نگهداری و مخفی کردنم چه قدر بهت می دن؟ آزادم کن، هر چه قدر بخوای بهت می دم.

بهرنگ:

-امیدوارم اون قدر بدن که تا آخر عمر از این کارم پشیمون نشم، حتما تو اون قدر نمی تونی به من بدی.

آسو بعد از این که از اطاق نشیمن و آشپزخانه بازدید کرد پرسید:

-اطاق دیگه نداری؟ همین دوتاست؟

بهرنگ:

-همین دو تا هم واسم زیادیه.

آسو وقتی به اطاق نشیمن اومد با صدای کمی بلندتر گفت:

-امشب دهنم رو نبــــــــــــند، خواهش می کنم این قدر آزارم نده.

بهرنگ دست روی دهان آسو گذاشت و اون رو به اطاق خواب برد و اون رو روی تخت انداخت و دست روی وسط طناب پاش گذاشت و به طرف خودش کشید و بعد پاهای اون رو سفت به تخت بست و از چمدان دستبند رو آورد و دست چپ اون رو به تخت دستبند زد و دست راست اون رو هم با یک تکه طناب بست و چسب جدیدی با قیچی برید و بر لبان آسو چسباند.

آسو بدون اعتراض با خشم فقط اون رو نگاه می کرد ولی بهرنگ اصلا به او نگاه نمی کرد و در رو بست و به آشپزخانه رفت او موقع درست کردن غذا طاقت نمی آورد و گهگاهی می اومد و از سوراخ در، اون رو نگاه می کرد.

بهرنگ با عجله غذا درست کرد و به اطاق خواب آورد و روی قفسه میز تلویزیون گذاشت و بعد دست ها، پاها و دهان آسو رو باز کرد و اون رو به دستشویی برد و شیر رو باز کرد. از پشت با دو دست دور کمر آسو رو سفت چسبید و آسو در اعتراض گفت:

-آقا چه خبرته ولم کن.

بهرنگ:

-خانم من از رو لذت این کار رو نمی کنم، چرا نمی فهمی؟ به خاطر این سرزنش هات خودم هم ناراحتم، لااقل خودت که می دونی حق با منه، لطفا روی زخم من نمک نپاش، تو هیچ فرقی با اون بچه های بدبخت معلول نداری! من از روی مجبوری باید مراقب باشم که تو یه بلایی سر خودت نیاری.

آسو:

-امیدوارم فقط نیتت همین باشه!

بهرنگ:

-من از همون اول گفتم این یه وظیفه کاریه، با همه ی سختی هایی که داره من سعی می کنم کارم رو خوب انجام بدم، تا حالا که تو کارم خیانت نکردم.

آسو دست و صورتش رو شست و گفت:

-من می خوام خودم غذا بخورم.

بهرنگ اول فقط دست چپ آسو رو به تخت دستبند زد و بعد میز اطاق نشیمن را

دم تخت گذاشت و سینی غذا رو روی اون گذاشت و دستبند رو باز کرد و آسو لبه تخت نشست و بهرنگ روی تخت طوری پشت آسو دراز کشید که بتواند با دست چپش دور شکم اون رو بگیرد تا کنترل او در دستش بماند و آسو در جواب این کارش گفت:

-مثل یک زالو به من می چسبی، حداقل موقع غذا راحتم بذار.

بهرنگ دستش رو شل کرد و فقط گوشه پیراهنش رو چسبید و آسو گفت:

-قاشق و چنگال نداری؟

بهرنگ:

-به چاقو احتیاج نداری برات بیارم؟ اگه بخوای می تونم تیزش هم بکنم!

آسو:

مسخره ام می کنی؟

بهرنگ:

-خوشحالم دختری که گیرم اومده حداقل با هوشه.

آسو موقع غذا خوردن گفت:

-من حالت تهوع دارم، از دیروز تا حالا چیزی نخوردم. اگه بخوام استفراغ کنم و دهنم بسته باشه چی می شه؟

بهرنگ جوابی نداد و بعد گفت:

-اصلا به فکر پدر و مادرت هستی؟ چند تا برادر و خواهر داری؟ چرا به اون ها فکر نمی کنی؟ تو چه دختر بی رحمی هستی!

آسو:

-تو از زندگی من هیچی نمی دونی!

بهرنگ:

-دونستن نداره! گیرم نصف خونواده ات سرطان گرفتن و مردن، خب حتما نصف دیگه که زنده هستن، برات مهم نیست اگه ما بریم و به جای تو یکی از خواهرهات رو بگیریم و سینه اش رو چاک بدیم و قلبش رو در بیاریم؟

آسو ضربه ای به زیر سینی زد و اون رو روی هوا پرت کرد. غذا به همه جا و روی زمین پخش شد. سریع تهاجمی برگشت و با مشت تو صورت و سینه بهرنگ می زد. بهرنگ بعد از خوردن چند مشت، اون رو در بغل خود گرفت و چسبوند روی تشک از پهلو معلق زد و اون رو روی تشک مالید و بعد با آمادگی قبلی بر روی او بی صدا خوابید و منتظر شد وقتی اون رو تماما به حالت صلیب در کنترل خود در اورد سرش رو بالا گرفت و گفت:

-معذرت می خوام. خواهش می کنم آروم باش. من منظورم یه چیز دیگه بود، من که قاتل نیستم. من خواستم متوجه ات کنم اگه نصف خواهر و برادرات زنده هستن و اون ها حتما دوستت دارن، همون طور که تو الان ثابت کردی حاضر نیستی برای اون ها اتفاقی بیفته، خب اگه خودت رو بکشی فکر می کنی اون خواهر و برادرهات یکی شون از داغ مرگ تو مثل خودت دست به خودکشی نزنه؟ تو می تونی تضمین بکنی که برای دیگران بعد از تو اتفاقی نمیفته؟ خواهرت رو که خیلی دوست داری و الان معلوم نیست چه قدر بیتابه. عذابی که خانواده ات به خاطر تو توی این چند ماه می کشن کم نیست، حالا اگه خودت رو بکشی چه حال و روزی پیدا می کنن. واقعا که تو خیلی خودخواهی!

آسو:

-تو یکی با خوب بودنت به من کلک نزن. این همه مدرک و امضاء از من گرفتید. من از کجا بدونم شماها گرگ درنده نباشید. گیر چه آدم هایی افتادم. نمی ذارن حتی راحت بمیریم. کم عذاب وجدان ندارم. مردن هم این همه دردسر داره.

بهرنگ:

-اولا من، ما نیستیم! اگه اجازه بدی و قول بدی که به من حمله نکنی دوست دارم یه فیلم برات بذارم. آروم هستی؟ میذاری یک دستت رو دستبند بزنم؟

آسو:

-خفم کردی کل وزنت و رو من انداختی. بی شعور هر وقت یه چیزی می شه مثل یک جونور می پری روم. همه اش بهونه است. من شما مردها رو خوب می شناسم.

بهرنگ هم چنان روی آسو خوابیده بود و از جایش تکان نمی خورد و در جواب گفت:

-بدنت مثه حلزون نرمه. استخوان نداره؟ چند روز پیش تو خبرها خوندم که یه زن از ارتفاع چهل متری افتاد و نمرد. ولی بدنش و همه استخوان هاش شکست. فکر می کنی اون خانم چه قدر درد رو باید تحمل کنه؟ خودت هم وقتی می خواستی از بلندی بپری فکر اون جاش رو نکردی که این بدنت چه قدر درد می گیره؟ حالا با وزن هشتاد کیلویی من اعتراض می کنی؟ سوای از اون، از کجا بدونم اگه الان ولت کنم تو با سرت تو دماغم نکوبی. این جوری که تو به من مشت زدی. معلومه که هیچ رحمی به من نداری. اگه یکی رو دوست داری قسمت می دم به حال من نگاه کن چه طوری مچ دست هات رو گرفتم. برای چی؟ به خاطر این که نادونسته فهمیدم که از ناحیه مشت هات صدمه می بینم.

آسو:

-بی خودی خرم نکن. بی خودی فک می زنی که روم سواری بخوری، پیاده شو فک بزن. واقعا که خیلی بی حیا و بی چشم رویی. آقا بپر پایین رسیدیم. حالیت نیست من بهت چی میگم. منظورم اینه که آروم شدم. مچ دستم رو شکوندی

بهرنگ:

-قول میدی؟

آسو با تمسخر گفت:

نه! اگه داستان های دیگه ای بلدی فرصت زیاد دارم، خجالت نکش، گوشم با توئه!

بهرنگ آسو رو ول کرد و یک دست آسو رو دستبند زد و لپ تاپ خودش رو آورد و روشن کرد و سی دی رو توی لپ تاپ گذاشت و گفت:

من کارآگاه و مسئول اول بیمارستانمون هستم یعنی سر کارآگاه من هستم و تمام مسئولیت به گردن منه. تو این فیلم می تونی خودت رو تماشا کنی و همچنین اون آدم هایی که حساب بیمارستان رو پرداخت کردن. اون ها گفتند برادرت هستن. یکی از اون ها دو تا اسم داد، ولی می دونم اون اسم ها جعلی بودن، به خاطر وضعیتی که داشتی بهیار بیمارستان از من خواست که مراقبت باشم. چون بهشون می گفتی صد بار دیگه هم خودکشی می کنی. به خاطر همین من تمام وقت، اتاقت رو زیر نظر داشتم، یه لحظه هم پلک نزده بودم، همه ی اتفاقات رو از پشت مونیتورها تعقیب کردم و خودت الان می تونی ببینی.

آسو با تماشا کردن فیلم گفت:

-این هیچی رو ثابت نمی کنه. من که نگفتم تو نگهبان نیستی، بر عکس چون هستی پول گرفتی. با اون ها همکاری می کنی. یه آدمی که به قولت اصولی و قانونی برخورد می کنه، سریع می ره این فیلم ها رو به پلیس تحویل می ده، ولی تو این کار رو نکردی. قبل از این غیر مستقیم من رو به یاد خواهرم انداختی و خیلی بی شرفانه تهدید کردی.

بهرنگ:

-باز هم میگم تو دختر باهوشی هستی. تو اون حرفم رو وسیله گرفتی تا به من سرکوفت بزنی، در صورتی که دلیل گفتن اون حرف رو بهت توضیح دادم. تو هم قانع شده بودی. واقعا که برات متاسفم. خیلی زشته. من بیشتر از این توضیح نمیدم هر جور وجدانت میگه در مورد من فکر کن.

آسو:

-من غذام رو نخوردم!

بهرنگ از تخت پایین رفت و با اشاره دست به آسو گفت:

-می دونم یک نقشه چیدی. معنیش این نیست که حرف هات رو پس گرفتی چون باورت نمی کنم.

آسو خوابیده، سرش رو به جهت مخالف برگردوند و به پرده پنجره نگاه می کرد. بهرنگ سینی و بشقاب رو برداشت و برنج و گوشت رو تا اون جا که می شد با دست هاش جمع کرد و بعد اطاق رو جارو برقی زد و به آشپزخانه رفت. آسو بقیه فیلم رو دید. بهرنگ در این بین غذایی درست کرد، در سینی چید و روی تخت گذاشت و دست آسو رو باز کرد و کنارش چسبیده به او روی تخت نشست چشم هاش رو بست و با دست پایین پیراهن آسو رو نیم دوری توی دستش پیچید. آسو با نگاه به او گفت:

-خسته ای چه جوری می خوای تمام شب بیدار بمونی؟

بهرنگ:

-من تو اتاق نگهبانیمون رو صندلی می خوابم فقط شانس بیارم همه چیز آروم بمونه. من شبنه و یکشنبه این هفته تعطیلم و حسابی استراحت می کنم. البته اگه بذاری!

آسو وقتی روزهای بعدی رو شنید کفری شد و پرسید:

-تا کی می خوای من رو این جا نگه داری؟

بهرنگ:

-تا زمانی که ازت خیلی بدم بیاد.

آسو:

-واقعا منتظرید جواب مثبت بهتون بدم؟ یعنی اگه من این کار رو نکنم شماها من رو نمی کشید؟

بهرنگ چشم هاش رو باز کرد و گفت:

-خنده داره، همه ی تلاشم اینه که تو به زندگیت امیدوار بشی و مثل بقیه به زندگی معمولیت ادامه بدی و الان هم این کارها رو می کنم که تو مثل اون معلول ها و یا فیل های احمق عمل نکنی.

آسو با عصبانیت داد کشید:

-بی شعور! احمق خودتی، به من توهین نکن. دیگه نشنوم!

بهرنگ:

-نه حقم داری. کی تو این دوره و زمونه میاد مفتکی یکی رو بیاره تو خونه ش و قربون صدقه اش بره و اون وقت، خانم طلبکار هم هست! یکی نمیگه بهرنگ خاطرخواه این دختری؟ گوش بده خودم دارم بهت جواب میدم، بشنو! نه. یک کلمه نه. خب میگن از چیه این دختر خوشت میاد که از زندگیت گذاشتی؟ بدتر از همه، این همه ریسک. اگه بگن مرض دارم حقیقتا نمی تونم بگم ندارم!

آسو:

-پس نتیجه اش همونیه که من میگم تو از اون خبیث ها هستی با این بازی هات می خوای من رو فریب بدی. دِ ببین. من دارم این دو روزه بهت میگم. آقا، عمو، مگه مرض داری؟ بذار برم. تو خلاص، من خلاص!

بهرنگ:

-حق داری. کاشکی به همین آسونی بود.

آسو:

-من از یه چیز خیلی بدم میاد. دیگه به من توهین نکن.

بهرنگ:

-ببخشید، بی خبر از زبونم اومد بیرون. پیش خانم دکتر رفتم. یک داستانی در مورد فیل تعریف کرد و گفت چون اون ها احمقن حاضر هستن برای صاحب هاشون کار کنن، با وجودی که می تونن این کار رو نکنن. ولی از بچگی برای آزادی خودشون راه دیگه ای رو امتحان نکردن و تو هم جز خودکشی کار دیگه ای بلد نیستی. عین اون ها عمل می کنی. عقل داری، اما از عقل و هوشت استفاده نمی کنی. یه رنگ از زندگیت حذف شده، ولی تو رنگ های دیگه رو فراموش کردی، خانواده ات هنوز زنده هستن، زندگی و مرگ دست خداست، این همه تصادف اتفاق میفته. حتی اگر تو هم مقصر باشی و یا حتی عمدی یه نفر رو بکشی، به نظر من به جای این که خودکشی کنی یا اعدامت کنن، بهتره این شانس رو بهت بدن و یا به خودت این شانس بدی که به خاطر اون اشتباه و گناه و یا سهل انگاری یا هر چی که اسمش باشه، اون رو جبران کنی، گیرم تو شوهرت رو تو تصادف از دست دادی و یا با سهل انگاری یا با دست پا چلفتی تو، این اتفاق برای اون افتاد،

فکر می کنی این اتقاق فقط برای تو میفته؟ نه، برای بهترین راننده هم میفته، چون در سال شاید صدها هزار تصادف داریم که گاهی تا سی هزار نفر می میرن. حالا کی مقصره، فرقی نداره؛ هر کسی که می میره خانواده ای داره و یکی از رنگ های اصلی و مهم خانواده اش حذف می شه. چاره چیه! حقیقت اینه که آدم باید به فکر بازمانده ها باشه هیچ کس از خودکشی تو خوشحال نمی شه. به من نگاه کن دارم مشت و لگدت رو تحمل می کنم که تو زنده بمونی و خانواده ات به عزا نشینن.

آسو:

-حتما در عوض یه نیتی تو سر داری؟

بهرنگ:

-نیتم زنده ماندن دختر خانمیه که دیدم چه قدر مفت می خواد خودش رو تلف کنه.

آسو:

-تو از داستانم باخبری، از کجا همه این چیزها رو می دونی؟

بهرنگ:

-یک دختر جوون و یه پیرزن اومدن بیمارستان و ظاهرا همه خونواده دنبالت می گردند. گفتن اون دختر که اگر خواهرت بوده باشه، بد جوری گریه می کرده.

آسو:

-باور نمی کنم.

بهرنگ:

-من از پرستارهای مسئول بیمارستان پرسیدم که کسی دنبال دختری نگشته. که گفتن دختر خانمی به نام آسو گم شده و خانواده اش از دیروز تا حالا زمین و زمان رو به هم دوختن. اسمت مگه آسو نیست؟

آسو:

-خیلی مرموزید. باورم نمی شه.

بهرنگ:

-چی باورت نمی شه؟

آسو:

-الان مطمئن شدم که تو دو رویی و این خوب بودن هات همش ظاهریه. اگه تو نیتت خوب بود، پس چرا بهشون نگفتی من این جام؟! من از تو می ترسم.

بهرنگ عمدا جواب آسو رو نداد تا اون رو در کنجکاوی نگه دارد و آسو بهتر اون رو زیر نظر بگیرد و برای همین در جواب گفت:

-من الان باید دوباره دست هات رو ببندم. می خوام تلویزیون اطاق نشیمن رو با این یکی جا به جا کنم. وقتی من نیستم بگیر بخواب؛ این جوری کمتر اذیت می شی.

آسو:

-تو نمی تونی دهنم رو ببندی و بری، اگه استفراغ کنم!

بهرنگ:

-مثل این که جدا حالت خوب نیست. متاسفانه من مجبورم سرکار برم.

آسو:

-من حیوون نیستم که با من مثل حیوون برخورد می کنی. من نمی دونم، منتظر چی هستین؟! می خواین بکشید،

بیایید کار رو تموم کنید. مخالفت نمی کنم.

بهرنگ: 

-آسو خانم خیلی متاسفم که هنوز در مورد من همچین فکری می کنی. چشم امشب دهنت رو نمی بندم.

ولی فقط یه دستت رو دستبند می زنم و یه پات رو با طناب می بندم. الان به یه نفر زنگ می زنم که بیاد، اگه خواستی

داد و بیداد بکنی. توصیه می کنم که این کار رو نکنی. به نظر من بهتره از شانست خوب استفاده کنی، یعنی سو استفاده نکن.

آسو:

-تا کی می خوای دست و پای من رو ببندی؟

بهرنگ:

-خودت چی فکر می کنی؟ کی دست از این بچگی و بی مسئولیتی بر می داری؟

آسو:

-اگه یه غریبه میاد، پس لباس درست و حسابی تنم کن.

چشمان بهرنگ از شادی برق زد و لبخند خوش بر گونه اش مثل انار سرخ درخشید و گفت:

-خودم تو فکرش بودم!

آسو:

-چیه باز نیشت باز شد؟

بهرنگ خندید و گفت:

-اولین پاداشم رو گرفتم، می دونی گرفتن یه پاداش کوچیک چه لذتی داره؟ از صد تا کبابم لذیذتره!

آسو:

-عمدا می خوای کنجکاوم کنی. خودت خوب می دونی اون قدر با هوشم که تو تله ات گیر نمیفتم.

بهرنگ باز لبخند زد و گفت:

-اعتراف پشت اعتراف. فکرش رو نمی کردم این قدر زود جوابم رو بگیرم.

آسو نچ نچ کرد و گفت:

-می گم گناه داره، اون هم به هرحال یه آدمه. ولی بادی که تو شکم جمع شده، درست نیست و سالم نیست. بایستی خارج بشه. تو چه قدر تو زندگیت بی مهری دیدی که با یه کلمه بی معنیه من این قدر معنادارش کردی. از صد تا چلوکباب هم لذیذتر بود!

بهرنگ نفسی عمیق به داخل کشید و از اطاق بیرون رفت. به مادرش زنگ زد و از او خواست که امشب رو بدون پدرش به خونه اش بیاید و اون جا بمونه.

بهرنگ تلویزیون پلاسما بزرگ اتاق نشیمن رو با تلویزیون کوچک عوض کرد. آسو برای این که بتواند ادعای حالت تهوع اش رو ثابت کنه، سرش رو به طرف انگشت اشاره برد و با چند بار تلاش استفراغ کرد و تمام تخت و تیشرت و پتو رو عمدا کثیف کرد.

بهرنگ اومد و تماشا کرد و گفت:

-معده ات همه غذا رو پس زد!

بهرنگ بدون این که کوچک ترین چندشی از خود نشان بده، پارچه ای از آشپزخانه آورد و قسمت شکم و ران های آسو رو پاک کرد و بعد ملافه ها رو جمع کرد و در یک سبد کنار ماشین لباس شویی انداخت و دست هایش رو شست و حوله ی تمیز تو حمام آویزون کرد و یک پیژامه و تی شرت و پیراهن و شورت بیرون حمام روی آویز دستشویی زیر آینه گذاشت و خودش پیراهن و شورت فوتبالی پوشید و به اتاق خواب رفت، از کشوی کمد یک شال بزرگ بیرون آورد و بعد آسو رو باز آزاد گذاشت و گفت:

-با من بیا!

آسو:

-چه کار می کنی؟ این چه وضعیه؟ حتما فردا لخت وارد اتاقم می شی.

بهرنگ زیر بازوی آسو رو گرفت و گفت:

-نترس و نگران هم نباش با این شال پنج دور می تونی روی چشم هام رو ببندی معلومه چند روز حمام نکردی بهتره حمام بکنی. می دونی، چون که نمی تونم به تو اعتماد کنم، مجبورم پیشت بمونم آدم سالم تو حمام سُر می خوره چه

برسه یکی مثل تو که در دو حالت حالش خوب نیست.

آسو:

-اجازه بده خودم حمام کنم.

بهرنگ:

-برای صدمین بار میگم، من اصولی و حرفه ای کار می کنم. اگه بخوام احساسی کار کنم شاید یه روز بیشتر زنده نمونی. نمی تونم اجازه بدم. لطفا بذار من خودم دو راه رو هر وقت پیشنهاد کردم، یکی رو انتخاب کن.

آسو:

-راه دوم چیه؟

بهرنگ:

-تو این کار جاده یه طرفه است.

بهرنگ شال رو در دست آسو داد و با او داخل حمام شد و بهرنگ کلید ورودی در حمام

را در آورد و به آسو گفت:

-خودت چشمام رو ببند فقط من مجبورم با دو دست کمرت رو بگیرم که بفهمم چه کار می کنی. اگه یه خطا بکنی مجبورم تو رو کاملا با طناب ببندم و خودم تو رو مثل مرده ها بشورم.

آسو با شال چشم های بهرنگ رو بست و بهرنگ گفت:

-لطفا تی شرتت رو در بیار. شامپو و صابون هم هست، اگه خواستی می تونی شرتت رو هم در بیاری خیالت از بابت من راحت باشه.

آسو به بهرنگ نگاه کرد و گفت:

-باز نکنی، می کشمت!

آسو فقط قسمت ناف و پهلو رو کمی بالا زد و دست بهرنگ رو خودش توی قسمت جناحین روی شرتش گذاشت. بهرنگ می دانست دستش روی شرت آسوه، برای این که مطمئن بشود که آیا آسو به او اعتماد کرده، دستش رو روی کمر آسو گذاشت و تن آسو ریس زد. بهرنگ لبخندش رو نزده بود که آسو دست های اون رو دوباره روی شورتش گذاشت و گفت:

-اگه یه بار دیگه از مرزت عبور کنی با آرنج دستم چنان تو اون مخ خوش خیالت فرود میارم که فکر کنی بهت تیر خلاص زدن.

بهرنگ:

-جدا تا این اندازه از من نفرت داری. دستت درد نکنه!

آسو شروع کرد به شستن و مرتب بهرنگ رو تماشا می کرد تا این که تی شرتش سر خورد و بهرنگ فهمید، ته تی شرت رو تو دستش گرفت و به پایین کشید و گفت:

-به من کلک می زنی! احتیاج نبود به هرحال آخرش مجبوری در بیاری.

بهرنگ خیس کامل شد بعد از حمام بهرنگ دست آسو رو دستبند زد و خودش زیر دوش رفت و بعد از دوش لباسش رو پوشید و انگور و میوه برای آسو آورد و گفت:

-الان یه نفر میاد و چون به من اجنبی اعتماد کردی، من هم به تو یه کمی بیشتر از قبل اعتماد می کنم و پاهات رو نمی بندم، امشب فقط دستت کافیه.

بهرنگ از اطاق بیرون رفت و کارهای نظافت رو در اطاق نشیمن و آشپزخانه انجام داد و موقع سشوار به اتاق خواب اومد. پشت به آسو ایستاد. آسو هم تمام وقت روی تخت نشست و اون رو تماشا کرد.

زنگ خانه زده شد بهرنگ در رو باز کرد و برای بار آخر به آسو تذکر داد و گفت:

-لطفا آروم باش.

آسو:

-من توالت دارم.

بهرنگ:

-زود باش. طرف اومد.

بهرنگ دستبند رو باز کرد و آسو گفت:

-خواهش می کنم با من نیا تو. وقتی تو پیشم باشی از خجالت آب می شم. بمیرم بهتره. مگه نمی گی دوست نداری من بمیرم؟

بهرنگ در توالت رو نیمه باز گذاشت و گفت:

-در رو نبند. این جوری حداقل می تونم گوشه سرت رو ببینم.

آسو به توالت رفت و بهرنگ پشت در ورودی منتظر شد و گهگاهی از چشمی پله ها رو تماشا می کرد، به غیر از مادرش پدرش هم اومده بود سریع به طرف آسو رفت و گفت:

-اومدن، دو نفرن، کارت تموم نشد؟ زود باش!

بهرنگ دوباره به طرف در رفت و آروم گفت:

-مامان یه لحظه! دنبال کلیدم! نمی دونم کجا گذاشتمش.

بهرنگ با آسو داخل اطاق خواب شد و فقط یک دست آسو رو دستبند زد و آسو پرسید:

-اگه نری چی می شه؟

بهرنگ:

-سرکار منظورته؟

آسو:

-آره، یه موقع یه فکر دیگه نکن. نمی گم تو قاتلم نیستی. آدمی مثل من می تونه پیش قاتلش یه کمی راحت تر باشه. چون من ترسی از مردن ندارم و تو هم در حقیقت کاری رو که خودم نتونستم انجام بدم، انجام میدی. فقط به این دلیل!

بهرنگ:

-ولی من قاتلت نیستم، حتی شاید اگه یکی وارد این اتاق بشه و بخواد به تو آسیب برسونه من از روی انسانیت ازت دفاع می کنم. حالا بگیر دراز بکش و در کمال آرامش به این حرف هام فکر کن. شب خوش! سخت نگیر.

بهرنگ در رو بست و در ورودی رو باز کرد و با پدر و مادرش روبوسی کرد و کنار هم نشستند و حرف زدند و بعد آرام آرام در مورد آسو حرف زد و بعد با کمی تاخیر به سرکار رفت.

پیرزن و پیرمرد طاقت نیاوردند و داخل اطاق خواب شدند و با آسو سلام و علیک کردند. مادر روی تخت نشست و پدر یک صندلی آورد و مادرش با نوازش به سر آسو نصیحت می کرد که چاره غمش خودکشی نیست و چه انسان هایی رو ندیده که چه طور بعدها در زندگیشون خوشبخت بودند و پدر هم در اضافه با لحن نصیحت گفت:

-تلخی و شیرینی همه جا تو زندگی انسان ها هست، اگه می شد جلو تلخی رو گرفت، چه خوب می شد. ولی متاسفانه حقیقت طور دیگه ایه. اگه شما از زندگیتون نفرت داری نباید به راحتی خودت فکر کنی و بگی، پایان، تمام، خداحافظ زندگی! احترام به زندگی بقیه افراد چی می شه؟ مرگ یک انسان جوون مثل مهره های دومینو می مونه که سقوط یکی باعث سقوط مهره های دیگه هم می شه. تو با مرگ خودت به هیچی نمی رسی، برای خودت امروز هستی و فردا نیستی. ولی دیگران فردا هستند و اون ها هر روز عذاب می کشن، هر روز می میرن و به زور به خاطر دیگران سر پا می ایستن. اگه جگر تو الان درد داره با مرگت جگر چندین نفر برای تموم عمرشون درد می گیره. تو باعث و بانی این بلا برای اون ها خواهی بود.

آسو در بین حرف های پدر بهرنگ، با بله بله حرف هایش رو تایید می کرد. اون ها تا یک شب با هم نشستند و چای خوردند. آسو مجبور بود اون ها رو در نوشیدن تماشا کنه. اون ها در مورد همه چیز با هم حرف زدند. پدر و مادر بهرنگ برای خواب به اطاق نشیمن رفتن. پدر روی زمین و مادر روی مبل خوابید و بهرنگ اول صبحی قبل از این که ساعت شش صبح بشه، زودتر اومد و پدر و مادرش رو در خواب دید. یواش به اتاق خواب رفت و در رو از پشت بست و سر تخت آسو ایستاد و اون رو تماشا کرد.

آسو که از اومدن او بیدارشده بود، چشمش رو باز کرد و دست خودش رو نشون داد و گفت:

-خسته شدم، مچ دستم واقعا بد جوری درد داره نمی خوام گله کنم. اگه می شه از این به بعد

پاهام رو ببند.

بهرنگ از کمد پیژامه و تی شرت در آورد پشت در کمد اون ها رو پوشید و بعد از آشپزخانه جعبه کمک اولیه اش رو آورد و روی تخت نشست و دستبند رو باز کرد و با پارچه روی دست آسو رو باند پیچی کرد و خودش روی تخت نشست و به دیوار تکیه داد و گفت:

-بگیر دراز بکش بخواب.

آسو:

-بدون دستبند و طناب؟

بهرنگ:

-تا وقتی که بتونم و این جا پیشت بشینم. فعلا من خوابم نمیاد، تو بخواب.

آسو بر گشت پتو روی خود کشید به پهلو دراز کشید اون قدر به این پهلو و اون پهلو خوابید، تا یک دفعه چشمش رو باز کرد و به بهرنگ نگاه کرد؛ چشم های اون رو بسته دید. تکانش داد و گفت:

-من این جوری نمی تونم بخوابم، خوابت میاد بگیر بخواب!

بهرنگ با چشم هایش اطاق نشیمن رو نشان داد و گفت:

-مهمون دارم حتما متوجه شدی زن و مرد هستن و خوابیدن نمی تونم تو اون اطاق برم.

آسو:

-فهمیدم، به خاطر همین اعتراض نکردم. حالا که کنار من نشستی چه فرقی داره سرت رو بذار اون ور بخواب. این جوری خیالم راحته که به من نگاه نمی کنی.

بهرنگ:

-نه به تو اعتماد ندارم، وقتی خوابم برد، میری!

آسو مچ دستش رو بالا گرفت و گفت:

-دستبند بزن. چاره ای نیست.

بهرنگ:

-نه مچ دستت درد می گیره. اگه بشه با طناب یواش پات رو می بندم این جوری خیالم راحت تره.

آسو:

-هر جور خودت دوست داری.

بهرنگ یک پای آسو رو با طناب به مچ دست خودش گره زد و یواش پاهایش رو زیر پتوی آسو کرد و آسو سرش رو بلند کرد و منتظر جواب بهرنگ موند و بهرنگ در جواب نگاهش، گفت:

-امروز هوا یه کم سرده، اگه ایراد داره می تونم بدون پتو بخوابم.

آسو:

-پتوی دیگه ای نداری؟

بهرنگ:

-نه، همین چند تاست.

اون ها اول با فاصله یک میلی متری جدا از هم به خواب رفتن، ولی بعد در خواب به خاطر تخت یک نفره ناخودآگاه به هم چسبیدند.

ساعت نه صبح شد. مادر بهرنگ بی صدا در رو باز کرد و سرش رو داخل کرد. آسو سرش رو بالا گرفت و مادر با اشاره این که بگیر بخواب و اون ها می خوان برون، دست تکون داد و خداحافظی کرد. در رو آرام بست و از خونه بیرون رفتند.

آسو بعد از رفتن پدر و مادر بهرنگ دراز کشید. ولی نتوانست بخوابد، به فکر فرو رفت. با نگاه به بهرنگ موقعیت رو برای فرار کردن مناسب دید طناب رو باز کرد و بی صدا از اتاق بیرون رفت. اول به توالت و بعد به آشپزخانه رفت در یخچال رو باز کرد و یک سیب برداشت و اون رو شست و با گاز زدن داخل اتاق نشیمن شد و موقع رد شدن متوجه آلبوم روی میز شد. روی مبل نشست صفحه اول رو باز کرد. عکس خودش و خانواده اش رو دید. وحشت کرد، صفحه دوم و سوم رو هم دید و بعد با دقت به جلد آلبوم نگاه کرد. برای حل یک معمای کوچیک به فکر فرو رفت. سیب رو روی میز گذاشت و از واحد بیرون رفت. نگاه به طبقه بالا و پایین کرد و راه پایین رو انتخاب کرد و در طبقه هم کف، زنگ همسایه رو زد.

بهرنگ از همون ثانیه اول وقتی که آسو از اتاق خواب بیرون رفته بود، بیدار شده بود و روی تخت با گوش های تیز نشسته و منتظر برگشتش بود. سریع شلوارش رو پوشید و پشت سرش از پله ها پایین رفت. وقتی به طبقه هم کف رسید، هم زمان با او، زن همسایه هم در واحدش رو باز کرد و قبل از این که آسو لب به زبان بیاره، بهرنگ دست در کف دست آسو گذاشت و به زن همسایه گفت:

-ببخشید مزاحم شما شدیم. دوستم اشتباهی اومد. دیشب قندمون تموم شده بود، من صبح خریدم.

زن همسایه:

-اشکالی نداره، ندارید بیارم. آقا بهرنگ تعارف نکنی. غریبه نیستیم!

بهرنگ دست بالا برد و گفت:

-خریدم. خیلی ممنون سلام برسونید.

زن همسایه در رو بست و بهرنگ دست آسو رو کمی فشرد و اون رو به طرف بالای پله ها کشید و گفت:

-ببین آدم نمی تونه خوبی کنه.

آسو:

-چه خوبی ای؟ تو کی به من خوبی کردی؟

بهرنگ:

-شمردن داره؟

بهرنگ دست اون رو باز کمی محکم تر فشرد و آسو در اعتراض گفت:

-هی چه خبرته! ولم کن میگم. دستم رو ول کن. مریض، گوسفند نیستم. دیوونه!

بهرنگ گفت:

-کی می ره از طبقه دهم شیرجه بزنه روی زمین. تو خودت بگو، اگه نرمال بودی مثل بقیه مردم رفتار می کردی.

آسو:

-من ازت نخواستم، ولم کن تو که خونواده ام نیستی.

بهرنگ:

-قدیم ها وقتی یکی جون یکی رو نجات می داد، صاحب اون شخص می شد!

آسو:

-پس بذار به پلیس زنگ بزنم، بفهمی که در چه عصری هستیم!

بهرنگ:

-نه. با تو نمی شه با زبون خوش حرف زد.

آسو با اعتراض دستش رو محکم کشید و خودش رو از بهرنگ جدا کرد و بهرنگ اون رو ضربدر بغل کرد و از چند تا پله ها بالا برد.

آسو:

-من رو بذار زمین، یکی می بینه، زشته.

بهرنگ اون رو زمین گذاشت و گفت:

-می خواستی به پلیس زنگ بزنی نه؟ می دونی اگه این کار رو می کردی پدرم رو در می آوردن. من دارم برای تو خون و دل می خورم و تو فقط دشمنی با من رو بلدی!

بهرنگ دست اون رو گرفت و بقیه پله ها رو بدون حرف و دعوا بالا رفتند. آسو رو به اتاق خواب برد و دست راست او که باند پیچی نبود، دستبند زد و گفت:

-حالا آروم

دراز بکش من باید چند ساعتی بخوابم دیشب اصلا نتونستم بخوابم.

آسو:

-من گشنمه نمی خوای به من صبحانه بدی؟

بهرنگ:

-نمی خوابی؟

آسو:

-تو چه پرستاری هستی که نمی دونی یه مریضی مثل من خواب درست و حسابی نداره.

بهرنگ:

-صبحانه چی درست کنم؟

آسو:

-نون تازه داری؟

بهرنگ:

-نمی دونم؟

آسو:

-نون تازه می خوام برو بخر.

بهرنگ به آشپزخانه رفت و برگشت و گفت:

-نون تازه هست، از فریزر در آوردم می تونم گرمش کنم.

آسو:

-زیتون داری؟

بهرنگ:

-من تا حالا چشمم از نزدیک به زیتون نخورده، چه برسه به این که تو خونه داشته باشم.

آسو:

-برو بخر همه مغازه ها می فروشن.

بهرنگ:

-تخم مرغ هست، با گوجه املت درست می کنم.

آسو:

-دلم هوس زیتون کرده.

بهرنگ:

-این جا شمال شهر نیست. من اصلا نمی دونم تو چه مغازه ای زیتون دارن.

آسو:

-برو بپرس.

بهرنگ در اتاق خواب رو بست و از خونه بیرون رفت و وقتی از پله ها پایین رفت و زنگ خونه همسایه رو زد و زن همسایه که میان سال و حدود پنجاه ساله بود، بیرون اومد و گفت:

-بفرمایید آقا بهرنگ.

بهرنگ:

-خاله اول از همه سلام.

زن:

-سلام.

بهرنگ:

-خونه مهمون دارم از من زیتون خواستن، نگفتم ندارم اگه شما دارین به من قرض بدین.

زن:

-آقا بهرنگ به جان بچه هام قسم، ندارم. ما زیتون نمی خوریم.

بهرنگ:

این نزدیکی ها شما مغازه ای سراغ ندارید؟ جایی که زیتون می فروشند؟

زن همسایه:

-نه من تا حالا ندیدم؛ باید بری سوپرمارکت حتما دارن.

بهرنگ قبل از این که تشکر بکند و از همسایه های دیگر بپرسد زن همسایه به درون اتاق نگاه کرد و با صدای بلند پرسید:

-آقا بهرنگ این چه؟ صدایی از اتاق تو میاد؟ بنا داری؟

بهرنگ مجدا به طرفش بر گشت لحظه ای گوش به داخل واحد انداخت و گفت:

-نه، مهمون دارم.

زن همسایه در رو کامل باز گذاشت و داخل اتاق شد و دوباره به طرف بهرنگ برگشت و گفت:

-یکی داره کف اتاقت رو می کنه؟

بهرنگ که از اول نیت آسو رو فهمیده بود، عجله ای ندید و بهتر دید در ابتدا زن همسایه رو توجیه کنه. با تفکر و بی خیالی دستش رو بالا برد و تشکر کرد و موقع بالا رفتن از پله ها گفت:

-دوستم ورزشکاره. نمی دونه سقف خونه های ما مقاوم نیستند الان بیدار شد حتما داره طناب بازی می کنه ببخشید.

بهرنگ در رو باز کرد و بدون این که کفشش رو در بیاورد در رو محکم پشت سرش بست. آسو با شنیدن برگشتن بهرنگ سم های محکمتری به کف اتاق کوبید. بهرنگ وارد اتاق خواب شد و دید که آسو به صورت عمودی بالا تنه توی تخت خوابیده و قسمت پایین تنه بیرون از تخت با پا به کف اتاق می کوبه. با عجله از پشت روی پشتش خوابید طوری که اگر یکی فیلم رو به طور صامت تماشا می کرد، یقین داشت که بهرنگ در تلاشه به آسو تجاوز کنه. او پاهاش رو در پاهای آسو پیچ داد تا او دیگه نتونه تکانی بخوره.

آسو:

-ولم کن قاتل! خجالت بکش، من شوهر دارم. شرم نداری. بی حیا. ولم کن.

آسو این حالت رو خیلی صمیمی دید و انتظارش رو نداشت با صدای بلند داد کشید:

-کمک...کمک...

بهرنگ دستش رو روی لب های آسو گذاشت و آسو دستش رو گاز گرفت و بهرنگ یک گوشه پتو رو توی دستش گرفت و با پتو جلوی دهنش رو گرفت و همون طور بی صدا موند. لحظه ای بعد آسو خودش رو تکان داد و بهرنگ گفت:

-ولت می کنم مثل بچه خوب آروم روی تخت می خزی، فهمیدی؟

آسو سرش رو به پایین تکان داد و بهرنگ اول دست از دهنش برداشت و آسو روی تخت خزید و از ناحیه زیر کتف که به درد اومده بود، شکایت کرد و بهرنگ کفشش رو در آورد و روی تخت رفت و نشست و به آسو پشت کرد که طناب های گره زده به میله ها رو باز کنه، که دوباره و درست پاهای آسو رو ببنده. آسو از فرصت استفاده کرد و با دو جفت پا به

پشت او زد و اون رو از تخت تا میز تلویزیون پرت کرد. بهرنگ با وجود این که نه دردش اومده بود و نه چیزیش شده بود، برای امتحان آسو پهلوش رو گرفت و در کف اتاق مثل مار به خودش پیچید و آسو مثل افعی سر بلند کرد و دل نگران از سخت گیری هایی که با عاقبت این کارش، بهرنگ بر او روا خواهد داشت، اون رو تماشا می کرد. بهرنگ حرص خوران برای ترسوندن آسو به طرفش شتافت و رو به روش نشست و یک لحظه دو دست روی دوش های آسو گذاشت و بعد با لب فشردن گفت:

-اصلا انتظار نداشتم. فکر می کردم تو قلبت من رو دوست داری. اگر این کارها رو می کنم به خاطر اینه که می خوام زنده بمونی، چون بیشتر از خودت به فکر سلامتیت هستم. این لگدت یک بار دیگه به من نشون داد که از ته قلبت و بر عکس خوش خیالی مم، از من متنفری.

بهرنگ شانه های آسو رو فشار داد و گفت:

-حالا که تو از من متنفر هستی، من هم خردش می کنم و نفرتم رو بهت نشون می دم. بهتر نیست؟

آسو با دست چپ زخمی آزادش، اول ضربه به دست راست بهرنگ زد و شانه راستش رو آزاد کرد و چون که از ناحیه شونه احساس درد کرد، از روی عصبانیت به صورت بهرنگ سیلی زد و گفت:

-دروغگو، پس من چی بگم از همون اول گفتی بدنم مثل حلزون نرمه همه جای بدنم رو کبود کردی. نمیگی منی که مرتب به خاطر شوهرم خودکشی می کنم، نباید یه متری من، با فاصله بایستی!

بهرنگ روی گونه سرخ شده اش دست گذاشت و می دونست روی این قسمت از گِله ی آسو حرفی برای دفاع نداره، ولی برای سفسطه کردن، قسمت اول حرف آسو که بی اهمیت بود رو بزرگ جلوه داد و گفت:

-دروغگو منم یا خودت؟ گفتی دستت درد می کنه، دروغ گفتی. زیتون هم دروغ بود که همسایه ها رو خبردار کنی.

آسو هنوز در اندیشه شوهرش بود، گفت:

-من شوهر دارم. چه طور جرات می کنی هر جوری که دلت خواست من رو تو بغلت بگیری! بی شرف، این دفعه من حس کردم و تو از من لذت بردی. عقلت رو از دست دادی؟! فکر کردی این وحشی گیریت رو بی جواب می ذارم؟

بهرنگ:

-خودت بگو، وقتی مردم آزاری می کنی و سقف اتاق رو پایین میاری، باید فکر این جاهاش رو هم می کردی. حالا لطفا خودت دراز بکش می خوام پاهات رو ببندم. که یه موقع نگی لمست کردم!

آسو:

-به این ها میگی لمس. دراز نمی کشم، مگه من حیوونم. از تو هم سالم ترم. یه زمانی قصد خودکشی داشتم، دیگه ندارم حالیته؟ پس دیگه لزومی نداره.

بهرنگ:

-دیروز عمدا قرص خوردی و می خواستی خودت رو بکشی، این همه آدم رو اسیر دیوونگی خودت کردی. حالا میگی نمی خوای خودکشی کنی! هیچ کس از نظر پزشکی به تو این صلاحیت رو نمیده، شنیدن این حرف از دهن تو هیچ ارزش حقوقی نداره، حرف هات پیش من هیچ اعتباری نداره.

بهرنگ دست به مچ پا برد و آسو یک سیلی محکم دیگری پشت سر بهرنگ خواباند و بهرنگ با حرص، سرش رو به طرف او برگردوند و گفت:

-دیگه تو سرم نزن! دیروز تا حالا نخوابیدم سر درد شدید دارم. اگه یه بار دیگه تو سرم بزنی لهت می کنم.

بهرنگ مثل کشتی گیرها اون رو روی تخت خوابوند و با دو دست مفصل پاهای آسو رو در دست گرفت و با عصبانیت طرف میله ها کشید و مشغول بستن پای چپ بود که آسو با پای راست مرتب به پشت بهرنگ لگد اعتراضی می زد و از ترس مواظب بود که به بهرنگ آسیب جدی وارد نکنه. این بار آسو پشت به سقف به صلیب کشیده شد و بهرنگ چسب

دهان آسو رو زد و به آشپزخانه رفت و نیم ساعت طول کشید تا صبحانه و چای آماده کرد و بعد میز اتاق نشیمن رو داخل اتاق خواب آورد و بعد سینی با سینی به اتاق اومد. چسب دور دهانش رو باز کرد و رفت که دست های آسو رو باز کنه. آسو که پرزهای توی دهانش رو به بیرون تف کرد و با صدای عصبانی گفت:

-صبحانه نمی خورم، خودت کوفت کن!

بهرنگ پرسید:

-چرا؟ مگه خودت نگفتی گشنته؟ گرمه، بخور، خواهش می کنم بیا بخور. من ازت معذرت می خوام. تو آشپزخونه کلی فکر کردم و متوجه شدم که من هم یک جورایی دارم بهت بدی می کنم.

آسو:

-نمی خورم، گشنه ام هست، اما تا بازم نکنی نمی خورم. اعتصاب غذا کردم!

بهرنگ خندید و گفت:

-بهت گفتم تو اولین فرصت آزادت می کنم، این تشخیص رو من باید بدم نه تو، حالا خواهش می کنم. بیا یه لقمه بخور. این قدر خوشمزه شده که خودم باورم نمی شه که من این رو درست کردم!

آسو:

-هر کاری می خوای بکن، ولی من تصمیمم رو گرفتم.

بهرنگ کنار دست آسو نشست. تی شرتش که با پیژامه اش فاصله افتاده بود و چشمش به بدن برهنه آسو می افتاد، رو خواست مرتب کنه که آسو در اعتراض گفت:

-دست نزن. پوست کلفت، خوک کثیف!

بهرنگ سریع بدون هیچ کلمه ای ناخودآگاه دستش رو پس کشید. بعد یک لحظه اندیشید و گفت:

-پاشو مثل بچه کوچیک ها قهر نکن وگرنه دستم رو می ذارم روی پشتت. قسم می خورم که بر ندارم، و تا تو صبحانه ات رو نخوری من هم این جوری اعتراض می کنم. مگه نمی گی دنبال بهونه ام؟ بفرما این هم یه بهونه از من!

آسو:

-عقده ای هستی، دنبال بهونه نگرد، کمبود داری. فرصت طلبی کن تا ببینم کی اول می میره.

بهرنگ:

-از سن ما گذشته و این کوری کوری شایسته ما نیست. بیا اگه واقعا دل تو هم دعوا نمی خواد، بشین بخور تا سرد نشده.

بهرنگ دست گرمش رو روی پشت آسو گذاشت و گفت:

-ببین دستم رو گذاشتم روی پشت که چی؟

آسو در اعتراض گفت:

-این کارت نامردیه، با این حرف هات از دو طرف داری به من تحقیر می کنی! اصلا جنتلمن نیستی.

بهرنگ:

-همه جنتلمن ها دو رو هستن، اگه بهشون فرصت بدی چهره واقعیشون رو خواهی دید.

آسو:

-منظورم آقای اصول دان بود. یک دفعه پیش من تنزل کردی.

بهرنگ گفت:

-غذا نمی خوری که پشتت استخونی شده یه گرم گوشت توی تنت نیست!

بهرنگ با این جمله دست جاهای دیگر بدنش گذاشت و گفت:

-چند کلیویی؟

آسو سر به طرف او چرخاند و گفت:

-خر خودتی، فکر می کنی من بچه ام؟ یواش یواش خیالات سرت بر داشت.

بهرنگ دست زیر تیشرت گذاشت و گفت:

-اگه می خواستم حال کنم این جوری می ذاشتم که دستم به تنت بخوره. از روی تی شرت هیچ حسی نداشتم.

آسو:

-دستت رو بردار، پررو نشو!

بهرنگ دوباره دستش رو روی پشت آسو گذاشت و گفت:

-من مشکلی ندارم. یعنی انگار دستم رو روی پشت خودم گذشته ام. اگه تو مشکل داری، چه خوب پس دستم این قدر

روی پشتت می مونه که تو تسلیم بشی. من اصلا دوست ندارم بازنده این بازی باشم، راستش داره از این بازی خوشم میاد، جور دیگه کسل کننده بود.

آسو:

-اگه دست هام رو باز کنی بهت نشون میدم. چشمت رو کور می کنم.

بهرنگ:

-من فکر می کنم دارم یواش یواش عاشقت می شم. دست خودم نیست.

آسو:

-پس دست هام  رو باز کن تا یه عاشقی بهت نشون بدم.

بهرنگ:

-من حداقل بیست کیلو وزنم از تو بیشتره، می دونی زن ها به خاطر هورمون های زنانه استخونشون مثل استخون ما سفت و سخت نیست؟ و به خاطر همین ما مردا در زورآزمایی های بدنی قوی تریم. وقتی این و دونستی، پس بایستی یه جور دیگه با من مبارزه کنی.

آسو:

-من که نگفتم دستم رو باز کن که باهات کشتی بگیرم، با ناخنم فقط یه بار به اون صورت عبوست چنگ می زنم، طوری زخمیت می کنم که چهره ات از قبل عبوس تر بشه و یک ماه نتونی از خجالت بیرون بری.

بهرنگ خندید و گفت:

-فهمیدم دردت چیه. می خوای بیست و چهار ساعته پیش تو باشم نه؟ از من خوشت اومده؟ من آخرش نفهمیدم، نکنه تو هم داری عاشق من می شی؟ میگن آدم ها اگه تو موقعیت مکانی مشترک قرار بگیرن عاشق هم می شن، یعنی شاید بیرون عاشق هم نمی شدیم. ولی الان چون با هم روی یه تخت می خوابیم مگه می شه عاشق هم نشیم؟ وای من بیچاره رو بگو، این هم از کم شانسی منه. از نظر دیگران، اتفاقا ما یک زوج خوشبخت و خوش قیافه به نظر می رسیم، لخت همدیگر رو دیدیم، فقط مونده یه تست!

آسو:

-چیزی نمیگم چاک دهنت داره گشادتر می شه. خودت زن و بچه نداری؟ این جا واقعا خونه خودته؟

بهرنگ:

-من الان سی و دو سالمه، ازدواج نکردم. چهار سال پیش وقتی همسن تو بودم...

آسو:

-تو می دونی من چند سالمه؟

بهرنگ:

-آره بیست و هشت سالته.

آسو:

تو گفتی با اون ها نیستی، اون وقت همه چیز رو از کجا دقیق می دونی؟

بهرنگ:

-همه چیز رو تعریف می کنم به شرطی که اول بیای صبحونه ات رو بخوری، سرد شده و تخم مرغ رو نمی شه دوباره گرم کرد خراب می شه.

آسو:

-هر کاری دوست داری بکن و دنبال بهونه نگرد. ولی بعدا وقتی تو صورتت تف کردم نگی آسو دختر نمک نشناسی بود! اگه واقعا قصد کمک داری، پس باید مرز و اندازه خودت رو بدونی، با من محترمانه برخورد کن!

بهرنگ:

-مطمئن باش من برای سلامتیت هر کاری که تو سیستم کاری اروپایی هاست و اون ها به یه مرد اجازه میدن، عمل می کنم و اون هم طبق استانداردشون. بابت این حرف های که زدم معذرت می خوام، جدی نبود. فقط می خوام زودتر خوب بشی همین.

آسو اشک ریخت و ناله کرد بهرنگ با تعجب پرسید:

-چی شده؟

آسو کتفش رو تکان داد و گفت:

-گرفته، همه اش تقصیر توئه. قلنج کرده یا در رفته، یهو درد شدید حس کردم.

بهرنگ:

-تو تموم روز تو تخت دراز کشیدی و دست و پاهات بسته است، این جوری اصلا خوب نیست، تو به ماساژ احتیاج داری، بهت آرامش میده و زود حالت خوب می شه. برای من هم خوبه، الان هم اگه می خوای اعتصابت رو بشکنی من هم چاره ای ندارم، از فردا برات ماساژور زن میارم.

آسو بعد از لحظه ای اندیشه و تفکر بهتر دید روشش رو کمی تغییر بدهد و با کمی ناز و عشوه گفت:

-تا فردا از این درد می میرم، سریع آزادم کن!

بهرنگ دست روی پشت آسو گذاشت و نرم ماساژ داد و آسو در جواب غافلگیرانه به بهرنگ گفت:

-ماساژور نمی خواد چهار تا مشت آروم بزن بهتره.

بهرنگ گفت:

-مشت که نمی شه. پوست و استخونی، غذا هم که نمی خوری.

بهرنگ اول دست روی تی شرت آسو گذاشت و بعد یواش یواش روی گردن او دست گذاشت و بعد از ماساژ گردن، کف دست چپش رو از روی گردن چرخاند و یواش لای تی شرت آسو برد و کتف آسو رو با احساس تمام ماساژ داد بعد از ماساژ پهلوی خودش رو به آسو نشان داد و گفت:

-به خاطر اون لگد درد دارم، وگرنه می تونستم بهتر ماساژ بدم.

آسو:

-یخ نداری؟ یخ بذار.

بهرنگ:

-تو زدی. اگه دست بذاری می فهمم که پشیمون شدی و به عنوان معذرت قبول می کنم. بعد خودش خوب می شه.

آسو:

-دیدی جنبه نداری. فکر نمی کنی از مرز اصول رد شدی؟ این بود اون همه حرف های گنده گنده که زدی. اگه جدی می گی برو یخ بذار!

بهرنگ:

-نه من نمی خوام، دستت درد می کنه. اگه خودت هم بخوای بهت اجازه نمی دم! شوخی کردم. بهتره اول کتف و دستت سالم بشن.

آسو گفت:

-می تونم یه فیلم تماشا کنم؟

بهرنگ:

-چی دوست داری؟

آسو:

-همین فیلم های دوربین منظورمه، می خوام مطمئن بشم.

بهرنگ از تخت پایین پرید و لپ تاپش رو آورد و آسو گفت:

-اگر گوشی داری بده نمی خوام مزاحم خوابت بشم.

بهرنگ:

-گوشی از نوع جدیدش، از ان فونک ها دارم، بدون کابل.

آسو:

-بده. خودت برو بخواب.

بهرنگ:

-خیلی ببخشید من جایی نمی رم، بعد از این اصلا بهت اعتماد ندارم. الان هم از این لحن صدات معلومه که یه نقشه داری.

آسو:

-من نقشه دارم؟! یا تو بهونه می گیری که پیش من بمونی.

بهرنگ:

-من اگه دلم بخواد با تو که رودرواسی ندارم. اصلا ازت خجالت نمی کشم. نمی خواهی که این حرفم رو بهت ثابت کنم؟

آسو:

-فیلم رو بذار!

بهرنگ طناب بسته به دور پاهای آسو رو باز کرد و با نگاه های طلبکارانه که معنی اصلا با تو شوخی ندارم و خیلی بهت سخت خواهم گرفت، رو فهموند و با اخم به طرف دست هاش رفت و دست هاش رو هم آزاد کرد. لپ تاپ رو روشن کرد و روی ران هایش گذاشت. بعد بی اعتنا به او به اتاق نشیمن رفت و با یک بالشت برگشت و با مشت زدن به بالشت زهر چشمی از آسو گرفت، و بالشت رو در جهت مخالف او روی تخت انداخت و بدون نگاه به او سرش رو روی بالشت گذاشت. آسو در جواب حرکات او نگاهی به بهرنگ کرد و یک پاش رو در هوا بلند کرد و گفت:

-وقتی تو خوابیدی، یک چکشی بزنم تو سرت که در جا می میری!

بهرنگ به پای آسو که در هوا برای فرود آمدن بر سرش آماده بود نگاه کرد و لبخند زد. سرش رو با اطمینان خاطر روی بالشت گذاشت و کم تر از یک دقیقه با لبخندی بر لبانش سر از بالش بلند کرد و گفت:

-از تو بعید نیست!

آسو برای تماشای فیلم روی تخت نشست و لپ تاپ رو روی پاهاش گذاشت. بهرنگ بالشت رو در کنار دست راست آسو گذاشت و دستش رو در هوا آرام روی بازوی دستبند خورده آسو گذاشت و گفت:

-من پیش خودم این طور تصور می کنم و می گم شاید آسو دوست داره که بغل دستش بخوابم. می خواد نفس من رو بشنوه، ولی خجالت می کشه. با وجودی که از من خوشت اومده، چون خواسته درونی دلت رو با حرف نمی تونی بگی!

آسو بازوی خودش رو تکان داد و گفت:

-مثل زالو به من چسبیدی. باید تحسینت کنم. هر تفی که بهت میندازم کاری می کنی که اون تف باز به طرف خودم بر گرده. تا کی می خوای دستت رو این طوری نگه داری؟

بهرنگ:

-کسی که بتونه با پا تو سرم بزنه چرا با آرنجش امتحان نکنه؟

بهرنگ با لبخند چشم هاش رو بست و یواش دستش رو از بازو سر داد و به آسو چسبید. نفس صدا داری از آسودگی خود کشید و چند ثانیه بعد به خواب رفت. آسو فیلم رو با سرعت سریع تماشا می کرد. بهرنگ گاهی از خواب بیدار می شد و بدون این که چشم هاش رو باز کنه عمدا به طرف آسو بر می گشت و دست روی شکمش می ذاشت و منتظر بود که آسو اعتراض کنه، ولی آسو اعتراض نمی کرد و سرانجام دید که نمی تونه پیش او بخوابه، دستش رو از دور شکم آسو برداشت و چشم هاش رو باز کرد و گفت:

-من می رم روی مبل می خوابم. این جا نمی تونم راحت پهلو به پهلو بشم. اگر کار داشتی صدام بزن و بیدارم کن. 

بهرنگ به دست چپ آسو دستبند زد و او در اعتراض فقط مظلومانه گفت:

-اگر بشه دستبندم و باز کن. در اتاق رو هم قفل کن.

بهرنگ پنجره رو نشون داد:

-باور کن من خودم بیشتر از تو زجر می کشم. از کجا بدونم دیوانگی نکنی و از پنجره پایین نپری. فقط بدون... هیچی، فراموش کن.

آسو:

-گفتم الان اصلا نیت خودکشی ندارم، جدا حالم خوبه.

بهرنگ:

-می دونم، اگه بگم صد در صد باورت دارم، تو خودت من رو باور می کنی؟ خودت هم خوب می دونی از نظر اصولی درست نیست سهل انگاری کنیم. خانواده ات من رو مسئول می دونند.

آسو:

-خانواده ام از تو خواستند.

بهرنگ:

-توی بی خوابی خودم رو لو دادم، نه؟ یه جورایی آره! من رفتم پیش اون ها از تو حرف زدم و خواستم نگران حال تو نباشن. فقط اون ها فکر می کنن یک خانم دکتر متخصصی داره تو رو تراپی می کنه.

آسو:

-تو جدا با اون آدم ها همکاری نداری، یا خودت، یا بستگانت به اعضای بدن من احتیاج ندارین؟

بهرنگ:

-معلومه که این طور نیست. من چند بار گفتم دوست دارم که تو صد سال عمر بکنی.

آسو:

-من نمی فهمم، اگر خانواده من نخواستند و تو پولی دریافت نمی کنی، چرا این کارها رو برای من می کنی؟

بهرنگ:

-من کار زیادی برات نمی کنم. من شاهد بودم که تو می خواستی خودت رو بکشی. بار اول موفق شدم تو رو از این کاری که قصد داشتی باز دارم، ولی اگر تو رو تو اون حالت ول می کردم، معلوم بود که باز دست به خودکشی بزنی. برای همین بهتر دیدم تا تو خوب بشی، خودم از تو مراقبت کنم.

آسو:

-اگر من پسر می بودم این کار رو برام می کردی؟

بهرنگ:

-صد در صد کمک می کردم، ولی نه این که اون رو بیارم تو خونه ام.

آسو:

-پس چرا من رو آوردی، کمبود داری؟ جدا حرف اون بهیار رو باور کردی؟

بهرنگ:

-کمبود رو همه ماها داریم، وگرنه هیچ کس با دیگری زندگی نمی کرد. هر قدر هم دور و اطرفمون جمع باشن، باز نیاز به اجتماع بزرگ تر داریم، پس باز کمبود در زندگی به نوع های مختلف هست. اگر کمبود نباشه تلاش هم نیست. وقتی تو یک تشکر الکی از من بکنی، من برات قدم های بیشتری میذارم و بیشتر می تونم تو رو دوست داشته باشم. خوب اگر این کمبود نباشه، پس چیه؟

آسو:

-حقیقتا از من چه انتظاری داری؟

بهرنگ:

-برای این که تو به حالت عادی و راضی کننده خانواده ات برگردی، باید در مورد تو تمام توانم رو خرج کنم. وگرنه نتیجه نمی ده. الان هم تنها کاری که می تونم بکنم اینه که تو رو ببندم تا من و خودت عاقل بشیم و در کمال آرامش و آسایش و بدون مزاحمت دیگران، ببینیم این مشکل تو جدا حل شدنی است یا نه؟!

آسو:

-اگر زیاد خسته نیستی یک چای داغ داری!

بهرنگ با خوشحالی قدم برداشت و گفت:

-تو از من جون بخواه!

بهرنگ رفت و چای گرم کرد و آورد و آسو گفت:

-اگرسینی رو بغل دستم بذاری یک دو لقمه به خاطر صداقتت دوست دارم بخورم، چون تمام ترسم ریخت.

بهرنگ:

-پس بذار گرم کنم.

آسو:

-نمی خواد همین طوری خوبه. فقط اجازه بده دست و صورتم رو بشورم.

بهرنگ دستبند رو باز کرد و با هم به دستشویی رفتند و بهرنگ از پشت پهلوهای آسو رو گرفت.

آسو گفت:

-یک قاشق به من نمیدی غذا بخورم؟

بهرنگ در آینه به صورت آسو نگاه کرد و گفت:

-این رفتارت می تونه دو تا تفسیر داشته باشه. اول امیدوارم این طور باشه که تو جدا با صمیمت این حرف ها رو می زنی و تفسیر دوم اینه که هنوز در فکر نقشه خودت هستی و چون فکر می کنی من کمبود محبت دارم، حرف های مودبانه به من می زنی، تا سر فرصت نقشه ات رو عملی کنی. 

آسو:

-همه رو مثل خودت نبین. باید باز هم با دستبند بخورم؟

بهرنگ:

-حق به من بده. هر چند اگر هم لزومی نداشته باشه، احتیاط خوبه!

بهرنگ زیر بازوی آسو رو در دست گرفت و با هم به اتاق خواب اومدن و آسو لبه تخت نشست و بهرنگ از کتری چای برای

آسو ریخت و خودش پشت سر او روی تخت دراز کشید و با دستش دور شکم آسو حلقه زد.

آسو گفت:

-اگر این آب کتری رو توی سرت بریزم نمی ترسی؟

بهرنگ:

-من می دونم تو از من نمی ترسی. اگه نیت فرار هم داشته باشی این کار رو طوری انجام می دهی که من ضرر و صدمه نبینم. به خاطر همین یقین دارم تو فقط می خواهی به قول خودت خرم کنی بعد بزنی و در بری!

آسو صبحانه و چای خورد و بهرنگ یک دستبند به او زد و خودش به اتاق نشیمن رفت و روی مبل دراز کشید و خوابید.

آسو بقیه فیلم ها رو تماشا کرد. ساعت یک بعد از ظهر شد و وقتی آسو دید بهرنگ مثل روز قبل نیت سر زدن به اون رو نداره اعصابش داغون شد و با بد اخلاقی چند بار با پس و پیش گفت:

-الو آقا کجایی؟ هی با توام، الو آقا! الو؟

بهرنگ سرش رو از روی بالشت بلند کرد و متوجه شد که درست می شنوه. اول فکر کرد آسو از دم پنجره کسی رو در خیابون دیده، ولی زود به یاد دستبند افتاد و مطمئن بود که اگر او بتونه طناب دست هاش رو باز کنه، ولی هرگز قادر نیست که دستبند رو باز کنه. از مبل با بی میلی بلند شد و در اتاق رو باز کرد و گیره در دست، میان چارچوب در ایستاد و گفت:

-این خطاب های محترمانه ات، منم؟

آسو:

-بله دوست داری بگم مردتیکه. آقا گفتم، بد گفتم؟ گله داری؟

بهرنگ به لپ تاپ نگاه کرد و در تعجب از بد اخلاقیش بود، پرسید:

-توالت داری؟

آسو با عصبانیت گفت:

-نصف روز که گور و گم هستی و معلوم نیست چه کارها می کنی؟! خونه هم که اومدی می خوابی یا خسته ای. من رو این جا بستی که یک حرکت راحت هم نمی تونم بکنم، از زندان هم بدتره.

بهرنگ داخل شد و در رو از پشت بست و روی تخت نشست و گفت:

-اگر الان تو مرده بودی، من نمی گم به جهنم می رفتی، نه، زیر یک تن خاک دفن بودی. حتی اون جا اکسیژن هم نبود و هیچ کس هم بهت خبر نمی داد که یکی یکی از خواهرهات و یا مادرت پشت سر تو دست به خودکشی زدند و بعضی های دیگه مرتب سرهاشون رو می شکنن؛ که چرا این همه بدبختی نصیب اون ها شده. اون وقت وقتی تو یک روز رو هم نمی تونی تحمل کنی، چه طور حاضر می شی برای خودخواهی خودت زندگی بقیه رو نیست و نابود کنی؟ می دونی اون ها باید به خاطر تو چه قدر درد و رنج رو تحمل کنن؟

آسو:

-فهمیدم آقای دکتر. پس تلفنت رو بده یک زنگ به خواهرم بزنم.

بهرنگ:

-به خاطر همین خودخواهیت، تصمیم گرفتم اگر خودم هم خونه هستم، پاهات رو ببندم که تکون نخوری.

آسو:

-قبول کردم. سریع باز کن می خواهم قدم بزنم.

بهرنگ دستبند رو باز کرد و به دو مچ دستش زد و گفت:

-ناراحت هستی که تو رو بی سرپرست می ذارم. از این به بعد تمام ثانیه ها با تو هستم، البته اول باید یک تلفن بزنم.

بهرنگ سریع با بیمارستان تماس گرفت و خبر داد که مریضه و بعد هم به آسو گفت:

-راضی شدی سه روز تمام یعنی شبانه روز با تو هستم قدم به قدم، خوبه؟ خجالت نکش، اگه می خوای می تونی بلند نفس راحتی بکشی!

آسو:

-بعدش می خواهی به من جهنم رو نشان بدی.

بهرنگ:

-نه برعکس. می خواهم بهشت رو به تو نشون بدم و بگم اگر زنده بمونی می تونی گذشته هات رو به حال خودش تو فراموشی بذاری و از این به بعد به زندگیت لبخند بزنی. در حقیقت الان پیغام رو به من دادی، خودت آگاهانه یا ناآگاهانه این پیغام رو دادی و من هم حقیقتش از اول به این نیت تو رو به این جا آوردم. من می دونم با تو چه طور رفتار کنم.

آسو:

-چه پیغامی؟

بهرنگ:

-از من خواستی که پیشت بمونم! یعنی دوری من رو تحمل نمی کنی. الان هم آقا گفتن هات و کفری شدنت فقط به این خاطر بود که من چند ساعت پیش تو نخوابیدم.

آسو با حالت تمسخر خندید و گفت:

-دستم رو باز کن! هر چند ساعت که می خوای گورت رو گم کن. از این اتاق، حتی از خونه برو بیرون.

بهرنگ:

-برای آزمایش دوست داشتم این کار رو بکنم، ولی می ترسم از نبود من اون قدر عصبانی بشی که بعدا موقع خواب ناخودآگاه با لگد بزنی تو سرم و مغزم همه جا پخش شه.

آسو:

-می خواهم با خواهرم حرف بزنم.

بهرنگ:

-متاسفم نمی شه، تو حق خواستن هیچ کاری رو نداری، هر کاری که می گم مجبوری انجام بدی. از این به بعد می خواهم فقط از روی انضباط رفتار کنم.

آسو:

-خودت زنگ بزن بگو حالم خوبه.

بهرنگ:

-پس با من بیا.

بهرنگ دستبندش رو باز کرد و با او به اتاق نشیمن رفتند و بهرنگ از کشوی کمد آلبوم مادر آسو رو بیرون آورد و روی میز گذاشت و گفت:

-خودت خوب نگاه کن. فکر می کنی من خودم وقتی این همه از غم و ناراحتی دیگران حرف می زنم، راضی می شم به خاطر کارهای من دلواپس و نگران بمونن. من رفتم خونه تون و با بابا و مامانت حرف زدم. اون ها الان اصلا ناراحت نیستن و امید دارن که تو این بار تحت تراپی یک خانم دکتر خوب و مجرب به آینده زندگیت خوش بین بشی.

آسو:

-من صبح آلبوم رو دیدم. بگو ببینم اون خانم دکتر کیه؟ پس چرا من ندیدم؟ خودت که نیستی؟

بهرنگ:

-حقیقتش من اون حس هفتمم به من می گه هیچ کس مثل من با تو نمی تونه دوست بشه و تو هم می تونی بهترین دوستم بشی، من از الان نشونه ها رو می بینم.

آسو:

-اگر حسابت پاکه، پس اطلاع بده که بقیه بدونن دکتر زنی در کار نیست.

بهرنگ:

-تو کجای دنیا به یک مرد غریبه حق می دن که حتی یک مریض روانی رو در منزل خصوصیش نگهداری کنه و به تشخیص خود اون شخص که هیچ مسئولیت و یا صلاحیت کاری نداره رو حتی بدون هیچ آگاهی والدین اون مریض، اون روانی رو روی تخت شخصی خودش زنجیر کنه.

آسو:

-پس قبول می کنی که داری جرم می کنی و می گی که قلب من رو هم نمی خواهی یا اصلا نیت کشتن من رو نداری، درسته؟

بهرنگ:

-تنها هدف من اینه که تو رو برای همیشه نجات بدم.

آسو:

-خودت می گی صلاحیت کاری نداری و نیت تو اینه که من رو نجات بدی! خودت یک بار به من گفتی، حالا به من بگو حرفی که تو می زنی و با دخالت های بی جایی که می کنی خودت باورت می شه و این حرف هایی رو که زدی گوش هات هم شنیدن؟ تو کی هستی که بیاد توی یک چنین مورد حساس بدون تجربه دخالت اجباری کنه. مگه من موشم که تو داری آزمایش می کنی. تو می تونی به خودت اعتماد کنی، ولی به خاطر اون اصولی که مرتب ازش دم می زنی، این کارت غیر مسئولانه و پر از ریسکه.

بهرنگ:

-من فقط یک چیز رو می دونم، من قیم تو هستم. یک بار نجاتت دادم و نمی تونم و عادت ندارم کارم رو نصفه تموم کنم. به بقیه هم اعتماد ندارم من به زور هم باشه می فهمونمت که زندگی رو دوست داشته باشی. من می خواهم برای همیشه گذشته ات رو فراموش کنی. از این به بعد هم مجبورم اصولی کمکت کنم. راستی صبح یک سیب روی میز گاز زده بود، کار تو بود یا مهمون های من؟

آسو:

-من خوردم!

بهرنگ آسو رو مجددا به اتاق خواب برد و از او خواست که روی تخت بره و بعد به او دستبند زد و به آشپزخانه رفت سیب و انگور شست و توی بشقاب گذاشت و آورد.

خودش کنار دست آسو نشست و دستبند آسو رو باز کرد و بشقاب رو روی پاهاش گذاشت و یک دانه انگور دم دهان آسو برد و گفت:

-نوش جان، بخور.

آسو:

-نمی خورم.

بهرنگ:

-ببخشید، اجبار می کنم. وگرنه میذارم و می رم، و تو رو ساعت ها تنها می مونی.

آسو به بهرنگ نگاه کرد و گفت:

-کی می خواد این قیافه زشت تو رو ببینه. خیلی خودپسند شدی.

بهرنگ:

-کی، من زشتم! چشم پس می رم. که تمام روز من رو نبینی.

بهرنگ اول شروع کرد و طناب ها رو برای بستن پاهای آسو آماده کرد و هم زمان گفت:

-می گن بعضی زبون پاداششون پلوست و بعضی ها با زبون ناخواسته چیزی می گن که بلا برای خودشون میارن.

آسو:

-خوب کافیه! فهمیدم، می خورم. چه کار کنم، خودم رو در یک جزیره می بینم و مجبورم با وجودی که تو آخرین مرد دنیا هستی، معاشرت کنم. حرف هام رو خوب گوش کن، نگو چون از تو خوشم اومده، نه، چون من احتیاج به معاشرت دارم. معاشرت نه، در حقیقت وقتی پیشم بمونی دست و پام رو نمی بندی و مخصوصا دهنم رو، فقط به این خاطر. برخلاف ادعاهات، شعورم بالاست و تحت تاثیر کله شقی و غرور قرار نمی گیرم.

بهرنگ خندید و گفت:

-دو کلیو چاق شدم، نمی دونم وقتی تو با من خوب حرف می زنی، چرا من این قدر خوشحال می شم. نیروی جاذبه ات جدا خیلی قویه، و سریع می تونی من رو خر کنی. تو رو به هر کسی که دوست داری من رو عاشق خودت نکن!

آسو:

-من اگر جای تو بودم، به خاطر این حرفم بهتر می دیدم که بگریم.

بهرنگ:

-شاید جدا از حرف هات ناراحت شدم، ولی چون جوانمردم، طوری وانمود کردم که تو مجبور نشی از روی انسانیت، دلسوزی من رو کنی. ولی با وجود همه تفاصیل، تو من رو خیلی دوست داری. من و تو یک دو قلوی چسبیده به هم شدیم؛ وگرنه هیچ وقت توی این شرایط برای توجیه تسلیم نمی شدی. گفتی چون کله شق نیستی و غرور نداری، پس معلومه وقتی من پیشت نباشم چه قدر دلتنگی من رو می کنی.

آسو:

-خوبه که باور کنی این رفتارت رو تحسین می کنم؛ کاشکی من هم مثل تو الکی خوش بودم!

بهرنگ:

-الکی کجاست؟ می خوای بودن خودت رو پیش من منکر شی؟ نه نمی تونی! خب من با تو بودن رو خیلی دوست دارم، کاشکی تا ابد این طور وقتمون پیش بره، البته مزه هاش هم بیاد؛ یعنی من از دوست داشتن هات بگم تو از قربون رفتن هات بگی. از این قبیل حرف های قلبی و بیشتر و بیشتر تا کهکشان ها.

آسو:

-یک جوری حرف می زنی، انگار عاشق من شدی؟

بهرنگ:

-اگر بخوام مثل تو فیلم بازی کنم، می تونم بگم آره، ازت هم خیلی بدم میاد. ولی فقط یک حقیقت رو بگم من اسیر جاذبه ات شدم، مثل زمین هستی هر جا که می خواهم برم نمی تونم و باز دوست دارم پیش تو برگردم.

آسو:

-هیچ فکرش رو کردی من یک زن بیوه هستم. فردی که توی مغزش همه چیز به هم خورده و داغونه.

بهرنگ:

-می دونم تو این دنیا، بشر برای هر کاری تعمیرکار داره و من هم این قدر پیشت می مونم که تو سالم بشی و بمونی.

آسو:

-نگاه به این تخت بکن. یک نفر نمی تونه راحت توش تکون بخوره و راحت باشه؛ زندگی زن و شوهر دو چیز لازم داره، عشق کافی نیست و برای راحتی زندگی تو هیچ چیز نداری، حتی تخت خالی هم نداری. حتما جزو اون مردهایی نیستی که از مال و ملک و ثروت زیاد شوهر قبلیم بخوای استفاده کنی. مطمئن هستم که از زندگی و ثروت من در جریانی، اون وقت تو چه قدر در پیشم کوچک هستی و دوست داری ترجیحا آب بشی و توی زمین فرو بری.

بهرنگ در قلبش یک حالت تهی حس کرد و با صورتی سرخ شده با نگاه به آسو گفت:

-میان این همه حرف های زیبا این یکی بدجوری تلخ و تیز بود. کاشکی می ذاشتی ما برای خودمون الکی خوش می بودیم.

آسو:

-بهتره حقیقت رو با چشم باز ببینی. بی خود مرتب یک حباب بزرگ برای خودت نساز. چون دیدی یک مرتبه ترکید، اگر تو خودت رو پشه فرض کنی، آب حباب می تونه برات سیل باشه. الان مجبورم این حقیقت رو هم بهت بگم که برای من زندگی مادی مهمه و خیلی هم مهمه. اگر قراره زنده بمونم هیچ دوست ندارم در نداری زندگی کنم. این رو بهت می گم که اگر نمی دونی، بی اطلاع هم نباشی. خیلی از زن ها فقط عشق و قلب صادق نمی خوان، خونه و زندگی خوب هم می خوان و فکر نکن ما مال و ثروت دوست هستیم، برعکس ما خانواده دوستیم و ما خیلی جلوتر رو می تونیم ببینیم و ما خیلی زودتر از شما نقشه خانواده رو می کشیم. اگر می گیم دارایی، چون توی ضمیر ناخودآگاه ما از همون اول در فکر راحتی و ترقی بچه هامون هستیم دوست داریم بچه هامون در ناز و نعمت بزرگ شن. تو حتی یک تشک اضافه نداری.

بهرنگ:

-حق کاملا با توست، معمولا من وسط بحث و حرف از جام پا نمی شم، ولی باور کن الان در این دقیقه مجبورم برم و بدتر از اون تو فکر می کنی به خاطر این راستگوی هات و صداقتت دستبند می خوری. بیشتر و بیشتر تو این لحظه حالم می

گیره. ولی کاری هست که از روی اجبار باید انجام بدم. من می رم بیرون، کمی فکر کنم و هم برای سه روز خرید کنم. تو اگر به یک چیز خاصی الان احتیاج داری بگو!

آسو:

-من این حرف ها رو زدم، چون می دونم تو هنوز احساسی به من نداری. گفتم که به قول خودت، امکان و موقعیت جدید می تونه دو نفر رو به هم نزدیک کنه و مثل الان شوخی و جدی گفتی داری عاشقم می شی و هم از من خواستی که جلوی زیاده روی هات رو بگیرم. حاضر شدم تو ذوقت بزنم تا تو به قول خودت الکی و راستی، عاطفه ات گرفتار من نشه. من راستش یک زنی هستم که خودم باورم نمی شه هر کس و فامیل ها، وقتی حرف از شوهر می زدن می گفتم با چاقو شکم اون پدر سوخته بی شرف رو پاره می کنم، قبل از این که بخواد اون دهنش رو باز کنه.

بهرنگ:

-از این که شکم منِ پدر سوخته رو پاره نکردی، باز هم شانس آوردم. می گی هر کس نیستم، باز بهتر از هیچ کسم. با وجود بی ارزش بودنم ازت بسیار معذرت می خوام و دیگه قول می دم از این شوخی ها باهات نکنم. نمی گم حتما حق با توست، ولی تو رو خوب درک می کنم. الان هم با عرض معذرت تا دیر نشده باید برم. توالت داری بگو؟ امیدوارم تو هم من رو درک کنی.

آسو:

-من اسیرم، پس بهتره یواش یواش به این وضعیتم عادت کنم!

بهرنگ فقط دستبند زد و از خونه بیرون رفت. اول به یک فروشگاه مبل و تخت رفت و یک تخت دو نفره انتخاب کرد و با فروشنده حرف زد و قرار شد دو ساعت بعد به خانه اش بیارن. بهرنگ توی ماشینش نشست و کلی فکر کرد و بعد به چند مغازه و بوتیک رفت و خرید کرد به خانه برگشت و خریدها رو در یک گوشه ای از اتاق نشیمن گذاشت و به اتاق خواب رفت، دستبند آسو رو باز کرد و به اتاق نشیمن برگشت و روی مبل دراز کشید آسو پشت سرش اومد و گفت:

-من با تو درد دل کردم شخصی گرفتی؟ چی گفتم که این قدر ناراحتت کردم؟

بهرنگ:

-بعضی موقع آدم به چهره یک دختر تماشا می کنه، خودش و عقلش رو گم می کنه در هوا معلق میشه. مرتب دور دماغ دختر می رقصه و وقتی مگس کش به سرش خورد تازه می فهمه که او مگسی بیش نبوده. آگاهی به این پنداشت می تونه خیلی غمناک باشه. آدم در اصل می تونه عقده ای بشه. همه زیبایی و نشاط و امید اعتماد به نفس در یک جا مثل سیاه چاله کهکشانی بعلیده بشه. زندگی به یک باره دود می شه. نگاه می کنم وقتی با این آزمایش ها که همه اش شوخی بود و اون هم به خاطر این که تو رو یک جوری به خودم مشغول کنم، یعنی به جای خودکشی به من فکر کنی باز این حرف هات کمر شکن بود. چون تو خبر نداشتی. بحث روی این مورد نیست که تو چه طور خودت رو هم با این تجزیه و تحلیل کوچک کردی.

صدای موبایل بهرنگ به صدا در اومد و یکی گفت:

-آقا تختت رو آوردیم فقط شماره خونه تون نمی دونم سیزده است یا شصت و سه؟

بهرنگ:

-بیست و سه است.

بهرنگ گوشی رو روی میز گذاشت و گفت:

-آسو تو بی زحمت چند دقیقه برو توی حمام راحت دوش بگیر. من مهمان دارم.

آسو:

-می تونم بدون تو؟!

بهرنگ:

-شرمنده یک دستت رو به شیر آب دستبند می زنم. فقط پنج دقیقه طول می کشه.

بهرنگ با عجله آسو رو به حمام برد و شال رو روی دوشش گذاشت و بعد از این که چشم هاش رو بست با دو دست به پهلوهای آسو چسبید و آسو تی شرت و پیژامه اش رو در آورد و بهرنگ با چشم های بسته دست اون رو به شیر آب دستبند زد و از حمام بیرون رفت.

وقتی در رو باز کرد، دو کارگر فروشگاه، تخت رو در دو نوبت به اتاق بردند و تخت یک نفره اون رو هم برداشتند و با خودشان بردند. بهرنگ ملافه های نو و لباس زنانه ای که خریده بود با نایلون روی تخت گذاشت و یک هوله از نوع پوشیدنی رو بیرون آورد و بعد در حمام رو زد و پرسید:

-حمامت تمام شد؟

آسو:

-آره.

بهرنگ چشم هاش رو بست و آسو پرسید:

-دوست هات به این زودی رفتند؟

بهرنگ:

-کارگر بودند.

بهرنگ دستبند رو باز کرد و آسو هوله رو از روی دوش بهرنگ برداشت و پوشید. باهم به اتاق خواب رفتند و چشم آسو به تخت خورد و گفت:

-تو جدا مریض هستی، منظورت از این کار چیه؟

بهرنگ:

-نترس. ربطی به تو نداره من فکرهام رو کردم تو یک ماه باید تراپی ببینی و مهمان من هستی پس گهگاهی میام پیشت می نشینم. فقط برای نشستن گفتی راحت نیستی حق هم داری بابت این تخت از بابات پول می گیرم.

آسو:

-یعنی خودت قصد خوابیدن روی تخت رو نداری؟

بهرنگ:

-غلط بکنم اگر بخواهم حدم رو ندونم، ولی خودت می دونی سن من از سی و دو سال هم گذشته یواش یواش باید در فکر ازدواج باشم. بهتر است بچه هام یک پدر پیر نداشته باشن. حرف هات منطقی بود و من امروز یک درس عملی خوب یاد گرفتم. این همه سال چه قدر بدون همدم وقتم رو هدر دادم. حتما یکی منهای تو و منهای اون ملک و ثروت هست که پیدا کنم. جدا وقتی با زن تو خونه هستی، بوی خونه عوض می شه.

آسو:

-من چی بپوشم؟

بهرنگ:

-توی کیسه ها رو نگاه کن، موقتی برات سریع لباس خریدم. نمی دونم از رنگ هاش خوشت میاد یا نه، ولی من خوشم میاد.

آسو تی شرت و پیراهن و شرت ها رو توی دستش گرفت و گفت:

-پیژامه نگرفتی؟ سه تا شرت خریدی. تو خونه هم که نمی شه مرتب شلوار پوشید.

بهرنگ:

-شورت رو بپوش دلیلش رو می گم.

آسو پیراهن و شرت رو پوشید و روی مبل نشست و بالشت رو روی پاهاش گذاشت. بهرنگ شال دور چشمش رو باز کرد و آسو با بالشت از روی تخت عقبی به یک گوشه ای رفت بهرنگ کیسه ها رو از روی تخت برداشت و ملافه روی تخت گذاشت و روبالشتی رو عوض کرد و به آسو با اشاره تخت رو نشان داد و گفت:

-روی تخت دراز بکش و آزمایش کن ببین راحته؟

آسو با ملافه روی تخت دراز کشید و گفت:

-خوبه، از جنس خوب و گرون خریدی.

بهرنگ:

-یک ماه مهمونم هستی؛ کم زمانی نیست.

آسو:

-من یک ماه باید این جا باشم.

بهرنگ:

-بیا توضیح می دم، بریم آشپزخونه هم زمان با درست کردن غذا حرف هام رو شفاف می زنم.

اون ها با هم از اتاق نشیمن رد شدند و بهرنگ از کنار میز کامپیوتر صندلی چرخدار رو برداشت و به طرف آشپزخانه هل داد و از آسو خواست که روی اون بشینه و خودش در یخچال رو باز کرد. گوشت کباب آماده و سبزی و گوجه و خیار بیرون آورد و بعد برنج شست و گفت:

-آسو می خواهی با هم صادق باشیم؟

آسو:

-من هستم!

بهرنگ:

-کاری که تو کردی، من به هیچ وجه نمی گم بی حق بودی، و یا از روی بچگیت انجام دادی، و یا تمام حرف هایی که من بهت زدم و دیگران صد بار بهت نزدند و یا خودت بهتر از ما این حرف ها رو نمی دونستی؛ و یه چیز رو من خوب اعتقاد دارم که تو واقعا یک انسان خوب و دوست داشتنی هستی و چون قلبت پر از احساسه، وزن رفتنت بیشتر از موندنت بود و تو با وجود این که می دونستی زندگی همه تباه می شه، باز تا حالا سه بار یا بیشتر دست به خودکشی زدی. این ها یک طرف گرفتاریه که ما باید تو رو و وضعیت تو رو جدی بگیریم. می دونیم هیچ شوخی هم با هیچ کس نداشتی، اگر من می گم یک ماه با وجود این که دکتر نیستم، ولی می تونم بهتر از هر کسی کمکت کنم. من مامور این کارها هستم من قبل از بیمارستان جاهای دیگر کار کردم. یعنی دوازده سال تمام به چهره های تک تک مردم نگاه می کنم و به هر حرکت اون ها دقت دارم، چون کارم این طوریه. توی بیمارستان با مریض ها سر و کار دارم و درد و رنج و زجرشون رو می دونم.

آسو:

-من تنها مریض بیمارستان نیستم. تو که نمی تونی هر مریضی رو به خونه ات بیاری.

بهرنگ:

-من می خواستم حرف هام رو بزنم. یادم رفت می خواستم چه بگم! پس به این سوالت جواب می دهم و اگر یادم اومد، بعد از اون جا ادامه می دم. من بی خبر توی رختکن بیمارستان بودم یک بار برات تعریف کردم یک آقایی که تو رو با آمبولانس به بیمارستان آورد پیش من اومد و گفت که تو خودکشی کردی و وضع روحی ات اصلا خوب نیست و دختر زیبایی هستی و از من خواست که مواظب تو باشم و نذارم که مجدا دست به خودکشی بزنی. چون او وضع تو رو این طور سنجیده بود. به من گفت ما باهم می تونیم زوج خوبی بشیم.

آسو:

-قاطی داشت؟

بهرنگ:

-نه! چهار سال پیش یک دختری مثل تو خودکشی کرده بود و اون دختر یک جورهایی به من علاقمند شده بود و من به خاطر وظیفه کاری نمی تونستم با او ارتباط برقرار کنم. توی این بیمارستان هم جدید بودم و به هر حال من عمدا بی اعتنایی کردم. دختر رفت و بعدا باز خودکشی کرد و مُرد و من حالا ناراحتم، یعنی وقتی به اون دختر خانم فکر می کنم حالم گرفته می شه. تو بهتر از همه می تونی من رو بفهمی، پس اصلا نمی ذارم فکرم مشغول بشه، وگرنه ادامه زندگی با افسردگی تو هم می شه. این بار این بابا عمدا اومد همه مسئولیت زنده بودن تو رو روی دوش من گذاشت و من هم هر ساعت که بیشتر می گذشت چشمم در تو تمرکز بود و دو تا جوان رو دیدم که حرکات مشکوکی داشتن و بقیه اش رو هم خودت می دونی.

آسو:

-جدا اون دختر خودکشی کرد و مُرد؟

بهرنگ:

-عکسش تو روزنامه، قسمت حوادث چهار سال پیش هست، من بهت نشون می دم شاید هم دلیل ازدواج نکردن من یک قسمش افکار مشغول من باشه.

آسو:

-الان با من یک ماه می خواهی چه کار کنی؟

بهرنگ:

-آها، می گفتم، تو وضعیتت جدیه و باید خوب بشی. من این بار از بین رفتن تو رو نمی تونم تحمل کنم. یعنی اگر تو بمیری من هم از نظر روحی مُردم. می خوام با تو برعکس اون چه خودم دوست دارم، اگر لازم باشه سخت گیری کنم و هم می خوام به تو ثابت کنم با وجود عزادار بودنت، می شه به یک مرحله دیگه بری و مثل بقیه مردم حتی با قدر شناسی. یعنی تو کسی هستی که بعد از این تجربه تلخ، قدر زندگی رو بدونی. من می خوام به تو بفهمونم که یکی بیرون هست که تو می تونی عاشق اون بشی و خوشبخت باشی. سریع ناراحت نشو، می خوایم فقط فرض ها یک بار با هم مرور کنیم و ببینیم چه کارهایی اصلا شدنی هست؛ چون تو چند بار این روزها گفتی دیگه دست به خودکشی نخواهی زد. پس یعنی قراره حرکت به جلو داشته باشی. نمی تونی بگی فقط خودکشی نمی کنی، چون در اون صورت به عقب بر می گردی. چرا که منطق می گه اون نقطه ثابتی که هستی فقط دو راه رو در پیش رو داری، یکی به جلوست و یکی به عقب! خودت و همه می خوان که تو به عقب بر نگردی.

آسو:

-از حرف هات معلومه عقب نشینی کردی. یعنی خودت نیت نداری؟ یعنی تو هم داری دوباره بر می گردی به اون وظیفه کاری و اصولی.

بهرنگ:

-الان دارم جدی حرف می زنم. حقیقت این است که من داشتم، بد جوری هم داشتم. من صادقانه حرف می زنم بهت عادت می کردم؛ ولی خوب شد به موقع دخالت کردی و رک همه حرف ها رو زدی و شک و امیدی هم اگر در یک گوشه ای از قلبم داشتم اون رو از بین بردی. رفتم دو ساعت فکر کردم و خلاص شدم. مادرت گفته بود خانواده شوهرت نگران احوال تو هستن و تو در حقیقت یادگار پسرشون هستی و اون ها هیچ وقت مرگ تو رو خواستار نیستن.

آسو اشک ریخت و بهرنگ در ادامه گفت:

-پس من می خوام گذشته رو به حال خودش رها بکنی. به جای این که به ته دره نگاه کنی، نمی گم بهتره به بالای کوه نگاه کنی، نه! جلوی پات رو ببین راه هموار رو ببین، حتما اگر شوهرت می تونست شاهد تو باشه حتما ازت می خواست که این قدر به خودت ستم نکنی و من که بعد از مرگم به هیچ عنوان حتی یک بریدگی کوچک تو رو تحمل نخوام کرد. بر فرض مثال می گم با وجودی که هنوز با هم غربیه هستیم و اگر تو بعد از مرگم به خودت فشار بیاری، جدا ازت خیلی ناراحت می شم.

آسو:

-نمی دونم چه طور می تونی بهشت رو به من نشون بدهی؟

بهرنگ با خنده روی قلبش چند بار کوبید و گفت:

-هر دقیقه می ذارم برات جون بده! شوخی می کنم. هنوز اجازه دارم که گهگاهی باهات شوخی کنم، اجازه دارم، نه؟

آسو:

-اگر این طور حرف ها رو از روی صداقت بزنی، وقتی یک ماه تموم شد و من رفتم، اون وقت خلا من رو چه طوری جبران یا در اصل تحمل می کنی؟

بهرنگ:

-من از اون نوع کرم هایی هستم که بعد از خدمت به ملکه اش توسط ملکه خورده می شه.

آسو لبخند زد و گفت:

-حالا این قدر مرتب خود زنی نکن.

بهرنگ صورت خودش رو نشان داد و پرسید:

-جدا این صورت رو نپسندیدی؟

آسو با لبخند کوچک در جواب گفت:

-خیلی زشت و بد ترکیب هستی. البته در مقایسه با من.

بهرنگ:

-نمی دونم پس چه طور آقا دکتر من رو با تو یک زوج دید و به من گفت تو زیبا هستی و من هم یه جورهای هستم! نمی فهمم.

آسو:

-شاید من رو در اون لحظه که خودکشی کرده بودم و رنگ و رویی نداشتم با حال پریشون دیده و تو اون حالت ما رو هم اندازه دید.

بهرنگ:

-پدر و مادرم نه فقط من رو خوشگل می بینند، حتی خیلی خوش تیپ هم می دونند. شاید تو سلیقه ات فرق می کنه؟

آسو:

-در اصل آره. نگران نباش اگر این طور که با من حرف می زنی، بیرون دل خیلی ها رو می تونی ببری. تو خوب و صادق و مترقی باش، فکر کنم آینده ات خوبه.

بهرنگ:

-فعلا تلاش خوشی همه ما، روی هستی توست و غم و غصه همه ما روی نیستی تو.

آسو:

-تو با تلاشت چه چیز من رو می خواهی عوض کنی؟

صدای زنگ موبایل بهرنگ از اتاق نشیمن شنیده شد و بهرنگ قبل از رفتن گفت:

-یک زحمتی می تونی بکشی، این گوشت ها رو تو سرخ کن.

آسو از جاش برخواست و بهرنگ به اتاق نشیمن رفت با حرف زدن با موبایل مجدا به آشپز خونه برگشت و گوشی بر گوش گفت:

-خانم دکتر لطفا اگر می شه کمی بلندتر حرف بزنین من بلندگو رو روشن کردم غذام می سوزه من گوشم با شماست. لطفا

راهنمایی بفرمایید.

بهرنگ موبایل رو در دست نگه داشت تا آسو هم بشنود و خانم دکتر در ادامه حرف ها گفت:

-همون طور که گفتم سارتر فیلسوف بزرگ برنده جایزه نوبل سال شست و پنج میلادی، در کتاب هستی و نیستی گفته و من هم تلاشم اینه که بهت در این مدت بفهمونم، تا خودت راهت رو پیدا کنی و بتونی به این دختر خانم کمک کنی. او در یه دست انداز گیر کرده است و می دونیم دست انداز در حیطه روان، انسان رو به خواب میندازه. یعنی گرفتاری ها انسان رو بیشتر و بیشتر، پریشان و افسرده می کنه. سارتر معتقد به آزادی بنیادی انسانه و او اعتقاد داره که انسان محکوم به آزادیه. اول انسان یک میانجی برای خودشه و بعد برای دیگری، وقتی انسان آگاه می شه، می تونه به همه چیز معنا ببخشه. منظور من اینه که اون خانم خواهر دوستت به اون بنیادین خودش که آزادی هست برسه و راه هایی پیدا کنی و آزمایش کنی و اون موقعیه که باید خودش پی ببره. یا به قولی، کسی که آزادی می جوید، زندانی برای دیگر اندیشه ها نمی گستره، یعنی اگر او به دنبال آزاد شدن خودش نباشه برای دیگران زندگی رو زندان می کنه ولی فهماندن او که در تمام وجودش میل به آزادی نهفته است کار شخص دیگه ایه. یکی باید بدونه که دست به کجای اون خانم بزند تا اون میل به آزادی شوق به پرواز دربیاد.

بهرنگ:

-اگر می شه نتیجه حرف هاتون رو بگین.

خانم دکتر:

-من فهمیدم که چه قدر این دختر خانم برای شما ارزش دارن، مشکل اصلی اینه که این افراد در یک خونه تاریک زندگی می کنن و بعضی ها فکر می کنند با زدن کلید لامپ روشن می شه، در صورتی که مشکل یه جای مرکزیه و باید تو این

موقعیت یک تکنیک کار یا برق کار بیاد و باید فیوزی که سوخته شده رو عوض کنه، بدون فیوز جدید این خواهر دوست تان به طور جدی نمی تونه گذشته رو فراموش و آینده رو مد نظرش بگیره. آدم نمی تونه روی یک کاغذ سیاه شده دوباره و دوباره بنویسه. باید کاغذ سیاه رو ورق زد پشت سر گذاشت و یک صفحه ننوشته و سفید رو برای نوشتن انتخاب کرد.

بهرنگ گوشی رو در دست گرفت و گفت:

-خانم دکتر بسیار حرف های خوبی زدیدو من خیلی امیدوار شدم.

بهرنگ با موبایل به اتاق نشیمن رفت با خانم دکتر پنج دقیقه ای حرف زد و بعد از تلفن بر گشت گوشت ها سرخ شده بودند و سفره توی اتاق نشیمن چیده شد و مشغول غذا بودند که زنگ خونه زده شد.

بهرنگ از چشمک نگاه کرد و دو زن همسایه طبقه اول و دوم رو دید بهرنگ قبل از این که در رو باز کنه، اول نگاهی به اتاق نشیمن کرد و از اون قسمت آسو دیده نمی شد. در رو باز کرد و سلام کرد، جلوی در ایستاد و به اون ها برای داخل شدن تعارف نکرد و منتظر موند. زن همسایه ای که آسو رو دیده بود، گفت:

-مهمونتون رفتند؟

بهرنگ:

-چه طور با او کاری داشتید؟

زن همسایه:

-من این مدت به خودم گفتم شاید مهمونتون چون یک خانمه حتما احتیاج به یک چیزی که زنانه باشه دارند و چون شما رو دیدن خجالت کشیدند و نگفتند.

بهرنگ:

-خیلی ممنون، نه نگران نباشین.

زن دوم همسایه گفت:

-آقا بهرنگ امشب برای فریبا خواستگار میاد. اگر فریبا جواب بله رو بگه، پشت سرش یک جشن می گیریم. به دوربین نگاه کردیم، یک خورده ایراد داره اگر می شه یک سری بزنید و نگاه کنید.

بهرنگ:

-من بهتون یک دوربین خوب می دم که با اون فیلمبرداری کنید.

زن همسایه:

-پس خودتون بیایید و زحمت بکشید و فیلم برداری رو هم بکنید. من نمی خواستم بگم ولی فریبا اصرار داشت و گفت که شما زحمت بکشی چون کارت فیلمبرداریه.

بهرنگ:

-نیست من دوربین نصب می کنم، چشم اگر قرار شد جشن بگیرید حتما میام.

زن همسایه:

-اگر می شه پس الان بیایید یک نگاهی هم به نورها بکنید، فریبا دوست داره فیلمبرداری کیفیتش بالا باشه.

بهرنگ:

-من تا نیم ساعت دیگه میام.

آسو از داخل اتاق با آب در دست عبور کرد و با نگاه لحظه ای سلام کرد و بهرنگ با جواب سلام همسایه نگاه به داخل اتاق کرد و در ادامه گفت:

-چشم میام.

همسایه ها رفتند و بهرنگ در رو بست و پرسید:

-غذات رو خوردی؟

آسو:

-نترسیدی که داد و بیداد کنم و کمک بخوام.

بهرنگ:

-نه اگر می خواستی، وقتی با خانم دکتر حرف می زدم این کار رو می کردی.

آسو:

-اگر تو و بقیه دلال اعضای بدن باشید، از کجا اون خانم دکتر نباشه. مگر آدم معمولی می تونه دل و روده ام رو چاک بده؟ از کجا اون خانم قصاب نباشه، ولی این همسایه ها فرق دارن.

بهرنگ:

-من ترسی برای خودم ندارم، پس حسابم پاکه. اگر سخت گیری می کردم و می کنم در وحله اول فقط به خاطر خودته.

آسو:

-ترسم کمتر شده. بهت اعتماد بیشتر کردم.

بهرنگ خندید و پرسید:

-تو که می خواهی خودت رو بکشی، حتی اگر من قاتلت هم باشم باید خوشحال بشی که تو کارت بهت کمک می کنم.

آسو:

-آره، ولی نمی دونم پس چرا موقع خواب می ترسم که یکی بیاد تو تاریکی خفه ام کنه.

بهرنگ:

-تو این خونه از من که نمی ترسی؟

آسو:

-نه از تو اصلا نمی ترسم، وگرنه این همه کتک به تو نمی زدم. فکر می کنی این قدر من شجاع هستم، حتی وقتی سر کار می ری از تنهایی می ترسم.

بهرنگ:

-خوشحالم، به خاطر همین از این به بعد دیگر دست و پات رو نمی بندم آزاد کامل هستی.

آسو با خوشحالی:

-جدا آزاد آزاد هستم؟

بهرنگ:

-آره آزاد هستی، ولی من پیشت می مونم و یک ماه باید من رو تحمل کنی.

آسو:

-من مجبورم یک ماه این جا باشم؟!

بهرنگ:

-آره، گفتم تو باید تراپی بشی. به من حق بده، چون این دو روزه پیشرفتمون خوب بود.

آسو:

-اونی که قراره فیوز سوخته من رو عوض کنه، تو هستی؟

بهرنگ:

-نه، نترس! متوجه نشدی گفت یک برق کار بیاد. او خودش که نمیاد، پس من اون برق کار هستم و من باید به تو یکی رو پیشنهاد کنم. شنیدی رفتی پایین و اون همه لگد زدی، اون ها کنجکاو شدند و الان باید برم اول نور خونه شون رو یه نگاهی بندازم و زود میام. فقط ببینم در چه وضعیتی هست.

آسو:

-تو با همسایه ها خیلی صمیمی هستی؟

بهرنگ:

-آره سلام و علیک با هم داریم.

آسو:

-ولی فریبا خانم با تو زیاد صمیمیه؟!

بهرنگ:

-خوب فهمیدی. این فریبا خانم ظاهرا یک پیغامی به من داد. می گه اگر من بخوام می تونه جواب رد به خواستگار بده.

آسو:

-پس فیوز خونه او هم سوخته. با هم قبلا اشاراتی داشتین؟

بهرنگ:

-الان فهمیدم من رو زیاد تحویل می گرفت. فکر کنم نیت مثبتی به من داشت.

آسو:

-تو از او خوشت میاد؟

بهرنگ:

-تا حالا حقیقتش خوب بهش نگاه نکرده بودم، از من نه سال کوچکتره.

آسو:

-تو دقیق خبر داری که چند سال از تو کوچکتره؟

بهرنگ:

-درسته!

آسو:

-می دونی با بقیه همسایه ها چند سال اختلاف سنی داری؟

بهرنگ:

-نه فقط سن اون رو می دونم.

آسو:

-پس تو هم با او نیتی داشتی؟

بهرنگ:

-خوب سنمون اختلافش نه ساله، کم نیست. حتما این چند ماهه که اون رو ندیدم بزرگ شده.

آسو:

-الان هم می ری که ببینی با تو جور در میاد؟

بهرنگ:

-من از موقعیت کاری و یا کمک کردن هیچ وقت سو استفاده نمی کنم. اگر در یک موقعیت دیگه می بود و دختر دیگه ای نمی بود، با این سن و سالی که من پیدا کردم، حتما همه چیز رو سبک و سنگین می کردم.

آسو:

-من هم با تو میام، می خوام ببینمش.

بهرنگ:

-متاسفانه برات لباس ندارم و لباس های خودت هم هنوز تو ماشین لباس شوییه.

آسو:

-مگر الان کسی خونه است، رابطه تون حتما صمیمیه.

بهرنگ:

-نه تو نیا نمی خوام به تو حسادت بکنن، یعنی بدشون بیاد. معلومه که اون ها چه نیتی دارن و از من خواستن حتما دخترشون رو ببینم.

آسو:

-حتما کلی خوشگل هم کردن.

بهرنگ:

-خودشون خوشگل هستن.

آسو:

-من یک سالی هست که جلوی آینه نرفتم.

بهرنگ خندید و گفت:

-حقیقتش من خیلی دوست دارم تو رو یک روز با لباس شیک شمال شهری و یا اون لباس های به قول خودت گران قیمتت ببینم. حتما وقتی اون روز رسید، دیگه یک نگاهی هم به من نمی کنی.

آسو:

-به نظرت خوشگل تر از این خانم می شم؟

بهرنگ:

-در چشم های من همین طوریش هم خیلی خوشگل تر هستی!

آسو:

-من تنهایی این جا چه کار بکنم.

بهرنگ:

-فیلم تماشا کن، زود بر می گردم.

آسو:

-می تونم به خواهرم زنگ بزنم.

بهرنگ با تفکر گفت:

-زنگ بزن، ولی ازت خواهش می کنم به او آدرس رو نده چون دلیل دارم.

آسو:

-نمی گم، فقط می خوام بگم که حالم خوبه و نگرانم نباشن.

بهرنگ:

-می تونی از تلفن خونه زنگ بزنی.

آسو:

-از تلفن خونه زنگ می زنم. می ذارم اون ها زنگ بزنن، نترس. زود بیا وگرنه می رم.

بهرنگ:

-زود بر می گردم.

بهرنگ به اتاق خواب رفت و آسو هم پشت سرش رفت و او دوربین رو از دستگاه د فا د جدا کرد و آسو پرسید:

-دیگه از من فیلم نمی گیری.

بهرنگ:

-نه دیگه تو آزاد هستی.

بهرنگ چمدون رو باز کرد و اسم یاداشتی که برداشته بود رو دید و کمی فکر کرد و از آسو پرسید:

-داریوش خلیلی رو تو نمی شناسی، حقیقت رو به من بگو؟ 

آسو:

-نه کیه؟

بهرنگ کاغذ رو نشون داد و گفت:

-به اسم این آقا پول بیمارستان پرداخت شد.

آسو:

-من نمی شناسم.

بهرنگ:

-تو می دونی اون ها این همه هزینه ی بیمارستان رو چرا برات پرداخت کردند؟

آسو:

-فکر کردن باهاشون می رم و قلب و اعضای بدنم رو اهدا می کنم.

بهرنگ:

-می خوای الان زنگ بزن ببین کسی به خونه تون اومده و پول طلب کرده یا نه.

آسو:

-موبایلم و کیف پولم پیشم نیست. وقتی من خودکشی کرده بودم، حتما یکی اون رو دزدیدن، پرستارها پیدا نکرده بودند، من از پرستارها پرسیدم. من شماره خونه مون رو حفظ نیستم، تو شماره رو داری؟

بهرنگ:

-من شماره خونه تون رو گرفتم، ولی تو هیچ چیز همراهت نداشتی. من خبر دارم هیچ چیز همرات نبود.

آسو:

-حتما همون پسره برداشته.

بهرنگ موبایلش رو از میز اتاق نشیمن آورد و شماره خونه ی آسو رو با تلفن خونه گرفت و به دست آسو داد. مادرش با او در مورد خودکشی او از روی غم و اندوه با احساسات و گریه حرف زد و آسو از مادرش در مورد این که کسی اومده و به خاطر هزینه و یا پرداخت پول بیمارستان ازشون پول طلب کرده یا نه، پرسید. مادرش به او جواب داد و آسو هم هم زمان به بهرنگ اطلاع داد که تا حالا کسی نیامده است و آسو با دست پنج دقیقه نشون داد و به اتاق خواب رفت و در رو از پشت بست. بهرنگ به بیمارستان و به اتاق کارآگاهیش زنگ زد و از همکارش خواست که قانونی از طرف بیمارستان در مورد داریوش خلیلی تحقیق کنند و بهرنگ اون رو به عنوان یکی از افراد احتمالی و کلاهبردار مافیای قاچاق بدن معرفی کرد، که در خرید و فروش اعضای بدن انسان ها فعاله. بهرنگ از دوست و همکارش خواست تا در مورد داریوش خلیلی پی گیری قانونی جدی کنند.

میز رو دو نفری جمع کردند و بهرنگ آسو رو تنها گذاشت و خودش پیش همسایه ها رفت. آسو بعد از رفتن بهرنگ برای آزمایش در رو باز کرد و دید که بهرنگ در رو قفل نکرده است. تو اتاق چند بار قدم زد و روی مبل نشست و روی یک کاغذ یاداشتی نوشت و بعد به لباسش نگاه کرد. سراغ کمد رفت و از بین لباس های مردونه در حال انتخاب بود که تلفن زنگ خورد. چون تلفن مرتب زنگ می خورد، آسو گوشی رو برداشت و مادرش گفت:

-آسو جون گوشی دستت باشه بابات می خواد با تو حرف بزنه.

آسو:

-مامان وقت ندارم، من الان راه میفتم و میام. تا نیم ساعت دیگه پیشتون هستم.

مادر:

-نه دختر جونم نیا! اول گوش بده، ببین بابات چی میگه!

آسو:

-گوشی رو بده به بابا.

پدر:

-آسو بابا، خودت هستی؟

آسو:

-سلام بابا، ببخشید شما رو اذیت کردم.

پدر:

-آسو بابا نمی دونم چه کار کردی؟ گفتی آدم ها از تو پول طلبکار هستن؟

آسو:

-نه، یکی اومده هزینه ی بیمارستان رو پرداخت کرده. احتمال داره بیاد و پولش رو ازتون بگیره.

پدر با وحشت گفت:

-مادرت الان به من گفت یک عده با تو معامله اعضای بدنت رو کردن، این حرف ها صحت داره؟ چرا اول مستقیم نیامدی یک تیر تو این سر پوک شده من خالی نکردی؟ 

آسو:

-غلط کردم، تکرار نمی شه، ببخشید. میام براتون توضیح می دهم.

پدر:

-آسو خوب گوش کن، این پسره که پیش ما اومد یک فیلم به ما نشون داد و گفت این آدم ها خطرناک هستنند. به این آقا بگو سریع این فیلم ها رو تحویل ما بده. ما حتما باید از اون ها شکایت کنیم.

آسو:

-فکر کنم این آقا داره این کار رو می کنه. همین الان به بیمارستان زنگ زد و اسم اون آقایی که پول من رو پرداخت کرده رو به عنوان یک مافیا معرفی کرد و از بیمارستان خواست که با پلیس تماس بگیرن و ازش شکایت کنند.

پدر:

-تعداشون زیاده. من خودم امروز دو نفر رو دیدم، فکر کردم پلیس مخفی هستند. پس معلوم شد که پلیس اصلا هنوز در جریان نیست. پول پرداختی بیمارستان رو هم نمی خوان، پس حتما منتظر تو هستن که تو رو بدزدند.

آسو:

-من فعلا جام امنه، می ترسم اون بی شرف ها یک وقتی به جای من، مرجان رو بدزدن.

پدر:

-باشه نگران نباش، من خودم مواظبش هستم. تو جات امن هست. اون پسره ظاهرا کارآگاهه و کارش رو باید خوب وارد باشه. می گفت نگهبانی تو رو به عهده اش گذاشتن، درسته؟

آسو:

-آره.

پدر:

-من هم به او اعتماد کردم، معلوم بود به کارش وارده.

آسو:

-آره خیلی مقرارتیه. خوب بابا شما مواظب مرجان باشید، به داداش فرخ هم این چیزها رو بگید. بهتره مرجان بره پیش او بمونه.

پدر:

-تو مواظب خودت باش، ما حواسمون رو از این به بعد جمع می کنیم.

آسو یک گرم کن ورزشی بهرنگ رو پوشید و بیرون رفت. سریع به طبقه همکف رفت و زنگ خونه رو زد و گفت:

-سلام. ببخشید آقا بهرنگ این جا اومدن؟

زن همسایه با دست طبقه بالا رو نشان داد و گفت:

-طبقه اول سمت راست، قرار بود اون جا برن.

آسو تشکر کرد و زنگ سمت راست طبقه اول رو زد و دختر جوانی در رو باز کرد. آسو سلام کرد و گفت:

-سلام، یک لحظه می خواستم آقا بهرنگ رو ببینم. لطفا بگین بیاد.

دختر:

-این جا نیستن.

آسو:

-گفتن این جا میان؟

دختر:

-رفتند بیمارستان، گفتند بر می گردن. ظاهرا برای دوربین یک چیزی لازم داشتن که باید از بیمارستان بیارن.

آسو:

-کی بر می گردن، نگفتن؟

دختر:

-چیزی شده؟

آسو:

-من مهمون آقا بهرنگ هستم، فکر کردم ایشون این جا هستن در رو از پشت بستم، کلید هم ندارم.

دختر خودش رو کنار کشید و گفت:

-چرا نمی فرمایید داخل. لطفا بفرمایید خونه ما می تونید منتظرش بشید، گفتن زود میان.

آسو:

-مزاحم می شم!

دختر:

-نه اصلا، بفرمایید. خواهرم امشب خواستگار دارن، آقا بهرنگ می گفت خونه شما شمال شهره. ظاهرا شما بوتیک هم دارید.

آسو:

-این رو آقا بهرنگ گفتند؟ نه بوتیک مال برادر بزرگمه. بابام فرش فروشی دارن.

دختر:

-لطفا بفرمایید داخل، تعارف نکنید. من از دست خواهرم خسته شدم، شما یه نظری بدین.

آسو:

-چه نظری بدم؟

دختر:

-خواهرم رو می گم، صد دفعه تا حالا لباس عوض کرده و هیچ کدومشون راضیش نمی کنه.

مادر دختر جوان که فهمیده بود آسو دوست دختر بهرنگه، جلو اومد و با برانداز کردن او گفت:

-بیا تو دخترم، خونه خودتونه. بفرمایید.

آسو:

-من مزاحم نمی شم.

مادر گفت:

-مزاحم چیه؟! بیا تو. این جا ما همه از یک خانواده ایم.

دخترجوان:

-بفرمایید، مامانم هم اومدن و شما رو دعوت کردن. اتفاقا فریبا از آقا بهرنگ گله کرد که چرا شما رو با خودشون نیاوردن. خواهش می کنم بیرون بده!

آسو لباسش رو نشان داد:

-این جوری هم خوب نیست.

دختر:

-بیرون که نمی تونید منتظر بشید.

آسو داخل شد و ساعت ها منتظر بهرنگ موند. اون ها شماره موبایل بهرنگ رو نداشتند. بهرنگ هم بر عکس قرار قبلی به خونه همسایه برنگشته بود. بعد از این که با رییسش در مورد داریوش خلیلی حرف زد به خونه برگشت. پیغام آسو رو روی میز دید و مستقیم به خونه پدر و مادر آسو رفت و اون جا منتظر شد، آسو بر نگشته بود.

آسو از یک طرف و بهرنگ و پدر و مادر آسو از طرف دیگه نگران هم شدند. بهرنگ به یاد همسایه افتاد و به پدر آسو گفت که همسایه اش منتظرش هستند و او مجبوره براشون کاری رو انجام بدهد و اگر خبری از آسو شد، لطفا سریع به او خبر بدهند.

بهرنگ اول به خونه رفت و چمدون رو بست و با چمدون به طبقه اول رفت و زنگ خونه رو زد. دختر جوان از چشمی در نگاه کرد و به آسو گفت:

-آقا بهرنگ اومدن.

آسو جلو اومد و دختر راه رو برای او باز کرد و به داخل رفت. آسو در رو باز کرد و بهرنگ با دیدن او نفسی از ته دل بیرون داد و گفت:

-تو این جایی؟ در به در دنبالت گشتم. بعد یواش طوری که فقط آسو بشنوه پرسید:

-این جا چه کار می کنی؟ نوشتی خونه می ری.

آسو:

-تو کجا رفتی؟

بهرنگ:

-من رفته بودم خونه تون اون جا منتظرت بودم.

بهرنگ دست روی شونه آسو گذاشت و کفش هاش رو در آورد و قبل از داخل رفتن سریع موبایلش رو از جیبش بیرون آورد و به خونه آسو زنگ زد و گفت:

-عموجان، سلام.

آسو این جاست. خونه همسایه ها بود، گوشی یک لحظه.

بهرنگ گوشی رو به طرف آسو دراز کرد و آسو قبل از این که گوشی رو در دست بگیره، گفت:

-بی خود بیچاره ها رو نگران کردم.

آسو گوشی رو گرفت و گفت:

-الو؟

پدر:

-الان کجایی؟

آسو:

-بابا من خوبم. نگران نباشید این جا پیش دوست های همسایه هستم.

پدر:

-خب دخترم، خدا رو شکر. دفعه بعد بی اطلاع تنهایی جایی نرو.

آسو:

-چشم نمی رم. هیچ کس اون لحظه خونه نبود من بیرون اومدم در از پشت یک دفعه بسته شد. کلید رو بر نداشته بودم.

پدر:

-آسو جان خوش باش. بیشتر سفارش نکنم، مواظب خودت باش.

اون ها به داخل خونه رفتند و بهرنگ دوربین رو آماده کرد و گفت:

-ما از الان خونه هستیم، هر وقت خواستید بیایید و بی زحمت اطلاع بدید.

آسو:

-کاشکی از خونه ما برام لباس می آوردی، من هیچی برای پوشیدن ندارم.

بهرنگ:

-اتفاقا تو فکرش بودم، اما هیچ فکر نمی کردم باز تو رو این جا ببینم.

آسو:

-من که با این لباس نمی تونم بیام.

بهرنگ که از نیت حضور آسو در این جشن خوشحال شده بود و نمی خواست تو ذوق او بزنه، گفت:

-یک لباسی موقتا از فریبا خانم بگیر بپوش. تا مغازه ها بازه بریم برات لباس بگیریم.

فریبا:

-من هم می تونم بیام. شاید یک مدل خوب گیرم بیاد. دوستتون هم هستن، جنس خوب رو می شناسن.

بهرنگ:

-بفرمایید، فقط لطفا کمی عجله کنید.

آسو:

-من پولی همراهم ندارم.

بهرنگ:

-من رو داری، غصه پول رو می خوری؟! میون پشه ها و مگس ها اسم و رسمی داریم.

آسو با لبخند گفت:

-حالا ما یه بار خواستیم به جای لگد با زبونمون نیش بزنیم. از تو بعیده این قدر کینه ای باشی.

بهرنگ:

-الان در جا فراموش شد!

بهرنگ گلوش رو با دست سابید و در ادامه گفت:

-هر چه گیر کرده بود قورت دادم هضم شد. این از صد تا آب خنک هم گواراتر بود.

آسو:

-بعدا بهت می دم؛ پول رو می گم.

بهرنگ:

-من صد برابرش رو ازت، از بابات منظورمه می گیرم. بیرون منتظر هستم، شما آماده بشید و بیایید.

سه دختر بعد از نیم ساعت از در بیرون اومدند و ساعت هفت و نیم که هوا کم کم تاریک می شد به خونه برگشتند.

خواستگارها شب اومدند و جواب بله رو گرفتند و جشن کوچک برگزار شد. یک نفر از جوان ها مسئول فیلمبرداری شد. آسو و بهرنگ تمام وقت دوش به دوش و چسبیده به هم عمدا، ولی انگار خودشون اصلا متوجه نیستند، نشسته بودند و انگار نه انگار که دو بازویشون قبل از اون ها جفت و یک زوج شده بودند. همه دخترها جز آسو وسط اتاق رقصیدند.

اون ها اول از همه مجلس جشن رو ترک گفتند. آسو در خونه سر وقت لپ تاپ، توی فیس بوک رفت. وقتی بهرنگ میوه های شسته رو روی میز گذاشت، آسو یک عکسی از محمود دولت آبادی که جمله ای به ظاهر معروف از او، از رمان کلیدر بود، روی عکس نشان داد و از بهرنگ پرسید:

-به نظرت آقا صمد و دولت آبادی و آقای صادق هدایت با هم دوست بودند؟ برای تو، از این سه نفر کدومشون بهتر از اون یکیه؟

بهرنگ:

-من در مورد آشنایی اون ها با هم خبر ندارم، ولی کدوم بهتر بودند، به من حق بدید که بگم آقا صمد بهتر بودند. هر کی از یک زاویه ای می تونه صادق هدایت رو با صمد از هم فرق بذاره، ولی طبیعیه که صمد رو همه دوست داشته باشن، چون او یک مستند بود واقعی بود؛ او خود جامعه بود. آقای دولت آبادی تلاش کرد تو زندگیش یک مستند نویس باشه، ولی چون ظاهرا با حزب توده ای ها نزدیک بود و اون حزب یک حزب سیاسی بود و برای اون حزب، تاکتیک بر اصول، حق تقدم داشت، برنامه و عملش بر حسب زمان هم مرتب در تغییر بود و به نظرم اگه یک نویسنده گیر این نوع خط فکری بیفته این که چه قدر تو کارش موفق بشه، برای من اصلا مورد بحث نیست. او معروف شد، همه از کلیدر او حرف می زنند، یا آسنه ی بابا سبحان، بله، فیلم خاک فیلم موفقی بود، ولی کلا هیچ کس از آقای دولت آبادی به نظر من چیزی یاد نگرفت. در صورتی که صمد در نوع خودش یک روش و الگوی خوب زندگی بود. هر کسی صمد بشه، دنیا بهشت خواهد شد. آقای صادق هدایت یک مرد بزرگ بود؛ او می خواست ریشه رو عوض کنه. او برعکس، در ظاهر از جامعه دور بود ولی او پشت سر جامعه بود، او در حقیقت یک کاشف بود و او به تعلیم کادرها معتقد بود. او به روشنفکران درس می داد، او برای این که بتواند خدمت کند دنبال کشفیات بود. اون قدر در اندیشه اش غرق شد و سبک شد و قبل از این که خودش متوجه بشه میان ابرها گم شد و چون پای او از زمین قطع شد، مسلما اون نتیجه ای که در اصل و در ابتدا مد نظرش بود به درستی نتونست کارش رو به پایان برسونه. امید است روزی او، دیگر ابر نموند و بارون بشه و ببارد.

آسو یک ساعتی پشت لپ تاپ نشست. ساعت دوازده، بعد از این که دندون هاش رو مسواک زد، به اتاق خواب رفت و در رو بست و پیژامه و تی شرت خواب پوشید و مجدا به اتاق نشیمن اومد و بهرنگ هم از توالت برگشت.

آسو گفت:

-امروز خسته ات کردم.

بهرنگ:

-اتفاقا خوب شد امروز به خیلی چیزها که می تونست عاقبت بدی پیدا بکنه، در جریان شدیم.

آسو:

-الان چه کار می کنیم. فردا صبح زود که نباید بیدار بشیم.

بهرنگ با اشاره سر اتاق خواب رو نشون داد و گفت:

-اگر تو خسته شدی برو بخواب.

آسو:

-تو چه کار می کنی؟

بهرنگ مبل رو نشون داد و گفت:

-من هم این جا می خوابم.

آسو:

-دست هام رو دستبند نمی زنی؟

بهرنگ با لبخند گفت:

-باز هوسِ زدن سیلی کردی؟

آسو:

-جدا کاملا آزادم. منظورم اینه که فکر می کنی خودم می تونم درست تشخیص بدم؟

بهرنگ:

-یک چیز رو همین الان بگم، تو می تونی آزاد فکر کنی و کاملا آزاد هستی، ولی این دلیل نمی شه که من تو رو کاملا آزاد بذارم، یعنی حق خودم می دونم که آزادی کامل داشته باشم و مزاحم تو بشم.

آسو:

-هر انسانی باید آزاد باشه.

بهرنگ:

-اون بحث منظورم نیست.

آسو:

-منظورت رو پس متوجه نشدم؟

بهرنگ:

-مثل زالو به تنت بچسبم. منظورم اینه که تو آزاد هستی. اگر بر فرض بخواهی به خونه ات هم برگردی، من تا مطمئن نشم که خطری تو رو تهدید می کنه از پیشت دور نمی شم. حالا مکان برای من فرقی نداره، اگر به خونه ات هم بری من باهات میام. گفتم تو اجازه بدهی و یا ندهی من خودم رو مسئولت می دونم. حالا هر کی هر چی دوست داره، بگه. اگه دیگران بودن من رو توی خونه تون نمی تونن تحمل کنن، پس تو تصمیم می گیری که مکان رو انتخاب کنی!

آسو:

-فهمیدم. تو خسته شدی، جات رو بنداز و دراز بکش. وگرنه مریض می شی و من نمی خوام یه پرستار مریض داشته باشم.

بهرنگ لبخندی زد و ملافه رو روی مبل گذاشت و آسو شب بخیر به بهرنگ گفت و به اتاق خواب رفت و در اتاق خواب رو بست. پیژامه رو در آورد و شرت پوشید و برق رو خاموش کرد. با تاریک شدن اتاق در رو کاملا باز گذاشت و پنج دقیقه در سکوت مطلق گذشت و بهرنگ از جاش بلند شد و بالشت در دست، یواش بدون صدا داخل اتاق خواب شد و دید که آسو به طرف پنجره به پهلو با پتویی که نیمی از تنش رو پوشیده، دراز کشیده.

بهرنگ تخت رو دور زد و رو به روی سر آسو ایستاد و کف اتاق زانو زد و در فاصله بسیار کم می خواست از روی نفس آسو مطمئن بشه که او بخواب رفته یا نه. او نمی تونست چشم های باز آسو رو به خاطر جا به جایی اتاق ببینه، ولی آسو این حرکت اون رو نهفمید و فکر کرد که او برای بوسیدنش اومده. لحظه ای گذشت و بهرنگ نگاه به قامت آسو کرد و شیطون گولش زد. دوست داشت قبل از بیدار شدن آسو نگاهی به ران لخت شده آسو بندازد، در حال تماشا بود که آسو از روی خجالت رانش رو زیر پتو گذاشت و بهرنگ متوجه بیدار بودن او شد و با صدای آهسته و گرفته و بغض زده گفت:

-بیدارت کردم؟

آسو:

-هنوز نخوابیدم، چیزی شده؟

بهرنگ پنجه روی تخت گذاشت و یک چند سانتی متری فاصله اش رو بیشتر کرد و باز با حالت پچ پچ کنان گفت:

-وقتی اتاق ها تاریک شد، یواش یواش ترس برم داشت.

آسو:

-ترس برای چی، فکر می کنی از پنجره بپرم؟

بهرنگ:

-نه نگرانم که تنهایی خوابت نبره. حتما خودت بهتر از هرکس می دونی، فردی که تو بهش اعتماد داری و یا حتی دوست داری پیشت بمونه، خیلی حس بهتری به آدم دست میده. فکر بعد نکن، منظورم یکی که بتونه وقتی تو روی تخت خوابیدی پیش تو باشه، مثل مادرت و یا خواهرهات. منظورم یکی که تو بتونی با او تا به خواب رفتنت باهاش حرف بزنی.

آسو:

-به خاطر همین در رو باز گذاشتم. نگو، مسخره ام نکن، بارها خودکشی کردم ولی دلیل نمی شود که از تاریکی و تنهایی نترسم. این رو من بهتر از تو می دونم هر وقت تو نزدیکم هستی، این قدر اکشن داری که فکرم جای دیگه ای مشغول نمی شه.

بهرنگ خندید:

-لگدها رو من می خورم!

آسو: -چرا پچ پچ می کنی مگر کسی صدامون رو می شنوه؟

بهرنگ:

-نترس دوربین وصل نیست. ولی پنجره همسایه ها حتما بازه، اون ها کولر ندارن. نیمه شبه و صدا پایین میره.

آسو:

-جدا به خاطر اینه؟

بهرنگ:

-آره. حالا که گفتی، به فکرم می رسه. دلیل دیگه هم می تونه داشته باشه، یک حقه باشه!

آسو:

-چه حقه ای؟

بهرنگ:

-اگر حقیقت رو بگم می ترسم ناراحت بشی. هر چند از رفتار و حرکتم همه چیز مشخصه.

آسو:

-بگو نمی شم! اگر تو به قولت، حرکت و رفتاری داری، من هم بچه نیستم که نبینم.

بهرنگ:

-حتما حدس می زنی وقتی یکی برات عزیزه، منظورم تو نیستی، سریع سیلی نزن، یعنی خیلی دوستش داری، به بهانه های مختلف دوست داری فاصله ات رو باهاش به حداقل برسونی تا بشه حتی نفسش رو بشنوی و بعد یواش یواش...

آسو:

-من این حدس رو نزده بودم. تو که هر وقت خواستی همه نوع کاری رو به خودت اجازه دادی. ولی اگه خودت این طور اعتراف می کنی، پس از همون اول نقشه ات و ریخته بودی. 

بهرنگ:

-حقیقتش وقتی به تو نزدیک می شدم، در ابتدا از روی اجبار و تا حدود زیادی بدون نیت بود و بعد که، هم تو و هم من آروم می شدیم، قضیه هم از شکل اولیش تغییر می کرد و اگر یادت باشه من خودم از تو جدا می شدم. من این قدر که تو فکر می کنی بی شرف نیستم، تو نه فقط مریض من هستی، حتی مهمانم هم حساب می شی.

آسو:

-این با پچ پچ کردن چه ارتباطی داره؟

بهرنگ:

-اگر یکی شاهد حرکت های ما، مخصوصا من باشه، فکر می کنه من حیوون که الان زیاد در گیر و در بند درونم، از اون جا پا شدم اومدم این جا؛ ولی هنوز توی این فکرم با وجود همکاری با درون خودم در فکر انجام کارهای توجیهی هستم. اگر بخواهم بلند حرف بزنم مجبورم فاصله ام رو با تو رو حفظ کنم، ولی اگر به بهانه ای بتونم پچ پچ کنم، پس فاصله من هم اجبارا کوتاه میشه و اگر بتونم نفس تو رو روی صورتم حس کنم، تو هم می تونی با نفس من که خیلی صمیمیه آشنا بشی. بعضی از آدم ها اگر بخوان زیاده روی کنن، برای پچ پچ کردن مرتب لب هاشون رو تا نزدیک گوش می برن.

آسو:

-ببخشید اگر تو در این لحظه حیوون هستی و شعورت دست خودت نیست، و من که انسان هستم و شعورم هنوز از من دور نشده، فکر می کنی قادر نیستم به حرکت ساده حیوونی تو پی ببرم، و ندونم مرض تو کلا اومدن به این اتاق چیه؟

بهرنگ:

-اگر جدا این طوری بود، به نظرت من خودم به خاطر این حقه های پیش پا افتاده که به قولت ناچارم، پس چه طور خودم رو لو دادم. من رو ببخش، معمولا پسرها به هزار روش تلاش می کنن که دخترها رو راضی به کاری که ذات درونی ما به ما فشار میاره عمل کنن و متاسفانه برای نائل شدن به این میل، اکثرا طرفین به نوع هایی تحقیر می شن. اگر انسان کمی انسان باشه، ناراحتی وجدان می گیره. هرچند دروغ و کلک به دو نیت خوب و بد وجود دارد.

آسو:

-شما پسرها در حقیقت ساده هستید. دخترها توی این زمینه ها از شماها آگاه تر هستن. اگر شماها به هزار طریق نیت و کلک دارین، دخترها متوجه می شن و اگر وانمود می کنن که گول خوردن در حقیقت به خاطر گرفتاری فرهنگیه که دست و بالشون بسته شده و مقاومت از خود نشان می دن. اون ها هم همه نوع میل درونی و نزدیکی رو دارن.

بهرنگ از جاش بلند شد و با صدای معمولی گفت:

-می خواهی برات چراغ خواب بیارم.

آسو:

-نه لازم نیست.

بهرنگ:

-شب بخیر.

آسو به او نگاه کرد و جواب نداد و بر گشت و بهرنگ بالشتش رو بر داشت و به اتاق نشیمن رفت و دراز کشید.

چند دقیقه ای گذشت و این بار آسو بلند شد و پیژامه اش رو از کمد بیرون آورد و پوشید و به اتاق نشیمن رفت و روی میز نشست و پرسید:

-از حرف های من که ناراحت نشدی؟

بهرنگ:

-اصلا، نه!

آسو:

-ولی وسط حرف ها رفتی؟

بهرنگ:

-تو با هوش هستی، به قول خودت همه دخترها از کلک و حقه های پسرها در جریان هستند و فقط وانمود می کنند که بی خبرن، پس موندن من بعد از این حرف پیش تو یک اصرار مزاحمی حساب می شد و از من چنین رفتاری شایسته نیست.

آسو:

-به همین دلیل؟

بهرنگ:

-تو می دونی که هر ساعت که می گذرد من چه قدر درگیر تو می شم؛ و هیچ جا جز پیش تو نمی خوام باشم. ولی از طرف دیگه بعد از دونستن یک حقیقت تلخ، غیر ممکنه قلبم رو گرفتار کنم و اصرار به تو درست نیست. اگه بگم یک مدت با هم خوب و خوش باشیم، با دهان و دست های بسته هم که نمی شه. من هم آدم نیمه راه نیستم.

آسو:

-من یک زن بیوه هستم، اضافه بر این روانی هم هستم. هر چند می دونم الان این حرف ها رو می زنی تا یک وقت به من عادت نکنی و تن به تعهدات بزرگ ندی. منظورت رو گرفتم خواسته ات واضحه!

بهرنگ لبخند زد:

-تو خیلی باهوشی!

آسو:

-خیالت راحت باشه، من اگر عاشق هم بشم، نمی تونم به این زودی ازدواج بکنم. تو هم فکر نکن من کسی هستم که اگر تو هم بخواهی حاضر به ازدواج بشم. یعنی به این کار اگر بخوام هم نمی تونم تن بدم. متوجه حرف هام هستی؟

بهرنگ:

-عاشق من؟

آسو:

-کسی دیگه جرات داره به من نزدیک بشه، چشمش رو از کاسه در میارم.

بهرنگ تکان خورد و لبخند زد و به پهلو دراز کشید و گفت:

-ولی چشم من رو از کاسه در نیاوردی. من چه فرقی با بقیه دارم؟

آسو از جاش بر خاست و آماده برای رفتن گفت:

-تو مثل اون اسب یونانی داخل قعله من شدی. زورکی وارد شدی، الان هم مجبورم زورکی حتی بهت شب بخیر بگم.

نیم ساعت گذشت و بهرنگ به اتاق خواب رفت و آسو چشم به در دوخته بود. بهرنگ زانو روی تخت گذاشت و با دو زانو جلو رفت و اول صورت آسو رو بوسید و رو به روی او دراز کشید و سر بر بالشت آسو گذاشت و گفت:

-من اومدم چون تنهایی بدون تو رو تحمل نکردم، اگر تو من رو روی این تخت اضافه می بینی بگو من هیچ ناراحت نمی

شم. فقط می خواهم چند دقیقه رو به روت باشم، جلوی چشم هام باشی.

آسو قصد داشت خودش رو کمی عقب بکشه تا برای بهرنگ جا باز کنه. با تکون کوچیک از ناحیه کتف درد شدیدی احساس کرد و با ناله آهی کشید و با ناز و خودمونی گفت:

-بهرنگ فکر کنم کتف من رو شکوندی.

بهرنگ با شنیدن اسمش با وجود انتظار سرزنش، خوشحال شد و نزدیک رفت و دست روی پشت آسو گذاشت و با تست کردن منطقه پرسید:

-این قسمته؟

آسو:

-آره، همون قسمت هاست.

بهرنگ:

-راحت دراز بکش.

آسو روی سینه دراز کشید و بهرنگ دست روی پیراهن آسو گذاشت و اون منطقه رو آروم ماساژ داد و هم زمان با ماساژ گفت:

-فکر کنم نزدیک صبح وقتی باد سرد وزیده، بالا تنه ات رو با پتو نپوشونده بودی و سردی باد توی ماهیچه ات نفوذ کرده و قلنج کردی.

بعد از مدتی آسو که خجالت می کشید، خلاف آرزوش گفت:

-خسته شدی، کافیه!

بهرنگ:

-چسب های مخصوصی هست که متاسفانه خونه ندارم. دفعه بعد از روش قدیمی استفاده می کنم. آها یک لحظه.

بهرنگ به آشپزخانه رفت و قیچی و پماد با خودش آورد و پیراهن آسو رو از پشت قبل از این که او متوجه بشود یک چاک بزرگ سی سانتی متری داد و آسو پرسید:

-پیراهنم رو پاره کردی؟

بهرنگ:

-تعریف از خودم نباشه، دست های من به احتمال زیاد از انرژی قوی و خوب برخورداره. وقتی دستم رو روی پشتت می ذارم انگار خون های گرم رو به بدنت منتقل می کنم. اون چسب ها گرم کننده هستند. دست من هم گرمای طبیعی داره و می تونه دردت رو تسکین بده. اگه خوب نشه می ریم بیمارستان.

آسو:

-پرسیدم با قیچی پیراهنم رو پاره کردی؟

بهرنگ:

-پاره نکردم فقط چاک دادم در حقیقت تو بایستی مرتب با این وضعیتی که داری روی کتف تو پماد بمالم هرچند تو جدا به ماساژ احتیاج داری چون بر روح و روان تاثیر مثبت می ذاره.

آسو:

-چرا پیراهن به این قشنگی رو پاره کردی؟

بهرنگ:

-چند بار باید پماد به پشتت بمالم هر بار که نمی شه از لای یقه این کار رو بکنم. هم برای من مشکل است و هم به گردنت می تونم صدمه وارد کنم. حقیقتش من روم نشد بگم یه دو تا از دکمه های پیراهنت رو باز کنی. تا دکمه آخر رو بستی. موش هم نمی تونه از لای یقه ات رد بشه. این جوری راحت می تونم ماساژ بدم. اگر اعتراض نداری بدم که از نظر طب ضروریه.

آسو:

-لازم نیست. حداقل اول از من می پرسیدی. از این پیراهن خوشمم اومده بود.

بهرنگ:

-اگه من اصرار دارم جدا فقط نیت معالجه دارم. معنی دیگه ای به این عمل ندیم، چون روح و روان سالم انسان ها در مرحله اول داشتن جسم سالمه. تعارف نداریم تو یک سالی هست که هیچ به سلامتی جسمی ات توجه نداشتی. تو مال من هستی من باید به تو از نظر روحی و جسمی خدمت بکنم.

آسو:

-خجالت بکش! آدم که یکی رو نجات می ده صاحبش نمی شه. اون وقت کلمه نجات معنی خودش رو از دست می ده، واقعا متاسفم!

بهرنگ:

-ببخشید خودم وقتی این کلمه از دهنم در رفت متوجه شدم. گهگاهی پیش میاد، چون بعضی از کلمات احساسی رو نمی تونم بیان کنم. وقتی کلمه اصلی رو حذف می کنم، کلمه پشتی که جانشین کلمه اصلی می شه روش دقت نمی تونه بشه و اون وقت کار دست خودم می ده و تو باتلاق گیر می کنم. منظورم این بود که سلامتی تو به من سپرده شده و من مسئول هستم یک ماه پیش من بمونی. اون وقت پدر، مادر و برادرات نمیگن این همه مدت ما چه پیشرفتی در سلامتی تو داشتیم؟

آسو:

-من نه بیماری روحی دارم و نه از نظر جسمی ناسالمم. دفعه بعد هر کاری که خواستی بکنی اگر من واقعا آزاد هستم حتما اول از من بپرس.

بهرنگ گفت:

-حتما اگر اول می گفتم پیراهنت رو در بیار، انصافا قبول می کردی؟

آسو:

-تو که از نفس من لذت می بری، از کجا نیت دیگه ای نداری؟

بهرنگ:

-برای من در درجه اول سلامتی کامل تو مهمه. وقتی با هم حرف می زنیم و یا بحث می کنیم بعضی از چیزها بهتر مشخص می شه، چه موافق باشی و یا نباشی، باید از این به بعد به تو ماساژ بدم. باور کن این حرف خودم نیست، خانم دکتر هم به من سفارش کردند، ولی من تصور نمی کردم جرات این کار رو داشته باشم. ولی می بینم که از نظر بدنی باید تو به جنبش بیفتی. چون این نرمش و اقدام اولیه رو خودت شروع نمی کنی، من حکم عصا رو برات دارم.

آسو:

-حالا من با دونستن این حقیقت که طبیعت و ذات مردها چیه، چه طور می تونم انجام این کار رو به تو اجازه بدم.

بهرنگ:

-درسته! من هم که گفتم چه قدر تو رو دوست دارم یا چه قدر دوست دارم تو رو ببوسم، به خاطر همین گفتم می تونم یک خانم ماساژور برات بیارم.

آسو:

-من گفتم اصلا لازم به ماساژ نیست.

بهرنگ:

-مطمئن باش لازمه. صبر کن برای آزمایش. خودم می دونم کی دستم رو بردارم.

بهرنگ دو دستش رو لای چاک پیراهن برد و به پشت آسو خیلی نرم دست گذاشت و ماساژ داد و هم زمان گفت:

-بی خود خجالت نکش، این یک پروسه است. زن و مرد نداره خیلی راحت نفس بکش و مقاومت نکن. وگرنه این همه زحمت من بیهوده است.

بهرنگ دو دقیقه بیشتر ادامه نداد و گفت:

-دیدی تموم شد. من حقیقتا انگار دست روی پشت یک دوست گذاشتم.

آسو پرسید:

-اگر این کارهات خدمات پزشکی هست، من اگه همسرت باشم راضی می شی یک مرد غربیه مثل تو این کار رو بکنه؟

بهرنگ:

-معلومه که نه!

آسو:

-چی شد؟

بهرنگ:

-اگر تو شوهر داشتی صد در صد من تو رو پیش خودم زندونی نمی کردم.

آسو به یاد شوهرش افتاد و از این حال به حال دیگری تغییر کرد. انگار شوهرش رو به روش ایستاده بود و می دید که شوهرش انتظار یک توجیه از طرف آسو است و آسو فقط با این اندیشه که شوهرش رو قانع کنه، بی توجه به بهرنگ کمی با اخم و غضب گفت:

-من گفتم تو مثل اسب یونانی داخل قلعه ی من شدی که از درون بخواهی به من خنجر بزنی.

بهرنگ که مجدا یک دستش روی پشت آسو گذاشته بود، سریع برداشت و با گیجی دست های پماد مالیده شده اش رو به تی شرت خودش مالید و گفت:

-خنجر نگفتی! حتی اعتراف علاقمندی به من رو کردی؟

آسو:

-اصلا این طور نبود، دروغ نگو! اگر هم قصد داشتم بهت حقه و کلک بزنم، فقط شما پسرها که بلد نیستید. بله خواستم تو رو خام کنم. از یک اسیر و زندانی چه انتظاری داری؟ به وقتش بتونم، فرار می کنم.

بهرنگ:

-ببخشید اشتباه از من بود، خیلی معذرت می خواهم.

بهرنگ با زانو عقبی رفت و گفت:

-باز خیلی معذرت می خوام. فردا صبح هر وقت خواستی تو رو به خونه تون می رسونم. احتیاج به فرار کردن نداری. شب بخیر.

بهرنگ روی مبل دراز کشید و وقتی خر و پفش شروع شد، آسو به اتاق نشیمن رفت و روی مبل تک نفره نشست. نیم ساعت طول نکشید که بهرنگ کلمه ای نا مشخص و نامفهوم گفت و آسو که چشمش رو بسته بود باز کرد و به او نگاه کرد و بهرنگ در همان لحظه از مبل به زمین افتاد و تلو تلو خوران بدون این که آسو رو روی مبل نشسته ببیند به طرف اتاق خواب رفت و با وحشت دو بار اسم آسو رو صدا زد و روی تخت رفت و دست روی پتو کشید و بعد به طرف پنجره باز رفت و قبل از این که خیابان رو نگاه کنه، آسو دست روی چارچوپ در گذاشته بود و گفت:

-بهرنگ من این جام.

آسو برق رو روشن کرد و گفت:

-چی شده؟

بهرنگ جلو اومد و دست روی قلبش گذاشت و از نزدیک به صورت آسو نگاه کرد و گفت:

-خوب شد سکته نکردم، خواب دیدم! چه قدر وحشتناک بود تو از پنجره پایین پریدی.

آسو برق رو خاموش کرد و گفت:

-بیا روی تخت بخواب نمی خواهم این آخر عمری سکته ات بدهم.

بهرنگ بالشت رو برداشت و طرف مخالف جهت سر آسو گذاشت و به پشت دراز کشید، آسو هم دراز کشید و گفت:

-شب بخیر.

بهرنگ هم به او شب بخیر گفت و بعد از پنج دقیقه بالشت خودش رو کمی جلوتر آورد تا بتونه گوشه ای از پیراهن آسو رو در دستش بگیرد آسو متوجه شد و وقتی صبح بیدار شد دید که بهرنگ به جای پیراهن، گوشه ای از پتو رو توی چنگش گرفته. آسو بالشتش رو برداشت و کنار بالشت بهرنگ گذاشت و یواش در کنارش دراز کشید و دست چپش رو به عقب برد و روی پشت دست بهرنگ گذاشت و بهرنگ از خواب بیدار شد و چشمش رو باز کرد و آسو رو دید که کنار دستش خوابیده و به دست او که روی مچش بود نگاه کرد و یواش دستش رو باز کرد و آسو یواش فقط سر به طرف بهرنگ بر

گرداند و بهرنگ سریع چشم هاش رو بست و آسو با دست چپش کف دست بهرنگ گاز انبری ملایم زد و از بالای کمرش رد کرد و در روی شکمشش گذاشت و بعد کف دستش رو روی پشت دست بهرنگ گذاشت و قلب و تمام بدن بهرنگ مثل کارخانه به تحرک در اومدند. زیاد طول نکشید که هر دو بیدار شدند. آسو دست بهرنگ رو بلند کرد و در دامنش گذاشت و گفت:

-تو مرتب روی پام دراز می کشیدی، مجبور شدم جای سرم رو عوض کنم. حداقل دستت مثل پات سنگین نبود. مجبور شدم دستت رو روم انداختم که با خیال آروم بخوابی فقط از این خوبی من برداشت منفی نکن. این فقط به خاطر این بود که جون من رو نجات دادی. از این نظر کاری رو که برای خانواده ام انجام دادی قدرشناسی ام رو نشون داده باشم. فکر نکن من مثل مرده ها بی روح هستم.

بهرنگ:

-ااگر تو اجازه بدهی من حواسم و بیشتر جمع می کنم.

آسو گفت:

-تو بی خود وقتت رو برای من هدر نده. من تا آخر عمرم دربندم. یک لحظه خوبم و بعد معلوم نیست.

بهرنگ:

-می گم تو اسیر من بودی؟ وجدانی بگو با وجودی که من دزد هستم، باز فکر کنم تو مرتب پیش من بودی. یعنی فکرا، روحا، جسما و من هم خیلی خوشبخت بودم که با تو بودم.

آسو:

-اول آشنایی همیشه این طوره، بعد زمانی می رسه که تو مرتب از دست من فرار می کنی و یا خودم از دست تو فرار می کنم. در آینده کمتر حال و حوصله همدیگر رو خواهیم داشت.

بهرنگ:

-اگر این جوریه و هر چیزی تازگی و کهنه ای دارد، اون وقت درد تو هم فراموشی داره. با آگاهی به این مسئله دور اندیش باش.

آسو:

-من؟ ولی نمی تونم. چون اون صحنه نه فقط دلخراشه، بلکه من باعثش شدم.

بهرنگ:

-اگر بخواهی مرتب اون صحنه رو برای خودت یادآوری کنی، معلومه که هرگز فراموشش نمی کنی. ولی اول از همه باید خودت بدونی که با این کارت به هیچ کس سود نمی رسونی.

آسو:

-اگر من راهش رو بلد بودم این زنجیر رو پاره می کردم. فکر نکن از دربند بودن خودم خوشم. میاد و یا می خواهم که خودم رو مجازات کنم.

بهرنگ:

-اولا نگاه به تجربه ها و تکامل کن در حقیقت همه ما دربندیم، ولی تا به امروز راهی بشر پیدا کرده تا خودش رو از بند دور نگه داره. چرا که بهتره از این زندگی کوتاه مدت لذت ببریم؛ وگرنه بشر می تونست بشینه و زانوی غم بغل بگیره.

آسو:

-تو می گی بهشتی وجود نداره و مردم الکی خوشن.

بهرنگ:

-من معتقدم اگر این بشر الکی خوش نبود، آرزو، دلیل و استدلال بشرهای اولیه رو به دور مینداخت و یا حداقل یک دلیل بهتری و مترقی تری برای تولد دیگه خلق می کرد، تا نخواد برای این نیستی و مرگ ابدیت افسرده بشه. ولی می بینیم که با وجود آسون بودن رد اون دلایل، هنوز این بشر به افکارهای ابتدایی بسنده کرده که البته زمان رد اون در این قرن برای عمویت رسیده است و باید متفکران یک نوع تخیلات جدید رو جایگزینش کنند.

آسو:

-به نظرت پیامبران برای چه گفتند بهشت و جهنمی وجود دارد؟

بهرنگ:

-به نظر من بهشت و وعده اون در اون زمان جدا لازم بوده، چون مرگ یک فاجعه است و بهشت می تونست تا حدود زیادی این درد رو تسکین بده. حالا با وجود این اگه بخوایم به صد سال پیش نگاه کنیم، وقتی یکی فوت می کرد کل منطقه، فامیل و قبیله برای یک سال و یا حداقل چهل روز جدا عزادار بودن، هر چند خود این عزاداری کردن با اعتقاد بشر به بهشت در تضاده، چرا که اگر رفتگانت به بهشت میرن، می بایست با وجود دلتنگی جشن گرفته می شد پس آدم باید اعتقادش سست باشه که یک سال و یا سالیان دراز عزاداره. پیامبران وقتی می آمدند، مجبور بودن قانون جدید و نظم جدید وضع کنند و چون اول باید قدرتشون تثبیت می شد، لازم بود که انسان ها خود مختار این کار رو بکنند و بهشت و جهنم این وسط دو کار مفید برای حکمرانان جدید موثر می شد. اول این که اون ها قانون وضع می کردند و هر کس که اون قانون، که الهی هم عنوان می شد، پاداش روز قیامت رو دریافت می کرد. اون ها برای همه سکه و غذای زیادی نداشتن، بنابراین بهشت و جهنم برای پاداش و مجازات تحرک خوبی بود و نظم جدیدی هم به حساب می اومد. برای جنگ هم بهشت می تونست شجاعت افراد رو به حد زیادی بالا ببره. یکی از دلایل این که بهشت بیشتر برای جنگیدن افراد به کار برده می شد، در اینه که وعده این بهشت به مردان و مخصوصا مردانی که در جنگ کشته می شدند داده می شد. در صورتی که کشتن به هر دلیلی با قانون خدا می تونست در تضاد باشه. بهشت یک قرص مسکنی است که حتی برای مختران اون کار ساز بود؛ چرا که اون ها هم زن و بچه و فامیل داشتند، و افراد و عزیزانشون در جوانی یا پیری می مردند و اون ها هم خودشون از این قرص مسکن استفاده می بردند. خود حضرت محمد چهار پسرش که دو سال بیشتر

نداشتند، از دست داده بود و سه دخترش هم به بیست و هشت سالگی نرسیدند و فوت کردند؛ معلومه برای او اصلا آسون نبوده. او هم غم زیادی رو تحمل می کرد. منظورم اینه که تو باید بدونی همه مردم در بند هستند و مرگ یک صحنه فراموش نشدنیه، چون که همه رو در هر لحظه تهدید می کنه. بنابراین زرنگ باش و مرتب اون صحنه رو در پیش خودت زنده نگه ندار!

آسو:

-تو خودت به بهشت و جهنم اعتقاد نداری؟

بهرنگ:

-چیزی که تا به امروز پیامبران گفتند، معلومه جز یک آرزویه، بدون استدلال قوی، که هر کس درس خونده و نخونده اگر قاضی بشه...

آسو:

-پس تو چه طور می تونی افسرده نباشی؟

بهرنگ:

-برای من دو امید وجود داره. اول این که یک جوری ما دوباره و دوباره زندگی رو از اول شروع خواهیم کرد، ولی اون چه که خودم بیشتر امید دارم و خودم رو الکی خوش می کنم اینه که همه چیز دور می زند یعنی زندگی ما مرتب تکرار می شه، حالا بگو میلیارد سال. هر چه قدر هم طول بکشه چون ما مردیم، بعد از مرگ ثانیه بعد حساب می شه به خاطر همین من معتقد هستم دلیل بر فعال بودن ما انسان ها در اینه که تلاش می کند این زندگی رو موفق پیش ببرد تا بارهای دیگر به این شکل باشه. پس اگر تو در این زندگی تلاش کنی که خوشبخت بشی، پس شانس تو خوبه و دورهای بعدی اگر هم تکراری باشه، که خودت بی خبری، در زندگی ات بیشتر شادی کاشته باشی. حداقل برای یک دوره هم باشه ضرر نکردی!

آسو:

-ولی من زندگی یکی رو پایان دادم.

بهرنگ:

-مطمئن باش بر طبق فرضیه من، شوهرت همیشه زنده است. اتفاقا از کجا معلوم، اگر که حرفم درست باشه، او خوشبخت تر نباشه؟! چون مرتب جوونه ولی ما پیر می شیم. هزار تا مریضی و درد غیر قابل تحمل می گیریم.

آسو:

-اگر این طوره، پس من خودکشی کنم بهتره؟

بهرنگ:

-اولا این حرف من یک فرضه، اگر من و تو باور کنیم بقیه که باور نمی کنند. خوب اون ها به زندگیشون ادامه خواهند داد. پس اون ها یک عمر در سیاهی به خاطر از دست رفتن ما در زندگی شون خواهند داشت. تصادفات با وجود بی احتیاطی باز اتفاقیه که پیش میاد، ولی خودکشی یک امر اختیاریه و با هم فرق داره. تو تصادف کردی، همه تو رو می بخشند و خودت هم خودت رو می بخشی، و اون شوهر مرده ات هم تو رو می بخشه، ولی اگر خودکشی کنی هیچ کس تو رو نخواهد بخشید. با من آشنا شدی بی خود زندگی من رو هم سیاه نکن، هیچ حق نداری! فهمیدی؟

آسو:

-فهمیدم. یه پیراهن بده که بپوشم.

بهرنگ:

-صبر کن اول یه بار دیگه پماد بمالم.

آسو:

-تو خیلی غم من رو می خوری. جدا مطمئنی که عاشق من نشدی؟

بهرنگ:

-من...

آسو:

-از رک بودن من تعجب نکن. چند بار خودت گفتی...

بهرنگ:

-من گفتم اگر بخواهیم این جوری با هم باشیم، من و تو عاشق می شیم. ولی الان هر دومون آگاه شدیم، حتی اگر تا ابد هم با هم باشیم این امر شدنی نیست. آسو من آدم مغروری هستم و بعضی از چیزها رو نمی تونم ندید بگیرم، از من پرسیدی. می گن وقتی خواهر شوهر می خواد، به برادرش می گه، داداش نمی خوای زن بگیری؟ بدون شوخی تو خودت به من دلبستگی پیدا نکردی؟ حقیقت رو بگو؟ اگه این طوریه از این به بعد زیاد به تو مهربونی نکنم؟!

آسو:

-اصلا تو اجازه نداری این سوال رو از من بپرسی. الان هم که این جا هستم فقط به این علته که من رو به زور آوردی. من قسم خوردم دیگه به هیچ کس دل نبندم. من این رو به شوهرم بدهکارم. این حداقل چیزیه که من می تونم به او و خانواده اش ادا کنم. من این قدر به فکرشون هستم که چند بار دست به خودکشی زدم.

بهرنگ:

-پس با این اطلاعاتی که به من دادی، می بینم هم من به خاطر اون غرور که نمی تونم با تو در زندگی مجللت سهیم باشم و هم تو به خاطر خانواده شوهرت در فکر این نیستی که بتونی از این به بعد کس دیگه ای رو دوست داشته باشی. ما نباید بیشتر از این اشتباه کنیم و باید فاصله ها رو حفظ کنیم. از حالا به بعد من روی این تخت پام رو نذارم بهتره! ثانیه هم وقت تلف کردن، معنیش اینه که ما داریم به خودمون کلک می زنیم. تو بگیر بخواب و استراحت کن، من می رم روی مبل. بعدا اگر خواستی یک دوش بگیر، می رسونمت.

آسو دوست داشت بهرنگ در دوست داشتنش پافشاری کنه، ولی بهرنگ عکس اون رو به نمایش می ذاشت و این رفتار بهرنگ عصبانیش می کرد و اصلا نتونست بخوابه.

ساعتی بعد حمام رفت و لباس بیرون پوشید، روی مبل تک نفره نشست و منتظر بیدار شدن بهرنگ بود که خوابش برد. بهرنگ وقتی چشمش رو باز کرد آسو رو دید که روی مبل خوابیده، به آشپزخانه رفت و صبحانه آماده کرد. آسو با سر و صدای تو آشپزخانه بیدار شد و پیش بهرنگ رفت و بی مقدمه گفت:

-من می خوام خونه برم.

بهرنگ متوجه بغض آسو شد و برای این که اون رو با خودش صمیمی کنه جواب داد:

-دارم صبحانه آماده می کنم، اول صبحانه بخوریم. چی شده از من خسته شدی؟ من فکر کرده بودم گفتی مثل اسب یونانی داخل قلبت شدم.

آسو:

-قعله گفتم. تو عکسش رو متوجه شدی.

بهرنگ:

-قعله گفتی؟ فکر کردم همون قلب منظورته.

آسو:

-اگر برات این معنی رو داشت پس چرا تحویلم نگرفتی؟ برعکس گفتی نمی تونی با من ازدواج کنی. اگر آدم وقتی کسی رو دوست داره این حرف رو نمی زنه حتی برعکس، وعده های خوب می ده.

بهرنگ:

-تو همه چیز رو واضح گفتی، من گفتم ازدواج نمی کنم، به خاطر این بود که تو گفتی نمی تونی از زندگی لوکسی که داری و از سرمایه شوهرت که به تو رسیده صرف نظر کنی، و از من هم پرسیدی و در حقیقت سرزنش کردی که چه

مردی هستم، که خودم هیچی ندارم و می خوام وارد زندگیت بشم و از این سرمایه زندگی آینده ام رو بسازم. تو قشنگ و صادقانه حرف زدی. همه حرف هایی رو که می باید از زبان مردم می شنیدم از همون اول، از خودت شنیدم. مطمئنم که نظرت این بود من یک جواب خلاف این بهت بدم. من هم به این چیزها در عمل فکر کردم و آینده رو تصور کردم، دیدم با اخلاق من اصلا سازگاری نداره. دیدم تنها جواب برای این که بهت نشون بدم که تو برام چه قدر مهم هستی، پس باید هرگز با تو ازدواج نکنم؛ به خاطر همین حقیقت، و عقب نشینی خودم رو اعلام کردم.

آسو:

-معلومه تو جدی جدی عاشق من شدی.

بهرنگ:

-من می گم دیگه این نوع سوال ها مطرح کردن و به اون پاسخ دادن درست نیست.

آسو:

-من هنوز جواب درست ازت نگرفتم، کنجکاوم.

بهرنگ:

-مجددا بگم، جلوی ما یک کوه قرار گرفته. کاشکی ابر جلوی تابش نور خورشید می بود. تو خودت گفتی من حق پرسش ندارم، پس چرا خودت مرتب سر این موضوع می ری؟

آسو:

-گفتم تو حق نداری، چون حریم من یک قلعه بسته است. ولی تو یک طبیعت باز هستی هر کی می تونه بیاد در اون قدم بزنه.

بهرنگ:

-بگذریم. برو، اگر می خواهی دست و صورتت رو بشور صبحانه آماده است.

آسو:

-بعد از صبحانه تو من رو به خونه مون می رسونی؟

بهرنگ:

-آره.

اون ها صبحانه خوردند و بهرنگ آسو رو به خانه شون رسوند و و قبل از این که آسو از ماشین پیاده بشه، بهرنگ کاغذی رو به طرف آسو دراز کرد و گفت:

-این شماره تلفن خونه ام پیشت بمونه. شماره گوشی رو به بابا و مامانت دادم، اگر احتیاج به کمک داشتی و یا خواستی من رو ببینی و با من حرف بزنی. یک تک زنگ بزن.

آسو کاغذ رو از دست بهرنگ گرفت و گفت:

-این چند روزه برات زیاد خرج شده دوست دارم بدون اعتراض بهت بدم. 

بهرنگ:

-وضع مادی من خوبه و تا این اندازه که از عهده یک مهمان بربیام رو دارم.

بهرنگ از ماشین پیاده شد و خوب به دور و اطراف نگاه کرد، آسو هم از ماشین پیاده شد و به طرف در رفت و زنگ زد، مادرش در رو باز کرد و آسو گفت:

-بیا تو سلام کن بعد برو.

بهرنگ:

-نه مزاحم نمی شم، تو برو. سلام برسون.

آسو:

-تو الان جایی کار داری؟

بهرنگ به دور و اطراف نگاه کرد و گفت:

-نه سلام برسون. برو تو تا کسی تو رو نبینه. بهتره نفهمن.

آسو نگاهی به بهرنگ کرد و داخل حیاط شد و در رو بست و دوباره در رو باز کرد و گفت:

-هر وقت دلت برام تنگ شد و خواستی، می تونی به من زنگ بزنی.

بهرنگ لبخند زد و گفت:

-باورت می شه اگر رفتم خونه یک هو بچه شدم و وقتی تو رو ندیدم، گریه ام بگیره؟

آسو:

-شما مردها برای خام کردن ما زن ها چه ها که نمی کنید!

بهرنگ با دست بای بای کرد و سوار ماشین شد و حرکت کرد. به خونه رسید و وقتی به طبقه اول رسید آسو رو با زن همسایه به یاد آورد و وقتی از پله ها بالا می رفت همه چیز رو به خاطر آورد. داخل خانه شد به اطاق خواب رفت روی تخت رفت و نشست و به طناب نگاه کرد و به میله ها نگاه کرد و با دست جای دراز کشیدن آسو رو لمس کرد.

بعد بالشت رو ناز کرد که چند قطره اشک از چشم هاش جاری شد و یک دقیقه بیشتر ننشست. از جاش تکون خورد و به آشپزخانه رفت، در یخچال رو باز کرد و آب میوه در یک لیوان ریخت و در اطاق نشیمن نشست و نوشید و سر کمد رفت. آلبوم مادر آسو رو آورد، آهنگ گذاشت، به عکس ها نگاه کرد، بعد روی مبل خوابید. وقتی دوباره بیدار شد تحمل نکرد

و به خونه آسو زنگ زد و مادر آسو پشت خط گفت:

-بله؟

بهرنگ بعد از آشنایی دادن سراغ آسو رو گرفت و مادر آسو در جواب گفت:

-آره پیش ماست و با خواهرش داره حرف می زنه، بگم بیاد؟

بهرنگ:

-نه نگفتن چه ساعتی بر می گردن؟ هر وقت خواستن من خونه هستم تک زنگ بزنید خودم میام دنبالش.

مادر:

-برادرهاش عصری میان. امشب آسو پیش ما قراره بمونه و خودش می گفت پیش خانم دکتر بر نمی گرده.

بهرنگ:

-باشه، من بعدا دوباره زنگ می زنم. اگر آسو خانم وقت پیدا کردن به من زنگ بزنن. لطفا بهش بگین که من منتظرش هستم.

بهرنگ به اطاق خواب رفت، روی تخت دراز کشید و خوابید و مادر آسو داخل اطاق دخترها شد و به آسو گفت:

-این پسره نگهبانت زنگ زد.

آسو:

-نگهبان کیه؟

مادر:

-همونی که از طرف بیمارستان با اون خانم دکتر همکاری می کنه.

آسو:

-منظورت بهرنگه؟ همونی که این جا دو بار اومده بود؟

مادر:

-آره، زنگ زد و می خواست بدونه که تو رسیدی.

آسو:

-چیز دیگه ای نگفت؟

مادر:

-اگر او تو رو به خونه نرسوند، پس تنهایی اومدی؟ این چه جوری از تو مراقبت و محافظت کرد؟! بابات که گفته بود کرکس های کثافت منتظرتن.

آسو:

-مامان اون من رو رسوند. چیز دیگه نگفت؟

مادر:

-پرسید تو کی بر می گردی؟ گفتم شام خونه هستی، برادرهات میان. گفت دوباره زنگ می زنه.

آسو:

-چیز دیگه نگفت؟

مادر:

-چیز دیگه مثلا چی؟ چیزی است که ما باید ندونیم، بگو!

آسو:

-مامان اگر نباید نمی دونستین نمی پرسیدم که دیگه چی گفت.

مادر:

-چه می دونم! یک جور کنجکاو می پرسی نمی دونم باید بترسم یا خوشحال بشم.

آسو:

-مامان نترس، نگران هم نباش. من دیگه شماها رو اذیت نمی کنم، قول می دم.

مادر:

-من بمیرم، این چه فکریه که تو سرت پر می کنی!

آسو:

-مامان من خوب هستم، تموم شد.

مادر:

-این خانم دکتر رو ندیدیم.

آسو:

-هنوز تراپی مون تموم نشده، اون یه روشی داره. فکر کنم می خواد من از همه تون دور بمونم.

مرجان:

-مامان مزاحم شدین، برین بعدا بیان.

مادر از پیششون رفت و مرجان کنجکاو پرسید:

-آسو این پسره جدا محافظته؟ فکر می کنم بیشتر از مسئولیتش در فکر توست؟

آسو:

-اگر من الان زنده ام به خاطر اونه. من می خواستم از پشت بوم بیمارستان بپرم اون اومد و از پشت من رو گرفت و به زور نذاشت که خودکشی بکنم.

مرجان:

-این حرف هایی که به مامان زدی، جدا دیگه نیت نداری ما رو از غصه بکشی؟

آسو دستی روی سر مرجان کشید و گفت:

-نه تموم شد، تو دیگه نگران نباش.

مرجان:

-هر دفعه می گی، ولی باز دوباره شروع می کنی.

آسو:

-بهرنگ خیلی به من کمک کرد، به او قول دادم.

مرجان:

-به به! او از ما برات مهم تره؟ عاشق او شدی؟

آسو:

-من تو وضعی هستم که به این چیزها فکر کنم؟ قرار بود یک ماه من رو توی تخت زنجیرم کنه، مجبور شدم قول بدم.

مرجان:

-نمی فهمم او به چه اجازه ای با تو این کار رو کرد؟

آسو:

-من وضع خوبی نداشتم. می ترسید، اگر آزادم می ذاشت من خودم رو می تونستم بکشم.

مرجان:

-از اول همه چیز رو برام تعریف کن.

آسو تموم ماجرا رو برای مرجان تعریف کرد. ساعت یک بعد از ظهر بود، بعد از ناهار، موقع شستن ظرف ها آسو دلش هوایی شد و نمی تونست تو خونه نفس راحتی بکشه و بی وقفه در فکر بهرنگ بود تا این که به مادرش همین طوری گفت:

-مامان من باید برم بیرون.

مادر:

-پسره که چیزی نگفته بود، دوباره هم زنگ نزد.

آسو بهانه ای پیدا کرد و گفت:

-من با او کاری ندارم، ساعت دو با خانم دکتر قرار دارم، کنسل نکرده بودیم.

مادر:

-الان ساعت چنده؟ دیر نشده؟ زنگ بزن بگو نمی تونی.

آسو:

-مامان آقا بهرنگ همون موقع که زنگ زدن می خواستن بدونن. الان خیلی دیر شده من تا بقیه بیاین بر می گردم ساعت پنج خونه ام.

مادر:

-پسره مگر مسئول تو نیست؟ بگو بیاد.

آسو:

-او اگر بخواهد بیاد باید یک ساعت تو راه باشه.

مادر:

-اگر بابات بفهمه تنهایی بیرون رفتی، قلبش ناراحت می شه.

آسو:

-مامان تو زنگ بزن بگو یک تاکسی که همیشه با اون می ری، بفرستن. طرف آشنا باشه نگران نباش، من رو تا دم در مطب می رسونه.

مادر:

-حتما باید بری؟

آسو:

-آره مامان، زنگ بزن.

مادر رفت، مرجان گفت:

-کجا می ری؟ می خواهی پیش این پسره بری؟

آسو:

-زنگ زده بود، خودت شنیدی به مامان گفت که کی بر می گردم، در صورتی که قرار ما این نبود. حتما با من کار مهمی داره. من هم بدهکاری دارم. بهتره پولش رو بهش بدم، کلی خرج کرده.

مرجان موبایلش رو از روی میز آشپزخانه برداشت و به طرف آسو دراز کرد و گفت:

-آسو به من حقیقت رو بگو. اگر کاری داشت، بیا تو هم بهش یک زنگ بزن و بپرس یک ساعت بری و یک ساعت برگردی اون هم به خاطر چیزی که خودت می دونی اصلا مهم نیست. وگرنه همون آقا بهرنگت زنگ می زد. نکنه از او می ترسی؟

آسو:

-از بهرنگ بترسم؟

مرجان:

-معلومه. من خودم ازش می ترسم. مگر او نبود که گفت من رو به جای تو می تونن اشتباهی بگیرن. از کجا تو به خاطر من دلواپس نیستی، وگرنه هر چه قدر هم از او خوشت بیاد، که می دونم این طور نیست، پس چرا اصرار به رفتن داری؟ تو داری از ما یه چیزی رو مخفی می کنی.

آسو:

-اون بیچاره به فکر تو بود و بد کرد که چشم ما رو باز کرده و از تو خواست که اگر هم احتمالش کم باشه، احتیاط کنی؟ و تو خیابون ها چشم بسته قدم نزنی؟!

آسو لباسش رو پوشید تا تاکسی اومد، سوار شد. اول یک سری به بانک زد و بعد به خونه بهرنگ رفت. جلوی در پیاده شد و زنگ خونه رو زد. بهرنگ در رو باز کرد، در واحدش رو باز گذاشت و بی صبرانه منتظر آسو موند. طاقت نیاورد از پله ها

پایین رفت در طبقه اول با آسو رو به رو شد. او از بالای پله های طبقه اول پرسید:

-تنها اومدی؟

آسو از شش پله پایین تر به بالا نگاه کرد و روی پله دوم ایستاد و پرسید:

-جایی می ری؟

بهرنگ از پله ها پایین امد و گفت:

-زنگ نزدی، آماده شدم تا بیام پیشت.

آسو لبخند زد و گفت:

-من یک ساعت زودتر به فکرت افتادم.

بهرنگ روی پله دوم ایستاد و گونه سمت چپ آسو رو بوسید و با دست پشت آسو رو نوازش کرد و گفت:

-من خوابیدم. منتظر تلفنت بودم، تلفن نزدی؟

بهرنگ هم چنان که دست روی پشت آسو گذاشته بود، روی پله سوم قدم گذاشتند و آسو هم در موقع بالا رفتن از پله ها گفت:

-گفتم غافلگیرت کنم.

بهرنگ:

-اصلا نخوابیدی، نه؟

آسو:

-نه، ساعت پنج باید خونه باشم. بابام و برادرهام رو ندیدم، مادرم به هر کس که تونست زنگ زده. امشب خونه ما شلوغه و حتما تا دیر وقت می مونن.

بهرنگ:

-من بیرون خونه منتظرت می شم.

آسو با لبخند نگاه به بهرنگ کرد و گفت:

-تصمیمت عوض شد؟

اون ها داخل واحد شدند و بهرنگ در رو بست و پرسید:

-آب میوه بیارم یا شربت؟

آسو:

-فرقی نداره.

بهرنگ با دست مبل رو نشون داد و گفت:

-بگیر بشین خسته شدی، الان میام.

بهرنگ دو تا لیوان شربت آورد و کنار دست آسو نشست و گفت:

-هر کاری که می تونم کردم اما این قلبم از تپش نیفتاد! مجبورم اعتراف کنم، نمی گم عاشقت هستم، ولی بد جوری به بودنت عادت کردم. اومدم خونه تو رو ندیدم حالم حسابی گرفته شد. این دیگه چیه؟ این قدر بچه بودم و خودم خبر نداشتم؟ نمی دونی با دیدنت چه قدر خوشحال شدم.

آسو:

-می دونستم با دیدن من خوشحال می شی، به خاطر همین نتونستم خونه خودمون بمونم. می دونستم بی تابی من رو می کنی. خیلی خودخواهم، نه؟

بهرنگ:

-نه اول من زنگ زدم، اگر نمیامدی، خیلی ناامید می شدم.

آسو یک خورده روی مبل خودش رو تکون داد و بهرنگ رفت پیژامه و یک پیراهنش رو اورد و روی زانو های آسو گذاشت و گفت:

-بگیر این رو بپوش. اگر خسته نبودی حتما می رفتیم بیرون. بهتره خونه بشینیم تا کمی استراحت کنی.

آسو به اطاق خواب رفت و پیژامه رو پوشید. یک تی شرت نازک زیر مانتوش به تن داشت و پیراهن بهرنگ رو نپوشید و جلوی چارپوپ مابین اطاق خواب و نشیمن ایستاد. بهرنگ به عقب نگاه کرد و قلبش از زیبایی اندام زیبای آسو نهصد تا در ثانیه می زد و از جاش بلند شد و آسو سرجاش ایستاد و پرسید:

-اگر این جوری مناسب نیست بگو!

بهرنگ با گرمایی خاص ملتمسانه گفت:

-خواهش می کنم این رو عوض نکن، هیچ می دونی چه قدر خوشگلی! بهرنگ به طرفش رفت و یک دفعه اشک به چشم هاش اومد و پرسید:

-تو رو به هر کی که دوست داری، قسمت می دم این رو بگو. این تی شرت رو به خاطر من پوشیدی؟

آسو کمی تو چشمان بهرنگ نگاه کرد و گفت:

-اشک می ریزی؟

بهرنگ:

-بد جوری این وسط گیر کردم.

آسو:

-چرا سخت می گیری. گفتی این تی شرت رو برای تو پوشیدم، معلوم نیست؟ من این جام، نیستم؟

بهرنگ هم میان چارچوپ رو به روی سینه آسو ایستاد و گفت:

-اگر تو به قلبم هر وقت احتیاج داشتی الان مطمئن هستم که بدون پلک به هم زدن، بهت میدم.

آسو یواش صورت بهرنگ رو بوسید و گفت:

-قلبم می زنه، اگه قلبت با من باشه!

بهرنگ به چشمان آسو نگاه کرد و یواش روی لب هاش رو بوسید و بعد از بوسیدن منتظر عکس العمل آسو ماند و صورت آسو سرخ شده بود و ناخودآگاه بدون این که بخواهد به بهرنگ علامت بدهد به تخت نگاه کرد و بهرنگ احساس کرد که آسو به او چراغ سبز نشون داد و بهتر دید برای هُل دادن آسو از یک مکان تاریک به یک مکان گرم و روشن زمانش فرا رسیده و این بار اون رو بیشتر بوسید و بغل کرد و بعد روی تخت رفتند. یک ساعت با هم عشق بازی کردند و بعد آسو از خستگی به خواب رفت و بهرنگ هم پشت سر او بخواب رفت. ساعت شش زنگ موبایل آسو به صدا در اومد و آسو آشفته بیدار شد و موبایلش رو برداشت، و بدون نگاه گفت:

-الو؟

مرجان در جوابش پرسید:

-کجا موندی؟ داداش ها توی خونه بی صبرانه و بی تحمل منتظرت هستن و تو هنوز تصمیم نداری برگردی. مادر شوهرت هم این جاست و قراره شوهر و پسرش هم بعد از شام بیان.

آسو:

-کسی دیگه هم قراره بیاد؟

مرجان:

-الان دو تا خاله ها، عمه و بچه هاشون این جا هستن. اگر تو خانه بودی، اون ها قبل از شام می رفتند، ولی حالا که تو دیر میای، پس برای شام می مونن و تموم پخت و پز به عهده منه.

آسو:

-قطع کن اومدم. نیم ساعت طول می کشه، بگو تو ترافیک گیر کردم.

مرجان:

-مادر شوهرت رو تونستیم خر کنیم، اما باباهه رو نمی دونم! بدبخت ها عروس عروس می کنن، خبر ندارن!

آسو بدون جواب دادن گوشی رو قطع کرد و از تخت پایین پرید و به بهرنگ گفت:

-یک لحظه می ری بیرون می خواهم لباسم رو بپوشم.

بهرنگ با خنده از جاش تکان خورد و به عقب رفت و در حالت نشسته روی تخت به دیوار تکیه داد و گفت:

-عوض کن!

آسو به عقب نگاه کرد و گفت:

-می ری بیرون؟ اصلا وقت ندارم!

بهرنگ از جدی بودن او ناراحت شد و در موقع پایین اومدن از تخت شلوار و پیراهنش رو در چنگش جمع کرد و از اطاق بیرون رفت و در رو از پشت بست و لباسش رو پوشید. بین اطاق نشیمن و آشپزخانه رفت و آمد می کرد و وسایل ها رو جا به جا می کرد. یک لیوان آب میوه تازه ریخت و روی میز گذاشت. آسو با سر کردن روسری از اطاق خواب بیرون اومد.

بهرنگ گفت:

-آب میوه تازه ریختم.

آسو نگاه به آب میوه کرد و گفت:

-نمی خورم. چرا من رو زود بیدار نکردی؟ گفته بودم که ساعت پنج باید خونه باشم. من به تو اعتماد کردم، گرفتم خوابیدم. گفته بودی تمام روز رو خوابیدی. عمدا بیدارم نکردی. الان به مادر شوهرم چی بگم؟ بگم کجا بودم؟

بهرنگ:

-بهتر دیدم بیدارت نکنم. تو دیشب تا حالا نخوابیده بودی.

آسو:

- یادت رفته بود که گفتی بعدا وقت زیادی برای استراحت دارم.

بهرنگ:

-از من به خاطر این تاخیر ناراحتی؟

آسو:

-مقصر خودمم. از دست خودم عصبانیم. از موقعیت پیش اومده سو استفاده کردی؟ گفته بودی فقط وظیفه کاریت رو انجام می دهی. من به حرفت باور کردم.

بهرنگ:

-تو برگشتی برای من. فقط یک معنا داشت اگر با تو نزدیک نمی شدم، یعنی تو رو دوست ندارم.

آسو از کیفش یک دسته کوچک پول رو درآورد و روی میز انداخت و گفت:

-من برای دادن خرج هایی که کردی اومده بودم، هم از تو خدا حافظی کرده باشم و ازت تشکر هم کرده باشم و بخواهم که فراموشم کنی. یادت رفته زنگ زدی؟ اومدم چون ترسیدم یک دفعه به خونه مون بیایی و با بودن پدر و مادر شوهرم آبروریزی بشه.

بهرنگ پول رو برداشت و به طرف آسو دراز کرد و گفت:

-این رو بردار. اگر برای تشکر اومدی بدون با این کارت من رو خیلی رنجوندی، و این کارت هم خیلی غیر دوستانه است.

آسو:

-مگر موقعی که قرار بود خرید بریم، بهت نگفته بودم قرض می گیرم؛ و تو هم قبول کردی.

بهرنگ بسته رو روی میز انداخت و گفت:

-من آماده هستم، هر وقت خواستی می تونیم بریم.

آسو:

-از همه زحمت و مزاحمت ها تشکر می کنم، می دونم مقصر اصلی خودم هستم و حتی نتوستم حتی یک سال صبر کنم. کاشکی تو درد من رو خوب تشخیص می دادی و من رو این اندازه سرافکنده نمی کردی. حالا چه طور امشب می تونم به صورت پدر و مادر شوهرم نگاه کنم. کاشکی مرده بودم.

بهرنگ:

-فکر می کنی شوهرت اگر جای تو بود، یک هفته صبر می کرد.

آسو خم شد و با دست ضربه به لیوان پر زد و اون رو از روی میز پرت کرد. آب میوه به همه جا پخش شد و آسو با عصبانیت گفت:

-خیلی بی شعوری. تو با چه جراتی در مورد او این حرف رو می زنی؟! تو که اون رو اصلا نمی شناسی.

آسو از اطاق بیرون رفت و بهرنگ هم کلید رو از جیبش بیرون آورد و با نگاه به سوییچ ماشین دوباره در جیبش فرو کرد و کلید در رو از در بیرون آورد و در رو از بیرون قفل کرد. و سریع پشت سر آسو راه افتاد و گفت:

-آسو خواهش می کنم. بهتره الان هر دو تا مون حرف نزنیم، هر چی حرف می زنیم بیشتر توی باتلاق فرو می ریم. تو مجبوری حرف های نفرت آمیز در موردم بزنی که بعدا خودت ناراحت می شی.

آسو:

-الان به من ثابت کردی که من برات چه قدر ارزش دارم. پس شما مردها فقط یک هفته بعد از مرگ خانم هاتون صبر می کنید. جدا بعد از یک هفته وقتی من مُردم می تونی من رو فراموش کنی. سراغ یکی دیگه بری؟

بهرنگ:

-گفتم جواب نمی دم. فکر کنم هر چه بگم تو بد متوجه بشی.

آسو:

-می تونم از تو خواهش کنم که با من نیایی.

بهرنگ:-

خودت می دونی تو رو نمی تونم تو این حالت تنها بذارم، من ازت ناراحت نیستم. تازه مگه عجله نداری؟ من خیلی سریع به خونه می رسونمت.

آسو:

-نمی خواد. تاکسی میاد، من زنگ زدم.

بهرنگ:

-کی زدی؟

آسو:

-قبل از این که لباسم رو بپوشم.

بهرنگ:

-باورم نمی شه.

بیرون تو کوچه تاکسی هم از راه رسید و بهرنگ گفت:

-خواهش می کنم! من می رسونمت.

آسو:

-می دونستم اگر سوار ماشین تو بشم دو ساعت تو راهم. راننده تاکسی نزدیک ترین راه رو بلده. نیم ساعته خونه ام. احتیاجی هم برای شنیدن توجیه گندی که زدی ندارم.

بهرنگ:

-قول می دهم من هم تو نیم ساعت برسونمت.

آسو سوار تاکسی شد و بهرنگ خواست سوار ماشین بشه که آسو دکمه قفل در رو زد و نذاشت بهرنگ سوار بشه. بهرنگ سوار ماشین خودش شد. اولش پشت سر تاکسی ولی بعد بغل دست تاکسی می روند وقتی آسو متوجه بهرنگ شد، سرش رو از پنجره بیرون آورد و گفت:

-بر گرد خونه، تصادف می کنی.

بهرنگ:

-پیاده شو من می رسونمت.

آسو:

-نمی خواهم، دوست ندارم، نمی تونم. تو برگرد!

بهرنگ به راننده تاکسی گفت:

-آقا هر چی می تونی با سریع برو.

بعد به آسو نگاه کرد و گفت:

-آسو خوب تماشا کن، این آقا راه رو بلده یا من؟ قبل از شما من جلوی درتون منتظرت می شم، تاخیر نکن.

بهرنگ گاز داد و از جلوی چشمشون رد شد و راننده تاکسی گفت:

-اگر بخواد کل مسیر رو این طوری برونه، شانس بیاره که پلیس ها دستگیرش کنن وگرنه تصادف می کنه. بهتره بهش زنگ بزنید و بگید اون برنده است.

آسو به بهرنگ زنگ زد و گفت:

-تو با این کارهات می خواهی چی رو ثابت کنی؟

بهرنگ:

-کاشکی الان پیش من نشسته بودی! دارم این مسیر رو بی تو می رم. می دونی من خیلی مقصرم و تو حق داری. ولی با وجود این دلم رو به اندازه یک دنیا شکوندی.

آسو:

-آقای راننده می گه راه رو خوب بلد نیست. تو می تونی زودتر به خونه برسی. تو برنده هستی.

بهرنگ:

-پس وایستم؟ بقیه راه رو من برسونمت؟

آسو:

-خواهش می کنم آسو رو فراموش کن! من این طوری می خوام، زور که نیست!

بهرنگ دلخور شد و گوشی رو قطع کرد و به راهش ادامه داد. وقتی به خانه شون رسید چند نفر جلوی در ایستاده بودند. از کنار اون ها رد شد، چند نفر به او مشکوکانه نگاه می کردند و او مجبور شد که به راهش ادامه بده، متوجه شده بود که آسو هنوز نرسیده. بهرنگ مستقیم به بیمارستان رفت و از خانم دکتر پنج دقیقه وقت گرفت و ساعت چهار بعد از ظهر به اطاقش رفت و در مورد اتفاقاتی که برای او و آسو افتاده بود، رک همه چیز رو خلاصه وار تعریف کرد و از خانم دکتر دلیل تغییرات ناگهانی آسو رو پرسید و خانم دکتر در جواب گفت:

-این دوستون کاملا روشن گفته و طبیعیه که اگر او حتی به روح معتقد نباشه، باز حتی یک درصد احتمال می ده که

شوهرش مرتب اون رو زیر نظر داره و فکر می کنه شوهرش هنوز بر طبق قوانین زمینی ازش انتظاراتی دارد و چون او بین شما دو نفر گیر کرده، می خواهد هم به شوهر مرده اش و هم به تو کلک بزنه. با تو مثل کیک و شیرینی و چماق رفتار می کنه، یعنی دوست دارد تو رو بخوره و هم مجبوره گهگاهی برای توجیه به شوهرش که در خیالش هنوز نظاره گر اوست با چماق تو سرت بزند و بگه تو این کارها رو به او اجبار کردی.

بهرنگ:

-از من خواست که فراموشش کنم.

خانم دکتر خندید و گفت:

-این خانم برای همون شوهرش چندین بار خودش رو می کشه، یعنی اراده اش این قدر قوی هست و اون وقت نمی تونه جواب رد به میل باطنی خودش بده. من نتیجه می گیرم اولش توی هر فرصتی که بتونه، بهانه بگیره حتی از خونه و شوهرش فرار کنه و پیش تو بیاد و با تو باشه، احتمالا به خاطر تو مجبور هم می شه که شوهرش بجنگه. شوهرش یواش یواش براش یک شخصیت منفی می شه، چون میان شما دو نفر او نقش مزاحم رو داره... 

بهرنگ با خوشحالی پرسید:

-چه طور؟

خانم دکتر:

-خودش گفته بود که تو توی قلعه اش نفوذ کردی. او اعتراف کرد که دست از خودکشی برداشته، با زبانی دیگه گفته که زندگی براش خیلی شیرین شده، هم چنین او توانایی نداره با هر کسی آغازی داشته باشه. ولی تو از میون همه مردها نفوذ

کردی و تو تنها مرد در جزیره اش هستی و او می دونه اگه تو نباشی قوت و حوصله نفس کشیدن هوا رو هم نخواهد داشت.

بهرنگ:

-الان من چه کار کنم؟

خانم دکتر:

-همیشه می گن، دعوا نمک زندگیه. پس بدون این مورد که پیش اومده خیلی خوبه چون او از این لحظه فقط به تو فکر می کنه و من معتقدم او هر قدر بیشتر عاشق تو بشه، همون اندازه می تونه راحت تر گذشته اش رو فراموش کنه.

بهرنگ:

-من باید به چی دقت داشته باشم؟

خانم دکتر مقاله و یا نوشته مورد نظرش رو بعد از دو دقیقه گشتن پیدا کرد و خودش از صندلی بلند شد و گفت:

-تو بگیر جای من بشین و راحت بخون، من می رم و بر می گردم.

خانم دکتر از اطاقش بیرون رفت و بهرنگ روی صندلی نشست و این صفحه رو دید.

«وقتی کلمه  تجاوز جنسی رو می شنوید به چه فکر می کنید؟ یکی از تصورات باطل در مورد تجاوز جنسی اون است که اغلب یک غریبه در یک کوچه تاریک به یک دختر تنها حمله می کند. در واقع فقط بیست درصد کلیه تجاوزات جنسی از نوع تجاوزات جنسی حمله ای هستند که در بالا توصیف شد. تجاوز جنسی به این معنی است که یک یا چند نفر بر خلاف میل فرد دیگری با او عمل جنسی انجام دهند. اکثر تجاوزات جنسی در فضاهای پوشیده و اغلب توسط کسی صورت می گیرد که قربانی اون رو می شناسد. عادی ترین نوع تجاوز جنسی از سوی پسران، مردان نسبت به دختران، زنان صورت می گیرد. نه گفتن یا بله نگفتن وادار شدن به عمل جنسی به کمک تهدید یا اصرار کلامی هم ممکن است تجاوز جنسی محسوب شود. حتی اگر فردی که در معرض قرار می گیرد با تهدید کننده یا اصرار کننده دوست باشد! اگر کسی از طریق خشونت، تهدید یا اصرار کلامی به انجام عمل جنسی مجبور شود، همیشه غیرقانونی است. حالا هر اندازه هم که این افراد با هم آشنا باشند! قربانی هرگز به داشتن تقصیر در تجاوز جنسی متهم نمی شود. معمولا گفته می شود وقتی کسی گفت نه یعنی نه، ولی اگر کسی بله نگفته باشد هم نه محسوب می شود. اغلب وقتی کسی مایل به نزدیکی جنسی نباشد از حرکات بدن او مشخص می شود. فردی که رعایت می کند و علایم سایرین رو درک می کند، بلافاصله می فهمد. اگر با این حال نامطمئن هستید همیشه سوال کنید که آیا طرف مقابل هم مایل به نزدیکی جنسی است یا نه؟

به خاطر داشته باشید که بوسیدن به مفهوم موافقت با نزدیکی جنسی نیست، که موافقت با یک نوع عمل جنسی به مفهوم موافقت با سایر اعمال جنسی نیست، که داشتن نزدیکی جنسی در یک روز به معنای داشتن نزدیکی جنسی در روز بعد نیست، که مست بودن به معنای موافقت با عمل جنسی نیست، که داشتن رابطه با کسی به معنای موافقت با عمل جنسی نیست، که همراه کسی به خانه او رفتن به معنای موافقت با عمل جنسی نیست، که جیغ نزدن و دعوا نکردن به معنای موافقت با عمل جنسی نیست، که لاس زدن به معنای موافقت با عمل جنسی نیست، که وقتی گفته می شود نه، به معنای موافقت با عمل جنسی نیست.

همه افرادی که به انجام عمل جنسی مجبور شوند، به نوعی مورد ارتکاب جُرم قرار گرفته اند، صرف نظر از سن و سال، جنسیت یا تمایلات جنسی، واکنش افراد نسبت به ضربه های روحی و تجربه تهدیدات متفاوت است. در مورد افرادی که در معرض تعرض جنسی قرار گرفته اند، هیچ راهنمای استانداردی وجود ندارد. برخی مایل هستند وانمود کنند که اتفاقی نیفتاده و زندگی رو طبق معمول ادامه دهند، در حالی که برخی دیگر می خواهند خود رو زیر پتو پنهان کرده و گریه کنند.

قضیه تجاوز جنسی و سایر انواع تعرضات جنسی، قدرت نمایی است و تقصیر شما نیست که در معرض تجاوز جنسی و سایر انواع تعرضات جنسی قرار گرفته اید. کسی که این عمل رو انجام داده مقصر است. اون فرد بدون اون که به میل و خواست شما توجه کند، عملی رو با شما انجام داده است. در هیچ جای قانون نوشته نشده که اگر کسی مشروب نوشیده بوده، شب دیر وقت بیرون از خانه بوده یا لباس پوشیدنش طور به خصوصی بوده، باید خودش رو سرزنش کند. اگر مورد تعرض جنسی قرار گرفته اید از حق دریافت کمک و حمایت برخوردار هستید.»

خانم دکتر داخل اطاق شد و بهرنگ از روی صندلی بلند شد و با چهره ای پر از شرم و خجالت پرسید:

-خانم دکتر منظورتون از نشون دادن این مقاله چی بود؟ به من می خواستید چیزی رو بفهمونید.

خانم دکتر:

-این دختر خانم دوستتون حساس هستند، گفتم بخونی تا در آینده بهتر حد و مرز خودت رو بدونی و بشناسی.

بهرنگ با چهره ای در هم، و شکست خورده گفت:

-چشم حتما از این بعد بیشتر دقت می کنم. خانم دکتر اگر اجازه بدین، اول دوست دارم خودم روی همه چیز فکر کنم. الان هم از نظر فکری در موقعیتی نیستم که بتونم تشخیص درست بدم. شما خیلی برام زحمت کشیدید. با اجازه تون.

آسو بعد از رفتن بهرنگ با تاکسی رسید و جلوی در پیاده شد و جز دو برادرش، چند نفر از همسایه ها رو که دور هم ایستاده بودند، دید. بعد از مرخص کردن تاکسی، جمعیت همگی با آسو حال و احوال کردندو چشم های آسو به ورودی کوچه بود و برادر بزرگ فرخ که خود مرتب همه ماشین ها رو زیر نظر می گرفت، در جواب و نگاه های مضطرب و نگران آسو گفت:

-کسی رو دیدی؟ انگار می لرزی؟!

آسو:

-نه، کی رو؟ کسی رو ندیدم.

برادر بزرگ:

-اون ها بهت زنگ هم می زنن؟

آسو:

-کی؟

فرخ:

-همون هایی که تو باهاشون آشنا شدی؟ بریم تو، می خوام باهات حرف بزنم. این جا نمی شه.

آسو بار آخر به خیابان نگاه کرد. برادرها و آسو با همسایه ها خداحافظی کردند و داخل حیاط شدند. فرخ با نگاه مشکوک از آسو پرسید:

-دروغ نگو ازشون می ترسی؟

آسو:

-نه! کسی رو دیدید؟ کسی چیزی گفت؟ من نمی ترسم. البته چرا یه کم فقط به خاطر مرجان می ترسم.

برادر:

-همسایه ها می گن گهگاهی جوون های مشکوکی رو این نزدیکی ها دیدن که پرسه می زنن. هر چند هنوز مطمئن نیستیم.

برادر کوچک فریدون بیست و چهار ساله با حالت گزارش، ولی تمسخرآمیز گفت:

-آسو هر کس که از این جا رد می شه، فرخ یک جور بهشون نگاه می کنه که فکر کنم دیگه از جلوی خونه ما رد نشن.

آسو:

-خوب نگاه نکنید! نمی پرسن چرا نگاه می کنید؟ بد متوجه می شن یه چیزی می گن بی خودی دعوا پیش میاد.

برادر کوچک فریدون:

-چرا اتفاقا بعضی ها با سر تکون دادن، می پرسن. کنجکاو می شن بعد هم حتما چند تا فحش می دن و گاز می دن و می رن.

آسو:

-این آدم ها احتیاط کردن رو خوب بلدن. یه جوری میان و می رن که روح ما خبردار نمی شه.

فرخ:

-ولی مامان می گفت بابا رفت با یکی حرف زد، طرف رفت چند متر عقب تر ایستاد و منتظر شد. انگار مثل کرکس ها اگر پرشون بدهی یک متری عقب می رن و بعد دوباره بر می گردن. تو به اون ها چه امیدی دادی که این قدر جرات پیدا کردن.

آسو:

-فقط می دونم دو تا کاغذ تو دستم گذاشتن و من بی تفاوت امضا کردم.

فرخ:

-بریم تو. تو خونه حرف می زنیم.

آسو به همراه دو برادر داخل خونه شد و با همه مهمون ها که به طرفش هجوم آورده بودند روبوسی کرد و بعد همه چسبیده به هم روی مبل ها و صندلی ها نشستند و هر کس که تونست به سهم خود نصیحت کرد. آسو همگی رو در ظاهر گوش می داد ولی مرتب در حال حرف زدن با بهرنگ بود. وقتی لحظه سرزنش خودش به بهرنگ رو به یاد آورد، یک تبسمی از رحم بر چهره اش نقش بست و سریع هوس کرد که یک بهانه و راهی پیدا کنه تا بتونه به بهرنگ زنگ بزنه. او یک بار توالت رو بهانه کرد و به بهرنگ زنگ زد با وجود روشن بودن گوشی، بهرنگ به او جواب نمی داد. آسو به آشپزخانه رفت و به سه دختر که مشغول تهیه غذا بودند پیشنهاد کمک کرد ولی اون ها بهش اجازه ندادند و عوضش فرخ اومد و گفت:

-آسو با من بیا می خوام با تو حرف بزنم.

اون ها داخل یک اطاق شدند و برادر کوچک پشت سرشون در زد و داخل شد و برادر بزرگ به برادر کوچک گفت:

-فری، می تونی دو تا صندلی بیاری؟

فریدون رفت و دو تا صندلی آورد و خودش روی تخت نشست و برادر بزرگ گفت:

-الان به ما تمام حقیقت رو بگو بدون کم و کاست، تا ما هم بدونیم اون ها کی هستن که ول کن تو نیستن، و چرا تو می ترسی که اون ها مرجان رو بدزدن.

آسو:

-من اون ها رو خوب نمی شناسم. آدم ها عوض شدند؛ من قرص خواستم از چند واسطه به یک فروشنده رسیدم و فروشنده از من خواست که بهتر فکر کنم و اگر تصمیمم جدیه چرا اعضای بدنم رو به انسان هایی که محتاجن، اهدا نکنم یا بفروشم کلی با من حرف زد من هم قانع شدم.

برادر کوچک:

-بابا و مامان از یک بهرنگ حرف می زدن این پسره کیه؟

آسو:

-توی بیمارستان کار می کنه. کارآگاه و مسئول کنترل بیمارستانه. او بود که نذاشت من از پشت بوم بیمارستان بپرم. به موقع رسید و جلوی من رو گرفت وگرنه من الان مرده بودم.

برادر بزرگ:

-او در چه ارتباطی بیست و چهار ساعت پیش تو بود؟

آسو:

-بیست و چهار ساعت پیش من نبود.

برادر کوچک:

-این چه بر خوردیه که اون ها دارن؟ مگر اون ها پلیسن. حتی سازمان سیا، این قدر مخفی کاری نمی کنه. ما از اون ها چیزی نمی دونیم.

آسو:

-من ساعت پیش رفتم و تسویه حساب کردم.

صدای در کوبیده شد، فریدون در رو باز کرد و برادر بزرگ شوهر آسو پیمان، مابین چارچوپ در ایستاد و گفت:

-سلام. این جا نشستید؟

پیمان بعد از گرفتن جواب سلام به آسو نگاه کرد و گفت:

-آسو تو باز چه کار کردی، قربونت برم دست بردار! ما می خواهیم فراموش کنیم تو باز زخم ما رو تازه می کنی. بابا انصاف داشته باش.

فرخ:

-آقا پیمان بیا بشین.

پیمان:

-نه من کار دارم، باید برم. اومدم فقط به آسو خانم زن داداش گلم بگم دست از این سر کچل ما بر داره. به خدا ما به حرف هاش ایمان داریم و یک زمانی غلطی کردیم و زبون خانواده ما یه چیزی که خودمون باور نداشتیم، از روی درماندگی گفتیم.

آسو گریه می کرد و برادر شوهرش در ادامه گفت:

-تو رو خدا گریه نکن. تو مثل هادی برای ما عزیز هستی. خواهش می کنم از این به بعد مواظب خودت باش. جدا حال ما رو بیشتر از این نگیر. آخه بی انصاف، فکرش رو بکن قرص خوردی و مردی پشت سر تو همه می گن خانواده این بی مروت ها این قدر گفتند که دختر بدبخت دیگه نخواست زنده بمونه. حالا بیا فقدان تو کمه که ما هم باید مسبب مرگ تو باشیم. آسو خانم، زن داداش خوبم، من باید برم، ولی قبل از رفتن یک قول محکم به خاطر هادی به ما بده، بدون که تو تاج سر ما هستی. این قدر اذیتمون نکن.

آسو با گریه سری بالا گرفت و گفت:

-قول می دهم. چشم داداش!

برادر بزرگ داخل اطاق شد و پیشانی آسو رو بوسید و با فرخ برادر بزرگ آسو دست داد و گفت:

-آقا با اجازه ات الان می رم یک وقت دیگه میام مزاحم می شم.

فرخ پیمان رو تا بیرون بدرقه کرد. این اولین باری بود که دو خانواده بعد از ده ماه با هم آشتی می کردند. برادر بزرگ دوباره به اطاق اومد و دید که آسو در حال گریه است، ازش پرسید:

-آسو، چرا گریه می کنی؟

آسو دو دست رو روی صورتش گرفت و دستهاش رو به طرف پاها برد و گفت:

-این همه درد انگار از تموم بدنم بیرون رفت. چی شد؟ چه طور داداش پیمان این حرف ها رو زد. جدا من رو بخشیدن؟

برادر بزرگ:

-فکر کنم امروز شهامتش رو نشون داد. طبیعیه که تو هم براشون عزیز باشی. اون ها که دیوانه نیستن که ندونن تو چه قدر هادی رو دوست می داشتی. حالا بلند شو برو و دست و صورتت رو بشور.

آسو به دستشویی رفت و وقتی از دستشویی بیرون اومد فرخ جلوش سبز شد و گفت:

-آسو آدرس خونه آقا بهرنگ رو بده پیش ما باشه.

آسو:

-آدرس اون رو می خوای چه کار؟ ولش کن!

فرخ:

-مثل امروز که رفتی و برنگشتی. این همه آدم خون بدنشون سوخت. دفعه بعد کی می دونه چی پیش میاد، حداقل بدونیم خونه این پسره کجاست!

آسو:

-مامان شماره تلفنش رو دارن.

فرخ:

-تو آدرس این پسره رو بلد نیستی؟

آسو:

-من دیگه پیش دکتر نمی رم، حالم خوبه. گفتم تسویه حساب کردم.

فرخ:

-بابا از سی دی حرف می زد. پیش او مونده، من خودم می خواهم نگاه کنم.

آسو:

-آدرسش رو من بلد نیستم.

فرخ به اطاق نشیمن رفت و آسو به آشپزخانه، و وقتی آسو به اطاق نشیمن بر نگشت، فرخ به مادرش چشمک زد و خودش از جاش بلند شد و مادر پشت سر او به اتاق رفتند و فرخ ایستاده گفت:

-مامان تو آدرس خونه بهرنگ رو داری؟

مادر:

-بهرنگ کیه؟ آها! اون پسره رو می گی آدرسش رو ندارم.

فرخ:

-یک زنگ بزن آدرسش رو ازش بگیر.

مادر:

-آدرسش رو می خوای چه کار؟

فرخ:

-کارها رو به عهده مردم نمی تونم بذارم، می خواهم با اون سی دی که داره برم پیش پلیس. بهتره خودمون دنبال کارها رو بگیریم وگرنه اصلا خواب راحت نخواهم داشت.

مادر:

-زنگ بزنم آدرسش رو بگیرم؟

فرخ:

-بزن، کسی نفهمه. حتی آسو هم نفهمه بهتره.

مادر زنگ زد و دوباره برگشت و گفت:

-خونه کسی گوشی رو بر نمی داره و موبایلش هم جواب نمی ده.

فرخ:

-مامان یواش برو آشپزخانه و بگو مرجان بیاد. آسو نفهمه.

مادر رفت. مرجان اومد و فرخ از مرجان پرسید:

-تو فکر می کنی آسو راه خونه این پسره رو بلده؟ بهرنگ رو می گم.

مرجان:

-بلده. نمی دونم اون رو دوست داره یا ازش می ترسه، یه چیزی، یک رازی بینشون هست.

فرخ:

-آدرسش رو به تو هم نگفت.

مرجان:

-نخواستم و نپرسیدم، ولی اگه بپرسم هم نمیده. چون فکر می کنم ازش بترسه.

فرخ:

-آدرس اون خانم دکتر چی؟ اون رو هم نمی دونی؟

مرجان به در نگاه کرد و با صدای پایین گفت:

-اگر قول بدهی دعوا نکنی، یک حقیقت رو می تونم بگم.

فرخ:

-دعوا نمی کنم، کاری نمی کنم که دوباره دیوونه اش کنم.

مرجان:

-خانم دکتری در کار نیست.

فرخ:

-یعنی چه؟

مرجان:

-دکتری وجود نداره. پسره وقتی آسو رو نذاشته خودکشی کنه، به زور آسو رو به خونه اش برده و به قول آسو نذاشته که آسو دوباره دست به خودکشی بزنه.

برادر کوچک داخل اتاق شد و گفت:

-چی شده؟

فرخ بی توجه به برادر کوچک از مرجان پرسید:

-اگر او نذاشت، یا به زور و اجبار متوسل شد، شاید صلاح کار این بوده! برداشت آسو مهمه. او چی گفته که تو به این پسره مشکوکی؟

مرجان:

-اولا این که وقتی آسو ازش پرسیده بود که اون آدمی که احتیاج به قلب داره خودشه. او نگفته احتیاج به قلب نداره. حتی حرف آسو رو تایید کرد و گفته که چی می شه که آسو قلبش رو بهش اهدا کنه! دوما کسی که گفت احتمال این که من رو عوض آسو بگیرن اون بوده و او این حرف رو برای تهدید زده بوده. سوما این پسره کارهایی کرد که مورد پسند عرف

و عادت ما نیست و هیچ قانونی به او اجازه این کارها رو نمی ده، اون بلاها رو بر سر آسو آورد.

برادر کوچک، فریدون با دندون به هم فشردن پرسید:

-چه کار کرد؟ بلاهایی که گفتی چی بودن؟

مرجان:

-نمی شه گفت، حتی تا توالت با مرجان می رفته به بهانه این که آسو از فرصت استفاده نکنه و سرش رو به دیوار نکوبه.

فرخ:

-نظر خودت رو به ما تلقین نکن. آسو خودش در مورد این پسره چه نظر داره؟ اون رو بگو!

مرجان:

-از زبان آسو وقتی می شنیدم، به نظر میاد که از این پسره خوشش میاد. ولی من فکر می کنم آسو ازش می ترسه.

فرخ:

-تو از کجا این قدر بهش مظنون هستی؟ این چیزهایی که می گی شاید از نظر ما بد اخلاقی پسره رو نشون بده. از کجا او با این دیوونه درست رفتار نکرده باشه.

مرجان:

-من فقط نمی دونم چه مرضی داشت که حتما از آسو تمام ساعت فیلم بگیره. من می دونم مثلا نمی ذاشت آسو پیژامه بپوشه و آسو فقط اجازه داشته شرت...

فریدون تو سر مرجان زد و با عصبانیت گفت:

-کافیه گه خورد بی پدر! فرخ بریم. نیت این پسر معلوم شد. فیلم گرفته، معلوم نیست آسو تو اون فیلم محبورش کرده که از روی اجبار حرف نزنه.

فرخ:

-آدرسش رو بلد نیستیم.

مرجان:

-برید بیمارستان بگیرید.

فریدون:

-از کجا اون ها توی بیمارستان یک باند نباشن. این کارها و عمل پیوند احتیاج به چندین نفر آدم داره و یه موسسه ای که از تجهیزات گرون قیمت فایده ببرن. فکر نکنم در ایران گروه های مافیایی دارای چنین امکاناتی باشند، جز این که خود بیمارستان مخفیانه دست به این کارها بزند.

مرجان:

-این پسره مسئول اول دیدبانیه و همه چیز زیر چشمشه. اگر قرار باشه کاری و خلافی در بیمارستان صورت بگیره او از همه چیز در جریان می شه.

فرخ:

-بهتره اول اون رو خوب بپاییم و ببینیم کیه و کار اصلیش چیه.

فریدون:

-تا دیر نشده بهتره به زور وارد خونه این پسره بشیم.

مرجان:

-بهرنگ توی یک ساختمون هشت واحدی زندگی می کنه. نمی دونم طبقه سوم یا چهارمه.

فریدون:

-من به زور هم که شده از آسو آدرسش رو می گیرم.

مرجان:

-فکر کنم آسو ازش می ترسه یا دوستش داره. حتما به او زنگ می زنه و اون رو با خبر می کنه. به نظرم بهتره از راننده تاکسی محله مون آدرسش رو بگیرین.

فریدون:

-یکی دو تا هم با ما بیان خوبه. فرخ وقت رو نباید تلف کرد.

فرخ:

-صبر کن! قرار بود پیمان هم بیاد، شاید اون هم اومد.

مرجان:

-داداش بهتره پیمان نیاد. چون احتمال داره توی فیلم صحنه هایی باشه که خوبیت نداشته باشه. بهتره او از این اتفاق در جریان نشه.

فرخ:

-اگر این طوریه پس ما هم نمی تونیم فیلم رو تماشا کنیم. بهتره تو با ما بیایی.

مرجان:

-فکر کنم پسره هم حجابش رو رعایت نکرده.

فریدون لب هاش رو گاز گرفت و گفت:

-تو از همه چیز با خبری پس چرا ذره ذره به ما می گی؟

مرجان:

-طبقه اول یک خانواده ای زندگی می کنن. پریشب نامزدی داشتند و آسو هم تو جشن بوده. اسم دخترشون فریبا است با اون دختر دوست شدن. اول برید پیش اون ها و از دخترشون بخواین فیلم ها رو تماشا کنه. شاید اون ها بعد از دیدن فیلم خودشون اطلاعات بیشتر رو در مورد بهرنگ دادن.

فریدون یک چاقو و یک پنجه بوکس برداشت، برادر زن فرخ که دو سال از آسو جوون تره با یکی از پسرعمه های آسو که آرزوی این رو داره روزی آسو زنش بشه، داوطلب شدند. فرخ زیاد مایل نبود ولی اون ها از فرخ خواستند توی خونه بمونه و قول دادن خودشون دنبال کار رو خواهند گرفت.

سه نفری اول به موسسه تاکسی رفتن و آدرس بهرنگ رو گرفتند و بعد زنگ طبقه اول رو زدند و خودشون رو معروفی

کردن و داخل خونه شدن. پدر، مادر و فریبا به طبقه بهرنگ رفتند و پدر فریبا در زد وقتی بهرنگ در رو باز کرد، مست بود.

فریدون اول به اطاق خواب رفت و بهرنگ قصد داشت پیش فریدون بره که پسر عمه دستش رو گرفت و اون رو روی مبل

نشوند. فریدون مستقیم سر وقت د فا د رفت و اون رو روشن کرد، بعد از دقیقه ای موفق شد صحنه اول رو ببینه و فریدون

برگشت و به فریبا نگاه کرد و گفت:

-فریبا خانم یک محبت کنید، این آقا از خواهرمون فیلم گرفتند لطفا شما نگاه کنید.

فریبا از جاش بلند شد و به اطاق رفت و فریدون اول صدای تلویزیون رو قطع کرد. بعد بر خلاف جهت تلویزیون برگشت

و گفت:

-لطفا برام تعریف کنید. هر چه می بینید که خلافه رو لطفا برام تعریف کن.

فریدون گهگاهی تماشا می کرد و وقتی به صحنه اجبار کردن رسیدند، فریبا گفت:

-باورم نمی شه از بهرنگ انتظار نداشتم.

فریدون با حرف فریبا عصبانی شد و به اطاق نشیمن رفت و از پشت به موهای بهرنگ چنگ زد و گفت:

-تو یک لحظه با من بیا.

پدر و مادر فریبا حیرت زده پرسیدند:

-آقا خواهش می کنم زشته. نمی بینین مسته، یه وقتی بهت حمله می کنه.

فریدون با دست به اطاق خواب اشاره کرد و گفت:

-پس خودتون بیایید و ببیند همسایه تون چه جونور بی شرف و مریضیه!

بهرنگ با حالت مستی لبخند می زد. پدر و مادر و پسرعمه همگی از جاشون بلند شدند و به اطاق خواب رفتند و صحنه زور رو دیدند و بهرنگ تلوخوران به طرف دستگاه د فا د رفت و با حالت مستی گفت:

-شما حق ندارید تماشا بکنید. اول شکایت کنید.

فریدون دست در جیب کرد و پنجه بوکسش رو در آورد و انگشت هایش رو در اون کرد و سفت در کف دستش مشت کرد

و از عقب موی بهرنگ رو گرفت و به عقب کشاند و بهرنگ گفت:

-چه خبرته آقا. بی خود جوش نخور من دوست خواهرتم.

بهرنگ قصد داشت با اون حالت مستی فریدون رو بغل کند، اما فریدون با عجله مشتی رو روی گونه بهرنگ خوابوند و بهرنگ برای این که ضربه دوم رو نخوره به فریدون چسبید فریدون پا به پشت پای بهرنگ گذاشت و اون رو چرخوند و به جای تخت روی زمین ول کرد و بهرنگ از پشت محکم روی زمین فرود آمد. پدر فریبا دخالت کرد و فریدون یک لگد روی پهلوی بهرنگ خوابوند و پدر فریبا، بهرنگ رو بلند کرد و به فریدون گفت:

-او الان مسته هر چه جواب بشنوید فایده نداره! من خودم ازش یه دلیل درست و حسابی طلبکار هستم. همه همسایه ها از او طلبکار هستن. ما اصلا نمی دونستیم از یه آدم به این خوبی چنین کاری ممکن باشه.

پدر فریبا بهرنگ رو روی تخت خوابوند. زنگ خونه چند بار زده شد که فریبا در رو باز کرد و همسایه پایین طبقه سوم با کل خانواده اش پشت در بودند. اون ها هم داخل شدند و فریدون فیلم رو روی ثابت نگه داشت و کل خانواده در مورد کارهای بهرنگ با هم دو نفره و سه نفره در تعجب و حیران مشورت می کردند. فریدون سراغ چمدون رفت. دوربین ها و

دستبند رو دید. دستبند رو بر داشت و دست بهرنگ رو به تخت دستبند زد و اون ها به اطاق نشیمن رفتند و در اطاق خواب رو بستند. فریدون و پسر عمه از همسایگان درباره بهرنگ سوالات زیاد پرسیدند. فریدون هم سرگذشت آسو رو تعریف کرد. او برای ترسوندن همسایه ها به یقین تعریف می کرد و می گفت که بهرنگ جزو یک باند مافیایی و تجارت انسانه. فریبا چشمش به تلفن خورد و یواشکی تلفن رو برداشت و به آشپزخانه رفت و با شماره اولی که توی حافظه اش بود، زنگ زد و بعد با صدای یک خانمی که از پشت تلفن شنید، گفت:

-آقا بهرنگ.

فریبا در جواب گفت:

-من فریبا هستم، همسایه آقای بهرنگ. شما مادر آقا بهرنگ هستید؟

مادر آسو در جواب گفت:

-نه شما با مادر آقا بهرنگ کار داشتین؟

آسو گوشی رو گرفت و گفت:

-من آسو هستم، الو؟ برای بهرنگ اتفاقی افتاد؟

فریبا:

-آسو منم، فریبا. سه نفر اومدن خونه آقا بهرنگ و دعوا شده، معلوم نیست چه نیتی دارند.

آسو:

-بهرنگ خونه هست؟

فریبا:

-آره، بهرنگ بدجوری مست کرده، یکی که میگه برادرته اون رو زده. الان روی تخت افتاده.

آسو:

-می تونم با بهرنگ حرف بزنم؟

فریبا:

-یک لحظه، اگر بتونم می رم پیشش، ولی او با تو بد رفتار کرده. ما فیلم رو دیدیم.

آسو:

-فیلم رو باور نکنید، لطفا گوشی رو بده صداش رو بشنوم.

فریبا به اطاق خواب رفت و گفت:

-آسو، صورتش خونیه، چاک خورده است.

آسو:

-گوشی رو بده بهش.

فریبا گوشی رو به بهرنگ داد و بهرنگ دم گوش گذاشت و پرسید:

-چیه؟ این قدر باهات بد کردم؟

آسو:

-مست کردی؟

بهرنگ:

-خوب شد برادرهات رو فرستادی، به موقع فرستادی. جدا هوای کتک خوردن رو کرده بودم. ولی بی غیرت ها سه تا آدم گنده اومدن، فقط یه مشت زدن! این ها چرا این جورین این همه راه برای فقط یک مشت؟ مگه ارزش گناهم بیشتر از یه مشت نیس؟ مگه نه؟

آسو گوشی رو خاموش کرد و بی توجه به مهمون ها از خونه زد بیرون و به سمت خونه بهرنگ رفت.

فریدون د فا د رو جدا کرد و زیر بغلش گرفت. همگی از خونه بیرون رفتند و پسر عمه اش در واحد بهرنگ رو قفل کرد. فریدون به همسایه ها گفت:

-ما فردا صبح میایم. بهتره اول تا آخر فیلم رو ببینیم و بعدش با خواهرم حرف می زنم. تا صبح تصمیم می گیریم به پلیس اطلاع بدیم یا نه!

آسو وقتی در رو پشت سرش بست. در تاریکی کوچه خودش رو در جنگل پر از حیوان درنده حس کرد. با عجله با نگاه کردن به عقب و جلو از کنار دیوار کوچه شون قدم های آخر رو برمی داشت، غرش حیوون مانندی که اسم آسو رو صدا زد، اون رو در جا میخکوب کرد. نگاهش رو به بالای دیوار انداخت و در تاریکی کله فرخ رو شناخت و با آسودگی دستش روی قلبش گذاشت و جیغ بلندی زد. فرخ با تعجب و سرزنش و امری در سه لحن صدا، در یک جمله امری و کفری با صدای بلند پرسید:

-داری، با این عجله کجا می ری...؟!

رو کامل نکرده بود که آسو با وحشت جواب داد:

-داداش تو این جا...

فرخ با نفرت و تحقیر، فریاد کشید:

-بر گرد ببینم.

فرخ سمت در رفت و اون رو باز کرد و گذاشت اول آسو داخل حیاط بشه و بعد با حالت حق به جانب و سواره بر زین، رکاب زنان شروع کرد و گفت:

-عقلت رو از دست دادی! من گرفتارم خسته ام! یک ساعت خودم رو کنار دیوار قایم کردم. تا اون ها به تو صدمه نزنن! می خواستی تو این ساعت کجا بری؟ هیچ حالیت نیست؟!

آسو:

-داداش خبر ندارین. فری رفته با بهرنگ دعوا کرده. اون بیچاره جز خوبی چه گناهی داره؟!

فرخ:

-اوه! به به! تو این بابا رو از کجا این قدر خوب می شناسی، که می گی بیچاره است؟ از کی تا حالا آدم رباها و قاتل ها و لاشخورها بیچاره شدن؟

آسو:

-داداش گفتم او جون من رو نجات داد. کی به شما گفت او قاتله. اگه او قاتله پس من چرا زنده ام و این جا تو خونه هستم؟

فرخ در ادامه طلبکارانه پرسید:

-تو که به من گفتی راه خونه ش رو بلد نیستی؟ پس می خواستی بدون آدرس کجا بری؟

آسو:

-همسایه اش اشتباهی به خونه ما زنگ زد و من هم آدرس رو ازش گرفتم.

فرخ دو دستش رو روی شونه های آسو گذاشت و اون رو در جای خود نگه داشت و خودش در جای آسو ایستاد و گفت:

-دیدم! من می تونم چشم هات رو ببینم، گفتم جای تو بایستم. حالا این حرف هات رو یه بار دیگه به من بگو.

آسو:

-کدام حرف هام رو؟

فرخ:

-بنازم به اون روت! فیلم رو همه دیدنن که روی تختش خوابیدی! الان هم که سر شکسته می رفتی.

آسو:

-داداش چرا مسخره ام می کنی. اگر فیلم دیدن، حتما گفتن دست و پام بسته بوده. من رو توی صندوق عقب ماشینش گذاشته بود. من آدرس و از کجا می تونستم بدونم؟

فرخ:

-آسو اگر من جای تو بودم، دهنم رو می بستم هر چی اون دهنت رو باز می کنی من کفری تر می شم و خودت هم بیشتر توی باتلاق فرو می ری. خواهر ساده! اگر تو آدرس رو نمی دونی، پس ما آدرس این آقا رو به راحتی از کجا گرفتیم؟

آسو تا اومد دهنش رو باز کنه، فرخ گفت:

-گفتم تو جواب ندی سنگین تره. امروز با تاکسی محله به خونه اش رفتی.

آسو:

-می دونستم اگر آدرس رو بدم شما برداشتون یه جور دیگه است. بد کردم که ندادم تا خودتون رو ضایع نکنید. فردا بهرنگ نیست که ازتون معذرت می خواد. این رو بدونید این شمایید که...

فرخ با دست خونه رو نشون داد و گفت:

-آسو خواهش می کنم برو تو. داری پررو می شی.

آسو:

-مرجان بهتون گفت. می دونم، ولی کار خوبی نکردین. اگر من زنده هستم، فقط به خاطر بهرنگه. او با همه شما فرق داره.

فرخ:

-لبخند زد و گفت. خیلی ساده ای. می دونی همین یه ساعت پیش وقتی سهراب با فری از این جا رفتن، تعجب کردم و خواستم پیش سودابه ازش تعریف کنم، ولی یک توسری خوردم، چرا که نه حقمه... می دونی زن داداشت به من چی گفت؟

زنم از من خجالت نکشید و گفت:

-سهراب خاطر آسو رو می خواد! امید داره روزی وقتی سال شوهرت شد، به آسو پیشنهاد ازدواج بده. کی بهتر از برادرم. اون پسر عمه ات هم دندون هاش رو برات ثروت تو تیز کرد. وقتی حرف های معنادار عمه رو توی گوش هام می شنوم، الان می فهمم که او هم بعد از سال بهت پیشنهاد ازدواج می ده. کی بهتر از او به قول عمه! اون ها هر دو از تو دو سه سال کوچک ترن. چرا؟ چون آسو یک خونه داره که اگر اون رو بفروشه می تونن فقط با پول بهره اش، هفت نسل بخورن. حالا اون بابای غربیه، نه دمش معلومه و نه سرش! اون وقت این خواهر کارشناس به من می گه اون بابا تنها گل توی این کویر خراب شده هست. صبر کن بهت ثابت می شه. همین امروز فردا معلوم می شه. این پسره سرچشمه اش کیه!

آسو:

-من نمی خوام شما اصلا دخالت کنید. زندگی خودمه و خودم هم تصمیم می گیرم.

فرخ:

-اگر مُردن این قدر آسونه، آدرس اون آدم ها رو بده. مگر من برادر بزرگترت نیستم، پس بیان قلب من رو ور دارن. نه

زحمت اومدن به این جا رو هم نکشن، من خودم می رم.

آسو با گریه گفت:

-داداش چرا زور می گی. من اگه ندونم بهرنگ آدم خوبیه که این همه دوستش نداشتم. شما از من نپرسیده بلند می شین میرین، مگر مست نبود؟ همسایه ش گفت بهرنگ مست کرده، چرا؟ اگه می خواست فیلم بازی کنه و به من خودش رو بقبولونه و نشون بده، خوب بلند می شد و می اومد این جا عربده می کشید! تاتر بازی می کرد که دوستم داره! ولی نیومد، توی اتاقش نشست چون جای خالی من رو نمی تونست تحمل کنه. آره دو روز بیشتر من رو نمی شناسه، اگر این عشق لعنتی یک معجزه نبود، که آدم رو این جور اسیر خودش نمی کرد، مرده رو زنده نمی کرد، از همه چیزش گذشت.

فرخ:

-نمی خواد برای شاهزاده ات گریه کنی، حالش خوبه. دستبند بهش زدن که به خاطر نبود تو یه وقتی خودکشی نکنه!

آسو:

-داری مسخره ام می کنی. تو دیدی من دیگه قصد مردن ندارم، دوباره شروع کردی قدرت و بزرگی ات رو به رخم بکشی؟ این کار رو نکن! داداش منی، بذار دوستت داشته باشم.

فرخ:

-مسخره چیه؟ زور چیه؟ اونی که داره مرتب زور می گه، خودتی. من دارم ازت گله می کنم، به این زودی یادت رفت؟ وجدانا همه ما رو توی مچ دستت مثل لیموترش آب نگرفتی؟ چرا؟ چون یک اسلحه دستت بود. این همه مدت ما لرزیدیم. یه بار شده ما بیایم و ازت گله کنیم؟ الان هم نیت فری این نبوده، فقط می خواست از او اطلاعات بگیره. با توضیحاتی که خودت دادی، خوب شد که اون بابا به تخت بسته شد. واضحه که این کار یه پیشگیری قبل از حادثه است. توی این دور زمونه، چه آسونه قطع کردن اون نفس، که در جای خودش برای خودش حتی اندازه یک شاه حقیقیه. نگران نباش، جدی می گم حالش خوبه!

آسو:

-ولی سه نفری اون رو زدن.

فرخ:

-چه قدر ساده ای. همسایه ها اون جا بودن. دوما مگه خودت نمی گی مست بوده، خوب اگر مست بود که تو یقین داری پس کدام مردی اون قدر زوال در رفته هست که بیاد و بخواد اون رو، اون هم سه نفری کتک بزنن. شانس با او بود که بستنش و دیگه نمی تونه مشروب بخوره و از زیادی الکل بمیره. هر چند هم تو کشور ما از اون نوع مشروب هایی هست که آدم و می کشه.

آسو:

-تو رو خدا اذیتش نکنین.

فرخ:

-من با فری حرف زدم، گفت می خواستند د فا د رو روشن کنن که مخالفت کرد. می خواست به فریدون حمله کنه که فری هم جا خالی داده و او با صورتش افتاده، شاید به در و دیواری خورده چون فقط صورتش یه کم ورم کرد. برو بالا نگران نباش. نمی ذارم اذیتش کنن، تا وقتی که بی گناهه. وگرنه جسم پدرش و از اون روح خبیثش در میارم!

پسرعمه دوست داشت فیلم رو خودش تماشا کنه. اون صبر کرده که برادر زن فرخ به خونه برگرده بعد پیش فریدون اون قدر با تعصب، ضد بهرنگ حرف زده تا شاید فریدون با اعتماد بیشتر فیلم رو به او بده. فریدون در جواب خواسته پسرعمه مصمم گفته که فقط یک زن می تونه این فیلم رو تماشا کنه. پسر عمه مادرش رو کاندید کرده و با استدلال هایی که آورده نظر فریدون رو جلب کرد و اون ها به خونه عمه رفتند و بعد از تماشای فیلم با تشریحات و توضیحاتی که عمه داد به اضافه گازهایی که پسر عمه به فریدون داد اون رو راضی کرد که با هم به کلانتری بروند و از بهرنگ شکایت کنند. اون ها بدون این که سی دی رو با خودشون ببرند، کلانتری رفتند و طوری داستان رو تعریف کردند که پلیس ها به همراه فریدون و پسر عمه شبونه به خونه بهرنگ رفتند و بهرنگ رو بازداشت کردند.

صبح بعد از اون شب، چهار پلیس به بیمارستان رفتند نه فقط در مورد شخص بهرنگ تحقیق کردند، بلکه یک تفتیش همگانی حتی از همه اطاق های خصوصی بیمارستان هم کردند. پسر عموی بهرنگ سند خونه اش رو وثیقه گذاشت و بهرنگ در روز سوم ساعت یازده صبح آزاد شد.

بهرنگ اول مستقیم به خونه اش رفت وقتی کلید رو توی قفل کرد، کلید نه به راست می چرخید و نه به چپ. یک متری به عقب رفت و در واحدش رو تماشا کرد. او درست اومده بود و اشتباهی جلوی یک در دیگه نبود. بعد از این که مطمئن شد، فهمید که قفل در عوض شده. از پله ها پایین رفت و زنگ خونه فریبا رو زد. بعد از مدت کوتاهی پدر فریبا در رو باز کرد، بهرنگ گفت:

-سلام عمو. شما خبر دارین...

بهرنگ کلید توی دستش رو نشان داد و گفت:

-در خونه ام باز نمی شه!

پدر فربیا گفت:

-صاحب خونه عوضش کرده.

بهرنگ با چهره ای تعجب زده پرسید:

-عمو مگه اختیار خونه ام دست اونه؟

پدر فریبا:

-آره خوب. ببین یک کلید دست صاحب خونه است یکی هم که معلومه دست خودته. پس اون سومی کجاست؟ چرا وقتی اون ها با پلیس ها اومدند ازشون نگرفتی؟

بهرنگ:

-من اون ها رو ندیدم. پلیس ها بهشون اجازه داخل شدن رو ندادن. نیم ساعت طول کشید تا پلیس ها خونه ام رو گشتن، خودتون که بهتر می دونین.

پدر فریبا:

-من می دونم، پرسیدم ببینم اون شب چه قدر مست کردی. همه چیز یادت هست یا نه؟! وقتی کلید خونه ت و دست یک عده آدم، که شاید هم به حق دوست دارن سرت به تنت نباشه، بود؛ صاحب خونه بیچاره و یا ما اجاره نشینان این آپارتمان چه گناهی کردیم که اگه اون ها اومدند و یک کبریت انداختن، خونه ات رو آتش زدن، کی تضمین می کنه که کل آپارتمان آتش نگیره.

بهرنگ مجدا کلید در دستش رو نشان داد و گفت:

-مهم در ورودیه که اون رو عوض نکرده. این در واحدها با یک لگد باز می شه.

پدر فریبا:

-اون هم عوض می کنه. من خودم شاهد آسو خانم و خودت بودم، باور ندارم که زوری در کار بوده. ولی وقتی برادرهاش میان می گن، اون وقت تو اگر خودت جای من می بودی در مورد خودت چه نظری داشتی؟ فیلم هم تو رو خیلی خطرناک نشون داد.

بهرنگ:

-این جا خونه ی منه، یعنی من نمی تونم وارد خونه ام بشم؟

پدر فریبا:

-ما همه دور هم نشستیم، نتیجه اش به ضررت تموم شد. آخه تو مجرد هستی و این حق آپارتمان نشین هاست. اگه تو معتقدی که قانونا می تونی کاری کنی، برو. ولی اگه از من، از یک بزرگ تر می شنوی، بهتره این جا نمونی. یک پیراهنی که لکه دار شد، با مایع سفید کننده هم اگر بخواهی بشوریش، هرگز مثل اولش نو نمی شه! اگه بتونی به همه کلک بزنی که نوئه، ولی خودت می دونی که لکه دار بوده. از راز دل ما هم خبر نداری که ما بدونیم یا نه، یا تو خاطرمون مانده یا نه، درست نمی گم؟

بهرنگ:

-حق با شماست. اگر آسو بیاد این جا خودش رو برای بی گناهی من بکشه، باز شماها با یک چشم دیگه به من نگاه خواهید کرد. می دونم!

پدر فربیا دست روی کتف بهرنگ زد و گفت:

-آفرین به آدم چیز فهم. برو جوان یه جای دیگه که مخ ات بتونه عذاب نکشه. ما هم به امید خدا به زودی می فهمیم که آقا پسر شایسته ای رو رنجوندیم.

بهرنگ لبخندی که بیشتر شبیه گریه بود زد و گفت:

-هر وقت خونه جدید گرفتم، بابام میاد تسویه حساب می کنه.

بهرنگ بعد از بی خانمان شدن راهی بیمارستان شد. وقتی وارد حیاط شد، دیگه بوی سبک و ملایم از اون رو نچشید. این مکان دیگه لونه او نبود، انگار از چیزی می ترسد، انگار به یک مکان ناشناخته اومده. نگاه به آدم ها می کرد، انگار می خواست چهره یک و یکشون رو توی خاطرش برای آشنا شدن بسپاره. فقط تنها فرقش این بود که او برای آشنا شدن با پرسنل این بیمارستان احتیاج به یک همراه نداشت، خودش معرف خودش بود.

بهرنگ به اتاق نگهبانی رفت و دوستش با او سلام و علیک خشک و خالی کردن. بهرنگ از برخوردشون چیزی متوجه نشد و دوست همکارش بدون این که به او نگاه کنه، گفت:

-بهرنگ رییس گفته بودند وقتی اومدی بهت بگیم که بری پیشش، می خواد تو رو ببینه.

بهرنگ متوجه شد. اول به اطاق پشتی رفت و سی دی اون شب رو برداشت و از دوستش خداحافظی کرد و به سمت طبقه دهم به اطاق رییس رفت، در زد و داخل شد و رییس از او خواست که رو به روی او روی کاناپه بشینه. وقتی بهرنگ نشست، رییس روی چانه بی ریشش چند بار دست کشید و گفت:

-آقای صمدی حتما خبر دارین پلیس ها این جا بودن. ای کاش فقط در مورد تو می پرسیدند. اون ها برای تو نیامده بودند اون ها اومدند و کل بیمارستان رو روی سرشون گذاشتند. همه فهمیدند و بیمارستان من دیگه بیمارستان نیست یک مکان تجارت اعضای بیمارهاست. الان خیلی ها می ترسند بیان این جا، حق هم دارن اون ها از کجا بدونند. خیلی ها می گن بابا از منزلت و اعتبار بگو که به خاک و لجن کشیده شدیم، من می گم باز مریض ها بیان خاک تو اون سرمون که منزلت نداشتیم، نخواستیم. درد من اداره مالی این بیمارستانه، اگر روزنامه ها فردا این خبر رو چاپ کنند، رسوا می شیم. بعد از رسوایی، کسی نمیاد. وقتی کسی نیامد یکی یکی پرسنل اخراج می شن. تا این که بیمارستان تعطیل بشه.

بهرنگ:

-برم جلوی دیوار بایستم و بگم راضیم که شلیک بکنید، می دونم باز سیمانی برای این خونه ترک برداشته نمی تونم بشم. 

رییس:

-از دست هیچ کس کاری بر نمیاد. فقط بایستی به همین اندازه ضرر رضایت بدیم. شما الان از در پشتی برین به یک بزرگ ترتون وکالت بدید که بیان چهار تا امضا بدن. به جای این که با استخدامت کارهام رو درست تر انجام بدم، بیشترین ضرر رو از شما دیدم. خودت برو و دیگه پات رو توی این بیمارستان نذار. اولین اخراجی رو باید از این نگهبان ها شروع کنم. توی اروپا اعدام ممنوعه، می بینم هر جا که اعدام ممنوعه، اون جا قتل و غارت کم تره. بر عکس جایی که اعدام می کنن، قتل و غارت هم بیشتره.

بهرنگ:

-جناب رییس هر چه در مورد من گفتین، حرف نزدم؛ چون صد در صد حق با شماست. ولی عصبانیت شما فقط در مورد من درسته. خودتون خوب می دونید چه قانون باشه و چه نباشه مهم زمینه است. اول باید زمینه رویش علف های هرز رو کند، حالا بخواهید صد تا قانون اضافه کنین و یا حذف کنین. اون چنان در روند کار شما تغییری نخواهد کرد.

بهرنگ از خروجی اضطراری از پله ها با قدم های سنگین، اون هم شمرده شمرده پایین می رفت. انگار صد کیلو جنس روی دوشش گذاشتند. او فقط به حرف رییس فکر کرد که می گفت بیمارستان می تونه ضررهای زیادی بکنه. بعد با سرزنش به خود می گفت:

-جدا با انجام این کارش باید توی عقلش، دوزاریش می افتاد. باید جدی می گرفت.

بهرنگ بیرون بیمارستان به ماشین پارک شده اش تماشا کرد و فهمید که قبل از ورود به داخل کاملا آگاه بوده. سوار ماشین شد، و تا می توانست روی گاز فشار داد تا جلوی در خونه ی آسو ترمز کرد و یکنواخت زنگ زد و مادر آسو در رو باز کرد. بهرنگ با عصبانیت راه می رفت و از پله ها بالا رفت، مادر آسو به استقبالش اومد و گفت:

-آقا بهرنگ آزادت کردن؟

بهرنگ به داخل خونه نگاهی انداخت و طلبکارانه پرسید:

-کسی خونه نیست؟

مادر آسو:

-آسو تو خونه حالش هیچ خوب نبود. باباش اون رو با خودش برد و گفت با مشتری سر و کله بزنه بهتره تا این جا بشینه و به غم شوهرش ناله کنه. از دست برادرهاش هم عصبانیه. آدرس مغازه مون رو بلد هستی. فرش فروشی رو می گم مغازه فرخ رو نمی گم. آسو الان پیش باباشه. فکر کنم او هم دوست داره تو رو ببینه.

بهرنگ سر تکان داد و گفت:

-چرا با من این طور مثل یه قاتل جانی رفتار کردین؟ من که روز اول اومدم پیش تون باهاتون حرف زدم. من الان نمی خوام گله کنم که همه فکر کنند من یک آدم دزد و قاتلم و غم هم نمی خورم که بی خونه شدم.

مادر آسو

:-کی این کار رو کرد؟ من اصلا خبر ندارم.

بهرنگ:

-من از اون ها گله نمی کنم، من که جون بچه تون رو نجات دادم. شماها با من کوچک ترین رحم نداشتین، اون وقت اون بیچاره ها چرا بیرونم نکنن؟ چرا رییس بیمارستان به خاطر عصبانیت از من که می خواد جز من چهار تا از همکارهام رو اخراج کنه. باز مشکل نیست، اگر بیمارستان کارش به تعطیلی بکشه اون هم به خاطر این که شما رفتین به پلیس ها گفتین که در اون جا قاچاقی ها پیوند قلب انجام میدن!

مادر آسو دست نوازش روی سینه بهرنگ کشید و گفت:

-مگه خونه رو یه روزه ساختن که بخواد یه روزه خراب کنند.

بهرنگ با خنده درد ناک گفت:

-بدی کار همینه، یه روزه می شه خرابش کرد. من دوازده سال شرافتمندانه کار کردم. یک بار تن در ندادم به یه خواسته ناحق. سوختم! این بار تن دادم و سوختم. نوش جانم.

بهرنگ از اون جا به مغازه فرش فروشی پدر آسو رفت و داخل شد. مغازه نسبتا بزرگ بود چند متر جلو رفت و سمت چپ پشت یک میز آسو نشسته بود و سخت مشغول نوشتن بود. بهرنگ یک دور زد، دو کارگر مغازه با تی شرت قرمز رنگ به امورات مشتری مشغول بودند. بهرنگ دنبال پدر و فریدون گشت. اون ها رو ندید و بعد جلوی آسو ایستاد، نفس تازه کرد و با دست چپ از سینه تا شکم تی شرتش رو مرتب کرد و یواش به طرف او قدم برداشت. بیست متری فاصله داشت. آسو حتی برای یک بار سرش رو بالا نگرفته بود تا این که وقتی بهرنگ به پنج متری او رسید، آسو سایه ای رو دید که مستقیم به طرفش می آمد. این بار سرش رو بالا گرفت و بهرنگ رو دید. یک دنیا خاطر خوش رو که در حسرت داشت، به یک باره جلوی چشم هاش ظاهر شد. بهرنگ همون جا ایستاد و اون رو در اصل می خواست با فاصله کم، تمام قد صرف نظر از همه چیز تماشا و براندازش کنه. آسو به امید شنیدن نفس بهرنگ از جاش بلند شد و دو دستش رو به طرف سینه برد، که انگار بهرنگ رو در تنش می فشرد. با دهان باز گفت:

-بهرنگ...

آسو صندلی رو کنار زد و یک نگاهی به دور و اطراف کرد. نزدیک شد و یواش دست راستش رو روی سینه بهرنگ گذاشت. خواست با این لمس بفهمونه که اون رو چه قدر در حسرت داشته و چه قدر او براش عزیزه. بعد یواش انگشت هاش رو روی گونه زخمی، روی چسب زخم گذاشت. بهرنگ تمام این ثانیه ها رو که وقت حساب می شد، نخواست و نمی تونست از این وقت ها گذشت کنه. با وجود این که برای نیت دیگری اومده بود، آسو مثل یک پروانه دور او می چرخید. بهرنگ بدون این که نشون بده، برای کلک زدن اون قسمت پرخاشگر درونش، می گفت که بذاریم آسو آخرین دفاع رو از خودش کرده باشه.

آسو به طرف میز نگاه انداخت و انگار دوست داشت به بهرنگ چیزی رو نشون بده، با ناز گفت:

-جانم، با من بیا... من تصمیمم و گرفتم.

بهرنگ گرمای دست آسو رو به پشت خود که در مقابل مقاومت او با فشار تمام به درون احساس می کرد، پلک های خواب آلود که از عشق بود رو چشید و لذت برد و در مقابل اون قسمت پرخاشگر درونش لحظه ای بی اعتنا شد.

آسو نگاه به چشمان بهرنگ کرد و پرسید:

-بهرنگ، داری گریه می کنی؟

آسو کف دست روی گونه سمت راستش گذاست و یواش روی پنجه پا ایستاد و گونه بهرنگ رو بوسید و بهرنگ با لب های

لرزان گفت:

-من رو از خونه ام بیرون انداختند!

آسو:

-تو صمدی! به خاطر خونه ات می گریه ای؟

بهرنگ:

-توی بیمارستان ازدر پشتی مخفیانه اومدم. چون نباید کسی من رو می دید، به خاطر من احتمال داره همکارهام و کارکنان بیمارستان اخراج بشن.

آسو گفت:

-پیش نمیاد، همه چیز درست می شه. یه نگاه به من کن، عوضش جون من رو نجات دادی.

بهرنگ اشک ریخت و گفت:

-دیدم بعد از یک ساعت متوجه من شدی. برای فراموش کردن من حتما این قدر خودت رو گرفتار کار مشغول نکردی؟ برو ادامه بده. من اومدم در اصل بهت هر چه تو دهنم جمع کرده بودم بگم. می بینی که نمی تونم، ولی الان موقع رفتن فقط یک چیز بهت می گم که بدون اگر یه خورده تو اون قلبت وجدان هست...

آسو:

-بگو و خودت رو خالی کن. فقط منم که فحش تمام عالم رو مستحقم!

بهرنگ:

-من غلط بکنم، گه بخورم چنین حرفی بزنم. اگر تو آسو این طور نمی بودی، برادر شوهرت نمی اومد که در مقابلت زانو بزنه. من الان مردن رو ترجیح می دم، چون می بینم بالاتر از عشق یک چیز قوی تر ایستاده و اون چیز غروره. اگر غرور

نمی داشتم الان تو رو در بغلم می گرفتم و این قدر فشارت می دادم که یک ماه کبودی بدنت خوب نشه. ولی اگر این غرور نمی بود شاید عشق هم این قدر با ارزش نمی شد.

بهرنگ بعد از گفتن این جمله عقب عقبی رفت و به آسو نگاه می کرد و آسو جدی گریه می کرد و وسط گریه کردن گفت:

-بهرنگ قرار بود به من یه چیزی بگی. کجا داری میری؟

بهرنگ دوباره با قدم های شمرده به طرف آسو رفت و رو به روی او ایستاد و گفت:

-می دونی در دنیای من غوغا بود، هزار تا بلا سرم اومد. با جان می پذیرم همه بلاها رو و فدای یه تار موی سرت.

آسو گریه می کرد و بهرنگ عقبی رفت و آسو یواش یواش به طرف او قدم می ذاشت. فریدون از اتاق پشتی درون مغازه، داخل سالن شد و از دور اون دو تا رو دید. پیش خودش تصور کرد که بهرنگ آسو رو تهدید به انتقام کرده و آسو به او التماس و گریه می کنه. وقتی فریدون به سوءظنش مطمئن شد به طرف بهرنگ دست دراز کرد وگفت:

-هوی چته؟ آدمت نکردن؟

بهرنگ لبخند زد و حال و حوصله داد و بیداد رو نداشت و منتظر شد تا او نزدیک شد، بعد گفت:

-آدم یعنی مثل تو؟

فریدون از روی عصبانیت اول با سر به پیشونی بهرنگ زد و سرش رو به عقب هل داد. بعد از شاخ زدن، وقتی بهرنگ از خودش عکس العملی نشون داد، با انگشت توی سینه بهرنگ زد و بعد خودش رو نشون داد و گفت:

-معلومه که این شکلی خوشت نیاد. فری با دست داخل مغازه رو نشون داد و گفت:

-خاک می خوریم، شرف داریم. پول هامون رو با عرق جمع کردیم. لاشخوری نمی کنیم. فرصت طلب هم نیستیم.

آسو وسط اون دو تا ایستاد. پشت به سینه بهرنگ تکیه داد و فریدون رو به عقب هل داد و گفت:

-تو چی می گی؟ تو از جون بهرنگ چی می خوای؟

فریدون وقتی آسو رو مخالف خودش دید، با اعتراض گفت:

-آه ببخشید، اشتباهی گرفتم. نکنه می خوای بگی، این یکی خاطرت رو می خواد. خاک های این جا چشمم رو کور کرده، ندیدم، ببخشید آقا صمد!

بهرنگ لبخند زد و دو کارگر رو نشون داد و گفت:

-خاک رو اون دو تا دارن می خورن. اگه چشم هات کور هستن و نمی بینن به خاطر براقی اون کروات آویزان شده تنته!

فریدون:

-تو اول به من بگو! بعد از اون خرابکاری هات، مرض داری که داخل مغازه ما می شی؟

آسو بر گشت و دو دست توی صورت بهرنگ گذاشت و گفت:

-خودت به من نگفتی غرور داری، خوب اون هم غیرت داره. اگر تو به من نمی گفتی این غرور چه قدر با ارزشه، الان حتما توی صورت فری یه سیلی می زدم. ولی نزدم و نمی زنم چون غیرت او هم به جاش زیباست.

بهرنگ تبسم کرد و چشم هاش هم خندید و درخشید و گفت:

-می گی یعنی او آدرس رو درست پیدا کرده؟ سبک ترم اگه برم، این اصلا حس خوبی نیست که داره به سراغم میاد.

بهرنگ پشت کرد و در حال رفتن آسو دستش رو کشید و گفت:

-منظورم رو باز بد متوجه شدی.

بهرنگ:

-نه بد متوجه نشدم. فقط اون سیلی که قرار بود بزنی و به خیالت نزدی، در اصل زدی. فقط اون سیلی به اون خاک خور نخورد، باز هم به من خورد.

بهرنگ با کف دست سه بار روی سینه چپ روی قلبش زد و گفت:

-هر چه از تو به من برسه، این تو می شینه. مثل شرابه، با وجود این که تلخ و بد مزه است، ولی نتیجه ی خوبی داره. مست می شم. از رفتنم نگران نباش، تو آزادی، چون من گیرم.

فریدون:

-آقای صمد نیست که ببینه دومیش شاعر و فیلسوف شده.

بهرنگ:

-اگه از این جا بری خیلی سنگین تری. قاطی مجلس مست ها نشو. من اگه جات می بودم برای زیادی بودنم و از گوش ایستادن و نخود هر آش شدن کلی خجالت می کشیدم.

آسو:

-فری بفهم! من هم می گم، ولی به دل نگیر. تو فقط هوای دل ما رو آلوده می کنی. خواهش می کنم چند دقیقه اجازه بده.

فریدون عقبی عقبی رفت و اول دو انگشت رو به علامت صلح بالا برد و بعد دهان باز کرد و گفت:

-دو دقیقه!

بهرنگ:

-آسو من به خودم این سه روزه کلک زدم. بذار برم تا بهت بیشتر عادت نکنم. هر چه زودتر برم همون اندازه راحت تر فراموشت می کنم. نه تو می تونی به من نزدیک بشی و نه من به تو. پس بیشتر از این همدیگر و اذیت نکنیم. نمی بینی حتی با شنیدن صدای پات بر می گردم، که انگاری صدام می زنی و منتظرت می شم.

آسو گذاشت که برادرش از پیش اون ها کاملا دور بشه و بعد به طرف بهرنگ نگاه کرد. او هم در حال رفتن بود، با صدای اهنگ دار گفت:

-با معرفت، هی، کجا می ری؟ پیشم بمون دقیقه ها رو شمردم!

بهرنگ برگشت و گوش داد و آسو جلو رفت و در ادامه گفت:

-من فقط می دونم با بودن تو، احتیاج به خوردن قرص ندارم. من به نگاهت احتیاج دارم. من غرور دارم، باز این همه به راحتی دارم اعتراف می کنم، چون خوب می دونم اگر این حرف هام بعضی های دیگه رو پررو می کنه، اما عکسش تو رو اسیر خودم می تونم بکنم. پس زیاد غرغر نکن، وگرنه بدجوری اسیر من می شی. نه، نه، شوخی می کنم دوست دارم که از من بیشتر خوشت بیاد.

بهرنگ لبخند زد و از تبسم او می شد تمام احساس دوست داشتنش که تمام چهره اش رو نورانی کرده بود، دید در جواب به آسو گفت:

-خبر که نداری؟ از کجا بدونی اگر می دونستی این قدر من رو با ناز در آغوشت استقبال نمی کردی، حتما متوجه بودی که من برای دعوا کردن اومده بودم، تا یه قدم از تو دورتر بشم. نه این که بیشتر تو دلت بشینم، یعنی تو دل من بشینی! آسو:

-هیچ می دونی این سه روزه که ندیدمت همه اش قلبم تاپ تاپ می کرد؟

بهرنگ خندید و گفت:

-هیچ عادلانه نیست. الان چه طور می تونم، این دل پر شده و یک عالمه حرف انباشته کرده بودم تا بهت بزنم. اگر من اجازه شوخی رو داشته باشم باید بگم که گاوچرون ماهری هستی. برم تا بیشتر در حلقه اون طنابت گیر نکردم.

بهرنگ باز عقبی قدم بر داشت و در حال رفتن با خنده سر به پایین تکان می داد و آسو گفت:

-بهرنگ وایستا، باز حرف دارم.

بهرنگ ایستاد و منتظر شد. آسو مجدا پیشش رفت و گفت:

-بگو من چه طور بهت سیلی زدم که خودم متوجه نشدم؟

بهرنگ:

-تو نمی تونی مثل برادرت باشی. تو آسو هستی، با زبون خودت من رو دشمن خودت اعلام کردی، یعنی من به تو دست درازی کردم، یا می خوام بکنم. از نظر من آدم غیرتش رو به یک دشمن نشون می ده. تو برخورد جاهلانه فریدون رو غیرت نامیدی! شاید توی درونت این طور حس می کنی. برادرت من رو یک لاشخور می بینه یا شاید کسی که می خواد با خواهرش ازدواج کنه و صاحب ثروتش بشه. هر چند او خبر نداره من از همون اول گفتم، نه می تونم قبول کنم که تو از اون زندگی که صاحبش هستی صرف نظر کنی و من هم اونی نیستم که این قدر بی ارزش باشم و بذارم مردم من رو در

پیشت فرصت طلب بنامند و اعصابت داغون بشه!

آسو:

-من یه طنابی به دور گردنت گره زدم و تو هم به جای باز کردن اون گره مرتب بی خود تقلا کردی و گره اش رو سفت کردی. اگه می گی جرات کشتن من رو داری باز جفتک بزن. یابوی سرمست!

بهرنگ باز لبخند زد و گفت:

-الان وقتی خوب تماشات می کنم، می بینم تو خورشید منی. چه طور می تونم به تو نزدیک بشم، اصلا نمی دونم. فعلا سوختن و ساختن تنها راه ساده یست که من می دونم.

آسو لبخند غمگینانه زد و گفت:

-من که رفتنی بودم، نوری نداشتم. تو اومدی و به من تابیدی و گفتی نرم.

بهرنگ:

-می دونم، زمانی من خورشید تو شده بودم و الان تو خورشید منی. من تو بیابون ها سرگردونم. برم تا شب نشده شاید سقفی برای امشب پیدا کردم، وگرنه باید توی ماشین بخوابم.

بعد در ادامه با خنده گفت:

-عاشق شدیم رو که نمی تونم پیش تو کتمان کنم. امشب هم هوا که خوبه برم حداقل مقوایی، کارتونی پیدا کنم. این همه

عاشقان پیش از ما از ستارگان شب حرف زدن، حتما حکمتی در اون هست.

آسو:

-مثل بلبل آواز می خونی، ولی چهچه تو برای من مثل نوک زدن دارکوبه.

بهرنگ خندید و گفت:

-خانم خوشگله پاشو در رو باز کن. دو دقیقه وقت داشتیم اون هم تموم شد، معلومه می گن مهمان پررو رو هیچ کس دوست نداره!

بهرنگ از مغازه بیرون رفت و سوار ماشین شد و صد متری دورتر از مغاره، ماشینش رو پارک کرد تا شاید رفت و آمد کرکس ها رو زیر نظر بگیره.

یک ربع گذشت، فریدون با پدرش از مغازه بیرون اومدند و فریدون تلفن در گوش به چپ و راست پیاده رو نگاه می کرد و بعد از این که تماس برقرار نشده بود، گوشی رو در دستش فشرد و به پدرش، با دست سمت راست رو نشان داد و پدر راهی سرازیری جاده شد. هر چند شیب اون به چشم واضح دیده نمی شد، خودش هم سمت بالایی رو در پیش گرفت. بهرنگ توی ماشین نشسته بود. با دلهره ای که پیدا کرده بود با ساز اعصاب به پاش مشت می زد. از آینه داخل ماشین وآینه های بغل، از اولین ثانیه پدر و پسر رو تماشا می کرد. وقتی پدر آسو نزدیک ماشینش شد، او از ماشین پیاده شد و به پیاده رو رفت و پدر آسو با دیدن بهرنگ راحت نفس کشید و به داخل ماشین بهرنگ تماشا کرد و پرسید:

-آسو جایی رفت؟

بهرنگ بعد از سلام کردن گفت:

-تو مغازه نیست؟

پدر:

-نیست. کارگرها گفتند اومد بیرون ولی دوباره برنگشته. مگه پیش تو نیومد؟

پدر صندوق عقب ماشین بهرنگ رو نگاه کرد و بهرنگ نگاهش رو دنبال کرد و در جواب واضح پدر که از روی شک او بود جواب داد:

-عمو می دونم و بهتون حق می دم. اون دفعه من آسو رو نمی شناختم، مجبور بودم.

بهرنگ از طرف شاگرد سرش رو به داخل ماشین کرد و سویچ رو برداشت و گفت:

-ماشینم مدل قدیمیه.

بهرنگ صندوق عقب رو باز کرد و پدر نگاه به داخلش کرد و پرسید:

-پس این دختر کجا رفت؟ فریدون، پسرم گفت با هم دعوا کردید؟

بهرنگ:

-مگه میشه! از شانس ما آقا پسرتون مرتب دوست و دشمن رو یکی می گیرن.

پدر:

-خانمم به من زنگ زده بود گفت بی خونه شدی و از کار هم اخراج شدی.

بهرنگ:

-همه این بلاها رو آقا فریدون به سرم آورده. بله قبول دارم، عوض آسو من ضرر کاری و اعتباری دیدم. مطمئن باشید برای انتقام نیامدم، برای گله کردن اومده بودم و اصلا مهم نیست، الان می گم فدای سرش.

پدر:

-پس آسو کو؟ کجا رفت؟

بهرنگ به اطراف نگاه کرد و گفت:

-برای من عجیبه من از لحظه اول مغازه تون رو پاییدم چه طور متوجه نشدم؟

پدر:

-تو این جا تو ماشین نشسته بودی؟

بهرنگ:

-عمو من داشتم مرتب کشیک می دادم، گفتم شاید یه فرد مشکوک به چشمم بیاد. حقیقتش چون حواسم روی اون دو جوانی که دیده بودم، بود یا کلا چشم هام دنبال جوان های مشکوک بوده احتمالا حتی اگر آسو رو هم دیده باشم، تشخیص ندادم. چون به جنیست مرد دقت داشتم. به شما هم اطلاع نداد؟

پدر:

-اگه می گفت که ما این همه دلواپس نمی شدیم. این دختر تا من رو نکشه دست از این دیوونگیش بر نمی داره. فقط به کارگرمون گفته که می ره بیرون. اون بابا هم فکر کرده این جا بیرون با هم هستید و نیامده به ما اطلاع بده.

بهرنگ لب هاش رو به هم فشرد و بعد یکی از انگشت هاش رو به دندون گرفت و پرسید:

-عمو شما آدرسی رو که فکر می کنید می تونه اون جا رفته باشه، بگید زود بریم. دیدم تلفن کردید جواب نمی داد، نه؟

پدر:

-تو تلفن بزن شاید به تو جواب داد؟

بهرنگ:

-گوشی من شارژ نداره. همه چی تو خونه ام موند. داخل خونه ی خودم هم نمی تونم بشم.

پدر:

-چه کار کنیم؟ عجب گرفتار شدیم!

بهرنگ:

-من یه سر به بیمارستان می زنم. فکر کنم رفته اون جا با رییس بیمارستان به خاطر اخراجم حرف بزنه و حتی ممکنه به خونه ام رفته باشه. احتمال داره بره با همسایه ها هم حرف بزنه.

پدر:

-چه کارش کردی که با این عجله رفت؟

بهرنگ:

-حقم نیست، حتی از شماها گله بکنم؟ چرا اجازه دادید پسرتون با ابروی من بازی کنه. بیکار شدم، بی خونه شدم، کم نبود که جلوی چشم همه کارکنان بیمارستان و همسایه ها شدم یک آدم وحشی.

پدر گوشی اش رو دراز کرد و گفت:

-به خدا من از همه چیز بی خبر بودم. الان حرص خوردن فایده نداره، بذار برای بعد. بگیر با گوشی من زنگ بزن. یه چیزی بنویس.

بهرنگ با گوشی پدر آسو زنگ زد و آسو جواب نمی داد و یک جمله نوشت و بعد به پدر آسو گفت:

-از این جا تا خونه ام و یا بیمارستان حداقل نیم ساعت طول می کشه فقط می تونم به بیمارستان به اتاق نگهبانی زنگ بزنم.

بهرنگ با گوشی پدر آسو به همکارش زنگ زد و بعد از این که دوستش رو در جریان گذاشت گوشی رو به پدرآسو داد و گفت:

-بیچاره حق داره او که آسو رو نمی شناسه. بین این همه زنن از کجا بدونه که آسو کدومه، بهتره من خودم برم.

پدر:

-پس بیا بریم من شماره ام رو بهت بدم. اگه خبردار...

بهرنگ:

-شماره خونه تون توی بیمارستان هست. الان هم شماره موبایلتون هم هست من از بیمارستان زنگ می زنم با اجازه من برم. لطفا اگر آسو برگشت به همین دوستم زنگ بزنید و اطلاع بدهید تا من هم با خبر بشم.

در اون لحظه که بهرنگ پا از مغازه بیرون گذاشته بود، آسو سریع سر میز رفت و کیف دستی اش رو بر داشت و بدو بدو موقع بیرون رفتن از مغازه به یک کارگر اشاره وار گفت می ره بیرون و زود برمی گردد. وقتی سر خیابون رسید در این ثانیه بهرنگ ماشینش رو از پارک بیرون آورده بود. آسو هم سر خیابان ایستاد و به او اشاره ایست داد. ولی بهرنگ به راهش ادامه داد، چون که او اصلا به آینه عقب نگاه نمی کرد و دنبال جای خالی جدید برای پارک بود. آسو تصمیم گرفت سوار ماشینی بشه و به او برسه، به عقب چشم دوخته بود و جلوی ماشین ها رو می گرفت. وقتی آسو سوار یک ماشین شد، بهرنگ در اون موقع ماشینش رو در جای خالی کنار خیابون پارک می کرد و با چند بار عقب و جلو موفق به پارک کردن شد. چون آسو ماشین بهرنگ رو در امتداد خیابون نمی دید، از راننده ماشین خواهش کرد که سریع تر بره، تا این که تسلیم شد و از راننده خواست آهسته برونه و بعد همون فکری که بهرنگ در سر داشت رو انجام داده بود. آسو از راننده خواست که مستقیم به بیمارستان بره.

آسو برای آرامش خاطر خودش بهتر دید، سوء تفاهمی که پیش اومده رو بر طرف کنه. در بیمارستان آسو اجازه حرف زدن با رییس رو پیدا نکرد و باید از قبل وقت می گرفت.

آسو از اون جا مستقیم به خونه بهرنگ رفت. زنگ همه واحدها رو زد و داخل حیاط شد. وقتی پاش به طبقه اول رسید، دو همسایه طبقه اول درهاشون رو باز کردند و آسو بعد از سلام کردن و به مادر فریبا، گفت:

-شماها همه خودتون با چشم هاتون من رو دیدید!

فریبا هم که لباس بیرون پوشیده بود، با چند ثانیه تاخیر اومد و آسو رو بوسید و پرسید:

-اتفاق بدی که نیفتاد؟

آسو:

-بدتر از این، بهرنگ بیچاره چه گناهی کرد جون من رو نجات داد. اون رو از خونه بیرون انداختین کم نبود، که اون طور با او رفتار کردید. مگه از نظر شما اون دختری که بد کرد، من نبودم. اون شب همه تون من رو دیدید، من از همه تون خوشحال تر بودم و الان هم این جا هستم. پس شماها به چه دلیلی این همه به بهرنگ مشکوک می شید. الان هم لطفا هر کاری که لازمه انجام بدین، او باید به خونه اش برگرده!

پدر فریبا که ظاهرا پشت در قایم شده بود و نمی خواست قاطی زن ها بشه، در رو کاملا باز کرد و گفت:

-آسو خانم اگر ما اشتباه کردیم، اون هم فقط به خاطر برادرهات بود. فیلم هم که واضح بود، ما هم که علم غیب نداشتیم! خودت هم می بینی، خانواده این جا زندگی می کنه.

آسو:

-دایی این جا چند سال خونه بهرنگ بوده. این اتفاق همه اش تقصیر منه، قبول دارم من ازتون خواهش می کنم اون کلید خونه رو به من بدید.

پدر فریبا:

-ببخشید همسایه ها تصمیم جدید گرفتند و صاحب خونه هم قبول کرده که مجردها در این آپارتمان حق کرایه کردن رو ندارن.

آسو:

-بهرنگ مجرد نیست، ما با هم هستیم. دوما قرار نیست که بهرنگ این جا مستاجر باشه. ایشون قرارداد دارند و این جا ساکن هستند. هیچ کس نمی تونه به خاطر سوء ظن اون رو از خونه و کاشانه اش بیرون بندازه.

پدر فریبا:

-شما باهم ازدواج کردید؟

آسو:

-ازدواج هنوز نه، ولی الان نامزد هستیم. از فردا می ریم دنبال بقیه کارهای عقد و این چیزها.

پدر فریبا:

-من و همسایه ها باورتون داریم، چند روز رو می تونیم صبر کنیم. ولی مشکل دیگه ما اینه که کلید اتاقش پیش صاحب خونه است، شما باید اون رو راضی کنید.

آسو:

-کدام طبقه برم؟

پدر فریبا:

-صاحب خونه توی این آپارتمان زندگی نمی کنه. خونه اش از این جا خیلی دور نیست.

آسو:

-لطفا زنگ بزنید و بگید بیان و در خونه آقا بهرنگ رو باز کنند. این سه روز رو خودسرانه عمل کردند. اگه بهرنگ بخواد می تونه از دست همه شکایت کنه. اون هم به دلیل های زیادی که از نظر قانون براتون گرون تمام می شه؛ چون اونی که می گید بهش بد شده من هستم، پس به همه تون از الان بگم باختین.

پدر فریبا:

-قبول! هر چند به این سادگی ها نیست که می گین. این جا ایرانه، اروپا که نیست. ولی من خودم با آقا بهرنگ حرف زدم و او هم موافق بود این پیراهنی که به ناحق لکه دار شد، اون پیراهن دیگه پیراهن نو نمی شه.

آسو:

-می دونم، قصد من هم نیست که از او بخوام تا این جا زندگی کنیم. او الان زخمیه و این لکه ای که شما ازش حرف می زنید اگر شسته نشه و زخمش مرحم زده نشه می تونه از زخمش هم عبور کنه و وارد جریان خونش بشه و برای سالیان دراز این مریضی براش دردآور بشه.

پدر فریبا:

-حداکثر کاری که من می تونم بکنم اینه که یک زنگ بزنم صاحب خونه خودش بیاد و با خود او حرف بزنین. این طوری بهتره.

آسو به موبایلش نگاه کرد و پرسید:

-کی می تونن این جا باشن؟

پدر فریبا:

-خونه اش دو کوچه اون ورتره.

پدر فریبا زنگ زد و صاحب خونه بعد از نیم ساعت اومد. در جواب خواسته همه حاضرین که حامی آسو شده بودند، گفت:

-اول او باید با وکیل خودش حرف بزند و نتیجه اش رو بعدا به اطلاع می رسونه.

آسو خسته و کوفته و ناامید به جای این که به خانه پدری اش بره، به خانه خودش رفت. بهرنگ بعد از نیم ساعت اومد و بدون این که زنگ خانه کسی رو بزند از پله ها بالا رفت و با دست به در بسته واحدش فشار داد و بعد با کلید قدیمی آزمایش کرد و دو بار زنگ خونه خودش رو زد و چون هیچ صدایی نشنید از پله ها بی حال و حوصله پایین اومد و در کف هر طبقه می ایستاد تا شاید صدای آسو رو از داخل واحد همسایه ها بشنوه و بعد به راهش ادامه می داد، تا این که صدای مردانه ای از طبقه پایین اسمش رو صدا زد.

او حدس زد که صدا صدای پدر فریبا باشه. حال خوبی سریع در وجودش دمید و با خیال این که می تونه آسو رو در آغوشش بگیره، شادی بر چهره اش درخشید. با انرژی مثبت از پله ها مثل اسب سرکش به پایین تاخت در طبقه اول پدر فریبا پا برهنه بدون کفش و جوراب روی چارچوب در ایستاده بود و مثل نگهبان ها با دست دو طرف چارچوب رو گرفته بود، انگار کسی نباید به داخل وارد بشوه، معنای اون طرز و حالت پدر فریبا در ذهن بهرنگ علامتش واضح بود. بی رمق دو پله آخری رو به مانند حلزون پایین می رفت و برای شنیدن تذکر دومی که چرا وارد این آپارتمان شده و حق نداره و خانواده در این آپارتمان زندگی می کنه رو در ذهنش یادآوری کرد و خودش رو آماده می کرد، هر چند بعد از شنیدن این سرزنش های خیالی، دوست داشت بلند اعتراض کنه و داد و بیداد راه بندازه و در حال کبریت زدن به باروت درونش بود که پدر فریبا گفت:

-آسو تو رو فرستاد؟

بهرنگ دوباره جان گرفت و گفت:

-برای چی؟ من اصلا نمی دونم او کجاست؟ یه ساعته دارم دنبالش می گردم. شما از او خبر دارین؟

پدر فریبا:

-نه. اتفاقی براش افتاده؟ از کی خبری ازش نداری؟

بهرنگ:

-دقیق نمی دونم، دو ساعتی می شه. از مغازه بیرون اومده و معلوم نیست کجا رفت، می ترسیم...

پدر فریبا:

-نیم ساعت پیش این جا بود و می خواست به زور از صاحب خونه کلید اتاقت رو بگیره، ولی صاحب خونه گفت بهرنگ اولا باید خودش باشه، و تازه اگر وکیلش موافقت کنه.

بهرنگ:

-خونه مهم نیست، نمی خوام!

پدر فریبا:

-آسو اصرار داشت. نمی دونم، بهتره اول زندگی به حرف هاش گوش بدین. خانم ها نظرشون در مورد خونه در اولویت قرار داره.

بهرنگ:

-چشم. گفت می ره خونه؟

پدر فریبا:

-ما از او نپرسیدیم. ظاهرا جاش نیست، ولی من تبریکم رو گفته باشم. جشن هم گرفتین؟

بهرنگ:

-چه جشنی؟

پدر فریبا:

-نامزدی تون.

بهرنگ:

-آسو این خبر رو داده؟

پدر فریبا:

-نباید کسی بفهمه؟

بهرنگ:

-نه قرار شد بعدا جشن بگیریم. این جوری همه گله می کنند که چرا دعوت نشدند.

پدر فریبا:

-ما انتظار هم نداشتیم.

بهرنگ:

-مگه بدون شما می شه، جدا هنوز جشن نگرفتیم. اگه اجازه می دین برم ببینمش.

بهرنگ مستقیم به بیمارستان رفت و همه جا رو دنبالش گشت و بعد که ناامید از اومدن آسو شد، به اتاق نگهبانی رفت و کاغذ کپی تسویه حسابی رو که داریوش علیزاده برای بهنوش علیزاده، یعنی آسو، پرداخت کرده بود رو برداشت و بعد به رختکن رفت و کارت شناسایی اش رو برداشت و به خانه پدری آسو رفت. زنگ خانه رو زد، مرجان از نیامدن آسو به خونه خبر داد و بعد با مادرش تا دم در اومد و با بهرنگ حرف زدند.

مرجان به فریدون زنگ زد و اون رو از اطلاعات جدید بهرنگ در جریان گذاشت و بهرنگ از اون جا مستقیم به مغازه فرش فروشی رفت و ماشینش رو در نزدیکی مغازه پارک کرد. از ماشینش پیاده شد و از دور چشم به مغازه دوخت با دیدن یک کارگر با تی شرت قرمز تونست شخص دومی رو که کنار دستش ایستاده بود، و حدودهای سی و پنج تا چهل سال تخمین می زد رو بشناسه. خودش رو برای آشنایی آماده کرد. از زمانی که بهرنگ پا توی پیاده رو گذاشت، دو طرف یک لحظه چشم از هم بر نداشتند و بهرنگ تا دو متری اون ها رفت و ایستاد. نصف بدن به طرف اون ها و نصف بدن به طرف در ورودی مغازه نگاه می کرد؛ در اصل قصد داخل شدن به مغازه رو داشت و احساس راحتی می کرد. می خواست با پدر آسو حرف بزنه ولی اجبارا باید اول سلامی به اون دو نفر می کرد.

بعد از سلام پرسید:

-ببخشید، آسو خانم برگشتند؟

فرخ دست روی دوش کارگر گذاشت و با انگشت ضربه ای زد و گفت:

-اکبر آقا مرسی.

اکبر داخل مغازه شد و فرخ به بهرنگ گفت:

-شما باید آقای بهرنگی باشید؟

بهرنگ با شنیدن شما، کمی جلو رفت و گفت:

-من بهرنگ صمدی هستم.

فرخ:

-فرقی نداره. خواهرم مرجان زنگ زد و از قول شما گفته بود، آسو تو راهه! پس چرا هنوز برنگشتن؟

بهرنگ با تعجب گفت:

-هنوز بر نگشتند؟

فرخ خودش رو نشان داد و گفت:

-منتظریم! مثل همیشه، خونه که برنگشتند، پس کجا رفت؟

بهرنگ:

-یه ساعت پیش، پیش همسایه هام بود و با اون ها حرف زده. از اون جا تا این جا نیم ساعت بیشتر راه نیست.

فرخ:

-من برادر بزرگش هستم. فرخ، من رو شناختی؟

بهرنگ:

-چرا عکس هاتون رو دیده بودم. مادر محترمتون به من نشون دادن.

فرخ:

-می دونم یک آلبوم پیش توست. آسو خواهر منه، این همه وقت برای او صرف نمی کنم. شما به چه دلیل این قدر از نزدیک برای حل مشکلاتش، این همه ضرر و زیان رو به جان می خرین؟

بهرنگ:

-اتفاقا آسو خانم هم روز اول از من پرسیدن.

فرخ:

-من برعکس برادرم فریدون غیرتی برخورد نمی کنم. مثل دو تا مرد باهم حرف بزنیم بهتره. من به عنوان برادر بزرگ این حقم هست که بدونم چرا یه عده مرتب دور و بر خواهرم رو گرفتن. اول برادر زن خودم، و یکی دیگه پسر عمه ام؛ می گم

کاری به بقیه ندارم، خود شما با هر دوشون اون شب، وقتی پا توی خونه تون گذاشتن آشنا شدین. اون ها حداقل دو سال از آسو کوچک ترن. آسو نه فقط از اون ها بزرگتره، بلکه یه زن بیوه هم هست. می دونی مردهای مجرد که توی زندگی برای بار اول ازدواج می کنن، معمولا با زنان بیوه ازدواج نمی کنن. حالا هر چی اون خانم زیبا باشه خانواده هاشون، عروسی که قبلا شوهر داشت، مخصوصا شوهرش مرده است و یک زن بیوه رو نمی خوان. کمتر پیش میاد که زنی در موقعیت آسو این همه خواستگار داشته باشه. مثلا می گن می تونه شگون نداشته باشه. ترسی هست که پدر و مادرها حتی هم شده به خاطر خرافات و یا خیالات در سر دارن. این ها همه یک طرف، باز هم بگم آسو خواهر منه، این دختر فقط الان دنده عقب می ره و کاملا عقلش رو از دست داده. سوالم رو دوباره بپرسم، شاید شما از بیرون بتونید بهتر جوابش رو بدونید که این دو تا جوونک چرا می خوان با خواهرم ازدواج کنن؟ دو روزه که این موضوع رو فهمیدم یه لحظه آرامش ندارم و دلم می خواد اون دو تا رو بگیرم و پوست تنشون رو بکنم.

بهرنگ لبخند زد و گفت:

-اون ها که وصله تن خودتون هستند، بهتر نیست از خود اون ها این سوال رو بپرسید؟! حتما آمادگی جواب این پرسش رو دارند.

فرخ به بهرنگ نگاه کرد و یک لحظه انگشتان دست راستش رو روی دوش بهرنگ گذاشت و گفت:

-آفرین خوب شد یادم انداختین. چرا شما خودتون این همه دور و اطراف آسو می گردین؟ اگه آسو بزرگ تر نداشت، یه چیزی!

بهرنگ:

-من می تونم بگم که یک انسان هستم و مثل بقیه یک هم نوع. یک هم نوع مثل آسو!

فرخ:

-شما مرتب به آسو کمک می کنید. از قول آسو می گم، اگه این حرف آسو درسته که داره به خودم هم ثابت می شه، چرا؟ انگیزه اصلی تون چیه؟

بهرنگ با دست پیاده رو رو نشون داد و گفت:

-یک اسکناس بندازید روی زمین، اولین کسی که رد می شه اگر چشمش به اون اسکناس بخوره، مطمئنم که خم می شه و اون اسکناس رو بر می داره. حالا کاری نداریم که سریع تو جیبش بذاره یا فریاد بکشه و دنبال صاحب پول بگرده. درست می گم؟ اولین نفر این کار رو می کنه مگر نه؟

فرخ:

-درسته.

بهرنگ:

-حالا تو همین پیاده رو یک پیرزن و پیر مرد و یا یک بچه و یا یه محتاج از بی حالی روی زمین فرش بشه، آیا اولین نفری که این حالت رو ببینه خم نخواهد شد و زیر بغل اون شخص افتاده رو بگیره؟

فرخ:

-چرا خواهد گرفت. ولی شما یک بار گرفتید، بزرگواری کردید؛ و همه هم از شما متشکر هستن. ولی ظاهرا شما دارین بیست و چهار ساعت برای اون شخص خم می شید و با وجودی که دور اطراف اون شخص پره از مخلصان تنی و خودی. آیا شما خم نمی شید برای جمع کردن همون اسکناس؟

بهرنگ:

-می تونین واضح تر حرف هاتون رو کامل کنین؟!

فرخ:

-ناراحت نشین، احتمالات رو باید در نظر گرفت، چون من برادر هستم و شما یک غربیه. شما می تونید به قسمت نصفه پر لیوان نگاه کنید و من که برادر هستم به نصف خالی لیوان، من حق دارم که شک داشته باشم.

بهرنگ:

-به خاطر همین، شما در اشتباه هستید. چون من با این نگاهی که گفتین، با اون نصفه پر می تونم به اون گل آب بدم و اون رو زنده نگه دارم. ولی شما با اون نصفه خالی نمی تونید به اون گلتون آب بدهید. به خاطر همین، گل شما پژمرده می شه و می میره. چون شک داشتن بی لزوم دردسر سازه.

فرخ:

-ترس آدم از کسیه که زبان چربی داره.

بهرنگ:

-یکی می گفت وقتی ما دوست داریم خوشبخت بشیم، نذر می کنیم که یک حیوانی رو بکشیم و قربانی کنیم. چه خوب می شد عوضش آدم نذر می کرد و می گفت یک درخت می کارم به جای گرفتن جون، به دادن یک جون سبب می شم.

فرخ:

-شما یعنی هیچ نیتی ندارید، فقط می خواین کمک کنین؟

بهرنگ:

-کمک درسته، شکی نیست که دوست دارم آسو صد سال زنده باشه و در خوشبختی زندگی کنه. ولی کی گفته نیت یا نقشه، یعنی خلاف؟

فرخ:

-ما یک لونه داریم، از کجا بدونیم اونی که می خواد داخل بشه مار هفت خط و خال نباشه.

بهرنگ:

-یک ضرب المثل دیگه هست که می گه، کبوتر با کبوتر و باز با باز. هیچ کس این حق شناخت کامل شما، نسبت به فرد دیگه ای رو نفی نمی کنه. اگر دیدید ماری داخل لونه شما می شه، بزنید تو سرش.

فرخ:

-من از همه چیز خبر دارم. می خوای بگی که شما و آسو عاشق هم هستین؟

بهرنگ:

-همه باید به آسو کمک کنیم و فضا رو آلوده نکنیم. چه خوب می شه اگه به جای این همه نگرانی از بابت یه دوست در مورد دشمنانی که آسو برای خودش تراشیده، حرف بزنیم. فعلا با محاکمه من هیچ کمکی به آسو نمی کنیم.

فرخ:

-من هم تمام ساعت نیتم همین بوده که از زبون شما درستی و نادرستی بودن و نبودن، یعنی دشمن بودن و نبودن خودتون رو کشف کنم.

بهرنگ:

-اگه اجازه می دین من یک آدرسی دارم و آسو خانم هم برنگشتن؛ پس بهتره برم توی لونه دشمن، چرا که فایده دارد.

فرخ:

-چه آدرسیه؟

بهرنگ:

-اون شب با شناسنامه یک برادر و خواهری، آسو از بیمارستان مرخص شده. برای من مشکوکه و می خوام اول از همه بدونم که این دو برادر و خواهر کی هستن و چرا؟

فرخ:

-صبر کن! بهتره فریدون و پسر عمه ام برگردن با هم برید. خدای ناکرده آسو اگه الان تو دست اون ها باشه...

بهرنگ:

-زنگ بزنید تا هوا تاریک نشده یک تحقیق کنیم. من می خواستم از دور اون ها رو زیر نظر بگیرم. این جوری اگر شما یکی باشه، می تونیم ازشون حساب پس بگیریم. می تونیم بپرسیم که چرا با شناسنامه اون ها پول پرداخت شده؟!

فرخ:

-اون ها بازجویی شدند. در جواب گفتند که دو نفر با زور چاقو توی خیابان جلوی درشون، سد راه کردن و با تهدید هر چیز همراه اون ها بوده رو برداشتن.

بهرنگ:

-اون ها می تونن به پلیس دروغ بگن، برای من واضحه که اون ها دروغ می گن! می دونین چرا؟ چون اون شب فکر کنم سه نیمه شب بود، یکی نپرسید شما دو تا خواهر و برادر که زن و شوهر نبودید، تا اون موقع شب بیرون بودید؟ دوما، دو تا شناسنامه تحویل دادن. از کی دو تا خواهر و برادر، اون هم هر دو همراشون شناسنامه داشتند که این دو تا داشتنه باشن، و هزار تا از این دلیل ها هست. من مطمئن هستم اون دو نفری که من دیدم و توی سی دی هم هست، از فامیل های اون ها باشن. یه جورهای هم دیگه رو می شناسند.

فرخ:

-اگه این جوری باشه که می گین باید خطرناک باشند.

بهرنگ:

-من دوازده سال سابقه کاری دارم و دوره دیده ام. اگر برادرتون به حرف هام دقت کن و عجله نکنن، من راهش رو بلدم. من مجوز دارم و اون ها مجبورن که حرف بزنن.

فرخ:

-اصلی ها فرار می کنن.

بهرنگ:

-چاره ای نداریم، آسو اگه این جا بود، می تونستین پیشش بمونین. یواش یواش در مورد اون ها دقیق تحقیق کنیم و سر وقت دستگیر بشن. آسو که نیست، چاره ای نیست.

فرخ:

-من می رم تو، همین جا منتظرم باش، بر می گردم.

بعد از یک ربع فریدون با پسر عمه اش اومدند و فرخ، فریدون رو توجیه کرد و سه نفری به خونه دو برادر و خواهر رفتند. کسی تو خونه نبود، منتظر شدند و خبری نشد. از همسایه ها در موردشون پرسیدند و بعد یک آدرس جدید گرفتند و پسر عمه جلوی خونه منتظر شد و بهرنگ و فریدون به خونه یکی از دوست های داریوش علیزاده رفتند و او هم توی خونه نبود. اون ها بی نتیجه به خونه برگشتند و هنوز آسو برنگشته بود و به دستور فرخ، فریدون باید بهرنگ رو تا مغازه برسونه، چون ماشینش اون جا پارک بود و بین راه بهرنگ از خونه آسو حرف زد و گفت:

-من فکر می کنم یه سری بزنیم، امکانش هست شاید حال و حوصله همه ما رو نداشته و برای استراحت به خونه اش رفته و تا حالا خوابیده باشه.

فریدون:

-من ساعت شش رفته بودم، نبود.

بهرنگ:

-شاید بعد از تو اومده، وگرنه این همه ساعت که نمی تونه بیرون باشه. احتمال داره به سینما رفته، می تونیم به سینماها سر بزنیم!

فریدون:

-سینما، ممکنه.

بهرنگ:

-اول بریم یه سری به خونه بزنیم.

اون ها به خونه آسو رفتند با داشتن یک کلید که فریدون داشت، تونستن بدون این که زنگ بزنه، دو نفری داخل شدند. برق خاموش بود و وقتی فریدون برق اطاق نشیمن رو روشن کرد، آسو رو دیدن روی کاناپه دراز کشیده. یک شیشه مشروب روی میز خالی بود و روی میز هم یک آلبوم بود که عکس های زیادی از آلبوم بیرون آورده بود. و عکس های شوهر و عکس های دو نفره اون ها، همگی روی میز پخش و پلا بود. بهرنگ خم شد دو تا عکس رو برداشت و ایستاده

تماشا می کرد. فریدون روی کاناپه نشست و آسو رو بیدار کرد و آسو تا حدودی مست، ولی آگاه و اختیار و هوش در دست خودش بود. چشم هاش رو باز کرد و با دیدن بهرنگ یکه خورد. سریع با بی تعادلی بدنش، از جاش بلند شد و با عجله دوست داشت عکس ها رو جمع آوری کنه. بعد دو عکس رو از دست بهرنگ در اصل ربود، و بقیه عکس ها روی میز رو

برای جمع کردن با عجله بر می داشت و روی سینه اش می ذاشت و بهرنگ رنگ پریده نگاه به فریدون کرد. او در اون لحظه با گوشی به خونه اش زنگ می زد. وقتی آسو فریدون رو دید و فرصت رو مناسب دید و می خواست با نگاه مظلومانه اش به بهرنگ مطلبی رو بفهمونه. بهرنگ استنباط کرده بود که از روی حسد، نوک انگشت هاش رو چند بار بر روی قفسه سینه اش زد و بعد با اشاره به بیرون، با اشاره گفت که خودش می ره.

آسو وقتی اشاره اون رو دید، در جا پژمرده ایستاد و به او تماشا کرد، چشم هاش از سوء تفاهم عکس ها که برای بهرنگ پیش اومده بود، سرخ شد و گونه هاش هم در آتش می سوخت.

بهرنگ بار آخر به بقیه عکس ها نگاه کرد و بدون نگاه کردن به آسو، از اطاق بیرون رفت و در رو یواش بست.

آسو مجدا به فریدون نگاه کرد و فریدون با نگاه به او سر یخچال رفته و نگاه می کرد چه چیزی فاسد نشده تا بتونه بخوره و آسو از فرصت استفاده کرد و پشت سر بهرنگ رفت. بهرنگ تا نزدیک در رسیده بود و آسو اسمش رو صدا زد و دوست داشت که قلب بهرنگ براش بسوزه و تصمیم گرفت خودش رو از پله ها بندازد و بهرنگ با شنیدن صدای اسمش برگشت و آسو رو از شش پله در حالت معلق زدن دید. بهرنگ دوید و کنار دستش نشست و دست روی پشت آسو گذاشت و پشت او قرار گرفت و بالا تنه او رو از زمین بلند کرد. روی پاش گذاشت و گفت:

-چیزت که نشده؟

آسو:

-چی از جون من می خوای. اومدی من رو ببینی؟ پس چرا نیش می زنی و بعد در می ری؟ همیشه این کار رو داری تکرار می کنی!

بهرنگ:

-من می رم، یا خودت؟! ولی تو داری همه اش ما رو با فرارهات جون به لب می کنی!

فریدون اومد و پرسید:

-چی شده؟ این صدای چی بود؟

بهرنگ از آسو فاصله گرفت و گفت:

-از پله ها افتاد!

فریدون از پله ها پایین اومد و زیر بغل آسو رو گرفت و پرسید:

-تو کجا می رفتی؟

آسو:

-با بهرنگ کار داشتم.

فریدون:

-خوبی؟ چیزیت که نشده؟

آسو:

-مهم نیست، فکر کنم پام ضرب دیده.

فریدون:

-می خوای کمکت کنم؟

آسو:

-نه، تو برو و درها رو هم ببند.

فریدون:

-کلید خودت کجاست؟

آسو:

-روی میزه.

فریدون:

-آقا بهرنگ، شما برید منتظر ما نشید.

آسو:

-من هنوز حرفم رو نزدم، تو برو.

فریدون رفت و آسو گفت:

-من هر کاری کردم اون بدجنس کلید خونه ات رو به من نداد. حسابی حالم گرفته شد، و می خواستم تنها باشم. تو هم که نبودی، با کی می تونستم حرف بزنم. نشستم با عکس ها حرف زدم و گفتم مستی و راستی! مشروب خوردم من رو ببخش، حتما تا حالا دنبالم گشتین!

بهرنگ:

-خانواده ی بیچاره ات، همه جا رو دنبالت گشتن.

آسو:

-با فری دوست شدی؟

بهرنگ لبخند زد و با حالت ناله گفت:

-در اصل تو این ساعت همه دوست دارن سر رو تنم نباشه!

آسو:

-کی؟

فریدون در رو بست و پرسید:

-از ما شکایت می کنی؟

بهرنگ:

-نه، آسو فکر کرد من توی چشم هاتون دوست حساب شدم. به شوخی گفتم...

فریدون:

-خودم شنیدم. کلک های پسرونه. این طوری دختر مردم رو خر می کنی؟

بهرنگ بی اعتنا به برادر و خواهر به طرف بیرون رفت، آسو گفت:

-بهرنگ پام درد می کنه، غر نزن!

بهرنگ از حیاط بیرون رفت و در رو از پشت بست. آسو با پرخاشی به فریدون نگاه کرد و گفت:

-نذاشتی حرف اصلی رو بهش بزنم. امشب رو کجا می خوابه؟

فریدون خونه اش رو به او نشون داد و پرسید:

-حتما نمی خواستی که این جا بخوابه؟

آسو:

-آره خونه خودمه. حتما انتظار نداری از تو بپرسم.

فریدون:

-من سگ کی باشم. اون همه عکس رو بغل کرده بودی. معلومه که اصلا دلت پیش کدومه؟

آسو:

-مگه تو فضولی؟ عمدا اون رو با خودت آوردی؟

فریدون خندید و گفت:

-نه برعکس. نترس این آقا خونه رو هم که دید، مطمئن باش فرار نمی کنه. ندیدی داشت برات چه طور ناز می کرد؟

آسو:

-شماها اون رو نشناختین، او برای من فقط یک دوسته، نه بیشتر.

فریدون:

-بریم؟

از در بیرون اومدن و فریدون بهرنگ رو دید که به در تکیه داده بود.

پرسید:

-هنوز که این جایی! آسو دیدی، نگفتم؟

بهرنگ:

-من بیست متری رفتم، ولی برگشتم. دیدم فردا نه کار دارم که بخوام سر کار برم و نه خونه. جای ثابتی هم ندارم، پس چرا به جای این جا جای دیگه ای باشم. هنوز نمی دونم حال خواهرت خوب شده؟ شاید پاش در رفته؟ اول مطمئن بشم، بعد میرم نگران نباش!

آسو به فریدون گفت:

-تو برو، من با بهرنگ بر می گردم.

فریدون:

-اگه منظورته با اون ماشین قراضه شه، جلوی مغازه پارک کرده.

بهرنگ به آسو نگاه کرد و گفت:

-سوار شو برو. تو حالت اصلا خوب نیست.

آسو:

-تو خیلی اذیتم می کنی.

بهرنگ در تاریکی، اول تک نگاهی به فریدون کرده بود که به طرف ماشینش می رفت، از فرصت استفاده کرد و دست روی گونه آسو گذاشت و گفت:

-می دونم! ولی بدون که غرور و غیرت در عشق زیباست، یک چیز دیگه ایه، که از اون ها سرتره.

آسو:

-اون چیه؟

بهرنگ با لبخند گفت:

-ناز کردن!

آسو:

-جدا داری برام ناز می کنی؟

بهرنگ:

-نه! الان نه! الان دارم فقط قهر می کنم.

آسو یک مشت تو سینه بهرنگ زد و بهرنگ چشمش رو بست و گفت:

-بزن، هر چی بزنی حق داری! چون الان می دونم که من رو از هر کس دیگه ای بیشتر دوست داری.

آسو:

-من چه کار کردم که داری قهر می کنی؟

بهرنگ:

-می گم! اگه نگم ناراحت می شی. ولی من هم دل دارم، درد دارم. اگه بگم خوشحالم، از یک نظر ولی از نظر دیگه می خوام از فشار بترکم. اون همه عکس، ببخشید از طرف من تحملش مشکله. اگه بخوام از اون بابای خدا بیامرز جلو بزنم. گفتم برم و دلت برام بسوزه. اون رو فراموش کنی. دلت فقط با من باشه، یه کمی شاید بیشتر شانسم بیشتر بشه. خودم که نمی دونی احساس بچگی دارم دوست دارم از صمیم قلبت همه اش فقط من رو دوست داشته باشی. من رو ناز کنی اگه نکنی مجبورم قهر کنم.

آسو:

-اگه می رفتی و این جا منتظرم نمی شدی، تا فردا صبر می کردی شاید به حالت بهتر می بود.

بهرنگ:

-ولی طاقتم زیاد نیست. همین قدر که قلبت رو به درد آوردم، برای هفت پشتم بس بود. متاسفانه نمی تونم زیاد اذیتت کنم.

آسو روی پنجه ایستاد و روی گونه بهرنگ رو بوسید و گفت:

-بهرنگ اون آدم ها چی می شن؟

بهرنگ لبخند زد و باز سه بار روی سینه اش زد و گفت:

-سگ! بعد با دست آسو رو نشون داد و گفت:

-سگ، این سلطان بی خود دوازده سال سابقه کاری نداره. دارم بو می کشم و حتما با اون خاک خور برادرت، پیداشون می کنیم.

آسو قبل از این که لبش رو باز کنه، گریه اش پیش قدم شد و گفت:

-تو تنهام که نمی ذاری؟ اذیتم نکن. نه، اذیتم کن، ولی پیشم بمون! ولی نذار هم کسی بفهمه که من تو رو دوست دارم. به همه بگو که تو دیوونه من هستی. وقتی پیر شدیم، من جبران می کنم.

بهرنگ به اطراف نگاه کرد و وقتی مطمئن شد که فریدون داخل ماشین در حال گوش دادن موزیکه، گفت:

-من پیش خانم دکتر رفتم. یک مقاله به من نشون داد. نمی تونم در مورد اون مقاله بگم، فقط یه سوال ازت می پرسم و

برام از همه چیز مهم تره.

آسو:

-بپرس!

بهرنگ:

-اون روز وقتی بر گشتی و من دیگه تو رو نه فقط مهمان خودم ندیده بودم، بلکه مریضم هم حساب نمی شدی؛ و من هیچ مسئولیت کاری نداشتم و غرور و غیرت و ناز هر سه رو در بازداشتگاه حسرت خودم زندانی کرده بودم. می دونی اگه امورات توی دست حسرت و دلتنگی بیفته، او چپ و راست زیاد می ره و خوب و بد رو نمی تونه از هم به درستی تشخیص بده، چون خودپرستی در وجود آدم قیام می کنه؛ من سوالم اینه که به نظرت من به چپ زدم یا راست؟

آسو:

-اگه بگم چپ زدی تو چی متوجه می شی؟

بهرنگ:

-زیاده روی کردم و تو رو رنجوندم.

آسو:

-آدم مگه این چیزها رو می پرسه، وقتی جوابش رو می دونه؟

بهرنگ:

-دونستن و حدس زدن هر دو یکی هستن، فقط نسیه ای بیش نیست، تو نقد رو به من بگو.

آسو:

-برو همون نسیه ات رو نقد کن.

بهرنگ:

-حالا که باک بنزین من رو پر کردی، برم بهتره. هم این که می بینم امشب خوشحال می خوابی.

آسو:

-نمی خوای یک دوربین مخفی کار بذاری؟ یک جوری بشه از توی خونه، بیرون و خیابون رو بپاییم؟

بهرنگ:

-توی خیابون بدون مجوز ممنوعه، ولی مخفیانه می تونم بین درخت ها جاسازیش کنم که مردم بیرون متوجه نشن.

آسو:

-همونه که می گم این جوری راحت می خوابم.

بهرنگ خندید پرسید:

-می دونی انسانی که بتونه چیزی رو از دست بده، ترس از دست دادن اون رو داره؟

آسو:

-فرصت طلب، اومدی و توی قلبم لونه کردی! بهرنگ جدی بگم، خیلی می ترسم. کاشکی خونه ات رو ازت نمی گرفتن و می اومدم پیشت و با خیال راحت می خوابیدم. اون ها چرا با من این قدر تو لج هستن؟

بهرنگ:

-اصلا این طور نیست، ما خودمون خیالاتی شدیم. پیوند قلب، زیر دستان یک دکتر، یعنی پرفسور و یا متخصص ماهر انجام می گیره. عمل پیوند کار هر کسی نیست، شوخی نیست زنده گذاشتن یک انسان در هنگام جایگزینی، وقتی قلب مریض رو از بدنش جدا می کنند، یک معجزه است. پس این کار در ایران بایستی قانونی و در یک بیمارستان مجهز انجام بگیره و موقع عمل، جز تعداد زیادی دکتر و کلی پرستارهای تیم مخصوص، کل بیمارستان همه در جریان قرار می گیرن و روزنامه ها همه می فهمن. به خاطر همین باید عادی، معمولی و تماما به شکل قانونی پیش برود. اصلا نگران نباش!

اون ها بدون توجه به فریدون با هم پچ پچ می کردن، که فریدون سرش رو از پنجره ماشین بیرون آورد و گفت:

-الو؟ هی با شمام! پررو نشید. انگار من رو فراموش کردید. عجب گیر افتادیم. یه کم ملاحظه حال من رو بکنید.

فریدون از ماشین پیاده شد و به سوی اون ها رفت و از چند متری گفت:

-آسو یه دفعه بهت گفتم، بار دوم هم می گم، این پسرها همه شون دروغ می گن، باورش نکن.

آسو:

-تو باز غیرتی شدی؟!

فریدون نزدیک شد و گفت:

-می دونی تو ماشین پسر عمه که بود، گفت اصلا نیت ازدواج با تو رو نداره! اگه نداره، پس این بازی ها چیه؟

بهرنگ:

-جدا تو چه برادری هستی؟ دلت یه کم به حال خواهرت نمی سوزه. مگه با هم تمام عالم رو نگشتیم؟ دو تا لبخند ازش دیدی؟ عادت بد رو بذار کنار. من مهم نیستم که از من ایراد می گیری، من رو فراموش کن!

فریدون:

-یاد حرف هات توی ماشین افتادم. مثل مار سریع رنگ عوض کردی. جدا به قول پسر عمه باید فقط از تو بترسیم.

بهرنگ:

-از چی می ترسی؟ صاحب ثروت خواهرت بشم؟ من یا دیگری برای تو چه فرقی داره؟ نکنه کلا تو مخالف ازدواج آسو با یه مرد هستی؟

فریدون:

-من فقط مخالف همه مردهای دو رو هستم!

بهرنگ:

-مگه ما الان سر سفره عقد نشسته ایم؟ هر وقت به خواستگاری اومدم اعتراض کن. ولی ظاهرا شما کلا چشمتون به ثروت آسو دوختین که نکنه یه وقتی از مالکیت و اختیار شما خارج بشه. وگرنه خوشبختی آسو و تغییر احوالش براتون مهم نیست.

فریدون:

-به آسو بگو وقتی می گی آینده مشترکی ندارید، پس چرا این حرکت و حرف های عاشقانه؟ نگو حرف هاتون رو نشنیدم، بویش همه جا پخش شد. همه مردم هم فهمیدن و از پشت پرده ها دارن تماشا می کنن.

فریدون بازوی آسو رو گرفت و گفت:

-بریم. گفتی حرف داری، یک عالمه حرف زدی من از صبح تا حالا سگ دو زدم. خسته ام. الان هم نمی تونم به یکی که دو روزه پیداش شده، جواب از روی بدهکاری بدم.

بهرنگ مسیر دیگه ای رو انتخاب کرد و در حال رفتن گفت:

-شما برید. آسو نگران نباش همه چیز می تونه درست بشه. همه چیز هم دست خودمونه. شب بخیر!

آسو به طرف بهرنگ بلند گفت:

-گوشی تو روشن بذار.

بهرنگ هم بلند جواب داد:

-شارژرش تو خونه است.

آسو:

-وقت گرفتم. فردا صبح می ریم می گیریم، اگه تونستی ساعت هشت بیا خونه مون.

بهرنگ دستش رو بالا برد و مجددا خداحافظی کرد.

فریدون:

-فردا مغازه نمیای؟

آسو:

-نه کار دارم. یه آدم رو بی خونه کردی. نکنه فراموش کردی؟

بهرنگ بیست متری رفته بود که آسو اسمش رو مجددا بلند صدا زد و گفت:

-بیا!

فریدون با اعتراض گفت:

-دست از سر ما بر نمی داری، جدا خسته شدم. باز ازش چی می خواهی؟ ول کن نیستی. یکی ندونه فکر می کنه عتیقه ی گرون قیمت گیرت اومده!

آسو:

-فراموش کردم که کلید بدم بره خونه من بخوابه.

فریدون:

-مسخره بازی در نیار. نشنیدی چه گفت؟ تو دیگه کی هستی! بزار یه روز حداقل روی این پز دادنش بمونه و سریع آبروش رو نبر.

آسو فهمید و در جواب گفت:

-ذاتا خودش قبول نمی کنه.

بهرنگ نزدیک اومد و گفت:

-میام. فردا صبح دم در خونه تون منتظرت هستم، اگه صبحانه نخوری با هم می خوریم.

آسو گوشی خودش رو دراز کرد و گفت:

-مال خواهرمه، تا فردا پیشت باشه.

بهرنگ:

-مرسی احتیاج ندارم.

آسو:

-اگه من باز هم گم بشم، چه جوری باخبرت کنن؟

بهرنگ:

-گم نمی شی.

فریدون گوشی رو از دست آسو قاپید و گفت:

-مرجان سر من رو می بُره، نمی ذاره به گوشی اش دست بزنم. تو چه طور به یک آدم غریبه گوشی اش رو می دی؟

بهرنگ:

-این دفعه حق با توست. آسو مرسی، نگران نباش. امشب رو می رم پیش بابا و مامانم و از اون جا زنگ می زنم.

فردا صبح بهرنگ در خلاف جهت حرکت ماشین پدر آسو پارک کرده بود. وقتی پدر و پسر بدون آسو از خونه بیرون رفتند، انگار همه ی بادهای بهاری فقط به طرف او می وزید. خودش رو در آینه نگاه کرد و از ماشین پیاده شد، شکستگی پیراهن و شلوارش رو مرتب کرد و چشم به در دوخت. هر ثانیه منتظر آسو بود؛ دقیقه ها گذشت و نیم ساعت شد. ساعت نه صبح بود که طاقت نیاورد و به خودش گفت اگه آسو خوابیده باشه، مادرش حتما بیداره! صبر انتظار او از لبه بلندا، لبریز شده بود، چرا که برای آسو صبحانه ی مخصوص خرید کرده بود. پاکت خرید رو دستش گرفت و جلو رفت یک بار کوتاه زنگ زد دو دقیقه منتظر شد و دوباره به زنگ نگاه کرد و به خودش گفت:

-چون صدای زنگ کوتاه بود، با وجود شنیدن باور نکردن که زنگ بود. از این رو دوباره زنگ زد و مادر گفت:

-بله کیه؟

بهرنگ:

-سلام مادر، من بهرنگ هستم. می شه در رو باز کنین؟

مادر:

-آسو خوابیده، حالش خوب نیست. آسو دیشب گفته بود که بهت بگم خودت بری با صاحب خونه حرف بزنی، او نمی تونه با تو بیاد.

مادر آسو اجازه پرسش دیگه ای به بهرنگ نداد و سریع آیفون رو سر جاش گذاشت و مکالمه رو قطع کرد.

بهرنگ به طرف ماشینش رفت و داخل ماشین نشست و تا جلوی درشون روند و ماشینش رو روشن گذاشت و امید داشت که آسو با صدای ماشینش بیاد در رو باز کنه و چون آسو نیامد خیالات تو سرش جمع شد و فکر کرد برادرها با او دعوا کردند و ممنوع کردند که اون رو ببینه. هر چند می دونست خانواده اش قادر به این عمل نخواهند بود، ولی مشخص بود که اتفاقی پیش اومده باشه که آسو صد و هشتاد درجه تغییر عقیده داده. بهرنگ به خرید صبحانه نگاه کرد و در فکر فرو رفت و دو دل شد، نمی تونست دوباره زنگ خانه رو بزنه و در نتیجه تصمیم گرفت او هم مثل مجنون ها عمل کنه. تصمیم گرفت از دیوار بالا بره و بدون این که هیچ کس بفهمه پاکت خرید رو توی ایوان جلوی در اتاق نشیمن بذاره و با این اندیشه سر پاکت رو مقداری پیچید و بعد اون رو مثل سگ که استخوونی لای دندونش می گیره، او هم پاکت رو میان دندون هاش گرفت و با هزار سختی از دیوار بالا رفت و در اون طرف حیاط اول خودش رو کمی تمیز کرد و بی سر و صدا جلو رفت. وقتی از پله ها بالا می رفت، نگاهی به داخل اتاق نشیمن کرد و در این لحظه آسو رو دید که چگونه برق آسا روی کاناپه پرید و دراز کشید و عمدا خودش رو به خواب زد. بهرنگ مایوسانه آسو رو تماشا کرد و از این حرکتش دلش شکست و رنگ صورتش از خجالت بی خون شد، احساس خرفتی به او دست داد. آسو که فکر می کرد او داخل اتاق می شه، روی کاناپه پرید وگرنه زیر پرده خودش رو قایم می کرد. بهرنگ بر عکس دو متر عقبی برگشت و نزدیک پنجره باز رفت و با لرزش که توی صداش بود، گفت:

-آسو!

آسو خودش رو به نشنیدن زد و به حساب این که هنوز توی خواب عمیقی هست، هیچ عکس العملی از خود نشون نداد و بهرنگ بعد از تماشا کردن او با مکث گفت:

-الان تو این قدر دلم رو شکوندی که می رم یه راست با یه دختری ازدواج می کنم و خیال خودت و همه رو راحت می کنم. من آدم با دیسیپلینی هستم، حتی اگه خودم هم بخوام، نمی تونم دیگه هوس دیدنت رو بکنم. می دونم از من هم بیدارتری!

آسو بر گشت و سرش رو بالا گرفت. روی مبل نشست و به بهرنگ با چهره ای گرفته گفت:

-تو داری این حرف ها رو به من می زنی؟

مادر آسو در ورودی راهرو رو باز کرد و ایستاد و مرجان هم پشت سر مادرش ایستاد و بهرنگ متوجه اون دو نفر نبود و در جواب، پاکت رو تا دم سینه بالا برد و گفت:

-از چهار صبح گرسنه بودم، من رو باش!

آسو:

-می خواستی با ما صبحانه بخوری؟

بهرنگ:

-جدا این همه یه هو بد شدم که می تونی تحقیرم کنی؟

بهرنگ پاکت رو روی هوا برد و روی ایوان به زمین کوبید. زیتون ها لحظه ای رقصیدند و پنیرها له شده بودند، شیشه مربا شکست همه جا قرمز رنگ شد بهرنگ در حال پایین رفتن در وسط پله ایستاد و به حیاط نگاه کرد و رفت باغچه گل حیاط رو خراب کرد و مادر آسو از در بیرون اومد و گفت:

-هی بی شرف چه کارمی کنی؟ زود برو بیرون، وگرنه همین الان به پلیس زنگ می زنم.

بهرنگ نگاه به مادر آسو کرد و گفت:

-من بی شرفم؟! این رو دارین به من می گین؟

بهرنگ گل ها رو نشون داد و در ادامه گفت:

-عوض پاداشم حساب کنید. دخترتون اگه من نبودم از چندین طبقه شیرجه می زد. من ابله تا صبح بیرون... آخ چرا... به کی دارم میگم؟! حقم همینه، همه تون عذر من رو خواسته بودید.

بهرنگ رفت و در رو پشت سرش بست.

آسو روی ایوان ایستاد و به زیتون ها نگاه کرد. مادر گفت:

-تا دیروز از اونن ها می ترسیدیم، از امروز باید از این بترسیم. چه قدر این ها جرات دارند، اصلا نترسید، ببین چه کار کرد؟

آسو:

-اگه اونی نباشه که شما فکر می کنید، می دونی تو به عنوان مادرم چه قدر بهش بد کردی؟ می تونستیم دور هم جمع بشیم، صبحانه بخوریم. اگر او اونی نباشه که شما فکر می کنید، به جای دعوت و قدردانی از او، ببیند که چه چیزهایی به او نگفتین!

آسو بعد از این جملات داخل اتاق خود شد و سریع در حال پوشیدن لباس بیرون بود که صدای زنگ سه بار با حالت عصبی زده شد. مادر پشت آیفون ایستاد و پرسید:

-کیه؟

بهرنگ:

-اون ها این جا هستن. در رو باز کنین.

مادر در رو باز کرد و آسو هنوز کامل آماده نشده بود، بیرون اومد. سه زن روی ایوان ایستاده بودند و منتظر بهرنگ شدند.

بهرنگ با چشم های اشکی که خسته شده بود گفت:

-هر چهار چرخ ماشین من رو پنچر کردند، همین! اومدم بگم مواظب خودتون باشید و زنگ بزنید یکی بیاد تنهاتون نذارن. اگه براتون اتفاقی بیفته، حتما به گردن من می ندازید.

مرجان:

-از کجا خودتون پنچر نکرده باشید؟

بهرنگ دست های تمیزش رو رو به روی اون سه نفر دراز کرد و با تعجب پرسید:

-من خودم؟

مرجان حیاط رو با دست هاش نشان داد و گفت:

-از کجا ماشین هم کار خودت نباشه؟! مگه نمی گن اگر دزد و از در بیرون کنن از پنجره داخل می شه. نگاه کن باز این جایی.

آسو تلاش کرده بود و می خواست جلوی دهان مرجان رو ببنده، ولی کلمات واضح بیان شده بود.

بهرنگ لبخند زد و به طرف در رفت. آسو پشت سرش از پله ها پایین رفت و بهرنگ هم به طرف در قدم برداشت و آسو از پشت دوید و پایین پیراهنش رو چسبید و گفت:

-بهرنگ وایستا.

بهرنگ دست روی دست آسو گذاشت و دستش رو از پیراهنش جدا کرد و گفت:

-همین قدر هم زیادی بود، دخالت هم حدی داره!

آسو:

-تو با این وضعیت الان نمی تونی جایی بری.

بهرنگ برگشت دو بازوی آسو رو توی دستش گرفت و گفت:

-من چهار ساله که خواب درست ندارم، خیلی حساس هستم. الان این قدر بد جنس هستم که می تونم یک کاری باهات بکنم که وقتی دیدی باورت نشه.

آسو:

-مثلا چه کار می کنی؟

بهرنگ سینه خودش رو نشان داد و گفت:

-می تونم این قدر روی قلبم مشت بزنم که خونریزی داخلی کنم و اگه صد تا دکتر هم جمع بشن نتونن کاری برای من بکنن. تو هم بعد از من راحت خودت رو بکش. می بینم مردن این قدرها هم سخت نیست.

آسو می خواست جواب بده، که بهرنگ دست روی لب های آسو گذاشت و گفت:

-من می دونم می خواهی چی بگی. دیشب ده نفری نشستن و در مورد من حرف زدند. من تا صبح جلوی در مثل یک سگ منتظر صبح شدم و آدم ها این روزها سگ رو به داخل اتاق راه می دن، اما تو من رو تو حیاط هم راه ندادی! لعنت به خودم باد که گول حرف های بهیار رو گوش دادم. الان هم می بینم کارم این جا به پایان رسیده. تو دیگه اهل خودکشی نیستی.

آسو:

-کی گفته؟! من همین دیشب بعد از هزار ایراد و گله ای که از من گرفتند، خسته شده بودم. از خودم، که من کی هستم که بخوام عاشق یکی بشم؟ الان هم فکر کنم دوباره داره اون فکرها مجددا تو سرم میاد.

بهرنگ:

-نه، تو سنگدل شدی. کاری که کردی و شاید ندونی، هیچ فرقی با فریدون و بقیه نداری. اگه فکر می کنی فریدون اهل خودکشی کردنه، تو هم هستی.

آسو:

-الان که دارم بهت التماس می کنم، این کجا سنگدلیه؟

بهرنگ:

-آره. داری یک استخوون تو دهانم می ذاری، به خوبی می بینم، ولم کن، راحتم بذار. از موقعی که با تو آشنا شدم دارم می سوزم. ضرر پشت ضرر.

آسو:

-برو! چرا ایستادی؟! پس این حرف زدن هات چه معنی داره؟ من هم دیگه نمی خوام تو رو ببینم.

بهرنگ در موقع رفتن به خود گفت:

-باز بدهکار شدیم، تف به این شانس.

بهرنگ دروازه رو پشت سرش نبسته بود که یکی از جوان های همسایه رو به رویی بیست دو ساله، همسن و سال مرجان به طرفش اومد و گفت:

-من دیدم کی این کار رو کرد؟

بهرنگ در رو باز گذاشت و به طرف جوان رفت و پرسید:

-چند نفر بودن؟

جوان:

-یک نفر. غریبه نبود. پسرعمه ی آسو بود.

بهرنگ با تعجب ماشینش رو نشون داد و بعد به پشت نگاه کرد و گفت:

-من دوست این خانواده حساب می شم.

پسر جوان:

-می دونم، می شناسمتون. میاین و میرین.

بهرنگ:

-حتما نشناختین و اشتباهی گرفتین. نمی تونه پسر عمه اش باشه.

پسر جوان:

-من مراد رو ده سال بیشتره که می شناسم.

بهرنگ:

-مطمئنی که مراد بود؟

پسر جوان:

-آره. نگین که من بهتون گفتم.

بهرنگ از جوان تشکر کرد و داخل حیاط شد مرجان با مادرش در حال بررسی و پرستاری شاخه های گل ها بودند:

-مرجان با دیدن بهرنگ از دور یک بار اسم آسو رو صدا زد و بهرنگ گفت:

-با او حرف ندارم. ساکت باش، صداش نزن.

مادر گل ها رو نشون داد و گفت:

-گل هام باهات چه کار کردن؟ من برات با این دست هام چای ریختم.

بهرنگ دو دستش رو جلو برد و نشون داد و گفت:

-فراموش کردین. چون این دو تا دست من به دخترتون سفت چسبید و نذاشت که اون خودش رو بکشه. من کثافت دخترتون رو با این دستم تمیز کردم. خوب می دونین، وگرنه یه استخوون هم برام پرت نمی کردین!

مرجان:

-ما که استخوون هم برات نمی ندازیم، پس چرا این قدر به ما وفادارین؟ باز برای چه اومدین؟

بهرنگ بیرون رو تماشا کرد و گفت:

-اومدم تا بگم اون ها این جا نیستند. بگم که نترسید. اگه باور نمی کنید، یه زنگ به پسرعمه ات مراد بزن و اش بپرس چه مرضی داشت؟ بپرس بهرنگ با او چه دشمنی کرده؟ یک ماه حقوقم رو بایستی خرج ماشینم کنم.

مرجان:

-اگه کار او بوده، چرا غصه می خوری؟ می تونی پول رو ازش بگیری.

بهرنگ:

-من حال و حوصله شکایت رو ندارم، اگه قرار بود پول چرخ ها رو بده، مرض نداشت که بیاد توی روز روشن به من ضرر بزنه.

مرجان:

-برو از بیمه بگیر.

بهرنگ:

-ماشینم کهنه است، اگه بگن خودم عمدا کردم، باز اون جا هم یک بار دیگه بدهکار می شم و هم به شخصیتم اهانت می شه. تازه بتونم به اون ها کلک بزنم به خودم که نمی تونم کلک بزنم.

مرجان:

-الان گریه کردن نداره، خودت کردی. از اون زمان که خودسر دهان آسو رو بستی و به خونه ات بردی، و به زنجیر کشیدی، از اون زمان پاداشت چند سال حبس در زندان بود. باید از بابام و داداش فرخم تشکر کنی که شکایت رو پس گرفتن.

بهرنگ:

-نمی دونم چرا؟ ولی هر بار که حق به جانب پا توی این خونه می ذارم باید بدهکار بیرون برم.

مرجان خودش رو نشون داد و گفت:

-دارم درس وکالت می خونم. اگه بخوام بازی تو رو نخونم، برم بمیرم بهتره.

آسو از اتاق بیرون اومد و بی خبر به بهرنگ تماشا کرد و گفت:

-چیه باز که اومدی؟

بهرنگ با دستش رو به طرف آسو به علامت برو بابا ولم کن بالا برد و از حیاط بیرون رفت و در رو بست.

پسر جوان منتظر بود و پرسید:

-اسم من رو که ندادی؟

بهرنگ به پسر جوان نگاه کرد و با اشاره دست خونه رو به رو رو نشون داد و پرسید:

-خونه شماست، نه؟

پسر جوان:

-بله چه طور؟

بهرنگ:

-معلومه همه افراد رو این قدر از نزدیک می شناسی. چون شب و روز دم پنجره ایستادین. چون من و امثال من رو این قدر دیدین که در پیش خودتون یک آشنای چندین ساله تون به نظر می رسم، ولی بی خبرین که من شما رو تا حالا ندیدم.

پسر جوان:

-آه فهمیدم. شما الان حرص دعوای با دیگران رو می خواین سر من خالی کنین.

بهرنگ:

-پس گوش هاتون هم خوب می شنون؟

پسر جوان:

-فکر بد و بی خود نکنین، من همسایه هستم از روزی که گفتن یه عده می خوان آسو خانم و یا مرجان رو بدزدن، من هم به خاطر اون ها چون می ترسم مرتب کشیک می دم.

بهرنگ لبخند زد و بعد خندید و پسر جوان پرسید:

-به چه می خندین مسخره ام می کنین؟

بهرنگ دست روی شانه جوان زد و گفت:

-ببخشید بر عکس الان دارم تحسینت می کنم. ولی این که باز بدهکار شدم و زود قضاوت کرده بودم، می خندم. ولی پیش شما حقمه. هر چی که دوست دارین بگین. من شرمنده تون شدم. معذرت می خوام. زود قضاوت کردن اصلا درست نیست.

پسر جوان:

-با ماشینتون چه کار می کنین؟

بهرنگ به ماشینش تماشا کرد و گفت:

-برم به یه تعمیرگاه بگم بیان ببرن.

پسر جوان:

- این نزدیکی هست. آدرس بدم.

بهرنگ:

-نه می خوام بفروشم. این جا بالا شهر خریدار نداره.

پسر جوان:

-لطفا اگه می شه ماشینتون رو کنار بزنین، این جوری ماشین مون به زور داخل میاد.

بهرنگ ماشینش رو روی دنده خلاص گذاشت و با کمک پسر جوون، چند متر جلوتر بردند و کنار دیوار پارک کردند. بهرنگ به یک تعمیرگاه آشنا رفت و قرار انتقال ماشینش رو به تعمیرگاه، گذاشت. بعد پیش صاحب خونه اش رفت و کلید رو گرفت و از اون جا کوتاه به خونه اش سر زد. پولی رو که آسو به او داده بود و همه تهجیزات لازم برای نصب یک دوربین مدار بسته رو جمع کرد و توی چمدون کوچیک جا داد. بعد برای خرید مونیتور از خونه بیرون رفت. قبل از ظهر به خونه پدر و مادر آسو رسید، زنگ زد و داخل شد. دوربین رو در یک جای مخفی کار گذاشت و تا سه بعد از ظهر توی خونه شون بود و عمدا کارش رو به درازا کشوند، تا شاید آسو بر گرده و تا ببیندش.

اون روز صبحی که بهرنگ به آسو برو گم شو رو گفته بود، آسو از مرجان دلیل مجدد برگشتنش رو پرسید و مرجان هم از زبان بهرنگ اون چه رو که شنیده بود، تعریف کرد. آسو آشفته به فریدون زنگ زد و از او دلیل کار پسر عمه اش رو جویا شد. فریدون در جواب گفته بود که او پسر عمه رو فرستاده تا اگر بهرنگ داخل خونه شد، سه زن تا تنها نباشن. فریدون یک لحظه از آسو برای تماس گرفتن با پسر عمه اجازه خواست و بدون قطع کردن تلفن مغازه، هم زمان با موبایلش به پسر عمه مراد زنگ زد و دلیل کارش رو پرسید و وقتی فریدون از دلیل کارش با خبر شد، از آسو پرسید که از حرف های او و پسر عمه، تمامی حرف ها رو متوجه شده. آسو در جوابش خیر باشه گفت، و از برادرش پرسید که مراد چی گفته؟

فریدون در جواب به آسو گفت:

- پسر عمه وقتی به خونه ما رسیده، ماشین بهرنگ به در چسبیده بوده و او نتونسته ماشینش رو داخل حیاط پارک کنه. عصبانی شده و هر چهار تا لاستیک ماشینش رو پنچر کرده تا او بفهمه در شمال شهر هر کس هر جا خواست نمی تونه ماشینش رو پارک کنه و قانون داره.

آسو در جواب به فریدون گفت:

-اولا به اون آقا خنگه بگو از نظر قانون خلاف پارک کردن، فقط جریمه نقدی داره. ولی پنچر کردن، حبس، زندانی و هم جریمه داره. دوما بهرنگ نیت موندن نداشت و فقط برای دو دقیقه داخل خونه شد، برای همین ماشینش رو درست پارک نکرد.

فریدون با صدای سر بالا گفت که هزار تا گرفتاری داره و بابت این پسره اصلا دوست نداره دفاعیاتش رو بشنوه.

حدود ده صبح بود که آسو از خونه مستقیم به بیمارستان رفت و موفق شده بود با رییس بیمارستان حرف بزنه و اون رو برای تجدید نظر راجع به بهرنگ در موضوع و سوء تفاهم پیش آمده، قانعش کنه و بعد از موفقیت اولی با پیشنهاد رییس بیمارستان برای شفاف سازی مشکلات پیش آمده، به کلانتری رفت و ساعت ها طول کشید تا برگه رفع اتهامات آماده کردند و آسو به آپارتمان بهرنگ رفت و از همه افراد حاضر بالای هیجده سال امضا جمع کرد و مجددا به کلانتری برد.

حدود ساعت پنج بود که به خونه پدر بهرنگ زنگ زد و سراغش رو گرفت. وقتی شنید که بهرنگ اون جاست و ساعت هفت شام رو با پدر و مادرش صرف می کنه، بهتر دید خبرهای خوش رو خودش به بهرنگ بگه و به این بهانه سریع راهی خونه شون شد. آسو وقتی توی خونه ی پدر و مادر بهرنگ روی کاناپه نشست، به خاطر خستگی حالت ضعف بهش دست داد و از این فرصت بدش نیامد. برای بخشش هر چی در توان داشت، هنرمندانه به نمایش پیرمرد و پیرزن گذاشت و انتظار داشت این بازی و ناز کردنش رو باور کنند و حالت بد احوالیش رو به بهرنگ گوشزد کنند، شاید دل بهرنگ از روی دلسوزی برایش بسوزه و اون رو از اشتباهی که کرده بود عفو کنه. آسو نمایش خودش رو به اجرا در آورد و مادر با دلسوزی و به حالت امر از او خواست که بروه روی تخت بهرنگ دراز بکشه و گفت تا آمدن بهرنگ، یک غذای مقویی براش درست می کنه.

بهرنگ بی خبر، قبل از ساعت هفت به خونه آمد و پدر و مادر رو با لباس بیرونش، آماده دید. پرسید:

-جایی می رین؟

مادر:

-آره می ریم یک سری به خونه دایی ات بزنیم. آسو که اومد، من به دایی ات زنگ زدم. اصرار کرد، ما هم گفتیم شما تنها با هم باشید.

بهرنگ که در درون قلب غوغای عشق داشت با خوشحالی پرسید:

-آسو الان این جاست؟

مادر:

-آره.

بهرنگ:

-پس کو؟

آسو قدم به داخل اتاق نشیمن گذاشت و با نگاهِ گناه و پشیمانی به بهرنگ سلام کرد و منتظر شد. قبل از این که بهرنگ جواب سلامش رو بده، پدر گفت:

-آسو خانم غربیه نیستین، دخترمون حساب می شین، ما می ریم بیرون، خونه دایی آقا بهرنگ. دوست داشتیم پیش شماها دور هم خوش باشیم. انشاالله دفعه های بعد. شما راحت باشید و با هم حرف هاتون رو بزنید که کدورت بین دو دوست اصلا خوب نیست.

مادر:

-آسو جون عزیزم غذا آماده است.

مادر به بهرنگ نگاه کرد و گفت:

-آسو وقتی اومد حالش خوب نبود، طفلی ضعف کرده بود. سریع گفتم دراز بکشه. بهش از این سوپی که درست کردم، زیاد بده بخوره، باید حالش دوباره جا بیاد.

مادر طرف آسو رفت و صورتش رو بوسید و با معذرت خواستن و خداحافظی از خونه بیرون رفتند و بهرنگ هنوز از جاش تکون نخورده بود، تا این که در ورودی پشت سر پدر و مادر بسته شد. آسو مجددا روی کاناپه نشست، بهرنگ لحظه ای

به آسو نگاه کرد. تا به این ساعت هیچ وقت به این اندازه از دیدن آسو خوشحال نشده بود و تا به حال این اندازه از حال دلش خبر نداشت. همه دوندگی هایی که تا حالا برای آسو کرده بود و ضررهایی که دیده بود، در یک ثانیه انگار همه اش رو به یاد آورد و در جواب همه این ها با خودش گفت که همه چی فدای یک تار موی سر آسو بشه و ارزش عملی این حرف گذشته اش رو باور کرد و خودش از جوانمردی و فداکاری و دوست داشتنش افتخار کرد و از روی احساسی که اون رو فرا گرفته بود، قطره ای آب در چشمش جمع شد. زیر نور لامپ، مانند ستاره چشمانش درخشید. آسو با تغییر چهره نورانی بهرنگ، که از تپش دوستی قلب بهرنگ خبر می داد، آگاه شده بود و بهتر دید پرسشش رو از زیر و منفی اون چه که انتظارش می رفت، شروع کنه و پرسید:

-معلومه با دیدنم هیچ خوشحال نشدی؟

بهرنگ:

-اگه برای معذرت خواهی اومدی، اون چه دیروز نوشتیم، خط خوردن و خاطره شدن. در آخرین برخورد ما کلمه پایان نوشته شد. بعد از پایان هم نمی شه جمله ای به اون اضافه کرد.

آسو:

-من دفتر جدید با خودم آوردم؛ صفحه سفیده و سیاه نشده!

بهرنگ:

-دفتر دوم، ادامه دفتر اولی حساب می شه. اگه نیتت فقط سیاه کردنه با خودکار سیاه می تونی خط خطی کنی. ولی بدون خط خطی کردن مهم نیست، بلکه با چه رنگی می خواهی بنویسی، اون مهمه. ورق امروزی سرمشق دیروزی داره.

آسو:

-به نظر من بهتره با چشم من، به این سرگذشت نگاه کنی. غذاهای دیروزی رو با هم درست کردیم و با هم خوردیم، برای من بسیار خوشمزه بود به قدری که از سیری و پرخوری می تونست شکمم بترکه. ولی غذای امروزی رو چون من تنهایی پختم توجه نکردم و زیاد توش نمک ریختم، چون یک عده کمک آشپز شده بودند و بیش از حد غذامون رو شور درست کردم. حالا پرسش من از تو اینه که ما به اون همه غذاهای جور وا جور که تا دیروز با هم خوردیم و از ظاهرمون معلومه که مزه اش سر زبون مونده و هنوز هم مزه اش رو می چشیم، بها بدیم یا نه؟! به غذای امروزی که از حواس پرتی شور شده، آیا به نظرت ما قادر نخواهیم بود باز غذاهای خوشمزه با هم درست کنیم؟ واقعا لج بازی بچگانه نیست به خاطر یک پلوی شور، تمام گونی برنج اعلای خونه رو دور بریزیم؟

بهرنگ با نگاه به آسو لبخند زد. آسو با خوشحالی به طرف بهرنگ رفت و رو به رویش ایستاد و یک مشت نازدار توی سینه اش زد و گفت:

-به چه می خندی؟ پوست کلفت اصلا خجالت هم نمی کشه. من به این خانمی تا این جا اومدم، اگه مردی و جرات داری اعتراف کن که حق با منه؟

بهرنگ با لبخند گفت:

-آره حرف و مثال من اشتباه بود، استدلال تو درسته. فقط یه ایراد داره، هوا هنوز ابریه.

آسو این شعر رو زمزمه کرد.

بذارد ببارد

زیر باران باید رفت

فکر را، خاطره را زیر باران باید برد

با همه مردم شهر زیر باران باید رفت

دوست را زیر باران باید برد

عشق را زیر باران باید جست

زیر باران باید با زن خوابید

زیر باران باید بازی کرد

زیر باران باید چیز نوشت

حرف زد

نیلوفر کاشت

زندگی تر شدن پی در پی

زندگی آب تنی کردن در حوضچه

اکنون است

رخت ها را بکنیم

آب در یک قدمی است

بهرنگ:

-من عاشق صدای خسرو شکیبایی هستم. کاری به شعر سهراب سپهری ندارم.

آسو:

-من هم اتفاقا بین همه صداها از صدای او بیشتر خوشم میاد.

بهرنگ:

-خسرو شکیبایی زود رفت، حیف شد. خیلی دوستش داشتم.

آسو:

-از صدای من خوشت نیامد؟

بهرنگ:

-این دل من باد کرده است و هنوز از پیچ بیرون نیامده! خونه نبودی، کجا رفته بودی؟

آسو:

-رفتم بیمارستان، بعد از اون جا کلانتری رفتم. این جا و اون جا هی بدو بدو کردم. کلی کار انجام دادم. تو می تونی بعد از اون و خارج از اون رسوایی به من بنازی. بعد هم چون یه دفعه این نزدیکی ها بودم این جا اومده و گفتم هم از پدر و مادرت تشکر کرده باشم و هم خبرهای جدید رو بهشون بگم که بهت بگن و دنبال کارها رو بگیری.

بهرنگ دست توی دست های آسو گذاشت و گفت:

-بریم یه نگاه به غذای پیرمرد و پیرزن که برای مریض خانم پختن بندازیم.

با هم در حال رفتن بودن که بهرنگ گفت:

-من تا ساعت سه خونه تون بودم و کارم طول کشید.

آسو:

-خونه ما رفته بودی؟ منتظر من شدی؟!

بهرنگ:

-نه دوربین رو نصب کردم. بهت زنگ نزدن؟ خبر ندادن؟

آسو:

-تلفن! فکر کنم سه بار داشتم و دو تا هم پیغام. حال و حوصله شون رو نداشتم.

بهرنگ:

-دیشب خودت به من سفارش نصب دوربین رو دادی. نخواستم دعوای ما ربطی به کاری که باید انجام می گرفت و سفارشش رو از قبل گرفته بودم، دخالتی در تصمیم جدیدم می دادم.

آسو:

-می دونم. ولی فکر نمی کردم با اون حال گیری که من از تو کردم، باز پات رو توی حیاطمون بذاری.

بهرنگ:

-گفتم، مسئولیت کاری رو روز قبل قبول کرده بودم. باز دوست داشتم شب ها راحت بخوابی و بدون ترس.

آسو:

-می دونم آدم اصولی هستی، ولی تا این قدر فکرش رو نمی کردم.

بهرنگ در قابلمه رو باز کرد و گفت:

-سوپ مرغ درست کردن.

آسو:

-بد شد، کاشکی نمی رفتن؟

بهرنگ:

-نه خوب شد که رفتند. اون ها مرتب تو خونه هستن و امشب تو باعث شدی که زن و مرد برن بیرون.

آسو:

-جدا؟

بهرنگ:

-معلومه. نگران نباش، بچه که نیستند. یا جدا می رن خونه دایی ام و یا شاید رفتن سینما. جایی که مجبور نباشن روی اون استخوون های پوکیده سر پا بایستند.

آسو:

-از قیافه ات معلومه که از من دیگه بدت نمیاد!

بهرنگ:

-آدم وقتی از یکی ناراحته یا دلگیر و مایوس شده، نمی شه که گفت بدش میاد!

آسو:

-هیچ باورم نمی شه که این قدر زود کوتاه اومده باشی. با اون شلوغ کاری که کردی.

بهرنگ:

-مثالی که تو زدی سریع جا افتاد. حرفت برام به حق و درست بود و بعد از این که باور کردم، نمی تونم روی منطق و جواب خط سیاه بکشم. لجاجت معنایی نداره و من هم این قدر بی شرف و بی رحم نیستم که بخوام سر قدرت، قهر بی خودی کنم و فیلم بازی کنم و این وسط دل تو رو که اصلا سزوار نیستی بشکنم.

آسو سه بار صورت بهرنگ رو برای تشکر بوسید و یک لحظه در بغلش گرفت و فشرد و بعد گفت:

-به جان تو این قدر حالم امروز گرفته بود که نمی دونستم باز بتونم توی دلم خوشحالی کنم. من فکر می کنم محبت یه جورهایی مثل اسید، ولی عکس اون مثبت، تو دل انسان اثرش رو می ذاره.

پیرمرد و پیرزن چون به عادت غذایی آسو بی خبر بودند، از روی حُسن احترام و علاقه، جدای از خرید ناون تازه، برنج هم درست کرده بودند و بعد از صرف شام عاشقانه و جمع آوری میز، بهرنگ ظرف ها رو شست و آب برای درست کردن چای روی گاز گذاشت. دست در دست هم به اتاق نشیمن رفتند و در کنار هم روی کاناپه نشستند. بهرنگ دست آسو رو گرفت و بوسید و از جاش بلند شد و اسم سی دی آهنگی رو گفت و با تایید آسو سی دی موسیقی آرام رو گذاشت و مجددا در کنار آسو نشست. آهنگ آرام و دلنشینی بود. این ار طوری در کنار آسو نشست که فقط زانوشون به هم چسبیده بود تا بهتر بتونن چهره هم دیگه رو تماشا کنند و برای حرف زدن به هم تمرکز کامل رو کرده باشند. آسو ناز کنان با لحن شوخ گفت:

-بهرنگ تو یک معذرت خواهی به من بدهکاری! به خاطر حرف امروزی که گفتی می ری یه زن می گیری.

بهرنگ:

-اون رو در حقیقت بیشتر به مادرت و مرجان گفتم که بشنون. اون ها بی دلیل و ناحق با من مخالفت می کنن و من ازشون زیاد رنجیدم. من این جمله رو استفاده کردم تا اون ها به نیتی که دارن جدی به عاقبتش فکر کنن و دست از این عادت بد بردارن. یعنی این رفتارشون با من عادتشون نشه. هرچند تا تو من رو از خونه دلت بیرون نکنی، رفتنی نیستم.

آسو از عمق معنای جمله بهرنگ که اعتراف و خواسته بزرگی در اون نهفته بود، از خوشحالی و سر مستی خم شد و بهرنگ رو بوسید و گفت:

-قدر امروز رو خوب بدون و فراموش نکن اگر من به عنوان زن مرتب جرات می کنم میام و تو رو می بوسم، به خاطر تو نیست. من در حقیقت میام به اون فکرت بوسه می زنم، حتی الان هم به نیمی از جملات درست آخری. به اون نیت قشنگ تو بوسه زدم.

بهرنگ:

-یعنی هنوز دنبال معذرت خواهی من هستی؟

آسو:

-می دونی از هر وسیله ای نمی تونی برای هدفت استفاده کنی. وقتی می گی می ری یه زن دیگه می گیری، یعنی روی شخصیت من خط باطل کشیدی، یعنی من برای تو ارزشی نداشتم، یعنی این وسط اونی که از جدایی ما ضرر می کنه، آسوست. اگر چه خودت بهتر از من می دونی که تکبر شروع کج راهیه.

بهرنگ چندین بار روی دست آسو بوسه زد و کمی به طرف آسو سُر خورد و اون رو در آغوش گرفت و یک بار با بوسیدن گونه اش، از او جدا شد و گفت:

-انسان وقتی زیر مشت و لگد چند نفر درد می کشه، حتما نباید انتظار داشته باشیم که او خطایی نکنه. بعضی از عکس العمل ها و حرف ها، یک دفعه خودشون رو قاطی ماجرا می کنند و وکیل وصی می شن. مثل کیسه سر باز هست. حتی تا خودت بخواهی بفهمی، در اون گاز دمیده شده و بی کنترل خارج می شن. اما من در برابر یک شخصیت استثنایی در هر حالت آگاهم که هر چیز زشتی مجوز نخواهند داشت. کلا یک عمل و حرف زشت در هر حالتی زشته. از این رو من در کیسه ها رو از الان می بندم. من الان در این جا یقین پیدا کردم که انسانی مثل من قادره در هر حالتی بر رفتارش تسلط داشته باشه، مهم نشون دادن عکس العمل نیست، مهم درست عمل کردنه. در هیچ حالت، رفتار ناشایست که در نظر خودم مردود هم هستند، فقط به صرف انتقام و یا تنبیه استفاده نکنم.

آسو:

-یعنی می تونی همیشه تو زندگیت در آینده به من توجه کامل داشه باشی؟

بهرنگ:

-جواب عمل فردا رو در اصل نمی شه الان داد. اگه بپرسی چه قدر در این ساعت تو رو دوست دارم و قلبم چه طور می زنه و چگونه گرم و خوشه، می شه به این سوال پاسخ درست داد.

آسو:

-یعنی من رو بیشتر از هر زمانی دوست داری؟

بهرنگ:

-برای خودم عجیبه، انگار خونم تو قسمت های سینه صاف، پاک و زلال شدن. تو برا من قشنگ ترین رایحه ی دنیا هستی، تا حالا این قدر خوش، هوا رو به داخل راه نداده بودم. هر چند خودت خوب می دونی چرا من این همه تو رو دوست دارم؟ چون خودم می دونم به هزار دلیل دوستت دارم، ولی باز نمی دونم چرا این همه! شوخی نیست، چه طور ممکنه یک انسان برای دیگری تا به این اندازه تعلق پیدا کنه! انگار من باید همه چی رو از تو به نفع خودم انتظار داشته باشم، در صورتی که نباید این طور باشه.

آسو:

-می گن، وقتی دل کسی رو بشکنی هر کاری هم بعد از اون براش انجام بدی اون دیگه هیچ وقت براتون همون آدم سابق نمی شه. هیچ وقت! پس تو چرا عکس این گفته هستی؟ مگه من دلت رو نشکوندم.

بهرنگ:

-می گن چیزی که تو رو نمی کشه، قوی ترت می کنه. هر چند کاربرد این مثال برای چیز دیگه ای هست، اما واقعیت زندگی هم چیز دیگه ایه. دل شکوندن داریم تا دل شکوندن. من یک داستانی رو تعریف بکنم. یک جوانی برای دختر خانمی جون می داد و روزگار بسیار خوش می گذشت. هر دو مثل پرنده ها در بلندی ها پرواز می کردند تا این که دختر خانم روزی دل به دیگر پسر جوونی می بنده و با او می روه. پسر اولی که دنیا روی سرش خراب شده، دلش بسیار و شدیدا شکسته شد. پسر جوان به قول آقا فرهادمون، منظورم بهیارمون هست، برای انتقام با خردی و یا بی خردی ازدواج با دختر دیگری می کند و اون دختر خانم اولی گیر یک آدم ناجور افتاده بود. حالا وقتی این دو گهگاهی هم دیگه رو توی شهر و دیار می دیدند، حسرت دلشون برای هم دیگه مثل کوه در قفسه سینه سنگینی می کرد. دختر جوون بدون این که کلمه ای بگه، فقط با نگاه به او اشک در چشم هاش جمع می شد و با بغضی توی گلوش سر به پایین می نداخت و ادامه مسیر رو بدون انسانی که براش دنیا بوده، طی می کرد. اما همه چیز برای هر دو دیر شده بود. این پسر هم که ازدواج کرده بود، هر بار با دیدن این صحنه دلش برای اون دختری که به قولش خائن بود، کباب می شد و در غم او به همراهش می سوخت.

آسو:

-تو خودت این دو نفر رو می شناسی؟

بهرنگ:

-آره، مهم این دو فرد و افرادی امثال این ها نیست. فقط بگم ما انسان ها از بعضی مثال ها تمام و کامل استفاده رو می بریم، در صورتی که اصلا درست نیست، بدون این که بدونیم این تمثیل ها و تشبیه ها فقط می تونه یه قسم کوچک از اون صحت داشته باشه. مثلا دل شکسته شد! خوب مگه جنس قلب از شیشه است که بگیم هزار تا تکه شد و نمی شه دوباره اون رو به شکل اول در آورد، از جنس چوب هم نیست، قلب به هیچ چیز شبیه نیست، چون در درجه اول تحت تاثیر مغز قرار داره و اگر مغز درست ببینه، توجیه هایی تحویل قلب می ده. قلب هم می تونه مثل استخوون عمل کنه، چرا که می دونیم بدن انسان دارای دکتر روانکاو و روانشناسه. یعنی می تونه جای شکسته از قبل هم مقاوم تر بشه. شیشه یک جون داره، قلب تا مادام که شخص زنده است می تونه شکسته شود و دوباره خودش رو جمع کنه و اگر مثل شیشه می بود، دیگه کلماتی از قبیل بخشش و عفو و بزرگی از توست و شانس دوم، معنایی نمی داشت. اگر ده تا استاد بیان و بخوان شیشه شکسته رو جوش بدن چی می گن؟ اون ها قادر نخواهند بود، ولی تو با جراتی که از خودت نشون دادی...

بهرنگ احساساتی شد، زد زیر گریه و گفت:

-تو هیچ احتیاج به یک کلمه حرف نداشتی، یک بار کافی بود دستت رو روی سینه ام بذاری تا قلبم دوباره برای تو به تپش بیفته.

آسو با اشک کله بهرنگ رو روی قلبش، روی قفسه سینه اش گذاشت.

یک دقیقه به اون حالت عاطفه ی، عزیزی برای خود شدند و وقتی صمیمت و دوستی به سر حد پایان زمان رسید، بهرنگ صورت آسو رو بوسید و از او جدا شد و گفت:

-تا همه آب بخار نشده، چای رو دم کنم.

آسو:

-من دم کنم؟

بهرنگ:

-نه تو بگیر بشین.

آسو:

-یه زنگ به خونه بزنم؟

بهرنگ قبل از این که وارد آشپزخانه اپن بشه، کنار چارچوپ ورودی ایستاد و با تماشا به آسو گفت:

-آسو من کلید خونه رو تونستم از صاحب خونه ام پس بگیرم.

آسو:

-آفرین درستش همین بود.

بهرنگ:

-درست بودنش رو از همون دقیقه اول می دونستم، ولی اصلا دوباره نمی خوام به اون خونه برگردم.

آسو:

-پس چرا رفتی گرفتی؟

بهرنگ:

-فقط به خاطر تو. گفتی تو اون خونه می تونی راحت بخوابی.

آسو:

-یعنی تو به خاطر من، اون هم بعد از شلوغ بازی و رسوایی که کردم؛ یعنی حتی با وجودی که از من مایوس شده بودی در فکر من بودی؟

بهرنگ:

-پیش تو و بقیه وانمود کردم که بی خیالت شدم. ولی پیش خودم که دنیا روی سرم خراب شد، و غم خفه ام کرده بود. با وجود همه اون بد رفتاری شما باز بیشتر دوستت داشتم. مهم امید بود که اصلا از دستش ندادم. می دونستم تو نمی تونی تحمل غمگین بودن من رو بکنی، و هم می دونستم اون فرد تو خودت نبودی. به خاطر همین فکر کنم تونستم عکس العمل تند از خود نشون بدم. چون تو درون می دونستم که تو پشت سرم می ایستی و به من حق خواهی داد.

آسو دوباره موبایلش رو روی میز کناری گذاشت با دو دست باز به سراغ بهرنگ رفت و گفت:

-من قربونت بشم، فدات بشم الهی! درسته الان بخورمت بهتر نیست؟

آسو چند بار صورت بهرنگ رو بوسید و بهرنگ به یک دلیلی از شرم مجبور بود از آسو جدا بشه و به بهانه آب گفت:

-آسوجانم، کتری سوخت. با اجازه، اول چای دم کنم.

آسو:

-من تا این تلفن رو نزنم، از حرف های قشنگت درست لذت نمی برم.

بهرنگ یک لیوان بزرگ آب سرد تو کتری ریخت و گفت:

-زنگ بزن، ولی نمی ذارم امشب من رو تنها بذاری.

آسو:

-اگه خودم هم بخوام نمی تونم. به همسایه هات گفتم از این به بعد خودم پیش بهرنگ می مونم، حتی مجبور شدم بهشون دروغ بگم که ما با هم نامزد شدیم.

بهرنگ:

-می دونم، به خاطر همین تنهایی نمی خوام برم. اگه تو نباشی می رم بیرون می خوابم، ولی توی اون خونه نه! گفتند مجردی دوست ندارن و من هم نمی خوام دیگه ببینم به من نگاه چپ کنن.

آسو:

-خونه مون، یعنی بابام اینا اگه نذارن، اون آدم های قاتل رو بهانه می کنم و چاره ای ندارن. حتی اگه نشد عصیان می کنم.

بهرنگ:

-سن من و تو اندازه ای هست که هیچ کس حق دخالت امر و نهی و دستور و فرمان رو نداره.

آسو گوشی رو نشان داد و به خانه اش زنگ زد. بهرنگ به گوش ایستاد و از روی مکالمه معلوم بود که به او اصرار می کنند که به خونه برگرده و آسو در جواب می گفت که پیش فریبا است و اون ها به شام دعوتش کردن و او بعد از خوردن غذا میاد. یک ساعت تو راهه و یک ساعت هم باید بمونه و کلا مابین ده، ده و نیم خونه است.

بهرنگ وقتی دید آسو در حال چونه زدن با پدرش بر سر یک ساعت وقت اضافه است، از خودش پرسید شاید آسو آرزوی حس لمس واقعی بدن هاشون رو داره. در افکار خودش فرو رفته بود و نمی تونست این خواسته ی آسو که اعلامش برای او تابو می تونست باشه، ندید بگیره. او به کتری با چشمان نیمه شفاف و تار نگاه می کرد و در ذهنش از خود می پرسید، اگر این طور باشه او چه طور می تونه این آرزوی دو طرفه رو برای سپری کردن با اون بیان کنه. او که منتظر بخار مجدد از کتری بود، فکری به سرش زد و برای آماده کردن سفره عشق لمس بازی، نتیجه گرفت که گاهی باید جدا زیر بارون رفت. با خودش گفت اگر هم شده، حتی به تنهایی زیر بارون بره و خیس بشه! سریع قوری رو بر داشت و نصف کم ترش از شیر آب، آب سرد ریخت و بعد با نگاه به آسو که مشغول حرف زدن بود، از آب جوشیده قوری رو پر کرد و با قوری بدون در، از آشپزخانه به طرف اتاق نشیمن بیرون رفت و روی چارچوپ در ایستاد و از آسو که با دیدن او مکالمه اش رو تمام کرده بود پرسید:

-چی شد؟

آسو گفت:

-من خر رو بگو، مرض داشتم. یک ساعت می تونم بمونم ببخشید بد قولی شد.

بهرنگ دست دراز کرد که بگه جانم ایراد نداره و دارن زور می گن، کلمات او با حرکت حادثه ای که عمدی بود، زیاد مفهوم نشد. بهرنگ در اجرای این جمله با اشاره دستش رو دراز کرده بود که دسته ی قوری از دستش لیز خورد و او مجبور بود برای نیفتادن قوری به زمین و به خاطر داغی اون رو در هوا نگه داره. چون قوری داغ بود، از این دست به اون دست می کرد تا این که قوری رو بدون هیچ دلیل منطقی به پشت برد و در اون لحظه چندین بار از زمین به هوا برخاست و گفت:

-سوختم، سوختم!

این صحنه کمتر از پنج ثانیه طول کشیده بود و او بدون مکث سریع پیراهنش رو در آورد و به قسمت خیس شده پیراهن نگاه کرد و آسو جلو اومد و گفت:

-حالت خوبه؟ سوختی؟ بذار ببینم.

بهرنگ به طرف شیر آب رفت و آب سرد رو توی مشتش جمع می کرد و روی کمر و قسمتی که مثلا سوخته بود، می پاشید و در این حین در جواب آسو گفت:

-یک کم سوختم، مهم نیست. فقط ده دقیقه باید زیر آب بگیرم.

آسو:

-پمادی، کرمی، چیزی نداری؟

بهرنگ:

-جایی که سوخته، پماد کرم نمی مالن. فقط آب سرد اون هم ده دقیقه.

آسو:

-یخ نداری؟

بهرنگ:

-یخ هم نمی ذارن.

آسو:

-پس برو زیر دوش.

بهرنگ:

-زیر دوش با آب سرد یک دقیقه هم نمی شه دوش گرفت.

آسو:

-چه کاری می شه کرد؟

بهرنگ:

-صبر کن. نگران نباش نسوختم. بی زحمت کمی آب بریز، این چای رو من نتونستم دم کنم.

آسو:

-چای نخواستیم سرم و بخوره! من باعث شدم تو بسوزی.

بهرنگ آسو رو در آغوش گرفت و سرش رو بوسید و گفت:

-دیگه به سر به این قشنگی حرف بد نزن.

آسو:

-تو این وضعیت سوختگی معمولا راه چاره چیه؟

بهرنگ:

-اگر شدید باشه می ری بیمارستان، ولی اگه سطحی باشه ده دقیقه زیر آب سرد می گیری و اگه مثل من یه نقطه ای باشه که مشکل زیر آب میشه گرفت، اون وقت باید پارچه ای رو خیس کنیم.

آسو:

-پس یه پارچه بده خیس کنم.

بهرنگ از کشوی آشپزخانه یک پارچه مخصوص ظرف ها رو بیرون آورد و به طرف آسو دراز کرد و آسو آب شیر رو باز کرد و پرسید:

-چه اندازه باید سرد باشه؟

بهرنگ:

-تابستون ها آدم می تونه هر چی بخواد از آب سرد شیر استفاده کنه. بر فرض دست سوخته رو زیر آب بگیری. ولی زمستون وقتی هوا سرده، مخصوصا دست بچه ها رو نباید زیاد زیر آب سرد نگه داشت یا نباید اون چنان سرد سرد باشه.

آسو:

-پس برو دراز بکش. این جوری برای ده دقیقه که نمی شه سر پا بایستی. وقتی اب سرد شد، می ریزم توی این قابلمه میارم.

آسو در حال خیس کردن پارچه بود و بهرنگ دست روی دست آسو زیر آب گذاشت و گفت:

-آسو نمی خواد، من نسوختم!

بهرنگ شیر آب رو بست و گفت:

-آسو من می دونم کاری رو که دلم می خواد چه طور به نحو احسن انجام بدم، ولی اون چه که اشتهای منه، بدون عبور به حریم تو شدنی نیست.

آسو که حدس می زد بهرنگ نیت گفتن چه حرف هایی رو داره، با صورتی سرخ توی چشم های بهرنگ نگاه کرد و با اون نگاه معلوم بود که می گفت من رو در آغوشت بگیر. ولی نه جرات گفتن داشت و نه زل زدن و فرستادن دقیق پیامش رو. ناچار از خجالت سرش رو پایین گرفت و با شرم دست های خیسش رو روی مانتو قسمت شکم خشک کرد و بهرنگ که چراغ گفتن احساس درون رو سبز می دید، در ادامه گفت:

-اون بار که به دیدن دکتر رفتم، خانم دکتر به من یک مقاله نشون داد و در اون مقاله این جمله هم نوشته بود که اومدن زن، یعنی تو، به خونه دلیل نمی شه که من حتما اجازه دارم از طرف خودم پررویی کنم!

آسو دست پاک شده اش رو روی قلب بهرنگ گذاشت و با لرزشی در صداش گفت:

-من یک زن هستم. اون بار اگه نمی خواستم هرگز حاضر نمی شدم حتی اگه با شمشیر سرم زده می شد. ولی حاضر بودم با تو تا جهنم هم برم، ولی با تو هر چند به دیدار بهشت رفتم. من یک زن هستم و ما زنان احتیاج به لطافت و مهربانی داریم، اگه شده دقیقه به دقیقه. من و تو یک بار صمیمی شدیم و اگر این بار از طرف تو نزدیکی نبینم به خودم شک می کنم و اون اعتماد به نفس و ناز کردن های من از دستم در می ره و هی به مخم هم فشار میاد. اگه مردها عشق باز هستند، ما زنان نه فقط عشق ورزی رو دوست داریم، بلکه تازه بعد از عشق ورزی برای عشق بازی آماده هستیم. آسو در ادامه با دست، خودش رو نشون داد و گفت:

-اگر تو با دیدن من آماده هستی، طبیعت مردها این طوره. خب، اگر من زن هستم و عشق ورزی رو دوست دارم، یعنی جدای از مهربانی باید با نوازش نازم و با محبت لمسم کنی. یعنی بعد از عشق ورزی هست که باید بدونی و توجه کنی که اجازه ادامه داری یا نه!

بهرنگ:

-تو این قدر برام عزیز هستی که خودم بین دو عمل ممکن گیر کردم. نمی دونم و هم می ترسم حتی از یک طرف اون چه طبیعت اجازه اش رو به ما داده و از طرف دیگه اون چه فرهنگ به زور ممنوع می کنه. چون نمی دونم تو از کدوم دسته هستی، مشکل در رفتار دارم و اگه من باید آغاز کننده باشم، نمی دونم این کار رو انجام بدم یا نه و با کدوم عملم ناراحتت می کنم. یعنی دوست ندارم اصلا فکرت آزرده بشه.

آسو:

-هر کی هر چی گفته بذار بگه، فقط اون چه برای من الان در این لحظه و دقیقه شفافه، یقین دارم که من خالص خالص و صادق هستم. من به بالاترین احساس انسانیت و دوستی رسیدم و اگر این احساس صمیمی زشته، حتما یکی بد به گوش ما رسونده. وگرنه امکان نداره، چرا این عمل ما که یکدیگر رو دوست داریم زشت باشه.

بهرنگ:

-در طبیعت هر چی که برای ما ثمر رسون هست، ما اون رو کاشته و مراقبت می کنیم و اون چه ضرر و هرزه از بین می می بریم. چرا این طبیعت که راه تکامل رو نشون می ده ما از اون یاد نگیریم و بیشتر برای پرستاری این عشق اقدام نکنیم. عاشقان واقعی حاضر هستن بیشترین فداکاری رو بکنن و این امر مهم باید فرهنگ جامعه بشه. عشق و عاشقی هیچ زمان کثیف نیست، چرا به اون از دید بد نگاه می کنیم. چرا نباید به اون پاس و احترام گذاشت. من حاضر بودم حتی با آب گرم خودم رو بسوزونم تا فقط نظرت رو بدونم، تا تو از این لحظات مشترکمان بیشترین خوشی رو صاحب بشی.

آسو با دو انگشت دماغ بهرنگ رو گرفت و کشید و گفت:

-پینوکیوی دروغگو! من رو بگو، برگرد ببینم.

بهرنگ برگشت و گفت:

-آب زیاد گرم نبود. به جان خودت قسم می خورم و با وجود این که طاقتم تموم شده، ولی باز این کار رو فکر کنم برای فهمیدن دقیق خودت کردم. آخه نمی دونی چه قدر از تو می ترسم. گاهی مجبورم با هزار پدر سوختگی جوابت رو از راه های غیر مستقیم بگیرم.

آسو با خنده از پشت با دو دست پشت گردن بهرنگ رو فشار داد و گفت:

-خفه ات کنم؟

بهرنگ با لبخند برگشت و دور کمر آسو رو حلقه زد و از زمین بلند کرد و گفت:

-هیچ می دونی زندگی چه قدر شیرینه؟ من این زندگی رو با تمام پول دنیا عوض نخواهم کرد.

آسو:

-من هم نخواهم کرد! حتی اگه لازم بشه خودکشی در ثروت کنم.

بهرنگ یواش آسو رو روی زمین گذاشت و دست روی صورت آسو گذاشت و با لب های تشنه به زیارت لبان آسو رفت. بهرنگ چراغ اتاق رو خاموش کرد و دو ساعت اون دو روی تخت به عشق خود حساب پس دادند.

وقتی عشق بازی زمانش به غروب اون روز فرا رسید، چهره آسو هم به مانند غروب یواش یواش تیره و تار شد و در هم رفت. اما چون آگاه از نتیجه برخورد بار اول بود، این بار کسی از درونش جلوی اون رو در شلاق زدن سرزنش ها بر روان دیگری گرفت. بهرنگ از تغییر حالت افسرده او متوجه شده بود و می دانست اگر پشت سنگری جا خوش نکنه، انبار انباشته شده از بد اخلاقی های گفتاری و ناخوش، اون رو مانند طوفانی، شاهد خواهد بود. برای همین خودش رو سفت و سخت برای دلداری دادن آماده می کرد و به فکر اولین تاکتیک دفاعی افتاد و بهتر دید صبر رو پیشه کنه و فقط بازی موش مرده رو به اجرا بذاره و با نگاه های غمگینی که به زور می خواست به آسو بفهمونه که او بسیار غمگینه و مجبوری فشار به چشم هاش می آورد تا حالت گریه به خود بگیره و در این راستا چهره اش رو مظلومانه در برابر چشم های تهاجمی آسو تا حدودی با موفقیت به نمایش گذاشت.

آسو از تخت پایین اومد و موبایلش رو روشن کرد و با صدای گرفته و غمگین گفت:

-باز دیر شد. ساعت یه ربع به یازده است. یه دوش هم نگرفتم.

آسو برگشت و بهرنگ رو نگاه کرد:

-مگه با من نمیایی؟

بهرنگ:

-معلومه که میام!

آسو:

-پس منتظر چی هستی؟ نمی بینی دیر شد.

بهرنگ:

-تو برو دستشویی من یه دقیقه لباسم رو می پوشم.

آسو:

-نمی خواد بلند شو عجله کن. از تو که ایراد نمی گیرن.

بهرنگ به دستشویی رفت و برگشت و آسو با اعتراض گفت:

-می گم عجله کن! رفتی یه ساعت اون تو چه می کردی؟

بهرنگ کمی با صدای حق به جانبی گفت:

-ده بار رفتیم تو، وقتی بابا و مامانم ا.مدن نمی گن خونه رو بدست این دو تا شادم گنده دادن یا گراز؟

آسو:

-تو به من می گی خوک کثیفم؟!

بهرنگ:

-من غلط بکنم!

آسو:

-چرا دقیقا این حرف رو زدی. تو خودت چون آدم بودی، تمیز کردی و من هم که در فکر تمیز کردن نبودم. بنابراین من در این جا تنها کسی هستم که لمیدم و کثیف و خرابکاری کردم و می خواستم در برم رفتار تو به آدم ها می خوره و رفتار من مثل گرازه.

بهرنگ با غم و ناراحتی گفت:

-اشتباه کردم. من قبول دارم. بد حرف زدم، ببخش!

آسو:

-اگه قصد اومدن با من رو نداری، خودم می رم. شاید هم بهترین راه همینه که خودم برم.

بهرنگ:

-بریم.

اون ها بدون حرف زدن از خونه بیرون رفتند و آسو گفت:

-ماشینت کو؟

بهرنگ:

-ماشین من؟ می دونی پنچره، تحویل نگرفتم.

آسو در جا ایستاد و گفت:

-پس چرا از اول نگفتی. من بی خود منتظرت شدم. اگه همون موقع راه می افتادم الان خونه بودم.

آسو در ادامه گفت:

-الان کجا می ریم؟

بهرنگ:

-این جا ماشین گیر نمیاد. باید سیصد متری بریم تا سر خیابون.

آسو:

-تو مقصر نیستی، تقصیر خودمه.

بهرنگ:

-چی تقصیر توست؟

آسو:

-همه چیز. این جا چه کار می کنم؟ تو عقل از سرم رو ربودی.

بهرنگ خنده ناباورانه کرد و انگار با آسمون حرف می زنه گفت:

-حاضر هستی جونت رو بدی، ولی باز این جون دادن در زمانی هست که پشیزی هم ارزش نداره. آدم می گه چرا انسان ها از هم طلاق می گیرن؟ الان که من در مخلصی هستم، این همه پتک روی سرم حس می کنم و اگه یه روزی همه چیز عادی شد...

آسو:

-من الان میان دو دنیا هستم. مگه پای تو شَله که بخواهی لنگ بزنی؟ کسی هم اجبارت نکرده یه دختر شل و ول رو بگیری.

بهرنگ:

-می دونم، می خوام درکت کنم ولی این حرف هات دلم رو سوراخ سوراخ می کنه. انگار پشتم به دیوار چسبیده و جلوی یک گارد جوخه نازی ها ایستادم.

آسو:

-الان با من حرف نزن. فقط یک نون کوچیک جلوی هر جمله ات می ذارم.

سر خیابان اون ها سوار تاکسی شدند و جلوی در خونه پدر آسو پیاده شدند و تاکسی رفت و آسو با تماشا به تاکسی گفت:

-تاکسی داره می ره؟ چرا فرستادیش؟ مگه نمی خواهی برگردی؟

بهرنگ:

-عجله ندارم. سنگینی وزن دارم، راه برم شاید کمی لاغر شدم.

آسو:

-با کنایه حرف می زنی؟ جدا داری من رو دست می ندازی؟

بهرنگ:

-تا دم خونه ات منتظر شدم، رسم من اینه. یکی که عزیز و مهمون حساب می شه، بالای سرم جا بدم و به همه اون چه که توی خونه پدرم گفتی اعتراض نکنم. تمام مین های سیخ دارت رو در یک گوشه از قلبم کاشتم تا هر وقت خواستم در طول شب به جای شیشه شراب، اون هم به خاطر اون دست درازی و پا درازی که مجددا مرتکب شدم، دونه دونه منفجرش کنم.

آسو:

-برو مثل مجنون ها حرف نزن!

بهرنگ:

-اصلا وقت اضافه ای برای موندن در این جا رو ندارم.

بهرنگ در حال رفتن بود که آسو گفت:

-برگرد به خونه ات و توی خیابون ها ول نگرد.

بهرنگ:

-می خواهی بگی سگ ولگردم؟

آسو:

-نه مجنون ولگرد که هستی.

بهرنگ در تاریکی گم شد و آسو زنگ خونه رو زد و داخل شد. همه در ظاهر خواب بودند و تنها مادر و مرجان بیدار بودند. آسو به پرسش مادر جواب می داد و صداش از پنجره باز به همه اتاق های طبقه دوم خانه ویلایی می رفت و از لحن گفتار آسو مشخص بود که اتفاق خاصی نیفتاده. پدر و فریدون بعد از اون لحظه راحت سر بر بالشت گذاشتند و خوابیدند.

صبح شد فرخ زنگ خونه رو زد و داخل شد، و برعکس روزهای دیگر این بار همه فرزندان پشت میز صبحانه حاضر بودند. فریدون یک جرعه از چای رو نوشید و با نگاه به پدر طلبکارانه از آسو پرسید:

-آسو، خواهر آزاده و بی غم ما، دیشب کجا تشریف داشتین؟

آسو:

-گفته بودم، پیش دوستم فریبا بودم.

فریدون:

-چرا این همه دیر برگشتین؟

آسو:

-شام دعوت کردن و من هم قبول کردم. بچه که نیستم یک ساعت دیرتر میز غذا رو چیدن.

فریدون:

-اتفاقا من هم سر سفره حضور داشتم. تو کجا بودی؟ مگه دو تا میز چیده بودن؟

آسو:

-تو اون جا چه کار می کردی؟

فریدون:

-ما هر چی خسته باشیم، باز هم هوای خواهرمون رو داریم و اون رو آدم حساب می کنیم؛ ولی تو من رو که خسته بودم، یک ساعت به یک مکانی کشوندی و یک ساعت هم در راه برگشت، هیچ آدم حساب نمی کنی، نه؟

فریدون در ادامه گفت:

-من برادر کوچکت هستم. این جا بزرگترهات نشستن، چه طور جلوی چشم های اون ها می تونی دروغ بگی؟ من که خبر داشتم تو با اون آقا صمد بودی. بابا که تو رو باور داشت، اصرار کردن، من هم اومدم و دو ساعت اون جا منتظر شدم. ولی تو معلوم نبود با اون آقای فرصت طلب کجا بودی که نبودی؟

آسو:

-اگه تو برادرم هستی و برای من که دنیام تماما رنگش سیاهی است، یک شمع توی دستت گرفتی، اون هم برای دو ساعت، این همه سرکوفتم می کنی و یا هزار تا انتظار از من داری که حتما تشکر هم بکنم و بهت پاداش بدم. پس من چه طور به همون آقا صمد که جدا مثل صمد گل هست، هزار تا کار، اون هم بدون هیچ توقعی انجام داد و یک شام رو با او نخورم و دعوتش نکنم؟

پدر:

-آسو جان من هم از همون ساعت اول گفتم آقا صمد پسر درست و صادقی هست و من به او اعتماد دارم. خوب می گفتی اتفاقا این جوری من خیالم بیشتر جمع بود. ما مهم نیستیم، مهم خودت هستی و هر جور که فکر می کنی و می خوای بکن، فقط خودت و ما رو اذیت نکن.

آسو:

-یکی اومد کمک کرد، این ها این قدر در گوشم بد حرف زدن که من هم دیشب و دیروز هر چه فری دوست داشت حواله اش کردم.

فریدون:

-من هر چی که گفتم و می گم به خاطر خودته. من با او چه دشمنی دارم.

آسو:

-نخواستم. من خودم بیست و هشت سالمه و بچه نیستم. یه خونه دارم، زن بیوه هستم و تو مرتب پات رو توی زندگی من می کنی. من از زندگی تو چی می دونم و آیا اجازه دارم تو کارت، تو زندگیت دخالت کنم و بپرسم با کی می ری و با کی دوست هستی؟ اگه دونستن هم بدونم، اصلا می تونم بگم که دوستانت بد و فرصت طلب هستن. اگه من خواهر خوب باشم، می گم من که دوست فری رو نمی شناسم و از کجا بدونم که خوبه و یا بده. در درجه اول این خودت هستی و بهتر از همه تشخیص می دی.

فریدون:

-من نگفتم آقا صمد آدم حتما بدیه. می گم احتیاط کنیم، می گم من و داداش فرخ بهتر از تو مردها رو می شناسیم و اگه تو دختر فقیر بودی، حتما این همه دور و برت نمی گشت.

آسو:

-او که نمی خواد با من ازدواج کنه. اگه هم روزی خواستم با او ازدواج کنم، حتما خونه رو به اسم شماها می کنم. او الان از یک طرف با تجربه کاری که داره مواظب هست تا اون آدم ها به من نزدیک نشن. الان هم به خاطر حرف هایی که بهش زدم، اون دور و بری هم که می گی، خیالت راحت باشه تموم شد!

آسو با گریه از پشت میز بلند شد و به اتاقش رفت.

فرخ به فریدون گفت:

-از الان می خوام ببینم کدوم از شما دو مرد، حقیقی و برنده هستین. یعنی تو و بهرنگ جدا کدوم یکی تون دنبال ثروت آسو هستین؟ خیلی کنجکاوم.

فریدون:

-منظورت رو متوجه نشدم؟ من دنبال ثروت آسو هستم؟!

فرخ:

-اون یکی می گه نمی خواد ثروت آسو رو و می خواد با خود آسو زندگی کنه و آسو هم الان گفت که خونه اش رو مال تو می کنه.

مرجان:

-داداش خونه رو به اسم ما می کنه. فقط داداش فری منظورش نبوده، همه یعنی ما سه نفر!

فرخ:

-فرقی نداره یه قسمتش مال فری می شه.

فرخ در ادامه به فریدون نگاه کرد و ادامه داد:

-وقتی یک دختری بخواد با تو ازدواج کنه، چرا اون دختر خانم به خاطر این ثروتت با تو ازدواج نکنه؟ فراموش نکن وقتی اون روز رسید، ثروتت رو به اسم ما می کنی؟

فریدون:

-برادر عزیز درس اخلاقی شما یعنی این که ما دست رو دست بذاریم و به اون چیزهای خیالی فکر کنیم که به قول آقا صمد قسمت خالی لیوانه، یا کار من درسته که دارم بدون در نظر گرفتن قسمت خالی لیوان به قسمت پر لیوان نگاه می کنم. به اونی که که الان دم در ما خوابیده، دقت و کنترل می کنم. دوما اون چه که به آینده من مربوط می شه هنوز این آقا پسر اولی رو بزرگ نکردیم تا بخواهیم صاحب بچه دومی بشیم که بخواهیم دنبال یک اسم بگردیم.

فرخ:

-این بچه ای که داره زاییده می شه، بچه تو نیست. پس قاطی نکن.

بهرنگ دو روز تمام بعد از اون شب بدون هیچ تماسی با آسو و دور از چشم همگان با تغییراتی در پوشش لباس دنبال اون دو جوان و داریوش خلیلی می گشت. از ناصر خسرو گرفته تا مکانی که آسو قرص رو خریده بود. گشت می زد و به همه مکان های ممکن هم که احتمال می داد سر زد، تا شاید چشمش به اون دو نفر بخوره و در خیلی از خیابون های بسیار شلوغ که شک داشت، با دوربین مخفی فیلم می گرفت؛ تا شاید اون چه رو از چشمان او پنهان موند در چشمان حافظه دوربین ثبت بشه. یک بار هم با اطلاعات و وقت قبلی به بیمارستان رفت و با دکتر جراح قلب بیمارستانشون حرف زد.

روز سوم از صبح تا غروب، بهرنگ در حال پختن شام بود. در حقیقت تمرین غذا می کرد، که زنگ خونه به صدا در اومد و او پشت گوشی آیفون بله گفت و صدای جوونی گفت:

-منم فری، در رو باز کن. می خوام باهات حرف بزنم.

بهرنگ در رو باز کرد و از چشمک نگاه می کرد و انتظار داشت جمعیت سه نفره رو ببینه و خودش رو آماده می کرد. وقتی از چشمک فریدون رو تنها دید، عقبی رفت و منتظر شد تا زنگ زده شد و بهرنگ از اتاق نشیمن گفت:

-یه لحظه، اومدم.

بهرنگ در رو باز کرد و فریدون سلام کرد. بهرنگ چشم به پله دوخت و فریدون در جواب نگاه کنجکاو بهرنگ گفت:

-آسو خونه هست و با من نیامده.

بهرنگ:

-نه منتظر اون دو تا دیگه فامیل هات بودم.

فریدون کفشش رو در آورد و داخل اتاق شد و با نگاه به بهرنگ، با اعتماد به نفس روی مبل نشست. بهرنگ در رو بست و رو به روی او روی مبل نشست. فریدون گفت:

-با پسر عمه ام، بابام حرف زد. قراره پول چهار تا چرخ ماشینت رو به قیمت نوش هر چه قدر که شد بهت بده.

بهرنگ:

-من منتظر اومدن اون ها برای دعوا بودم، به خاطر این نگاه کردم.

فریدون:

-برای دعوا نیامدم.

بهرنگ با رنگی پریده از وحشت پرسید:

-برای آسو اتفاقی افتاده؟

فریدون:

-نه سه روزه که کنج اتاق کز کرده و با همه قهره. باز حالت افسردگی به سراغش اومده. اون شب با هم بودید، آسو می گفت، با هم دعوا کردید؟

بهرنگ:

-نه اگر دعوای به معنای دو مشت رو به روی هم باشه نه، من هیچ وقت با آسو دعوا نمی کنم.

فریدون:

-ولی تو خونه ما دعوا کردی؟

بهرنگ لبخند زد و گفت:

-اون فقط فریاد یک گله بود.

فریدون:

-اون مهم نیست. مشکل اصلی الان خود آسوست. اگه وقت داری بریم خونه ما. یعنی در اصل بابام می خواد با تو حرف بزنه.

بهرنگ:

-کی باید برم پیششون؟ الان منظورته؟!

فریدون:

-اگه الان کاری مهمی نداری که انجام بدی، همین الان می ریم. اگه کار داری بگو؟

بهرنگ:

-کاری دارم. تازه از بیرون اومدم و دارم شام درست می کنم.

فریدون:

-شام خونه ما دعوت هستی. دیر داریم بهت می گیم، چندین بار به خونه ات زنگ زدن گوشی رو بر نداشتی.

بهرنگ:

-خونه نبودم، فقط شب ها میام.

فریدون:

-اگه می خوای با ماشین خودت بیا، چون احتمال داره من جایی برم.

بهرنگ:

-من ماشینم رو فروختم.

فریدون:

-اجاقت اگه روشنه فراموش نکنی که خاموشش کنی.

بهرنگ:

-من شام می خورم و خودم میام. اگه می خوای با هم می خوریم، بعد می ریم.

فریدون:

-نه دعوت شام از طرف خانواده، یعنی پدر و مادرم، برای تشکره. آسو هم زحمت پختن اون رو کشیده. این سه روزه از جاش تکان نخورده بود. ولی وقتی اسم تو رو شنید از جاش باند شد.

بهرنگ:

-اگه می شه دو دقیقه پایین منتظر بشین تا من لباسم رو عوض کنم و یه زنگ هم باید به مادرم بزنم.

فریدون رفت. بهرنگ اجاق رو خاموش کرد و بعد زیر دوش فقط سرش رو شست و دو جمله تلفنی با مادرش حرف زد و در آخر با فریدون به خونه شون رفت. فریدون اول تک زنگی زد، بعد با کلید در رو باز کرد و داخل حیاط شدند.

وقتی بهرنگ توی حیاط پا گذاشت، فهمید که دیدار او با آسو فاصله زمانش رو حتی می تونه با شمارش اعداد یک رقمی بشماره. با اطلاعات قبلی که از زبان فریدون غیر مستقیم کسب کرده بود، انتظار داشت باز آسو رو خوش، ناز و به مثل پروانه به دور خودش، با توجه ببینه. از این رو حالت مستی خوش بر وجودش حس می کرد، تا این که کمی جلوتر به مکان گل ها رسیدند. او در جا ایستاد و نیم دوری زد و به گل ها تماشا کرد و از خود یک بار پرسید که آیا اجازه داره و حقه دلش رو به این سبکی به باد بسپاره؟ تصمیم گرفت برای سنگینی دلش به تمام حقارت هایی که ساعت آخر از طرف آسو شده بود، یک به یکشون رو در ذهنش به یاد بیاره.

فریدون دستی به پشت بهرنگ زد و بعد دستی به گل زد و گفت:

-غصه نخور، بیکار که هستی می تونی بهتر از اولش درستشون بکنی، اگه خودت بخوای! این رو دارم می گم چون مادرم رو خوب می شناسم. اگر دنبال راز بخشش مادرم هستی و می خوای تو چشمش جا بگیری، از همه واجب تر اینه که براش گل تازه بکاری.

بهرنگ:

-برای دیدن آسو میام یا مادرتون؟

فریدون غیرتی شد و با صدای پرخاشی گفت:

-عمو رو باش، چه پررو! من طنز گفتم، چه قدر سریع خودمونی شدیم.

بهرنگ:

-الو! ده سال، چند سال از من کوچک تر هستی؟ این چه طرز حرف زدنه.

فریدون:

-من به یه منظور دیگه بهت خوبی کردم. نگفتم که از کولم بالا بری! در ضمن سنم رو فراموش کن. بهتره به فکر خودت باشی که پیش کی هستی و در مورد کی و چه طور حرف می زنی!

بهرنگ:

-من ظاهرا وقتی پام به این جا می رسه، جن ها می رن توی جلدتون. این چه ادبی هست که تو داری؟ خودمونی هم که نیستی، چرا دهنت این اندازه چاک داره؟! دوما چیزی که تو گفتی طنز نیست، یه مثال ساده است، پنده. سوما خودت خیالاتی شدی، در مورد افسردگی آسو پرسیدم.

فریدون قصد داشت جواب بده، ولی در خونه باز شد و پدر روی ایوان ایستاد و با صدای بلند پرسید:

-پس چرا نمیایین؟

پدر که در اصل از همان اول به گوش ایستاده بود و تمام حرف های اون ها رو شنیده بود، به خاطر همین روی ایوان ایستاد تا فریدون به بهرنگ بی احترامی نکنه. اما فریدون فرصت دو جمله رو داشت و دوست نداشت اون رو از دست بده و طوری که فقط بهرنگ بشنوه گفت:

-از نگاه باغبانیت به گل ها خواستم مسخره ات بکنم. دیدم باز مهمان هستی، کلمه مودبانه طنز یا به قولت پند رو به کار بردم.

اون ها از پله ها بالا رفتند و پدر با بهرنگ دست داد و اون رو با روی خوش به داخل اتاق برد و یک مشت دور از چشم بهرنگ تو سینه فریدون کاشت و اون رو پس زد.

بهرنگ به طرف مادر و برادر بزرگ، فرخ که روی کاناپه با هم گرم مشغول حرف زدن بودند، نزدیک شد. سلام خشک از روی ادب کرد و لحظه ای منتظر شد تا اون دو نفر نشسته، برای نشستن تعارف کنند. اما اون ها به قیافه او فقط نگاه می کردند و از جاشون بلند نشدند. پدر برای آشتی دو طرف، جلو آمد و به فرخ و مادر فرخ گفت:

-پاشید بریم سر میز حسابی گشنه مون شد.

پدر در ادامه به بهرنگ نگاه کرد و گفت:

-آقا بهرنگ بفرما خونه خودتونه تعارف نکنید.

بهرنگ برای احترام بزرگترها با دست راه جلو رو نشون داد و منتظر شد تا پشت سر پدر بره. پدر هم قدم جلو گذاشت و چون او قبول کرد، بهرنگ مجبور شد شرایط سنی رو رعایت کند و گذاشت مادر و فرخ هم زودتر از او برن. پدر سر میز به جای نشستن به طرف آشپزخانه رفت و صداش بین راه بلند شد و به دخترها دستور آوردن غذا رو داد.

آسو با دست های خیس سریع دوید و به طرف میز غذا خوری اومد و با چشم های باز و گرسنه به بهرنگ نگاه کرد و دستش رو دراز کرد. بهرنگ یک لحظه با نگاه به پدر و فرخ دست با آسو دست داد و آسو گفت:

-خوش اومدی. ببخشید دستم خیس بود، ولی تمیزه.

بهرنگ به خاطر پررو گفتن و مسخره کردن فریدون به او، و با برخورد سرد خانواده در فکر عکس العمل بود و حالت چهره اش هم در هم بود. آسو از این اتفاقات پیش آمده برای بهرنگ بی خبر بود و بهرنگ در اصل برای شکایت کردن به اضافه اون چه که از آسو به یاد داشت، سری به علامت، خواهیم دید، دو سه بار تکان داد و در حین سر تکان دادن همراه با بقیه روی صندلی نشست. آسو با لبخند زورکی برگشت به طرف آشپزخانه رفت و نرفته برگشت و از پدر پرسید:

-بابا نوشیدنی چی دوست دارین بیارم. آقا بهرنگ برای شما چی بیارم؟

پدر می دونست بهرنگ بغض داره، عوض او جواب داد:

-هر چی هست بیار بذار رو میز، خودمون بر می داریم.

آسو به روی میز نگاه کرد و لیوان ها رو ندید. همراه با مرجان نوشابه ها و لیوان ها رو روی میز چیدند و مرجان سلامی گرم تر از سابق به بهرنگ کرد و مجددا دو خواهر قصد رفتن به آشپزخانه رو داشتند که پدر بهشون گفت:

-یک لحظه بشینید و آرام گوش بدین. همه تون خوب گوش بدید!

آسو عمدا اون طرف میز رو به روی بهرنگ نشست تا چشم های بهرنگ مرتب به نگاه پشیمانی او بیفته. پدر با تماشا به بهرنگ گفت:

-من فشار خونم بالاست، نمی دونم سر این مریضیه که همیشه بدون فوت وقت می رم سر مطلب اصلی و از طرف دیگه هم...

 پدر در ادامه به بهرنگ نگاه کرد و دست روی دوش او گذاشت و گفت:

-این جا من تنها کسی هستم که از همون ثانیه اول تو برام یک امید بزرگ و یک ارمغان برای خانواده ما شدی رو دیدم.

پدر با دست همه افراد دور میز رو نشون داد و گفت:

-ما، یعنی همه ی ما، اگر چه بلند فریاد نمی زدیم، ولی در دل به این باور رسیده بودیم که آسو از میان ما رفت. حتما تو بی خبر هستی و نمی دونی.

پدر در ادامه با لرزشی که در صداش بود، گفت:

-یک پدر وقتی به این مصیبت یقین پیدا می کنه و به طوری که هر قدمش، هر نفسش اندوه جان گدازه و نای رفتن نداره، ولی می ره برای یک ذره امید. تو زنگ زدی و گفتی حال آسو رو به بهبودیه و بعد خودت بلند شدی اومدی و اون قدر قشنگ حرف زدی که من نمی دونستم اون شخص گم شده و پیدا شده عزیز ماست یا تو.

آسو گریه می کرد و بقیه به عمق حرف های پدر پی بردند. پدر با لبخند ادامه داد:

-حتما از خودت پرسیدی دلیل اومدنت چیه؟ شاید فکر می کنی میزبانان تو قصد بازپرسی از تو دارن. نه اون ها قصد دارن صمیمانه از شما تشکر کنن. تو جون دختر ما رو، خواهر این دو غربیه رو نجات دادی و مرتب هوش و حواست از هر کس دیگه ای جمع بود و این وسط تو همه چیزت رو از دست دادی و باز خم به ابرو نیاوردی و به اون چه که معتقدی و ارزش گذاشته بودی ادامه دادی.

بهرنگ با چهره ای سرخ از شوق گرم شده بود و به دیگران نگاه می کرد که تا چه اندازه اون ها با حرف های پدرشون موافق هستند. بعد خودش متوجه شد که نگاه او معنای تکبر به خود می گیره و سریع دست از نگاه های حق منشانه اش برداشت و برای احترام به حرف های پدر آسو در چشم های او نگاه کرد و به حرف هاش گوش داد.

پدر در ادامه گفت:

-من از کاری که خواهرزاده ام کرد، بسیار شرمنده شدم. الان دلیل کارش رو فهمیدم و از طرف او و هر کس دیگه که چنان و چنین کردن متاسف هستم. فریدون هم با پسرعمه اش زیاد فرق نداره، خجالت آوره و الان من از طرف این دو پیش خانواده ام، به عنوان بزرگ خانواده، از شما آقا بهرنگ معذرت می خوام؛ تا اون ها دیگه از این عمل های نسجیده نکنن.

بهرنگ:

-عموجان اصلا جای هیچ نگرانی نیست، شما بزرگوار هستین، خواهش می کنم. من نمی دونم در حق بزرگواری شما چه کلماتی رو به کار ببرم و فقط می تونم بگم خیلی بزرگین و من هم خیلی شرمنده. در حقیقت باید معذرت بخوام که حد خودم رو آگاهانه زیر پا گذاشتم.

بهرنگ به آسو نگاه کرد و آسو با چشم های پر از اشک به او نگاه می کرد و بهرنگ در ادامه گفت:

-فریدون و مرجان خانم از من خیلی کوچک تر هستن و حرف هاشون تنم رو سوراخ سوراخ کرد، به طوری که پشت به دیوار ایستاده بودم و یک جوخه نازی برای اعدام من آمدند و در صف به خط کشیدند. الان کاملا آگاهم که اون ها گارد نازی نبودن و برعکسش نبض وجود آسو خانم هستن.

پدر:

-امیدوارم این طور باشه که حتما همین طوره. از این لحظه به بعد ناراحتی گذشته رو از دل بیرون کنیم و بچه هام هم بدونن وقتی یک شخص محترم دست کمک کردنش رو به طرفشون دراز کرد، دستش رو بفشارن، نه برای خرد کردن اون بلکه به خاطر گرم گرفتن با اون.

فرخ:

-بابا بگذریم، جوون ها متوجه شدن. ماشاالله روشن هستند و بیشتر از این لزومی نداره. درست می شه!

مادر از جاش بلند شد و گفت:

-آسو جون پاشو یه آب به صورتت بزن بعد بیا. مرجان تو هم غذا رو بیار.

مرجان با نگاه به فریدون گفت:

-آسو گفت قابلمه رو روی میز بذاریم سنگینه.

پدر به فریدون با اشاره دست امرکنان گفت:

-پاشو!

فریدون قابلمه بزرگ آبگوشت رو روی میز گذاشت و بعد خودش نشست. در موقع شام پدر از بهرنگ پرسید:

-آقا بهرنگ این خانم دکتری که گفتین چی شد؟ چرا کارش دو روزه تموم شد؟ جدا این قدر می تونیم امیدوار باشیم؟

فرخ نگاهی با اخم به فریدون کرد و در جواب پدر گفت:

-بابا ول کن بذار شاممون رو دور از این چیزها بخوریم، گذشته تمام شد، خودتون گفتین.

پدر:

-حق داری. امان از این دلواپسی.

وقتی شام خورده شد، پدر از روی میز بلند شد و به بقیه اشاره داد که از روی میز بلند بشون و آسو و بهرنگ رو تنها بذارند. فرخ پشت سرش رفت و فریدون فقط بشقاب خودش رو برداشت و به آشپزخانه برد. بهرنگ هم از جاش بلند شد و قصد کمک داشت که مادر دست روی دوش بهرنگ گذاشت و گفت:

-من و مرجان جمع می کنیم.

مرجان همه بشقاب ها رو روی هم گذاشت و مادر هم جز دو لیوان بقیه لیوان ها رو داخل هم گذاشت و به آشپزخونه بردند.

آسو با ناز و مظلومیت خاص پرسید:

-معلومه خیلی از این دختر شل و ول بدت میاد؟

بهرنگ در چشم های آسو خیره شد و گفت:

-خیلی بدم میاد! مثل یک میوه ای که خوردنش رو خیلی دوست داری، چون خوشمزه است. هی گاز گنده می زنی و با کیف می خوری که یه دفعه متوجه کرم درون میوه می شی، اون هم این اندازه.

آسو:

-تا این اندازه؟

بهرنگ:

-یادت هست دفتر دوم آوردی و گفتی می خواهی از نو بنویسی؟ من باورت کردم! شدم برات کاغذ، شدم برات قلم، نوشتی و نوشتی، قشنگ نوشتی، نه خیال کردم داری قشنگ می نویسی. چون اون فقط یک رویا بود و وقتی چشم باز کردم دیدم تلخی حقیقت اون رویا خوش نما رو. یک دفعه همه اون چیزی رو که برام نوشتی، از دل دفترت پاره کردی. پاره کردی، کم نبود. شاید می شد دوباره با کمک هم دیگه یک چسب به اون دفتری که من عاشقش شده بودم چسبوند، ولی توی مچ دستت اون رو با چه چندشی مچاله کردی و توی آشغال دونی انداختی. یکی که جون می ده نباید عوضش جونی رو طلب کنه. من در این گیر و دار این تجربه ی رو گرون تجربه کردم. من به این امید که آسو در دلم همیشه جا داره یک نون کوچک چسبوندم.

آسو:

-پس چرا اومدی؟

بهرنگ:

-چون خواستم من این بار به اون قسمت خالی لیوان نگاهی بندازم. بهرنگ با حالت گریه در ادامه گفت:

-دلتنگی!

بهرنگ از جاش بلند شد و دست هاش رو به هم سابید و گفت:

-دست هام رو بشورم، دستشویی تون کجاست؟

آسو هم از جاش بلند شد و گفت:

-بیا خودم نشونت می دم.

بهرنگ بعد از دستشویی به اتاق نشیمن رفت. آسو اون جا نبود و پدر با اشاره کردن گفت:

-آقا بهرنگ بیا این جا پیش ما.

بهرنگ به سمتشون رفت و پدر مبل رو به او نشون داد و گفت:

-بیا بشین.

بهرنگ روی مبل تک نفره نشست و پدر پرسید:

-شنیدم اون شب با آسو رستوران غذا خوردین؟

بهرنگ:

-بله با هم شام خوردیم.

پدر:

-باید اون شب اتفاقی افتاده باشه که حالش دوباره بد شد. قضیه چیه؟

بهرنگ:

-می دونم خیلی نگران هستید.

بهرنگ به راهی که احتمال داد آسو می تونه داخل اتاق نشیمن بشنوه، نگاه کوتاهی کرد و بعد با صدای آهسته گفت:

-بعضی چیزها که به نظر می رسن بد هستن، در حقیقت بد نیستند و می تونه معنای خوبی هم داشته باشن.

فرخ:

-چه طور نگران نباشیم. سه روز تموم با هیچ کس یک کلمه حرف نزده. معلومه با هم دعوا کردین. یا به موردی برخورد کردین، یا اون آدم ها رو دیده. چه می دونم یه چیزی، یه اتفاقی افتاده. من هیچ علامت خوبی و خوشی رو نمی بینم.

بهرنگ باز به طرف راهرو سمت آشپزخانه نگاه کرد و گفت:

-تا دیروز ترس این رو داشتیم که آسو خانم قرص بخورند، ولی من می تونم بگم آسو دیگه این کار رو نمی کنه. ما مرحله اولی که خیلی خطرناک بود رو پشت سر گذاشتیم و به مرحله دوم رسیدیم. این رو هم بگم فقط به این راضی باشیم که قرص نمی خوره، کافی نیست. باید مثل بقیه زندگی خوبی رو صاحب بشه. آسو باید گذشته رو فراموش کنه و فقط به اینده فکر کنه؛ برای همین لازمه که گهگاهی اتفاقات کوچک، دعواهای کوچک و مصنوعی راه بندازیم تا فکرش به دعوای پیش آمده مشغول باشه. حقیقتش این احوال افسردگی سه روزه به خاطر اینه که به سالگرد در گذشت اون مرحوم نزدیک شدین. می ترسه دوباره از طرف خانواده شوهرش سرزنش بشه.

پدر:

-تو می گی حال آسو رو به بهبودیه؟

بهرنگ:

-بیشتر از این می تونم بگم.

پدر:

-مطمئن باشیم که دیگه دست به خودکشی نمی زنه؟

بهرنگ:

-تشخیص صد در صدی من اینه. اگه می گم صد در صد می خوام که هیچ نگران نباشید.

پدر:

-خدا رو شکر.

بهرنگ:

-فقط یک نگرانی هست که هنوز حل نشده.

فریدون:

-آدم هایی که دنبالش هستن منظورته؟

بهرنگ:

-بله. نباید اون ها رو اصلا فراموش کنیم.

فرخ:

-یه زمانی یکی خودش می خواد، می تونه اهدا کنه. ولی زمانی هست که نمی خواد، مگه زوره؟ مملکت تا این اندازه هم بی قانون نیست.

آسو هم اومد و روی مبل نشست و گفت:

-چای داره دم می کشه.

فرخ:

-آسو اگه می شه بذار ما حرف ناتموم داریم.

بهرنگ:

-آسو خانم باشن بهتره، چون بیشتر از همه می دونه و هم نظرش مهم است.

آسو:

-من چی می دونم؟ قضیه چیه؟

فریدون:

-امضاهایی که دادی. راجع به اون مردهای غربیه حرف می زنیم.

آسو:

-من اون ها رو خوب نمی شناسم و فکر کنم اگه اون ها رو ببینم حتی نشناسم. چون اصلا دقت نکرده بودم، چون همه چیز برام بی ارزش بود.

بهرنگ:

-با اون ها چه طور ارتباط برقرار کردی؟

آسو:

-من اول دنبال قرص بودم و تو خیابان دیدم چه طور مواد به هم می فروشن. با یکی حرف زدم اون مواد فروش گفت می تونه یکی رو به من معروفی کنه.

فرخ:

-این ها مهم نیست. امضا رو بگو، کاغذ و نخوندی؟

آسو:

-نخوندم، ولی چند کلمه ای دیدم. با اون چیزی که می خواستن معلوم بود من رو راضی کردن. من هم گفتم چه ایرادی داره یه عده که دوست دارن زنده بمونن بهشون اهدا کنم.

بهرنگ:

-اون ها اگه صد تا هم امضا داشته باشن قانونا نمی تونن کاری بکنن.

فرخ:

-چرا؟

بهرنگ:

-چون آسو خانم اولا از نظر روانی در وضیعتی نبوده که بخواد خودش تصمیم بگیره، دوما بدون رضایت والدین غیرممکنه.  سوما این دکترها هستند که نظر می دن بدن کی به کدام اهدا کننده اعضا قابلیت پذیرش داره. چهارما، قلب اون هایی اهدا می شه که مرگ مغزی شده باشن. تازه در اون زمان و در این صورت هست که به فکر اعضای بدن شخصی که مرگ مغزیه میفتن.

پدر:

-پس ترس ما بی خودیه؟

بهرنگ:

-نه برعکس چیزی رو که ما نمی دونیم و آشنایی نداریم، دلیل نمی شه که اون ها راهی رو بلد نباشن و ندونن. احتمال داره یه عده افراد ناشی باشن و یا شاید ناشی نیستن و دقیقا می دونن که چه کار می کنن. شاید هم نه این جا و اون جا در بیمارستان دکتری رو خریده باشن.

فرخ:

-خودتون اطلاعات در مورد پیوند قلب دارین؟

بهرنگ:

-دارم. اتفاقا با دکتر بیمارستانمون هم حرف زدم. مثلا در کشور آلمان که جمعیتش فقط کمی بیشتر از جمعیت کشورمونه، سالانه زیاد عمل قلب دارن و پیوند قلب یعنی قلب یکی رو در میارن و به انسان دیگه ای پیوند می زنن. سالانه در جهان تعدادش به دویست نفر می رسه و از این دویست نفر بالای صد و پنجاه نفرشون می تونن فقط یک سال زنده بمونن و تعداد زیادی بیشتر از سه سال هم طول نمی کشه. کلا ده سال، حداکثر عمریه که بعد از پیوند تا به امروز ممکن بوده، هرچند یک فردی تا به امروز بیست و دو ساله که بعد از پیوند قلب زنده موندن که استثناست. البته بستگی به دکتر جراح هم داره تا چه اندازه کار پیوند رو خوب انجام بده. معمولا با وجود حساس بودن عمل پیوند قلب در حین عمل کم تر کسی میمیره. مهم عمل نیست مهم مراقبت از مریض بعد از عمله که بی نهایت کار مشکلیه، چون اکثر بدن میزبان، قلب های اهدایی رو پس می زنن و برای کنترل احتیاج به امکانات مجهزی است که متاسفانه در ایران این امکانات کمه. اون هایی که چند روز بیشتر برای زنده موندن وقت ندارن، عمل پیوند قلب می شن. جدیدا روی سی و هشت گوساله قلب مصنوعی کار گذاشتند و موفقیتی های حاصل شده، بعد از اون یک انسان که فقط یک روز برای زنده موندن وقت داشت این قلب مصنوعی یا ماشینی رو در بدنش کاشتند و پانزده ساعت اون قلب در بدنش کار کرد و طرف بعد از پونزده ساعت مُرد. جای امیدواری است که به زودی پیشرفته هایی در پزشکی حاصل بشه.

فریدون:

-شاید مریض اون ها هنوز وقت داره که آاون ها صبر کردن و کاری نمی کنن. از کجا وقتی مریضشون وضعش خراب شد نیان. اون دفعه هم عمدا یه قرصی دادن که بشه نجاتش داد تا اسم آسو ثبت بشه. شاید هم می خواستن بدونن آسو تا چه اندازه ای جدیه!

آسو:

-اولش اون ها تلاش و اصرار کردن که من این کار رو نکنم.

بهرنگ:

-معمولا هیچ کس به خاطر این عمل نمیاد یکی رو بکشه، چون کسایی که این نوع مریضی رو دارن، خبر دارن که بعد از عمل باز روزهاشون قابل شمارشه. ولی این آدم هایی که با اعضای بدن دیگران تجارت می کنن، قصاب انسان ها هستند. شاید به خاطر پول هر کاری رو بکنن، شاید یکی رو ربودن و یک دکتری رو هم اجیر کرده باشن. البته فقط برای جدا کردن قلب در صورتی که خود عمل باید کل بیمارستان آماده باشه.

فرخ:

-یعنی امکانش هست این کار رو در یک مکان دیگه کرد؟ یعنی قلب رو جدا کرد و به بیمارستان برد؟

بهرنگ:

-گفتم یک دکتر جراح می تونه بره محل یک حادثه و اعضای بدن رو جدا کنه، پنج ساعت وقت خواهند داشت.

فریدون:

-اون ها می دونن آسو تا حالا چند بار دست به خودکشی زده، شاید امید دارن آسو باز این کار رو بکنه. شاید هم هنوز وقت دارن و به خاطر همین صبر می کنن. بعدا که مریضشون مهلتش تمام شد، شاید اومدن و مجددا خودشون به آسو پیشنهاد دادن. اون ها آدرس رو دارن.

پدر:

-باید یک کاری بکنیم!

بهرنگ:

-احتمالا مریضشون توی بیمارستان ما تو صف نوبت و انتظاره. اگر نیست باید دکتری رو داشته باشن که می تونه باهاشون همکاری کنه.

فریدون:

-آسو می گفت اون دفعه پرستارها با سهل انگاری و با اسم دیگه مرخصش کردن.

بهرنگ:

-آره من فهمیدم. عمدا کوتاه اومدم و نخواستم به هیچ یک از افراد بیمارستان این اتهام بزرگ رو بزنم، ادعای بزرگیه! چون همه آشنا هستن و باید یقین داشت تا یقه یکی رو گرفت.

فرخ:

-اگه به کسی شک داری بگو بریم یقه اون رو بگیریم؟

بهرنگ:

-من خودم دنبالش هستم و می گیرم...

فریدون:

-تو یکی رو که می شناسی بگو ما سر زده داخل خونه شون می شیم و یک کمی می ترسونیمش و حقیقت زو از زیر زبونش بیرون می کشیم.

مرجان چای رو آورد و با مادر دور میز نشستند و آسو دو لیوان و چند قند رو توی سینی گذاشت و از جاش بلند شد و سینی رو در دست گرفت.

مادر گفت:

-کجا می بری؟

آسو به پدرش نگاه کرد و گفت:

-می خوام با آقا بهرنگ حرف بزنم.

پدر میز غذا خوری رو نشون داد و گفت:

-برید اون جا بشینید.

آسو:

-چشم بابا.

آسو سینی رو روی میز گذاشت و به صندلی که بهرنگ روی اون باید می نشست، نشون داد، و بهرنگ به اون طرف میز نیم دوری زد و آسو هم هم زمان با او رو به روی او پشت به جمعیت نشست بهرنگ اول به جمعیت رو به روش نگاه کرد و بعد به آسو نگاه کرد و منتطر شد. آسو فقط به او نگاه می کرد و بهرنگ مجبور شد خودش صحبت رو شروع کنه و پرسید:

-چیزی به من می خوای بگی، نه؟

آسو:

-حرفی ندارم، گفتی دلتنگی کردی؟ دیدم بین بقیه فقط نگاه دزدکی به من می کنی و دلم برات سوخت. گفتم سیر نشده راهی خونه ات نشی. الان می تونی فقط به من تماشا کنی هر وقت سیر شدی بگو.

بهرنگ:

-خوبه که من دلتنگ یکی شدم و جرات اومدن رو کردم، ولی هیچ کس دلتنگی من رو نکرد.

آسو:

-خودم دنبالت اومدم. از ظهر تا حالا برای دیدن تو خودم رو آماده کرده بودم. می گن دوست داشتن یعنی ببینی رو به رویی ات چه می خواد.

بهرنگ:

-بگو به یه قلب احتیاج داری؟ بهت بدم. به کلیه احتیاج داری؟ بگو بهت می دم. می دونم خواهند گفت دیوونه هستم و درست هم هست، چون از روی غرور و غیرت و کله شقی این حرف رو می زنم. ولی بی شرف باشم اگه در دادن این قلب سرخم، تعلل کنم. چون دوستت دارم و جرات دادن این قول و قرار و ادعای بزرگ رو هم دارم. پای حرف هام خواهم ایستاد، چون برام ساده است که ثابت کنم که تا این اندازه دوستت دارم. ولی از من انتظار نداشته باش و اون چه خواسته ی توست به اون عملی می کنم چون عقلم رو در سر تو نکاشتن. اونی که در همه کار راضی می شه، من خودم هستم که تصمیم می گیرم. رو به روی من تو نشستی و اون چیزی که من رو وادار به خواسته هات می کنه و خواهد کرد. اون آهنگ صداته، نه خود صدات. من در اصل تسلیمم، یعنی در اصل قربون اون آهنگ خوش آواز صدات می شم. اون شب یک ساز بد زدی. به جای دادن رفتم که بمیرم. الان اومدم و به امید این بودم که باز آهنگ صدای خوش تو رو بشنوم، پس می بینی چیزی رو که خودم دوست دارم، تحرک اصلی منه. اگر چه گفته ی تو یک شعار در ظاهر قشنگه. اما حقیقت چیز دیگه ایه و اون چیزی که من رو پیشت کر و کور و لال می کنه، اعتقادم به توست.

آسو با قلبی عاشقانه پرسید:

-اگه اون ها قلبم رو در بیارن و ببرن و سینه من با اون ماشین هنوز کار کنه و خانواده ام دنبال یه قلب باشن، تو حاضر هستی قلبت رو در بیارن و در داخل سینه ام بکارن؟

بهرنگ:

-اون آسویی که من دوست دارم و چون تو هستی، هر چند ارزشش رو نداری، باز بهت خواهم داد.

آسو که در غرق صداقت بهرنگ غرق شده بود، یکه خورد و چند سانتی متر خودش رو جلوتر خم کرد و با غم پرسید:

-من ارزشی برات ندارم؟

بهرنگ:

-برای من ارزش داری که دارم قلبم رو بهت میدم.

آسو:

-پس یه جایی از حرفت رو نفهمیدم؟

بهرنگ:

-گفتم تو ارزش دریافت یک قلب اهدایی رو نداری.

آسو:

-قشنگ منظورت رو بگو!

بهرنگ:

-گیریم این اتفاق افتاد، اون قلبی که من بهت دادم می دونی برای چه بهت دادم؟

آسو:

-من زنده بمونم.

بهرنگ:

-درست! ولی ندادم که با قلب من هر سال، هر ماه، هر روز و هر ساعت، و شاید هم هر دقیقه و ثانیه باهاش درد بکشی. من بهت یک قلب دادم که با اون زندگی کنی. می فهمی چی می گم؟

آسو چشم هاش پر از اشک شد و با زبان گریه گفت:

-قربونت بشم چه طور می تونم و هر روز نمیرم.

بهرنگ با این استنباط که او نمی تونه شوهرش رو فراموش کنه، لب هاش رو به هم فشرد و با حالتی که انگار چیزی رو از دست می ده، گفت:

-می دونم، ای کاش شدنی می شد. اگر هم شدنی می بود، اون وقت این قدر عزیز نمی شدی. من نمی دونم و نمی شه هم خدا رو بخوام و هم خرما؟

آسو:

-نمی دونم چی می گی، فقط می دونم یه جایی تو اون قلبت باشم. فقط بیا دوستم داشته باش. برای ما، برای دوست داشتن ماۀ باید تو از مرز اصول هات و مانع ها عبور کنی.

بهرنگ:

-می دونم که مرتب ترمز می زنم، ولی حقیقت عمل خلاف اون چیزیه که خودم راه و رسم رو برای خودم درست کنم. اگر و اماها و شرط و شروط ها در زندگی لازمه، شاید در عشق باید دل به دریا زد. می بینی من شاهدم و تو هم شاهد هستی، باز چه طور پر جرات از بلندی ها و با سر شیرجه می زنم تا هر چه سریع تر به عمق دریایت برسم. تا این اندازه بی اختیار و پررو می شم که حتی این قربون رفتن های من، دیگران رو به شک انداخته.

آسو:

-گفتی آهنگ صدا؛ ولی تو قبل از شنیدن آهنگصدام، رام دیدار با من شده بودی؟

بهرنگ:

-قبل از اومدن دیدم، اون چیزی رو که الان می بینم.

آسو:

-پس گذشت کردی، اون بلایی که من به سرت آوردم؟

بهرنگ:

-موقعی که تو اون شب من رو ول کردی، در اصل تصور من این بود که ولم کردی. انگار از بلندی پلی، به ته دره سقوط می کنم. هنوز سرم به سنگ نخورده بود که دیدم یه چیزی مطمئن پام رو چسبیده، نگاه کردم دیدم طناب سفتی به مچ پام گره زدی. به جای این که از ترس بمیرم از هیجان مجددا به بالا پر کشیدم و بی خیال و با اعتماد به طناب تو دور پام معلق زدم و بهت باز سلام کردم.

آسو به چای دست زد و گفت:

-اعتماد کن! بهرنگ چای سرد شد.

بهرنگ هم به چای دست زد و گفت:

-ایرادی نداره. مهم نیست، دستت درد نکنه می خورم.

آسو چایش رو توی سینی گذاشت و گفت:

-نمی شه، سریع عوضش می کنم.

بهرنگ:

-آسو، زحمت نکش بیا بشین.

آسو قبل از رفتن گفت:

-میام. بشین می خوام در مورد یه موضوعی با تو حرف بزنم.

آسو به آشپزخانه رفت و پدر از دور با اشاره به بهرنگ گفت بیا. بهرنگ از روی صندلی برخاست و در جای قبلی خود روی مبل نشست و پدر گفت:

-من امشب خواستم بیایی، چون تو شاید آسو رو بهتر از همه بشناسی.

بهرنگ:

-بفرمایید.

پدر:

-خودت اگه یه روز انشاالله پدر شدی می فهمی که چی می گم و تن به چه ناخواسته هایی می دم. این حرف های که زدی در اصل تنم رو لرزاند. تا حالا گفتم آسو باید خودش برای زندگیش تصمیم بگیره. به من گفتن نمی دونم کدوم از شما دو نفر به هم دیگه دل بستین، حقیقت داره؟

بهرنگ به فریدون نگاه کرد و گفت:

-شما حرف هاتون بزنید.

آسو با دو لیوان اومد و کنار فریدون نشست و پدر گفت:

-اگر جدی به هم فکر می کنید، الان در پیش من هر دوتون حاضر هستید بگید؟

آسو:

-بابا بهتون گفتم تا سالگرد تمام نشده، در مورد این چیزها حرف نزنم.

فریدون:

-بابا اگه سالگرد هم بیاد و بره جواب آقا بهرنگ معلومه و احتیاج به نظر آسو نیست.

پدر:

-یعنی چی؟ چه می خواهی بگی؟ بذار خودشون حرف بزنن.

فریدون:

-معلومه آقا بهرنگ می تونن نیت صادقانه داشته باشن و تمام حرف هایی که راجع به آسو می زنه درست باشه. ولی ما که از نیت اصلی او خبر نداریم. شک و تردید هم حق ماست. اون بار وقتی از آقا بهرنگ پرسیدم، گفتن غیر ممکنه. درست می گم آقا بهرنگ؟ فکر هم نکنم چیزی این وسط عوض شده که بخواد از نظرش چشم بپوشه.

بهرنگ مثل آهویی که در تله شکارچی گیر کرده، به شکارچی از روی بن بست قرار گرفته نگاه کرد و انتظار داشت که فریدون جمله اش رو به نوعی به نفع او تغییر بده. ولی فریدون در ادامه گفت:

-مرد یک بار قول می ده و لقمه بزرگ بر نمی داره، اگه برداشت، باید اون رو قورت بده وگرنه اون آدم دیگه مرد نیست.

آسو:

-تو چه دشمنی از من دیدی؟ چرا این همه با بهرنگ دشمنی می کنی؟

فریدون:

-اونی که تو رو دوست داره، نمی ذاره کسی بهت ضرر برسونه. من سر هر آدمی که اشتباهی هستند رو زیر آب خواهم کرد اگه آقا بهرنگ از جنس بدل و قلابی نیست، سرش هم زیر آب نخواهد رفت. مگه نه آقا بهرنگ؟

بهرنگ:

-می دونی بدون روشن کردن لامپ توی حیاط، تو تاریکی قدم گذاشتی و دم حوض رفتی و اون سری رو که داری زیر آب می کنی سر من نیست، اون سر، سر آسوست. من یک بار مردونه با تو حرف زدم و فکر می کنم مردها حرف ها رو پیش خودشون نگه می دارن. مگه نه آقای فریدون؟

فرخ:

-آقا بهرنگ چای تون رو بخورید. این موضوع فقط به آسو ربط داره. وظیفه ما اینه که بعد از مشورت دادن به تصمیمش احترام بذاریم و همیشه پشتیبانش باشیم.

بهرنگ برای احترام به فرخ چشم گفت و با آسو آرام در حال خوردن چای بودند که صدای زنگ خانه به گوش رسید. همه به مونیتور دوربین مخفی نگاه کردند و فرخ گفت:

-بابا، تو به عمه چیزی گفتی؟

پدر

:-نه من با او اصلا حرف نزدم.

مرجان در رو باز کرد سریع به اتاق برگشت و با نگاه به پدرش مونیتور رو نشان داد و پرسید:

-بابا این رو خاموش کنم.

فرخ:

-نه دست نزن. بذار اون ها ببینن. که ما دیدیم که پسرشون چه گندی زده.

بهرنگ لیوان رو تا آخر نوشیدو از جاش بلند شد و گفت:

-من با اجازه تون رفع مزاحمت می کنم، خیلی تشکر بابت همه چیز.

فرخ:

-بشین آقا بهرنگ. فکر کنم اون ها به خاطر تو دارن میان. خبردار شدن.

پدر:

-هر چیزی حساب و کتاب داره، معذرت هم باید بخوان، اول از همه ی از ما.

مادر:

-ما به هیچ کس نگفتیم.

فرخ:

-این بچه ننه حتما بیرون کشیک می داد.

فریدون:

-این قدر خوش خیال نباشین. من به پسرعمه گفتم. حتما برای امر خیر اومدن.

همه از جاشون بلند شدند و فریدون روی دوش بهرنگ زد و از او خواست که پشت میز غذاخوری بشینن. بهرنگ و فریدون ایستاده با پدر و مادر پسر عمه سلام و علیک کردند و بعد به طرف میز غذاخوری رفتند. آسو لیوان ها رو توی سینی جمع کرد و به طرف آشپزخانه رفت و پسر عمه هم پشت سرش راه افتاد. بهرنگ به اون دو تا با خشم نگاه می کرد و به فریدون گفت:

-من احتیاج به معذرت خواهی او ندارم.

فریدون:

-گفتم نیتش چیه، اگه بشه باز ده بار دیگه ماشینت رو پنچر می کنه. فکر نکنم بزرگ ترهاش هم برای معذرت خواهی اومده باشن!

بهرنگ:

-پس موندن من اصلا درست نیست.

بهرنگ هنوز از جاش تکان نخورده بود و فریدون لبخند زد و گفت:

-بشین. اون ها الان برای خواستگاری آسو اومدن. کجا می ری؟ می خوام ببینم چه قدر مدرن شدن و آیا باز از آسو با بودن تو خواستگاری می کنن؟

بهرنگ:

-در این صورت موندن من اصلا درست نیست. هیچ نمی فهمم تو با من بد هستی، یا نه؟ یا با همه مردها بد هستی؟ این طوره، نه؟

فریدون:

-ظاهر و باطن من با هم فرق دارن. می خوام یه سری امشب زیر آب کنم که خودت تماشا کنی. وقتی چشم هات دیدن باورت نشه.

بهرنگ:

-از الان چون باورش برام مشکله، از لحن صدات میاد که منظورت پسر عمه ات باشه. از او چرا بدت میاد؟

فریدون:

-تا دیروز دوستش داشتم، ما باهم بزرگ شدیم و فکر کردم جمع ما خواهر برادریه که کاملا اشتباه کردم. اون ها می دونن آسو حال و وضعش اصلا خوب نیست. این پسرعمه هم می دونه که تو با آسو و آسو با توست. می دونه آسو نمی تونه اون رو دوست داشته باشه. اولا او یک بچه است، دوما روزی برادر بزرگش خواستگار آسو بود. ظاهرا این ها براش مهم نیست چون زندگی مرفع آسو رو می خواد.

بهرنگ:

-باز موندن من اصلا صلاح نیست. خیلی ها نقشه می کشند و یا شاید دوست دارن. مهم آزادی آسوست که به نظر می رسه آزاده. از این نظر من هیچ مشکلی نمی بینم، اگه آسو آزار نشه صد نفر بیان و برن.

فریدون:

-این چند روزه بارها تو رو تست کردم. تو با وجودی که از من عصبانی بودی یک حرفی رو خوب زدی. یعنی حرکت های من رو اشتباه می دیدی، ولی با وجود این درست نظر دادی! این که به درستی گفتی من و مرجان دو نبض آسو هستیم. فرخ فکر می کنه من دنبال خونه آسو هستم، به همه سوگند مال دنیا اصلا برام ارزش نداره بله قبول دارم کلید خونه آسو دست منه و با دوست هام اکثرا اون جا وقتم رو خوش می گذرونم. هیچ کس از امکانات و مادیت بدش نمیاد. ولی خوشبختی آسو بر همه چیز ارجع تره.

بهرنگ:

-از این که پشت آسو ایستادید کیف می کنم. می دونی من بارها گفتم، فکر نکنم من آینده ای با آسو داشته باشم و اون هم به خاطر همین ثروتش هست.

فریدون:

-آسو گفت خونه رو به اسم ما خواهر و برادرها می کنه، حتما تو رو خوب می شناسه که می خواد این کار رو بکنه.

بهرنگ:

-ولی من چه طور اون رو می تونم دوست داشته باشم و از این زندگی که داره محرومش کنم. او خودش گفته بود که نمی تونه از این زندگی که داره چشم پوشی کنه!

فریدون:

-یکی تون باید کوتاه بیاد.

بهرنگ:

-تو گفتی حرف مرد اینه که روی حرفش بمونه. می دونی از نظر من مرد اونیه که گاهی کمر حرفش رو بشکنه و به قول آسو از اصولش عبور کنه. بعضی موقع موندن روی حرفی که زده می شه خیلی راحت تره، تا این که بخواهی اون حرف هات رو زیر پا بذاری. روی یه لبه ایستادم که هر دو طرفش دره هست.

فریدون:

-اگه تو از جات الان بلند بشی و یه سری به آسو بزنی، خوب می شه. فکر می کنم که به کمک تو احتیاج داره؟

بهرنگ لبخند زد و گفت:

-نه درست نیست!

فریدون:

-ببین، دارم به تو شک می کنم. آدم اگه کسی رو دوست داره چه طور می تونه روی صندلی آروم بشینه؟

بهرنگ:

-آروم نیستم. انگار یکی چنگ به قلبم زده و داره درش میاره. دلم می خواد اون آدم رو بگیرم زیر پام اون قدر فشار بدم و له اش کنم.

فریدون:

-آسو هم ازت همین انتظار رو داره؛ اگه ببینه تو غیرت نشون می دی ازت بیشتر خوشش میاد.

بهرنگ با لبخند گفت:

-این اشتباهه، چون انگار من صاحبشم. نباید فقط به یک طرف سکه رو که زیر نور برق می زنه رو تماشا کرد و عکس العمل نشان داد، بهتره به اون طرف دیگه ی سکه هم یک نگاهی بکنیم، شاید راه حلش در اون قسمت باشه.

فریدون:

-اول بگو اون طرف سکه چی پنهانه؟

بهرنگ:

-فرض کنیم من آسو رو دوست دارم. می گم فرض کنیم، میون این همه جمعیت غیرتی نشو! بر فرض آسو من رو هم دوست داره، خوب او الان می دونه که من چه حالی دارم، او باید بیاد و با اون پسر عمه ات تنها نباشه. من این جا مهمون هستم. اگر من به آشپزخونه برم او مجبوره که بیاد در کنارم باشه و از نظر قلبی هیچ موفقیتی پیش رو نداشتیم. اگه در اون جا بمونه، می دونه که من می دونم اون ها الان با هم هستن، پس فکر و ذکرش می تونه پیش من باشه.

فریدون:

-من نمی تونم بیشتر منتظر بشم، این پسره خیلی پررو شده. از آدم هایی که پررو می شن بدم میاد.

فریدون به آشپزخانه رفت و اون دو تا رو تو آشپزخونه ندید، به اتاق نشیمن برگشت و بهرنگ رو دید که با جمعیت در حال خداحافظی بود. با او تا دم در رفت و گفت:

-داری می ری؟ توی آشپزخونه نبودن، رفتن توی اتاق آسو.

بهرنگ:

-حق هم داره! من چرا باید غیرتی بشم، من که مرتب می گم محاله. بهتر همونه که از زندگیش گم بشم.

فریدون:

-خودت می دونی. اگه دلت این طور رضایت می ده، برو منتظر نباش.

بهرنگ رفت و فریدون با عصبانیت وارد اتاق آسو شد و اون ها رو نشسته روی تخت دید که با هم حرف می زدند. فریدون با عصبانیت به آسو گفت:

-خجالت نمی کشی؟ چه کار می کنی؟ اول دوست پسرت رو میاری خونه، بعد با این آدم فرصت طلب خودخواه می نشینی روی یک تخت. هیچ می دونی از نظر ظاهر هم که هست، چه قدر کارت زشته؟ خوب شد که بهرنگ با من نیومد تا این خفت رو ببینه. اون فکر می کنه توی آشپزخونه هستین. آشپزخونه رو نتونست تحمل کنه، رفت.

پسر عمه:

-پسر دایی چیه، از من عصبانی هستی یا از اون؟ به کی داری این حرف ها رو می زنی؟

فریدون:

-خوب فهمیدی. طناب تا حدی تحمل کشش رو داره. فشار از یک اندازه ای بیشتر بشه پاره می شه.

پسر عمه:

-ما داریم با هم حرف می زنیم. دختر دایی از من پرسید که چرا لاستیک ماشینش رو پنچر کردم.

فریدون:

-پسر عمه تو با یه بچه حرف می زنی؟ چرا نمی گی اومدی امشب رسمی از آسو خواستگاری کنی؟

پسر عمه:

-این در حد من نیست. بزرگ ترها باید حرف بزنن.

آسو:

-بی خود کردی! تو چه طور جرات می کنی؟ فرخ گفته بود، من نخواستم جدی بگیرم. اگه امشب یه کلمه از دهنتون این حرف رو بشنوم با چاقو بهتون حمله می کنم. پاشو برو بگو اگه نیت اومدنتون اینه، از راهی که اومدین تا جنازه تون رو بیرون حمل نکردن بزنید به چاک. اصلا هم توجهی به فامیل بودن ندارم.

پسر عمه:

-همه اش به خاطر این پسر هست، نه؟

آسو با فریاد گفت:

-کثافت من هنوز سال شوهرم رو ندادم، می خوای صاحب مالم بشی؟ من از تو، از اون برادر تپلت، از همه تون بدم میاد. تو بچه فسقلی عجب بی چشم و رو هستی. یادمه یک خانم بودم که تو دهنت بوی شیر می داد! از جات الان پاشو، برو گم شو، دیگه نزدیکی هام نبینمت!

پسر عمه از جاش تکان خورد و در حال بیرون رفتن گفت:

-ما رو باش که به کی می خواستیم خوبی کنیم!

آسو با اشاره دست به او گفت:

-برو گم شو الدنگ. دیگه این جا نبینمت!

وقتی پسر عمه از اتاق بیرون رفت، آسو از فریدون پرسید:

-چرا جلوش رو نگرفتی؟

فریدون:

-رفت! خیلی هم ناراحت شد. من هم ناراحت شدم. من گفته بودم که اون ها برای امر خیر میان. انگار می خواستید نامزد بشین که تنها با همین. شاید او تصور کرد که تو می خواستی به حرف های پسر عمه هم گوش بدی و اگه بهتر از بهرنگه قول بله رو بهش بدی.

آسو:

-روی زخمم تو یکی نمک نپاش! تا حالا ریختی، بهت جدی چیزی نگفتم؛ ولی دیگه صبرم تموم شده. بهرنگ اصلا این طور فکر نمی کنه، او با بقیه شما فرق داره!

فریدون:

-جدا؟ پس چرا گفت انگار پسر عمه به قلبش چنگ زده و می خواد در بیارش. تازه این رو وقتی گفت که توی آشپزخونه بودید. حالا به اتاق خلوت رفتید، نمی دونم دیگه بخواد با تو حرف بزنه. مردها خودشون هزار تا کار و بی احترامی در حق زن هاشون می کنن و هیچ کس حق نداره ایراد بگیره، ولی اگه شما زن ها یک کار بی آزار هم بکنید مثل الان، دنیا نظمش به هم می خوره.

فریدون با لبخند در ادامه گفت:

-آسو بی خود رو سرم داد و بیداد نکن، فقط یه ذره کنجکاو شدم. خودم تا حالا می دونستم و این طور فکر می کردم که برای تو غیر ممکنه و تحمل شنیدن اسم یک مردی رو توی زندگی ات نداری، یا حتی برای تصور در ذهنت بهش فکر کنی. چرا بهرنگ؟

آسو:

-بهرنگ جونم رو نجات داد. از تو پهنون نمی کنم باید بدونی. خودم هم نفهیدم کی دزدکی دلم رو دزدید!

***

در واحد خونه بهرنگ مثل دارکوب کوبیده شد. بهرنگ از خواب بیدار شد و سریع شلوارش رو روی شورتی که به تن داشت، پوشید. بدون این که به چشمی در نگاهی بندازه در رو باز کرد و آسو رو دید. بوی عطر آسو در همان ثانیه اول مستش کرده بود، آسو با سر خم شده به جلو اومد و برای سلام بی کلام فقط روبوسی کرد و پرسید:

-جایی می خواستی بری؟

بهرنگ سر به بالا و طرفین به علامت نه تکان داد و خم شد سبد رو از دست آسو گرفت و پرسید:

-سنگینه! چی توش پر کردی؟

بهرنگ بدون اجازه گرفتن، انگار می دونست سبد برای او آورده شده، به داخلش نگاه کرد و گفت:

-این ها چیه؟

بهرنگ در رو پشت سر آسو بست و آسو در جواب گفت:

-دیشب یه چای گوارا که از گلوت پایین بره نخوردیم. صبحانه که نخوردی؟

بهرنگ:

-نه! خوابیده بودم.

آسو:

-از دیدنم اصلا خوشحال هم شدی؟

بهرنگ سبد رو در آشپزخانه روی میز گذاشت و گفت:

-آدم اگر بخواد فیلم بازی کنه، دوست داره چهره قهر کرده ی خودش رو نشون بده، ولی اگه من بخوام حقیقت رو بهت بگم که نمی خوام پیش تو اون رو مخفی کنم. اینه رو بدون، من تو رو حتی اگر وانمود هم کنی که هیچ نمی دونی و بهتر می بینی که این کلمات رو شمرده شمرده از زبونم بیرون بیاری، بشنوی! چون خیلی خیلی ناز هستی، می گم که تو اصلا خبر نداری قلبم خوش و تند کار می کنه، که می ترسم کار دستم بده، بیفتم. و به جای صبحانه من رو روانه بیمارستان کنی.

آسو:

-جدا! تا این اندازه؟

بهرنگ:

-اگه بخوام خودم از قلبم این انتظار رو داشته باشم، آره! ولی چون آگاهی دارم، می دونم این قلب از اون پدر سوخته هاست و هر چی هم روش عمدا و اضافه فشار می دم، باز زیر پات نمی افتم. شاید هم بهتر همینه و اسراف نکنیم.

آسو:

-موقع اومدن این فکر تو سرم بود و چندین بار این تصویر رو دیدیم که تو در رو به روم باز نمی کنی!

بهرنگ آسو رو توی بغلش گرفت و گفت:

-از بعد این بغل ها فقط و فقط به نیت تشکره و بگم چه قدر تو رو دوست دارم. نه اون فکری که شاید بشه ازش کرد و انتظار داشت. تو می گی از اون جا پا می شی میایی اون هم با سبد صبحانه، اون وقت من بخوام اون تصویرهایی که تو دیدی رو تو ذهنم حتی داشته باشم؟ تو بیا بگو بهرنگ من دیشب غمگین بودم. من می رم میمیرم، یا بگو برو بمیر! من می رم می میرم. قبول دارم قهر می کنم، ولی میام خونه می نشینم آهنگ تو رو می ذارم تا برام اون قدر حرف بزنی و حرف هایی که خودم دوست دارم بشنوم یا حرف هایی که دوست دارم بهت بگم. ولی نمی تونم به خودم حقیقیت رو بگم. گاهی با تو می گریم، گاهی با تو می خندم و افسانه ای برای خودم می سازم، چون از تو این الهام رو می گیرم و تو برای من اون چیز خوبی هستی که در طبیعت نمونه اش نیست.

آسو:

-اگه می دونستم، همون دیشب می اومدم و این نون تازه رو زودتر با تو می خوردم.

بهرنگ:

-الان که می گی دلم برای دیشب می سوزه. می گم خوب می شد اگه می اومدی.

آسو:

-نون گفتم، من نون نخریدم. گفتم از مغازه نزدیک خونه ات با هم بریم بخریم. معلومه از این به بعد این جا خونه من هم حساب می شه و باید راه ها رو یاد بگیرم.

بهرنگ چندین بار مرتب فقط سمت راست گونه آسو رو بوسید و گفت:

-انگار تو بهترین لقمه ها رو چنگ می زنی و تو حلقم می ذاری.

آسو با لبخند گفت:

-چه کار کنم من به لطفت جون گرفتم. مهربونم، به تو خو گرفتم!

بهرنگ مجددا صورت آسو رو بوسید و گفت:

-یه لحظه صبر کن تا لباس بیرون بپوشم.

آسو:

-این شلوار خوبه. شلوار دیشبی نیست؟

بهرنگ با نگاه به شلوار گفت:

-چرا روی شرت فوتبالی پوشیدم، درش میارم.

از در بیرون رفتند. بهرنگ با دست در رو نشون داد و پرسید:

-در باز بود؟ چه طوری اومدی تو؟

آسو:

-زنگ همه همسایه ها رو زدم.

بهرنگ خندید و گفت:

-زنگ همه رو؟

آسو:

-آره از این به بعد زنگ هر کدوم که شد می زنم.

بهرنگ:

-فقط شانس بیاریم یکی شون به مامورها زنگ نزنه!

آسو:

-چه کار می خوان بکنن؟ من از هیچ کس نمی ترسم. هم من، هم تو، انسان بالغ هستیم. چرا ما عقب نشینی کنیم؟ بهتره اون هایی که بد می کنن از خودشون خجالت بکشن. اون ها هستن که باید عقب نشینی کنن.

بهرنگ:

-باید زیر بارون رفت و باید تابو رو شکوند. باید به همه نه های بی خودی و اضافی دست رد به سینه زد. عاشقی یک مرحله از زندگی هر انسانیه؛ در حقیقت محترم ترین مرحله از زندگی یک انسانه و هیچ کس حق نداره به بهانه قانون این مرحله از زندگی انسان ها رو ندید بگیره. خواسته ی طبیعت اینه! گذروندن این مرحله از زمان می تونه ما انسان ها رو اجتماعی تر کنه. در این زمان هست که انسان به حق از ناحق ارزش می ذاره، در این زمانه که انسان یاد می گیره صمیمیت یعنی چی و می فهمه برای دیگرون هم می شه فدا شد. می فهمه مادیات اصل نیست. در زمان عاشقی انسان غربال می شه اضافی ها یکی بعد از دیگری گم می شن.

آسو:

-من با همه دارم می جنگم و دارم به آداب و رسوممون هم جدی فکر می کنم. واقعا این آداب ها در خدمت کی هستن و خلاف کیه؟

بهرنگ:

-می دونم، معلوم بود اگه مبارزه ی تو نبود خانواده ات به این درک نمی رسیدند که چه چیزی در زندگی برات مهمه.

از مغازه نون خریدند و توی راه برگشت، آسو گفت:

-دیشب بعد از رفتنت فری از من پرسید که چرا به پسر عمه ام گفتم چاقو به طرف هر مردی می کشم، اگه در موردم باهام یک کلمه از عشق و عاشقی و خواستگاری حرف بزنن؟

بهرنگ لبخند زد و چیزی نگفت.

آسو گفت:

-او هم گفت پس این بهرنگ کیه و چرا چاقوم رو قایم کردم؟

بهرنگ:

-من جوابش رو می دونم، ولی از اون حرف هاییه که در نبود تو با تو حرف می زنم.

آسو:

-تو خیابون نمی شه، ولی تو خونه بهت نشون می دم که با من در نبودم با چه جراتی تنهایی حرف می زنی و با بدن من عشق و حال می کنی!

با لبخند در ادامه گفت:

-بی انصاف ها!

بهرنگ:

-فردا جمعه است، پدرت خونه هستن، نه؟

آسو:

-آره همه روز جمعه خونه ما جمع می شن.

اون ها موقع رفت و هم برگشت به خاطر مردم مجبور بودند سکوت کنند و عملا دیدن چه قدر در بیرون مشکل هست. به خونه رسیدند و وقتی در حال آماده کردن صبحانه بودند، بهرنگ گفت:

-آسو، می دونم اشتباهه، ولی اصلا دوست ندارم بیرون برم. نمی شه چند روز بیست و چهار ساعته تو خونه بمونیم؟

آسو:

-من برعکس تو دوست دارم فکر کنم. ما زن ها به خاطر همون طبیعت دوست داریم خوشبختی مون رو برای همه اعلام کنیم. چون ما اون حس مادری رو از بدو تولد با خودمون حمل می کنیم و به خاطر همین، هر خانواده به رسمیت شکل بگیره و رسمی بشه، ما هم همون اندازه احساس سبکی و اعتماد به نفس می کنیم. کلا هر زنی که با شوهرش بیشتر بیرون بره، تو زندگیش آزادتره و از زندگیش بیشتر لذت می بره.

بهرنگ:

-اون رو که به روی چشم. ولی خودت متوجه شدی، الان بیرون دیدم که چه قدر قدغن هستیم و خودمون با دست و پای بسته بیرون رفتیم و با نگاه های دیگران مجبور بودیم دهانمون رو ببندیم، این من رو خیلی آزار داد. من چه طور نتونم بیرون خودم با تو باشم و باید قبای دیگران رو به تنم کنم؟ من چرا نتونم دستت رو بگیرم؟ چه کار کنم چهار تا بهت لبخند بزنم و چهار تا لبخند تو رو ببینم؟

آسو:

-جنگل سوخته رو باید از نوع بکاریم. من سر زده اومدم جایی که نمی خواستی بری؟

بهرنگ:

-چرا، وقتی بیدار شدم قصد داشتم بیرون برم.

آسو:

-جد! بعد از صبحانه برو و من هم می رم خونه.

بهرنگ خندید و گفت:

-می خواستم برم نزدیکی خونه تون مثل آواره ها این ور و اون ور مثل مجنون رژه برم!

آسو:

-باز این دلم زودتر از تو برات تاب نیاورد.

بهرنگ:

-چون دیشب این دل من شب رو صبح کرد و با تو حرف ها زد.

آسو:

-یه زمانی به من می گی که چه حرف ها با من خیالی زدی. اگه من رو دوست داری بگو.

بهرنگ:

-الان می تونم بگم گاهی اتفاق میفته. تو رو خیلی بغلت می کنم، خیلی نوازشت می کنمف خیلی می بوسمت، لب هات رو می بوسم. قلبم می خواد پاره بشه، چون مرتب می بینم که همیشه دیر رسیدم، میترسم!

آسو:

-فکر می کنی من رو می کشن؟

بهرنگ با قلب گرفته و رنگ پریده و چشمان سرخ گفت:

-هر کار می کنم که این طور فکر نکنم، نمی شه. البته گاهی این طوریه.

آسو بهرنگ رو بغل گرفت و چشم هاش رو بوسید. گفت:

-من رو باش، نزدیک بود یک سیلی هدیه ات کنم.

بهرنگ:

-نمی دونم چرا این همه می ترسم؟ در صورتی که تو بزرگترین پشتیبان منی! خودم تنهات نمی ذارم، اون ها رو حتما پیدا می کنم.

آسو:

-نمی دونم؟! کاشکی اصرار نمی کردم و این همه خوشحال بودیم.

بهرنگ:

-اون یک خیال نسیه است که اصلا می تونه نقد نشه.

اون ها صبحانه رو خوردن و روی تخت دراز کشیدن، آهنگ گوش دادن و هم دیگه رو بغل کردن و به خواب رفتند.

آسو بعد از دو ساعت خوابیدن بیدار شد و بهرنگ رو روی تختخواب ندید. به اتاق نشیمن رفت؛ بهرنگ پشت لپ تاپ نشسته بود. با دیدن آسو از جاش بلند شد و به طرفش اومد و بعد از بوسیدن پرسید:

-تونستی خوب بخوابی؟

آسو:

-من خوب خوابیدم، تو چی؟ از کی بیداری؟

بهرنگ:

-من تازه بیدار شدم، اومدم نگاه به خبرها بندازم.

آسو:

-آب بذارم چای بخوریم؟

بهرنگ:

-من می ذارم، تو جون بخواه! تو بگیر بشین، حتما ایمیل داری!

آسو:

-نمی دونم! چرا چای تو خونه ی تو خوشمزه می شه؟

بهرنگ:

-یه رمز داره.

آسو:

-چای مخصوص داری؟

بهرنگ:

-نه آب مخصوص دارم.

آسو با او به آشپزخانه رفت و بهرنگ گفت:

-شب ها دیر وقت آب ها یه کیفیت دیگه دارن. نمی دونم چه چیزی زیاد می شه و یا چه چیزی کم. بستگی به مصرف آب مردم شهر داره یا آپارتمان، چون وقتی کسی آب مصرف نمی کنه ظاهرا آب ها آروم می گیرن و سنگینی های آب ته نشین می شن. من قبل از خواب برای چای آب توی کتری می ریزم و یه مقدار برای دم کردن هم باشه کافیه. نمی دونم دلیلش چیه ولی حقیقت اینه اگه چای از آب شب درست بشه یا در شب درست بشه خوشمزه تره. منطقه هم شاید تاثیر داشته باشه و فقط می دونم برگ چای تنها دلیلش نیست و آب هم مهمه.

بهرنگ چای درست کرد و در موقع چای خوردن آسو سری به فیس بوک زد و یک مطلبی رو خوند و از بهرنگ پرسید:

-بهرنگ این دختره رو دیدی زانو زده و از پسری خواستگاری می کنه.

بهرنگ:

-دیدم! نظرت؟

آسو:

-نمی دونم؟ انگار دختره داره خودش رو تحقیر می کنه.

بهرنگ:

-به نظر من هم همینرطوره. از زمان های دور بسیار دور به این طرف، دقیق تر بگم از زمان برده داری به این طرف زنان همواره در همه ی عرصه ها کوچک و پست و خوار و ذلیل شمرده می شدن. تا این که امروزه علم ثابت می کنه که اون ها برعکس تفکر همه حکمرانان جبار و هوسرانان برده دار و فئودال هستن و صاحب قابلیت ها و خلاقیت های خارق العاده ای هستن. زن ها همواره تحت ستم مرد سالاری بودن و عمدا جلوی شکوفایی شون گرفته شده. امروزه نسل بیدار و روشنفکران به این آگاهی واقفند و اگه مردان سمبل وار در مقابل زنان زانو می زنند به این دلیله که بگن زن ستیز نیستن و جایگاه زن در زندگی مشترک، یک اندازه است بدون در نظر گرفتن جنسیت. با زانو زدن در مقابل زن یعنی فرهنگ پدرانمون رو درست نمی دونیم. اما اگه بخواهیم به این عکس تماشا کنیم هر چند در نگاه اول نیت می تونه همون باشه که به حساب بگوید زن و مرد برابر هستن، ولی در معنای اصلی و سمبلی اون اشتباه بزرگیه. چون زن تا به امروز جایگاه پست داشته و تا مدامی که همه قانون های ضد زن برچیده نشده این فقط یک اشتباهه، چون زمینه زیر بناییه که رو بنا رو می سازه. اگر چه هم رو بنا به نوبه خود تاثیر مثبت در ساخت زیر بنا داره، ولی این زیر بناست که در حل بر طرفی ستم بر زن الویت دارد.

آسو:

-مگه این زن مادر نیست؟ چرا این قدر دشمنی و سختی. اون قدیم جهل بود، چرا امروزه هنوز ادامه داره؟

بهرنگ:

-امروز هر جا که بری حتی به پیشرفته ترین جامعه ها، بین زن و مرد به نوعی تفاوت هایی گذاشته می شه. امروزه در هر جا که اشتغال مشکل بزرگ دولت باشه، نتیجتا در اون مکان قانون های ضد زن و فرهنگ ضد زن تبلیغ می شه. در آمار جامعه ی اروپایی، زنان هم به عنوان تعداد بیکاران یا اشتغال حساب می شن، ولی اکثرا در کشورهای جهان سومی چون کار برای همه ندارن خوب اگه زن رو پست و یا وظیفه شون راو خونه داری بدونند، نصف جمعیت بیکاران در یک شعبده بازی ساده حل می شه. یعنی این زنان خود به خود تو آمار نیستن. دولت ها ترسی از اعتراض این خیل عظیم رو نخواهند داشت، چون اون ها از نظر فکری به وضعیت خود رضایت دادن. رضایت دادند، چون دولت ها از قبل فرهنگ پذیری این خیل عظیم رو با موفقیت انجام دادند.

آسو:

-درسته. تو به چی نگاه می کردی؟ اومدم نشستم.

بهرنگ:

-نگاه کن، اگه مهم بود می گفتم، از تو که من خجالت نمی کشم و تعارف هم نمی کنم. من مقاله ها و نوشته های پزشکی رو می خوندم.

آسو:

-نمی خواد، بی خود فکرت رو مشغول نکن.

بهرنگ خندید و گفت:

-اولین باره که از خواب بیدار شدی و از من ایراد نگرفتی.

آسو:

-چرا، این بار می خواستم باهات دعوا کنم. چه طور من رو تنها گذاشتی؟ نه نه، نترس!

بهرنگ:

-احتیاج به گفتن نداره. وقتی نگاه اولت رو دیدم یه نفس راحت کشیدم.

بهرنگ:

-می گم اگه بشه پرده اتاق رو عوض کنیم. می دونی هنوز مریضت حساب می شم و اون یک ماهی که گفتی تمام نشده.

بهرنگ:

-آها، یک هفته هنوز نشد. اگه بخوام دقیق ساعت ها رو جمع بزنم، سه روز هم نمی شه. قربونت برم بعضی از موقع ها یه حرف های می زنی که از ذوق نمی دونم چه کار کنم.

آسو:

-هیچی! پاشو انجامش بده.

بهرنگ:

-دیگه چای نمی خوری؟

آسو:

-اگه بیرون می ریم، همین قدر کافیه، دستت درد نکنه.

اون ها به شهر رفتند. گشتن و خریدشون دو ساعت بیشتر طول کشید. در یک پاساژ بزرگ روی یک نیمکت نشستند، آسو گرسنه اش شده بود. بهرنگ به او گفت:

-بریم رستوران غذا بخوریم؟

آسو:

-اگه دوست داری می تونیم غذا رو بیرون بخوریم، نمی خوام زحمت بشه. اگه خسته نیستی با هم تو خونه درست می کنیم. بعدها اگه بخواهی باز هم فرصت هست که بریم رستوران.

بهرنگ:

-بعدها این قدر بیرون با هم غذا می خوریم که از مرز میلیون هم بگذره دست یه دونه دو دونه. نمی دونم چند دونه بچه دوست داری! دستشون رو می گیریم، می ریم مرتب بیرون. الان فقط دوست دارم هر چه سریع تر این خریدها رو اگه تموم نشده، تموم کنیم و با هم دیگه راحت تو خونه باشیم. این جا بیرون هم دست هامون بسته هست، هم پاهامون و بدتر از همه دهان هامون. الان می بینم چه قدر انسان به پرنده های توی قفس ظلم می کنن. مگه می شه پرنده رو تو قفس حبس کرد، پرنده ای که باید پرواز کنه واقعا ظلم بزرگیه.

آسو:

-پس ناهار و خونه می خوریم؟

بهرنگ:

-خریدها تموم شد؟

آسو:

-بهرنگ قول می دی که با من میلیون بار بیرون غذا بخوری؟

بهرنگ:

-قول نمی دم، اگه بخوای جون می دم.

آسو:

-جدی می گم.

بهرنگ:

-آسو آدم اگه هزار تا هم قول بده مهم نیست، مهم بودن با هم نیست، مهم برای یکدیگر جان بودن هم هست که با هم بودن ارزش پیدا می کنه. الان تو این زمان و این عشق ما رو دوست داری، من هم دوست دارم چون تو شک نداری که من برات جون می دم و خوب هم می دونم تو من رو خیلی دوست داری. من و تو خیلی خوش شانس هستیم و فکر می کنم اگه از بلاهای طبیعت به دور باشیم با هم یک عمر زندگی خوشی خواهیم داشت، چون تو رو خیلی دوست دارم. اگه سهم سازگاری و همزیستی خودم رو بگم، سه پایه ی قوی پشتیبان دارم. من همیشه صمد رو فراموش نخواهم کرد و نمی خوام به سه نفر بی توجه باشم، اول به تو، دوم به صمد و سوم به بابام. من پایه ام تا حدودی برای یک زندگی با تو قوی و تضمینیه. به اضافه این که اگه هر دومون پذیرفتن حق رو ملاک زندگیمون قرار بدیم، نه سلیقه شخصی، اون وقت بسیار موفق خواهیم بود.

آسو:

-این حرف هایی که داری می زنی، می دونی معنیش چیه؟

بهرنگ:

-موقعی که گفتم میلیون بار با هم بیرون غذا می خوریم، خودم هم فهمیدم که چی گفتم و نمی خواهیم ضد این دل ها تشنه به جان هم دیگه باشیم، مگه نه؟

آسو هم با خنده گفت:

-این خوش شانسی یک امتیازه، نه؟

بهرنگ:

-از دید من آره. چون من از تو خیلی خیلی خوشم میاد، از تجربه و حرف های بابام می دونم که می گه وقتی با نگاه اولت از زنت خوشت اومده و با او هستی و سیر نمی شی، این یک تضمینی هست که زندگی مشترک بر پایه ی استواری و استحکام ساخته می شه و این رو هم طبیعت به اثبات رسونده. چون تو زندگی اختلاف پیش میاد و شاید هم جدایی های کوتاه مدت پیش بیاد، آدم زرنگ می دونه جلوی ضرر رو کی بگیره. آدمی که روزی عاشق شد، اگه در آینده از زنش جدا شد و این زندگی عاشقانه ای رو که در جوانی داشت هرگز از یاد نخواهد برد و خوش شانسی انسان در اینه که انسان ساعت قلبش رو همیشه می تونه به عقب بکشه. یعنی موقعی که تو مادربزرگ هم شدی، وقتی با من دعوا کردی پیش بچه هامون رفتی دلم مثل الان برات یه ذره بشه. اگه من پیش بچه هامون برم و ازت قهر کنم اون وقت دلت برام پاره پاره می شه، وقتی می بینی یارت تو خونه نیست. مگه ممکنه، ما فقط باید یک کم مواظب باشیم. اجازه داریم اشتباه کنیم، اشتباهی که بشه بخشید. فکر کنم این حرف هام از طرف تو هم همین طور باشه؟

آسو:

-اگه مرد خراب نشه و تا آخر انسان بمونه. چون زن های خانواده دوست هستن و زندگی مشترک از هم نخواهد پاشید و شانس پا بر جایش هم بیشتره. مهم تر این که تو حق رو ملاک می دونی و چون خودم هم این طور هستم، کاملا با تو موافق هستم.

بهرنگ:

-این ها حرف های تذکری هستن. بد نیست آدم یه نگاهی هم به دور دورها بندازه. ولی می دونی بهترین کار اینه که ما انسان ها، زمان ها رو از شادی ها و خوشی ها انباشت کنیم. مثلا اون هایی که می رن از هواپیما می پرن، چتربازها رو می گم با وجودی که امکان باز نشدن چتر هست، با وجود این که از مرگ می ترسند حاضرند از زندگیشون گذشت کنند و جون خودشون رو برای یک بار هیجان به ریسک بندازن. اون وقت ما چه طور می تونیم به این هیجان سر تا پا مقدس عشق که بی خطر هم هست، مانع بسازیم. انسان ها فقط باید در انتخاب همسر و دوست چشم باز کنند.

***

حدودا ساعت دوازده ظهر بود که فریدون از مغازه با ماشینش به خونه بهرنگ اومد، زنگ واحدش رو زد و منتظر شد کسی در رو باز نکرد. او مجددا چند بار دیگه هم زنگ زد و توی ذهنش با حساسیت گفت که بهرنگ توی خونه با آسو تنهاست و کار زشتی با هم می کنن و به خاطر این که فهمیدن او پشت در ایستاده و با ترسی که از او پیدا کرده، هم به خاطر نریخته شدن آبروشون در رو باز نمی کنند. فریدون با گذشت دقیقه های سپری شده، خشمش بیشتر از اول شد و از این لحظه دستش رو از دگمه زنگ بر نمی داشت. صدای زنگ اعصاب همسایه های بهرنگ رو آزار می داد که زن همسایه طبقه رو به روی بهرنگ از واحدش بیرون اومد تا ببینه کس دیگه ای هم احساس ناراحتی می کنه یا نه. از اون بالا فریبا رو در طبقه اول دید و با صدای بلند و مکث دار گفت:

-فریبا خانم، فریبا خانم، بابات خونه هست؟

فریبا سر به بالا گرفت و زن همسایه رو دید و به او جواب داد:

-نه چه کارش دارین؟

زن همسایه نرده پله رو سفت چسبید و خودش رو به جلو و سمت پایین خم کرد و با دست بیرون از خونه رو نشان داد و با صدای بلند گفت:

-یکی زنگ خونه آقا بهرنگ رو می زنه و دست بردار هم نیست.

فریبا:

-چشم می رم نگاه می کنم.

مادر فریبا کفش هاش رو پوشید و پرسید:

-چنگیز نیس؟ زنگ ما خراب که نیست؟

فریبا خندید و گوشی اش رو نشون داد و گفت:

-به من زنگ می زد، مرض داره این همه اشتباهی زنگ خونه ی بهرنگ رو بزنه؟

مادر:

-شاید اتفاقی افتاده، من برم ببینم کیه؟

فریبا:

-مامان اول بپرس کیه؟

مادر از پله ها به طرف در بیرون رفت و از پشت در بسته پرسید:

-کیه؟

فریدون:

-خانم من فریدون هستم. لطفا در رو باز کنید، من فامیل آقا بهرنگ همسایه تون هستم.

مادر فریبا:

-کدوم فامیل؟ کسی که این جا به دیدنش نمیاد.

فریدون:

-خانم شما آسو رو حتما می شناسین، من برادرش هستم که اون شب اومدم این جا. همسایه تون فریبا خانم هم من رو می شناسن.

مادر فریبا در رو باز کرد و به چهره فریدون خوب نگاه کرد و گفت:

-فریبا دخترمه. تویی! شناختمت، با او چه کار داری؟ اون ها خونه نیستن بیرون رفتن!

فریدون:

-کی بیرون رفتن؟

مادر فریبا:

-یکی دو ساعتی می شه.

فریدون:

-اگه اجازه بدین خودم برم یه نگاه بکنم، حتما برگشتن.

مادر:

-این همه زنگ زدی ما همسایه ها شنیدیم، نیستن.

فریدون داخل شد و تشکر کرد و گفت:

-ایراد نداره، مطمئن بشم بهتره.

فریدون به طبقه چهارم رفت و برگشت و در طبقه اول مادر فریبا از او پرسید:

-باورت شد؟

فریدون:

-اگه ایراد نداره من می رم توی حیاط منتظر می شم تا بیان. یه کار واجب دارم. برای خواهرم آسو می تونه یه اتفاق بد بیفته اگه بهش اطلاع ندم.

مادر فریبا:

-زنگ بزن موبایلش، مگه همراهش نیست؟

فریدون:

-هست، ولی مرتب خاموش می کنن.

مادر فریبا:

-شماره بهرنگ رو نداری؟

فریدون:

-دارم به او هم زنگ زدم. مال اون هم خاموش هست.

مادر:

-قصد دعوا که نداری؟

فریدون:

-نه بهرنگ دیشب شام خونه ما دعوت بود. چرا دعوا کنم.

مادر فریبا:

-شوهرم خونه نیست اگه چیزی میل داری برات بیارم؟

فریدون دست روی شکمش گذاشت و گفت:

-نه دست شما درد نکنه، تکمیل هستم.

توی حیاط، دو نیمکت برای نشستن بود و فریدون رفت روی نیمکت نشست و منتظر شد. ده دقیقه گذشت فریبا که برای نامزدش چای و ناهار درست کرده بود به مادرش گفت:

-مامان آسو بیاد و بفهمه ما برادرش رو توی این گرما بیرون نشوندیم از ما ناراحت می شه.

مادر شانه اش رو بالا انداخت و گفت:

-این ها همه دیوونه هستن به من چه!

فریبا به خواهر کوچکش گفت:

-سارا یه لیوان چای براش ببر.

سارا خودش رو نشون داد و گفت:

-با این قیافه نمی تونم ده دقیقه حداقل طول می کشه، خودت ببر.

فریبا به موبایلش نگاه کرد و سریع رفت توی دو لیوان چای ریخت در یک سینی کوچک گذاشت و پیش فریدون برد. فریدون از چند متری از روی نیمکت بلند شد و منتظر شد و فریبا گفت:

-ببخشید بابام خونه نیست، نامزدم میاد. کمی بد دل هستن. بیرون نشستین، شرمنده.

فریدون به چای نگاه کرد و گفت:

-برای من هم چای آوردین؟

فریبا:

-میل ندارین بگین یه چیز دیگه بیارم. هر دو تا رو برای شما آوردم اگه خواستین هر دو رو بخورین.

فریدون سریع سینی رو از دست او گرفت و گفت:

-نه مرسی، دستتون درد نکنه، لطف دارین. من برای اون شب معذرت می خوام.

فریبا:

-خیلی ها اون شب اشتباه کردن. من می دونستم آقا بهرنگ اونی نیست که همه تون فکر می کردین.

فریدون:

-می دونم. وقتی آدم یکی رو نمی شناسه طرف مقابلش هر نوعش می تونه باشه.

فریبا نیمکت رو نشون داد و گفت:

-سینی رو همین جا بذارید بعدا ما خودمون بر می داریم.

فریبا رفت. زمانی نگذشت چنگیز زنگ خونه رو زد و داخل حیاط شد و با نگاه به فریدون و با تکان دادن سر، سلام داد و از پله ها بالا رفت. نیم ساعت بیشتر نماند و با فریبا در موقع رد شدن یک نگاهی به فریدون انداخت. فریدون به حُسن احترام از جاش نیمه بلند شد و با یک بار سر تکان دادن در اصل برای تشکر از فریبا لبخند زد و چنگیز که با خبر شده بود فریبا برای او چای آورده، و این که فریدون جنبه نداره و پررو و خودمونی شده، عصبانی شد و به طرفش باز با اخم نگاهی کرد و با صدای نفرت گفت:

-به چه می خندی بچه؟

لبخند از چهره فریدون هم زمان با این گفته محو شد و دست راستش رو جلوی چشمانش به رقصیدن در آورد و چنگیز به طرفش رفت و گفت:

-تو به کی می گی دیوونه؟ بی شعور.

فریدون:

-تند نرو! این جوری شوهر خوبی نمی شی.

چنگیز تف تو صورت فریدون کرد و فریدون در عکس العمل سریع، پاش رو از وسط پاهاش رد کرد و توی مکان حساسش با لگد زد و چنگیز یک دقیقه خم شد و تا حدودی از دردش خلاص شد، به فریدون حمله کرد و اون رو به زمین انداخت و با مشت زد. تمام جمعیت ساختمان، توی حیاط جمع شدند. فریبا تمام وقت دست چنگیز رو می گرفت و نمی ذاشت که او به راحتی فریدون رو کتک بزنه. چنگیز برای سرزنش به فریبا گفت:

-وقتی می گم حجابت رو رعایت کن به خاطر همینه. اون وقت جرات نمی کردی برای این بچه سوسول چای بیاری!

فریبا از این تحقیر چنگیز ناراحت شد و گفت:

-من با تو بیرون نمی رم، خودت تنهایی برو.

چنگیز:

-اول زندگی طرف غربیه رو می گیری؟

فریبا:

-کسی که آبروی من رو تو جمع می بره، دوست ندارم باهاش حرف بزنم.

چنگیز با عصبانیت از قدرت با صدای تهدیدآمیز گفت:

-نزن! زن هم کم نیست.

فریبا سریع از پله ها بالا رفت و فریدون با صورت ورم کرده روی نیمک نشست. افراد دورش جمع بودند که چنگیز از در بیرون رفت و بهرنگ و آسو داخل شدند، از همون اول فریدون رو دیدند و به طرفش رفتند. فریدون برای اون ها و جمع دلیل دعوا رو گفت. بهرنگ به طرف بیرون رفت و آسو با صدای بلند گفت::

-کجا می ری؟

بهرنگ کلید اتاق رو به آسو داد و گفت:

-برین بالا یخ تو یخچال هست میام.

آسو:

-دعوا نکن!

بهرنگ با نگاه به آسو:

-دعوا چیه؟ نه، نگران نباش.

بیرون در چنگیز با یک مرد همسایه حرف می زد و بهرنگ نزدیک رفت و با نگاه به چنگیز گفت:

-آقا چنگیز می خواستم باهاتون چند دقیقه حرف بزنم. اون آقای جوون مهمون من حساب می شن و در اصل برادر خانم من هستن.

چنگیز:

-به من توهین کردن. بگین، گوش می دم.

بهرنگ:

-بهتره که همگی دور هم جمع بشیم و حرف بزنیم. دعوا چیز خوبی نیست، اگه بخواهیم ادامه دارش هم کنیم، خیلی بد می شه.

چنگیز:

-من هم حرف زیاد دارم.

بهرنگ:

-آفرین حرف داری بزن، دعوا به نفع هیچ کس نیست.

چنگیز:

-کجا جمع می شیم؟

بهرنگ:

-بریم خونه من. به فریبا هم بگو و با هم بیاین، منتظرتون هستیم.

چنگیز:

-او نمیاد!

بهرنگ:

-تو برو اصرار کن، میاد. نیومد خودت بیا من و آسو می ریم میاریمش.

چنگیز، فریبا، مادر و سارا چهار نفره پنج دقیقه ی بعد داخل اتاق بهرنگ شدند و همه دور هم نشستند. لحظه ای بعد هم جسله شکل رسمی به خود گرفت و بهرنگ به عنوان آغازگر گفت:

-آقا چنگیز اگه اجازه بدین چند جمله دوست داشتم برای توضیحات شروع کنم. در اصل می خوام با شما حرف بزنم، حتما تا حالا فریبا خانم اتفاقاتی که توی این ساختمان افتاد و اون چه که در رابطه با من و آسو، چه درست و چه اشتباه، حرف زدن رو شنیدین. من یک بار خلاصه بگم تا همه هم بدونن قضیه بحث ما چیه. اول از آسو حرف می زنم تا شما بهتر در جریان بشین که نگرانی ما چیه. آسو مشکلات زیادی داشت و می خواست به زندگیش پایان بده. من قیم شدم و دخالت کردم و تنهایی تشخیص دادم و آسو رو آوردم خونه ام تا از او نگهداری کنم. آسو چون می خواست از این دنیا با زبان ساده بره، بزرگواری کردن و با نیت خوب تصمیم گرفته بودن اعضای داخل بدنش رو به دیگران اهدا کنن. متاسفانه تو اون شرایط توجه نکرد که امضا به یک عده انسان خلافکار و فرصت طلب دادن. ترس ما از این آدم ها زیاده. آقا فریدون هم امروز اومده این جا چون ساعتی پیش یکی تهدید کرده. او برای خبر دادن ما به این جا اومد، آقا فریدون دردش خواهرش بود. این جا همه وقتی توی یک آپارتمان زندگی می کنیم، یک عده زن و شوهر هستند و بقیه خواهر و برادر. یعنی فریبا خواهر من حساب می شه و آسو خواهر شما. آقا چنگیز چون شما و آقا فریدون اجازه دارین پا توی این آپارتمان به عنوان اشخاص با اعتماد بذارین. الان هر چی که گذشته اول از زبون آقا فریدون بشنویم، شاید احتیاجی به توضیح بقیه نباشه.

فریدون:

-من تعریف کنم؟

بهرنگ:

-لطفا!

فریدون:

-همه اصلی ها رو تعریف کردی. مادر، اسمشون رو نمی دونم، زحمت کشیدن در رو باز کردن من هم چون حیاط رو دیدم گفتم اگه توی حیاط منتظر باشم بهتره، چون از صبح سر پا ایستاده بودم و خسته بودم. مادر پیشنهاد کردن نوشیدنی برام بیارن. من نمی خواستم زحمت بدم، نه گفتم. بعدا فریبا خانم اومدن، قسم می خورم چون این آقا براشون سوء تفاهم پیش اومد این ها رو می گم وگرنه خودم از گفتن این حرف و دفاع از خودم خجالت می کشم. آقا بهرنگ خودت می دونی من شب و روز با مشتری سرکار دارم و به خاطر یک محبت اشتباه متوجه نمی شم و حد خودم رو می دونم. عادت کردم، اون هم به خاطر کارم. می دونستم فریبا خانم نامزد دارن به چشم برادر به او نگاه کردم و گفتم انسان محترمین. بعدا که ایشون اومدن با هم سلام و علیک کردیم و وقتی می خواستن بیرون برن ایشون رو با فریبا خانم دیدم. تازه فهمیدم که ایشون نامزد فریبا خانم هستن. برای احترام هر دوتاشان از جا بلند شدم، در اصل می خواستم آشنایی بدم چون از این لحظه می دونستم ایشون نامزد فریبا خانم هستن. اما ایشون با من بد رفتار کردن، و بعد دعوا شد.

بهرنگ:

-فریبا خانم می خواین چیزی به حرف های آقا فریدون اضافه کنین؟

فریبا:

-من فقط به خاطر آسو گفتم که خوبیت نداره برادرش این جاست و بابام خونه نیست، زشته که چای براش نبرم و توی این ساختمان من از همه بیشتر با آسو نزدیک و صمیمی هستم و خودم رو دوستش می دونم. با وجود این من به سارا گفتم چای رو ببره. او گفت باید بره لباسش رو عوض کنه و از من خواست که خودم ببرم. من چای رو بردم. آقا بهرنگ من قسم می خورم مثل یک خواهر چای رو بردم و آقا فریدون هم محترما برخورد کردن. اتفاقا چون این نامزد قدر نشناسم می اومد من خوشحال بودم و چای و ناهار رو براش درست کردم، چون خوشحال بودم مثل این بود که می خوام شیرینی پخش کنم. حالا حجاب رو بهانه می کنه، حجاب اندازه داره، نباید سخت گیری کنه، می خوام من رو راحت بذاره.

بهرنگ:

-من بهتر می دونم نظر خودم رو در مورد حجاب بگم، اگه اجازه است؟ آقا چنگیز حرف دارین بزنین، من بعد حرف خواهم زد.

چنگیز:

-بگین من گوش میدم. بعد از شما شاید دو تا جمله گفتم.

بهرنگ:

-به نظر من بهتره یک مقیاس رو در نظر بگیریم که با اون مقیاس بشه حجاب رو بهتر اندازه گیری کنیم. ما همه می دونیم انسان، چون اجتماعیه، انسانه و جنسیت نداره؛ چه زن و چه مرد. وقتی این ادعا رو قبول داریم، که قول و قرارها و قانون هایی که مانع هر چه بیشتر اجتماعی شدن ما انسان ها می شه رو کنار بزنیم و رد کنیم. خیلی ها هستن حجاب رو نادرست تعریف می کنن، حجاب یعنی پوشش. در دوران کمون و انسان های اولیه لباس نبود، همه لخت بودن و همه چیز حتما عادی و طبیعی بوده. کاری به پوشش نداریم که چگونه انسان ها نسبت به تن ساده انسان این قدر پیچ در پیچ اش کردن. یعنی سری که درد نمی کرد رو بستن. به هر حال امروزه جامعه این جوریه، قرن بیست و یک هستیم و باید کم کم روشنگری بشه. اگر انسان اجتماعی است، زنان هم مثل مردها وارد اجتماع بشن اون چیزی که این کار رو نشد می کنه باید بحث بشه و شکل مطلوب و انسانی به خودش بگیره. عقل و منطق می گه بدون در نظر گرفتن حرف های پدران و اجدامان، چیزی رو که اون ها راه و رسم کردن، هر چند جدا معلوم نیست کدوم از راه رسم هاشون صحت داره و چی نداره، ما خودمون امروزه از گذشتگانمون روشن تر و آگاه تر هستیم و ما خودمون می تونیم راه حل پیدا کنیم. مثلا روسری گذاشتن برای زن زیان آوره، چون زن نمی تونه آزادانه بدون هیچ مانعی مثل مرد وارد اجتماع بشه و اگر هم یک زن با یک مرد حرف زد سریع میان اتهام می بندن. آقا چنگیز اصلا منظورم شما نیستید، این همه جاییه. با روسری خیلی از کارها قدغن می شه و دست و پای زنان بسته می شه، اگه موی سر تحریک کننده است، اگر ما انسان هستیم و عادل، چرا موی سر مردها تحریک کننده نباشه؟ خوب اون ها هم روسری سر بذارن. وقتی از موی سر مردان کچل حرف می زنی صد در صد گفته می شه که زیبایی از بین رفته. هرکس خودش اعتراف می کنه و می گه من دیگه مرد خوشگلی نیستم و هیچ کس از این مو به عنوان یک جاذبه تحریک کننده حرف نمی زنه. اگه عادل هستیم و می گیم هر اون چه رو که برای خود نمی پسندی، برای دیگران مپسند، خوب این اصل ساده رو رعایت کنیم. بنابراین موی سر فقط می تونه شخص رو زیباتر کنه و اصلا تحریک آمیز نیست. اگه امروزه در این قرن نه در گذشته یکی بیاد و این ادعا رو بکنه، بیماری جنسی داره و باید بره دکتر. وقتی هر مردی کچل می شه، می ره موی سر می کاره، چرا؟ جدا این که زنان رو تحریک بکنه؟ خیر می خواد در چشم انسان ها زیباتر به نظر برسه. حالا این زنان بدبحت چه گناهی کردن؟ جدا عدالت خدا اینه که موهاشون رو بپوشونن؟

مادر فریبا:

-چنگیز در اصل خوش قلب و پسر خوبیه! چرا این طوری شد، شاید زود قضاوت کرد.

بهرنگ:

-آدم می تونه جلوی این پیش قضاوت ها رو بگیره، اگه با خودش بشینه روی مهم ترین حساسیت هاش فکر کنه. باور کنید من و آسو رفتیم دو ساعت بیرون هزار نفر به او نگاه کردن، من خیلی عصبانی می شدم، ولی چون قبلا با خودم تنها نشستم و حرف زدم و روی این مشکل عصبی خودم فکر کردم تا حدود زیادی حل شد و بیشتر حل خواهد شد، مرتب با این ضعف باید مبارزه کنیم وگرنه جدا به یکی، یعنی به زن ستم خواهیم کرد. هنوز باید مرتب بشینیم و فکر کنیم و مهم اینه که بذاریم منطق بر اساس اصل عدالت تصمیم بگیره. من آقا چنگیز رو درک می کنم، ولی ایشون هم اگه بشینن و ببین چه ضررهایی این پیش قضاوت ها می تونه چه گرفتاری هایی ایجاد کنه، حتما هم خودش رو و هم فریبا خانم رو از یک زندگی دعوایی نجات می ده.

چنگیز:

-چشم حتما، این بار اگه عصبانی شدم. توی سینی دو تا لیوان دیده بودم. حالا شما اگه می شه از این روشی که برای ساکن شدن پیدا کردین رو بگین ما هم بتونیم استفاده کنیم.

فریبا:

-من یک سماور چای درست کردم. ما قبل از ناهار چای نمی خوریم، برای تو درست کردم، چون توی سماور خوب دم می کشه. گفتم حالا که می برم شاید دلشون دو تا چای بخواد، به این نیت!

بهرنگ:

-فریبا خانم شما بسیار خوش فکر هستین و لطف داشتین و من هم به عنوان یک آدم شاید از آسو ناراحت می شدم. از طرف پسرها این نیت خوب شما می تونه بد قضاوت بشه و الان آقا چنگیز رو بیشتر درک می کنم.

چنگیز سرش رو تکون داد و گفت:

-مرسی.

بهرنگ:

-می خواستم از نگاه های تیز پسرهای بیرون بگویم. این نگاه ها چند دسته هستن. دسته اول مثلا وقتی یک زوج جوان قدم می زنه، مردم کنجکاو هستن. ما هم هستیم، وقتی خودت به خواستگاری فریبا اومدی هم من و هم آسو کنجکاو بودیم و دوست داشتیم ببینیم شما دو نفر از نظر ظاهر و رفتار و حرکت چه اندازه انسان های خوشی هستین. مردم بیرون هم دوست دارن از نظر قیافه ببینن. مثلا فلان مرد چه زنی رو انتخاب کرد و یا فلان زن چه مردی برای خودش انتخاب کرده، این زوج تا چه اندازه از نظر ظاهر به هم جور در میان. از این نظر نگاه خیره کننده می کنن. خوب این نگاه ها بی آزار هستن. نگاه دوم اینه که خیلی از مردم در خیابون چاره ای ندارن، چون جلوی چشم های یک دیگه هستیم. هر انسان تماشایی هست، چرا به آسمان نگاه کنم. یک دقیقه در روز اگه به آسمان نگاه کنی خسته می شی، ولی هر چه قدر تو خیابان به مردم نگاه کنی شاید خسته نشی. به خاطر همین هم خیلی ها میرن بیرون و در حقیقت تماشا یک عده هم شاید بر فرض برای زیبایی اون خانم و یا آقا و یا زیبایی که اون خانم و آقا ندارن، نگاه می کنن. یک عده هم هستن برای بی احترامی نگاه می کنن. این رو باید به خودت بقبولانی که هر کسی خواهر، مادر، برادر و پدر داره و اگه اون ها این چشم چرونی رو درست می بینن، این عده حتما خود دیگران رو در دیدن خواهر و مادر خود خواسته و نا خواسته مجاز می شمارن، پس مهم و اصلی خودمون هستیم. من به شخصه کاری نخوام کرد که آسو ناراحت بشه و دلش بگیره، می گم تا مدامی که با او هستم صادق خواهم موند، او چه بفهمه و یا نفهمه من در دل خودم می گم یک مرد و انسان هستم، کلک و دروغ یعنی بی شخصیتی! به خاطر همین چیزی رو هستم و به نوع های مختلفی به آسو منتقل می کنم و او به من اعتماد خواهد داشت و هم چنین عکس اون صادقه. من به آسو اعتماد کامل دارم، اگه من براش خوب نیستم خوب احتیاجی به موندن با من رو نداره. حقشه که از من جدا بشه. در رابطه با شما تا اون جا که من فهمیدم فریبا برات ناهار درست کرد و بعد به پیشنهاد او می خواستید برید بیرون. خوب این یعنی تو رو دوست داره. آسو می گفت وقتی زن ها با یکی دوست دارن بیرون برن، یعنی طرف رو دوست دارن و به اون شخص که دوست و یا شوهرشه می بالن. الان هم فریبا با این همه دوستی، برای دیدن شما دقیقه شماری کرد و شما اومدین این همه صمیمت و دوستی اون رو به اتهام بستین.

بهرنگ با دست فریدون رو نشون داد و در ادامه گفت:

-در درجه اول به یک شخص محترم، در درجه دوم به خانمت، هیچ درست نیست! کلا انسان زبون داره و می تونه روی همه اختلاف ها حرف بزنه و فرقی نداره که حل بشه یا نشه. پرخاشگری ببخشید، سلاح نادانان هست و این بار به نظر من با وجود پیش اومدن این سوء تفاهم، یعنی این که فکر کردین فریدون بد متوجه شده، باز تماما اشتباه از طرف شما بوده و ایراد نداره یک بار دیگه پیش نیاید. خوبه ما توی این جامعه به همه ی انسان های خوش فکر و مدنی احتیاج داریم.

چنگیز:

-من اول از برادر خانمتون معذرت می خوام؛ دوما از مادر خیلی معذرت می خوام؛ سوم هم از فریبا، اگه می تونه من رو ببخشه.

بهرنگ:

-بلند شید یه دور صورت همه رو ببوس، بعد هم پیش خانمت بشین. اگه وقت دارین قراره غذا درست کنیم، یا چای و نوشیدنی هم هست.

چنگیز:

-دفعه بعد حتما میاییم، الان دوست دارم اگه فریبا خانم بنده نادان رو می بخشن، باهاش برم بیرون. می خوام به خانمم بیرون افتخار کنم.

فریبا اشک در چشم هاش جمع شد و از جاش بلند شد و چنگیز هم به طرفش رفت و با هم روبوسی کردن، بعد با فریدون روبوسی کرد و از او معذرت خواست. اون ها از خونه بهرنگ بیرون رفتند. بهرنگ و آسو ناهار درست کردن و فریدون روی کاناپه دراز کشید و خوابید. وقتی ناهار آماده شد، سر غذا فریدون گفت:

-اگه موی سر جدا فقط برای زیباییه، الان دو زاری من هم افتاد خوب صدای زنان هم مثل مو است و می تونه ایرادی نداشته باشه، یعنی چرا نمی ذارن زنان آواز بخونن؟

بهرنگ:

-متاسفانه این طوریه. اگه تو جامعه بحث بشه خوبه. هر چند این ها تا حدود زیادی جا افتاده و فقط مونده اون پذیرش عملیش. اگه صدای زن زیباست، خوب نعمت خداییه و مردها آواز می خونن، انسان از آواز خوشش میاد و انسان می تونه از نظر حال و احوال و روح دگرگون بشه. روح انسان آرامش می گیره و باید گفت اون هایی که صدای زن رو بد می دونن، مگه تو خونه خودشون صدای زن رو نمی شنون؟ مگه می شه صدای آواز دخترشون رو، خواهرشون رو و یا مخصوصا مادرشون رو نشنیده باشن؟ و یا نشنون؟ اون وقت چه طور می تونه تحریک آمیز باشه؟

فریدون به آسو گفت:

-آسو من الان می خوام برم خونه. آقا بهرنگ اگه بخوان احتیاج نیست تو رو برسونند.

آسو:

-من خونه نمی رم، کلی کار دارم.

فریدون:

-چه کاری؟

آسو:

-با بهرنگ می ریم اون شکایتی که ازش کردین رو پس بگیریم.

فریدون:

-ما پس گرفتیم، اون قضیه حل شد.

آسو:

-یه چیزهایی مونده که بهرنگ باید امضا کنه، اگه تو هم با ما بیایی خوب می شه.

فریدون:

-امروز نمی شه. تازه من رو کسی آدم حساب نمی کنه.

آسو:

-جمعیتی بریم معرف می شیم.

فریدون صورتش رو نشون داد و گفت:

-نگاه کن! اگه با این وضعیت بیام برای بهرنگ درد سر درست می شه، فکر می کنن اون من رو زده و به زور آورده که کارهاش رو انجام بدیم.

بهرنگ:

-آسو اصلی کاری تو هستی، فریدون حرف درستی میزنه. اگه خواستن اذیت کنن، روز شنبه از بابات خواهش می کنیم یک ساعت با ما بیان.

فریدون از جاش بلند شد و ظرف ها رو توی دستش گرفت و گفت:

-دستون درد نکنه، خوشمزه بود. شاید هم چون خیلی گشنه ام بود.

آسو:

-همون، خوشمزه بود.

بهرنگ:

-بذار ما جمع می کنیم.

آسو با لبخند گفت:

-عادتشه. هر جا هم که بره، ظرف و لیوانش رو بعد از صرف غذا به آشپزخونه می بره.

فریدون دستش رو شست و بعد از خشک کردن به طرف بهرنگ برای خداحافظی دستش رو بالا برد و گفت:

-من باید اول برم خونه. بابام الان خونه منتظر منه.

فریدون با نگاه به آسو ادامه داد:

-آسو بعد از اداره پلیس، مستقیم برو خونه. امشب حتما جسله داریم، خدا حافظ.

بهرنگ از جاش بلند شد و فریدون رو بدرقه کرد. به طرف آسو رفت و صورتش رو بوسید و گفت:

-دستت درد نکنه.

آسو:

-خودت درست کردی، نوش جان.

بهرنگ:

-بیشتر به خاطر موندنت تشکر کردم. ترسیدم نتونی به او جواب رد بدی.

آسو:

-آره دیگه. وقتی دوست دارین چه قدر خوش اخلاق هستین، وقتی یه چیزی می شه سریع تهدید می کنید که از ناز و دلبر دیروزیتون. امروز جدا می شید و از فردا زن دیگه می گیرید.

بهرنگ نشست و گفت:

-دیگه از این غلط ها نمی کنم، این یکی رو می تونم قول بدم.

آسو:

-نامزد فریبا رو دیدی؟ هیچ خجالت نکشید. به فریبا گفته بود که می ره یه زن دیگه می گیره. چه قدر آسونه از یکی گذشت کرد و پیش دیگری رفت.

بهرنگ با لبخند زدن گفت:

-وقتی پدرها اکثرا بچه پسر رو دوست دارن، همه ایراد می گیرن چرا پسر؟ می پرسن مگه بدی دختر چیه؟ دختر خیلی قشنگه، برای یک پدر جدا عزیزه. خودت برای من نازترین و عزیزترین هستی، ولی برای شما این قدر بد نوشتن که خیلی ها ناخودآگاه فکر می کنن شما در زندگی بد شانس هستین. پدرها بدون هیچ حساب و کتابی حتی به صورت ذاتی می دونن شماها چه قدر در آینده، مخصوصا در زندگی زناشویی سختی می کشید و یا تحقیر و حقارت می شید. به خاطر همین شاید پدرها دوست ندارن حداقل خودشون شاهد سختی عزیزترینشون باشن. جواب سوالت رو بدم؟ من همیشه دنبال ریشه ها می گردم و چرا و چه طور ممکن شد رو از خودم می پرسم و دنبال جواب می گردم. در این رابطه نظر من اینه، همه قبول دارن جامعه تا به امروز مرد سالاری بوده و الان هم هست. مسئله ناموس که میگن تله ایه که در حقیقت برای زن ساخته شده و خیلی چیزهای دیگه. ما قبل از این که به یک دختر، یعنی دوست دختر برسیم، براش صد تا پشتک می زنیم و دلقک هم می شیم. اگه دخترها بخوان تا جهنم هم باهاشون می ریم و تا اون ور دنیا، یعنی به کشور دور هم می ریم. حتی می تونیم به همه خانواده خودمون پشت کنیم. حتی برای نشون دادن علاقه مون که فقط از روی غیرتی شدن و جاهلیته، دست به خودکشی بزنیم. ولی از زمانی که کلمه رمز عبور در دست ما افتاد، یه دفعه همه چیز پشت رو می شه و غالب می شه مغلوب! این دو مرد، یعنی حرف از خودم و چنگیز می زنم، مثلا چنگیز می دونه فریبا تو مشتشه یا حداقل خودش این قدر مطمئنه. چراش رو هم گفتم، چون مسئله ی ناموس و آبرو در کاره و اگه بین دو نامزد و یا مرد و زن جدایی پیش بیاد، مرد از نظر آبرو هیچ و یا حتما به اون اندازه ای نیست که زنان از اون رنج می برن. در این راستا به مردها می گن که اون ها پست و یا پررو هستن که هیچ احساس شکست شخصیتی نمی کنن و مردان در میان قوم و خویش خودشون چندان احساس شکست نخواهند کرد. ولی یک زن دنیاش زیر و رو می شه. زنانی زیادی به خاطر این که آبرو و ناموسشون به قولی حفظ بشه، مجبورن تن به خیلی از خودخواهی های مرد بدن. آقا چنگیز هم در اولین بهانه و فرصت برای سوار شدن چرخه روزگار این حرف رو یا این بلوف رو زد و مرتب این طور تهدیدها رو خواهد کرد.

آسو:

-تو هم زدی!

بهرنگ:

-یک، من این سلاح رو در آوردم و تیراندازی کردم؛ نه به طرف تو بلکه به طرف مادرت و مرجان و به این کارم اصلا افتخار نمی کنم. دوم، من خیلی خوش شانسم یک عزیزی دارم که نمی ذاره من انسان بدی بشم. تو مرتب می تونی من رو اصلاح کنی و دوست دارم قلبا یک انسان خوب باشم و بمونم. یک مرد هر قدر هم سفت و سخت باشه، در اوایل همه چیز می تونه از نو شروع بشه. یعنی هم مرد و هم زن هر دو حالت خمیر رو دارن و این که چه طور فرم بگیرند به طرف مقابل بستگی داره.

آسو:

-من ازت یک نونی بپزم که خودت حالش و ببری! از شوخی گذشته از نون گفتم یاد چای افتادم. دیشب به اندازه کافی آب برداشتی یا باید...

بهرنگ:

-برای چای؟

آسو:

-آره.

بهرنگ:

-هست عجله نکن. در اصل باید چای رو یک ساعت بعد از غذا نوشید، چون همه خاصیت غذا رو از بین می بره. حتما می دونی؟

آسو:

-نه نمی دونستم. چای رو امروز استثنا زودتر بخوریم و بریم که کلی کار داریم.

بهرنگ:

-جدی که نگفتی اداره پلیس می ریم؟

آسو:

-چرا جدی گفتم، خیالم راحت نیست.

بهرنگ:

-نمی دونم پنج شنبه بعداز ظهرها باز باشه، بهتره شنبه بریم. حداقل برای شنبه بهانه داشته باشیم.

آسو:

-بعد از چای اول پرده ها رو نصب می کنیم.

بهرنگ:

-پرده برام مهم نیست، اول زنگ بزن ببین مرجان دقیق چی میگه. اون زنه بهش چی گفته؟

آسو:

-شنیدی، امشب تو خونه جلسه گذاشتن.

بهرنگ:

-جسله؟

آسو:

-آره تو خونه ما رسمه. اگه یه مسئله پیش بیاد به افراد گفته می شه. ما همه گرفتار کار هستیم و چند ساعت وقت برای خودمون داریم. اگه قراه برای یک موضوع از قبل مشخص شده حرف بزنیم، ما از وقت خودمون باید بگذریم و درس مشق و بیرون نداره، همه باید حاضر باشن.

بهرنگ:

-چیز خوبیه، ولی من در پیش اون ها متعلق به خانواده حساب نمی شم.

آسو:

-فریدون اون غیرتش اجازه نمی داد که به خودت شخصا بگه. به در گفت که دیوار بشنوه وگرنه احتیاج به گفتن نداشت.

بهرنگ:

-تو بگو بیا، من میام. فقط خودت در فکرم باش که مهمون پررو نباشم؛ یا نخود هر آش.

آسو بعد از خوردن چای پیژامه ی بهرنگ رو پوشید و روی تخت دراز کشید و بهرنگ پرده آماده و نو رو به جای قدیمی عوض کرد و می خواست در کنار آسو دراز بکشه که آسو گفت:

-بهرنگ اول شلوارت رو در بیار.

خون بدن بهرنگ از هیجان در رگ ها روون به حرکت در اومدند و در جواب بدون اعتراض گفت:

-چشم.

آسو:

-ببخشید اون پیراهنت رو هم در بیار.

بهرنگ با جمله دوم آسو می توانست از هیجان زیاد فرش زمین بشه. او در کنار تخت، اول شلوار و بعد پیراهنش رو در آورد و روی تخت پرید و قسمت ناف به پایین رو با پتو پوشاند و آسو به او نگاه کرد و از بهرنگ پرسید:

-بهرنگ رنگت عوض شد!

بهرنگ:

-خیلی تو رو دوست دارم.

آسو:

-بهرنگ من الان دو روز تو پریودم. عادت ماهانه دارم حتما می دونی، ببخشید.

بهرنگ رنگ پریده گفت:

-نمی دونستم. خواستی آزمایشم کنی؟

آسو:

-برای چی آزمایشت کنم؟

بهرنگ:

-چون گفتم، اگه خودت از این به بعد هم بخواهی، من حاضر نمی شم.

آسو:

-روی حرفت نموندی، نه؟

بهرنگ:

-به ظاهرم نگاه نکن که آروم هستم، نگو چه قدر ساده تسلیم شدم. نمی دونی چه دعوا و درگیری در درون من هست لشکرکشی شد و جنگ شد و هرج و مرج طلب ها تو جنگ پیروز شدن. من خودم طرف شکست خورده ها هستم.

آسو با لبخند پرسید:

-نه اصلا متوجه نشدم. از کی تا حالا با خودت تو جنگ هستی؟

بهرنگ:

-از موقعی که داخل شدی. ببخشید یک عده بی جنبه دخالت کردن، هر کار کردم نتونستم. قسم می خورم این سکان کشتی در دست من نبود.

آسو با لبخند:

-خیلی معذرت می خوام که من باعث شدم. یعنی تو رو به جنگ فرستادم و باعث شدم که در جنگ شکست بخوری.

بهرنگ:

-بگذریم، تو از خودت بگو. تو که عادت ماهانه داری، جدا می خواستی ببینی من چه طور به حرف هام پایبند نیستم؟

آسو:

-نه به جان خودت، چون برای خودم این مسئله صد در صد نرمال بود، اصلا تو فکرم این جنگ های درونی نبود. فکر می کردم که تو هم همون احساس من رو داری و حتی می دونی که من دو روز عادت ماهانه دارم.

بهرنگ پتو رو برداشت و روی تخت ایستاد از سینه به پایین تن لختش رو پوشوند و به طرف کمد رفت. چهره غمگین به خودش گرفت و آسو هم از طرف دیگه تخت پایین رفت و از پشت اون رو توی بغلش فشرد و گفت:

-بهرنگ به جان هر دومون قسم، نه قصد آزمایش تو رو داشتم و نه اصلا یادم بود. من یه عادت دیگه دارم، فریدون رو که دیدی، من هم با لباس بیرون دوست ندارم روی تخت برم. مخصوصا که تخت ملحفه نداشته باشه. به خاطر همین کاشکی می گفتم لباست رو عوض کن. لحاف ها کثیف نشن.

بهرنگ:

-کاشکی می گفتی لباسم رو عوض کنم. به خاطر همین از هر نظر احساس ورشگستگی می کنم. ولی ایرادی نداره.

آسو از پشت، صورت بهرنگ رو بوسید و گفت:

-بیا همین طوری دراز بکشیم. نمی خواد تو این گرما حتما تی شرت بپوشی. این همه برای آینده نقشه ریختیم.

بهرنگ:

-تو لباس تنته. من هم بپوشم بهتره.

آسو:

-نخواستم حال و هوات عوض بشه.

بهرنگ:

-آسو یه چیزی رو بدون، من اگه بوت کنم... ول کن، یه موضوع دیگه نیست که حرف بزنیم.

آسو:

-بگو من رو چه قدر دوست داری.

بهرنگ تی شرتش رو پوشید و به آسو نگاه کرد و گفت:

-صبر کن.

بهرنگ شلوارک پوشید و بعد آسو رو از زمین بلند کرد و گفت:

-فکر می کنی وقتی روی آتش شلاق زدی، شعله اش خاموش بشه؟

آسو:

-نه بیشتر می شه.

بهرنگ:

-نمی دونم چرا هر دو نوع برخوردت به یک اندازه لطف و صفا داره. مثل اصابت و برخورد کف دستت روی صورتمه. تو کف دستت رو یک بار روی صورتم می ذاری و من و نوازش می کنی و یک بار هم سیلی می زنی. هر دو بار جنسشون هم وزن هستن. با وجودی که از نظر معنایی متضادن، ولی تاثیرش به روی قلبم یکی و مثبتن. هر چند نباید این طور باشه!

آسو:

-چرا این طور باید باشه؟ چون من با دیدن تو از مرگ بیزار شدم.

بهرنگ اصرار داشت که زودتر به خونه آسو برن و خودشون از نزدیک از زبون مرجان اتفاقی که قبل از ظهر افتاده رو در جریان قرار بگیرن. حدود سه بعد از ظهر به خونه پدری آسو رسیدند و آسو زنگ خونه شون رو زد و با بهرنگ صمیمی داخل حیاط شدند. وقتی مجددا چشم بهرنگ به گل ها خورد. از گل ها حرف زد و این که چه گل هایی رو می تونن بکارنن. با آسو در مورد رنگ ها و نوع گل ها گرم و جدی تبادل نظر می کردند، که بی توجه شانه به شانه از پله ها بالا می رفتند. صدای بلندشون با وجود باز بودن پنجره های اتاق نشیمن، جمعیت داخل رو به خودشون کنجکاو کرد. بهرنگ و آسو روی ایوان ایستادند و در لحظه ی آخر وقتی به در ورودی رسیدند، تازه آسو متوجه مهمونی در اتاق نشیمن شد. انگار از گوشه چشمش موقع رد شدن از کنار پنجره دیده بود و برای اطمینان نیم متری عقب رفت و نگاهی به داخل اتاق نشیمن انداخت و پیمان برادر شوهرش رو دید. یک دفعه دستپاچه شد و خون بدنش از درگیری با پیمان جرقه زد و داغ شد. سریع خودش رو به طرف در قایم کرد و از بهرنگ با وحشت پرسید:

-تو رو هم دید؟ برادر شوهرم، داداش پیمان این جاست.

بهرنگ:

-من به داخل نگاه نکرده بودم.

آسو سراسیمه دست و پاش رو گم کرد و با لکنت گفت:

-من داخل می شم. تو دم در یه سلام خشک خالی با پدرم بکن و زود از این جا برو. مثل غریبه باش و خودمونی رفتار نکن.

آسو در رو باز کرد و داخل شد. بدون این که به پشت سرش نگاه کنه به راهش ادامه داد و مستقیم با سلام کردن به طرف اتاقش رفت. بهرنگ دستش رو بالا برد و سلام کرد و پشت سر سلام هم دو بار بلافاصله دست تکان داد و از اون ها خداحافظی کرد. پدر، مادر و مرجان که همگی نشسته بودند، اون رو نگاه کردن و فقط پدر جواب سلام و خداحافظیش رو داد و وقتی بهرنگ پا از در بیرون گذاشت، پیمان تند از جاش بلند شد و پشت سر بهرنگ رفت. از در بیرون رفت روی ایوان ایستاد و با صدایی همراه با نفرت گفت:

-آقا کجا با این عجله؟ تا این جا اومدین. بیا تو ببینم!

بهرنگ:

-ببخشید باید از شما اجازه بگیرم؟ این چه طرز حرف زدنه؟!

پیمان:

-نیامده دارین فرار می کنین؟ دلیلش می تونه این باشه!

بهرنگ:

-چون از داخل این خونه بیرون اومدین خودم رو کنترل می کنم.

پیمان:

-چند دقیقه وقتون رو می خواستم بگیرم. حتما وقت دارین؟

بهرنگ:

-با من کار دارین؟

پیمان:

-بله، بفرمایید.

بهرنگ از پله ها بالا اومد و رو به رویش ایستاد و گفت:

-بفرمایید گوشم با شماست.

پیمان:

-بفرمایید داخل حرف هام به جمع ربط داره.

بهرنگ:

-خیلی ممنون مزاحم نمی شم.

پیمان:

-شما غریبه نیستین. بفرمایید مهمه، دو کلمه نیست. باهاتون حرف دارم.

پیمان با دست داخل رو نشون داد و گذاشت اول بهرنگ داخل اتاق بشه. همه دور هم نشستند و منتظر آسو شدند. پیمان به مرجان نگاه کرد و با حالت مسخره کردن گفت:

-اگه یه نوشیدنی برای آقا بهرنگ و آسو بیارین خوبه، تازه از راه رسیدن.

مرجان از جایش بلند شد و از همه پرسید که چه میل دارن. آسو اومد و اول به پیمان مجددا سلام کرد و بعد یک نگاه تند به بهرنگ کرد و در جای مرجان روی مبل تک نفره نشست، مرجان هم با نوشیدنی اومد و در کنار مادرش نشست. بهرنگ از نگاه غریبانه و حقارت آمیز آسو اصلا خوشش نیامد و دوست داشت از جاش بلند می شد و از خونه بیرون می رفت، ولی کنجکاو حرف های پیمان هم بود.

پیمان به بهرنگ نگاه کرد و گفت:

-حتما در مورد من از آسو زن داداشم شنیدی، پیمان هستم.

بهرنگ:

-شنیدم.

پیمان این بار به آسو که رو به روی او نشسته بود، نگاه کرد و پرسید:

-می دونی برای چی؟ اون هم این ساعت به خونه تون اومدم؟

پدر در بین حرف پیمان گفت:

-خونه خودتونه آقا پیمان. این ساعت و اون ساعت نداره، هر ساعت که بیایین خوش اومدین.

پیمان در ادامه گفت:

-عمو جان من رو عفو بفرمایید. الان مجبورم حرف هایی رو بزنم که حتما شایسته جمع نیست و از قبل به خاطر این جسارتم از شما معذرت می خوام و از شما می خواهم اجازه بدهید اون حرف هایی که در دل دارم بزنم، شما بزرگی کنید خودتون ما جوون ترها رو راهنمایی کنید.

پدر:

-بفرمایید. هر چی دوست دارین بفرمایید. شما هم داداش بزرگ آسو حساب می شین. حتما می خواین ازش گله کنید، حقتونه.

آسو می دونست که باید کلمات سنگینی رو قورت بده و با صورتی سیلی خورده منتظر سیلی های بعدی بود. پیمان در ادامه ی حرف هاش فقط به آسو نگاه می کرد و گفت:

-تو این ساعت مزاحم شدم، چون حرف های زیادی در مورد تو شنیدم. ظاهرا همه دوست و دشمن به زودی این حرف ها رو خواهند شنید. من چند شب پیش اومدم پیشانی تو رو بوسیدم و با وجودی که برادرم رو از دست دادم، من و خانواده ی ما به خاطر خودکشی هایی که تو کردی، هر چند هیچ وقت خواسته ی ما نبود و نیست، ولی باز تسلی بود؛ چون این طور استنباط می کردیم که داداش کوچک ما ممکنه چه اندازه برات شوهر خوبی بوده باشه که تو هنوز که هنوزه دست به خودکشی می زنی. یک احساسی به ما خبر می داد که داداشم نمرده و زنده است و ما همه اون رو در دل هامون زنده نگه داشتیم و احساس داشتیم که با این علاقمندی که تو نشون می دی او همیشه زنده است. اما دیروز حرف هایی شنیدم، کمرم شکست و دست هام لرزید و لکنت زبان گرفتم و در گلویم بغض جمع شد. من آدم خودخواهی نیستم. بذار کمرم بشکنه و عوضش تو به زندگی معمولیت برگردی. ولی من یک نفر نیستم و می دونی من برای تو چه قدر جنگیدم. تازه تونستم اون ها رو متوجه کنم. الان با این خبرها غیر ممکنه که حرف من بتونه پیششون ارزش داشته باشه و حتما همه خواهند گفت که آسو شوهرش رو دوست نداشته.

بهرنگ:

-آقا پیمان این طوری حرف زدن...

آسو با چشم های اشکی دست به طرف بهرنگ به علامت صبرکن، دراز کرد و با فریاد گفت:

-تو ساکت باش. بلند شو برو بیرون. بذار داداشم هر چه تو دلش حرف داره بزنه.

بهرنگ از همه چیز گذشت کرد و از جاش بلند شد و قصد رفتن داشت و پیمان به طرفش رفت و گفت:

-آقا بشین کلی حرف ها با شما دارم. بشینید، جایی نمی رین!

بهرنگ نشست و پیمان در ادامه گفت:

-از بابا و مامانم می گفتم، نه؟ آره، اون ها به من می گن ببین این همون عروس خانمیه که تو مرتب از مظلومیتش حرف می زدی. یک چیزی رو رک بگم، حرف من نیست و اون ها باور ندارن...

آسو:

-داداش پیمان، چی به من می خواین بگید؟ به من شک دارین، سه بار فیلم بازی کردم، نیتم خودکشی نبوده؟ این رو می خواین بگین؟

پیمان:

-من منظورم این نبود، ولی خودت به اون اشاره می کنی و می دونی انسان می تونه هزار تا خیال بکنه. اگه همه اش خیال باشه و تا زمانی خلافش ثابت نشه، طرف مظنون حساب می شه. این بار همه چیز خوب شده بود و هم ما داشتیم جون می گرفتیم و هم تو. آیا این آقا ارزشش رو داره؟ این رو به من بگو! این آقا چی داره؟ از کجا اومده؟ برای چی اومده؟ هیچ به این چیزها فکر کردی؟ خوب آدم خطا می کنه، حداقل تا سال رو صبر می کردی.

بهرنگ:

-آقا مواظب باشین به هیچ بهانه ای نمی تونین در مورد من این طور حرف بزنین. مواظب حرف هاتون باشین. من برگ چغندر نیستم.

پیمان دست برای صلح به طرف بهرنگ بالا برد و در ادامه با نگاه به آسو گفت:

-اگه من یک توضیح از تو بخواهم، می تونی حداکثر بگی از یک آقایی یک دفعه خوشت اومده، مگه دوست داشتن عیبه؟ نه، نیست! درسته ولی تو دارای یک شرایط خاص هستی. تعداد زیادی هستیم که به تو گره خوردیم و اگه پای تو سست بشه و توی دره بیفتی، ما هم چون به تو گره خوردیم، پشت سر هم توی دره می افتیم. می فهمی که چی می خوام بگم! می خوام بگم همه ما بدجوری زخمی هستیم و تو دو نوع برای ما هستی، این رو ما این مدت تجربه کردیم و تو بگو یک احساس و برداشت غلطه ولی واقعیت دارد.

بهرنگ:

-توی این مشکل حقیقت بر واقعیت الویت داره، چون یک عده با علم غلط به یک جان و بی دلیل و ناحق گلوش رو سفت چسبیدن. شما هم که ادعا دارین. نمی تونین روی این واقعیت حق طلبی کنید. زن داداش شما هیچ سزاوار این کلمات واهی نیست و بی خود تنش رو با این توقع های زیادی آزار ندین.

پیمان:

-آقا نذاشتید من حرف هام رو بزنم. من فقط می خواهم حرف هایی که زده می شه رو شفاف سازی کنم و اگه هم خواسته و توقع ما نا به جا و غلط باشه، وقتی حرف هام رعایت نشه، می تونه از اون طرف کلی آدم اذیت روحی بشن. من می گم زخم ما عمیقه که زن داداش ما در مرکز ایستاده. او به تنهایی می تونه حکم مرحم زخم باشه و هم حکم نمک روی زخم. وقتی این چیزها رو بدونن، اون وقت انتظار اینه! اگه داداش کوچک ما رو دوست داشتن، او از زنش انتظار داره که تن خانواده اش که به خاطر او می لرزه کافی باشه. آسو باید کاری کنه که ما آرامش داشته باشیم و او بعضی از لذت های این دنیا رو فراموش کنه یا کمی به عقب بندازه.

آسو با اشک گفت:

-داداش بگین چه گناهی کردم، تا دیگه اون رو انجام ندم.

پیمان:

-من هرگز دوست ندارم تو تا ابد پای درد ما بسوزی، ولی یه زمان محدود ازت مهلت می خوام و فرصت بده. جوونی و بعد از سالگرد حتما ارتباطات ما به این شکلی که هست باقی نخواهد موند.

آسو:

-یک جوری حرف می زنین انگار من عاشق شدم یا جلوی بابا و مامان دارین می گین رابطه دارم! اگه این رو می خوان گوشزد کنین، راحت بگین تا من هم بهتون جواب بدم.

پیمان:

-تو شعبان رو خوب می شناسی. یکی اومد دیروز به من خبرهایی داد و از خوش شانسی ما پیش من اومده و پیش شعبان نرفته. همه این خبرها اون طور که در ظاهر دیده می شه می تونه صحیح باشه. او مثل من نمیاد با تو حرف بزنه، غیرتی می شه و می دونی امروز مردم با چند میلیون تومان، دست به چه کارهایی نخواهند زد. پول که مشکل نیست، هر قدر هم بشه می ده و هیچ کس هم نمی تونه با وجودی که من الان دارم بهتون این اطلاع رو می دم کاری کنه. تحمل یه مرد غریبه برای خانواده ی ما اون هم قبل از سالگرد، پذیرفتنی نیست!

بهرنگ لبخند زد و گفت:

-شما اطلاع نمی دید، فقط دارین به نوعی من رو تهدید می کنین، یعنی گوشت ما رو زیر دندونتون گرفتین و مرتب حسابتون رو از دیگران جدا می کنین. در اصل شما خودتون بزرگ ترین طرف آسو هستین، نه دیگران!

پیمان:

-از این سنگ به سینه زدن ها معلومه که جای پای محکمی در این خونه دارین؟

آسو با حالت گریان به پدرش نگاه کرد و گفت:

-بابا شما یه چیزی بگین!

پدر:

-من به داداش پیمانت گفتم که این حرف ها شایعه است و آقا بهرنگ از طرف خانم دکتر ماموریت دارن. مگر این طور نیست آقا بهرنگ؟

بهرنگ با نگاه به پیمان گفت:

-آسو خانم گفتن که من یک غریبه هستم، ولی اون چیزی رو که ظاهرا شما از اون بی خبرید، اینه که من مسئول جون آسو هستم و اون هم نه خودسرانه، به تشخیص خودم هم نیست، پدر و مادر ایشون این جا حاضرن و این مسئولیت رو از طرفشون هم دارم. اون ها این مسئولیت رو با پیشنهاد خانم دکتر به من دادند. من در بیرون از خونه قدم به قدم همراه آسو خانم می رم. حالا اگه یکی خوشش نیاد، مشکل خودش رو پیش خودش نگه داره و این جا جون آسو مهمه. اگه من مواظب نباشم بدن های زیادی از این طرف زخمی خواهد شد و متاسفانه خانواده شما زخمی شدن، خدا این مصیبت رو نصیب هیچ خانواده ای نکنه ولی خدا تا حالا هیچ مرده ای رو زنده نکرده. یعنی اگر چه مرگ برادرتون برای همه تاسف باره ولی الان جان آسو در خطره و نمی شه به خاطر توقعات یک عده هر چه قدر هم محترم باشن، جان آسو رو به ریسک انداخت.

پیمان:

-از قرار معلوم می خواین بگین که تموم حرف های که در مورد شما دو نفر زده می شه، هیچ صحتی نداره؟

آسو:

-داداش این چه حرفیه! مگه ممکنه. بذار یکی بیاد و جرات کنه خودم چاقو رو تو شکمش می زنم.

پیمان:

-اگه این طوریه پس دلواپسی ما هم بی خودی بود، مگه نه آقا بهرنگ؟

بهرنگ:

-من همیشه در کاری که به من سپرده شد، خیانت نکردم.

پیمان:

-این خانم دکتری که می گین کیه؟ شنیدم تو فیلم فقط خودتون بودید.

بهرنگ موبایل خودش رو از جیبش در آورد و گفت:

-اگه باور ندارید خودتون زنگ بزنین.

پیمان:

-زنگ بزن، بذار ما هم بشنویم.

بهرنگ به خانم دکتر زنگ زد و خانم دکتر جواب داد:

-الو، آقا بهرنگ.

بهرنگ:

-سلام خانم دکتر. ببخشید می تونم دو دقیقه وقت شما رو اگه ممکنه بگیرم؟ یه مشکل پیش اومده.

خانم دکتر:

-سلام، خودت خوبی؟

بهرنگ:

-من خوبم، ممنون.

خانم دکتر:

-آسو؟ باز ناراحتی پیدا کرده؟

بهرنگ:

-نه سلام خیلی رسوندن. فقط یه سوء تفاهم پیش اومده. بابای آسو خانم شما رو از نزدیک ندیدند و این طور براداشت شده انگار شما وجود ندارین و من خودسر کارهام رو انجام می دم. صداتون از بلندگو پخش می شه، بفرمایید اگه ممکنه و چند دقیقه وقت دارین، برایشون توضیح بدین، وگرنه زیاد مهم نیست.

خانم دکتر:

-چشم چند دقیقه برای شما و آسو خانم وقت دارم. بگو در مورد چه سوء تفاهمی حرف می زنیم؟

پدر آسو گوشی رو از دست بهرنگ گرفت و جلوی دهنش برد و گفت:

-خانم دکتر، سلام علیکم، من پدر آسو هستم.

خانم دکتر:

-سلام پدر، بله، بفرمایید.

پدر:

-متاسفانه تا حالا این قدر گرفتاری داشتیم که نشده حضوری خدمتون برسیم و ازتون تشکر کنیم. این همه زحمت برای دختر ما کشیدین.

خانم دکتر:

پدر این وظیفه ماست و امیدوارم تونسته باشم از اون سهمی که من داشتم، کارهام رو خوب انجام داده باشم. اگه آسو خانم بهترن در حقیقت آقا بهرنگ از جون، وقت، کارش و از همه چیزش مایه گذاشت. یعنی باید بدونین دخترتون به این سادگی حالش خوب یا رو به بهبودی نمی رفت، اگه آقا بهرنگی وجود نمی داشت! حالا شما بگین مشکلتون با آقا بهرنگ سر چیه؟

پدر:

-متاسفانه می گن فیلمی هست که آقا بهرنگ با آسو بد برخورد کرده.

خانم دکتر:

-اعتراف می کنم که من هم از آقا بهرنگ کارهای عملی زیادی یاد گرفتم و تا اون جا که من می دونم کارهاش رو دقیق و درست انجام داد. بعضی از کارها شاید به نظر یک عده عجیب و غریب باشه، ولی کی می تونه بگه وقتی یک مریض دست به خودکشی زده و اون بحرانی که دچارش شده، آیا به پایان رسیده است؟ این تشخیص رو فقط می تونه یک کاردان مجرب بده. یعنی وظیفه دکتره تا با آزمایش های مختلف و تراپی، به نتیجه اش پی ببره. ما روانشناس ها در کارهامون باید مخترع باشیم، چرا که بعضی از مریض ها خارج از دایره و قاعده عمل می کنن. ما هم باید متدهای زیادی رو به کار ببندیم. حالا شما از آسو خانم بگید، خودتون وضعیتش رو چه طور تخمین می زنین؟

پدر:

-خانم دکتر ما بسیار امیدواریم، البته اگه از طرف داداش هاش به او فشار وارد نیاد.

خانم دکتر:

-پدرم، نذارید! شما پدر هستید، آسو خانم بسیار حساسه یعنی صبر و تحملش از روی خط قرمز هم رد شده و کوچک ترین سرزنش براش بزرگ ترین آزاره. لطفا دقت کامل رو بکنید. لطفا شما این قدر بهرنگ رو اذیت نکنین و از بین همه ی انسان ها، او تنها کسیه که رعایت حال آسو رو می تونه بکنه.

پدر:

-خانم دکتر با توضیحات جامع و کاملتون همه چیز رو فهمیدیم و بی نهایت سپاسگذاریم. جای دخترمون هستین، به زودی برای دست بوسی خدمت می رسیم. وقت شما رو گرفتیم، اگه ممکنه فقط یه وقت به ما بدین تا خودمون حضوری زیارتون کنیم.

خانم دکتر:

-استغفرالله! من هر روز تا چهار بیمارستانم، تو همون بیمارستانی که آقا بهرنگ مشغول هستند کار می کنم. تو بخش ما بیایید و آدرس دقیق رو هم می تونید از آقا بهرنگ بگیرین. اصلا با آقا بهرنگ بیاین، احتیاج به گرفتن نوبت هم نیست.

بهرنگ گوشی رو از دست پدر آسو گرفت و گفت:

-خانم دکتر این دو روزه شما رو ندیدم، حتما بی خبرین که من از کارم اخراج شدم. باید بگم دیگه نمی تونم به این کارم ادامه بدم و شما از این به بعد با آسو خانم خودتون وقت بذارین، من می خوام یه سفر به ترکیه برم. اگه بشه شاید یه کار گیر آوردم و با یک زن ازدواج کردم و اقامت گرفتم.

خانم دکتر:

-آقا بهرنگ بی خود لج نکنین، نشنیدی چی گفتم؟ آسو بدون کمک های شما موفق نمی شه.

بهرنگ:

-نگران نباشین، الان این جا همه چیز قاطی شده. اگه من باشم فشار روش بیشتره. دیگه بیشتر مزاحمتون نمی شم، خداحافظ.

آسو از زمانی که خانم دکتر وضعیت خط قرمزش رو تشریح کرد، شروع به گریه کرد. پیمان بعد از شنیدن حرف های خانم دکتر از جاش بلند شد و یک بار دیگه، این بارصورتش رو بوسید و روی سر آسو دست کشید و نوازشش کرد. بعد مجددا در جای اولش نشست.

بهرنگ از جایش بلند شد و گوشی رو توی جیبش گذاشت و گفت:

-اگه اجازه می دین من با همه ی شما حرف داشتم. حرف هام رو می زنم و بعد برای همیشه رفع زحمت می کنم.

پدر:

-آقا بهرنگ حق با شماست. به شما توی این ماجرا خیلی ستم شد و فکر نکنم از نظر شخصیتی فردی باشین با دو تا سرزنش که از روی بی دقتی و بی توجهی ما شده، جا بزنین. می تونین مثل آقا پیمان هر چه تو دلتون دارین خالی کنین.

بهرنگ:

-می گن دروغ چرا! اگه تا حالا اون جا نزدن ها رو از من دیدید، به خاطر بزرگواری خودتون بوده. تا این جا هر چی در توان داشتم، فکر نمی کنم کم کاری کرده باشم و به قول خانم دکتر هر چیزی خط قرمزی داره و همه تون از خوابتون صرف نظر نکردین. من آسو رو اصلا نشناختم و فقط به خاطر حرف یک بهیار که وضعیت آسو رو خطرناک تشخیص داده بود، و از من خواست که نذارم او دوباره جونش رو بگیره، خودم رو موظف دیدم. من به خاطر برادرش از کار اخراج شدم و از خونه بیرونم کردن. ماشینم رو پنچر کردن و یک عده نا آشنا که من از اون ها فیلم گرفتم و یک شاهد خطرناکی براشون هستم، نمی دونم کجا در کمین هستن. این ها پاداشه منه! الان اگه بخوام ادامه بدم، بدون هیچ پشتوانه قانونی نمی شه. چون یک بابای شعبان نامی که نمی شناسمش و اصلا کوچک ترین دشمنی باهاش ندارم، این قدر از من عصبانی هست که می تونه پول خرج کنه که آدم ها بیان توی قلبم چاقو بزنن و بعد هم دو تا شاهد پیدا می شن که بگن من با آسو بد کردم، و فیلم هم که پیش خودتونه. حالا همه این ها غریبه هستن و با من آشناییتی ندارن و می تونه سوء تفاهم پیش بیاد. باز می گم ایراد نداره، فکر کردم آسو من رو شناخته و کارهایی که براش کردم، خون دل هایی که خوردم و همه زحماتی که کشیدم رو دیده. الان با این عکس العملی که در این ساعت نشون داده، معلومه که ندیده و یا این بدو بدوهای من این قدر بی ارزش بودن، که انتظار داشتم یه ذره حداقل حس خوب به من می داشت، که اون هم بعید می دونم. من تا قبل از این خودم رو پیش او یک شخصیت محترم می دیدم، یعنی اگه بخوام با حس بچگانه بگم، خودم رو در پیش او و حتی شماها قهرمان می دیدم. اگه آقا پیمان می گن جای پای محکمی در خونه دارم، احتمالا درست دیدن. چون این حس رو من داشتم و با وجود بدی هایی که در حقم شد! ولی سرانجام در این ساعت و دقیقه از خواب بیدار شدم، در نتیجه می گم اشتباه کردم و برام ثابت شد، چون اکثرا حرکت اولی که ناگهانیه ارزش حقیقی دارن. هوا در هوا به خاطر داداش پیمانش، اون هم پیش همه، توی خونه خودش می گه برو گم شو، ساکت شو. مگه من بچه دو ساله تو هستم. خیلی هم بی خود و بی جا می کنی. آدمی که این قدر بی ادب باشه، مگه من مغز خر خوردم که بخوام باز خودم رو کشته و مرده اش بکنم؟ خوب یکی به من بگه چرا نرم و نمیرم که یه دختر خانم این طور من رو به خاطر این که خودش رو پیش یکی توجیه کنه، ضایع کرد. می دونین من معمولا به حرف ها زیاد اعتنا نمی کنم و اون کاری که درسته و باید انجام بگیره رو انجام می دم. ولی نتیجه ای که گرفتم می تونه این کارهام اشتباه باشه، چون غرور هم یک احساسیه و اگه به اون بیش از حد بی اعتنا باشیم انگار قوه گریه رو در یک انسان کشتیم. این بار من هم دوست دارم پوستم کلفت نباشه و یه کاری رو به غلط انجام بدم. هر چیزی صبرش یک اندازه ای داره و اون صبر امروز از کاسه اش لبریز شد. ماشاالله تعدادتون زیاده، خوب موفق باشید. در آخر به آقا پیمان بگم که من علاقه ای به زن داداشتون ندارم، چون من خوب می دونم کی هستم، از کجا اومدم و به کجا می رم. من بهرنگ صمدی هستم، یکی که نمی تونه مثل شما در ناز و نعمت و ثروت زندگی کنه!

پدر:

-آقا بهرنگ دارین کلمات بی معنای گفته شده ی خودتون رو معنا دار می کنین. بابت کارهای غیر منصفانه بچه هام خودم پیش همه معذرت خواستم و اون ها به اشتباهاتشون پی بردند. بشینین نوشیدنی رو اول بخورید.

بهرنگ:

-اگه بدی کردم، همه تون بزرگ هستید و به بزرگی خودتون من و ببخشید. خدا نگهدارتون باشه، خداحافظ.

مرجان پشت سر بهرنگ رفت بیرون و وقتی بهرنگ کفش هاش رو می پوشید بهش گفت:

-می دونی آسو الان نمی تونه پشت سرت راه بیفته، تو اون رو دوست داری. ولی اگه بری و تنهاش بذاری می دونی چه با او کردی؟

بهرنگ:

-آدم یک نفر رو دوست داره بهش احترام می ذاره و ارزشش رو همه جا پاس می داره، نه این که من مرتب ازش نیش بخورم و باز هم انگار نه انگار! این بار نه معذرتش رو قبول می کنم و نه براش توی کنج خونه می نشینم و زانوی غم بغل می کنم. این رو خودت به آسو بگو، تا بار دیگه با یه نفر دیگه این طور برخورد نکنه. جز بابات کی تو صورتم تف نپاشید؟ بابات هم اگه بعضی از چیزهایی که بقیه می دونن رو می دونست، حتما او هم اون تف نزده رو تقدیمم می کرد.

مرجان:

-آقا بهرنگ تو که همه چیز رو خوب حساب و کتاب می کنی و بهتر از همه می دونی. من منکر نمی شم، ولی این تف ما، تف سر بالا بود. اگه خسته شدین می فهمم، برین استراحت کنین. شاید خودت آسو رو لوس کردی، چون آسو خواهر منه و بهتر از هر کسی می شناسمش. غیرممکنه این طور با یکی برخورد کنه. به خدا من هم نفهمیدم، یعنی همه ما دلمون برای تو سوخت، وقتی به چهره ات بعد از اون حرفش نگاه کردم. باور کن ما بیشتر از خودت غمگینیم، چه کار کنیم ازش می ترسیم.

مرجان با لبخند ادامه داد:

-ترکیه رو برای ترسوندن آسو گفتی، نه؟

بهرنگ در حال پایین رفتن از پله ها گفت:

-وقتی شما من رو دیگه نبینید، چه فرقی می کنه که کجا باشم!

***

غروب فریدون مستقیم از مغازه به خونه ی بهرنگ رفت. وقتی در باز شد، فریدون به طبقه چهارم رفت و زنگ واحد رو زد. بهرنگ در رو باز کرد و به داخل تعارفش کرد.

فریدون گفت:

-شانس با من بود این همه راه رو بکوب بکوب اومدم، حداقل خونه هستی.

بهرنگ جدی گفت:

-خوش خبر باشی؟ از قرار معلوم برای شب نشینی نیومدی؟

فریدون:

-مادر فریبا اون روز وقتی در رو به روی من باز کرد، از من پرسیده بود برای دعوا اومدم، که جواب داده بودم، نه! ولی باز دعوا شده. تو این خونه من هم دو بار دعوا کردم و تو هم توی خونه ما دو بار. من از دعوا خسته شدم!

بهرنگ:

-خوش اومدی و خوب موقع. می خواستم شام درست کنم، تنهایی نمی چسبه و احتیاج به یکی داشتم که باهاش حرف بزنم

بهرنگ به آشپزخانه رفت و یک شیشه مشروب آورد و اون رو روی میز اتاق نشیمن گذاشت و گفت:

-امشب پس با هم این شیشه رو تموم کنیم.

فریدون روی کاناپه نشست و گفت:

-فردا جمعه است و بدیش اینه که امشب تو خونه ما جلسه داریم. هیچ نمی دونستم تو اهل مشروب و این چیزها هم هستی؟

بهرنگ در جواب گفت:

-دو چیز رو تو زندگی مطمئن هستم که نمی شم، اول هیچ وقت سیگاری نمی شم و سیگار نخواهم کشید؛ دوم مشروب می خورم ولی الکلی نمی شم.

فریدون:

-از ظاهرت معلومه که زیاد غم داری! هر چند از اون هم باخبرم، آسو گهگاهی با پرخاشگری برخورد می کنه. اگه دوست نداری الکلی بشی، پس بذار جدی روی هر موردی که خواستی با هم حرف بزنیم.

بهرنگ:

-وقتی زخمی روی بدنم دارم، باید بخیه بخوره.

فریدون:

-من هنوز خونه نرفتم. بابام زنگ زد و گفت بیام تو رو با خودم ببرم. حتما می دونی امشب به هم فکری تو احتیاج داریم.

بهرنگ:

-متاسفانه نمی تونم و نمی خوام. چون امروز به همه گفتم که از این به بعد مواظب آسو باشن.

فریدون:

-خواهرم مرجان، خلاصه ای از اون چیزی که تو خونه ما گذشت رو برام تعریف کرد. تو هم به او حرف های تندی زدی، انتظار نداشتم. نه این که حرف هات به جا نبودن، نه، اون طرز برخوردت من رو کمی غافلگیر کرد.

بهرنگ خندید:

-حتما تند برخورد کردم، خودش این رو گفت؟

بهرنگ سر شیشه رو باز کرد و در دو تا استکان کوچک ریخت.

فریدون گفت:

-آقا بهرنگ من نمی خورم، یه ساعت هم باید رانندگی کنم و توی این تاریکی برم.

بهرنگ با دو انگشت گاز انبری یک سانتی متر رو نشون داد و گفت:

-فقط دو تا از این ها، به سلامتی خودمون! باورم نمی شه که این همه از دیدنت خوشحال بشم.

فریدون:

-اگه دوست داری من در مورد آسو با تو حرف بزنم، متاسفم. امروز خودم هم با آسو حرف نزدم و اصلا نمی دونم الان توی چه وضعیتی هست. فکر نکن که اون من رو فرستاده.

بهرنگ:

-یه جورهایی باید این بازی تموم می شد و خوب شد که من از او موقعی جدا شدم که او به من نفرت پیدا کرده بود و من هم هر چه تو دلم داشتم خالی کردم که بعدا او پشیمون نشه که چه طور من رو ضایع کرد. او هر چه دلش خواست به من گفت که من الان این جا دیگه دلم براش نمی سوزه. من هم به او خیلی حرف هایی که توی تصورش هم نبود، زدم. فکر کنم یک دفعه با دیدن داداش پیمانش، شوهر گذشته اش براش زنده شد و ما پیشش در جا مُردیم!

فریدون:

-از قرار معلوم، قبل از من خوردی، زیاد هم خوردی، البته مثل اون دفعه نه! و گرنه می دونستی که من این حرف ها رو هیچ دوست ندارم بشنوم. چرا خوردی؟

بهرنگ:

-شکمم خالیه، فقط دو تا این قدری به سلامتی همه زدم. من خیلی احساس سبکی می کنم. مسئولیت کار سختیه، خیلی خوشحالم.

فریدون:

-تو خوشحالی که دیگه آسو رو نمی بینی؟

بهرنگ:

-مگه همه تون این رو نمی خواستید؟ من در حضور همه خانواده از کمک به آسو کنار کشیدم تا حالا هم در اصل و فقط به نیت کمک کردن پیش او بودم. فکر کنم من و همگی شما تونسته باشیم که آسو رو از افسردگی بیرون بیاریم. به خاطر این موفقیت باید نوشید! بیا بریم آشپزخونه یه مزه پیدا کنیم. گوشت و ماست تازه خریدم، نون هم هست، مشروب هم هست، چه قدر قشنگ بدون دعوا داریم با هم حرف می زنیم!

فریدون:

-از قرار معلوم نیت اومدن به خونه ما رو نداری؟

بهرنگ:

-خودت خواستی بقیه هم خواستن و این جدایی باید پیش می اومد. فرصت هم پیش اومد، فکر کنم هم من به خودم حق می دم و هم او به خودش، این جوری ما راحت تر می تونیم هم دیگه رو فراموش کنیم.

فریدون:

-خب آقا بهرنگ، فهمیدم! او هم مثل خودت، اون دفعه که دو روز نبودی دیدیم چه احوالی داشت. تو الان چسبیدی روی یک موضوع فرعی، مشکل و غم ما چیز دیگریه. من الان می تونم تمام اتفاق امروزی که برای مرجان افتاد رو برات تعریف کنم.

بهرنگ به طرف صندلی چرخ دار زیر میز کامپیتر رفت و اون رو به طرف آشپزخونه حرکت داد و گفت:

-بیا تو بشین من گوشت رو توی دو دقیقه کباب می کنم.

فریدون روی صندلی نشست و بهرنگ گفت:

-در مورد اتفاق امروز مرجان، فقط همون بار اول شنیدم. کاملش رو نمی دونم.

فریدون:

-اون زنی که جلوی درمون یقه مرجان رو گرفت فکر کرده آسوست و در حقیقت برای گله کردن و سرزنش اومده بوده. می گفت بچه اش بی خودی یه کم امید گرفته و همه چیز تون بهش می خورده، مگه چه می شد!

بهرنگ:

-خوب مسخره است، ولی ایرادی نداشت معلومه درد داشته. حتما اون ها هم از اون آدم ها که از آسو امضا گرفتن از روش کاریشون خبر ندارن و حتما امروز بدون اطلاع دادن بهشون به خونه تون اومده.

فریدون:

-من هم حرف هات رو تایید می کنم. دعوای مرجان با این خانم به خاطر این بوده که مرجان ول کنش نبوده و می خواسته اون رو تحویل پلیس بده. موبایل مرجان رو گرفته و به زمین کوبیده و حتی موهای سر مرجان رو کشیده و سریع در رفته. پلیس هم اومد اما چون تو گفتی که اجازه نداریم و دوربین جواز نداره، بابام مجبور شد فیلم رو نشونشون نده. حتما در این مورد ظهری با هم حرف زدید؟

بهرنگ:

-نه ما در مورد مرجان فرصت صحبت پیدا نکردیم، حتی یک کلمه هم حرف نزدیم. دختر اون ها حتما توی لیست انتظاره حتما وضعش خوب نیست. اگه این جوری باشه تو الویت هستن. دخترشون هم باید توی بیمارستان بستری باشه.

بهرنگ کباب ها رو سرخ می کرد و گوجه رو شست توی یک ظرف گذاشت و فریدون پرسید:

-انگار از قبل می دونستی که مهمون برات میاد؟

بهرنگ با چشمانی که مایوس بود گفت:

-نه خودم تنهایی می خواستم غم امروز رو جشن بگیرم. این همه پارتی می گیرن، می خواستم خودم تنهایی این بی مسئولیتی رو جشن بگیرم. الان هم که تو اومدی، یه دوستی رو از دست دادم و از کجا با تو دوست نشم. اگه به دو روز پیش نگاه کنیم هیچ کس باورش نمی شه.

فریدون:

-اگه منظورت من هستم، من از همون دقیقه اول با تو دوست بودم و بدون اغراق می تونم بگم دوست پیدا کرده بودم؛ چون تو جون خواهرم رو نجات داده بودی و فقط با روش تو ناراضی بودم و این عکس العمل ها هم از روی این ناموس پرستی من بود. هر چند یه گوشه از این دخالت هات، شک برانگیز بود، و اون اعتماد کامل رو از بین برد. در کل این شک و شبهه نمی ذاشت با تو خوب رفتار کنم!

بهرنگ:

-الان به من اعتماد داری؟

فریدون با دو دلی و مکث و چند بخشی کردن دو کلمه که از روی یقین نبود، انگار در دهانش این دو کلمه رو اول سبک و سنگین می کنه، هم زمان گفت:

-اع... ت... ما... د... دا... رم! اعتماد دارم. فقط زرنگی تو باز یه شک رو می ذاره. یعنی انگار یه نقشه ای داری و اون رو به نوبت داری اجرا می کنی. مثلا این حرف هایی که تو به آسو زدی؛ به نظر میاد حرف هایی از روی بازی و نقش باشه. عمدا این کار رو کردی. یعنی تو روی کنترل خودت کاملا صاحب بودی، چون آدم عکس العمل رو بلافاصله نشون می ده نه این که وقتی کاملا سرد شد. ولی باز چون تو با بقیه فرق داری، بعید نیست خواستی وجدانی و مردانه حق آسو رو با فکر کردن و سبک و سنگین کردن توی کف دست هاش بذاری.

بهرنگ سریع به اتاق نشیمن رفت و با دو تا استکان برگشت و یکی رو به طرف فریدون دراز کرد و گفت:

-خواهش می کنم فقط این یکی رو.

فریدون:

-یکی می شه دو تا. ببخش یه شب دیگه پای تو می خورم.

بهرنگ:

-فکر کن فقط امشب درد دارم، اگه تو بخوری کلی از این دردهام کم می شه. آدم تو این موقع احتیاج به یه نفر داره.

فریدون استکان رو توی دستش گرفت و گفت

:-آقا بهرنگ من خیلی غیرتی هستم، تو داری ادای عاشق ها رو بازی می کنی. من نمی تونم!

بهرنگ:

-نه بابا، این حرف ها چیه! توی خونه تون پیمان و آسو هر دو من رو خراب کردن و من از این که کوچک شدم، تنم می لرزید، مرجان اومد بیرون طرف من رو گرفت. باور کن جون دوباره به من داد و الان هم تو اومدی! محال بود با دیدن تو این قدر خوشحال بشم، ولی خوشحال شدم! انگار می خواهی با من همدردی کنی و اگه من الان هم دوست دارم که تو این یه دونه استکان رو با من بزنی، به خاطر تشکر از توست و دوست دارم بگم که دوستانه با هم مشروب می خوریم. یه چیزی هست که می گن آدم وقتی نون و نمک هم دیگه رو می خوره باید بدونه که به یه خانواده تعلق داره. خوب این مشروب خوری از این ها بالاتره، یعنی ما این قدر با هم خوبیم که می تونیم رازهای دلمون رو برای هم بگیم و من می خوام بگم الان بر خلاف دیروز نوکرت هستم، همین!

فریدون استکان رو بالا زد و بعد صورت بهرنگ رو بوسید و گفت:

-من پس به سلامتی این دوستی می خورم.

بهرنگ دو تا استیک توی بشقاب گذاشت و خودش با چاقو تکه ای برید و با چنگال اون گوشت تکه شده رو در دهان فریدون گذاشت. فریدون دو تا استکان دیگه با بهرنگ خورد البته خوردن زیاده روی نکردند و بعد از شام فریدون پرسید:

-با من نمیایی؟

بهرنگ:

-تو به من گفتی مرد یک بار حرف می زنه و روی حرفش باید بایسته.

فریدون:

-یعنی من الان نباید اصرار کنم؟

بهرنگ:

-من به این حرف معتقد نیستم و این حرف رو غلط می دونم. امروز  روی پا ایستادم و سنگ سنگین رو بالای سرم نبردم که روی پام بیفته. دراز کشیده سنگ بزرگ رو بالای سینه بردم و اگه ولش کنم مرگم حتمیه.

فریدون:

-احتمالا به راهنمایی هات و تجربه هات یا از آشنایی ات با بیمارستان و اون اسم هایی که توی لیست هستن، احتیاج داریم.

بهرنگ:

-فکر کنم یه لیست توی یکی از قسمت های بالا و کشوری، یعنی وزرات خونه؛ دست اون هاست من فقط مریض هایی که در بیمارستان ما یا اون سه تا بیمارستان دیگه هستند رو بتونم تهیه کنم.

فریدون:

-با وجود همه بی احترامی که آسو کرد، حاضری بهش کمک کنی؟

بهرنگ:

-من فرد اصول گرایی هستم و کاری رو که باید انجام بگیره، جدای از ناراحت بودن یا نبودن از یک شخص انجام می دم.

فریدون:

-می تونم با تو تماس بگیرم؟

بهرنگ:

-موبایلم رو روشن می ذارم.

فریدون:

-همین قدر که خوردی کافیه!. من رفتم، بای.

بهرنگ:

-فری احتمال داره اون امضایی که از آسو گرفتن برای قلب نبوده باشه و برای کبد باشه.

فریدون:

-چه فرقی داره؟

بهرنگ:

-قلب اهدایی فقط از اون هایی قبول می شه که مرگ مغزی باشن و این افراد به توسط دکترهای متخصصی که اون دکترها هم تایید شده وزرات خونه هستن انجام می گیره. مرگ مغزی بیمار رو اول باید تشخیص داده باشن، اون وقت می تونن. در ضمن با امضا والدین مریض این کار انجام می گیره و در مورد کبد تا اون جایی که من می دونم فرد بالغ با امضاء خودش می تونه یک بخش از کبدش رو، یعنی پنجاه درصد از کبدش رو اهدا کنه. پنجاه درصد بریده شده کبد، دوباره کامل می شه و رشد می کنه.

فریدون:

-اگه این جوریه پس خیلی ها می تونن کبدشون رو اهدا کنن شاید کسی در صف انتظار نباشه؟

بهرنگ:

-آمارها اعلام می شن، اما تا چه اندازه درست یا نادرست باشن، من نمی تونم بدونم. می گن پونصد نفر منتظر قلب اهدایی هستن و نهصد نفر هم برای کبد. فقط ظاهرا کلیه نوبتی نیست و اگه امروز یکی بهش احتیاج داره، اگه پول داشته باشه راحت تهیه می کنه.

فریدون:

-کبد هم می تونن. بستگان خانواده ی مریض باید بدن.

بهرنگ:

-اگه همه چیز به این سادگی بود، خب مشکل حل بود. اولا می دونی یک عمل پیوند کبد می گن در ایران تا 50 میلیون خرج داره. مثلا در آمریکا برای پیوند قلب و یا کبد یک مریض باید سیصد هزار دلار خرج کنه. این از لحاظ مادیه و یک مشکل بزرگ تر در جای دیگه هم هست. اولا این مریض ها بعد از عمل زیاد عمر نمی کنن. حدود پنج ساله، حالا در ایران امکانات اصلا نیست و عمل تا حدودی یک شکنجه است و مریض ها از نظر روحی می دونن روزهاشون شمرده است و درد زیاد، داروی کمیاب و گرون، دستگاه هایی که باید برای کنترل دقیق تر باشه و نیست؛ همه این ها باعث می شه مریض عفونت پیدا کنه و تازه دکترها بعد از عفونت و رد اعضای اهدایی در بدن مریض تازه متوجه می شن که دیر شده و در نتیجه ی این کمبودها مریض می میره.

فریدون:

-وضعیت مرگ های مغزی چی؟

بهرنگ:

-در ایران تصادف زیاده، شاید سی هزار نفر در سال. ایران کشور بزرگیه و حدود پنج برابر کشور آلمان البته با در نظر گرفتن منطقه کوهستانی و کویری ایران. در آلمان پنجاه میلیون خودرو و ده میلیون کامیون وجود داره و تصادفات با آمار دقیق و کامل موجوده. چهار هزار و نه نفر، در سال دو هزار و یازده کشته شدن. اما در ایران فقط پنج میلیون خودرو و یک تا یک و نیم میلیون کامیون وجود داره و این همه انسان ها می میرن و امسال فقط هفتصد و هفتاد نفر مرگ مغزی در کشور اعلام شد. ولی متاسفانه هفتاد در صد خانواده ها حاضر به اهدای اعضای عزیزانشون نشدن.

فریدون:

-یه چیز دیگه هم هست، دوست نداشتم بگم ولی وقتی می بینم تا چه اندازه درگیر شدی دوست ندارم من فردا مقصر باشم. الان هم نمی دونم اگه بگم خوبه و اگه نگم... امشب عمه ی من هم میاد. وقتی تو از خونه ی ما رفتی بابام با پیمان حرف زدن و گفتن تا قبل از سالگرد آسو بره آلمان و پیش پسر عمه بمونه...

بهرنگ:

-آسو نمیره!

فریدون:

-این یکی پسر عمه از عمه بزرگمه. خودم راضی نیستم، ولی نمی خوام دخالت کنم چون اگه بره توی آلمان هم وضع آسو عوض می شه و هم تا اون موقع ما این جا به یه نتیجه ای می رسیم. تو کسی رو تو المان نداری که برات دعوت نامه بفرستن؟

بهرنگ:

-من ندارم. آسو نمیره، مگه می شه! گفتن کی قرار بره؟

فریدون:

-هر چی زودتر بهتره.

بهرنگ:

-آسو از این موضوع خبر داره؟

فریدون:

-آسو خودش پیششون نشسته بوده و اعتراض نکرده. حتما دعوای تو با اون کار خودش رو کرده و این جوری راحت تر می تونه بره.

بهرنگ:

-این قدر ساده هم نیست که تو فکر می کنی.

فریدون:

-تصمیم خودشه من دخالت نمی کنم. خوب من برم دیر شد، اگه دیر برسم بابام یه حرفی به من می زنه. اگه می خوای با من بیا؟

بهرنگ:

-حالم اصلا خوب نیست، تو مواظب خودت باش. از مرجان هم از طرف من تشکر کن.

همین که فریدون از خونه بیرون رفت، بهرنگ به اتاق خواب رفت تا لباسش رو عوض کنه. پیژامه و تی شرت خودش رو که تن آسو بود، روی تخت دید. ظهر موقع رفتن به خونه پدر آسو متوجه نشده بود و آسو عمدا جای خودش پیژامه و تی شرت رو روی تخت پهن کرده بود. بهرنگ دقیقه ای ایستاد، تماشا کرد و لبخند زد و جمله ی آسو رو به خاطر آورد که از او می خواست در هر شرایط تنهاش نذاره. به آشپزخانه رفت و شیشه شراب رو برداشت و برگشت. جرعه جرعه از شیشه رو سر کشید و بعد با دست دور دهانش رو پاک کرد، دستش رو روی لب هاش گذاشت و در رویا فرو رفت. بعد روی تخت نشست و دست روی پیژامه کشید و بعد به قسمت بی سر تی شرت نگاه کرد و لبخند زد.

چمدون رو از کمد بیرون آورد و دوربین رو در آورد و در کوله پشتی اش گذاشت. بعد پیژامه و تی شرت رو در کیسه ای گذاشت و اون رو هم توی کوله پشتی جا داد. بعد به آشپزخانه رفت و یک شیشه پر شراب رو که زیر کمد دستشویی قایم کرده بود، در آورد و اون رو هم در کوله پشتی گذاشت و از خونه بیرون رفت.

اول کوچه ی خونه ی پدر آسو از تاکسی پیاده شد و به طرف خونه رفت. سه ماشین کنار دیوار پارک بود. خودش رو به دیوار چسبوند تا دوربین مدار بسته ازش فیلم نگیره. بعد روی باک ماشین رفت و به داخل حیاط نگاه کرد، تصمیم گرفت دزدکی داخل حیاط بشه. به داخل حیاط پرید و با وجود این که لامپ کم سوی روی ایوان روشن بود، از پله ها بالا رفت و یک لحظه به داخل اتاق نشیمن نگاه کرد. جمعیت زیادی رو که دور هم گرم حرف زدن بودند رو برای لحظه ای تماشا کرد و دوباره از پله ها پایین رفت. خونه رو یک دوری زد تا پشت خونه، نسبتا حیاط بزرگی داشتن. صدایی از یک اتاق که چراغش روشن بود، شنیده می شد. به طرف صدای زنانه رفت و برای این که توی نور نباشه، نور رو دور زد. تا این که از فاصله دور رو به روی پنجره بزرگ و باز آشپزخانه ایستاد و از دور بدون فلاش از آسو و مرجان عکس گرفت. اکثرا عکس تکی از آسو می گرفت و بعد از عکس فیلم گرفت. هر چی فیلم می گرفت سیر نمی شد تا این که نور چراغ های دو طرف خونه روشن شد. بهرنگ فکر کرد گیر افتاده و برق به خاطر او روشن شده. به هیجان افتاد و سریع شیشه مشروب رو در آورد تا بگه از روی مستی داخل شده و جرعه جرعه نوشید، تا حقیقتا مست باشه. فریدون داخل آشپزخانه شد و سریع با سر به داخل آشپزخانه نگاهی کرد.

مرجان پرسید:

-دنبال چی هستی؟ بگو بهت بدم.

فریدون:

-یه دونه پیاز بده.

بهرنگ سر شیشه شراب رو سفت کرد و توی کوله پشتی گذاشت و به جلو قدم گذاشت. ارتفاع طاق پنجره تا زمین دو متره و اون قسمت تنها مکان کثیف حیاط حساب می شد. بهرنگ بی توجه زیر پنجره روی زمین نشست.

مرجان در کابینت رو باز کرد و یک پیاز برداشت و به طرف فریدون دراز کرد. فریدون چاقو برداشت و در موقع پست کندن، آسو ازش پرسید:

-می خوای چه کار؟

فریدون دهنش رو مثل اسب آبی باز کرد و تا جایی که تونست هــــا کرد و نفسش رو به طرف آسو فوت کرد. آسو در جوابش گفت:

-بوی الکل میاد.

فریدون به بیرون آشپزخانه به سمت اتاق نشینمن نگاه کرد و گفت:

-یواش تر همه می شنون.

آسو:

-با بهرنگ خوردی؟

فریدون:

-اصرار کرد مجبور شدم، نخواستم حالش رو بگیرم. معلوم بود خیلی از تو پر بود، حقیقت داره؟ پس حالش رو پیش همه گرفتی؟ تو دیگه چه نوعی هستی؟

آسو:

-خودش گفت؟

فریدون:

-صحت نداره؟

آسو:

-این پیاز بوی الکل رو از بین می بره؟

فریدون:

-امیدوارم. من زیاد نخوردم، بهرنگ شیشه رو خالی کرد.

آسو:

-بگو بیاد. آبرومون میره.

فریدون:

-ازین پیازها می خوای بهش بدی؟

آسو:

-تو بده من براش قهوه درست می کنم.

فریدون:

-بیچاره فکرکنم تو عمرش قهوه نخورده باشه.

آسو:

-برو بگو بیاد. از بابا هم بپرس غذا آماده است، بکشیم؟

بهرنگ با شنیدن این جمله ناراحت شد و در امتداد پنجره قدم گذاشت تا به دیوار رسید. روی زمین نشست و شیشه ی شراب رو دوباره از کوله پشتی اش در آورد و با خودش می گفت که این اصلا حقش نیست. در گرمای تب مانند می سوخت و می نوشید.

فریدون با لبخند رفت و مرجان به آسو گفت:

-جون گرفتی؟

آسو آب برای قهوه گذاشت و گفت:

-ببین تحمل نکرد، باز اومد. دوستم داره...

مرجان:

-چه کار با او کردی؟

آسو:

-یواش همه می شنون!

مرجان:

-جدا؟

آسو پلو رو در دیس ها می ریخت و هم زمان قسمتی از ترانه گوگوش رو زمزمه می کرد و مرجان گفت:

-خواهری برای من هم بذار بخونه. صداش رو ببر بالا.

آسو لبخند زد و قدمی جلو گذاشت، دماغش روی دماغ مرجان مالید و گفت:

-خواهر جون بگه چه دوست دارن؟!

مرجان:

-همین خوابم یا بیدارم.

آسو به بیرون از آشپزخانه به سمت اتاق نشیمن نگاه کرد و گفت:

-داداش پیمان می شنوه.

مرجان پنجره رو نشان داد و گفت:

-روت رو این ور بگیر و بخون.

فریدون مجدا داخل شد و گفت:

-اگه آماده است ببرین. یه چیز سنگین هم هست بدین ببرم؟

آسو:

-بهرنگ کو؟

فریدون اخمی از ناباوریش کرد و گفت:

-خیلی ساده ای! باورت شد که با من اومده؟ با اون کاری که تو باهاش کردی صد سال هم صبر کنی نمیاد.

آسو:

-مرض داری! چرا من رو دست انداختی، بی شعور من حال شوخی دارم؟

آسو یک ظرف رو گرفت و به بیرون پرت کرد. مرجان سریع آسو رو گرفت و بوسید و از فریدون خواست که در آشپزخانه رو ببنده. فریدون بیرون رفت و بهرنگ از جاش بلند شد و چند متر جلو اومد. مرجان آسو رو تا دم پنجره برد و گفت:

-خواهری من برات بمیرم بیا یه هوای تازه بخور خوب می شی.

آسو با حالت گریه گفت:

-اون ها از من چی می خوان؟ چرا دست از سرم بر نمی دارن؟

مرجان:

-خواهری به خاطر من، خواهش می کنم آروم باش. بهرنگ گفت من نبضت هستم، پس به خاطر من این قدر خودت رو نزن. تحمل این قدر ناراحتیت رو ندارم.

آسو:

-من بدون بهرنگ چه کار کنم. من اون رو این جا و الان می خوام، دلم براش تنگ شده. اون ها نمی ذارن، او الان باید پیش من باشه. من چند بار رفتم، من با او بد کردم، من خجالت می کشم! چرا نیامد؟ فری رو فرستادم، گفتم بگو بابا فرستاده. فکر کردم به خاطر بابا میاد.

مرجان:

-اگه مست نبود، حتما می اومد. دیدی که فری هیچی نخورده مست کرده، اگه او می اومد شب خوبی نمی شد، عجله نکن میاد، اون هم مثل خودته، دو تا دیوونه هستید.

آسو:-جدی می گی. واقعا اون هم من رو دوست داره؟

مرجان:

-معلومه! او برات می میره، آدمی که این طور حرف می زنه غیر ممکنه اهل دروغ و کلک باشه. حالا یه ترانه بخون تا قوت بگیری. بهتره گرسنگان قبایلمون رو این قدر منتظر نذاریم.

آسو:

-چی بخونم؟

مرجان:

-همون خوابم یا بیدارم.

آسو:

-یه قسمتش رو برات می خونم.

مرجان:

-بخون!

آسو دم پنجره ایستاد و به بیرون تماشا می کرد و به جای سیاهی شب فقط بهرنگ رو جلوی چشم هاش می دید، گفت:

-این و در اصل آماده کردم وقتی دیدمش براش بخونم، شاید من رو عفو کرد. برات بخونم حقیقت رو بگو اگه خوب نیست براش نخونم. اون دفعه دو خط براش خوندم، نمی دونم از این رو به اون رو شده بود.

مرجان:

-بخون پیش من یه بار تمرین می شه.

آسو با ادا و تقلید از گوگوش شروع کرد.

خوابم یا بیدارم

ای اومده از خواب

آغوشت و وا کن

قلب من و در یاب

برای خواب من

ای بهترین تعبیر

با من مدارا کن

ای عشق دامـــن گیر

من بی تو اندوه

سرد زمستونم

پرنده ای زخمی

اسیر بارونم

ای مثل من عاشق

همتای من محجوب

بمون، بمون با من

ای بهترین ای خوب

بهرنگ از سیاهی بیرون اومد. آسو و مرجان در جا با دیدن سیاهی یک قامت وحشت کردند و نیم قدمی عقب رفتند و مرجان قصد فریاد کشیدن داشت که آسو بی نگاه سمت دهان مرجان برد و با نگاه به بهرنگ با تعجب و حیرت پرسید:

-بهرنگ تویی؟!

بهرنگ با شیشه در دست و با حالت مستی و کنترل شده گفت:

-آسو من رو ببخش من سرطان دارم. تا حالا بهت نگفتم.

آسو:

-دیوونه این همه شراب نخور.

بهرنگ:

-به من گفتن سرطان بدخیم دارم.

آسو با حالت گریه گفت:

-بهرنگ مستی، تو رو خدا جدی می گیرم. هیچ می دونی رفتی، فرار کردی و من باز با این جونورها تنها گذاشتی؟

آسو که حرف بهرنگ رو باور کرده بود، با گریه دست به طرف اتاق نشیمن نشون داد و گفت:

-الان می رم پیش همه داد می کشم و می گم بهرنگ رو دوست دارم. تو این و از من می خواهی،می دونم، نه؟ قربونت برم، بگو، به خدا می رم، برم؟

بهرنگ:

-نرو! من رو ببخش، می دونم دلت رو زیاد امروز درد آوردم من این حرف ها رو زدم چون فکر کردم وقت خداحافظی رسیده بود. این قدرش رو حدس نزده بودم!

فریدون داخل شد و گفت:

-چی شد؟ پس چرا غذا رو نمی کشید؟

آسو با گریه به طرف فریدون نگاه کرد و گفت:

-این دیوونه چی میگه؟

مرجان یک متری سمت فریدون رفت. فریدون که از اون قسمتی که ایستاده بود به بیرون دید نداشت و از مرجان پرسید:

-از کی حرف می زنه؟

مرجان:

-بهرنگ رو میگه، تو حیاطه! میگه سرطان بدخیم داره.

فریدون با تعجب پرسید:

-بهرنگ این جاست؟ کی اومد؟

فریدون بدون این که جواب رو از مرجان بشنوه کنار دست آسو ایستاد و بهرنگ رو شیشه در دست دید و اول به مرجان گفت که بره در آشپزخانه رو ببنده و از بهرنگ پرسید:

-تو کی اومدی؟

آسو تی شرت قسمت شونه فریدون رو چنگ زد و با نگاه تهدیدآمیز پرسید:

-بهرنگ سرطان داره، تو می دونی؟

فریدون خندید و گفت:

-باور کردی؟

آسو:

-تو هیچ وقت وقتی رانندگی می کنی شراب نمی خوری، خودت به من قول داده بودی. پس چرا خوردی؟ حتما اون اول بهت گفت که تو باهاش خوردی.

فریدون با انگشت بهرنگ رو نشان داد:

-این از اون مرموزهای متقلبه و همه چیز رو نقشه کشیده. می خواد تو رو آزمایش کنه. نمی بینی فیلم بازی می کنه. ببین شیشه رو توی دستش گرفته و ادای مستی و راستی رو در میاره!

آسو با ناله به بهرنگ گفت:

-بگو دروغ می گی، من باورم می شه! اگه باورم بشه، جیگرم درد می گیره، من خیلی حساسم. چراغ های داخل من همه تو خط آژیرن.

فریدون از پنجره پایین پرید و یقه ی بهرنگ رو چسبید و گفت:

-زود بگو سرطان نداری! تو از جون خواهرم چه می خواهی؟ تو از کجا پیدات شد؟ می خوای آسو سکته کنه؟ زود بگو نداری، وگرنه خودم این جا می کشمت.

بهرنگ قدمی با فری به جلو برداشت و گفت:

-ولم کن! می گم...

فریدون بهرنگ رو آزاد گذاشت و بهرنگ گفت:

-فقط می خواستم بهت ثابت کنم که من رو دوست داری. من ولی تو رو اصلا... اصلا... دوست ندارم. این همه فحش به من دادی، خوب انتقامم رو گرفتم!

آسو:

-فری ببرش خونه. بیرون تاکسی براش نگیر.

فریدون:

-شما غذا رو ببرید. این قدر بی غیرت نیستم. مرجان برو سویچم رو بیار روی میز کامپیوتره.

مرجان رفت و بهرنگ از کوله پشتی اش پیژامه و تی شرت رو به زور روی طاق پنجره آویزان کرد و فریدون پرسید:

-این چیه؟

آسو نگاه به پیژامه و تی شرت بهرنگ کرد و بهرنگ گفت:

-با این ها بخواب! گشاده، اذیت نمی شی.

فریدون با نگاه به آسو گفت:

-پیژامه ی خودش رو آورده؟

آسو دوباره به پیژامه نگاه کرد و گفت:

-نمی دونم شاید؟

فریدون:

-دیدی، مست مسته. می دونی چه قدر خورده؟ فریدون شیشه رو از دست بهرنگ گرفت و بالا برد و گفت:

-یه شیشه خونه خالی کرده و این هم دومیشه.

آسو:

-فری صبر کن.

آسو پاکت قهوه رو از پنجره به فریدون داد و گفت:

-این رو بگیر براش قهوه درست کن، امشب پیشش بمون.

فریدون در ناباوری خندید و گفت:

-من؟

آسو:

-مرض! آره تو! فکر می کنی کار خیلی بزرگی می کنی؟!

فری:

-زنگ می زنم پدر مادرش بیان.

آسو:

-او کی به خاطر من از شماها کمک خواست؟

فریدون:

-باشه. شوخی کردم.

فریدون زیر دست بهرنگ رو گرفت و گفت:

-بیا.

بهرنگ در جا ترمز کرد و به آسو نگاه کرد و گفت:

-خواهش می کنم بذار یه لحظه و یه بار آسو رو ببوسم،. فقط برای خداحافظی.

فریدون دستش رو محکم کشید و گفت:

-پررو نشو!

بهرنگ که کاملا مست مست بود، با نگاه به عقب می رفت. بهرنگ بی اختیار برده می شد و آسو پیژامه و تی شرت بهرنگ رو سفت در سینه اش فشرد و سر از پنجره بیرون آورد. دوست داشت به فریدون تذکر بده قبل از این که ف رو داد بزنه، مرجان گفت:

-آسو یواش کولر اتاق نشیمن روشن نیست و پنجره ها همه بازن، صدات توی اتاق ها می پیچه.

آسو دهنش رو بست و به طرف مرجان برگشت و ازش پرسید:

-تو حرفش رو باور کردی؟

مرجان:

-ندیدی چه قدر مست بود! تو پدر و مادرش رو سرمست دیده بودی، خودت تعریف کردی. به اون ها می اومد که پسری مریض و دم مرگ داشته باشن؟

آسو:

-زبونت رو گاز بگیر، نفوس بد نزن.

مرجان خندید:

-بهرنگ این همه داد کشید. شماره پدر و مادرش رو نداری؟ یه زنگ بهشون بزن و بپرس.

مادر داخل آشپزخونه شد و گفت:

-چرا پس این غذا رو نمی کشید! مردم از گشنگی مردن.

مرجان فر رو نشان داد و به مادرش گفت:

-بوقلمون به این بزرگی سرد شده بود، گذاشتیم دوباره گرم بشه.

مادر در حال برگشتن به اتاق نشیمن گفت:

-بسه، زود باشین. فریدون زو فرستادم کمک کنه، خبر نداد.

مرجان:

-مامان اصلی کاری رو روی میز چیدیم. چهارتا چیز دیگه مونده، بگو دو دقیقه صبر کنن. برو عزیزم، خیر پیش.

مادر موقع رفتن گفت:

-وقتی بچه از مادر زرنگ تر بشه، می شه یه مادر پررو.

آسو وسط آشپزخانه ایستاد و هنوز پیژامه توی بغلش بود و گفت:

-نمی دونم چرا این حرفش رو باور می کنم. او به من دروغ نمیگه! بهرنگ رو می گم.

مرجان:

-زنگ به باباش بزن، غیر مستقیم ازش بپرس که بهرنگ برای ده سال بعد نقشه ای داره؟ یا این که بپرسی حدودا ده سال بعد می تونه، آرزو چه چیزی رو داشته باشه. یعنی بفهمون تو می خواهی بر فرض براش یه هدیه ای بگیری که ده سال بعد اون رو بهش بدی!

آسو:

-این چه سوالیه؟ بچه پنج ساله هم این طور بی هوا سوال بی خودی نمی پرسه!

مرجان:

-مثلا گفتم! قسمت دوم سوالم رو کمی تصحیح کن و بپرس. هیچ بی هوا هم نیست، اون جونت رو نجات داده.

آسو:

-اگه بهرنگ مریضه باید خودش به بابا و مامانش بگه، چون من مطمئنم که اون ها بی خبرن.

مرجان:

-اگه سرطان داره باید علایمش مشخص باشه، یعنی برای یه آدم عادی هم قابل تشخیص باشه. تو خودت متوجه این علایم شدی؟

آسو:

-مثلا چه علایمی؟

مرجان:

-یعنی تب کنه، یا بگه مرتب وزن کم می کنه! حرفی از کم کردن وزنش برات تعریف کرده که این اخیرا لاغر شده؟ مثلا اشتها نداشته باشه یا از خواب یه دفعه بیدار بشه، عرق کنه، مرتب زود خسته بشه. یا غده ای چیزی زیر بازوش، زیر گوشش، یعنی ناحیه گردنش یا کشاله ی ران مشاهده کردی؟

آسو:

-کی؟ من؟ از کجا او رو لخت دیدم که بدونم!

مرجان:

-فکر کردم با هم حموم کردین؟

آسو:

-ساکت باش! به قول فری پررو نشو.

مرجان:

-یعنی این علایم ها رو نداره؟

آسو:

-نه هیچ کدوم از این هایی که گفتی ندیدم.

مرجان:

-پس سرکاریه.

آسو:

-جون من؟

مرجان:

-معلومه تازه اگه یکی مثل بهرنگ اگه سرطان داشته باشه نمیاد یکی مثل تو رو که خودت داغونی، تا این اندازه به بازی بگیره. او فهمش خیلی بالاست و غیرممکنه بخواد خود خواه باشه. چون این نوع بازی فقط در توان بی وجدان هاست یا جاهل ها که بهرنگ جزو این دو دسته نیست. او نمی تونه تو رو از اینی که هستی افسرده تر کنه. من صد در صد الان بعید می دونم و رو هر چی هم که بخواهی باهات شرط می بندم.

آسو دست هاش رو باز کرد و با پیژامه و تی شرت به پشت مرجان حلقه زد و اون رو تا جایی که می توانست فشرد و چندین بار بوسید و گفت:

-به خدا می کشمش! بچه پررو تا این جا اومد، چه طور دلش اومده؟!

مرجان:

-پدر عاشقی بسوزه که با آدم چه ها نمی کنه! فری می گفت مست مست بوده، با فری نیومد اما زودتر از او رسیده.

آسو:

-فقط دقیقه شماری می کنم که داداش پیمان بره. می رم پوستش رو می کَنم! یه بلایی به سرش بیارم که خودم باورم نشه!

مرجان دست به پلو توی دیس زد و گفت:

-می دونم. سرد شد چه کار کنیم؟

آسو به خاطر زبان نیش دار و معنادار مرجان لپ هاش رو گرفت و با ناز گفت:

-پدر سوخته، خیلی بزرگ شدی! برو کنار.

آسو پلوی دیس ها رو توی قابلمه خالی کرد و با بقیه ته مانده پلوی قابلمه قاطی کرد و دوباره دیس ها رو پُر کرد و به اتاق نشیمن برد.

***

فریدون به زور بهرنگ رو تا طبقه چهارم حمل کرد و روی تختش انداخت، بدون این که بخواهد شلوارش رو عوض کنه، اتاق خواب رو ترک کرد.

 ساعت ده شب شده بود که صدای زنگ موبایل فریدون به صدا در اومد.

فریدون گفت:

-مرجان؟

مرجان:

-آسو بغلم نشسته، مهمون ها تازه رفتن.

فریدون:

-بابا چیزی نگفت؟

مرجان:

-من گفتم برای دوستت گرفتاری پیش اومد، باید می رفتی و فرصت نکردی اطلاع بدهی.

فریدون:

-نمی دونی کمرم شکست! به آسو بگو...

مرجان:

-ما تو اتاق نشسته ایم. روی بلندگوست، آسو دوست داره تمام کلمات رو بشنوه. سریع تا یکی نیومد بگو.

فریدون:

-چیزی برای گفتن ندارم. پدرم در اومد تا اون رو چهار طبقه کول کردم و انداختمش روی تخت، مثل مرده ها خوابیده.

آسو:

-فری تو چه قدر بدجنسی! یه کم دلت براش نمی سوزه. قهوه براش درست نکردی؟

فریدون:

-خیلی ساده ای. اگه سیل بیاد و دنیا رو آب بره، او از خوابش بیدار نمی شه. بهتر همونه که بخوابه.

آسو:

-فری نگاه کن ببین کاغذی، مدرکی، چیزی پیدا می کنی.

فریدون:

-از بیمارستان منظورته؟

آسو:

-آره اگه سرطان داره، خدا اون روز و نیاره، حتما از بیمارستان کلی عکس و پرونده و یا نتیجه آزمایش داره.

فریدون:

-من اجازه ندارم دنبال مدرک بگردم، او آدم اصولیه. نمی خوام باز از من ایراد بگیره که چرا بدون اجازه اش خونه رو روی سرم گذاشتم.

آسو:

-من بهت اجازه میدم، تو چه کار به او داری!

فریدون:

-خیلی ساده ای که باور کردی؟

آسو:

-الان می دونم دروغ گفته و غیر ممکنه، ولی خیالم راحت تره اگه دقیق بدونم.

فریدون:

-پس قطع می کنم و اگه چیزی پیدا کردم زنگ می زنم.

آسو:

-من خودم بیام؟

فریدون:

-کجا بیایی؟ زیاده روی نکن. صبرم رو به زور منطق تونستم فقط با نخ نازک ببندم، اون هم چون ما رو با جونت تهدید می کنی. وگرنه تو شکمش چاقو می ذاشتم و الان هم فکر نکن یه کار عادی می کنم، خواهشا یه کمی هم تو به ما بزرگی کن رو مخ و کولم بالا نرو! حداقل مرجان رو این اندازه پررو نکن.

مرجان:

-من کاری با هیچ کس ندارم. من خودم وکیلم و تحت تاثیر حرف این و اون قرار نمی گیرم.

فریدون:

-خوب دیگه قطع کردم، بای.

آسو بعد از تلفن دست هاش رو تو هم گذاشت و به مرجان گفت:

-خدا کنه کاغذی پیدا نکنه!

مرجان:

-تو زن عجیبی هستی! اگه این همه دوستش داری، پس چرا اون که بی تقصیر بود به او بی توجه شده بودی؟ حرف هایی که او زد، تماما برای دفاع از تو بود و فکر کنم داداش پیمانت تا حدودی حد و مرزش رو فهمید، و فهمید که در آینده نه می تونه و نه حق اون رو داره که تو زندگیت دخالت کنه. من خودم تعجب کردم که گفت تا دو ماه دیگه صبر کنی.

آسو:

-تو که نمی دونی من تو چه وضعیتی این طور پرخاشگری می کنم، وقتی داداش پیمان رو دیدم خودم رو تمام ساعت گم کردم. این قدر خودم رو کوچک دیدم که عقلم رو از دست دادم و فقط بعد از این که تو روی بهرنگ جیغ کشیدم و چهره اش رو دیدم تازه فهمیدم که چه کردم، بعد دلم براش کباب شد که پیش همه خرابش کردم. ولی از طرف دیگه فکر کنم به نفع ما تموم شد، چون همه تون دلتون براش سوخت و یه جوری وکیلش شدید. فری رو ببین، من هیچ وقت انتظار نداشتم تا این اندازه به هم نزدیک بشن و فکرمی کردم هر وقت دیدش با او دعوا کنه!

مرجان:

-آدم وقتی بهرنگ رو شناخت، می بینه که می تونه باورش کنه، یکی مثل بابا که در همون ساعت اول بهش اعتماد کرد و یکی مثل فری و من دیرتر. خوب اون قدر بی حق هم نیستیم و اون طور که تو خودت ازش گفتی چاره ای برامون نذاشتی.

دو خواهر نشستن با هم حرف زدن و آسو دوباره آرامشش رو به دست آورد و ترس این رو داشت که فریدون زنگ بزنه و خبر بد بده. هر دقیقه که می گذشت بیشتر امیدوار می شد تا این که فریدون زنگ زد و گفت که من کوچکترین دلیل و مدرکی از مریضی او ندیدم. من باید روی کاناپه بخوابم! او تا صبح راحت می خوابه. می تونم بیام خونه؟

آسو:

-خواهش می کنم پیشش بمون، برات یه هدیه می گیرم.

بهرنگ:

-هر چی که خودم خواستم؟

آسو:

-هر چه که خودت خواستی. اگه بشنوم ناسازگاری کردی و سرزنشش کردی، هدیه ای هم در کار نیست.

فریدون:

-می گم او اصلا توی این دنیا نیست، توی بیهوشی خوابه! بای.

آسو:

-فری اگه تو نبودی من چه کار می کردم؟ جدا و وجدانا باور کن، الان خودم رو توی این گیر و دار خوش شانس احساس می کنم که چون یه داداش کوچولوی ناز دارم.

فریدون:

-خوبه، خوبه، هندونه زیر بغلم نذار! انگار نمی دونم این حرف ها رو فقط و فقط برای این شازده ی خوش شانس میزنی!

آسو:

-فری بهرنگ رو کم نگیر. اگه امروز برام اشک نمی ریزی و سینه ات و چاک نمی دی، فقط به خاطر زحمت های بهرنگه. همه تون باید این رو بدونید!

فریدون:

-اگه نمی دونستم هزار سال دیگه روی کاناپه گندیده اش نمی خوابیدم، بای.

آسو:

-بای، جانم.

صبح بهرنگ بیدار شد و به اتاق نشیمن اومد و فریدون رو روی کاناپه که خوابیده بود، دید. دوباره به اتاق خواب رفت و به شلوار کثیفش نگاه کرد. یک دوش گرفت و بعد به خاطر آسو تخت خواب رو با حوله خیس تمیز کرد و سراغ دوربین رفت و یواش در اتاق خواب رو قفل کرد و عکس ها رو توی لپ تاپش ریخت و تماشاشون کرد و تا اون جا که از دیشب به یاد داشت، فکر کرد و بعد لپ تاپ و دوربین رو بست و توی چمدون گذاشت و روی کاغذ یاداشتی نوشت و از خانه بیرون رفت. فریدون با بسته شدن در بیدار شد و روی کاناپه نشست و تکه کاغذ رو دید.

بهرنگ نوشته بود:

-اگه بیدار شدی آب گرمه و می تونی دوش بگیری. برات هوله ی نو تو حمام گذاشتم و میرم که نون تازه بخرم. بعد از صبحانه می خوام بیمارستان بروم و اگه تو هم خواستی می تونی باهام بیای.

فریدون پتو رو کنار زد. دست و صورتش رو شست، بعد پتو رو جمع کرد و منتظر بهرنگ شد. وقتی بهرنگ برگشت و داخل شد، به فریدون سلام کرد و بعد از معذرت خواهی گفت:

-کاشکی من رو روی کاناپه می خوابوندی!

فریدون:

-یادت هست دیشب کجا بودی؟

بهرنگ:

-تو اومدی و گفتی یه ساعت تو ترافیک موندی و یه ساعت تو راهی که برگردی. زیاد نفهمیده بودم که چرا دوست داشتم با تو مشروب بخورم و این همه بهت اصرار کردم و وقتی رفتی، پشت سرت راه افتادم. انتظار داشتم تو رو تو کوچه ببینم نبودی، از این جا رفته بودی. تاکسی گرفتم و از راننده خواستم سریع برونه. وقتی به خونه تون رسیدم جدا حالم خوب نبود، گفتم اگه زنگ بزنم، اگه بابات در و باز کنه، چی می شه؟ احتیاج به یه نفر داشتم که به من بگه حالم جدا افتضاح نیست و می تونم جدی توی همفکری شرکت کنم. بهتر دیدم زنگ نزنم و دزدکی داخل خونه تون بشم و یکی تون رو گیر بیارم و در مورد من تصمیم بگیره. رفتم پشت حیاط گفتم تو هوای آزاد بمونم شاید حالم بهتر شد که از دور آسو رو دیدم، حالم گرفته شد و دوباره مشروب خوردم. بقیه رو تو بگو چه کردم؟

فریدون:

-من دیر اومدم، با دوستم قرار داشتم و نتوستم پیشش برم. چون دیگه حالا کل آدم های ساختمونت رو می شناسم دو نفر که بیرون می رفتن، مثل تو بزرگواری کردم و اون ها رو تا یه جایی رسوندم. فکر کنم تو زودتر از من رسیده بودی، فقط باورم نشد تو هم می تونی آدم چاخان باشی. 

بهرنگ:

-باز توی اون مستی درست تشخیص دادم و کنار بقیه نشستم. آدم وقتی مشروب می خوره و مست می کنه تا به سن چهار سالگیش می رسه با یه تفاوت که در شعر و عرفان می شه سخنور پر چونه، یه شاعر چهار ساله! من رو باید ببخشیدی که مجبور شدی تحملم کنی. جدی می گم، تا حدودی یادم هست چی گفتم! خراب کاری کردم، جدا معذرت می خوام.

فریدون:

-من یه دونه پیاز مثل میوه خوردم. خواستم بوی دهنم رو نفهمن. بابام آدم حساسیه و اصلا دوست نداره. همون بهتر که زنگ خونه رو نزدی.

بهرنگ:

-اگه یه تیکه خیار به سقف دهانت می چسبوندی، برای چند دقیقه تموم بو و باکتری دهان رو جمع می کرد. هر چند بو از معده و سینه با نفس بیرون میاد. در اصل راه چاره ای نیست، همون بهتر بو بده تا دفعه بعد آدم در خوردنش زیاده روی نکنه.

فریدون:

-هیچ می دونی دیشب چه قدر آسو رو ترسوندی؟

بهرنگ:

-من؟

فریدون:

-آره گفتی سرطان داری؟

بهرنگ:

-من گفتم سرطان دارم؟

فریدون:

-آره.

بهرنگ:

-چرا یادم اومد. وابستگی با جدایی همخونی نداره. مراسم عروسی با عزا یه جور نیس. خودت گفتی آسو می خواد به آلمان بره و من هم فهمیده بودم جمعیت داخل خونتون برای آسو یه راه حل خیلی بد پیدا کردن. من باید یه کاری می کردم در اون ساعت، من جز یه گدای بی همه چیز بیشتری نبودم و از ناچاری و بیچارگی مجبور به گدایی شدم. احساسا به این باور بودم که شرط دستمزد یک گدا، در چاخان بازیشه!

فریدون:

-این چاخان بزرگت می تونست به ضرر آسو تموم بشه. خودت خبر نداشتی، می دونم. ولی آتشی بر پا کردی که دامنه ی اون می تونست خیلی چیزها رو بسوزونه. اگه آسو داخل اتاق می رفت و از روی احساس پاکش داد می کشید، اون وقت الان همه حالمون گرفته بود و از این و اون باید هزار تا حرف و سرزنش می شنیدیم.

بهرنگ خندید و گفت:

-اون چیزی رو که من حس کردم و می کنم، می دونم تو نمی تونی بکنی و بدونی! به قولت آتش کوچکی که من بر پا کردم برای سوزاندن خونه تون بود، در صورتی که عکس اون صادقه. برعکس، کارم برای نجات خونه بود. چون این آتش کوچک برای مهار آتش بزرگی بود که به خونه نزدیک می شد. هر چند از نتیجه کارم بی خبرم. آسو پیشنهاد اون ها رو قبول که نکرد؟

فریدون:

-اون رو من اصلا نمی دونم در مورد چه حرف زدن و چه تصمیمی گرفتن و یا آسو در مورد همه این چیزها نظرش چیه. ظاهرا همه چیز به خیر گذشته و اتفاق بدی نیفتاد. هر چند اگر آسو به آلمان بره به نفع همه مونه، مگه نه؟

بهرنگ:

-گیریم توی آب هستی و دو کیلومتر هم با ساحل فاصله داری هر چند شناگر ماهری نیستی اما چاره ای نداری با وجود این که شانست رو هیچ می دونی، باز شنا می کنی. یک قایقی رو در حال رد شدن، موازی با خودت در صد متری می بینی. قایقران چون تو روا در حال شنا می بینه فکر می کنه که تو شناگر ماهری هستی و برای ورزش به آب زدی. او خبر نداره که تو آدم گدا با یک قایق شکسته برای شاه ماهی دل به دریا زدی و نمی دونه که قایقت توی عمق آب غرق شده. تو اون قدر بی حال و نفس بریده هستی که فریاد زدن برات محاله. آدم وقتی توی آب خسته است نمی تونه کمی سرش رو بالا بگیره که هم زمان با شنا کردن و دست و پا زدن فریاد بزنه و کمک بخواد، وگرنه وقتی یه بار دهان باز کنی یه جرعه آب میره توی دهنت و میری زیر آب و نفست بیشتر بریده می شه. اما ادامه داستان؛ اگر در برابر چشم هاش برای روی آب موندن دست و پا بزنی که طبیعیه، ولی برای قایقران معنای دیگه ای داره و او برای نجات تو نخواهد اومد و بدون تو به ساحل می ره. اگه عکس اون رو عمل کنی و ادا غرق شدن رو در بیاری میاد و تو رو نجات میده.

فریدون:

-از گفته هات مشخصه که چشم طمع به ثروت آسو داری؟

بهرنگ لبخند زد و گفت:

-از کجا به این استنباط رسیدی؟

فریدون:

-با قایق شکسته و دنبال شاه ماهی و گدا.

بهرنگ:

-این یه تمثیله در این داستانی که تعریف کردم و هیچ ربطی به ثروت این و اون شخص نداره. فقط وقتی می گم با قایق شکسته و گدا منظور اصلا مادیات نیست. وضعیت روحی آسوست که زندگی او با اون حادثه از هم پاشید و اون تصادف ضربه روحی سنگینی بهش وارد آورده. او الان وسط آب گیر کرده و معلومه خودش با چند بار خودکشی نشون داده که به آخر خط رسیده، تسلیم شده و می خواد به جای تحمل سختی زندگی، یک دقیقه تحمل قطع شدن نفسش رو بکنه و از این زندگی آزار دهنده خلاص بشه.

فریدون:

-یعنی تو تنها شانسش هستی و تو می تونی نجاتش بدی؟

بهرنگ:

-من به خودم اعتماد دارم و اون قدر مغرور نیستم و مشخصه خیلی از شماها می خواین بهش کمک کنین، ولی مهم اینه که اون نوع کمکی که تو بهش می کنی، آیا اون رو آسو می پذیره؟ شنیدم این ده ماه تو توی خونه اش بودی؟

فریدون:

-من خونه اش بودم، ولی آسو بیشتر خونه ما بود.

بهرنگ:

-فعلا کارهای مهم تر داریم. صبحانه رو بخوریم و بریم بیمارستان ببینیم به مورد مشکوکی بر می خوریم.

اون ها بعد از صبحانه به بیمارستان رفتند و تحقیقات لازم رو کردن و از اون جا بی نتیجه، با پیشنهاد فریدون به خونه شون رفتند تا بهرنگ خودش نگاهی به فیلمی که زن غریبه با مرجان دعوا کرده بود، بکنه.

فریدون به مرجان زنگ زد و خبر داد که با بهرنگ تا نیم ساعت دیگه برای دیدن فیلم به خونه میان. آسو خونه نبود و برای ناهار به خونه فرخ رفته بود. وقتی آسو خبر اومدن بهرنگ رو از مرجان شنید، نمی تونست آرامش بگیره و شور و شوق داشت. آسو، فرخ رو وادار کرد و به دروغ گفت که مرجان گفته بابا دستور داده ناهار همه با هم باشیم. آسو بعد از دروغ گفتن به فرخ سریع به مرجان زنگ زد و ازش خواست که خودش رو فدای این دروغ بکنه و بر فرض با بر ملا شدن دروغ، دیدن و دلتنگی برادرزاده هاش رو دلیل دروغش عنوان بکنه.

ده دقیقه بعد از اومدن فریدون و بهرنگ، آسو دست دختر کوچک فرخ رو گرفت و خوشحال و خندون داخل حیاط شدند. بدون این که خودش متوجه باشه، سر و صداش بر خلاف این ده ماه گذشته بلند بود، انگار بهار اومده و سال تحویل شده. افراد داخل اتاق نشیمن همه از سرحالی آسو خوشحال شدند و بر لب هاشون خنده نقش بست. پدر و مادر دم پنجره اومدند و با لبخند آسو و بقیه رو تماشا کردند. مرجان با شنیدن زنگ هم به اتاق نشیمن اومد و پدر و مادرش رو خوشحال دید وقتی نزدیکشون رسید، اول به حیاط تماشا کرد و بی توجه به بهرنگ گفت:

-بابا آسو گفت من از قول شما به داداش فرخ بگم که ناهار بیان.

پدر:

-خوب کردید. هر کدومتون یه چیز ساده درست کنید.

آسو از پله ها بالا اومد و به پدر و مادر نگاه کرد و نسترن کوچولو پنج ساله رو نشون داد و گفت:

-بابابزرگ ببین نسترن برنده شد.

آسو داخل اتاق شد و سلام کرد. نسترن رو پیش بابابزرگ فرستاد و خودش کنار دست بهرنگ ایستاد:

-به فکرم بودی اومدی؟ فکر کردم رفتی ترکیه؟

بهرنگ فقط خندید و با چشم پشت سر آسو رو نشون داد و از اومدن فرخ و زنش خبردارش کرد.

اون ها همه با هم سلام علیک کردند و آسو به طرف فریدون دست دراز کرد و گفت:

-سویچ ماشین رو بده.

فریدون:

-جایی می خواهی بری؟

آسو:

-دیشب بهت قول دادم. هدیه برات نگرفتم.

فریدون فهمیده بود که آسو با بهرنگ قصد بیرون رفتن رو داره و می دونست آسو همه شش حسش در اون لحظه ناقص کار می کنه، در جواب گفت:

-آسو الان جمعه است، نخواستم بابا.

همه دور هم نشستند. فریدون به فرخ گفت:

-ما تو بیمارستان ها دنبال این خانم گشتیم، همونی که تا دم در خونمون اومده بود. الان هم می ریم سری به دو تا بیمارستان های دیگه می زنیم.

فرخ:

-این همه بیمارستان هست.

بهرنگ:

-سه تا بیمارستانه که عمل پیوند انجام میدن. ما فکر می کنیم چون امروز جمعه است همه پدر و مادرها و جوان ها باشن.

آسو:

-من هم باهتون میام. من بهتر از هر کسی اون ها رو می شناسم.

بهرنگ:

-نه من هم اون ها رو دیدم، ریسک نباید بکنیم. ما رو نمی شناسن، ولی تو رو خوب می شناسن.

فرخ:

-احتیاج هست من بیام؟

بهرنگ:

-هر چی جمعیت کم تر باشه بهتره، وگرنه سرپرستارها اعتراض می کنن.

آسو از جاش بلند شد و به انباری رفت و دستکش و چنگک و قیچی مخصوص باغبانی رو برداشت و به حیاط رفت. ده دقیقه بعد فریدون از خونه بیرون اومد و روی ایوان منتظر شد تا بهرنگ خداحافظی کنه و بیاد. آسو صداش کرد و فریدون جلو رفت. آسو ازش پرسید:

-فری صحت نداشت، نه؟

فریدون با لبخند گفت:

-نه از همه سالم تره. برای تو خودش رو به موش مردگی زده که دلت براش بسوزه.

آسو با شنیدن این خبر که موثق بود خیلی خوشحال شد. تا اون اندازه که از خوشحالی اشک در چشم هایش جمع شد و با دستکش گلی و کثیف، بازوهای فریدون رو چنگ زد و گفت:

-خودش این رو گفت؟ دقیق چه گفت؟ به من بگو، برام مهمه.

فریدون:

-گفت برای تو بچه چهار ساله شده، دوست داشته گدایی کنه که تو از رفتن به آلمان صرف نظر کنی.

فریدون به بهرنگ که روی ایوان منتظر ایستاده بود و با پدرش حرف می زد، نگاه کرد و داد کشید:

-آقا بهرنگ بیا.

بهرنگ با اجازه خواستن از پدر آسو خداحافظی کرد و از پله ها پایین اومد.

آسو از فریدون خواست که بره. بهرنگ جلو اومد و آسو گفت:

-یه دقیقه وایستا.

آسو و بهرنگ به یکدیگر نگاه کردن و آسو گفت:

-برای این لحظه انگار چند سالی منتظر هستم، دوست داشتم دو تا کار با تو بکنم. یکی خوش شانسی رو بهت نشون بدم و یکی شانس بدت رو. اون ها رو از دست دادی!

بهرنگ:

-پس این شانسی که الان پیدا کردم و کنارت ایستادم، کدوم یک از این دو دسته است؟ الان خودم رو خوش شانس بدونم یا بد شانس؟

آسو:

-هیچ نمی دونی تو برای من چه حُسنی داری؟

بهرنگ:

-من برات مثل یه توپ گرد هستم که هر وقت دوست داشتی برای آرامش اعصابت مرتب به زمین می کوبیش و هر وقت از من خسته شدی یه شوت اردنگی می زنی. من برات یک بار با ارزشم و یک بار بی ارزش، نمی دونم در این لحظه چه در انتظارمه!

آسو:

-مرسی، پس من اینم؟

بهرنگ:

-شکل قشنگش رو گفتم.

آسو:

-تو چه قدر زود از چیزی که دوست داری خودت زو کنار می کشی؟

بهرنگ با لبخند زورکی گفت:

-با سر نیزه حتما می خواهی از زبونم حرف بیرون بکشی.

آسو:

-مرجان گفت تو اومدی، با وجود کار دیشبت اومدم. کار و برنامه ریزی که کامپیوتر نمی تونه بکنه، من کردم و اومدم تو رو ببینم. تو بی اعتنا به من چه کار می کنی، سر خم کردی می ری!

بهرنگ:

-من از دیشب تا الان فریاد زدم، تو نمی شنویی!

آسو:

-یک تصویر بهتر از هزار تا کلمه است و دارم می بینم. اون هم چند تصویر متحرک.

بهرنگ:

-وقتی تصویرها معنادار باشن، یکی مثل تو اگه عمدا نباشه می تونه بد تعبیر کنه.

بهرنگ به صورت چنباتمه نشست و با دست کفش آسو رو کمی بلند کرد و گفت:

-تو رو جوون هر کی که دوست داری یه نگاه کن شاید من رو این زیر زیرها دیدی.

آسو:

-تو خداحافظی کردی! یعنی برنمی گردی.

بهرنگ با چهره ای متاسف گفت:

-کاشکی یکی از من می خواست که بمونم یا بعدا بیام، هیچ کس که نگفت برگردم. شما برادر خواهرها یک کلمه رو خوب بلد هستید و من هم که یاد گرفتم، نخواستم پررو باشم، مهم نیست.

آسو:

-بهرنگ چرا این جوری دلم و می سوزونی. خودت گفتی من هر جا باشم هستی، حتی به زور.

بهرنگ:

-متاسفانه این حرف رو موقعی زدم که افراد این خانواده برام ناآشنا بودن و با وجود این همه ناراحتی باز تا این اندازه محترم نبودن.

آسو:

-بهرنگ وقتی تو نیستی انگار تو زندونم. تا این اندازه! تو گفتی شما پسرها هزار کلک و دروغ بلدین، پس چرا الان وقتی من به اون دروغ هات احتیاج دارم، هیچی نمی بینم؟

بهرنگ:

-من برم فریدون با من داش شده، نباید دوستیم با اون رو خراب کنم.

بهرنگ پنج متری رفت و آسو با صدای بلند گفت:

-جوابم رو ندادی، کجا میری؟ بدجنس!

بهرنگ با خنده برگشت و گفت:

-ماهیگیری! هیچ نرفتی؟ وقتی می خوای ماهی می گیری، اون موقع که ماهی می خواد به طمعه نوک بزنه، از جلوی دهانش می کشی و اون رو برای شجاعت به هوس، حریص می کنی. من هم الان غلط بکنم که بی جواب بزنم و برم، فقط خواستم هوست رو بالا ببرم. فقط بدون هر نفسی که می کشم و هر کاری که می کنم، به خاطر اینه که تو رو برای یک عمر برنده بشم. مطمئن باش اگه بشه با تو یه عمر تو زندون هم می مونم. جا و مکان برام مهم نیس. خودت، نگاهت و لحن صدات برام مهمه.

آسو با اشک گفت:

-من سرت داد کشیدم، آبروت رو بردم. میون اون همه آدم، تو مهمون بودی!

بهرنگ:

-آره اون قدر من رو پریشون کردی که می تونستم با خوردن الکل زیاد شکم و روده ام رو پاره کنم. از خوش شانسیه که من الان پیش تو این جا هستم و امروز هم یه روز دیگه است، یک روز قشنگ و خوش بو! کنار گل ایستادیم، دعوا نمی کنیم و حرف از دلتنگی ها می زنیم، مگه نه؟ من به این روزها امید دارم، به این روزها که از صورت و دهانت فقط گل می باره.

آسو اشک می ریخت و بهرنگ با نگاه به او عقبی می رفت.

فریدون از گپ خوش بهرنگ با آسو، اون هم در وسط حیاط، اون هم موقعی که پدرش در خانه بود، هیچ خوشش نمی اومد. تاخیر بهرنگ عصبیش کرده بود و فریدون به جای جویدن آدامس، پارچه ای برداشت و ماشینش رو تمیز می کرد.

بهرنگ از در بیرون اومد و لبخند بر چهره داشت. فریدون پارچه رو توی دستش مچاله کرد و به طرفش قدم برداشت و گفت:

-آسو باهات آشتی کرد؟

بهرنگ با لبخند گفت:

-هیچ وقت با هم قهر نبودیم!

فریدون با لبخند معنا دار گفت:

-بنازم به این شجاعتی که تو داری! دیشب پس اسم شو چی می ذاری؟

بهرنگ:

-آدم برای یه مسابقه کلی تمرین می کنه، اون وقت چرا وقتی برای زندگیش که بازی نیست تمرین نکنه؟!

فریدون:

-یه چیزی بهت می گم باز ناراحت می شی. اولا مواظب طرز حرف زدنت باش، دوما پیش ما که هستی به این روشی که تو پیش می ری نرو و فاصله رو رعایت کن، سوما با ما در مورد خواهرم طوری حرف بزن انگار که اون رو نمی شناسیش و ما رو بی خود غیرتی نکن!

بهرنگ:

-حالا من یه چیز می گم، تو ناراحت می شی. تو از من چه طور می خواهی که به آسو بی احترامی کنم؟ آسو بهترین دوستمه. آدم می تونه یه دوست رو ببینه و از روی محبت باهاش حرف نزنه و انسان حسابش نکنه؟ به جای آسو بهتره اول با تو این طوری حرف بزنم، انگار که نمی شناسمت، بعد به من بگو وجدانا چه احساسی بهت دست میده؟

فریدون:

-هیچ وقت نمی خوای چشم گفتن رو یاد بگیری. تسلیم نمی شی؟

بهرنگ:

-تسلیم اونی می شه که روی شاخه شکسته نشسته. آدم وقتی از کنار یک حیوون رد می شه، منظورم حیوون درنده نیست، بهش نگاه می کنه، اون هم به خاطر این که در ته وجودش می خواد بی احترامی نکرده باشه و یه جوری از هستی اون حیوان به اون زبان بسته خبر داده باشه. حتی خیلی ها میان دستی روی اون حیوان می کشن و حرف های محبت آمیز می زنن. اگه تو یه ذره آسو رو دوست داری باید بدونی که او به محبت همه احتیاج داره ما باید اون رو از ته چاه بیرون بیاریم. هر کلمه خوب و شیرین می تونه کلی از افکار تیره اش رو پاک کنه!

فریدون:

-من مرتب به طرفت دست دراز می کنم و هیچ وقت هم نگفتم حق با منه. خودم اومدم بیرون تا چهار کلمه مودبانه با هم حرف بزنید. ما از بچگی این طور بزرگ شدیم و تو نمی تونی پیش من یا هر کس دیگه بگی با خواهرم تمرین زندگی می کنی.

بهرنگ:

-تو یک اشتباه رو مکررا انجام میدی، مقصر من نیستم. اگه به قول خودت تو جملات با حجاب من رو بی حجاب می کنی. من بحث تمرین تفاهم و سازگاری اخلاقی رو منظورم بود. آدم باید تو سرش اون قدر فکرهای پلید داشته باشه که بخواهد تا این اندازه بی توجه و غیر محترمانه حرف بزنه.

فریدون:

-می خوای این جا سر خیوبون جلوی خونه باهات دعوا کنم؟

بهرنگ:

-اگه آدم بخواد حرف ها رو بچرخونه هر حرفی رو می شه چرخوند و گفت که طرف از زدن این حرف منظورش این بوده. اون برادر عزیزت بهتر دید تو خونه بشینه، به جای این که خودش این چند روزه دنبال یه گوشه از کارها رو بگیره. تو از من می خواهی که خواهرت رو یه غربیه ببینم و با او اصلا حرف نزنم و به من اعلام می کنی که اگه دهنم رو نبندم به من مشت و لگد خواهی زد. تو می خواهی با من دعوا کنی؟ هی مرتب با این سنت، به خودت اجازه می دی خیلی بی احترامی ها رو به من بکنی.

فریدون:

-بزرگی به سن نیست.

بهرنگ:-پس تو بزرگ من هستی و چون با شعوری با یک نفر غریبه که برای خواهرت سینه سپهر کرده این طور باید در حقش شمشیر بکشی؟ می دونی، راست می گی، فضولی هم حدی داره. من می رم خودتون مشکل تون رو حل کنید و دفعه بعد بی خود دنبال من نیاین، چون من با تو دعوا خواهم کرد. اون وقت هر چه دیدی از چشم خودت دیدی.

فریدون:

-دیدی جنبه نداری. این حق من نیست بدونم چرا یه نفر این قدر برای یکی که هیچ نیتی باهاش نداره، جان فشانی می کنه. نمی بینی من چه قدر تو رفتارم با تو کنار میرم؟

بهرنگ لبخند زد و گفت:

-تو یکی به خاطر این که خونت جوش نیاد، بگو این بابا فقط برای انسانیت این کارها رو می کنه. به من جواب بده که چرا شما هر وقت خوشبختی آسو در میونه همه تون تا اون داداش پیمانت دخالت می کنید، ولی وقتی آسو درد داره ازش ایراد می گیرید و سرزنش می کنید؟

بهرنگ دو قدم برداشت که در همسایه باز شد و جوان همسایه به بهرنگ سلام کرد و گفت:

-آقا بهرنگ صبر کنید، من دارم می رم شهر می رسونمت.

فریدون:

-برو دیگه این جا پیدات نشه. اگه این بار مست کنی و دزدکی داخل خونه بشی، خودت پاسخ گو هستی!

آسو هم در رو باز کرد و جلوی در ایستاد و فریدون به چهره جنی آسو نگاه کرد و وحشت کرد. برای این که از مجازات او دور بمونه، حق طلبانه پیشش رفت و گفت:

-خیلی لوسش کردی! گفت با تو تمرین عشق و عاشقی می کنه، منظورش چی بود؟

بهرنگ با دست به جوان همسایه جلو رو نشون داد و گفت:

-راهی نیست، یه تاکسی می گیرم دمت گرم، خودم میرم.

جوان:

-نرین! من می خوام باهاتون حرف بزنم.

بهرنگ:

-سر خیابون منتظر می شم.

پسر جوان داخل حیاط شد. آسو که کوچه رو خلوت دید با صدای بلند گفت:

-وقتی پیش من نیستی اون هم توی خیابون، چرا در مورد من با یه نفر دیگه این جوری حرف می زنی؟ همسایه ها هم حرف هاتون رو شنیدن.

بهرنگ خیابان رو نشان داد و گفت:

-یه نفر هم نبود، تازه من حرف بد نزدم.

آسو:

-من پشت در ایستاده بودم همه حرف هاتون رو شنیدم. نسیم هم شنید. باز میگی هیچ کس نشنید. تو وقتی پیش من هستی خودت نیستی، حالا فهمیدم خودت رو دکترم فرض می کنی.

بهرنگ:

-آسو تو من رو می شناسی، اگه یه چیزهای گفتم که دلت رو شکوندم یا انتظار این حرف ها رو از من نداشتی، معذرت می خوام. این حرف ها رو فقط برای مصرف آقا فریدون به کار بردم وگرنه اگه می خواستم با تو حرف بزنم هزار سال دیگه این نوع ادبیات رو در پیش تو به کار نمی بردم، خواهش می کنم الان حالم رو نگیر و بذار آسوده خاطر برم. باید حواسم جمع باشه و درست فکر کنم.

آسو داخل حیاط شد و بهرنگ هم به طرف خیابان اصلی رفت. جوان از پشت بوق زد و بهرنگ سوار ماشین شد.

جوان پرسید:

-باید اول به کدوم بیمارستان بریم؟

بهرنگ به ساعت موبایلش نگاه کرد و گفت:

-طالقانی.

جوان:

-من از دعوای اون خانمه با مرجان فیلم گرفتم.

بهرنگ:

-جدا؟

جوان با لبخند گفت:

-آره! منتظرت بودم. به اون ها نخواستم بدم. اسمم رو حتما می دونی، نسیم هستم.

بهرنگ:

-می دونم آسو به من گفت. الان فیلمی که گرفتی، همرات هست؟

نسیم:

-آره تو موبایلمه. یه لحظه...

نسیم هم زمان با رانندگی موبایلش رو روشن کرد و فیلم رو برای بهرنگ گذاشت. بهرنگ هم زمان با تماشای فیلم گفت:

-آفرین. با این فیلم کلی از کارها رو می تونم سریع انجام بدم، آفرین! ماشین رو یه گوشه بزن و برام بفرست.

نسیم:

-من همراتون میام.

بهرنگ:

-هر وقت خواستی از پیشم بری، اول برام بفرست.

نسیم:

-وقتی رسیدیم این کار رو می کنم.

بهرنگ:

-دستت درد نکنه، خیلی خوب شد. این طوری می ریم تو بخش به پرستارها نشون می دیم و اگه مریض اون خانم تو یکی از این بیمارستان ها باشه، حتما می تونن راحت شناساسی کنن. فیلم دوربین ما خوب نشده بود.

نسیم:

-من می دونم شما دوربین مدار بسته کار گذاشتین. می دونستم قسمتی که اون خانم ایستاده بود، دوربین تون نمی تونست دعوا رو و یا حرف ها رو خوب ضبط کنه.

بهرنگ:

-صدا مهم نیست، تصویر واضحه، دستت درد نکنه.

جوان:

-به اون ها نمی تونستم نشون بدم. خودتون فری رو شناختین، بهانه می گیره. اگه بفهمن فکر می کنه من این کارها رو به خاطر مرجان می کنم. یا مرتب اون ها رو زیر نظر دارم و چشم چرونی می کنم.

بهرنگ لبخند زد و گفت:

-می دونم، آدم پیش خودش فکرایی می کنه و اولین فکر اینه که چرا این جوان، آقا نسیم مرتب پشت پنجره و یا در ایستاده!

نسیم:

-قسم می خورم همیشه اتفاقیه. وقتی ماشین بیاد جلوی در پارک می کنه، صدا تو خونه ی ما میاد و همه ی پنجره ها بازن این قدر کنجکاو هستم که میام نگاه می کنم که کی اومده. دیدم شما اومدین منتظر شدم تا باهاتون در مورد این فیلمی که گرفتم حرف بزنم.

بهرنگ:

-من می دونم اگر هم به مرجان علاقمند باشی ایرادی نیست و باعث خوشحالی همه ماهاست. به یک نفر علاقمند شدن یه امر مثبته.

جوان:

-این کارم و یا کمکی که می خوام بکنم فقط به خاطر مرجان و یا آسو خانم نیست. برای همه دخترهای تو این کوچه است. من خودم هم خواهر دارم و از کجا خواهر من رو به جای آسو خانم ندزدن.

بهرنگ:

-مطمئن هستم که این طوره و بهت کاملا حق می دم و می گم کارت درست بوده. اگه یکی بیاد و از این مسئولیتی رو که به عهده گرفتی ایراد بگیره، نشون می ده که چه قدر عقب افتاده است.

***

آسو بی سر و صدا و بدون این که به فریدون چیزی بگه داخل خونه شد و به اتاقش رفت. اول به تاکسی، آژانس نزدیک خونه شون زنگ زد، بعد لباسش رو عوض کرد. وقتی فریدون رو توی اتاق نشیمن ندید، به طرف پدرش رفت و خیلی یواش گفت:

-بابا من با بهرنگ میرم بیرون. باید باهاش حرف بزنم.

پدر:

-زود برگرد.

آسو بی جواب از خونه بیرون رفت. فریدون در طبقه اول در اتاقش، خودش رو روی تخت انداخت و به خواب رفت. تا این که مرجان در زد و فریدون گفت:

-چیه؟ بیا تو.

مرجان داخل شد و گفت:

-آسو هنوز برنگشته. بابا پرسید تو می دونی با بهرنگ کجا رفتن؟ چون ما دیدیم تنهایی سوار تاکسی شد و رفت.

فریدون:

-آسو بیرون رفت؟

مرجان:

-آره. گفته بود با بهرنگ میره بیرون.

فریدون:

-فکر نکنم. بهرنگ با نسیم همون موقع که ما برگشتیم رفته بودن.

مرجان به آسو زنگ زد و گفت:

-هنوز موبایلش خاموشه!

فریدون:

-به بهرنگ زنگ بزن؟

مرجان به بهرنگ زنگ زد و گفت:

-او هم جواب نمیده، یعنی مشغوله.

فریدون از روی تختش بلند شد و گفت:

-این آدم خیلی پرروست. من بهش تذکر دادم و حالا که با هم بیرون میرن چرا مرتب گوشی هاشون رو خاموش می کنن!

مرجان:

-شاید دوست ندارن کسی مزاحم بشه.

فریدون:

-معلومه تو هم پررو شدی! این الان یعنی چه؟ مگه آسو پدر و مادر نداره؟ مگه آسو شرایطش عادیه که هر دو تا برن بیرون. اون وقت گوشی هاشون رو هم خاموش کنن؟

مرجان:

-به نسیم یه زنگ بزن.

فریدون:

-شماره اون رو برای چه داشته باشم؟! ندارم.

مرجان:

-برو یه دقیقه بگیر.

فریدون از اطاق بیرون رفت و گفت:

-به مامان بگو بره بگیره.

فریدون به اتاق نشیمن رفت و پدر پرسید:

-کجا رفتن؟ تو می دونی؟

فریدون:

-احتمالا با هم نیستن. بهرنگ از همون وقت که باهاتون خداحافظی کرد، رفت.

پدر:

-یعنی چی؟ آسو گفت با بهرنگ میره بیرون!

فریدون:

-شاید برگشت؟ نمی دونم.

پدر:

-زود زنگ بزن بگو هر دو تاشون بیان. این جوری جلوی در و همسایه ها آبرومون میره. بگو هر جا رفتن زود برگردن. با اون ها کار دارم.

فریدون:

-زنگ زدیم، گوشی هاشون خاموشه.

فرخ:

-بابا تو خودت به بهرنگ رو دادی.

پدر:

-اون شکلی از خونه بیرون بره بهتره. من غمم اینه که الان با هم نباشن.

مرجان:

-بابا من فقط می دونم بهرنگ تنهایی رفت، قهر کرد. چه حرفی بینشون زده شد، خبر ندارم. مرتب با هم زد و خورد دارن. زشته بابا ولی بگم بهتره. آسو اون رو خیلی دوست داره و بهرنگ هم آسو رو خیلی دوست داره!

پدر:

-پس چه مرضی دارن که مرتب با هم دعوا می کنن.

مرجان:

-اون رو من نمی دونم. فری با بهرنگ بیرون رفت.

پدر با نگاه به فریدون پرسید:

-این دفعه سر چی دعوا کردن؟

فریدون با چهره ای مقصر گفت:

-هیچ...

فرخ:

-مگه قرار نبود تو با بهرنگ بری؟ پس دلیل اصلی با هم نرفتنتون چی بود؟ نکنه تو باهاش دعوا کردی؟

پدر:

-تو دعوا کردی؟ چیزی بهش گفتی؟

فریدون:

-چیز بدی نگفتم، فقط گفتم این قدر با آسو پیش شما صمیمی نشن.

پدر:

-پیش من نشده بودن. کی شدن که تو دیدی و بهش این تذکر رو دادی؟ اگه من ناراحت بشم نمی تونم خودم بهش بگم؟ فکر می کنی اگه من بهش تذکر بدم، هر دو تاشون از من ناراحت نشن؟

فریدون:

-بابا همه یه جور برخورد نمی کنن.

پدر:-برو ببین آسو کجا رفته. حداقل اگه بدونم با بهرنگه خیالم راحته. بهتر از اینه که دنبال قرص بره. یا یکی بیاد بدزدش.

مرجان:

-بهرنگ با نسیم این پسره همسایه مون بیرون رفت، شاید موبایل او خاموش نباشه.

پدر:

-پس چرا زنگ نمی زنید؟

مرجان:

-ما شماره اش رو نداریم، مامان بره بپرسه.

پدر:

-فریدون کار خودته، برو بگو زود برگردن خونه.

فریدون سرش رو به علامت نچ نچ تکون داد و از خانه بیرون رفت.

فریدون رفت با چهره آشفته و نگران برگشت. همه هراسون منتظر گزارشش بودند. ولی مادرش در عالم دیگه ای بود و با خوش خیالی گفت:

-کاشکی می گفتی آسو موقع اومدن دو کلیو گوشت بخره.

فریدون بی حال به مادرش با نکوهش چپ چپ نگاه کرد و روی مبل نشست و گفت:

-اون دو تا اصلا از آسو خبر ندارن.

پدر:

-یعنی چه؟

فریدون:

-اگه آسو هم به بهرنگ زنگ زده باشه، موبایلش خاموش بود. الان هم که موبایل آسو خاموشه. من خودم با بهرنگ حرف نزدم. با از نسیم پرسیدم، اون ها از بیمارستان طالقانی بیرون اومده بودن و به یه بیمارستان دیگه می رفتن.

مرجان:

-من می گم آسو رفته یه بیمارستان دیگه و دنبالشون می گرده.

فرخ از فریدون پرسید:

-تو هم همین فکر ذو می کنی؟ ممکنه دنبال این پسره رفته باشه؟

فریدون سرش رو به طرفین تکان داد و لب هاش رو بیشتر به علامت احتمالا نه، به بیرون پیچ داد و گفت:

-فکر نکنم. از دست او هم ناراحت بود.

مرجان:

-مطمئنا الان آقا بهرنگ با خبره!

فریدون:

-نسیم حرفم رو تکرار کرده بود و بهرنگ واضح شنید.

مرجان به پدرش نگاه کرد و گفت:

-بابا می گم شما به آقا بهرنگ زنگ بزنین و ازش بخواین بره دنبال آسو. او حتما می دونه آسو کجا میره!

فرخ:

-باورم نمی شه تا این اندازه.

فریدون:

-آسو دیوونه است، انتظار دیگه ای داری؟

پدر:

-تو زنگ بزن و گوشی رو به من بده.

مرجان زنگ زد و گفت:

-خطش مشغوله. حتما داره با آسو حرف می زنه؟

فریدون به آسو زنگ زد و گفت:

-در دسترس نیست.

پدر:

-تو به کی زنگ زدی؟

فریدون:

-به آسو زنگ زدم. اون ها با هم حرف نمیزنن.

پدر:

-باز کجا رفت؟!

مرجان:

-فری باید بدونه چی به اون ها گفته، که یکی از اون طرف و آسو این طرفی در رفتن.

فریدون:

-تو می خواهی دیوونگی آسو رو به گردن من بندازی؟

مرجان:

-من که با تو نبودم. فقط می دونم نسیم دوست بهرنگ نیست و قرار بود با تو بره، چرا تو باهاش نرفتی؟ مگر خواهر نسیم در خطره؟ چرا اون ها دنبال اون خانمه می گردن؟ حتما تو بهش حرف سر بالا و زشت زدی که با نسیم رفت.

پدر:

-کاشکی می مُردم و پسرهای بزرگ کرده خودم رو این طوری بی روح و حال نمی دیدم.

مرجان از درد غم و نگرانی خندید و گفت:

-آسو به خاطر بهرنگ از خونه داداش فرخ فرار کرد و دروغ گفت که بابا گفت دعوت کردن.

فرخ به پدرش نگاه کرد و گفت:

-کی رو؟ بابا تو نخواسته بودی بیایم؟

پدر:

-بابا جون، اول از همه این جا خونه خودته و من باید بهت بگم تا تو بیایی؟ اگر نگفتم و نمی گم چون نمی خوام به خاطر رضای دلم بیایی. مرجان دلش خواسته بود، چه فرقی داره.

مرجان:

-من به آسو زنگ زدم و از بهرنگ گفتم. وقتی شنید، از من خواست که دروغ بگم که بابا گفته...

فرخ:

-آسو رو ببین چه جنی شده! پیش من تا این اندازه پررویی! پس چی شد این همه شوهرم شوهرم می کرد؟ همه اش الکی بود؟

مرجان:

-بهرنگ سر زده با یه نیت دیگه تو زندگیش اومد. آسو قبل از این که خودش بفهمه، بهرنگ تو قلبش لونه کرد!

فریدون:

-هـــــــــــو چه خبرته؟! این چه طرز حرف زدنه؟ داداش فرخ هیچ، از بابا هم خجالت نمی کشی؟

مرجان:

-بابا پول بی خودی میدن و من هم بی خودی میرم دانشگاه؟ اون موقع همه تون نباید من رو می فرستادید که درس وکالت بخونم. اگه نگم باز یه چیزی، به آسو میگی که اون رو برنجونی.

پدر:

-باز سگ و شغال شدید! به جای دعوا زنگ بزنید ببینید آسو کجاست؟

باز زنگ زده شد و بهرنگ جواب داد:

-بله؟

مرجان جواب داد:

-آقا بهرنگ من هستم مرجان. می خواستم بدونم آسو پیش شماست؟

بهرنگ:

-نه ما با هم نیستیم.

مرجان:

-شما خبر دارین کجا رفته؟

بهرنگ:

-من مرتب دارم بهش زنگ می زنم. شما خودتون نمی دونید کجا رفت؟ چیزی بهش گفتن؟

مرجان:

-نه کسی به او چیزی نگفت. لباس بیرونش رو پوشیده بوده و گفته با شما میره بیرون.

بهرنگ:

-من اصلا خبر ندارم. هر وقت باخبر شدین به من هم زنگ بزنین.

مرجان:

-شما نمیرین دنبالش بگردین؟

بهرنگ:

-من فقط دو مکانی رو که احتمال می دادم، زنگ زدم و اگر اون جا رفته باشه به من زنگ می زنن. برای آسو پیام فرستادم.

مرجان:

-خودتون الان چه کار می کنید؟

بهرنگ:

-دنبال اون خانمه هستیم.

پدر:

-بگو کارش تمام شد، بیاد خونه ما باهاش کار دارم.

مرجان:

-آقا بهرنگ، بابام میگه اگه کارتون تموم شد بیایید خونه ما باهاتون کار دارن.

بهرنگ:

-بپرسین چهار بعد از ظهر بیام دیر وقت نیست؟

مرجان:

-نه خوبه منتظریم، بای.

بعد از یک مدت کوتاهی بهرنگ یک پیام تلفنی دریافت کرد. و بعد از اون سریع به مرجان زنگ و گفت:

-من از آسو الان یک پیام دریافت کردم. کمی جمله اش عجیبه، یعنی ترسناکه!

مرجان:

-برای ما هم بخون کل پیام رو بخون.

بهرنگ:

-پس فقط خودتون بشنوین.

مرجان:

-چشم.

بهرنگ:

-برای شوهرم می تونم صد سال منتظر بشم، برای تو نمی تونم یک ساعت منتظر بشم. من الان می رم پیشش.

مرجان:

-ادامه چی نوشته؟

بهرنگ:

-همین قدر نوشته.

مرجان جمله رو برای بقیه تعریف کرد و مادر گفت:

-رفت بهشت زهرا، سر خاک.

مرجان:

-مامانم میگه رفته سر خاک، بهشت زهرا.

بهرنگ:

-ولی چرا این رو برای من فرستاده؟ شاید می خواسته یه چیز دیگه بگه، انگار از من خداحافظی کرده!

آسو از جمع فاصله گرفت و گفت:

-شاید می خواسته بگه من میرم و اگه یکی جرات داره و دلیل داره، میاد دستم رو می گیره و نمی ذاره برم. برو بهشت زهرا.

بهرنگ:

-مرسی من الان می رم، فقط اگه می شه آدرس رو دقیق بدهید بلوک و... بای.

مرجان به طرف جمع رفت و گفت:

-فری بلند شو ما هم بریم بهشت زهرا.

پدر:

-پاشو، دیدید ندیدید، خبر بدین.

فریدون با مرجان از خونه و بهرنگ با نسیم از اون طرف به بهشت زهرا رفتند و هم دیگه رو در اون جا دیدن، اما از آسو خبری نبود.

بهرنگ پرسید:

-قبر شوهرش که این جاست، پس چرا نیست؟

فریدون:

-اومده و رفته. می خواد تا غروب این جا بشینه! آقا بهرنگ از تو بعیده.

بهرنگ:

-مهم خوب بودن آسوست و من تا نبینمش خاطرم جمع نیست.

مرجان:

-اگه جدا نیت بد داره، شاید رفته جاده هراز محل تصادف.

فریدون:

-الکی دنبال ماجرا نگرد.

بهرنگ:

-حرف تو درست تر به نظر می رسه، باید اول آسو رو ببینیم.

فریدون:

-یعنی چی؟ الان بریم جاده هراز!

بهرنگ:

-اگه تو ماشینت رو به من می دی خودم میرم. بهتر اینه که یکی با من بیاد، محل تصادف رو من نمی دونم.

فریدون:

-آسو خواهر منه و شما که شعور دارید یه کم فکر کنید، آقا بهرنگ تو چت شده؟ پس کو اون همه اعتمادت؟ اون موقع که به قول مرجان تو دل آسو لونه نکرده بودی، جرات چنین کاری رو نداشت. الان وقتی میگه تحمل دوری تو رو نداره خوب تا بخواد بره اون محل تصادف دو ساعت طول می کشه. حالا با کی میره؟

بهرنگ:

-راستی شما دیدید وقتی از خونه بیرون رفت؟

مرجان:

-دیدیم سوار یه تاکسی شد و بابام اجازه نداد باز از راننده تاکسی بپرسیم.

بهرنگ:

-آقا فری قربونت تو برو خونه و یه نگاه به فیلم دوربین مدار بسته بکن، یا برو آژانس. من و مرجان می ریم محل تصادف رو پیدا می کنیم.

مرجان:

-من محل رو خوب بلد نیستم، فری تنبلی نکن!

فریدون:

-چه تنبلی؟! بی خود این همه راه رو بکوبیم و بریم، از کجا برای خودمون تو این بزن بزن تصادف پیش نیاد؟!

بهرنگ:

-فعلا اگه نجنبیم می تونه برای آسو اتفاقی بیفته.

فریدون:

-بابا جان من، خانواده شوهرش اصلی کاری بودن که از خر شیطون پایین اومدن، دوما الان همه چیز به نفع آسو ساز می زنه. آسو بچه کوچک نیست که بخواد به خاطر یه دعوای کوچیک من و تو بره خودش رو بکشه. تازه او چندین بار این کار رو کرده.

بهرنگ:

-موقعی که آدم هیچ کس رو نداره، برای کی و چی بخواد خودش رو بکشه؟! الان چون آسو همه تون رو در کنارش داره، وقتی جایی ناراحتی پیش بیاد برای ما ناز خواهد کرد و گاهی عقلش رو می تونه از دست بده و برای کاری که جرات نداشته، جرات پیدا کنه. مخصوصا اگه سر لبه پرتگاه دره بایسته.

مرجان به نسیم نگاه کرد و گفت:

-آقا نسیم نظر شما چیه؟

نسیم:

-حرف فری درست و منطقیه و حرف شما هم اگه یه درصدی باشه، آدم مجبوره نود و نه درصد رو کنار بذاره و دنبال اون کار یه درصدی بره. چون خطر تو اون یه درصد هست. آقا بهرنگ ما با هم می ریم.

مرجان:

-من هم میام شاید محل رو دیدم و یادم اومد.

فریدون:

-لازم نیست، خودم میرم.

فریدون به نسیم نگاه کرد و گفت:

-دستت درد نکنه یه زحمت بکش، اگه جایی نمیری و خونه می...

نسیم:

-اگه باهاتون نیام میرم خونه.

فریدون:

-مرجان تو با آقا نسیم زود برگرد خونه، شاید آسو تا حالا برگشته باشه.

مرجان گوشی رو نشون داد و گفت:

-من صدای زنگ رو هنوز نشنیدم!

فریدون به بهرنگ نگاه کرد و گفت:

-هر کی با تو رفت و آمد بکنه حاضر جوابیش یک می شه!

بهرنگ:

-آقا فری این دفعه باهات دعوا نمی کنم، قهر هم نمی کنیم. بدو بریم که دیر شد.

در بین راه بهرنگ به مرجان گفت:

-راستی فیلمی هست که بین راه می تونید...

نسیم:

-آقا بهرنگ من با مادرم میرم تماشا می کنیم.

بهرنگ حواسش جمع شد و گفت:

-آره مرسی، کلی زحمت کشیدی.

بهرنگ با فریدون سوار ماشین شدند و فریدون پرسید:

-چه فیلمی؟

هم زمان چند متر اون طرف تر، موقع رفتن به سمت ماشین، نسیم به مرجان گفت:

-من یه فیلم ازت گرفتم بهتره که اون رو تماشا کنی.

مرجان:

-از من؟! چه فیلمی؟

نسیم:

-دعوای اون خانمه، جلوی درمون.

مرجان فیلم رو تماشا کرد و پرسید:

-با این فیلم می خواهید چه کار کنید؟

نسیم:

-آقا بهرنگ این فیلم رو به خانم های پرستار نشون میده. می گه اگه این خانم واقعا مادر یکی از مریض ها باشه، مرتب توی بیمارستانه و همه پرستارها می شناسنش.

مرجان:

-چرا واقعا گفتی؟ مگه می تونه نباشه؟!

نسیم:

-آقا بهرنگ احتمال میده این خانم اون خانمی نباشه که قاچاقچی ها از آسو خانم براش امضا گرفتن، چون ریخت این خانم نشون می ده که یه تومان پول نقد هم تو حسابش نداره! اون وقت چه طور می تونه یه عده آدم رو اجیر کارهاش بکنه؟!

مرجان:

-درسته! پس این خانم کی بود؟

نسیم:

-شاید به این خانم پول دادن که بیاد جلوی تو فیلم بازی کنه و می خواستن رد گم کنن.

موبایل مرجان زنگ خورد و با نگاه به گوشیش، موبایل نسیم رو بهش برگردوند و گفت:

-الو، فری؟

فریدون:

-مرجان زود از ماشین نسیم پیاده شو، یه تاکسی بگیر برو خونه. فهمیدی چه گفتم؟

مرجان:

-هنوز سوار ماشینش نشدم، چه شده؟

فریدون:

-بعدا بهت می گم، زود برو خونه.

مرجان:

-باشه.

مرجان به نسیم نگاه کرد و گفت:

-تو خودت برو خونه، من یه جا کار دارم. خصوصیه!

نسیم:

-چشم، پول همراهتون هست.

مرجان:

-نیست، تو اگه داری بده من بعدا بهت میدم.

نسیم:

-دارم. کارتم رو هم بهت بدم که اگه بیشتر لازم داشتی از کارتم استفاده کنی.

مرجان:

-مرسی نمی خواد تو برو.

مرجان پول های اسکناس رو از دست نسیم گرفت و به طرف خیابون رفت. نسیم منتظر شد تا مرجان سوار ماشین شد و او دنبال تاکسی حرکت کرد. تا این که راننده تاکسی، به نسیم مشکوک شد و به آینه نگاه می کرد. مرجان با اعتراض که فکر می کرد راننده در حال چشم چروونیه، با پرخاشگری گفت:

-آقا چیزی شده؟

راننده:

-انگار یکی تعقیبم می کنه.

مرجان به عقب نگاه کرد و گفت:

-آشناست. شما نگران نباشید.

راننده:

-بی خیالی برونم؟

مرجان:

-آره ایشون هم مسیرشون از این طرفیه.

راننده عمدا به یک خیابان دیگه رفت و نسیم هم پشت سرش اومد. راننده گفت:

-خانم ایشون هم مسیرشون رو عوض کردن اگه فامیلتون هستند، ببخشید فضولی شد. دعوا پیش میاد!

مرجان:

-دوستم نیست. اگه می شه بذارید او رد بشه؟

نسیم هم سرعت ماشینش رو کم کرد و راننده گفت:

-فکر کنم اگه ترمز هم بزنم اون هم ترمز کنه، چه کار کنم؟

مرجان از پشت پنجره با دست به نسیم بی احترامی کرد و دلیل تعقیبش رو دیوونگی دانست، و نسیم در خط سبقت ماشینش رو روند و در موازی با تاکسی سرعتش رو تنظیم کرد و به مرجان گفت:

-راه خونه رو خوب بلد نیستم.

مرجان:

-بهانه! دروغ میگی.

نسیم:

-پس خودم میرم پیدا می کنم.

نسیم گاز داد و رفت.

راننده:

-پسر مودبی بود. خوشم اومد!

مرجان:

-خواهش می کنم از هر راهی که زودتر به خونه می رسیم، از اون مسیر برید.

راننده:

-چشم خانم.

بهرنگ و فریدون به محل پرت شدن ماشین شوهر آسو رسیدند و مدت زمانی در اون جا منتظر شدند و به تمام ماشین های که از جلوی چشمشون رد می شد، نگاه می کردند که شاید آسو در اون نشسته باشه. خوش بینانه به تهران برگشتند و ساعت از شش بعد از ظهر گذشته بود، اون ها بهتر دیدن در موقع برگشت به بیمارستان دیگه ای که در نزدیکیشون بود، برن. بهرنگ فیلم رو نشون پرستاری داد و پرستار دومی هم جلو اومد، هر دو از روی فیلم زن رو شناختند و قرار شد وقتی اون زن رو دیدند سریع به بهرنگ زنگ بزنند.

بهرنگ و فریدون در حیاط چمن کاری شده و پر از گل و گیاه منتظر شدند. مرجان به بهرنگ زنگ زد و از برگشتن آسو به خونه خبر داد. اون ها روی نیمکت منتظر زن نشسته بودند، تا این که سه دختر جوان شیک پوش و آرایش کرده و امروزی در گوشه و کنار گل و گیاه ها از خود عکس می گرفتن. چهار جوان او همون اول مثل کفتار منتظرشون بودند، تا این که دو نفرشون جرات کردند و پیش دخترها رفتند و حرف زدند. بهرنگ و فریدون از دور اون ها رو تماشا می کردند. چه حرف هایی بین اون ها زده شد، شنیده نمی شد، ولی از قیافه خانم ها مشخص بود که به دو پسر جواب تحقیرآمیز می دادند. اون ها رو با فحش از نزدیکی خودشون بدرقه کردند. دو پسر پیش دوستاشون برگشتند و بعد صدای خندیدن و مسخره کردن اون ها بالا گرفت. چهار نفری می خواستن به طرف دخترها برون. بهرنگ از جاش بلند شد و از دور گفت:

-آقا، صبر کنید!

فریدون گفت:

-باهاشون چه کار داری؟

بهرنگ:

-حرف بزنم.

اون ها نزدیک شدن و فریدون پشت سر بهرنگ ایستاد. بهرنگ از جوان ها پرسید:

-کجا؟

یکی از جوان ها:

-به شما ربطی داره؟

بهرنگ نیمکتی رو که روی اون نشسته بودن رو نشون داد و گفت:

-از اون جا اومدیم این جا، اگه نمی داشتم به نظرتون می اومدیم؟

جوان دوم:

-این ها با شمان؟

بهرنگ:

-نه نمی شناسمش.

جوان دومی:

-یه نگاه به اون ها کن، احتیاج به وکیل دارن؟

بهرنگ:

-کاملا درست میگی، من از طرفشون نیومدم، من از طرف خودم اومدم.

جوان اولی:

-دلتون دعوا می خواد حتما؟!

بهرنگ:

-من اصلا دعوایی نیستم!

جوان سومی یه قدم جلو اومد و گفت:

-دردت رو بگو آقا!

بهرنگ:

-از حرکت این دو جوان آزرده شدم. اومدم بگم اکسیژن هوای این جا رو سمی نکنین.

جوان سومی با صدای غرنده گفت:

-این حرفت بوی دعوا میده!

بهرنگ:

-نه فقط حرفم واضح و شفاف بود. شما نباید مزاحم یه عده بشین. یه بار رفتین و جوابتون رو گرفتین، پس بار دوم رفتن یعنی مزاحمت.

جوان سومی:

-به تو چه ربطی داره، تو مگه پلیسی؟

فریدون:

-نگهبان بیمارستانه و مسئول!

بهرنگ:

-اون مهم نیست، مشکل شما چیه؟ چرا نمی ذارید مردم هر کاری که دوست دارن در آرامش انجام بدن؟

جوان سومی:

-نگاه به اون ها بندازن و وقتی فرم بر محتوا غالب شد، انسان ها به قوطی خالی تبدیل می شن که بر چسب خوشگلی روی اون ها چسبونده شده و تنها صدایی که از قوطی خالی می شنوی، زمانیه که به اون لگد بزنی! اون ها فکر می کنن که این طرز پوشیدن رو ما دوست داریم و ما می خوایم ببینم چه صدایی از اون ها بیرون میاد.

بهرنگ به پسره نگاه کرد و گفت:

-برای بهتر دیدن باید اون چشم های نابیناتون رو باز کنین و به جای لگد زدن به اون قوطی، یک تو سری خاک بر سری، به اون سری که شعورش رو در یک جایی توی اون کله گنده تون حبس کردین، بزنین. برای بهتر دیدن و روشن شدن همه تون که تا به این سن نگرفتین، بگم این دخترهای جوان رو بهتره از زاویه دیگه ای نگاه کنین. یعنی روسری گذاشتن خوبه، آرایش نکردن خوبه و... بفرمایید ما زنان برده می خواهیم شما اون قدر عقب افتاده و ستمکار هستین که نمی تونید یک حرکت ساده رو که شاید برای نشون دادن زیباییشونه، و ساعت ها وقت، عشق، شادی و امید به زندگی صرف شده رو ببینید. شماها خوشتون نمیاد که زن آزاد باشه و این حرکتشون نشون می ده که دختر خانم ها در بین خونواده شون، دارن نسبت به بقیه ی زن های دیگه آزادتر زندگی می کنن. اما حقیقت دیگه اینه که سه دختر خانم در بن بست این فضا، یک مکانی پیدا کردن که دور از چشم های همه ی تیزچشمان، نفسی تازه کنن و مثل پرنده در هوا خودشون رو آزاد شده حس کنن. حالا حتی اگر هم چهار حرکت غیر ارزشی بکنن، باید درک کنیم که پرنده های خوش بال دوست دارن در هوا چهار تا معلق هم بزنن!

جوان سومی:

-این ها وقتی به دنیا اومدن چه قدر معصوم بودن، الان نگاه کنید، چی شدن! چرا این طوری شدن؟!

فریدون:

-شما به کی می گید؟ مگه نرفتید جلو که باهاتون عشق کنن؟

بهرنگ:

-دوست محترم برعکس پنداشت همه ما، انسان معصوم به دنیا نیومده، بلکه همه ی انسان ها به عنوان حیوون درنده به دنیا میاد و این حیوون درنده به مرور زمان انسان می شه. حالا چه قدر امروز در شماها انسانیت هست، خودتون تخمین بزنین!

جوان دومی:

-این مزخرفات چیه؟ این اولین باره که یک چنین ادعایی رو می شنوم.

بهرنگ:

-این جوری بگم توی دست های یک بچه نوپا یک موجود زنده کوچک که خیلی دوستش هم داری بذاری، فکر می کنی جرات می کنی؟ چرا نه؟! چون حتما فشارش خواهد داد و اون موجود زنده کوچک رو خواهد کشت. یه بچه دو ساله بره سر یک تپه ی کوچک خاک که هزاران مورچه فعال در حین کار هستن، فکر می کنین با لگد همه اون ها رو بکشه، یا فکر می کنین یک متر راهش رو کج می کنه و از بغلشون رد می شه؟ چند تا گنجشگ بگیرید و اون ها رو با نخ، و با فاصله ببندید و تیر و کمان در دست بچه هفت ساله یا نوجوان و یا جوان بدید، و از اون ها بخواهین به طرف گنجشک ها هدف بگیرن، جدا فکر می کنید یکی شون ناراحت بشه؟ نه اگه جایی دیدید بدونید اون بچه از روی تربیت معصوم شده و حاضر نشده که گنجشک رو بکشه! من امروز حتی نمی تونم مگس بکشم، ولی در بچگی خیلی از این قتل ها رو کردم.

جوان اولی:

-آقا شما واقعا نگهبان هستید؟

بهرنگ:

-دخالتم به خاطر نگهبان بودنم نیست.

جوان دومی:

-شما نمی تونید! کسی یه مسئولیت دارد.

بهرنگ:

-ما به عنوان انسان همه جا مسئول هستیم، حتی اگه من در خونه شخص شما نشسته باشم نمی ذارم با خواهرتون، با مادرتون یا با هرکسی نا حق رفتار کنید. چون رفتاری که جلوی چشم هام اتفاق میفته و زشت باشه من رو می رنجونه. یعنی هوا و اکسیژن همه رو اون شخص آلوده کرده هست و من برای تمیز موندن هوای خوب مسئول هستم و اگه جرات دارم و انسان باشم دخالت می کنم!

جوان چهارمی:

-من هم موافق نبودم به اون ها گفتم، بچه ها بریم.

جوان ها رفتند. بهرنگ و فریدون منتظر شدند، تا این که مرجان به فریدون زنگ زد.

مرجان:

-شام آماده است، بهرنگ هم بیاد بابا می خواد باهاش حرف بزنه.

فریدون این بار برخلاف دفعه های قبل بدون این که زنگ خونه رو بزنه در رو باز کرد و با بهرنگ داخل اطاق نشیمن شدند. همه جز آسو در اتاق نشیمن حضور داشتند و بهرنگ اول به همه از دور نگاه کرد و با سر تکان دادن بی صدا، سلام کرد. بعد به جورابش نگاه کرد و به فریدون گفت:

-پاهام و باید بشورم، یه جوراب به من میدی؟

فریدون به جوراب بهرنگ نگاه کرد و گفت:

-بیا تو، میارم برات.

پدر، مادر و فرخ روی کاناپه نشسته بودند. بهرنگ طرف کاناپه رفت و مادر با گفتن خوش آمدی، به سمت اتاق آسو رفت. پدر و فرخ از جاشون بلند شدن و به بهرنگ دست دادند. بعد از سلام کردن ها و احوال پرسی، پدر گفت:

-آقا بهرنگ بفرمایید بشینید، خسته شدید.

بهرنگ:

-آقای جوادی در اصل می خواستم خونه برم. گفتین بیام، اومدم تا حرف هاتون رو بشنوم و بعد با اجازه تون می رم.

پدر:

-اول شام و بخوریم، وقت هست. شام نخورده نمی ذارم بری.

بهرنگ:

-ما بیرون خوردیم، نتونستیم منتظر شام بشیم. ببخشید!

فریدون از توالت بیرون اومد و به طرف بزرگ ترها رفت و گفت:

-آسو کجاست؟

پدر انگشتش روی لب هاش گذاشت و با چشم هاش به پشت سر فریدون اشاره کرد و یواش گفت:

-یک کلمه نشنوم بهش چیزی گفتی و سرزنش کنی! تو باهاش اصلا حرف نزن.

بهرنگ به طرف پذیرایی نگاه کرد. آسو کنار صندلی برادرزاده اش ایستاد و دختر کوچولو رو بوسید، بعد خودش در کنار دختر کوچولو روی صندلی دیگه ای پشت به اتاق نشیمن نشست. فریدون در جواب امر پدر پرسید:

-چی شده؟ اتفاقی افتاده؟ باز من گناهی کردم؟!

فرخ:

-به تو ربطی نداره! مثل همیشه، به خاطر شوهرش حرف نمی زنه. از موقعی که اومده تا الان یک کلمه حرف نزد. هر چه تونست گریه کرد و الان هم حتما اشک چشم هاش خشک شده که گریه نمی کنه. چشم هاش از گریه ورم کرد.

فریدون:

-تا حالا تو اتاقش مونده بود؟

فرخ:

-آره.، خسته شد. الان هم اومده چون شما اومدید، حتما کنجکاوه و می خواد بشنوه چی تعریف می کنید.

فریدون به بهرنگ گفت:

-آقا بهرنگ چرا سرپا ایستادی؟ هنوز تصمیم نگرفتی کجا بشینی؟

بهرنگ: -منتظرت شدم، قرار بود جوراب برام بیاری.

فریدون:

-هوا گرمه، این جا خونه خودته، راحت باش. برو پاهات و بشور، میگم برات بیارن.

بهرنگ به حمام رفت و پاهاش رو شست و وقتی بیرون اومد مرجان انگار از قبل منتظرش بود و به طرفش با قدم های گربه ای بی صدا جهشی جلو اومد و رو به روش ایستاد و گفت:

-آقا بهرنگ ازت خواهش می کنم این دفعه نیومده، نرید. اول این خواهرم رو زنده کن، بعد برو!

بهرنگ لبخند زد و گفت:

-کاشکی من براش ارزش می داشتم.

مرجان:

-تو براش ارزش نداری؟ چی میگی آقا بهرنگ؟! برات بمیره، باورت می شه؟!

بهرنگ از خوشحالی با لبخند گفت:

-تو دختر خوب و مهربونی هستی، می خواستم تو حمام به حال خودم گریه کنم، من در بست نوکرش هستم و من به خاطر او باز داخل این خونه شدم و زیر حرفم زدم. او سلام که نداد هیچ، به من پشت هم کرد.

مرجان:

-برو یه نگاه بهش بکن. وقتی بهش گفتم بابا به فریدون زنگ زده و خواسته که بهرنگ بیاد، نیم ساعت خودش رو درست کرد و از اتاقش بیرون اومد. حیف نیست این همه زحمتی که کشیده بی پاداش بمونه؟!

در چشم های بهرنگ اشک جمع شد و گفت:

-مرسی.

او خندید و ادامه داد:

-همین نیم ساعت پیش با یک عده سر همین زیبایی و بی توجه ای منفی کلی حرف زدیم، حالا چه قدر جالبه که درس بعدی رو تو به من دادی.

بهرنگ دست برای فشردن به طرف مرجان دراز کرد و گفت:

-آفرین همیشه این طور خوش فکر و با توجه بمون. ازت تشکر می کنم.

مرجان:

-خواهش می کنم، جایی نرو.

بهرنگ:

-با این همه حرف و فداکاری ارزشمند تو نمی رم، امشب اون قدر این جا می مونم تا تو به من اشاره بدی!

مرجان:

-الان پیش اون راحت طلب ها نرو، جرات کن و برو پیش آسو بشین. من پشتت ایستادم و از حرف های اون ها ناراحت نشو.

بهرنگ:

-دور میز جا نیست.

مرجان:

-برات جا بار می کنم. از مادرم و زن داداشم می خوام تو آشپزخانه به من کمک کنن، یا برن پیش شوهرهاشون بشینن.

بهرنگ:

-می تونم رو به روی آسو بشینم؟ حالا که حرف نمی زنه حداقل بتونم نگاهش کنم!

مرجان:

-می خوای تماشاش کنی؟

بهرنگ لبخند زد و گفت:

-تو درس روانشناسی می خونی یا وکالت؟!

مرجان:

-من رفتم بیا و نزدیک باش تا بهت اشاره کنم.

مرجان از مادر و زن داداشش خواست که به او در کارهای آشپزخانه کمک کنند. اون ها به آشپزخانه رفتند و بهرنگ رو به روی آسو روی صندلی نشست. اول به دختر کوچولو نگاه کرد و دستی روی صورتش کشید و برای به حرف آوردن آسو برای اذیت و لجش گفت:

-بعضی ها مثل شما دو نفر، دو طرفه شانس میارن. هم خوشگلین و هم ماشالله باباتون پولداره!

آسو به بهرنگ نگاه کرد و چیزی نگفت و بهرنگ موضوع رو عوض کرد و گفت:

-به فریدون گفتم یه جوراب به من بده، گفت می ره میاره. ولی نمی دونم فراموش کرد یا تنبلی. نیاورد من که سه تا از انگشت های پاهام بریده، خجالت می کشم برم پیش اون ها بشینم.

دختر کوچولو سرش رو زیر میز گرفت و بهرنگ با انگشت های پای چپش دو تا از انگشت های پای راستش رو خم کرد و دختر کوچولو باور کرد و پیش پدرش رفت و با اشاره دست به بهرنگ گفت:

-بابا سه تا از انگشت های پای اون آقاهه بریده است، شما دیدین؟

همگی یک لحظه به بهرنگ نگاه کردن و آسو هم برای اولین بار به عقب نگاه کرد و خودش هم سرش رو زیر میز کرد. بهرنگ سریع یک پاش رو با پای دیگه اش پوشوند و آسو نتوانست پاش رو ببینه. بهرنگ در جواب نگاه آسو گفت:

-ما رو باش با این ناقص بودنمون، نه فقط دنبال دختر خوشگل رفتیم، دختر پولدار هم هست. بدتر از همه این ناقص بودنم رو هم که باید از اول می گفتم که نگفتم. الان هم اگه این خانم خوشگله سر ما داد و بیداد کنه، حق اعتراض هم نداریم.

آسو دوباره سرش رو زیر میز برد و به پاهای او نگاه کرد. بهرنگ به سه مرد خونه نگاه کرد و به آسو گفت:

-حالا که فهمیدی خواهش می کنم بین جمعیت شخصیتم رو خورد نکن و طوری رفتار کن که انگار برات این نقص من ایرادی نداره، بعد خودم از فردا رو به روت ظاهر نمی شم، قول میدم!

آسو با صدای بغض زده پرسید:

-اگه من ناقص بشم، تو من رو دیگه نمی خواهی؟ از من جدا می شی؟

بهرنگ:

-کی من؟

آسو:

-آره برات مهمه؟

بهرنگ:

-سالم بودن تو معلومه که برام مهمه! اگه من این سه تا انگشت رو می داشتم، برام خوشحالی نمی کردی؟ یا داشتن و نداشتنش برات بی تفاوته؟

آسو:

-اصلا باورم نمی شه! چه طور ممکنه؟ پس من چرا تا حالا ندیده بودم؟!

بهرنگ:

-چون همیشه جوراب پام بود.

آسو:

-یادمه تو حموم جوراب نداشتی.

بهرنگ به جمعیت نگاه کرد و اون ها با نگاه بهرنگ خجالت کشیدند. فرخ به پدر و فریدون گفت:

-این قدر نگاهش نکنید، خجالت می کشه.

بهرنگ در جواب آسو گفت:

-یواش بگو وگرنه سه نفری پا می شن سر و کله ام رو خورد می کنن.

آسو به عقب نگاه کرد و گفت:

-بلند گفتم؟ شنیدن؟

بهرنگ:

-نه، این دفعه رو شانس آوردم.

آسو:

-اگه من روزی بد شکل بشم، تو من رو ول می کنی و می ری؟

بهرنگ:

-بذار خوب فکر کنم.

بهرنگ فکر نکرده گفت:

-نه، هر شکلی هم که بشی ناز بودنت از بین نمیره!

آسو:

-جدی پرسیدم!

بهرنگ به چشم های آسو نگاه کرد و گفت:

-من هیچ وقت نمی تونم از پیشت یه متر اون ورتر برم. وقتی اون مردمک های چشمانت به من زل میزنه و این طوری نگاهم می کنه، اگه منو بکُشن ازت نمی تونم صرف نظر کنم.

آسو:

-اگه کور بشم؟

بهرنگ:

-صبر کن برای این سوال جدی باید اول از خودم بپرسم، یعنی تو رو کور تصور کنم...

بهرنگ در ادامه جواب داد:

-آه، تو کور باشی و به یه نفر احتیاج داشته باشی، و من اون یه نفر من نباشم، حتما دق خواهم کرد. مطمئن باش من عصات هستم و هرگز سرزنشت نخوام کرد، خودم رو خوب می شناسم. اگه ناقص باشی، عوضش باید این طور قشنگ به من نگاه کنی و اگه کور باشی باید آهنگ صدات همیشه به این حالت محبت آمیز و گرم باشه. طبیعیه یه طرفه دوام دار نمی تونه باشه و تو هم یه جورهای باید این انرژی رو به من بدی!

آسو اشک ریخت و پرسید:

-پس چرا می گی من رو با ثروتم نمی خواهی و شرط بی خود میذاری!

بهرنگ:

-به این پرسشت جواب نمیدم، فقط باید راجع به این موضوع درست تعبیر کنی. آسو متوجه شدی؟ می دونی چه اتفاقی افتاده؟

آسو:

-نه. نمی دونم از چی حرف میزنی؟

بهرنگ

:-فکر کنم اون ها حرف برادرزاده ات رو باور کردن، به خاطر همین دیگه به طرف ما یعنی من نگاه نمی کنن. حتما الان فریدون تو سرش می زنه که چرا برام جوراب نیاورده.

آسو پدر و برادرهاش رو فراموش کرد و به بازوی بهرنگ از روی شادی مشت زد و با لبخند گفت:

-ای حقه باز کلک، من باور کردم چرا اون ها نکنن!

آسو برای اطمینان سرش رو زیر میز برد و بعد پرسید:

-چرا دروغ گفتی؟ می خواستی من و آزمایش کنی؟

بهرنگ:

-آسو اگه بگن خودخوام نمی تونم اعتراض کنم، ولی اگه درصد رو به میلیارد بگیری، من یک از این میلیارد بهت شک ندارم. من کی باشم که بخوام تو رو آزمایش کنم؟ تو فقط تنها کسی هستی که می تونی خودت رو اآزمایش کنی، نه من و نه دیگران. این یه بازی بود و می خواستم با برادرزاده ات هوکوس پوکوس، شعبده بازی، بازی کنم.

آسو:

-تو امروز دلم رو شکوندی.

بهرنگ:

-می دونم زن ها خیلی حساسن و پوست شما نازکه، و پوست ما کلفت. به هرحال به بزرگیت من رو ببخش. پیش میاد ولی تو هم کاری نکن که قلبم سوراخ سوراخ بشه. قبول دارم من هم حرف های قشنگی نزدم و نباید هم میزدم، حتی حرف هایی زدم که خودم بهش اعتقاد نداشتم.

آسو:

-من از زیاد روی اون حرف هات ناراحت نیستم، چون می دونم توی اون قلبت چی می گذره. من ناراحتیم از یه چیز دیگه بود. من خانم به این گنده ای، برادرم رو که بالغه، دست انداختم و بهش دروغ گفتم. اون رو از سر سفره اش بلند کرده و الکی خوشحالش کردم، چرا؟ چون من این طور خواستم، زمان و مکان اون ها رو برای خودم تغییر دادم. من یه قبیله رو با خودم آوردم، چون می خواستم تو رو ببینم و برای دیدن تو اومدم، تو در عوض چه کار کردی؟ هیچ به احساسم توجه نکردی. می دونی قلب من از این بی احترامی که گیجی تو بود، سوراخ سوراخ شد.

بهرنگ:

-هر چه بگی کم گفتی. من هم برای این که توی چشم خانواده ات مخصوصا تو بیشتر جا بشم، اشتباهی قهرمان بازی می کنم.

آسو به دست های بهرنگ نگاه کرد و گفت:

-دست هات رو بیار جلو ببینم.

بهرنگ دست هاش رو جلو اورد و آسو روی دستش زد:

-تو از کجا پیدات شد؟

بهرنگ با لبخند گفت:

-می دونی من دارم تعجب می کنم، انگار این بهیار در دل ما دوستی رو کاشت! من فکر می کنم او از قبل می دونست، انگار ستارگان بهش گفته بودن.

مرجان با بشقاب ها اومد و به چهره شاد و جون گرفته ی آسو نگاه کرد و گفت:

-آسو یه گریه ای می کنه و حال ما رو حسابی می گیره. آسو یه لبخندی میزنه که ما مثل گل شکوفته می شیم. خواهرجون چی می شه اگه تو همیشه این طور گونه هات سرخ و خندون باشن؟ می خوام شام بکشم، از دور شما رو پاییدم و دیدم از وقت داده شده خوب استفاده کردید. فکر کنم شامی که من تمام زحماتش رو کشیدم ارزشش رو داشت و پاداشم رو گرفتم، دست آقا بهرنگ درد نکنه!

آسو از جاش بلند شد و مرجان رو بوسید و گفت:

-قربونت بشم، تو بشین، خسته شدی. من الان حالم خوبه. من بهرنگ رو بخشیدم، تو هم من رو ببخش.

آسو قبل از این که پشت سر مرجان به آشپزخانه بره، نگران بود اگه پیش بهرنگ نموند او به خاطر احساس ناراحتی که می کنه، پیش پدرش زود حرف از رفتن به خونه اش رو بزنه، برای این که از او بخواد تا ساعت های بیشتری رو توی خونه شون بمونه به مرجان نگاه کرد تا از جلوی دیدش رفت و دوباره روی صندلی نشست و برای این که بهرنگ حق انتخاب داشته باشه خواسته اش رو سوالی و با حالت تمنا پرسید:

-احساس می کنم وقتی از پیشم می ری رفتی و بر نمی گردی؟ چراش رو نفهمیدم و نمی دونم؟

بهرنگ لبخندی زد و گفت:

-جدا خنده داره، وقتی پیشت هستم دلم می خواد فقط به تو چسبیده بشم. وقتی پیشت نیستم، نمی دونم خوشحالی یا ناراحت! اصلا به دیگران اعتنا نمی کنم و عادل نیستم، چون با اون ها هستم ولی فکرم پیش توست. او ها رو می بینم ولی دست خودم نیست، دلم فقط پیش توست. اگه مجبورم کنن سینه خیز به سوی تو خواهم خزید، هر جا که باشم نمی خوام باشم و هر کجا که بخوام برم، نمی خوام برم. وقتی که رفتم نرسیده می خوام برگردم و دور بزنم. هر طرفی که بایستم نگاه مسیرم فقط تویی!

آسو قطره اشکی ریخت و از جاش بلند شد و قبل از قدم برداشتن با بزرگواری گفت:

-چه با من باشی و پیشم بمونی و چه من نباشم و پیشم نمونی، وقتی با دیگری هستی همیشه این طور خوش قلب بمون!

بهرنگ:

-من می ترسم این شانس با تو موندن رو تو از من بگیری، به خاطر همین دوست دارم بهت بگم اگه از مانع ها پرش نکنی، در اصل من رو می تونی جای خودت بالای طبقه ده بیمارستان ببینی. این حرف رو نمی زنم چون این جوری بهت زور گفتم. من دوست دارم تو رو یه جور دیگه دوست داشته باشم.

آسو:

-دوست دارم بشینم و تا ساعت های بی پایان با تو چای بخورم؟

بهرنگ به سه مرد خانه نگاه کرد و بعد با لبخند به آسو گفت:

-می دونی چه قدر شکنجه می شم که با این همه دلتنگی به تو می رسم؟ این همه به تو نزدیک هستم، ولی نمی تونم دستت رو بگیرم، نمی تونم اون صورت گرم قشنگت رو مخصوصا الان که از صد تا چای بیشتر حال میده ببوسم. عوضش این قلبم اشتهاش زیاده. اگه بیفتم دق کنم، تقصیرش گردن خودته، چون در مقابل طوفان ایستادم. می ترسم اگه زودی دستم رو نگیری پرت و متلاشی بشم!

آسو:

-بعد از شام زود نرو، باشه؟ می خوام چای درست کنم ببینم می پسندی!

بهرنگ:

-پس الان برو، می دونم که خون اون ها بر عکس ما جور دیگه ای می جوشه.

آسو خونگرم با لبخند از جاش بلند شد و به آشپزخانه رفت. مرجان توی دستش بشقاب ها رو نشون داد و گفت:

-نمی تونید دل از هم دیگه بکنید؟ سوت پایان وقت رو زدم، نشنیده بودین؟!

مادر:

-آسو جون هر صبری اندازه ای داره. شما هنوز نامزد نشدید و پدرت به خاطر سلامتی تو بهت چیزی نمیگه. به خاطر رضایت تو پیش فرخ و فریدون خجالت می کشه، چون بیچاره چاره ای نداره. تو اون ها رو هم فراموش نکن!

آسو:

-می دونم مامان، حق دارین. ولی من هم دست خودم نیست، اگه با بهرنگ نزدیک نباشم فکرم جور دیگه مشغول می شه. اون وقت به شما یه جور دیگه آزار می دم و به خودم هم آزار م ی رسونم.

مرجان:

-بهرنگ از دستت در نمی ره، هیچ کس نمی تونه اون رو از دستت بگیره. یه بار تمومش نکن. راستی قضیه انگشت های پاش چیه؟ چرا قطع شدن؟

***

بهرنگ بعد از رفتن آسو سریع از جاش بلند شد و قبل از این که قدم به سوی مردهای خونه برداره فریدون به طرفش اومد و گفت:

-جوراب رو برات نیاوردم.

بهرنگ برای توجیه چرایی نشستن خود در کنار آسو حرف فریدون رو بهانه ای خوب دید و در جواب گفت:

-جوراب ندادی. ببخشید روم نشد بیام پیش فرخ و پدرتون بشینم.

فریدون به سقف اتاق نگاه کرد و گفت:

-اتاق من طبقه اوله، بریم بهت بدم.

بهرنگ با فریدون به طبقه اول رفت و بین راه فریدون می خواست نگاهی به پاهای بهرنگ بندازد و بهرنگ می دونست که اون ها کنجکاون. حقیقت ماجرا رو برای فریدون تعریف کرد و بعد وارد اتاق فریدون شدن. فریدون در رو بست و از کشوی کمد سه جفت جوراب رنگ و وارنگ نشون داد. بهرنگ دست دراز کرد و یکی رو برداشت؛ روی میز کامپیوتر نشست و فریدون هم روی تختش و پرسید:

-به نظرم اومد آسو حالش خوب شد!

بهرنگ:

-آره حالش خوبه. من ازش به خاطر دعوامون معذرت خواستم.

فریدون:

-هیچ کس از ما توی این خونه در مورد تو و آسو حرف نمی زنه. دور از رسوماتمون داریم رفتار می کنیم و می دونیم این حرف زدن ها برای آسو خوبه، ولی برای ما باید رسمی باشه. یعنی اگه پدر و مادرت نمیان، تو خودت جرات کنی و خودت رو پیش پدرم و برادرم فرخ معروفی کنی و بگی با چه نیتی پا به داخل خونه می ذاری.

بهرنگ:

-فعلا که نیت خاصی ندارم. می دونم چی می خواهی بگی، بهت حق می دم. از اون لحاظ متاسفانه این موضوع پیچیده هست و می دونم این رفت و آمدهای من براتون خوشایند نیست. با وجودی که هیچ کدوم از ما کوچک ترین ناراحتی هم دیگه رو نمی خواهیم، اما رفتارهای غیر دوستانه انجام می دیم. من بعضی مواقع کارهایی رو می کنم که نباید انجام بدم، چرا؟ چون لازمه و اون هم فقط به خاطر آسو! شرایطش رو باید همه مون درک کنیم و شما فقط به من اعتماد کنین. تو با آقا فرخ و پدرتون حرف بزن و بگو این تنها نشستن های من و آسو رو دلیل بی احترامی نبینن. فرض کنن آسو ته دره است، من یا تو و یا یکی دیگه باید بره ته دره. اون رو که ته دره زخمیه، روی کولش بگیره. تعارف نداریم هیچ کدومتون زورتون اون قدر نیست که بتونید حملش کنید وگرنه در این چند ماه حتما موفق می شدید.

فریدون:

-ما می دونیم و اگه به این گفته هات آگاه نبودیم جرات نداشتی سر کوچه بایستی. به من که نمی تونی دروغ بگی و از تو خبر ندارم ولی از آسو می دونم که تو اون رو عاشق خودت کردی.

بهرنگ لبخند زد و فریدون در جواب لبخند بهرنگ گفت:

-جدی می گم! ما رو تنگ نظر ببین و یا ما رو آدم هایی با افکار قدیمی و یا مذهبی. ما اینیم. چه کار کنیم؟

بهرنگ:

-یه جور دیگه دیدن و بودن رو هم تصور کن. شاید گاهی بهتره برای آزمایش دیوارهای جلوی چشم هات رو بشکنی و پرده ها رو کنار بزنی. شاید دیدی با نگرشی دیگه، زندگی کردن اون قدر مشکل نباشه که تا حالا سفت به اون پایبند بودی.

در اتاق فریدون زده شد و فریدون گفت:

-بیا تو.

پدر و فرخ پشت در ایستاده بودند و پدر پرسید:

-اینجایید؟

فریدون و بهرنگ از جاشون بلند شدند و کمی جلو اومدن، پدر و فرخ داخل اتاق شدند و فریدون پرسید:

-شام آماده نیست؟

پدر با دست به بهرنگ اشاره کرد که سر جاش بشیند و خودش روی تخت فریدون نشست و فرخ هم نیم دوری زد و اون طرف تخت کنار پدرش نشست. فریدون دم پنجره ایستاد و دست هاش رو به لبه ی پنجره تکیه داد. پدر گفت:

-تا شام حاضر بشه ده دقیقه وقت داریم، می خوام خبرها رو بشنوم که چه کار کردید و بهتر دیدم حرف ها رو دور از آسو با هم بزنیم. این چند روزه از اون آدم های که بحث می کردین یک نفر رو هم ندیدیم.

بهرنگ:

-آقای جوادی من به شخصه تا اون اندازه اطلاع دارم که می تونم بگم بزرگ ترین خطر آسو خودش بود و خوشبختانه به طور یقین می تونم خبر بدم که آسو خانم از اون فکر بیرون اومدن. فقط می مونه خطر از بیرون. ما این خانمه رو پیدا کردیم، او اصلا نمی تونه فرار کنه. با فیلمی که هست، اگه تونستیم خودمون حل می کنیم وگرنه قانون با اون خانم برخورد می کنه. من ترسم فقط از اون آدم هایه که می خوان تجارت کنن!

فرخ:

-این کار رو چه طور می تونن انجام بدن؟

بهرنگ:

-رک حرف بزنم، کار پیوند در ایران کار هر کسی نیست و حتی خیلی از مریض ها رو به شیراز می فرستیم، چون اون جا از نظر تهجیزات، پرسنل و تیم گروه عمل پیوند در بالاترین سطحه و برای کیفیت بالا باید پول بیشتر خرج کرد. مریض هایی که فقیرن، اجبارا کار پیوند رو در تهران انجام می دن، چون بیمارستان های تهران از نظر تجهیزات مجهز نیستن و نمی تونن از مریض به درستی مراقبت کنن. اون ها باید مرتب اندازه گیری و مراقبت دقیق از مریض رو انجام بدن، ولی بدون دستگاه این امر شدنی نیست و همیشه اکثر مریض ها اول عفونت می کنن و وقتی عفونت کردن دیگه نمی شه برای مریض کاری کرد. به همین علت و هم چنین به خاطر گرونی دارو و سهل انگاری مریض و بی کفایتی پرسنل عمل پیوند در ایران به درستی انجام نمی گیره و بدون تغییرات و پیشرفت تکنیکی، مرتکب خیلی از جنایت ها می شویم. وظیفه دولته که حداقل برای دو بیمارستان تمام امکانات رو فراهم کنه و در کشورهای خارجی اگه یک بیمارستان استاندارد تهجیز نباشه حق عمل پیوند رو ندارن و مردم ما باید به خاطر فقیر جونشون رو در خطر بذارن. فعلا بهترین کار اینه که مریض ها خارج از ایران عمل بشن و اون هم دویست و پنجاه یا سیصد هزار دلار پول کمی هم نیست. تازه از کجا براشون یک اعضای اهدایی پیدا بشه، چرا که همه جا همه کشورها یه لیست بلند بالا دارن.

فرخ:

-اون ها از آسو امضا گرفتن.

بهرنگ:

-به خاطر همین جدی دنبال کار رو باید بگیریم. اون ها شاید یه چیزهای بدونن که ما نمی دونیم. ظاهرا عجله هم ندارن، شاید هم دنبال یه فرصت خوب هستن. برای کار غیر قانونی که انجام دادن، باید گیر بیفتن. ما تا پیداشون نکردیم نباید کوتاه بیاییم.

فرخ:

-من فکر می کردم پزشک های ما در سطح جهانی هستن.

بهرنگ:

-دسترسی به علم پزشکی مثل دسترسی به علم صنعت مشکل نیست. خیلی از دکترهای خوب در خارج از کشور مشغول به کار هستن و کسایی هم که در ایران هستن، تعداد معدودین و از اون ها متاسفانه به درستی حمایت نمی شه. حساب کنین، وقتی قراره یک عمل پیوند در تهران انجام بگیره باید دکتر عزیزمون از شهر شیراز بیان و حتما در عمل جراحی حضور داشته باشن و این یعنی ما دکتر مجرب کم داریم یا نداریم!

فرخ:

-پس بیمارستان های ما با بیمارستان های جهانی تفاوت دارن، یا علم و دانش پزشکی ما ضعیف و در سطح جهانی نیست؟

بهرنگ:

-در آلمان و آمریکا امروز از قلب خوک استفاده می کنن و به میمون پاویان پیوند می زنند، چون قلب خوک هم از نظر اندازه و هم از نظر کارایی پمب، با قلب انسان یکی هست و این پیوند های آزمایشی رو انجام می دن. فعلا میمون ها می تونن تا سه ماه زنده بمونند. گفته می شه تا سال دو هزار و پونزده و دو هزار و شونزده بتونن قلب خوک رو در انسان با موفقیت پیوند بزنن.

پدر:

-انشاالله.

پدر از جاش بلند شد و گفت:

-تو می گی اون ها با اون امضا یا دزدین نمی تونن با آسو کاری کنن؟

بهرنگ:

-من با دکتر جراحمون حرف زدم و دکتر پیوند قلب و کبد زیاد نداریم و در چهار بیمارستان این امکانات برای عمل وجود داره. برای عمل پیوند قلب و کبد غیر ممکنه که بی سر و صدا انجام بگیره. خیلی از مراحل قانونی باید بگذره یعنی از هفت خوان رستم باید گذشت و اگر یکی خودش حاضر نباشه کسی نمی تونه به زور پوست از سر کسی بکنه. غیر ممکنه و اگر هم یه دکتر جراحی قادر به این کار باشه نمی تونه در یک موسسه خونگی این کار رو بکنه، چون احتیاج به بیست نفر دکتر و دستیار داره، به خاطر همین امضا گرفتن. شاید با پول و پارتی خواستند خارج از نوبت شانسشون رو آزمایش کرده باشن. نگران نباشید، این کار رو تیمی انجام می دن که تعدادشون پونزده نفره است.

پدر:

-گفتی تو سر کار نمیری؟

بهرنگ:

-تا این موضوع حل نشه من سر کار نخواهم رفت.

پدر آسو طرف بهرنگ رفت و روی دوش او با دست نوازش کرد و گفت:

-خیالم راحته و به تو و حرف هات اعتماد دارم. بفرما بریم تا بقیه هم این جا جمع نشدن.

پدر در رو باز کرد و گذاشت اول فرخ بیرون بره و بعد از فریدون خواست که او هم از اطاق بیرون بره. خودش بین چارچوب در ایستاد و به فرخ گفت:

-شما برید ما تا یه دقیقه اومدیم.

دو برادر از پله پایین رفتند و پدر در رو بست و گفت:

-یه نگرانی کوچک دارم. تو پیش من جوون بسیار خوبی هستی، فقط به من خبر رسیده که تو با آسو مرتب ناسازگاری دارید و با هم دعوا می کنید، چرا؟

بهرنگ لبخند زد و گفت:

-آقای جوادی با چه زبونی جرات کنم و به این سوالتون پاسخ بدم؟ یه مثال می زنم، دو نفر جلوی یک خونه ای ایستاده بودند و صداشون بسیار بالا رفته بود. بعد از یک روز آدمی که شاهدشون بود به محض دیدن یکی از اون دو نفر جلو اومد و پرسید که شما دیروز سر چی دعوا داشتید؟ آدمی که خندیده بود، خندید و گفت حق دارین، چون صدامون تا آسمون بالا رفته بود. دعوای ما سر این بود که دوست من اصرار داشت من بزرگ تر هستم و باید اول داخل خونه بشم و من هم اصرار داشتم که ایشون بزرگ تر هستن و باید اول وارد خونه بشن.

پدر:

-پس اگه این جوریه خدا رو شکر!

بهرنگ:

-دنیای عجیبیه. از خوک ها پرسیدند شما دوست دارید تو کدام مملکت زندگی کنید؟ خوک ها در جواب گفتن در هر کشوری که مردمش مسلمان باشن. پرسش کننده حیرت زده شد و گفت که من فکر می کردم مسلمانان بزرگ ترین دشمنان شما هستن؟ خوک ها گفتن شاید خدایی بوده که ما خوک ها به چشمان خالق از یک امتیاز ویژه ای برخورداریم و کاری به تعبیرات و تفسیر دیگران نداریم و ما نتیجه عملیش رو می بینیم، ما برعکس همه حیوانات دیگه در این کره زمین سرزمین موعود و بهشت داریم. آرزوی ماست که پای ما به سرزمین های اسلامی برسه و خدا اون روز رو نصیب همه ی ما خوک ها بکنه.

پدر:

-آقا بهرنگ جدا فردا وقتی قلب خوک ها رو تونستند در بدن ما انسان ها پیوند بزنن، اولا باید ما خوک رو پرورش بدیم و دوما گوشت اون ها خورده نمی شه، حیفه!

بهرنگ:

-الان بافت های حیوانی و خوکی در کارهای زیادی مصرف می شه و من فکر می کنم فتوا خواهند داد که مسلمانان از قلب خوک مصرف نکنن چون می دونیم خوک نجسه. مهم تر اینه که محققان امروز در حال تحقیق هستن که قلب امکان دارد مثل مغز یک مخزن حافظه جداگانه داشته باشد که رفتار و خوی شخصیت انسانی در اون ضبط می شه. اگه این طور باشه اون وقت چه طور ممکنه مراجع ما چنین اجازه ای رو بدن؟!

پدرآسو:

-قلب حیوان دیگری رو نمی تونن جایگزین قلب ما کنن؟

بهرنگ:

-متاسفانه نه! فقط قلب خوک اندازه قلب انسانه و قلب حیوانات دیگه ممکن نیست.

پدر:

-خدا بزرگه و هر چی درسته همون بشه، بفرمایید بریم.

بعد از شام و چای خوردن بهرنگ فرصت خوردن دسر رو نکرده بود، چون فریدون ادعا کرد که از دوندگی امروز خسته شده و باید بخوابه و به بهرنگ تعارف کرد که اگه برسوندش خوب می شه. بهرنگ جواب رد داد و اصلا لازم ندونست که یکی به خونه برسوندش. بعد از این تعارف فریدون، بهرنگ مجبور شد بر خلاف میل باطنی از جاش بلند بشه و با همه خداحافظی کنه، چرا که رفتار دیگه ای در شأن بهرنگ نبود و بدون این که بتونه به خیال خودش چند بوسه ای از آسو بگیره با حسرت این آرزوی درونش، مجبور شد خونه رو ترک کنه. چشم های همه ی افراد خونه توی مونیتور بود تا بهرنگ از کوچه شون بگذره. همین که بهرنگ چند متری نرفته بود، نسیم از در بیرون اومد و بهرنگ رو صدا زد و به طرفش رفت. در کمتر از یک دقیقه دوباره نسیم به طرف در رفت و در رو باز کرد و ماشینش رو بیرون آورد و بهرنگ سوار ماشین شد. وقتی رفتند، آسو یک جورهایی ناراحت شد و ناراحتی او از این بود که بهرنگ نسیم رو صمیمی تر از فرخ و فریدون می بینه. صدایی در درون آسو رو می ترسوند و می گفت نسیم می تونه مرتب توی خانه از بهرنگ تعریف کنه و خواهر نسیم که دختر جوون و خوش قیافه ای هم هست عاشق بهرنگ بشه!

نسیم همین که توی خیابون اصلی پیچید به بهرنگ گفت:

-اصلا یادم نبود. مرجان اومد خونه مون و گفت فیلم رو به من میدی بابام می خواد تماشا کنه؟ من فیلم ازدواج آسو خانم رو به یادم آوردم. وقتی توی آرشیو گشتم، سی دی رو پیدا کردم و گفتم شاید بعد نباشه تو هم تماشا کنی.

بعد از نیم ساعت نسیم تو کوچه بهرنگ پیچید و جلوی در تو کوچه، پدر فریبا ایستاده بود. نسیم ماشین رو کنار زد و هر دو از ماشین پیاده شدند. بهرنگ به پدر فریبا سلام کرد و بعد با نسیم داخل خونه شدند. نیم ساعت گذشته بود در حال تماشای فیلم بودند که زنگ خونه به صدا در اومد. بهرنگ در رو باز کر و پدر فریبا رو دید.

پدر فریبا گفت:

-آقا بهرنگ می تونم باهات خصوصی حرف بزنم.

بهرنگ از جلوی در کنار رفت و گفت:

-بفرمایید، خواهش می کنم.

پدر فریبا:

-نه حالم گرفته و توی خونه نمی تونم نفس بکشم.

بهرنگ:

-بریم بیرون تو حیاط بشینیم؟

پدر فریبا:

-اگه زحمت نیست.

بهرنگ:

-خواهش می کنم.

بهرنگ به داخل خونه نگاه انداخت و گفت:

-آقا نسیم یه دقیقه میرم بر می گردم.

بهرنگ در رو بست و رفت. دقیقه ای نگذشته بود که صدای زنگ خونه به صدا در اومد و نسیم در رو باز کرد. یک مادر و دختر رو دید. مادر فریبا پرسید:

-با آقا بهرنگ کار داشتیم، شوهرم این جا نیومد؟

نسیم گفت:

-یه آقایی اومدن. من ندیدمشون، فکر کنم رفتن پایین و گفتن زود بر می گردن.

سارا به مادرش پچ پچ کنان گفت:

-جشن نامزدی فریبا رو تماشا می کنن؟

مادر فریبا با حالت پرخاشی و عصبی پرسید:

-چی تماشا می کنید جشن نامزدی دخترم رو تماشا می کنید؟

نسیم:

-من دختر شما رو نمی شناسم و این سی دی مال خودمه.

مادر فریبا که انگار در نبود بهرنگ صاحب خونه است، داخل شد و سارا هم پشت سر مادر کنجکاو داخل شد. اون ها بعد از یک دقیقه تماشا کردن تصویر بزرگ آسو با شوهرش رو روی صفحه تلویزیون که ظاهر شده بود دیدند. سارا گفت:

-آسوست! شوهر بیچاره اش این آقا بود؟

نسیم:

-آره بفرمایید بشینید.

مادر:

-ما باید بریم.

مادر فریبا در اصل نه قصد رفتن داشت و نه نشستن. هر سه اجبارا سر پا ایستاده بودن تا این که بهرنگ از پله ها بالا اومد و در رو باز دید و داخل شد. سلام کرد و بعد از تعارفات، از مادر فریبا پرسید:

-بابای سارا طبقه بالا اومده بود، فکر کردم پیش تو می خواست درد دل کنه؟ کجا رفت؟

بهرنگ:

-چرا اومدن و تو حیاط نشستن.

مادر فریبا:

-تو می دونی؟ برات تعریف کرد؟

بهرنگ:

-حل شد.

مادر:

-می دونستم. تو فقط می تونی قانع اش کنی. دستت درد نکنه.

بهرنگ:

-خاله من نمی دونم شما از چی حرف می زنین، مشکلی پیش اومده؟

نسیم:

-آقا بهرنگ دستشویی تون کجاست؟

بهرنگ با دست دستشویی رو نشاون داد و نسیم رفت. مادر فریبا گفت:

-باورت می شه فریبا از نامزدش حامله شده بود و به خاطر همین موافقت کرد. وگرنه این نامزدش مورد پسندش نبود و دلش جای دیگه ای بود.

بهرنگ:

-من نمی دونستم. عمو راجع به یه موضوع دیگه با من حرف زدن.

مادر:

-فهمیدم، خودم خواستم بهت بگم حواست باشه سر فرصت با او حرف بزن و روی حرف تو حساب می کنه. فکر می کنه آبروش جلوی همسایه ها میره.

بهرنگ:

-چشم در اولین فرصت.

مادر فریبا:

-ما بریم مهمون داری. این یکی جوون هم برادر آسوست؟

بهرنگ:

-نه همسایه رو به رویی اون هاست. پسر بسیار خوب و با معرفتیه.

مادر فریبا وقتی از پله ها پایین می رفت به سارا با سرزنش گفت:

-زرنگ نیستید. یکی مثل این رو گیر نمیارید که ما راحت تو خونه سر رو بالشت بذاریم و بمیریم!

بهرنگ از یک طرف خسته بود و از طرفی دیگر با شنیدن مشکلات پدر فریبا پریشون دل شد و با غم و غصه، متفکرانه در کنار نسیم نشست. نسیم با نگاه به او گفت:

-آقا بهرنگ فیلم رو بیارم از اون جایی که دیدی؟

بهرنگ:

-دستت درد نکنه همین قدر که دیدم کافیه دوست دارم همه اش رو ببینم ولی الان اون قدر حالم گرفته که نمی تونم.

نسیم:

-از ظاهر اون ها معلوم بود گرفتاری دارن. اگه می تونین به من بگین شاید من هم بتونم کمکی کنم.

بهرنگ:

-چهار نفر بیکار هستن و پدرشون هم با حقوق بازنشستگی زیاد حال خوشی نداره. دخترش باید ازدواج کنه. داماد هم کار درست حسابی نداره!

نسیم:

-کاشکی می تونستم من با مادرم حرف بزنم. ما یه کارگاه کوچک خیاطی داریم و هشت نفر مشغول به کار هستن. نمی دونم مادرم به یه نفر دیگه احتیاج داره یا نه. اگه موافق باشی من می تونم با مادرم حرف بزنم.

بهرنگ:

-دستت درد نکنه، اگه حل بشه کمک بزرگی به اون ها کردی. فعلا اون ها به پول نقد احتیاج دارن.

نسیم:

-از تو پول خواستن؟

بهرنگ با اشاره سر حرف نسیم رو تایید کرد و نسیم در ادامه گفت:

-خودت هم با آسو خانم نیت ازدواج دارین. ندارین که بدین، نه؟

بهرنگ:-من به خرج خودم فکر نمی کنم. ماشینم رو فروختم و در اصل می خواستم یه ماشین دیگه بخرم. اگه آسو نبود یه دوچرخه می خریدم و با اتوبوس، تاکسی و مترو هم مشکلی ندارم. برعکس خیلی هم دوست دارم، ولی نمی تونم از آسو انتظار داشته باشم که همه کارهاش رو با خواسته و روش من تنظیم کنه. بیچاره از همه چیز داره صرف نظر می کنه و شرط های من خیلی سنگینن. از یه طرف می بینم نمی تونم آسو رو از دست بدم و از طرفی می خوام آسو با یه چمدون سبک در خونه من رو بزنه و بی غم و با افتخار از اون چه پشت سرش گذشته، با روی خوش داخل خونه اصلی خودش بشه.

نسیم:

-قراره پول ماشین رو بهش قرض بدی؟

بهرنگ:

-ناراحتی من از اینه. اگه این پول رو از من یا کس دیگه بگیره، چه جوری بخواد بده. بیچاره مُرد تا زبون باز کرد. این ها دیروز می خواستن من رو از خونه بندازن بیرون و اون قدر گرفتاری دارن که پیش من اومد و با من مشکلش رو در میون گذاشت. من هم اگه بگم عمو بهره نمی گیرم و هدیه ی من، می ترسم بیشتر شرمنده شون کنم. پول ما هر روز داره ارزشش رو از دست میده و با وجود این جرات کردم و غیر مستقیم گفتم نگران نباشه. در جواب به من گفت پولم رو به دلار حساب می کنه و به حساب دلار هم پس میده. می دونی اگه یه بهره کم درصد تعیین می کردیم خیلی به نفع شون می شد، من رفتم بزرگی کنم. او هم اومد بزرگ منشانه یه حرفی زد که امکانش براش نیست و می دونم پیش خودش از حرفی که زد الان به خودش لعنت می کنه. ترس من از یه چیز دیگه هم هست دخترش رو سرزنش کنه.

نسیم:

-تو هم از آسو نمی تونی پول قرض بگیری؟

بهرنگ:

-توی این کوچه همه کوچه ها همه مردم مشکل دارن و آسو هم که بانک مرکزی نیست.

نسیم:

-آقا بهرنگ نمی دونم چرا، ولی دوست دارم به این خانواده کمک کنم. با اجازه ات برم خونه با مادرم حرف بزنم و اگه تا یه ساعت دیگه بیداری بهت زنگ می زنم. این خانمی که می خوان شوهر کنن به نظرت موافقه که بیان پیش مادرم کار کنن؟

بهرنگ:

-فریبا دخترشون، بارداره و شوهرش هم زورش زیاده، هر کاری رو می تونه حتی اگه کار ساختمونی هم باشه بکنه و اگر می شه برای سارا بپرس، همینی که تو دیدی.

نسیم:

-برای من فرقی نداره. اگه میگی این واجب تره پس برای این یکی حرف می زنم.

بهرنگ:

-اون ها حتما از حقوق ماهانه و درآمد از من می پرسن، چی بگم؟ اصلا خودت می دونی؟ بهتره از مامانت بپرسی که دقیق بدونیم، البته اگه تونستی راضی اش کنی!

نسیم:

-با بقیه جاها یکیه، فقط فرقش اینه که سه ماه باید در اصل دوره ببینه. من درستش می کنم نگران نباش حتی اگه از جیب خودم بدم.

بهرنگ روی پشت نسیم دست نوازش کشید و تشکر کرد و بعد از هم خداحافظی کردن. نسیم با مادرش حرف زد و راضیش کرد. بعد به بهرنگ زنگ زد و بهرنگ هم بعد از تلفن نسیم، به طبقه اول رفت و زنگ واحدشون رو زد وقتی پدر فریبا در رو باز کرد، به بهرنگ تعارف کرد که داخل بشه. فریبا از خجالت به یک اتاق دیگه رفت.

بهرنگ گفت:

-عمو این آقا پسری که با من بود، شما ندین، جوان بسیار خوب و با معرفتیه. من به او چیزی نگفتم تا حدودی متوجه شد که شما نگرانی دارید و از من پرسید و من هم مشکل پیدا نشدن کار رو گفتم. اون ها یک کارگاه خیاطی دارن، اگه اجازه بدین سارا خانم فردا برن خودشون رو معروفی کنن.

پدر:

-آقا بهرنگ از تو فقط به ما خیر می رسه. اگه خودت به عنوان برادر بزرگ سارا می گی این مکانی که سارا می ره خوبه، تصمیم رو خودت بگیر. نه این که بخوام اگه فردا خدای ناکرده اتفاقی افتاد گردن تو بندازم، نه. تصمیمی که یک برادر بزرگ باید بگیره و تو به جای برادر بزرگش تصمیم بگیر!

بهرنگ:

-عمو من چه این کار رو توصیه کنم یا یه نفر دیگه یه جای دیگه،من خودم رو یه جورهای مسئول می بینم. فردا وقت ندارم وگرنه خودم می رفتم ولی عوضش دوستم آقا نسیم هست و از او می خوام که خودش همراهیش کنه.

بهرنگ از سارا پرسید:

-خودت موافق هستی؟ اگه نیستی فراموش کن.

سارا:

-هر جور خودتون درست می دونین!

بهرنگ کاغذ آدرسی رو به طرف سارا دراز کرد و گفت:

-قبل از ساعت هشت به آدرسی که می دم برو. شماره موبایل آقا نسیم رو روی کاغذ نوشتم، اگه لازم شد بهش زنگ بزن شماره موبایلت رو من ندارم بده که به آقا نسیم بدم. فردا صبح اگه از این جا ساعت هفت بیرون بری به موقع می رسی و اگه تاکسی بگیری نیم ساعت راهه.

فردا صبح بهرنگ آماده شد و ساعت هفت زنگ خونه پدر فریبا رو زد. پدر در رو باز کرد. سلام کرد و گفت:

-سارا که نرفت؟

پدر فریبا:

-داره آماده می شه.

بهرنگ:

-عمو من خودم با برادر آسو کار دارم می رم اون طرفی. من با سارا می رم.

پدر راه داخل شدن به اتاق رو باز گذاشت و گفت:

-بیا تو.

بهرنگ:

-نه ممنونم. بیرون تو کوچه منتظر می شم.

سارا با گذشت پنج دقیقه شیک کرده اومد و به خاطر تاخیرش معذرت خواست. بهرنگ با اشاره دست، نگرانی اش رو بی اهمیت دونست و گفت:

-می دونی ماشینم رو فروختم. تا سرخیابان پیاده میریم و بعد با تاکسی.

سارا:

-بریم، اشکالی نداره.

بهرنگ:

-در اصل این کار رو برای فریبا در نظر گرفته بودیم. بعد وقتی دیدم شوهرش اون جوریه گفتم شاید مخالفت کنه و هم اوایل کارشه و اون باید برای ازدواجش دوندگی کنه و هیچ کارفرمایی از این نوع کارگر خوشش نمیاد. نیومده اخراج می کنن. حالا چون سفارش شدیم پیش مادر نسیم، درست نیست سو استفاده کنیم و ت ورو من کاندید بهتری دیدم. امیدوارم از دخالتم ناراحت نباشی؟

سارا:

-نیستم و برعکس خیلی خوشحالم. از این به بعد مثل خیلی از دخترهای دیگه تو جیبم پول هست و می تونم با پول خودم برم خرید.

سر خیابون اصلی اون ها سوار تاکسی شدند و وقتی سر کوچه آسو رسیدند بهرنگ در درونش احساس پوچی کرد و قادر نبود از ماشین پیاده بشه و از روی خجالت مجبور شد تو ماشین بموند و به سارا خونه ی نسیم و آسو رو نشون داد و بعد از پیاده شدن سارا از راننده تاکسی خواست که به راهش ادامه بده. بهرنگ رفت و آسو که با بقیه در حال صبحانه خوردن بود چشم به مونیتور دوخته بود و دختری رو دید که از تاکسی پیاده شد و به طرف در نسیم رفته بود. آسو می خواست بی خیال بشه ولی دختر جلوی در ایستاد و منتظر موند. آسو تعجب کرد و بقیه هم با نگاه او کنجکاو شدن. دختر نگاهش رو به خونه پدر آسو انداخت. فریدون جلو رفت و گفت:

-من این دختر رو یه جایی دیدم.

سارا بعد از مدتی کوتاه یک دو متری این ور اون ور قدم زد و فریدون گفت:

-آسو این سارا نیست؟

آسو:

-فکر کنم. این این جا چه کار می کنه؟!

فریدون:

-معلوم شد این حرومزاده که دیشب بهرنگ رو به خونه اش رسونده، سارا رو دیده و با اون ماشینش کلاس گذاشته. الان نشونش میدم کثافت رو!

پدر:

-فریدون به تو چه. دختر با پای خودش اومده.

فریدون از جلوی در برگشت و گفت:

-بابا این دختر نمی دونه این پسره از اون جلب های کثیفه!

فریدون از پله تا در رو دوید با عجله در رو پشت سرش محکم بست و پیش سارا رفت و با نگاه سرزنش و پر توقع که انگار سارا زنشه، پرسید:

-سارا، تو این جا چه کار می کنی؟

سارا:

-سلام.

فریدون:

-سلام. از تو هیچ انتظار نداشتم. هیچ می دونی این پسر کیه؟ یه مریض منحرف! تو چه طور با یه بار دیدن به یک نفر این قدر اعتماد می کنی؟ از تو خیلی ناراحتم.

نسیم از در بیرون اومد و سلام کرد. فریدون گفت:

-تو خیلی بی شرفی!

سارا:

-آقا فریدون تو رو خدا، اشتباه می کنید. این چیزها چیه...

فریدون با نگاه به سارا گفت:

-سارا این بچه سوسول بیست و چهار ساعت پشت پنجره می ایسته و از زن های مردم فیلم می گیره. ببین چی بهت گفته که تو اومدی این جا.

سارا:

-من با آقا بهرنگ اومدم این جا و می خوام برم پیش مامان آقا نسیم کار خیاطی رو شروع کنم. من کاری با این ایشون ندارم.

فریدون با تعجب پرسید:

-کار؟ چی؟! خیاطی؟!

نسیم:

-آقا فری من با تو چه بدی کردم، نمی دونم. ولی به خدا باور کن اونی که تو فکر می کنی من نیستم. من فیلم گرفتن رو دوست دارم و همه ی فیلم بردارها مریض نیستن، یه عده شاید مریض باشن، ولی عده زیادی این کار رو به عنوان هنر دوست دارن.

فریدون:

-تو کی هستی که بخواد به سارا این کار رو بده.

نسیم:

-من هیچ کاره هستم. آقا بهرنگ موافق بودن و من هم با مادرم حرف زدم. سارا خانم مگه به کار احتیاج ندارین؟ هر چهار نفرتون بیکار نیستید؟

سارا:

-چرا!

آسو هم مانتو پوشیده بیرون اومد و با سارا روبوسی کرد. عمدا برای این که سارا خودش رو دختر سبکی احساس نکنه، صمیمی گفت:

-عزیزم چرا این جا وایستادی؟ خونه ما این یکیه، بیا بریم تو.

فریدون قدم برداشت گفت:

-سارا بیا.

نسیم لبخند زد و گفت:

-آقا فری مادرم الان میان بیرون و سارا قراره کارش رو شروع کنه. کجا با شما بیان؟

فریدون برگشت و گفت:

-خیاطی دیگه چه کاریه؟ می خواهی کمرش بشکنه؟ می خواهی چشمش کور بشه؟ ده تا بدبخت دارن براتون کار می کنن، کمه؟

نسیم:

-چاره چیه؟ چند نفر باید برای مردم لباس بدوزن!

فریدون:

-آره، اون هایی که واقعا مجبورن.

نسیم:

-نشنیدی سارا خانم چه گفتن هر چهار نفرشون بیکارن.

سارا:

-کار نخواستیم. یه ذره آبرو هم که داشتیم زیر پای دعوای خصوصی تون لگدش کردید.

فریدون:

-معذرت می خوام من رو ببخش حق داری، من از این همسایه مون خیلی عصبانی هستم.

مرجان هم اومد سرش رو از در بیرون آورد و گوش می دا. نسیم گفت:

-سارا خودت چی می گی؟

فریدون:

-عجب آدم پوست کلفتی هستی.

فریدون دست سارا رو گرفت و گفت:

-بیا سارا خیاطی چیه، آدم مگه جایی کار می کنه که بیست و چهار ساعته یه مریض مخفیانه ازت فیلم بگیره؟

سارا:

-من باید کار کنم. آقا بهرنگ گفتند آقا نسیم پسر با شعور و با معرفتیه.

مرجان در رو باز کرد و فریدون دست سارا رو گرفت به حالت تعارف کشون کشون داخل حیاط برد. آسو هم پشت سرشون داخل حیاط شد و در رو پشت سرش بست. فریدون دست سارا رو رها کرد و به آسو گفت:

-آسو تو که این پسره رو می شناسی، تو چرا چیزی به سارا نمیگی.

آسو:

-فری تو چرا این قدر تعصبی برخورد می کنی. تو چه بدی از نسیم بیچاره دیدی. من که جز خوبی کردن شاهد کار بد او نبودم.

فریدون:

-پیش شما دندون هاش رو نشون میده، فکرمی کنید می خنده. ولی من می دونم که می خواد گاز بگیره.

سارا:

-من به بابام چی بگم.

فریدون:

-کار می خوای؟ از الان پیش خودم کار می کنی.

آسو و مرجان خندیدن و گفتند:

-تو خودت که پیش بابا کار می کنی.

فریدون:

-بخندید! خبر ندارید بابا مغازه رو تماما به من سپردن و بعد از عید دیگه کارها به عهده منه.

مرجان:

-پس بذار عید بیاد، بعد به دوستت قول کار بدیه.

فریدون با تشر گفت:

-تو داری علنا از این پسره یه وجبی دفاع می کنی.

پدر و مادر توی ایوان ایستادن و منتظر شدن. فریدون گفت:

-سارا نگران نباش از این به بعد پیش ما کار می کنی.

آسو دست روی دوش سارا گذاشت و گفت:

-بهرنگ این کار رو بهت پیشنهاد کرده؟

سارا:

-آره.

آسو:

-کی؟ دیشب با او حرف زدی؟

سارا:

-آره الان هم من رو تا این جا رسوند، کار داشت رفت.

آسو:

-تا این جا اومده بود ولی من ندیدمش!

سارا:

-نمی خواست حتما اول صبحی مزاحم شما بشه.

آسو به اتاقش رفت و به بهرنگ زنگ زد و گفت:

-بهرنگ خیلی نامردی. حالا ما آدم خور شدیم؟

بهرنگ:

-آسو جدی بگم قرار نبود من اصلا صبح به این زودی بیدار بشم. بهانه برام درست شد و صبح زود بیدار شدم. گفتم میام یه چای با هم می خوریم و سارا رو بهانه کردم تا دم درتون هم اومدم، ولی همین که تا دو قدمی رسیدم خودم رو خالی دیدم!

آسو:

-تا حالا که هدیه نگرفته بودی، کی ازت هدیه خواست؟

بهرنگ منظورش چیز دیگه ای بود و با شنیدن این خواسته در برابر انتظار آسو گیر کرد و به خاطر غفلت و بی توجه ای با سرزنش به خود، از روی تعجب گفت:

-آه، ببین من چه قدر کودن هستم. این چند روزه هیچی برات نگرفتم.

آسو با کنایه گفت:

-نامردی! حالا باورت شد. یه چیز کوچک، چی می شد؟ این همه کار رو انجام میدی دو دقیقه هم وقت می ذاشتی یه چیزی که من دوست دارم می گرفتی و تقدیمم می کردی، یه چیز قابل یعنی در اصل ناقابل که ارزش معنوی داشت. این چند روزه نگفتم تا شاید خودت به فکرت برسه. برام مهم بود که بدونم سلیقه ات چه طوریه؟

بهرنگ:

-اگه الان برم یه هدیه بگیرم، اصلا برات ارزش معنوی نداره، نه؟

آسو:

-نه هدیه هیجانش موقعیه که من ندونم. به دل نگیر، باهات شوخی می کنم. ببین بهرنگ من دیشب با بابام حرف زدم، ساعت یازده بیا خونه ما بابام می خواد با تو بره دنبال کارت. بابام گفت تنهایی نرو، وقتی کسی از ما همرات نباشه، یه وقتی حبست می کنن!

بهرنگ:

-پس ساعت یازده بیام؟

آسو:

-اگه خواستی زودتر هم می تونی بیایی. من تمام روز خونه ام.

بهرنگ:

-به محض این که کارم تموم شد میام.

بهرنگ بیمارستان رفت در طبقه جراحی و بخش کبد رفت منتظرشد و با سرپرستار که دوستان مشترکی در بیمارستان خودشون داشت حرف زدند و در کوتاه مدت با هم صمیمی شدند. سرپرستار بهرنگ رو به چای در اتاق کوچک مخصوص پرستارهای بخش دعوت کرد و بعد از صبحت های خوش و دوستانه، بهرنگ برای بدست آوردن آگاهی بیشتر گفت:

-خانم کرامتی من اصلا متوجه نیستم و نمی تونم درک کنم، من می دونم مثلا در آلمان یک بیمارستان، صد و پنجاه هزار یورو بابت هر یک دونه عمل پیوندی کاسب میشن و در آمریکا سیصد هزار دلار. این خانم فقیره و هزینه این عمل رو کی پرداخت میکنه؟

سرپرستار:

-یک دونه قرص دویست هزار تومانه و یک آمپول که روز به روز گرون تر می شه، دو میلیونه و این پول ها رو بیمه نمی ده و مریض باید خودش پرداخت کنه. حالا کاری نداریم که این قرص ها ساخته کدوم کارخانه است.

بهرنگ:

-با آلمان مقایسه می کنم، چون جمعیتش تقریبا اندازه جمعیت ایرانه، یعنی تا دو سال دیگه ایران هم می شه هشتاد و اندی میلیون و در اون کشور سیزده هزار نفر منتظر عمل پیوند، یعنی تو لیست هستن. توی کشور ما فقط نهصد نفر کبد و پانصد نفر قلب، درصورتی که باید کشور ما وضعش از نظر تعداد مریض های پیوندی بیشتر باشه؟

پرستار:

-نود و پنج درصد از مریض ها توی ایران از مریضی خودشون بی خبرن و خیلی ها هم بی دقتی می کنن. وقتی افتادن میان بیمارستان تا بخوان برن تو نوبت میمرند.

بهرنگ:

-من شنیدم در آلمان با وجودی که قانون زیاد رعایت می شه باز دکترهای جراح مدرک های جعلی درست می کنن و مریض هایی که در اصل تو نوبت نیستن اون ها رو تو اولویت میذارن و عمل می کنن و از این طریق جداگانه رشوه بزرگی رو کاسب می شن.

پرستار:

-این بستگی به وجدان خود دکترها داره. پس در آلمان هم پول حرف اول رو می زنه و هر کسی که پول بیشتر داره در امنیت بیشتر زندگی می کنه. آقا بهرنگ دلیل نشست ما که خواستم با شما در این جا بشینم جدا از این که از احوال دوستان و همکاران قدیمی من با خبر بشم یک علت اصلی داره.

بهرنگ:

-بفرمایید.

سرپرستار:

-شما دنبال این خانم هستین و از ایشون فیلم دارین و می تونین شکایت کنین، ولی از من گفتن که در اندازه گیری امروز ما حتما بیلی روبن این دختر خانم روی چهل میره، یعنی اگه امروز و فردا یه کبد پیوندی پیدا نشه این دختر خانم جوون می میره. پس میگم رعایت حال اون ها رو هم بکنید. ازتون خواهش می کنم.

بهرنگ:

-متشکرم که من رو در جریان گذاشتین. شما این جا مریض مرگ مغزی ندارین؟

سرپرستار:

-اینجا و اون جا نداره، خانواده ها قبول نمی کنن. می ترسن سو استفاده بشه یا فکر می کنن اگه اجازه بدن چون بر فرض بیمارستان برای منعفت خودش کار می کنه، توی این موارد حساس با سهل انگاری و یا بی حوصلگی و یا خستگی دست به اقدامی غیر انسانی بزنن یا فکر می کنن بیمارستان به خاطر هزینه زیاد عمدا می خواد ماشین عزیزانشون رو خاموش کنه، به خاطر همین تا لحظه آخر امید دارن و صبر می کنن و وقتی هم که عزیزشون نفس های آخر رو می کشه کسی نمی تونه. یعنی انسان باید انسان باشه تا جرات کنه با خانواده ها حرف بزنه و راضی شون بکنه. نه مثل این مادر که بیاد کار رو خراب تر کنه و به زور یقه دختر خانمی رو بگیره و بگه خواهرتون قول داد پس چه شد و چرا خودکشی نکرد! انتظار نداری که آدم به یک چنین بابایی عضو اهدا کنه؟

بهرنگ:

-پس من مزاحم این خانم نمی شم.

سرپرستار:

-نشین، وگرنه تا ابد خودتون رو نمی بخشید.

بهرنگ پریشون از پیش سرپرستار بیرون رفت و از بی رمقی روی نیمکت جای دیروزی توی حیاط بیمارستان نشست و توی فکر فرو رفت تا این که اون زن رو از دور دید که با شوهر نسبتا پیر، لاغر و استخونیش می اومد و بهرنگ بدون این که پلک هاش رو به هم بزنه از صد متری اون ها رو نگاه می کرد تا از مقابلش گذشتند و داخل بیمارستان شدند. دل بهرنگ از قیافه استخونی پیرمرد سوخت انگشت های دو دستش رو درهم فرو کرد و به پشت سرش تکیه داد، و با لب هاش بازی کرد. از جاش بلند شد و به داخل بیمارستان رفت، سوار آسانسور شد و مجددا به بخش رفت. سرپرستار از اتاق پشتی بیرون اومده بود و پشت پیشخوان ایستاد و به مادر مریض دست داد و مهربانه با او حرف می زد. سرپرستار با دیدن بهرنگ انگشت بر لب هاش گرفت و از پیشخوان بیرون اومد و زیر بغل مادر مریض رو گرفت و به داخل اتاق پشتی بردش و به بهرنگ پیرمرد رو نشان داد. بهرنگ به چهار صندلی که به دیوار چسبیده بود نگاه کرد و به طرف پیرمرد رفت. پیرمرد که زنش رو دید با سرپرستار به اتاق پشتی میره، انگار بوی جنازه مرده دخترش به مشامش رسید، بدنش از وحشت لرزید و با دو دست سرش رو گرفت، بادی از غم و اندو از دهانش بیرون داد و گفت:

-خدایا خودت کمک کن!

بهرنگ بار آخر برگشت و به پرستار و مادر مریض نگاه کرد و بعد به سوی صندلی سومی رفت و قبل از نشستن به پیرمرد سلام کرد. پیرمرد به جای جواب سلام ناخودآگاه کیف زنانه رو از روی صندلی کنار دستش برداشت و روی پاهاش گذاشت. بهرنگ کمی به طرف پیرمرد خم شد و دستش رو یواش روی پشت پیرمرد گذاشت و گفت:

-پدر من تو بیمارستان کار می کنم چیزی براتون بیارم؟ نوشیدنی؟

پدر:

-نه نمی خورم. حال دخترم خوب نیست، خداییش نگین تموم کرد؟

بهرنگ:

-نه پدر فکر بد نکنید.

پدر:

-چرا تموم کرد من بچه نیستم. بگو تو رو خدا راحتم کن و یه دفعه بگو! یواش یواش نگید به درک که مردم، بمیرم بهتره. پس چرا خانم کرامتی زنم رو با خودش به اتاق پشتی برد؟ برای چی می خواین نوشیدنی برام بیارین؟

بهرنگ:

-پدر من از بیمارستان دیگه اومدم، من نگهبان یه بیمارستان دیگه هستم.

پدر:

-چیه؟ عضو سالم دختر من رو می خواهید؟ نداریم، نمیدم، کی به من داد که من به دیگران بدم؟!

بهرنگ:

-نه پدر، در حقیقت می خواستم از تون بپرسم شما به یه عده پول دادید یا یه عده بهتون قول داده بودن که براتون اهدایی پیدا کنن؟ اون قضیه چی شد؟

پیرمرد:

-چه می دونم.

بهرنگ:

-خانم تون رفته بودن دم در خونه دختر خانم جوونی دعوا کردن و خانواده اون دختر خانم اومدن بیمارستان پرس و جو کردن. متوجه که هستین؟

پیرمرد:

-بی شرف ها از ما پنج میلیون گرفتن بودن. قول صد در صدی داده بودن.

بهرنگ:

-کی قول داده؟

پیرمرد:

-دلاله.

بهرنگ:

-می تونین شکایت کنین، ما از اون ها فیلم داریم.

پیرمرد:

-شما اسمشون رو می دونین؟

بهرنگ:

-نه، شما نمی دونین؟

پیرمرد:

-نه، نمی شناسمشون.

بهرنگ:

-پس کی اون ها رو به شما معرفی کرد؟

پیرمرد:

-هیچ کس. خودشون آدرس ما رو از بیمارستان گرفته بودن و دم در خونه اومدن، فامیل ما با اون ها رفت و اون شب گفتند صد در صدیه. پول رو همون شب از خوشحالی دادیم، باور کردیم!

بهرنگ:

-جای دیگه ای که مریض های مرگ مغزی هستن، اهدایی پیدا نشد؟

پیرمرد:

-چرا الان هم از پیش یک خانواده اومدیم، حاضر نمی شن. مریضشون چند روزیه مرگ مغزی اعلام شده و با ماشین زنده است. اون آقاهه می میره. قبول نمی کنن!

بهرنگ:

-پول هم پیشنهاد کردین؟

پیرمرد:

-آره، حاضر شدیم ده میلیون بدیم ولی باز هم قبول نکردن. وضع اون ها بدتر از ماست و با بیمه مشکل دارن. باید کلی پول بیمارستان رو پرداخت کنن، ندارن. تازه اگه قبول کنن خانواده چهار تا مریض دیگه هم پول میدن.

بهرنگ:

-می دونم همه انسان ها توی این شرایط وقتی حاضر می شن اعضای بدن عزیزشون رو بدن حتما فقط برای اهدا میدن. ولی چه کنن. گرانی و مشکلات اون قدر زیاده که اون ها هم مجبورن یه جور دیگه برخورد کنن. پدر این گرونی بسوزه که انسان ها رو تا چه اندازه پست و خار می کنه.

پیرمرد:

-اگه دختر من مرگ مغزی باشه امضا میدم.

بهرنگ:

-پدر می دونین خدا اون روز رو نیاره اگه اهدایی پیدا نشه رک بگویم دخترتون به کما میره و همه چیز دیر می شه!

پیرمرد به اطراف نگاه کرد و گفت:

-گفتی تو از این بیمارستان نیستی؟

بهرنگ موبایلش رو بیرون آورد و روی فیلم گذاشت و گفت:

-پدر حقیقتی رو به شما بگم خانمتون اومد دم در خونه ی نامزدم و از یه آدم زنده اعضای بدنش رو طلب کرد. دیروز ما خانم شما رو پیدا کردیم و من عمدا امروز بدون برادر نامزدم اومدم. اگه می اومدن با خانم شما دعوا می کردن. می شه گفت اون قدر هم بی حق نیستن و شما خودتون حاضر نیستید وقتی دخترتون تو کما رفت. اون وقت چه طور خانم تون انتظار داشت و اومد با خواهر نامزدم طلبکارانه دعوا کرد. خودتون به این فیلم نگاه کنین!

پیرمرد به فیلم تماشا کرد و در جواب گفت:

-تو تا حالا به من گفتی پدر، من بهت بگم پسرم؟ خانم من داستان رو یه جور دیگه می دونست. یعنی یه جور دیگه برامون تعریف کردن و اگه می دونستیم، چنین چیزی به هیچ عقلی جور در نمیاد. من بهت گفتم نمی دم، اما دروغ گفتم. اگه دخترم به کما رفت من امضا میدم و روی هر ورقی که دکترها بگن امضا می زنم. نامرد باشم امضا نزنم و فقط باید اعتماد کنم و الان که پیشتون این جوری گفتم، چون فکر کردم قراره مفت دخترم رو بکشید. الان خودم فهمیدم چرا یه عده به ما میگن کرکس ها...

بهرنگ:

-پدر هر چیزی که با یه چیز دیگه شبیه باشه حتما همون معنا رو نمیده. این جا افتادن یک شخصه که از اون شخص چند نفر می تونن بلند بشن. می گن قلب جداگانه خاطرات رو می تونه در خودش داشته باشه. شخصی که افتاده می تونه یه جورهای دیگه با کمک جسم و جان دیگه ادامه به حیات بده.

پرستار با مادر مریض بیرون اومد و مادر مریض مستقیم به طرف بهرنگ رفت و یک دفعه دست بهرنگ رو گرفت و چندین بار بوسید. بهرنگ جلوش رو گرفت و فکر کرد سرپرستار اون رو برای معذرت خواهی فرستاده!

سرپرستار طرف بهرنگ اومد و گفت:

-آقا بهرنگ یه لحظه با من میاین؟

بهرنگ با سرپرستار دوباه به طرف اتاق پشت پیشخوان رفتن و مادر مریض در کنار شوهرش نشست و در مورد حرف های سرپرستار حرف زد.

سرپرستار در رو بست و گفت:

-آقا بهرنگ یک کمکی کن. این کمک فقط از تو ساخته است. من خودم به خرافات اعتقاد ندارم و انگار یک عالم غیبی تو رو فرستاده. اون ها الان احتیاج به یک جفت پای قوی دارن که تا لحظه آخر امیدشون رو از دست ندن. دو روز بیشتر وقت نیست. من گفتم تو از بیمارستان دیگه اومدی و کلی آشنا داری، با مریض های بیمارستانتون حرف می زنی و گفتم بیمارستان شما بزرگه و کلی امیدوار شدن. مهم این ها خودشون نیستن و دختر خانمشون مهمه. اگه خودت اون رو ببینی جگرت پاره می شه، انگار دختر خودمه. من پیشنهاد می کنم شما با مادرش به دیدن دخترشون برید.

بهرنگ:

-خانم کرامتی می دونین از من چه انتظار دارین؟

سرپرستار:

-آقا بهرنگ یه نگاه به من کن! می گم او مثل دخترخودمه و من دارم دو ماه با او این جا زندگی می کنم. اگه بمیره که می میره، یعنی دخترم مرد. او اولی نیست و آخری هم نخواهد بود، ما انسان نیستیم؟!

بهرنگ:

-معذرت می خوام. خیلی خیلی ببخشید، چشم میرم.

بهرنگ با مادر مریض لباس مخصوص رو پوشیدن و داخل اتاقک دختر جوان شدند. بهرنگ در کنار مادر مریض ایستاد و مادر از دور با دخترش حال و احوال کرد و بعد بهرنگ رو نشون داد و گفت:

-این آقا بهرنگ از بیمارستان دیگه اومده. می خواست خودش از نزدیک تو رو ببینه، چون یه نفر پیدا شده.

مادر با گریه در ادامه گفت:

-می خواد ببینه تو چه قدر دختر خوشگلی و نازی هستی. اومد بهت بگه که تو رو برای عمل قراره آماده کنن.

دختر جوان اشک از چشمانش می ریخت و فقط انگشت های دستش رو تکون می داد و می خواست دست بهرنگ رو برای تشکر فشار بده. چشم های بهرنگ از اشک پر شد و دهانش بسته شد و قادر نبود حتی یک کلمه حرف به زبان بیاره و حرف مادر مریض رو با کلمه تایید کنه. دختر انگشت هاش رو تکون می داد و مادر گفت:

-آقا بهرنگ میگه دستم رو بگیر.

بهرنگ دستکش هاش رو نشان داد و با حالت بغض زده مجبور به حرف زدن شد و گفت:

-خطر داره. با وجود این میگن تماس نباید باشه.

بهرنگ سه بار دست رو به روی لب هاش برد و بوسه به طرف دختر جوان هدیه کرد. دختر جوان باز انگشت هاش رو تکون می داد و می خواست که دست بهرنگ رو بگیره.

بهرنگ با بغض گفت:

-من الان میرم، تو قوی باش مقاومت کن. تسلیم نشو!

دختر جوان باز با اشک لبخند زد و انگشت هاش رو تکون داد.

بهرنگ:

-پس من برم هر چه قدر این جا بایستم تو هم باید روی این تخت بیشتر بمونی.

بهرنگ از بخش بیرون اومد، پیش پیرمرد رفت. پیرمرد با دیدن او از جاش بلند شد و با دست صندلی کنارش رو نشون داد و پرسید:

-دخترم حالش چه طور بود؟ اون رو دیدین؟

بهرنگ روی صندلی نشست با لب های لرزان و گریان گفت:

-امیدوارن؟

بهرنگ بیشتر نمی توانست حرف بزنه. دستش رو به پشت پیرمرد گذاشت و اون رو نوازش کرد و پیرمرد با نگاه به بهرنگ گفت:

-شما دلتون براش سوخت؟ از قیافه تون معلومه.

بهرنگ:

-اگه دست خودم می بود حاضر می شدم کبد خودم رو بهش بدم. ولی اگه بدم من هم پدر و مادر و فامیل دارم.

پدر مریض:

-من هر بار که میرم می بینمش و میام بیرون باید بمیرم. اگه من بمیرم کی میره دنبال کبد اهدایی. کی جز من جرات داره بره با خانواده های مرگ مغزی حرف بزنه. کی می تونه فحش های به حق این خانواده ها رو گوش بده. این کار رو فقط من و زنم می تونیم بکنیم.

پدر مریض از کیف زنانه یک آلبوم کوچک رو بیرون آورد و صفحه اول رو باز کرد. تمام عکس های دخترش که اکثرا از بچگی او بود رو به بهرنگ نشون داد. بهرنگ بعد از تماشا کردن عکس ها گفت:

-پدر شما می تونین در مورد این آقایی که گفتین مرگ مغزی شده دقیق به من اطلاعات بدین؟

پدر:

-اگه می شه شما یه نفر دیگه رو از بیمارستان خودتون نشون بدین. خانم پرستار گفتن تو بیمارستانون یکی هست که با شرایط دخترمون مطابقت می کنه.

بهرنگ:

-من یک هفته ای تو مرخصی هستم، خبر ندارم. خودشون گفتن؟

پدر:

-آره همین الان وقتی شما رفتین داخل، زنگ زد و پرسید.

بهرنگ:

-چشم، اول بهتره با همون هایی که شما حرف زدین، من هم یه بار حرف بزنم. اون ها در جریان هستن و آمادگی دارن.

پدر:

-ما وقتی نداریم. بریم با خانواده مریض بیمارستان شما حرف بزنیم خیلی بهتره!

بهرنگ:

-پدر اگه بخواهیم با مریض بیمارستانمون حرف بزنیم دو روز باید صبر کنیم تا خانواده اش بیان و برن و فکر کنن، خیلی دیر می شه. با خانواده این مریض مگه شما حرف نزدین؟

پدر:

-چرا قبول نمی کنن. میگن اگه اعضای بدن فرزندشون جدا کنن. پسرشون به بهشت نمیره، چون جسم و روح یه جا نیست.

بهرنگ:

-پدر شما آدرس این خانواده رو بدین.

پدر:

-اون ها همه الان تو بیمارستان هستن، ما از اون بیمارستان اومدیم.

بهرنگ تمام اطلاعاتی رو که پیرمرد از اون خانواده می دونست گرفت و به بیمارستان خودش رفت. لباس نگهبانیش رو پوشید. اول برای آسو پیام فرستاد و بعد به اون بیمارستان رفت. بهرنگ موفق شد در ابتدا با رییس بیمارستان حرف بزنه و بعد از اون با جراح مغز و اعصاب حرف زد و تصمیم گرفته شد که دکتر در حضور بهرنگ با پدر و برادر مریض مغزی حرف بزنه. قبل از اون بهرنگ اول به دیدن مرگ مغزی رفت. بعد از عیادت مریض، اون ها در اتاق رییس با حضور رییس نشستن و دکتر جراح یک بار دیگه از وضعیت مشخص مریض حرف زد و بعد بهرنگ خودش رو معرفی کرد و در ادامه گفت:

-پدر من خودم چهار سالی هست به خاطر درد و غم هایی که از مریض ها می بینم با همه شون تک تک از نزدیک در ارتباطم مریضی روحی دارم. دکترها بیشتر با مریض ها سر و کار دارن، اما من با همه سر و کار دارم و در غم و شادی اون ها مرتب شریک هستم. پدر من الان در این جا در حضور جناب رییس بیمارستان و آقای دکتر با شما در مورد یه موضوع حساس حرف می زنم، هر وقت دوست داشتین می تونین از جاتون یبند شید و توی صورتم بزنید؛ ولی باور کنید این حرف هام در اولین مرحله برای رضایت و تسلی خاطر خودتونه. من یک ساعته که همه ی شما رو از نزدیک دیدم و به دیدن پسر عزیزتون هم رفتم، اگه چه در ظاهر این حرف هام بی ادبی من رو می رسونه، ولی این طور نیست. چون حرف هام یک چیزیه که همه باید یه بار به اون گوش بدن. آقای دکتر حتما بهتون گفتن که زمان قدیم نیست، دستگاه هست و راحت می شه همه چیز رو تشخیص داد. من به شخصه شاهد بودم و دیدم خانواده هایی زیادی که عزیزاشون رو از دست داده بودن، ولی مرتب باز به بیمارستان ما می اومدند. در اوایل من تعجب می کردم، بعد فهمیدم اون ها به دیدن مریض های دیگه میان. اون ها مرتب می خواستند حال مریض جدیدشون که یه جورایی بچه خودشون حساب می شد رو بدونن و یقینا بگم که بدونین این خانواده ها صد در صد همگی در غم و اندوه کمتری بودن، چون عزیز خودشون رو مرده نمی دیدن. هر کس باید پیش خودش این رو فکر بکنه. در امریکا محققین از پونصد مریضی که اهدایی پیوند زدن تحقیق کردن و متوجه شدن همه این پونصد نفر آدم های سابق نیستن و رفتارشون عوض شده و سیستم بدنی اون ها کلا تغییر کرده و یک نفر جدید شدن. انگار در رفتار یا خوراک و یا در پوشیدن برای اون ها گاهی یه شخص دیگه تصمیم می گیره یا تاثیر میذاره. محققین بعد از این تحقیق، دارن قلب انسان رو مطالعه می کنن و این امکان رو دادن که قلب مستقل از مغز بتونه خاطره و روح در خودش داشته باشه.

پدر مریض:

-من چه طور می تونم دستور بدم بدن پسرم رو چاک بدن؟!

بهرنگ:

-پدر شما و هیچ کس دیگه نمی تونه تحمل کنه عزیزی رو زیر خاک دفن کنن، چاره چیه؟! ولی عوضش شما می تونین شاهد باشین که پنج نفر با اعضای بدن پسرتون زنده هستن و زیر خاک رفتن بعد از یک هفته، اعضای بدن از بین میره، ولی اگه اهدا بشه، پسرتون یه جورهای در این پنج نفر زنده است. کل خانواده ی شما به خاطر پسرتون نیست و نابود نمی شه، چون اون ها به این پنج نفر نگاه می کنن و این پنج نفر برادر و خواهر فرزندان دیگه شما حساب خواهند شد.

پدر:

-از این نظر درست ولی این کار ضد خداست؟ پسرم به بهشت نمیره!

بهرنگ:

-وعده بهشت رو کی به ما داده؟ چنین چیزی در جایی نوشته نشده. در زمان قدیم این همه جنگ بود و بدن جنگجویان تکه تکه می شد. سر یکی رو به شهر دیگه می بردن برای درس و عبرت. آیا اون شهید چون بدنش از سرش جدا بود، به بهشت نمیره؟ یا در جنگ امروزی چه قدر میرن روی مین تکه تکه می شن و همه این اعضا جمع آوری نمی شه، آیا این شهید و یا کشته نمی تونه به بهشت بره؟ الان هم اگه از این نظر نگران هستید کمی منطقی فکر کنید و تمام مرگ مغزی معناش این که مغز صدمه جدی دیده و فرض می گیریم دستگاه ضبط کننده ی خاطره و روح نابود شده، ولی باز هنوز در قلب رزرو داریم. وقتی مغز نباشه پس هماهنگی هم نیست، ولی اگه قلب در بدن دیگه پیوند زده بشه می شه با مغز جدید پیوند بخوره و روح دوباره جون تازه ای بگیره.

پدر:

-از کجا بدونیم پسرمون یه وقتی دوباره خوب نشه؟

بهرنگ:

-پدر حتی یک بار هنوز فردی در تمام این دنیا که مرگ مغزیه دوباره بیدار نشده و استثنا هم نداریم، صد در صدیه! اگه کما باشه یک مریض می تونه بدون ماشین نفس بکشه، ولی مرگ مغزی نمی تونه. آقای دکتر توضیح دادن، اون ها هم که اومدن تشخیص دادن از طرف وزرات خونه هستند، یعنی مطمئن باشید در تشخیص این امر اون ها یک مریضی که می تونه زنده بمونه رو مهر مرده نمی زنن. خودتون هم می بینین اون ها دیگه برای پسرتون کاری نمی کنن. این دکترها با شرف هستن، قاتل نیستن و برای نجات ما تلاش می کنن. اگه قراره جایی این دکترها اعمال بد انجام بدن اون جایی هست که یه نفر اولویت برای دریافت کردن اعضاء رو نداره خارج از نوبت این شانس رو برای او درست کنن!

پدر:

-من به شخصه قانع شدم، باید با خانواده ام حرف بزنم.

پدر و پسر از اتاق بیرون رفتن و بهرنگ شماره تلفنش رو در اختیار رییس گذاشت و گفت:

-اون ها اگر خواسته های مالی داشتن به ما خبر بدین، مشکلی نیست.

بهرنگ از این بیمارستان به اون بیمارستان رفت و با پدر و مادر دختر جون حرف زد و گفت که شماره ها رو داده و اگه خبری شد خودشون دخالت نکنن و سریع به او زنگ بزنن.

پدر گفت:

-شما خوشبین هستید؟

بهرنگ:

-بله من امید زیادی دارم، دکترها هم متوجه شدن و دنبال کارها هستن. فقط امیدوارم زیاد منتظرمون نذارن.

پدر:

-کاشکی خودتون این جا می موندین. دکترها خودشون کار دارن و ما رو فراموش می کنن.

بهرنگ:

-الان زمانیه که اون خانواده رو کاملا به حال خودشون تنها بذاریم.

پدر:

-پس ما که این همه رفتیم چرا قبول نکرده بودن؟

بهرنگ:

-پدر شما طرفدار هستید و معلومه وقتی یه طرفدار بره حرف بزنه حرفش هرگز قبول نشه. پدر اگه اجازه بدین من میرم خبری شد به من زنگ بزنید.

پدر:

-جان من نرو، شما تو این موقعیت تنهامون نذارید، الان زنگ میزنن. خودتون گفتید از کجا وقتی صدای من رو بشنون پشیمون نشن.

بهرنگ لبخند زد و گفت:

-پدر من هم قول صد در صدی نگرفتم، فقط خوشبین هستم. اجازه بدین من توی حیاط منتظر می شم.

پدر:

-تو رو خدا جای دور نرین.

بهرنگ:

-چشم پدر هستم، جایی نمیرم. توی حیاطم.

ساعت حدودا چهار بعد از ظهر بود و بهرنگ روی نیمکت در حال چرت زدن بود. صدای خوش آهنگی اسمش رو فریاد می کشید. بهرنگ چشمش رو باز کرد و به سمت در ورودی بیمارستان نگاه کرد. پیرمرد رو در حال دویدن دید. به طرفش رفت؛ پیرمرد خندون بود.

پیرمرد صورت بهرنگ رو می بوسید و ول کن هم نبود. بعد زیر بازوی بهرنگ رو گرفت، انگار می خواهد در راه رفتن به بهرنگ کمک کنه. بهرنگ به او نگاه کرد و اون رو با جونی تازه در بدن دید، در جواب گفت:

-پدر، بگین چی گفتن؟

پدر:

-من فقط کلمه موافقت کردن رو شنید.م خانم پرستار گفتن بیام صداتون بزنم، حتما می خوان با شما حرف بزنن.

پیرمرد تا بخش جراحی دست از پشت بهرنگ بر نمی داشت و از او مرتب تشکر می کرد. وقتی به پیشخوان رسیدن، پرستار جدیدی گفت:

-آقا بهرنگ رییس بیمارستانمون زنگ زدن و گفتن موافقت کردن و تا فردا صبح مراحل قانونی طی می شه، فردا شب ما می تونیم اتاقمون رو برای عمل آماده کنیم. شماره رو بگیرم، آمادگی دارین؟ رییس می خواست با شما هم حرف بزنه، ظاهرا خانواده اهدا کننده شرط هایی داشتن!

پدر:

-دخترم تماس بگیرید. آقا بهرنگ آماده هستن که با من اومدن. لطفا زنگ بزنین!

بهرنگ با سر تکان دادن موافقت خودش رو نشون داد و رییس بیمارستان از دریافت کننده های دیگر و موافقت هایی که هنوز صورت نگرفته، اطلاع داد.

بهرنگ از شرط هایی که خانواده مرگ مغزی داشتند، پرسید و رییس بیمارستان در جواب گفت که خانواده دریافت کننده بابت کبد ده میلیون قراره پرداخت کنن، نقد و یا چک همراشون باشه.

بهرنگ در جواب گفت:

-می دونم، درسته، مشکلی نیست.

رییس بیمارستان در جواب گفت:-تا فردا صبح کارکنان ما همه چیز رو آماده می کنن و شما هم خانواده مریض تون رو بفرستین به اون بیمارستان تا کارهای قانونی همین امروز انجام بگیره و فردا صبح برای امضا آماده باشه.

بهرنگ بعد از تشکر کردن گوشی رو گذاشت و پیرمرد پرسید:

-قبول کردن، نه؟

بهرنگ:

-خوشبختانه این طور به نظر می رسه. امیدوارم پشیمون نشن، فقط تا فردا صبح اون قراری که از قبل گذاشته بودین رو رییس بیمارستان به من گوشزد کردن. فردا صبح حتما ده میلیون همراهتون باشه.

پیرمرد:

-پول خواستن؟

بهرنگ:

-بله، خودتون پیشنهاد داده بودین.

پدر:

-گفتن همین فردا؟

بهرنگ:

-آره گفتن حتما اون پول رو با خودتون بیارین. می دونین تعداد تصمیم گیرنده زیاده. طرف زن و بچه داره. پدرش، اونی که من با او حرف زدم تنها تصمیم گیرنده نیست و خرج زیاده. می دونم خرج شما هم خیلی بیشتر از اون هاست.

پدر:

-دادن که با جان و دل میدم، ولی تا فردا صبح من این پول رو از کجا تهیه کنم؟

بهرنگ یک دفعه در ناباوری سرش به سنگ خورد و باز اون قدر عاقل بود که در اون لحظه به پیرمرد سرزنشی نکنه و در جوابش خونسرد گفت:

-من دو میلیون می تونم براتون تهیه کنم و بهتون قرض میدم. الان هم باید برین اون بیمارستان برای انجام مراحل قانونی که قراره توضیحاتی به شما، خانواده دریافت کننده ها بدن.

پدر به دور اطراف نگاه کرد و گفت:

-خانم پرستار، خانمم این جا بود کجا رفت؟

پرستار:

-رفتن خبر رو به دخترتون بگن.

پدر به بهرنگ نگاه کرد و گفت:

-من تنهایی برم بیمارستان، می شه، نه؟ خانمم رو بفرستم شاید یکی دستش پول بود و تونست به ما قرض بده.

بهرنگ با تفکر تصمیم اولیش رو عوض کرد و چاره ای ندید و بهتر دید حرفی بزنه تا اون ها تمام توان خودشون رو برای تهیه پول به کار بگیرن. این بار با سرزنش گفت:

-شما گفتین و من فکر کردم پول نقد آماده دارین. الان از هر آدمی کمک مادی طلب کنید، دوست و دشمن رو کنار بذارین.

پدر:-برای تعارف گفته بودیم و الان هم یه جوری تهیه می کنم، تو نگران نباش. فقط وقت بیشتر می دادن خوب می شد.

بهرنگ:

-اون ها خبر ندارن و فکر می کنن اون هایی که گیرنده هستن، حتما سرمایه هم دارن. باز خوبه خدا پدرشون رو بیامرزه که ده میلیون گفتن. از نظر من چونه زدن اصلا درست نیست.

پدر:

-نمی زنیم، شما هم حسابی خسته شدین برین خونه استراحت کنین. شماره تلفنتون رو فقط بی زحمت به من بدین.

بهرنگ:

-می نویسم، هر ساعت خواستید می تونید به من زنگ بزنین.

پدر:

-آدرس خونه تون رو هم بنویسین، یه وقتی زنگ زدیم از خواب بیدار نشیدین...

بهرنگ کاغذ و قلمی از پرستار گرفت. شماره موبایل، شماره و آدرس خونه رو نوشت و به پیرمرد داد و قبل از این که تاکسی بگیره فکری به سرش زد و مستقیم به مغازه فرش فروشی پدر آسو رفت. پدر آسو با او توی دفتر نشسته بودن و بهرنگ گفت:

-عمو گفتنش برام مشکله ولی اومدم که ازتون خواهش کنم ده میلیون به من پول قرض بدین.

پدر لبخند زد و گفت:

-ده میلیون، خیر باشه.

بهرنگ:

-هست، خیلی واجبه! احتمالا فردا این چک رو بر می گردونم، برای اطمینان احتیاج دارم.

پدر آسو باز لبخند زد و پرسید:

-به من نمیگی برای چی می خواهی، اگه به آسو مربوط نمی شد کنجکاوی نمی کردم.

بهرنگ:

-ربطی به آسو نداره. گفتم یک امر خیره و برای خودم نمی خوام، برای یک بابایی می خوام.

پدر آسو:

-فامیلتون می خوان ازدواج کنن؟

بهرنگ:

-نه حقیقتش من امروز رفتم بیمارستان پیش همون زنی که اومده بود با مرجان دعوا کرد.

پدر آسو:

-خوب پیداش کردی؟

بهرنگ:

-آره. دخترش خیلی مریضه اگه همه چیز خوب پیش بره فردا شب عمل می شه. یه اهدایی پیدا کردن و ده میلیون باید بدن. یک کمی دستشون تنگه و احتمال داره این پول رو نتونن تهیه کنن، اون وقت دخترشون می میره.

پدر آسو:

-خودت گفتی یه عمل در اصل چند صد هزار دلار خرج داره و اگه اون ها نتونن این پول رو بدن اون وقت بعد از عمل پول این همه دوا و درمان رو کی میده؟

بهرنگ:

-اون ها حتما این چیزها رو می دونن. رو من حساب باز نکردن، نگران من نباشید.

پدر آسو:

-آفرین. خودم می خواستم بهت بگم روم نشد. الان که گفتی بهت بگم اون زن بی چشم رو اون قدر پررو بود که با مرجان دعوا کرد و انتظار داشت دخترم خودکشی کنه تا دخترش نجات پیدا کنه. خونه ما رو دیدن تو رو هم ساده دیدن، من نمیگم تو ساده ای، برای من تو آدم بسیار خوش قلبی هستی و اون ها فهمیدن. باور کن تا موقعی که کنارشونی کل خرج رو به گردن تو می ندازن.

بهرنگ:

-من دو میلیون دارم. بتونم جای دیگه هشت میلیون قرض می کنم و اگه بگم حرف شما درست نیست، می تونم اشتباه کرده باشم. مهم و اصل کاری این پول نیست، اصل کاری اینه که دخترشون دم مرگه و باید عجله کرد. اون شب هم می تونستم پشت سر آسو نرم و بگم احتمال داره غلو بکنه.

پدر:

-من اون روز که خبر خوش برامون آوردی، یه پاداشی رو برات در نظر گرفته بودم و الان هم این پول رو بهت می دم و خودت هر جور دوست داری. ولی پدرانه بهت نصیحت کنم، تو که این جوری داری جلو میری یه تومان هم نمی تونی پس انداز کنی و خدای نکرده اگه خودت روزی به این پول احتیاج داشتی فکر می کنی یکی بیاد بهت بده؟!

بهرنگ با لبخند گفت:

-نمی دونم چرا همیشه وقتی سوال از من در مورد مرگ و زندگی می شه یاد آب میفتم. شاید وقتی تو شکم مادرم بودم از آب شکم مادرم اون قدر خوشم اومده بوده که مرتب به یاد آب میفتم. آقای جوادی جوابتون رو این جوری بدم، اگه کنار دریا باشیم و یکی در دویست متری در حال غرق شدن باشه، من مطمئنم هر صد نفری که شاهدن، ده نفر جرات می کنن و به آب می زنن. می دونین دویست متر رفت و برگشت می تونه به جان باختن من و یا دیگرانی که به کمک اون فرد غرق شده رفتن، تموم بشه؛ ولی با وجود این من می رم و شاید نه نفر دیگر هم بیان. آیا به نظر شما درسته داخل آب نشم با وجودی که توانش رو دارم و بگم اگه من در حال غرق شدن هستم یکی هست که جرات کنه برای نجات من بیاد؟ حالا در اون جا جون من می تونه تو خطر بیفته، ولی این جا من می تونم فقط ضرر مادی ببینم.

پدر:

-فرمایشات شما کاملا درسته. تو کشور ما خیلی ها مشکلات مالی دارن و اگه تو بخواهی هر جا کسی به پول احتیاج داشت کمک کنی، اون وقت زن و بچه ات چی می شن؟ من و بچه هام داریم خاک این جا رو می خوریم تا یه تومان درآمد داشته باشیم.

بهرنگ:

-به خاطر همین من به آسو از همون اول گفتم که با من نقشه نریزه و گفتم غیر ممکنه، چون کار من تو بیمارستانه و تا حالا با وجودی که دوازده سال کار می کنم و به قول شما یه تومان پس انداز نکردم، هر کسی از من می پرسه با این پول چه کار کردم می گم به پدر و مادرم کمک کردم و این جوری از این حرف ها و ایرادها در امان هستم.

پدر آسو چک رو نوشت و به طرف بهرنگ دراز کرد و گفت:

-آسو یه عمر تو ناز و نعمت بزرگ شده. او هر دو سال کاناپه و تختخوابش رو عوض می کنه و نو می خره، یعنی دوست داره زندگی لوکس داشته باشه، تو هم عکسش رو دوست داری. حقیقتش تا این اندازه بخشنده باشی، خبر نداشتم.

بهرنگ:

-من از همون روز اول به آسو گفتم، از زمانی که با لگد و مشت من رو می زد.

پدر:

-ولی آسو یقین داره با تو ازدواج می کنه!

بهرنگ:

-دو دنیا هست که وسطش یه خندقه. آسو از اون دنیایی که در حال خراب شدن بود باید به این طرف دنیا سالم می پرید و من کمکش کردم تا بتونه بپره. الان هم که می دونم آسو پاش به این طرف رسیده، مطمئن باشید یواش یواش قدم به قدم ازش فاصله می گیرم. اون چیزهایی که از آسو به من گفتین و آسو خودش به من گفت، من هم الان اگه نتونم با آسو فاصله بگیرم، حتما فاصله خواهم گرفت. چون بار دیگه انتظار خواهم داشت اگه بشه پاهاتون رو هم ببوسم، سراغتون میام و ازتون پول طلب می کنم و اگه غربیه باشین اون وقت سراغتان نمیام.

بهرنگ دست پدر آسو رو در دست گرفت و گفت:

-هر قدر هم دیگران براتون کار کنن و شما سود ببرین، باز چون خودتون به عنوان یه کارگر زحمت می کشید و خاک این جا رو می خورید و از صبح تا غروب هستین و الان این چک رو هم به من دادین. هیچ وقت فکر نمی کردم دست های مرد نسبتا پولداری رو به خاطر این بزرگواری برای تشکر رو ببوسم. اجازه می دین؟

بهرنگ دست پدر آسو رو بوسید و موقع بیرون رفتن از مغازه سارا رو دید. به او از دور سلام داد و با بای بای از مغازه بیرون رفت.

بهرنگ مجدا داخل مغازه شد و پیش سارا رفت و سارا با دیدن او به طرفش اومد و سلام کرد. بهرنگ به دور و اطراف نگاه کرد و از او پرسید:

-بقیه کجان؟

سارا به طرف در پشتی نگاه کرد و گفت:

-انباری هستن.

بهرنگ:

-رفتی سرکار؟

سارا خندید و گفت:

-شما نمی دونید؟ آسو به شما نگفت؟

بهرنگ:

-نه چی رو؟ در مورد تو؟!

سارا با دست زیر پاش رو نشون داد و گفت:

-من از این به بعد قراره این جا کار کنم.

بهرنگ با تعجب پرسید:

-این جا؟ مادر نسیم قبول نکردن یا خودت نپسندیدی؟

سارا:

-من اصلا نرفتم. آقا فریدون از آقا نسیم خوشش نمیاد و گفت نمی شه!

بهرنگ:

-یعنی از این به بعد این جا کار می کنی؟

سارا:

-اگه شما مخالفتی ندارید.

بهرنگ:

-نه این جا همه رو می شناسم و اگه خودت این جا رو ترجیح دادی...

سارا:

-من این جا راحتم و فقط می بینم هیچ کمکی نیستم!

بهرنگ:

-نگران نباش بذار یک ماه بگذره. حتما بهت احتیاج داشتن، وگرنه این پدر و پسر همین طوری پول مفت به کسی نمیدن.

سارا:

-من راضی هستم، همه به من احترام میذارن.

بهرنگ:

-سلام برسون، من عجله دارم باید برم. هر وقت مشکلی پیش اومد زنگ بزن.

بهرنگ مستقیم به بیمارستان رفت و با پدر مریض دختر تماس گرفت و به او اطلاع داد که توی حیاط بیمارستان روی نیمکت نشسته.

پدر مریض با عجله از در بیرون اومد و بهرنگ از روی نیمکت بلند شد و از دور براش دست تکان داد. تا پیرمرد اومد به او سلام کرد و گفت:

-پدر بفرمایید بشینید.

پدر هراسون نشست و پرسید:

-تو رو خدا زود بگو، چی شده؟

بهرنگ دست روی صورت پدر گذاشت، بوسید و سریع گفت:

-خبر خیر آوردم پدر. من رو ببخشین اصلا حواسم نیست، شما معلوم ترسیدین!

پدر قلبش رو گرفت و گفت:

-خودم جرات نکردم ازت بپرسم؛ وقتی گفتی بیا حیاط منتظرم هستی، گفتم تف به این بخت، دخترم از دستم رفت.

بهرنگ:

-باز هم خیلی معذرت می خوام و دیگه تکرار نمی کنم.

بهرنگ چک رو از جیبش بیرون آورد و گفت:

-پدر بفرمایید رفتم از یه جایی این چک رو براتون تهیه کردم.

پدر با چشمان اشکی نگاه به چک کرد و پرسید:

-چه قدر هست؟

بهرنگ:

-ده میلیون هست.

پدر دست به جیب هاش زد و گفت:

-من دفترچه ی چک ندارم و الان هم که باید این جا باشم. بریم بالا و موقتا بهتون نوشته ای بدم.

بهرنگ مجدا صورت پدر رو بوسید و گفت:

-پدر خرج اصلی بعد از عمله و از الان جدی در فکرش باشید. این چک رو من از یه آدم بزرگواری گرفتم، ولی متاسفانه خودم دو میلیون بیشتر ندارم و اگه یه وقتی احتیاج داشتین می تونم فقط این دو میلیون رو بدم.

پدر این بار صورت بهرنگ رو بوسید و گفت:

-من جبران می کنم.

بهرنگ دست به پشت پیرمرد کشید و گفت:

-پدر من با این لباس نگهبانی، خیس عرق شدم باید برم خونه.

پدر با چشمانی گرسنه به بهرنگ نگاه کرد و دستی روی صورتش کشید و گفت:

-دوست دارم گریه کنم تا خوشحالی ام رو بهت ثابت کنم و هم بگم چه قدر تو رو دوست دارم. گوشت های تنم سوخته، رنگ صورتم عوض نمی شه و آب در بدن ندارم، اشکی هم ندارم! آخه چه طور ممکنه یه غربیه یه دفعه ظاهر بشه و دار و ندارش رو برای دخترم خرج کنه؟!

بهرنگ با اشک لبخندی زد و گفت:

-مطمئن باشید هر کس جای من داخل اتاق دخترتون می رفت، از صد نفر نود و نه نفرشون حاضر می شدن کمک نقدی کنن. حالا یکی بیشتر یا یکی کم تر مهم اشک ریختنه که همه با دیدن دخترتون دلشون می سوخت و حاضر به کمک می شدن. هم چنین به جرات بگم هرگز هیچ کس به شما پدر نازنین نمی گفت کرکس ها!

پدر:

-من حاضرم تا آخر عمر سگ نگهبان دم در خونه هاشون باشم.

بهرنگ:

-استغفرالله پدر! کارها این جا چه جوری پیش میره؟

پدر:

-دو تا خانواده دیگه هم تو راه هستن و وقتی اومدن، همه دور هم قراره با خانواده اون جوان بشینیم.

بهرنگ:

-شما بهتره این چک رو به رییس بیمارستان بدین. اون ها تجربه دارن و می دونن چه وقتی و چه طور به دستشون برسونن.

بهرنگ از پیرمرد خداحافظی کرد و به خونه رفت. دوش گرفت و روی تخت دراز کشید و خوابید.

هوا تاریک شده بود. وقتی بهرنگ از صدای زنگ خونه چشمش رو باز کرده بود، زنگ باز ادامه دار زده می شد. بهرنگ تلوخوران به طرف در رفت و در رو بدون پرسش باز کرد. شلوار و پیراهنش رو پوشید، و وقتی در واحد رو باز کرد، صدای کفش زنانه از طبقه ی پایین شنیده می شد. منتظر شد تا آسو ظاهر بشه و بهرنگ با تعجب گفت:

-آسو تو بودی؟

آسو نزدیک نشده بود که بهرنگ دستش رو دراز کرد، آسو در اصل دوست نداشت دستش رو به طرف بهرنگ دراز کنه، ولی باز دستش رو دراز کرد و بهرنگ به داخل کشوندش و در رو سریع بست. اون رو در آغوش گرفت و گفت:

-نمی دونی چه قدر دلم برات تنگ شده بود، انگار دو ساله تو رو بو نکردم.

بهرنگ کیف دستی آسو رو گرفت و روی کاناپه گذاشت، بعد صورت آسو رو مرتب می بوسید و آسو در جواب بی امان بوسه های بهرنگ گفت:

-بهرنگ من برای دعوا با تو اومدم. نشنیدنی چند بار زنگ زدم؟

بهرنگ:

-من خوابیده بودم و نشنیدم. می دونی یه گوشم سی و یا چهل درصد می شنوه و وقتی سمت راست می خوابم از بیرون هر صدایی که بیاد خبردار نمی شم.

آسو بی جواب ایستاد و فقط به بهرنگ زل زده بود. بهرنگ با مکث پرسید:

-چی می خوری برات بیارم؟

آسو:

-من هیچی نمی خورم. اومدم چهار تا کلمه بهت فحش بدم و برم.

بهرنگ:

-جدی هستی؟

آسو:

-آره خیلی هم جدی هستم و باهات شوخی ندارم!

بهرنگ:

-ولی گذاشتی بغلت کنم و ببوسمت! چیزی نگفته بودی و در اصل دشمنی نداری، ولی شاید می خواهی برای فیلم بازی کردن و قدرت نمایی حال خودت و من رو بگیری؟

آسو:

-فراموش کردی چه حرف هایی به بابام زدی؟

بهرنگ:

-نه حرف هایی که به بابات زدم روی یک حساب دیگه است و حرف های که با تو می زنم روی یک حساب دیگه. حالا تو روی کدام حرف حکم صادر می کنی؟

آسو:

-تو ده میلیون پول رو چرا از بابام طلب کردی؟ چون جون من رو نجات دادی؟!

بهرنگ:

-من از بابات ده میلیون پول قرض خواستم و برای خودم هم نه. برای یک پیرمردی که دخترش امروز و فردا می تونه بمیره. بابات خودش قرض نداد و گفت برای پاداش میده. من هم لازم ندیدم بحثی کنم، چون لازم نبود. مهم پول بود که او برای راحتی افکارش این دلیل رو برای خودش خوب می دونست و من هم درست دیدم آرامشش رو  به هم نزنم.

آسو:

-تو به پدرم گفتی هر چه قدر دستت پول باشه برای دیگران خرج می کنی و حتی گفتی اگه دخترش رو هم بگیری می ری پاهاش رو می بوسی و از او پول قرض می کنی. من میگم این حرف ها رو زدی که پدرم صد در صد بگه نه. هر چیزی حد و اندازه ای داره!

بهرنگ:

-آسو اگه تو پیشم نباشی از زندگی هیچ لذتی نمی برم و اگه به دیگران هم اگه بتونم کمک کنم و نکنم باز لذت نمی برم و خودم موندم این وسط. صمد بهرنگی هم می تونست بره تو وزرات خونه کار کنه، ولی رفت تو روستاهای دور. خیلی ها جور دیگه می تونن و شاید یکی مثل من نتونه. 

آسو از جاش بلند شد و گفت:

-اگه من رو حقیقتا دوست داشتی این حرف ها رو به پدرم نمی زدی، خودت بهتر می دونی!

بهرنگ:

-حالا پا شدی کجا میری؟

آسو:

-تاکسی پایین منتظره. پاداش رو گرفتی و بی حساب شدیم.

بهرنگ:

-این جوری که تو داری میری دنیا رو داری روی سرم خراب می کنی!

آسو:

-وقتی تو اون حرف ها رو به بابام زدی، دنیای من رو آتش زدی و خاکستر کردی.

بهرنگ:

-من و تو دو تا دیوونه هستیم و ازت یه خواهش دارم، بذار شعله این درد رو کمی درجه اش رو پایین تر بیاریم.

آسو:

-چه جوری؟

بهرنگ:

-بذار یه دقیقه هم دیگه رو بغل بگیریم. شاید این مخ های شعله کشیده خاموش شدن. تو این جایی و هیچ کس نیست، چه طور ممکنه نتونم تو رو بغل کنم؟ من که مخالفت ندارم و تو هم نداری، بیا و اذیت نکن.

آسو:

-اون چه شما مردها ندارید اراده است و ما زن ها اراده مون قویه. وقتی از یه چیزی دلخور می شیم تا نیایید و پاهامون رو نبوسید، ممکن نیست.

بهرنگ:

-بیا بشین فقط یه کم تماشات کنم، این کار رو که می تونی؟ هیچ می دونی من با تماشات چه قدر لذت می برم.

آسو کیفش رو توی دستش گرفت و گفت:

-من چی که به نگاه های پوچ در پوچ تو امید ببندم!

آسو از پله ها پایین می رفت و بهرنگ گفت:

-آسو بدون الان وقتی اومدی من خواب بودم. بیدارم کردی که این شلاق ها رو به من بزنی؟ من می دونم تو بی رحم نیستی و نرفته بر می گردی. الان میرم شام برای مهمون گلم درست می کنم، تا تو مجبور بشی برگردی!

آسو روی پیچ پله ها ایستاد و به بهرنگ نگاه کرد و دوباره به طرف بهرنگ برگشت. بهرنگ لبخند زد و گفت:

-من که آسوی خودم رو خوب می شناسم، ناز نازه!

آسو زیب کیفش رو باز کرد و کارت بانک رو در آورد و تا دم در رفت. دستش رو به طرف بهرنگ دراز کرد و گفت:

-این رو بردار. ده میلیون پاداش کمی بود، هر چه قدر خواستی و لازم داشتی بردار!

بهرنگ نگاه کرد و با دو دست دست آسو رو گرفت و دستش رو بوسید و کارت بانک رو گرفت و با حالت پر از احساس گفت:

-عوض اون پیرمرد من دست تو رو بوسیدم و دوست دارم بگم آسوی من چه قدر بزرگواره. آسو کاشکی خودت پدرش رو می دیدی. من دلم برای پیرمرد می سوزه. بیچاره یک کیلو گوشت توی بدنش نداره. داره شب و روز اون هم بیشتر با پای پیاده تموم تهران رو زیر پا میذاره.

بهرنگ بی صدا شد آسو بی صدا بدون این که به عقب نگاه کند از پله ها پایین رفت.

بهرنگ پشت سر آسو از پله ها پایین رفت و دم در اون رو با سارا و فریبا رو دید که از هم خدا حافظی و روبوسی می کردند. فریبا با خجالت به بهرنگ سلام کرد و با حالت دوان از کنارش رد شد. پشت سر او سارا هم اومد سلام کرد و به بهرنگ گفت:

-هر چی گفتیم پیش ما نموند.

بهرنگ:

-کار داشت باید بره.

سارا:

-فکر کنم بیرون در منتظرتون باشه.

بهرنگ:

-مرسی، میرم ببینم.

بهرنگ از در بیرون رفت. آسو توی کیفش دنبال چیزی می گشت و گفت:

-خودکارم همین تو بود، آه پیداش کردم.

آسو یک دفترچه هم از کیفش بیرون آورد و از وسط دو صفحه کند و به طرف تاکسی رفت. به بهرنگ گفت:

-ده میلیون کم بود. جون من خیلی بیشتر از این ارزش داره.

بهرنگ:

-آسو دست بردار ناراحت می شم.

آسو در رو باز کرد و گفت:

-خیلی جدی گفتم.

بهرنگ:

-پس خیلی جدی مسخره ام داری می کنی.

آسو داخل تاکسی نشست و به طرف راننده تاکسی نگاه کرد و گفت:

-آقا محمود دکمه لامپ سقفی رو می زنید می خوام یه چیزی بنویسم.

آسو چند خط خرچنگ قورباقه وکالت نامه بانکی نوشت، از راننده تشکر کرد و از ماشین پیاده شد. قبل از این که در رو ببنده از راننده خواست که پنج متری جلوتر منتظرش بمونه و راننده ده متری جلوتر رفت و ترمز کرد. آسو تکه کاغذ رو به طرف بهرنگ دراز کرد و بهرنگ در جواب حرکتش گفت:

-آسو خواهش می کنم بیش از حد داری مسخره ام می کنی!

آسو دو سه بار با دستش تاکید کرد و گفت:

-هر چیزی حساب داره. اول جون من رو نجات دادی و بعد خوب اون جور که دلت خواست تراپی ام کردی و من هم که الان برای زنده موندن دست به دعا هستم. این یعنی خدمت تو به من و خانواده ام بود. این همه وقت و این همه زحمت ده میلیون، برای اونن که خونه اش فقط یه میلیارد ارزش داره، واقعا کمه.

بهرنگ:

-اگه بگی حساب حسابه و کاکا برادر، اون وقت فکر نکنم بتونم این همه پول و با این تکه کاغذ دریافت کنم. شاید هم اصلا این همه پول تو حسابت نقد نباشه؟

آسو:

-جدا؟ چه مبلغی تو ذهنته؟

بهرنگ:

-اون دفعه به شوخی گفتم صاحب جونتم و اگرچه این حرف کاملا شوخی بود، ولی یک جون به من بدهکاری. اگه بخوام عادل باشم، می تونم دارایی هات رو جمع کنم و یک دهمش رو حداقل صاحب بشم.

آسو:

-یه جون گفتی من بهت بدهکارم، یعنی جدا صد میلیون پول رو می خواهی از من بگیری و خرج دوا و درمون اون دختر بکنی؟

بهرنگ:

-نه! من در اصل در این دنیا با نجات دادن تو بی حساب شدم و از این به بعد هم کوچک کوچک در خدمت دیگران باشم کافیه و راضی خواهم بود.

بهرنگ در اصل داشت با این جملات توهم های که با پدر آسو پیش اومده بود رو تمیز جواب می داد و آسو در اون لحظه حرف بهرنگ رو نگرفت و پرسید:

-یعنی من بدهکار هستم؟

بهرنگ:

-حالا که گفتی اتفاقا بد نیست از این به بعد خودت دنبال کارها رو بگیری. چرا تو این بار جون یکی رو نجات ندی. فکر کنم اون ها جدا بعد از عمل با دهان باز به هوا نگاه کنن و الان خوشحال هستن که یه بابایی قراره عضو بدنش رو به دخترشون اهدا کنه، ولی خبر ندارن خشک سالی تو راهه!

آسو قدمی جلو گذاشت و بهرنگ رو بغل کرد و بعد از جدا شدن گفت:

-برای جدا شدن از تو جدا احتیاج به یه انسان دیگه دارم.

بهرنگ:

-یه بار مسخره ام می کنی، یه بار خنجر فرو می کنی! امشب چته؟ طفل مظلوم گیر آوردی؟

آسو:

-آقا بهرنگ صمدی اگه چند روز منتظر بشی مبلغ مورد نظرت رو می تونی از بانک برداشت کنی و مثل رابین هود بین فقیر و فقرا تقسیم کنی!

بهرنگ:

-این جوری حرف نزن. دلم رو به درد میاری، حواست هست چی داری میگی؟ من این آمادگی رو ندارم و گفتم تو اتاق بشین یک دقیقه تو رو تماشا کنم. نموندی، آوردی ما رو تو تاریکی و عوضش شکنجه روحی کنی؟

آسو جلو آمد و دو گونه ی بهرنگ رو بوسید و گفت:

-فکر کنم این بوسه ها کمی دردت رو مسکن بده.

بهرنگ:

-معلومه داری کیف می کنی! من خرگوش رو تو تله ات گیر انداختی.

آسو به طرف تاکسی قدم برداشت و سوار تاکسی شد رفت.

ساعت نه شب موبایل بهرنگ زنگ خورد و بهرنگ با شنیدن صدای پیرمرد که از او می پرسید اگر خونه است می خواد پنج دقیقه از نزدیک ببیندش. بهرنگ منتظر شد تا یک ربع بعد زنگ خونه اش زده شد و پیرمرد و زنش با یک درختچه ی کوچولو توی گلدون داخل خونه شدن. اول گلدون رو به بهرنگ تقدیم کردن و بعد مرد و زن به نوبت بهرنگ رو به خاطر کاری که کرده بود بوسیدنش و تشکر کردن. بهرنگ هم چای آماده کرده بود ولی باز هم برای احترام پرسید:

-پدر می دونم تا الان فرصت پیدا نکردید و غذا نخورید. من یک مهمون داشتم که نیومده و غذا گرم و آماده است، بیارم با هم بخوریم.

پیرمرد به زنش نگاه کرد و بعد با نگاه به بهرنگ گفت:

-آقا بهرنگ ما غروبی یه چیزی خوردیم، اما چشم یه لقمه باهات می خوریم. تو بشین خانمم اگه اجازه داشته باشه میره آشپزخونه و غذا رو آماده می کنه.

بهرنگ:

-پدر خونه خودتونه ولی اجازه بدین مادر استراحت کنن. از اول صبح تا حالا این ور و اون ور رفتن با این سن شما حتما خیلی خسته اید.

مادر از جاش بلند شد و دست روی موی بهرنگ کشید و گفت:

-مادر تو اگه از من بخواهی الان یه قله رو فتح کنم باور کن فکر می کنم که بتونم.

بهرنگ اشک توی چشم هاش جمع شد و با بغض در میان فکش گفت:

-چشم هر جور خودتون دوست دارین، فقط خونه خودتون بدونین وگرنه راضی نیستم.

مادر:

-به روی چشم مادر.

پدر به خونه بهرنگ نگاه کرد و گفت:

-پس خونه ات این جاست. زن و بچه نداری؟

بهرنگ:

-امشب نامزدم این جا دعوت بود.

پدر سرش رو تکون داد و گفت:

-آه پیری و فراموشی. نامزدتون همونیه که همسرم باهاشون بد رفتار کرد. سوء تفاهم پیش اومده بود.

بهرنگ:

-اون خواهر کوچک نامزدم بود. می دونم بعضی وقت ها ما آدم ها تو یه موقعیت هایی قرار می گیریم. وقتی عجله داریم توی تلاش تمرکز حواس نداریم و گاهی کنترل مون رو از دست می دیم و گاهی به افرادی که کنار دستمون هستند صدمه می زنیم.

پدر:

-هرچه بگم عذر همسرم موجه نیست، ولی بدونین اون بی وجدان ها کاغذ آوردن و همه فرم های بیمارستان بود. همه چیز قانونی به نظر می رسید و ما با این گرفتاری و بی پولی از صد جا این چند میلیون رو جمع کردیم. خانمم اومد دعوا کرد چون ما فکر می کردیم نامزد شما با اون آقایان یه گروه کلاهبردار هستند و به قول خودتون تو عجله یه خانواده محترم رو آزار دادیم.

بهرنگ:

-الان مسئله برام حل شد و نگران نباشید. خوب شد این توضیح رو گفتین، واقعا به اون نیاز داشتیم.

بهرنگ گلدون روی میز رو نشون داد و گفت:

-پدر این دیگه جدا احتیاج نبود.

پدر:

-از یک نظر خیلی خوشحالیم که خواستیم این خوشحالی مون رو به یکی که با ما خوشحالی می کنه سهیم بشیم. حتی پیش دختر بزرگمون هم نرفتیم و اومدیم پیش تو، ولی جوونی که یه جورهای پسرمون هم حساب می شه، فردا از دستش میدیم. گفتیم یه درختچه بگیریم که به یاد دخترمون باشی و از این به بعد خواهر کوچک و کنیزت حساب می شه.

بهرنگ:

-خواهر کوچک من همیشه تاج سر ماست. می دونم فردا از نظر شما یکی از این دنیا میره و فکر می کنید که یه جورهای شما مقصرید. اگر این طوریه بگم که خودتون رو نگران و ناراحت نکنید، اصلا خوب نیست. بهتره خوشحالی کنید چون دخترتون احتیاج داره و روحیه اش با دیدن شادی شما قوی می شه. هر وقت پیش خانواده ی اون مرحوم بودید، معلومه در غمشون شریک هستید. اون بیچاره و خانواده اش در اصل بعد از اون تصادف از دستش داده بودن و این حکم طبیعته، یک روز او، یک روز من، یک روز دیگری! بهتره که ما آدم ها این بزرگی رو در بدترین شرایطمون از یادمون نبریم. اون ها این بزرگی رو کردن یعنی اون ها این خوشحالی رو برای بقیه با وجود غم خودشون سزوار دیدن، پس ارزش این بزرگی رو بدونیم و به احترام اون ها و به خوبی از هدیه شون، به درستی مواظبت کنیم و پاس بداریم.

مادر که همه حرف هاشون رو از آشپزخانه گوش می داد، با بشقابی توی دست جلو اومد و گفت:

-راست میگی پسرم، من که هوش و حواس ندارم. اتفاقا من از خوشحالی می خواستم گل بگیرم که بابای رخساره گفت گل خوب نیست. باور کنید هر جا و هر جور گشتیم فقط چهره تو رو دیدیم، انگار که دخترم رخساره برادر بزرگی داره. یک راست بعد از امضاء والدین اون جوون، اومدیم پیش تو!

بهرنگ:

-امضاء کردن؟

پدر دست روی پشت بهرنگ کشید و گفت:

-می دونم حرف های تو در اون ها تاثیر گذاشت. فقط نمی دونم با چه زبونی این معجزه رو برای ما ممکن کردی. یه آقا دکتری به همه ما گفت بیاییم از تو تشکر کنیم.

پیرمرد در حالت نشسته بهرنگ رو بوسید و مادر بعد از روبوسی با اون دو گفت:

-آقای دکتر گفت خیلی زرنگ هستید که با لباس کارت رفته بودی. خیلی تاثیر مثبت گذاشت.

بهرنگ لبخند زد و گفت:

-چاره ای نداشتم باید با رییس بیمارستان حرف می زدم. آدم عادی نمی تونه سر زده وارد اتاق رییس بیمارستان بشه و وقتی گفتن نگهبان بیمارستان از یه جای دیگه اومده، سریع کنجکاو شد و قبول کرد.

پدر:

-خوب شد، پارتی ما شدین.

بهرنگ:

-نه پارتی بازی موقعیه که بیام از فرصت شغلیم سوء استفاده کنم.

پدر با مِن مِن کردن گفت:

-نه، نه، به جان تو! من منظورم این نبود.

بهرنگ:

-می دونم پدر. اگر چه می دونم اکثر این کارها قانونی و درست انجام می گیره، چون از طرف وزرات بهداشت تصمیم گرفته می شه و اون ها به لیست و الویت ها نگاه می کنن. من اعتماد دارم، ولی اگه بخوای این شانس رو هم به اون ها بدی چی میگن، شیطون می تونه گولشون بزنه. کاری نداریم که اون ها کارشون رو درست انجام میدن، مهم ما خودمون هستیم که میدون رو ترک نکنیم. میگن اگه اعتماد داری، بعد هم نیست کنترل کنی و بیدار باشی. چون اگه بخوان می تونن پارتی بازی هم بکنن.

پدر:

-خیلی ها شایع کردن هنرپیشه جوونمون علیرضا داوود نژاد خارج از نوبت پیوند کبدش رو انجام داد.

مادر برنج رو روی میز گذاشت و نشست و گفت:

-خودشون هم میگن خارج از نوبت ولی اولویت داشت.

بهرنگ:

-خیلی ها نمی دونن چی میگن، باید منطقی فکر کرد و ما هر کدوم درخت یک جنگل هستیم، ولی علیرضا داوود نژاد یک ستاره است اون هم از جنس نور دارش! علیرضا با بازیگری اش در سینما، یه شخصیتی ارائه کرده که شاید درست باشه بگیم همه ی مردم کشورمون اون رو صد در صد دوست دارن و اگه نورش خاموش می شد، همه ایران غمگین می شد. این یک فاجعه بود و این یک روی سکه است و اصل کار قضیه که برای همه ملت مهم تره بدونیم اینه که با عمل پیوند علیرضا داوود نژاد از همه طرف امروز پیوند اعضا با وسعت بیشتر و فعال تر به کارهاش ادامه خواهد داد. امروز با خانواده های بیشتری می شه حرف زد و با منطق می شه از موقعیتی که به دست می ده درستی کار رو به اثبات رسوند. جدا درصد اهدای اعضاء در ایران خیلی خیلی نسبت به جاهای دیگه جهان پایینه.

مادر:

-خیلی سخته راضی کردن یه خانواده تو چنین شرایطی و هیچ کس قبول نمی کنه.

بهرنگ:

-در اروپا پنجاه درصد مرگ مغزی ها اعضای بدنشون اهدا می شه اما در ایران کمه. هر ساله در ایران شش هزار نفر مرگ مغزی داریم که همه شون بعد از دو هفته می میرن و به خاطر همین میگم عمل پیوند آقای داوود نژاد باعث می شه که مردم با این دو واژه آشنا بشن.

پدر:

-کدوم دو واژه؟

بهرنگ:

-اول بدونن مرگ مغزی مساوی است با مرگ، دوم بدونن واژه اهدا کردن برابر است با صاحب جان های جدیدی شدن.

پدر با تفکر گفت:

-خدا به همه ی مریض ها طول عمر بیشتر بده.

بهرنگ:

-یکی از ایرادهای بزرگ در این کار اینه که قانونا اهدا کننده و گیرنده هویتشون برای هم مخفی می موند. از نظر من بهتره مثل مورد ما اهدا کننده ها اجازه داشته باشن و حق مسلم شونه که اگه خواستن با گیرنده آشنا بشن. هر چند دکترها هم دلیل خودشون رو دارن. چه می دونم من که از روی منطق و سطحی نگری این طوری درست می بینم. اون ها حتما هم دلیل های منطقی خودشون رو دارند.

پدر:

-اگه آدم زود متوجه بشه که یه نفر مرگ مغزی مثل این جوون توی یه بیمارستان بستریه، مثل ما خانواده های دریافت کننده ی دیگه هم می تونن چندین بار مزاحم این خانواده های داغ دار مرگ مغزی ها بشن. این دفعه اعتراف می کنم خانواده اون ها خیلی احساس ناراحتی کردن و حقیقتش رو بهتون نگفتم، چند بار تو صورتم تف زدن و فحش دادن و خوبی کار اون ها این بود که من و همسرم رو کتک نزدن. من فکر می کنم اگه دریافت کننده های اعضا از قبل بدونن که یکی یک گوشه ای افتاده، حتما مثل کرکس ها عمل می کنن و منتظر می شن تا رضایت بگیرند و این برای این خانواده های دهنده تحملش سخته و ما هم که دریافت کننده هستیم، چون می دونیم و می بینیم و میگن مرگ مغزی ها راه برگشتی ندارن، چاره ای نداریم و حداقل بچه مون نجات پیدا می کنه، از این رو زیاد پا فشاری می کنیم. به قول شما اگه همه قبول کنن امروز من به تو محتاجم، فردا تو می تونی از من انتظار داشته باشی. توی این کار توی این گرفتاری و مصیبت بزرگ، می شه کار خیر و با ارزشی انجام داد.

مادر:

-خوب ما پیش آقا بهرنگ اومدیم تا اون قسمت از ناراحتی ها رو فراموش کنیم و کمی هم به آینده امیدوار باشیم و شادی کنیم. دخترمون وقتی ما رو شاد دید او هم باور می کنه، قوی می شه و مقاومت خواهد کرد. شام باز سرد می شه!

بهرنگ از جاش بلند شد و در بقیه کارها به مادر کمک کرد و اون ها شام رو خوردند و بعد از شام حرف از آسو زده شد. پدر پرسید:

-نامزدتون چه قرصی خوردند؟

مادر:

-عجب دنیایی شده، یکی مفت میاد خودش رو می کشه!

بهرنگ:

-قرص برنج مد شده! در این چهار ماهه فقط در بیمارستان راضی رشت، هشتاد نفر رو که فقط قرص برنج خورده و خودکشی کرده بودند آوردند و از این هشتاد نفر متاسفانه بیست هفت نفر مُردند. می گن در ایران هر صد نفر با خوردن قرص برنج تا حالا میانگین سی و پنج نفر مُردند و جاهای دیگه جهان بیشتر در هندوستان رسمه، هفتاد نفر می میرند. یه قرص نیمه از سه گرمی هم می تونه آدم رو بکشه. در سال چهار هزار نفر خودشون رو میکشن که اکثرا پونزده تا سی ساله هستن. تو اروپا میانگین ده هزار نفره و مثلا در آلمان اکثرا زنان بالای شصت سال هستن که به عمرشون خاتمه میدن.

پدر:

-بهرنگ، تو نه فقط برای دخترمون یه کبد پیدا کردی که انشالله عمل خوب پیش بره و جون دخترمون رو هم نجات داده باشی، رفتی نمی دونم از کجا این همه پول تهیه کردی؟ باور کن ما وضعمون بد نبود، الان هیچی نداریم. این مریضی دخترمون بیچاره مون کرد، فقیر شدیم. وقت هم نداریم وگرنه من و همسرم می رفتیم در هر خونه هر کسی حمال می شدیم. مطمئن باش هر وقت دخترمون روی پاش ایستاد، اول می ریم پولی که برامون قرض گرفتی میدیم.

بهرنگ:

-می دونم وقتی وزیر بهداشت میگه هزینه های سنگین درمانی پنچ میلیون رو به خاک سیاه نشونده، خوب معلومه که شما تو صف اول ایستادین. من اگه حدس نمی زدم، نمی رفتم دنبال این پول و اگر بیمه باشی پنجاه و چهار درصد پول رو مریض باید خودش بده و داروها و آمپول های گرون قیمت که اصلا حرفش رو نزنیم، بهتره. الان هم که هر دقیقه دلار گرون می شه و داروها پنج برابر گرون تر می شن و هم پیدا نخواهد شد.

بهرنگ براشون چای درست کرد و بعد از خوردن چای اون ها از خونه اش رفتند. او سریع بلافاصله به آسو زنگ زد و آسو از آشپزخونه به طرف اتاق مرجان رفت و داخل اتاق او شد و گفت:

-بهرنگه، بگو من حمام هستم.

مرجان گوشی رو از دست آسو گرفت و آسو کله اش رو به کله ی مرجان چسبوند و مرجان گفت:

-الو؟

بهرنگ:

-آسو، شام درست کرده بودم. چرا برنگشتی؟

مرجان:

-آقا بهرنگ منم مرجان، آسو رفته حمام.

بهرنگ:

-شام خوردید؟

مرجان:

-آره جات خالی. اگه منظورت آسوست او هم خورده، همین الان خوردیم.

بهرنگ:

-جدا آسو شام با شما خورد، حالش خوبه؟

مرجان:

-آره چه طور؟ مگه حالش باید بد باشه؟

بهرنگ:

-گفتم اگه شام نخورده براش بیارم؟

مرجان:

-شوخی می کنی، تو این ساعت؟

بهرنگ:

-چی بگم؟ بگم که الان حمام نمی کنه باور می کنی؟

مرجان:

-من نمی دونم به من گفت میره دوش بگیره و گوشیش تو اتاقم بود نخواستم جواب بدم دیدم تو هستی گفتم حتما خبری شده؟ تو الان توی حیاط پشتی ما هستی؟

بهرنگ:

-نه من از روی نفس زدن های نفر دوم فهمیدم. بهش بگو خیلی با معرفت هستی، حداقل شب شما خوشه و حال گیری می کنید.

مرجان:

-چی بگم خودم...

بهرنگ:

-با این نوع حال خوبش، من هم خیالم حداقل از بابت او راحته، خوب دیگه خوش باشید.

بهرنگ گوشیش رو با جمله آخر قطع کرد در فکر فرو رفت. زود به خودش اومد و گفت رخساره فردا عمل داره.

بهرنگ ترجیح داد به جای ادامه بازی عشقی، زود بخوابه و همین کار رو هم کرد. اول صبح به بیمارستان رفت و برای رضایت خاطر پدر و مادر رخساره تا پایان یافتن نتیجه کاری که با موفقیت انجام گرفته بود، منتظر شد. ساعت یازده بهرنگ به بیمارستان دیگری که رخساره بستری بود رفت و به اتفاق و اصرار پدر و مادر رخساره برای معذرت خواهی راهی خونه آسو شدند و قبل از این که از بیمارستان بیرون برن، بهرنگ به مرجان زنگ زد و از اومدن پدر و مادر رخساره برای حل سو تفاهم پیش اومده و معذرت خواهی اطلاع داد. مرجان هم به نوبه به پدرش زنگ زد و از اومدن مهمون های ناخونده خبر داد.

اون ها زنگ خونه رو زدن و به جای شنیدن صدایی از آیفون، با گذشت چند ثانیه در باز شد و فرخ از در بیرون اومد و به جای نگاه به بهرنگ و پدر رخساره با چشمان پر از نفرت به مادر رخساره نگاه کرد. بعد با نگاه به بهرنگ گفت:

-منظورت از این کارها چیه؟

بهرنگ:

-ببخشید، بی احترامی نشه. من زنگ زدم و سر زده نیومدیم. بزرگ ،ترها جلوی شما ایستادن اگه بشه اول سلامی بکنید بعد راجع به اومدنشون حرف می زنن.

فرخ:

-ما می دونیم چی می خوان بگن. اول میان معذرت می خوان و بعد یه جوری دلیل میارن که سوء تفاهم شده و بعد هم از دختر مریض شون میگن و دل ما رو به درد میارن، بعد وقتی خوب اشک ما رو در آوردن حتما از ما انتطار دارن مریض خودشون رو مریض خودمون بدانیم، مگه نه عمو؟

پدر رخساره گل دستش رو نشون داد و گفت:

-اگه بگم این گل رو از ما بگیرید، ما رفع مزاحمت می کنیم. حتما میگید این پیرمرد عقلش خوب کار نمی کنه؟

فرخ:

-عمو هر دلیلی که دارین داشته باشین، فیلم دست ماست و همین خانم همراه شما همین جا چه طور با خواهرمون رفتار کردن و چه خواسته ی بیرحمانه و خودخواهانه ای رو به زبان آوردن! اون دختر مادر، پدر و خانواده داره، اون ها تحمل دیدن شما رو ندارن و آقا بهرنگ شما چرا این طور قضاوت کردید؟ نباید اون ها رو به این جا می آوردی. من خودم کلی درگیر کارهام هستم.

بهرنگ به پدر و مادر رخساره نگاه کرد و به فرخ گفت:

-فکر کنم ناراحتی شما از جای دیگه است.

فرخ:

-شما خودتون این فیلم رو به ما نشون دادین و اگه من آروم حرف می زنم به خاطر خودتونه، وگرنه زنگ می زدم پلیس، یا تا حالا شکایت می کردم.

بهرنگ:

-از من که شکایت کرده بودید، از این مادر هم می تونید شکایت کنید.

فرخ:

-اگه ما رو این جوری شناختی، پس خوش اومدید.

فرخ می خواست داخل حیاط بشود که پدر رخساره گفت:

-آقا، پسرم، یه لحظه...

فرخ بر گشت و پدر رخساره از جیبش کیف پولش رو درآورد و از توی کیفش چک رو بیرون آورد و به طرف فرخ دراز کرد و گفت:

-خدا بچه های دیگه ی پدر اون خدا بیامروز رو حفظ کنه. امروز صبح این چک رو به من برگردوند. خواستم از پدر گرامیتون تشکر کنم و به خودشون بدم. اگه می شه از ایشون از طرف ما تشکر کنید. شما هر چه بگین حق دارین، خدا نگهدار شما باشه.

فرخ چک رو گرفت و گفت:

-میدم به پدرم.

فرخ در رو بست. اون ها قبل از این که قدم به طرف خیابان اصلی بردارن، نسیم در رو باز کرد و سلام به جمع کرد و بعد از بهرنگ خواست که پیشش بره. بهرنگ تا دم در نسیم رفت و با او دست داد. نسیم پرسید:

-این خانم همون خانم نیست؟

بهرنگ در جواب گفت:

-آره گناه از او نبود، اگه اومد دعوا کرد یه چیزهای دیگه ای می دونست. بعدا برات تعریف می کنم.

نسیم:

-کجا میرید؟

بهرنگ:

-بیمارستان.

نسیم:

-صبر کنید می رسونمتون.

بهرنگ:

-نه زحمت نکش. لازم نیست یه ماشین می گیریم.

نسیم:

-نه بیکارم من هم باهاتون میام.

بهرنگ:

-دمت گرم. خودت شنیدی فرخ چی به اون ها که نگفت. امروز دخترشون عمل می شه. بیا، تو می تونی دلگرمی و حامی اون ها بشی. اگه وقت داری اون ها رو به بیمارستان برسون و پیششون بمون تا من برگردم.

نسیم:

-خودت با ما نمیایی؟

بهرنگ به خانه رو به رو نگاه کرد و گفت:

-چهار تا کلمه حرف داشتم و باید بزنم، زود میام.

نسیم در رو باز کرد و پدر و مادر رخساره سوار ماشینش شدن. بهرنگ منتظر شد تا اون ها از کوچه رد شدند، بعد زنگ خونه رو زد و در باز شد. داخل شد، مرجان در اتاق نشیمن رو باز کرد و بهرنگ داخل شد. همه جز فریدون روی مبل ها نشسته بودند. بهرنگ جلو رفت، به همه سلام کرد و به پدر آسو بعد از سلام کردن اختصاصی گفت:

-ببخشید فکر نمی کردم شما خونه باشین. بیرون فرصت نشد، اومدم با آقا فرخ حرف بزنم.

پدر آسو با دست جای نشستن رو به بهرنگ نشون داد و گفت:

-بگیر بشین مثل غربیه ها حرف نزن. خودت رو با اون ها یکی نبین.

بهرنگ نشست و گفت:

-ببخشید هیچ قصد مزاحمت نداشتم من به شخصه دوست نداشتم اون ها به این جا بیان. امروز روز خوشحالی و پر امیدی براشون بود. اون ها قدیمی هستن و دخترشون امشب عمل می شه، گفتن رضایت شما رو بگیرن چون فکر می کنن به دعای شما احتیاج دارن. چون، به هر حال فهمیدن پول رو من از شما گرفتم و خواستن خودشون رضایت شما رو ببینن.

فرخ:

-آقا بهرنگ وقتی میگی خودت موافق نبودی، پس می تونستی به اون ها بفهمونی که اومدنشون به این جا اشتباه بوده.

بهرنگ:

-دلیل اومدن اون ها رو گفتم...

فرخ:

-ما هم دلیل ندیدن قیافه اون ها رو داریم. چه واضح تر از این فیلم.

بهرنگ:

-خوب این اتفاق پیش داستان داره. حق دارید مقصر من هستم، چون من از شما زیاد حرف زدم و اون ها مطمئن بودن و در اصل الان اون ها به هر تومان پول احتیاج دارن، ولی دیدن راضی نبودین، چک رو برگردوندن. در اصل برای برگردوندن این چک نیامده بودن. برعکس برای تشکر اومدن. 

فرخ:

-موهای بابام ریخته و موهای من هم سفید شدن. می دونیم حتما هم خیلی آدم می خواد که بشنوه و غمگین نشه. به خاطر همین خواستم که عذر ما رو بپذیرن. ما خودمون تا حالا آرامش نداشتیم. جدا ما حال و حوصله شنیدن درد و رنج دیگران رو نداریم.

بهرنگ:

-حق دارین، من هم جدا به خاطر این همه مزاحمت ها معذرت می خوام.

بهرنگ از جاش بلند شد و قصد خداحافظی داشت، مرجان دهان باز کرد و گفت:

-آقا بهرنگ نمیگم من به تو شک دارم، ولی قراره وکیل بشم و مجبور هستم از الان به همه چیز از زوایه های دیگه هم نگاه کنم، من یه جور احساس می کنم تو این خانواده رو از قبل می شناختی؟

بهرنگ:

-نمی شناختم. دخترشون بیمارستان ما هیچ وقت بستری نبودند.

مرجان:

-آسو این جا نشسته تو خودت یه بار به آسو گفتی اگه قلبش رو اهدا کنه چه ایرادی داره! اگه شخص به خصوصی رو مد نظر نداشتی، هیچ وقت این تقاضا رو از آسو نمی کردی. درست نمیگم؟

بهرنگ:

-اگه این جوری بخواهی پیش بری باید بگم که وکیل خیلی بدی می شی. جدا از تو انتظار نداشتم، چون فکر می کردم از هر کس دیگه ای بیشتر من رو بشناسی.

فرخ:

-این حرفت منظوره و تو این خونه با چه جراتی میزنی؟

بهرنگ به پدر آسو نگاه کرد و گفت:

-آقای جوادی اگه اجازه بدی من میرم چون وقتی آدم در دو جبهه ضد هم قرار بگیره هر چه قدر بیشتر حرف بزنه بیشتر حرف های ناجور می زنه و می شنوه و بدتر از همه سوتفاهم ها زیاد پیش میاد. با اجازه...

پدر:

-بهرنگ، بگیر بشین!

بهرنگ به همه با چشمانی سرخ شده و صورتی داغ در جای قبلی نشست و پدر آسو گفت:

-بگو ببینم این ها برای معذرت خواهی چه حرف قانع کننده ای رو می خواستن تحویل ما بدن.

بهرنگ:

-داستان اون ها از اون جا شروع شد که دخترشون مدتیه مریضه و وقتی فهمیدن که باید پیوند بشه شوهر این خانم چاره ای جز دزدی ندید، چرا که دکترها از هزینه سنگین گفتند و اون ها رو از این عمل در ابتدا آگاه کرده بودند. این آقا به هر دری نزد، چون می دونست که توان پس دادن این همه قرض رو نخواهد داشت و ناچارا تصمیم می گیره دزدی کنه. دزدی کردن هم تجربه می خواد، گیر میفته و زندانی می شه. شوهر نیست و کسی از طرف خانواده شوهر نمیاد که بخواد یک تومان کمک کنه. اون ها خودشون میرن از این جا و اون جا صد هزار تومان قرض می کنن. آسو میره دنبال خریدن قرص، فروشنده ها هم که تجربه دارن، رفتند بیمارستان و این ها رو پیدا کردن. این ها هم که تو باتلاق گیر کرده بودن هر دستی که به طرفشون دراز بشه معلومه که سفت می چسبن، بدون این که بخوان یه پرسشی کنن و هر قرصی رو هم قرص مسکن می دونن، اگر چه کشنده باشه. این ها کاغذ رو نشون دادن و به اون ها کلک زدن و اون ها هم یکی از فامیل هاشون رو که به حساب خودشون زرنگ بوده، همراهشون می فرستند. همه چیز حقیقی به نظر می رسید. آسو در یه گوشه ای افتاد و اون رو به بیمارستان بردند و در اون جا پول رو تحویل گرفتن. من خودم به شخصه فکر می کنم اون ها یک چهارم قرص برنج رو با قرص های معمولی ترکیب کردن. اون ها اصلا قصد کشته شدن آسو رو نداشتن و فقط نیتشون کلاهبرداری از مریض ها بوده که از این آدم های فقیر پنج میلیون گرفتند. از اون پسری که قرار بود قلب رو بهش بدن چه قدر گرفتن خبر ندارم.

فرخ:

-باورم نمی شه. آدم این قدر پست و رذل نمی شه که بخواد بیاد از این آدم ها کلاهبرداری کنه.

بهرنگ لبخند زد و گفت:

-این قرص ها رو دونه ای سیصد تومان می فروشند. این قرص ها ممنوعن و فقط قاچاقی فروخته می شه، وقتی این آدم ها به خاطر سیصد تومان می فروشن تا آدم ها خودشون رو بکشن و وجدانشان این همه راحت رضایت میده، چرا نرن بیمارستان دنبال یه عده درمونده و از اون ها هم پنج میلیون کلاهبرداری نکنند!

فرخ:

-این موضوع چه ربطی به ما داشت؟

بهرنگ:

-اون ها فکر کردند که آسو با اون دو تا پسر دست به یکی کردن. آدرس آسو رو از پسری که همراشون بود، با کیفی که اون شب از آسو گرفته بودند، پیدا کردن.

پدر چک رو درآورد و به طرف بهرنگ دراز کرد و گفت:

-یک جورهای آسو مقصره این رو بگیر و بگو ما برای دخترشون دعا می کنیم.

بهرنگ:

-اون دفعه گفتم میام پاهاتون رو می بوسم و پول ازتون طلب می کنم، چون شما رو بزرگ خودم می دونستم؛ نه این که حتما اون پول ها رو که من خواستم به من بدین. نه، هر کس باید در چنین موقعی تمام تلاشش رو بکنه. من تو خیابون به هر گدایی پول نمیدم، به کسانی میدم که به طرف من دست دراز کرده باشن. خوب دیگه برای وقتی که برام گذاشتید تشکر می کنم.

پدر آسو با تاسف گفت:

-این پول رو از من بگیر.

بهرنگ:

-پول پس داده رو من نمی تونم برگردونم.

پدر:

-گفتی اون ها به این پول احتیاج دارند!

بهرنگ:

-من قدیم مواظب بودم که دیگران ندزدن، اما الان اگه بشه خودم میرم دزدی، آقای جوادی! روز همگی بخیر، معلومه آقا فرخ رو هم به درستی درک می کنم و خودتون بیشتر از همه. این همه مدت سختی کشیدید.

بهرنگ تمام ساعت حتی یه بار به آسو نگاه نمی کرد، اما بر عکس، آسو تمام وقت بدون توجه به دیگران به او زل زده بود. بهرنگ مایوسانه و خیلی سرد و غیرمحترمانه از خونه اون ها بیرون رفت. پدر آسو از جاش بلند شد و قصد داشت اون رو تا دم در همراهی کنه، ولی بهرنگ بی توجه به دیگران از در بیرون رفته بود.

آسو از جاش بلند شد و گفت:

-بابا شما خیلی بیرحم هستین. چه طور دلتون اومد این چک رو از دست اون ها بگیرین؟ به این زودی یادتون رفت وقتی بهرنگ اومد خبر سلامتی من رو بهتون داد، مگه حاضر نبودین یه دنیا رو بهش بدین؟ دخترشون اون قدر حالش بده که می خوان کبد یکی دیگه رو بهش پیوند بزنن، و هر ساعت می تونه آخر عمرش باشه. با وجود این اومدن این جا از شما تشکر کنن. خودم نمی دونم چرا اون دختره رو با وجودی که ندیدم ولی یه احساس خواهری بهش دارم. من الان میرم خونه رو میدم بفروشن. یه نفر رو کشتم، این یکی رو نمی ذارم بمیره، تا آخر پیشش می مونم.

فرخ:

-کی رو نمیذاری؟ این همه آدم تو بیمارستان افتادن پول دوا و درمون و ندارن، تمامی ندارن! اگه منظورت بهرنگه، می خواست تو رو بترسونه.

آسو:

-منظورم بهرنگ نبود. نمیذارم کار به اون جاها بکشه!

پدر:

-عقلت رو از دست دادی؟ دیوونه شدی؟ خونه ی به اون عظمت، مگه یه ماشین غراضه است که میری بفروشی، اون هم توی این دور زمان بی ارزشی پول ما.

آسو:

-یکی رو که می تونم نجات بدم، فقیر نشم. چرا این بار من دست یکی رو که به طرفم دراز کرد نگیرم؟! کاشکی می مُردم این رفتارتون رو نمی دیدم. بابا یه بار با قلبت فکر کن و به فکر پول نباش. ارزش شادی رو لمس کن. اون ها برای همون پولی که بخشیدین از خوشحالی اومده بودن، ازتون تشکر کنن. شما چه طور دلتون اومد؟ بابا جیگر من سخت به درد اومده، اگه سریع یک کاری نکنم آروم نمی شم. دخترشون عمل می شه و کلی خرج دارن. امید پیدا کرده بودن، این همه پول الان از کجا پیدا کنن؟

فرخ:

-می دونیم، پس برای تشکر نیومده بودن، اومدن به همین نیت. من جواب اون ها رو بیرون داده بودم. پس چرا بهرنگ با اون ها نرفت و از پنجره داخل شد. اگه با من حرف داشت، پس چرا همون بیرون حرف هاش رو نزد. اومد مظلوم نمایی کرد و زهرش رو هم ریخت و رفت.

آسو:

-من باید اون ها رو از نزدیک ببینم، وگرنه آروم نمی شم. انگار زمان آزادی من فرا رسیده. مامان من از الان می تونم بهار رو حس کنم، جلوم رو نگیرید، خواهش می کنم!

آسو به اتاقش رفت و پدر به مرجان گفت:

-برو ببین می خواد چه کار کنه، نذار بی عقلی کنه.

مادر از جاش بلند شد و گفت:

-این بره؟ کجا بره؟ یکی بدتر از دیگری؟ تو اون چک رو به من بده. ده میلیون پول کمی نیست، می گم قرض بده!

پدر دست هاش رو به علامت نمی دونم به پهلو چرخوند و با نگاه به فرخ چک رو به طرف همسرش دراز کرد. مادر با چک رفت و در اتاق آسو رو زد؛ در باز نشد، آسو در رو از پشت قفل کرده بود. مادر دوباره به اتاق نشیمن برگشت و چک رو روی میز انداخت و گفت:

-نخواست که نخواست. این همه پول بدیم منت هم بکشیم.

فرخ:

-مامان میره خونه ش رو می فروشه. همه پول رو بهرنگ صاحب می شه. این پسر سر کیسه پول های آسو رو باز میذاره و هر کس که خواست می تونه از اون برداره.

پدر:

-نشنیدید چی گفت؟ پسره علنا میگه رابین هوده! بهترین کار اینه که خودم با پیمان حرف بزنم. آسو فقط جلوی او کم میاره، ما هم بی خودی با او جر و بحث نکنیم.

فرخ:

-بابا پس زود باش، اون ها رو نبینه بهتره.

پدر با فرخ به طبقه اول رفت و موضوع رو با پیمان در میان گذاشت. وقتی به طبقه همکف رسیدن، آسو قصد بیرون رفتن رو داشت.

پدر گفت:

-آسو جایی نرو پیمان میاد تو رو ببینه می خواد با تو حرف بزنه.

آسو:

-بهش چی گفتین؟

فرخ:

-حرف ما برات ارزش نداره. تنها داداشت هم معلومه که اونه، پس بیاد حقشه بدونه تو قاطی کردی!

آسو:

-خونه خودمه، چرا نمی خواهید قبول کنید. من نمی تونم داخل اون خونه بشم و دیر و یا زود باید بفروشمش.

پدر:

-می دونیم. هر چه قدر هم بگی بزرگ شدی و صاحب مال و ثروت شخصی هستی، باز پدر، مادر و برادر بزرگ داری من و مادرت هنوز نمُردیم. اول باید رضایت ما رو داشته باشی.

آسو مجدا به طرف اتاقش قدم برداشت و موقع رفتن گفت

:-بابا خواهش می کنم روی زخمم نمک نپاشین!

آسو به اتاقش رفت و دوباره آرایشش رو پاک کرد و منتظر پیمان شد. پیمان اومد و یک مدت پدر، فرخ و پیمان در مورد مسائل مالی مردم و خرید و فروش جنس های مغازه هاشون حرف زدند تا این که موضوع عوض شد و پدر آسو گله مند از آمدن پدر و مادر رخساره به خونه شون گفت و کارشون رو بی شرمی دونست و در ادامه برای افشای نیت اون ها به ظن خود و نتیجه گیری با قضاوت یک طرفانه، کار اون ها رو محکوم کرد.

بعد از پدر، فرخ چند کلمه ای برای تصدیق پدر گفت و پیمان هم به نوبت در تصدیق حرف های پدر و پسر گفت:

-امروز اون قدر آدم ها کلاهبردار شدن که یکی هم حقیقت رو بگه نمی تونی به این سادگی باور کنی. این جوری که من می فهمم این خانواده اگه توان مادی نداشتن هرگز مسئولین بیمارستان حاضر نمی شدن دخترشون رو عمل کنن. من نمی خوام بگم اون ها با هزار بدبختی این پول ها رو جمع نکردن، شاید این طور باشه، ولی مسلمه که اون ها الان پول عمل رو از قبل پرداخت کردند و پول دوا و درمون رو هم دارن، وگرنه پنج میلیون رو به دو قاچاقچی مژدگانی نمی دادن!

پیمان با نیت به آسو نگاه کرد و در ادامه گفت:

-اگه دیدی یکی جلوی چشم هات روی زمین افتاد، برو دستش رو بگیر از زمین بلندش کن. هر فردی خودش مسئوله و وقتی بهش در بلند شدن کمک کردی باید خودش از اون به بعد ادامه بده.

فرخ:

-دلت برای پدرت نمی سوزه؟ برای یک تومان درآمد ده بار کلاهش رو برای مشتری بر می داره!

آسو:

-قصد بی احترامی ندارم، حرف هاتون قشنگ و درسته و این حرف ها رو به نفع من می زنید و تا فردا صبح اگه بخواین می تونید جمله های منطقی به من بگید. شاید کسی نتونه بهتون بگه درست نمی گید، من از حرف هایی که به من زدید بیشتر آگاه شدم، پس برم حداقل اون ها رو در بلند شدن از زمین دستشون رو بگیرم!

فرخ:

-مادرش اومده و برای دخترش می خواد که دیگران خودکشی کنن. می خواهی بری دست این خانم رو بگیری؟

آسو یه لحظه فراموش کرد و در جواب گفت:

-داداش خودت خوب می دونی، بهرنگ هم گفت اون ها یه چیز دیگه می دونستن.

آسو وقتی جمله اش رو تمام کرد به یاد پیمان افتاد و منتظر عکس العملش شد.

پیمان با چهره ای عصبانی و سرخ شده و گفت:

-بهرنگ همون نگهبانه است؟ او هنوز میاد این جا؟

فرخ:

-یکی رو پیدا کردن. ما می دونیم همه این دود ها از کدوم کنده بلند می شه!

پیمان با چهره ای غضب کرده از جاش بلند شد و از پدر آسو و فرخ اجازه مرخص شدن خواست. از مادر آسو و مرجان هم با تکون سر خداحافظی کرد و قبل از این که از اتاق بیرون بره با نیم نگاه به آسو در حالت امری گفت:

-شعبان رو می فرستم بره خونه رو یه دست بکشه. بابام و مامانم گفتند دوست دارن سال رو تو خونه ی پسرشون برگزار کنیم، اگه مخالفتی نداری؟

آسو سرش رو به علامت مخالفتی ندارد تکون داد. پیمان از خونه بیرون رفت و به برادرش زنگ زد و در مورد بهرنگ با او حرف زد.

پدر و فرخ هم بلافاصله بعد از پیمان راهی مغازه هاشون شدند و آسو نیم ساعت بعد از رفتن اون ها طاقت نیاورد و دوباره آماده شد و با مرجان مستقیم به بیمارستان رفتند. آسو چند بار به بهرنگ زنگ زد، ولی تلفنش مرتب اشغال بود. اون ها وقتی داخل خیابون وصل شده به بیمارستان شدند از دور بهرنگ رو دیدند که مشغول حرف زدن با گوشی بود. نزدیکش شدن و بهرنگ آدرسی رو روی کاغذ در کنار آدرس های نوشته شده نوشت و گوشی رو توی جیبش گذاشت و به طرف آسو و مرجان نزدیک شد و سلام کرد. آسو گفت:

-چند بار زنگ زدم و مرتب بوق اشغال می زد، متوجه نشدی؟

بهرنگ:

-چرا متوجه شدم.

آسو:

-گوشی من اشغال نبود، به من زنگ نزدی شاید کار مهمی داشتم.

بهرنگ کاغذ توی دستش رو نشون داد و گفت:

-حدس می زدم چی می خواهی بگی، کار واجب پیش اومد، بریم یه جایی بشینیم.

آسو:

-اومدیم مریض رو ببینیم.

بهرنگ:

-او از صبح ممنوع الملاقات شده، برای عمل آماده اش می کنن. صد تا تست باید بگیرن.

آسو:

-ما رو پیش پدر و مادرش ببر.

بهرنگ:

-جز من این جا هیچ کس نیست.

مرجان:

-نسیم با تو نیست؟

بهرنگ به بیرون اشاره کرد و گفت:

-پسر بسیار خوبیه، هر جا که بخواهی می بردت. پیرمرد و پیرزن و خواهر مریض رو تا یه جایی برد.

آسو:

-دختر مریضشون تو چه وضعیتیه؟

بهرنگ نیمکت رو نشون داد و گفت:

-بریم بشینیم. اگه خوب بود که پیوند نمی شد.

آسو و مرجان روی نیمکت نشستند و بهرنگ رو به روی اون ها ایستاد و گفت:

-برم براتون نوشیدنی بگیرم؟ چی میل دارین؟

آسو:

-بیا بشین ما تازه از خونه داریم میایم. این کاغذ چیه؟

بهرنگ تکه کاغذ رو تا کرد و تو جیبش گذاشت و گفت:

-چند تا آدرس از دوستامه.

آسو:

-داری باند دزدها رو تشکیل میدی؟

بهرنگ خندید و گفت:

-آره، خیلی با حال گفتی!

ثانیه های زیادی نگذشت که یک دفعه رنگ صورت بهرنگ عوض شد. به اون ها پشت کرد و مرجان با اشاره به آسو چرا بهرنگ یهو می خواد گریه کنه، رو پرسید و آسو از جاش بلند شد و رو به روش ایستاد و دستی روی صورت بهرنگ کشید و گفت:

-بهرنگ چیزی شده؟ بگو؟!

بهرنگ:

-چیزی نیست از خستگیه.

آسو دستش رو روی پشت بهرنگ گذاشت و اون رو برای نشستن راهنمایی کرد. مرجان از جاش بلند شد و گفت:

-آسو من می خوام چیزی بخورم و برای شما هم بگیرم.

آسو:

-بگیر، ممنون، سرد باشه.

مرجان رفت و آسو گفت:

-بهرنگ، مشکلت چیه؟

بهرنگ:

-گفتم، خسته ام! تو رو دیدم احساساتی شدم. حقیقتش وقتی کوچک بودم تا یه چیز می شد، گریه می کردم تا مامانم بیاد من رو در آغوشش بگیره و ناز کنه. الان هم بزرگ شدم باز اون احساس به من دست داد.

آسو به دور و اطراف نگاه کرد و گفت:

-بد جایی رو انتخاب کردی. من این جا چه طوری بغلت کنم؟!

بهرنگ:

-نکن! احساسم و گفتم.

آسو:

-نگفتی چرا تو این جا موندی؟

بهرنگ:

-یعنی تو نمی دونی؟

آسو:

-من از کجا بدونم! کسی به من چیزی نگفت، اتفاقی افتاده؟

بهرنگ:

-نه من منتظرت بودم می دونستم میایی به خاطر همین این جا موندم. هم پیرمرد با بودن من این جا خیالش جَمعه، هم وقتی من این جا باشم به دکترها اعتماد داره.

سه نفر از دور می اومدند. آسو شعبان رو شناخت و دستپاچه گفت:

-شعبان داره میاد. او این جا چه کار می کنه؟ حتما من رو دیده که بهت دست زدم.

بهرنگ:

-آسو آروم باش تو از عزراییل نمی ترسی این کیه که خودت رو گم می کنی؟ فریدون جلوی چشم هات دست سارا رو گرفت و تو خونه تون برد، بهش کار داد و با او هست، کسی اعتراض نکرد. او از هیچ کس نترسید!

آسو:

-بهرنگ خواهش می کنم تو حرف نزن و بذار هر چی می خواد بگه.

شعبان نزدیک شد. اما دو تا دوستاش با فاصله ده متری منتظر شدن و شعبان تنهایی نزدیک شد و گفت:

-آسو پاشو! یکی می بینه زشته. این جا چهکار می کنی؟ بیا برسونمت خونه.

آسو:

-من با مرجان اومدم ملاقات دختر خانمی که قراره عمل پیوند بشه. داداش پیمان خبر دارن. مرجان همین پیش پای شما رفت، می خواست چیزی بخوره، الان میاد.

شعبان:

-پس پاشو بریم دنبالش، من یه کم عجله دارم.

آسو از جاش بلند شد و اون قدر همه شون بی حواس بودن و یا عمدا این گونه ترجیح دادند، به جای این که یه زنگی به مرجان بزنن خودشون دنبال مرجان رفتند. آسو به طرف در ورودی بیمارستان قدم برداشت و شعبان چند قدم با او آمد و گفت:

-آسو تو برو بگو بیاد، من بیرون منتظر می شم و داخل بیمارستان نمیام.

آسو به بهرنگ و دو نفر دیگه نگاه کرد و بدون اعتراض به راهش ادامه داد. شعبان اون قدر قدم هاش رو کوچک بر می داشت تا آسو از جلوی دیدش محو بشه. وقتی به نیمکت نزدیک شد، به دو دوستش اشاره کرد و اون ها هم به طرف بهرنگ نزدیک شدن. بهرنگ در حال تلفن کردن بود که شعبان با نوک کفش توی استخوان ساق پای بهرنگ کوبید و بهرنگ خم شد و دستش رو روی پاش گذاشت و به طرف بالا نگاه کرد و قبل از این که اعتراض کنه، اون دو نفر کنارش نشستند و شعبان به دور و اطراف نگاه کرد و به بهرنگ گفت:

-دفعه دیگه تو رو با زن داداشم نبینم، فهمیدی؟

بهرنگ گوشی رو توی در جیبش گذاشت و به دو نفر بغل دستش نگاه کرد که یکیشون چاقوش رو تو پهلوی او فشار داد و بهرنگ لبخند زد و گفت:

-چشم دیگه حتی بهش سلام هم نمی کنم، خوبه؟

شعبان:

-مسخره ام می کنی؟

بهرنگ باز لبخند زد و گفت:

-دوستت چاقو تو شکمم کاشته و داره تهدیدم می کنه، چه جوابی از من انتظار داری؟

شعبان به دو دوستش نگاه کرد و گفت:

-منصور شما برید و ماشین رو بیارید.

دو نفر دستی به شانه بهرنگ کشیدند و از اون جا به طرف خیابون قدم برداشتن. شعبان به بهرنگ مکان پارک ماشین ها رو که در یک محوطه سمت چپشون قرار داشت، نشون داد. محل پارک دور تا دورش پوشیده از درخت بود و شعبان خیلی جدی گفت:

-با من بیا!

بهرنگ:

-همین جا بگو.

شعبان:

-حرف هام طولانیه و نمی خوام آسو بشنوه، نمی خوام پیش او در مورد ثروتش حرف بزنم.

بهرنگ از جاش بلند شد و با شعبان به محل پارک ماشین عیادت کننده های بیمارستان رفتن. در اون جا وقتی رسیدن شعبان یک نقطه ای بین دو ماشین پارک شده که وسطش جای خالی بود رو انتخاب کرد و گفت:

-می بینم حرف های پسر عمه آسو کاملا صحت داره. جدا تو دست کثیفت رو به زن داداشم مالیدی بی شرف.

همین که این رو گفت، هنوز لبخند بهرنگ کامل نشده بود که با یک لگد ناگهانی به زیر شکم بهرنگ زد و بهرنگ نتونست روی پا بایسته و کمرش رو خم کرد و دو لا شد و بیضه هاش رو گرفت. شعبان به دور و اطراف نگاه کرد و باز با لگد چنان به قسمت مچ پای بهرنگ لگد زد که بهرنگ یک متر از هوا به زمین افتاد. او دو لگد محکم دیگر به پشت و سینه بهرنگ کوبید و گفت:

-یه بار دیگه نزدیک زن دادشم نبینمت، والله تو رو می کشم!

بهرنگ به بالا نگاه کرد و با خنده گفت:

-چشم کارت جشن عروسی رو می گم براتون نفرسته.

شعبان بی مخ شد و سریع با لگد بهرنگ رو زد، روی او نشست و سرش رو به طرف سر بهرنگ نزدیک کرد و گفت:

-حالا فهمیدی؟

بهرنگ:

-می گی برات بفرستیم؟!

شعبان این بار باز هم با عصبانیت، تا جایی که می تونست با مشت تو صورت بهرنگ زد و بهرنگ فقط با دست هاش صورتش رو پوشوند و گاهی مشت ها به صورت او اصابت می کرد.

دو دوست شعبان با ماشین داخل محوطه پارکینگ شده و از ماشین پیاده شدند. به طرف بهرنگ و شعبان رفتند و در این حین یک پیرمرد با دیدن دو نفری که از ماشین پیاده شدن نگران تر شد، معلوم بود از اول اون ها رو دیده ولی از ترس پیاده نشده، اما با اومدن اون دو نفر، او هم پیاده شد و هم زمان با اون ها نزدیک شعبان شد و بهش گفت:

-جوون چه طور دلت میاد یکی که روی زمین افتاده باز کتک بزنی!

شعبان:

-عمو برو تو ماشینت بشین، مسئله ناموسیه.

پیرمرد به بهرنگ نگاه کرد و زیر بغلش رو گرفت و بهرنگ از جاش بلند شد. پیرمرد پرسید:

-جوون راست میگه؟

بهرنگ به پیرمرد ریش دار گفت:

-نه پدر دروغ میگن. زمانی یه دختر خانمی زن داداششون بوده و ده ماه پیش داداشون به رحمت ایزدی رفتن و اون دختر خانم بیوه شدن. من هم دوست دارم اگه خدا بخواد با ایشون ازدواج کنم!

شعبان:

-تو غلط می کنی، می کشمت، اگه جرات داری برو خواستگاری.

بهرنگ خندید و گفت:

-من به خواستگاری نمیرم، این رسم شماست که برین خواستگاری که دختر خانم با سینی چای بیاد و از همان ثانیه اول خودش رو کوچک همه بکنه و خدمتگزار کل خانواده داماد اعلام بشه. نه من این رسم تحقیرآمیز زن رو قبول ندارم. زن کنیز نیست.

پیرمرد:

-جوون این یعنی احترام به بزرگ ترها!

بهرنگ:

-چشم پس عروس و داماد هر دو پاشن به بزرگ ترها خدمتگزاری کنن، حداقل هم به خانوادهی عروس و هم به خانواده ی داماد احترام گذاشتن.

پیرمرد به شعبان نگاه کرد و گفت:

-پسرم تو مثل خودمون هستی، معلومه جوانمرد و ناموس داری. ببین در دین ما برای زنان بیوه، چهار ماه و ده روز عده تعیین کردن. این زن داداش شما گفتین از کی بیوه شدن؟ این برادر عزیز شما کی به رحمت الهی رفتن؟

شعبان:

-ده ماهه. دو ماه دیگه سالگرد داریم. این آقا این چیزها رو نمی فهمه. اگه یکی بشن...

بهرنگ خندید و گفت:

-با توپ در کردن هات بعید نیست. خودتون شیپور توی دهانتون گرفتید. حاجی ما به خدا یک کلمه به هیچ کس حرف نزدیم و چنین نیتی نداشتیم. معلوم نیست، آینده رو چی دیدین؟!

منصور پرسید:

-حاجی اگه زن ها چهار ماه و ده روز باید منتظر بشن، اون وقت ما مردها هم باید این همه منتظر بشیم؟

حاجی:

-نه در هیچ جا برای مردها حرفی زده نشده، مردها محدویت ندارن.

بهرنگ:

-معلومه ناف مردها از مادر بریده نشده و اون ها آسمانی هستن.

حاجی:

-جوون کفر نگو. می گیرن، دارت می زنن!

بهرنگ:

-من کاری به هیچ کس ندارم من دارم به خودم به یک زنی که از بغلم دستم رد می شه نگاه می کنم، از خودم و شما نباید بپرسم چرا این همه فرق؟ من که متوجه نمی شم شما توضیح بدین، مگه پرسیدن گناهه؟

حاجی:

-من اومدم کمکت کنم، می بینم طرف دعوات من هم هستم. زبونت حصار نداره!

منصور:

-حاجی من هم کنجکاو شدم که چرا زن ها باید این مدت منتظر بشن؟

حاجی:

-بابا اگه زن حامله باشه چی؟ باید صبر کنن تا معلوم بشه حامله نیست.

بهرنگ خندید و حاجی با عصبانیت گفت:

-به چی می خندی جوون زشته.

بهرنگ:

-حاجی ببخشید به شما نخندیدم. وقتی تا حالا پرسیده بودیم که چرا مردها اجازه دارند هم زمان چهار زن داشته باشن گفته بودند زمان جنگ بوده و خیلی از زن ها بی شوهر و زندگی می شدن و احتیاج به سرپرست و غذا داشتند، یعنی برای تعدد زوجات راه حل دیگه نمی شد پیدا کرد؟ من می گم پس زنی که شوهرش رو در جنگ از دست داد اون هم با بچه، اون وقت کی میاد بگیردش؟ اون وقت اسیر و گرفتار می شدند؟ یعنی چهار ماه اسیری و گرسنگی و بی سرپرستی و یا بعد هم که معلوم شد حامله است، سرپرست پیدا کردن یه بهانه است؟ معلوم می شه نیت اصلی تعدد زوجات به خاطر اسیری و گرسنگی زنان نبوده، پس این کودکان مظلوم چه کنند؟ تازه زن بیوه نمی تونه بعد از دو ماه پنهان کنه؟ می تونه با من آدم نوعی حرف بزنه و من هم می تونم هم شوهر و هم پدر اون بچه بشم، چرا حکم نیامده زن بیوه رو با بچه اش قبول کنیم. چه گناهی کرده اون طفلی که توی شکم مادرشه و پدرش در جنگ کشته شده، چرا؟

حاجی:

-این چیزها تو هیچ کتابی نیست، و خداوند خودشون دلیلی داشتن. که این عده رو برای زن تعیین کردن.

منصور:

-حاجی من تو روزنامه خونده بودم پارسال سال، نود شش میلیون زن بیوه داشتیم و فقط یک میلیون مرد در صورتی که تعداد جمعیت زن و مرد پنجاه پنجاه است. من نمی فهمم چرا زنان ازدواج نمی کنند؟ در صورتی که این تعداد باید بر عکس می بود!

بهرنگ:

-چراش رو هنوز می پرسی؟ این زنان بیوه که پونزده درصدشون نمی توانن کار داشته باشن و یکی مثل این آقا دوستون هنوز صاحب مالشون هستند. دوم، زنان از ده سالگی در کشورمون ازدواج می کنن، یعنی رقم بزرگ ازدواج زنان زیر بیست ساله و مرد بالای بیست سال، با وجود تعدد زوجات باز زنان فقط شش میلیون بیوه بدون شوهر هستند. یعنی ده تا پانزده ساله ها شرایط سنی بیشتری تو لیست دارن و اگه بخواهی حساب کنی حداقل ده میلیون بیشتر برای ازدواج تو جامعه عرضه شده است.

حاجی:

-من نمی تونم این جا بایستم. پاهام قوت ایستادن نداره، نمی تونم با شما بحث کنم. برید خونه هاتون، توبه کنید، نماز بخونید و بدونید خدا بزرگه و شما رو می بخشد.

بهرنگ:

-حاجی شما برید فکر کنید این همه سال به اسم خدا تا چه اندازه ستم به بنده او کردید و چه قدر فرق بین این و اون رو به هر بهانه ای گذاشتید.

حاجی رفت و شعبان به طرف بهرنگ سینه سپر کرد و منصور دخالت کرد و گفت:

-شعبان من دیدم زن داداشت از بیمارستان بیرون رفتن و متوجه ما نشده بودن، بیا بریم.

شعبان به طرف بهرنگ انگشت دراز کرد و گفت:

-اگه یه بار دیگه ببینمت...

بهرنگ:

-برو خونه فکر کن اونی که ده ماه پیش مُرد من بودم و اینی هم که جلوی چشماته برادرته. آیا جدا اگه آسو می مرد و برادرت زنده می موند و عاشق دختری می شد، نباید دوباره به زندگی سلام می گفت؟

زنگ موبایل بهرنگ به صدا در اومد و بهرنگ با نگاه به گوشی اون رو قطع کرد و تو جیبش گذاشت. شعبان به منصور نگاه کرد و گفت:

-یکی به این بگه، بچه پررو کم کتک خوردی، حالا ما می شیم داداشت؟

منصور:

-شعبان بیا بریم با یکی دعوا کن که باهات دعوا کنه.

بهرنگ:

-همه فهمیدن، الا خودت!

شعبان می خواست به طرف بهرنگ حمله کنه که منصور وسط او و بهرنگ سینه سپر کرد و گفت:

-زیادی هم خوب نیست، برای امروز بسه بذار تا فردا فکر کنه، الان هم هر چی بزنی تاثیری نداره کم بزن، همیشه بزن.

بهرنگ:

-خجالت هم نمی کشید! قدی مثل زرافه دارید و اندازه اون حیوان هم عقل تو سرتون نیست!

نفر سومی دخالت کرد:

-هی عمو ما کوتاه اومدیم میدون نگیر. هنوز اگه تنت می خاره مشت های من برای پذیرایی از تو آماده است.

بهرنگ:

-تو هم بیا تا بدنم گرمه بزن. اگه می خوای بدهکار بشی بیا یه حساب باز کن.

منصور:

-شعبان بیا بریم این دیوونه است خودت گفتی. اگه دیوونه نباشه که زن داداشت رو به تخت نمی بست.

شعبان با شنیدن این جمله عصبانی شد و مجددا برای لگد زدن جلو رفت و با وجود این که منصور نمی ذاشت، موفق شد لگدی به ران بهرنگ بزنه و در اعتراض به منصور صداش رو بالا برد و داد می کشید که بذاره اون رو همین جا بکشه. صدای بلند او موجب شد تا آسو که بیرون از پارکینگه، متوجه شون بشه. آسو و مرجان هم از راه رسیدن و آسو به طرف اون ها دوید و گفت:

-شعبان چته؟ با این چه کار داری به تو چه بدی کرد؟ مگه من اعتراض کردم و ازت کمک خواستم؟

شعبان:

-زن داداش تو نبودی من اومدم با او تنها این جا حرف بزنم. زبون درازی کرد، بی شرف می گه به من چه! می گه زن داداشت رو بستم باهاش حال کردم، آسو این چی می گه؟ از منصور و غلام بپرس، می کشمش!

آسو در دفاع از خودش با پرخاشگری و تحقیر به بهرنگ نگاه کرد و گفت:

-غلط کرده. این عادتشه، می خواد شما رو عصبانی کنه. بی خود پشت سر من حرف در میاره.

آسو جلوی بهرنگ ایستاد و دندون هاش رو به هم سابید و در چشم هاش نگاه کرد. بهرنگ هم به او نگاه می کرد و عمدا از خود دفاع نکرد. آسو سیلی محکمی تو صورت بهرنگ خوابوند و بعد از راهی که اومده بود برگشت. منصور وقتی آسو رو در حال برگشت دید به زور شعبان رو به طرف ماشین هل داد و شعبان به عقب نگاه کرد و گفت:

-آسو نگاه کن تو اون ماشین سفیده یه پیرمرد نشسته، او هم شاهد بود و اومد وساطت کرد. جان داداش برو ازش بپرس این پسره ناموس داره یا نداره؟!

منصور سویچ ماشین رو توی دست شعبان گذاشت و گفت:

-شعبان، کافیه کتکش زدی!

شعبان:

-کم زدم. نمی بینی بی ناموس تنش می خاره، می گه دعوت نامه جشن عروسیش رو برام می فرسته.

منصور:

-این رو نگه، چه کار کنه؟

غلام آسو و مرجان رو تا ماشین همراهی کرد و اون ها سوار ماشین شدن. شعبان به تنهایی دو خواهر رو به خونه رسوند.

بهرنگ یواش یواش از پارکینگ خارج شد و از بغل منصور و غلام رد شد و روی نیمکت نشست. منصور وقتی به نیمکت رسید به بهرنگ گفت:

-خداییش ما نشنیده بودیم که تو در مورد زن داداش دوستمون این حرف ها رو زده باشی؟

بهرنگ:

-او خودش هم نشنیده بود.

منصور:

-آدم که بی هوا زن داداشش رو به کسی حواله نمیده!

بهرنگ کمی بدنش رو از درد جا به جا کرد و با صدای تو هم با درد گفت:

-برید ازش بپرسید، معلومه ناموس داری رو خوب بلده.

غلام:

-شاید قبل از ما بین تون این حرف ها رد و بدل شد؟

بهرنگ:

-نه نشد. آقا برای شما چه فرقی داره، درد من اینه که یه مریض داره تو اتاق عمل بهش کبد پیوند می زنن، هر کی رو دوست دارین من رو راحت بذارین. من این جا نشستم به این و اون زنگ می زنم تا چند میلیون برای این بیچاره بی کس پول جمع کنم، از فردا کلی خرج دوا و درمونشه. اگه زور و قدرت دارید یه مقدار هم شما انسانیت کنید و کمک مالی کنید.

غلام:

-فکر کردی ما از پشت کوه اومدیم؟ معلومه که لبخند ما رو دیدی، فکر کردی هالو گیر آوردی.

بهرنگ:

-اگه دستتون پول هست برید داخل بیمارستان و بپرسید این دختر که قراره تا یک ساعت دیگه عمل بشه، کیه و وضع مالیش چه طوره؟

منصور:

-اگه صحت داشته باشه، چه قدر لازمه؟

بهرنگ:

-برید طبقه چهارم و از پرستارهای بخش بپرسید.

منصور دست غلام رو گرفت و کشید و گفت:

-کجا من رو با خودت می بری؟ دیوونه شدی؟ حرفش رو باور کردی؟ تازه به ما چه؟

منصور:

-می خوام فقط مطمئن بشم که این چه جور آدمیه!

اون ها رفتند و بعد از یک مدت که برگشتن، منصور به بهرنگ گفت:

-تو به پرستار زنگ زدی؟

بهرنگ:

-نه من به هیچ کس زنگ نزدم.

غلام:

-اسمت رو دادیم همه به ما با احترام برخورد کردن. همه ازت تعریف می کردند.

بهرنگ:

-من مهم نیستم، ولی می دونم دلتون برای اون دختر سوخت. آدم می تونه در این ناامیدی حتی به شما هم امید ببنده.

منصور:

-ما رو چی فرض کردی؟

بهرنگ:

-یه عده لات و لوت. اگه دروغ میگم، بگو دروغ می گم و ثابت کن.

منصور:

-قول نمی تونم بدم. اول باید خانواده اش رو ببینم. گفتن تو هیچ نسبتی با این مریض نداری، درسته؟

بهرنگ:

-من خودم دو روزه که اتفاقی آشنا شدم. پدر این دختر دار و ندارش رو فروخت و الان هم با وجودی که دخترشون داره عمل می شه رفتن خونه شون رو اجاره بدن و از رهنش برای بدهی و خرج آینده دخترشون استفاده کنن.

منصور:

-تا این حد؟

بهرنگ:

-این عمل پیوند در آمریکا سیصد هزار دلار خرج داره و اگه یه مریض فقیر باشه خوب منتظر مرگ می شه، ولی یکی که فقیر نیست باید همه چیزش رو بفروشه و آواره بیابون بشه، یعنی فقیر بشه! شما هم به جای این که بیایید زور و قدرتون روبه من و امثال من نشون بدین به این جور آدم ها کمک کنید. هم خودتون خوشحال می شید که به کسی فایده رسوندید و هم تونستین لقمه ای رو توی دهان یکی بذارید. من الان به خاطر همین دختر گذاشتم دوستتون هر چه قدر خواست من دو بزنه. هر چند شکستن دست هاش برام آسون بود.

منصور:

-شعبان تکواندوکاره.

بهرنگ:

-فهمیدم. من هم کمی کونگفو بلدم، مخصوصا دفاع شخصی رو. من کارم در اصل دستگیری دزدها بود. یعنی یه دوره ی خاص دیدم. الان به دو دلیل با این دوستتون کار نداشتم و گذاشتم هر چی خواست خودش رو به من بدهکار کنه.

منصور:

-اگه تو اونی باشی که الان تعریفش رو شنیدیم، پس ما اومدیم به جای کمک، عوضش بهت در اهانت به تو با دوستمون شریک شدیم و هم کتکت زدیم. من به شخصه فردا میام یه سری می زنم.

بهرنگ:

-از پرستارها بپرسید، پدر و مادر مریض رو بهتون نشون میدن. هم مادی و هم معنوی در روحیه اون ها خیلی تاثیر مثبت میذاره، فقط فکرش رو بکنید و خودتون رو جای اون ها بذارید. اگر خانواده ی فقیری بودید، که خدا اون روز رو بهتون نشون نده، من و امثال من هر چه از دستمون بر میاید برای خواهرتون انجام می دادیم، چه قدر قدرشناسی ما رو می کردید؟.

منصور:

-من فردا میام، حتما میام!

بهرنگ از جاش بلند شد و صورت منصور رو بوسید و بعد به غلام نگاه کرد و گفت:

-بذار صورت تو رو هم ببوسم. آدم می تونه هر جور اخلاق و رفتار تو جامعه داشته باشه، ولی وقتی دیدی یکی تو جوی افتاده و یا یکی غذا از بین آشغال ها بر می داره و می خوره، حداقل توی این موردها شجاع باشه و از خودش بپرسه که پس غیرتم کو؟ منتظر چیه ام؟

منصور:

-راست میگی. راستی وقتی این دروغ رو دوستم بهت چسبوند، چرا وقتی زن داداشش جلو اومد و ازت پرسید، جواب ندادی و نگفتی دروغ میگه؟

بهرنگ با لبخند گفت:

-شعبان گفته بود دو تا شاهد برای این گفته هاش داره، شما هم نگفتید این حرف رو از من نشنیدید. یه عده هم از شانس من وقتی می خوان پیش آسو از من شکایت کنن مرتب نقل و قول های ناقص می کنن. اگه من الان اعتراض می کردم هیچ چیز به نفع من تموم نمی شد، ولی الان من خیلی چیزها برای برنده شدن شانس و امکانات دارم. چون پنچ تا وجدان نمی تونه به این سادگی راحت بخوابه و آروم بگیره. یکی از این وجدان ها به زودی حرف خواهد زد. اون وقت معلوم می شه بازنده ی اصلی کیه!

منصور:

-از ما انتظار نداری که صادق و درستکار باشیم. آسو خانم می خواست از شما بشنوه؟

بهرنگ:

-من به او هم نگاه کردم او در اون لحظه شاید نفهمید که من چه جوابی بهش دادم، ولی بعدا راز این نگاهم رو خواهد فهمید. گاهی میگن یک نگاه از صد تا کلمه با ارزش تره.

منصور:

-دیدی متوجه نگاهت نشد. شاید گاهی یک کلمه درمان سازه و گاهی یک کلمه از روی اندیشه حلال جنگ می شه.

بهرنگ:

-انتظار داشتم باورم کنه، اگه من خلافی کرده بودم هرگز نمی تونستم تو چشماش زل بزنم.

منصور:

-پس این ازدواج و دعوتنامه شوخی نبود؟

بهرنگ:

-نه نبود.

منصور:

-ولی یه جوری گفتی که انگار عمدا خواستی شعبان رو عصبانی کنی؟

بهرنگ:

-نه جوری گفتم تا این جملات من در اون دنده ی مخش گیر کنه و اون قدر تکرار کنه تا برای پذیرفتن این حقیقت آماده بشه و تن به این حقیقت بده.

***

آسو کنار دست شعبان نشست و اخماش تو هم بود. شعبان یک بار به عقب نگاه کرد و بعد کوتاه با تفکر سر به طرف بغل دستش برگرداند و به حالت، رفتار و چهره آسو در اون لحظه نگاه کرد و با لحن عصبی گفت:

-کمربندت رو ببند!

شعبان با حرکت قدرتی زیاد دسته ترمز رو خوابوند و با گاز زیاد و تک بوق از پیش منصور و غلام دور شد. تمام راه توی فکر آسو و بهرنگ بود و باور داشت که دست بهرنگ به زن داداشش خورده. چون عصبانی بود بد رانندگی می کرد و در عوضش مرتب با نفرت به راننده های خیابون فحش می داد و سریع و پیچ در پیچ می روند. با وجود رانندگی بد جز بالا آوردن معده و حالت تهوع آسو و مرجان، موفق شد صحیح و سالم دو خواهر رو به خونه شون برسونه. قبل از این که آسو کمربندش رو باز کنه گفت:

-به خودش گفتم اگه یه بار دیگه مزاحمت بشه و یا اگه اون رو دور و اطرافت ببینم، این دفعه چشم هاش رو کور می کنم. تو هم دیگه بهش رو نده، این ها جنبه ندارن.

همین که آسو و مرجان از ماشین پیاده شدن، شعبان خیلی سریع عقب و جلو کرد و دور زد و سریع از اون جا دوباره به سمت بیمارستان رفت.

دو خواهر هر کدوم به اتاق هاشون رفتند و آسو روی تخت بی صدا نشست و زانوی غم بغل کرد. مرجان لباس خونه اش رو پوشید و سر یخچال رفت، آب خنکی بر داشت و با لیوان  توی دستش دنبال مادرش گشت. چون مادرش رو توی خونه ندید، در اتاق آسو رو زد و داخل شد. کنار آسو نشست و پرسید:

-به چه فکر می کنی؟

آسو سرش رو تکون داد و جواب داد:

-به هیچ چی!

مرجان:

-پشیمون هستی که چرا سیلی به بهرنگ زدی و آبروش رو پیش همه بردی. جدا من خیلی خجالت کشیدم، چرا این کار رو کردی؟ این بار چندمته؟!

آسو با تفکر که جلوش رو نمی دید گفت:

-مردها خیلی راحت و با افتخار هر چی دلشون می خواد به هم دیگه میگن. آسو یه زنه، آدم که نیست، لازم شد عزیزه، لازم نشد گلوله توی خشابه!

مرجان:

-معلوم بود سه نفری کتکش زده بودن، او هم عصبانی شده. شاید ازش خواستن و او هم خواسته با گفتن این حرف تلافی کتک خوردنش رو کرده باشه.

آسو:

-اون می دونه من چه قدر حساسم. داره باورم می شه که گولم زده.

مرجان:

-اشتباه می کنی، بهرنگ تو رو دوست داره. نیتش جدیه. تو داری در اصل خودت رو گول می زنی و بهرنگ رو جدی نمی گیری.

آسو:

-نیتش جدی نیست. تو خودت فکرش رو بکن، از یه طرف می گه برای من می میره و من رو بیش از حد دوست داره. با این حرف هاش من رو خر خودش می کنه و هر جور دوست داشت سواری می خوره؛ و از طرفی دیگه نمی خواد رو دستش بمونم و می گه غیر ممکنه با من ازدواج کنه. خواهش می کنم تو که داری طرفداریش رو می کنی، بگو این یعنی چی؟ چه معنایی داره؟

مرجان:

-من می گم داره ناز می کنه، تا به خواسته اش اون طور که خودش می خواد، برسه. این همه آدم می گن او می خواد با تو به خاطر ثروتت ازدواج کنه، چاره ی دیگه ای شاید براش نذاشتیم! او ازت زمان می خواد تا اول به همه ثابت بشه که خودت رو می خواد.

آسو:

-کاشکی این بود، ولی من فکر می کنم او هم مثل مردهای دیگه است. شاید هم میگه بهتره صبر کنه ببینه این دختر روانش چه قدر پاکه و از نظر روحی احوالم داغونه یا نه.

مرجان:

-از یه طرف می گه نمی خواد تو رو از دست بده و مرتب مثل پروانه دورت می چرخه و بال می زنه و از طرف دیگه می گه نمی گیردت! من نتیجه می گیرم خودت رو دوست داره ولی اون چه دور و اطرافته نمی ذاره که آزادانه تصمیم بگیره.

آسو:

-من امیدم رو از دست دادم. وقتی پیشش نیستم حرف های زشت ازش می شنوم. در اصل هیچ مردی بدون استثناء ارزش فکر کردن رو ندارن.

مرجان:

-ناشکری نکن، نمکدون رو نشکن! من از زبان خودش نشیندم. شاید اگه این حرف ها از زبان او بیرون می اومد حتما جور دیگه معنا پیدا می کرد و تو بهتر از هر کسی می دونی. شعبان رو می شناسی او یه جوری گفت که هم تو رو سرزنش کنه و هم تو رو ضد بهرنگ بشورونه.

آسو:

-اون دو تا دوستش چرا اون جا پیش بهرنگ موندن؟ با ما نیومدن!

مرجان:

-شعبان عجله داشت. حتما منظوری داشته. بهرنگ رو اذیتش نکنن؟

آسو:

-تو یه زنگ بزن ازش بپرس.

مرجان زنگ زد و موبایل بهرنگ اشغال بود و گفت:

-بوق مشغول میزنه!

آسو:

-به نسیم زنگ بزن، شاید الان با هم باشن.

مرجان شماره نسیم رو گرفت و نسیم جواب داد. مرجان در جوابش گفت:

-مرجان هستم، از بهرنگ خبر داری؟ آسو می خواد باهات حرف بزنه.

آسو:

-آقا نسیم تو الان بیمارستان هستی؟

نسیم:

-نه بیرون هستم.

آسو:

-از بهرنگ خبر داری؟ این دقیقه های آخر منظورمه.

نسیم:

-نه، زنگ نزدم. نگران نباشید موبایلش بوق مشغول میزنه، دنبال کارهاست.

آسو:

-اگه می شه برو بیمارستان. سه تا از فامیل های من باهاش دعوا کردن، فکر کنم هنوز دنبال شر هستن.

نسیم:

-چشم من همین الان راه میفتم میرم بیمارستان.

آسو:

-به همین شماره زنگ بزن و خبر بده، ممنون.

نسیم:

-چشم میزنم.

نسیم سریع به بهرنگ زنگ زد و بهرنگ گفت:

-الو، نسیم، بگو چه خبر؟

نسیم:

-آقا بهرنگ مرجان و آسو به من زنگ زدن گفتن فامیل هاشون با تو دعوا کردن، راس گفتن؟

بهرنگ:

-حل شد، شما چه کردید موفق شدید؟ به آسو نگو از من خبر داری، نمی خوام ازش بشنوم و ببینمش.

نسیم:

-نگران نباش، من مزاحم نمی شم. تا بعد.

نسیم بلافاصله به مرجان زنگ زد و مرجان گفت:

-الو؟

نسیم:

-من هستم نسیم، به آقا بهرنگ زنگ زدم مشغول نبود، حالش خوبه. موضوع دعوا رو پرسیدم گفت حل شده و نگران نباشم. فقط از من خواست نگم که از او خبر دارم، نمی خواد شما رو ببینه، دلیلش رو از او نپرسیدم.

آسو گوشی رو توی دستش گرفت و نزدیک لبش برد و پرسید:

-این همه ساعت با کی داره تماس می گیره؟

نسیم:

-با هر کی که بتونه تماس می گیره. یه مقدار پول کم اومده.

آسو:

-شما دنبال پول می گردید؟

نسیم:

-دارن با بنگاه ها حرف میزنن شاید یکی پیدا شد پول نقد پیش داد. اول با صاحب خونه حرف زدیم، موافقت کرد. حالا باید یه شخصی پیدا کنیم که پول نقد بده.

آسو:

-من اصلا نمی فهمم چه خونه ای؟

نسیم:

-این پیرمرد و پیرزن یه هفته ای هست که خونه شون رو پس دادن و پول رهن رو گرفتن. حالا برای عمل پول بیشتری تقاضا کردن. از قرار معلوم می خوان خونه دخترشون رو هم پس بدن. با پول رهن خونه حساب بیمارستان رو پرداخت کنن.

نسیم:

-شما نگران نباشین اگه کم آوردن من با بابا و مامانم حرف می زنم.

آسو:

-نسیم تو چه قدر خوبی!

نسیم:

-من کجا خوبم! دارم، اما هنوز یه تومان هم ندادم. هر چند دادنش برام اصلا سخت نیست. بهرنگ رو بگو، انگار جدا طرف خواهرشه. من خوشحالم یه دوستی مثل اون پیدا کردم.

آسو با اشک گفت:

-ما هم یه همسایه خوب مثل تو داریم.

نسیم:

-خوبی از خودتونه. حقیقتش من فکر کنم اگه شما امید زندگیش نبودید، او این قدر قلب به این بزرگی نمی داشت. می دونین چرا؟ چون به خاطر شما قلبش در دوست داشتن فعال شده. آدم تو این موقع دوست داره فقط کمک کنه، شوخی نیست این همه قوت خستگی ناپذیری رو از کجا میاره. چشمه او چیه؟ در حقیقت کیه؟ خودت هستی آسو خانم!

آسو با دلی اندوهگین گفت:

-نسیم جان اگه خبری شد سریع به من زنگ بزن. به بهرنگ نگو که به من زنگ میزنی. مواظبت خودتون باشید.

آسو بعد از تماس با دو دست قلبش رو گرفت و گفت:

-بیچاره کتک خورد، اما به من زل زده بود. حتی یه بار به من قبل از اون دعوا گفته بود، وقتی بچه بود یه چیزی پیش می اومد دوست داشت مادرش نوازشش بکنه و بغل بگیردش. الان با حرف های نسیم فهمیدم، حتما سه نفری بد جوری زدنش.

مرجان:

-معلوم بود که کتک خورده بود، من در نگاه اول متوجه شدم.

آسو:

-وقتی رو در روش ایستادم، چهره ی سرخش رو دیدم. سرخیش از شرم و خجالت نبود، الان دارم می بینم مظلوم بود. نگاهم می کرد، فکر کرد من طرفش رو می گیرم.

مرجان:

-کاری رو که کردی، گذشت. الان خوب می دونی بهرنگ سزوار اون سیلی نبود.

آسو:

-من باید این زنجیرها رو پاره کنم، تا موقعی که دست و پام رو بسته ببینم، خودم نیستم. اگه من خودم بودم، می دونی چه کارها که نمی کردم!

مرجان:

-آسو تو شاید تا حالا متوجه نشدی. باور کن در اصل اگه تو خودت بشی هیچ احدی جرات نزدیک شدن به تو رو نخواهد داشت. تو فکر می کنی فقط یه سیلی به بهرنگ زدی؟ می بینم از این کارت الان اظهار پشیمونی می کنی. در صورتی که توی بی خبری هستی. چون در اصل تو خودت شخصا با مشت و لگد اون سه نفر بهرنگ رو زدی. آره، تو خودت اون رو زدی! تو خودت خیلی خوب می دونستی وقتی شعبان با تو داخل بیمارستان نشد توی فکرش چه نقشه ای داره. تو به او اجازه دادی هر چی خواست کرد و هر حرفی خواست زد. این شعبان کیه و به او چه ربطی داره؟ او داره در اصل با این دخالت های بی جا و نامناسبش به تو توهین می کنه. هیچ کس صاحب تو نیست، ولی او تو رو یه اسب می بینه. این دو برادر افسارت رو توی دستشون گرفتن و هر طور که می خوان می تازن.

آسو:

-می دونم. ولی فقط نمی دونم چرا نمی تونم به همه بگم با بهرنگ هستم. وقتی اون ها با هر دختری هستن، کثیف نمی شن، ولی اگه دست یکی به ما خورد، ما ناپاک می شیم؟! فریدون دو روز نشد دست سارا رو می گیره و به خانه ام می بره. وقتشون رو تنها می گذرونن و اگه فردا یکی بشنوه، همه می گن سارا پاک نیست. در صورتی که تمام تدارکات از طرف فریدونه. من نمیگم کارشون ایراد داره. خوش هستن، خوش باشن؛ دل هر دو این طور می خواد. اگه با هم هم ازدواج نکنن چیزی رو از دست نخواهند داد، برعکس تجربه کسب می کنن. آغاز زندگی اشتراکی رو یاد می گیرن. ما می گیم انسان هستیم و شعور داریم و توی طبیعت یه دونه نمونه هم نداریم. پدر و مادر حیوانی، دختر و پسر حیوانشون رو کنترل بکنن! چرا ما این قانون طبیعت که سازنده است رو با کمک به شعورمون و منطق مون می توانیم شکل درست به اون بدیم که آزادی و احترام هر شخص به یه اندازه رعایت بشه و از اون پیروی کنیم. هر کی اومد و خواست هزار جور خلاف این آزادی زن رو تفسیر و تعبیر کنه، همه این ها گزافه است. چون نتیجه اش همون زنجیره که به قول بهرنگ حاکمان طی هزاران سال در تمامی دنیا اون رو تبلیغ و ترویج کردن. پس بین این دو که یکی طبیعت و آزادیه یا حقیقت و دومی که زنجیره و برای بستن دست و پاهای ما آماده کردن. فکر نکنم خدا این عقل و شعور رو به ما داده که با دست خودمون دیوارهای زندان رو بسازیم. من حالا به این آگاهی رسیدم که بدونم رمز حیات، تکامل و زندگی مبارزه است. مبارزه یعنی پیشروی، یعنی صافی گل آلودها، یعنی تصفیه، یعنی گسستن از اون چه که تا به حال بی خود به اون پایبند بودیم. هر کی دنبال صافی و پاکیه باید مبارزه کنه. در نتیجه مبارزه ها مطلوب همه انسان ها به دست خواهد اومد. انسان های عادل و با شرافت به این نتیجه مطلوب رضایت خواهند داد و اون هایی که رضایت نمی دن، کسانی هستن که زنان رو برای بردگی می خوان.

مرجان:

-من هم می خوام همین رو بهت بگم. تو خوب به همه ما ثابت کردی، وقتی جدی شدی همه ازت می ترسن. چون میدونن داری از حقت دفاع می کنی و حقت رو می گیری! تو فقط ضعفت رو پیش پیمان نشون دادی. من می گم برای این آدم نباید اصلا ارزش قایل بشی، چون او این حق انسانی تو رو زیر پا میذاره و نمیذاره که تو خوشبخت بشی. او مرتب زنجیرهای پاهات رو سفت می کنه. آخر این بار تو از این تجربه درس بگیر و بدون هر کسی که می خواهد پاهات رو زنجیر ببنده، اون آدم پیشت هیچ وقت نباید ارزش داشته باشه و تو نباید هیچ احترامی بهش داشته باشی و اون رو دوست خودت ندون! وقتی پی بردی که او دوستدار تو نیست، اون وقت هم ملاحظه معنای خودش رو از دست می ده. چی می گن...

آسو دو گونه مرجان رو بوسید و گفت:

-خواهر خوبم دفعه بعد اگه دهنم باز نشد، دهنم رو باز کن و اگه دستم بالا نرفت و ملاحظه کردم، تو دستم رو بگیر و بالا ببر. چند بار هوای من رو داشته باش. من هم باید راه رفتن رو یاد بگیرم!

آسو دوباره صورت مرجان رو بوسید و در ادامه گفت:

-من خودم رو الان پرنده آزادی حس می کنم. از این به بعد می دونم اون طور که خودم می خوام زندگی کنم. نه اون جور که بقیه می خوان. پاشو لباست رو عوض کن. خیلی از کارهای ما رو دیگران دارن انجام میدن!

مرجان:

-یک ساعت پیش ما رفته بودیم زیر بغل دختر ناتوانی رو بگیریم، ولی باز خودمون رو فراموش نکردیم!

آسو:

-پدر خودخواهی بسوزه! باز شدم مرکز زمین؛ زمین گرده و هر کس هر جا که ایستاده زیر پاش مرکز زمینه. جاذبه زمین قویه و اگر خودت رو ول کنی می بینی که محور دنیا شدی. اگه مواظب نباشی زود خودخواه می شی!

مرجان:

-من زود حاضر می شم.

مرجان قبل از رفتن به اتاقش به آسو نگاه کرد و با خنده برای انرژی دادن با دو دست بال زد و گفت:

-آسو تا من بیام تو بال بزن، باید اوج بگیری و فقط پرواز کردن کافی نیست، اوج گرفتن مهمه.

مرجان لباسش رو عوض کرد، اومد و پرسید:

-پرنده خوش پر، تا چه اندازه تونستی اوج بگیری؟

آسو:

-فروختن خونه بی ارزشه، باید ازش استفاده عمومی کرد.

مرجان:

-مثلا؟

آسو:

-واجب ترین و ضروری ترین کارها!

اون ها به بیمارستان رفتن. در جای قبلی، بهرنگ با پدر و مادرش، پیرمرد، مادر رخساره، نسیم، پدر، مادر فریبا و فریبا دور نیمکت ایستاده بودند. وقتی اون ها آسو و مرجان رو دیدن، همه به طرفشون برگشتند و منتظر شدن. بهرنگ یک متری جلو رفت و آسو نزدیک شد. دست روی صورت بهرنگ گذاشت و گفت:

-بهرنگ من برای همیشه از قفسه م پریدم. می خوام مثل ماهی سیاه کوچولو بشم، این دفعه می خوام همراه با تو شنا رو یاد بگیرم تا نگن شنا کردن رو بلد نبودیم.

بهرنگ و آسو اول همدیگر رو بوسیدند و دست هم رو گرفتن، بعد میان جمع رفتن و همه افراد اون ها رو به نوبت بوسیدند و برای زندگی مشترکشون و همچنین سلامتی رخساره آرزوهای خوش و زیبایی کردند.

پــــایـــان 

مهران برزوئی کوتنائی

سیزدهم آبان ماه هزار و سیصد نود و یک

تو از شهر غریب بی نشونی اومدی

تو با اسب سفید مهربونی اومدی

تو از دشتای دور و جاده های پر غبـار

برای هم صدایی هم زبونی اومدی

تو از راه می رســـی پر از گرد و غبار

تموم انتظار میاد همرات بهار

چه خوبه دیدنــت چه خوبه موندنــت

چه خوبه پاک کنم غبار و از تنت 

غریب آشنــا دوستت دارم بیا

من و همرات ببــر به شهر قصه ها

بگیر دست من و تو اون دستات

چه خوبه سقفمـــون یکی باشه با هم

بمونم منتظر تا برگردی پیشم

تو زندونم با تــو من آزادم

پــــایـــان

آبان 91 

انتشار : اردیبهشت  92

ارتباط با سازنده کتاب

iraaanbook@yahoo.com

 goldjar.blogfa.com

آدرس وبلاگ من  و دانلود ساير کتابهاي رمــان 

================

درخواست خود را مانند مثال زير نوشته  و ارسال نماييد به شماره 09391315486

مثال :

مرجان سهرابي - تهران - کتاب کلبه عمو تام - جاوا - پرنيان 

 اگر دوست نداشتيد فاميليتون رو بويسيد ميتونسد اولين حرف فاميل رو بزاريد اينجوري 

مرجان / ن

از طريق ارسال   { اس ام اس } يا پيامک . به شماره 

09391315486

========

ارسال پيام { پي- ام  } به ايدي _ ياهو  

 my     yahoo    =    ID =  iraaanbook

 my     yahoo    =  ID =  farid.book