نفس بارون

نفس بارون

نویسنده : Nikita

کاربر انجمن نود و هشتیا

نوع کتاب : EPUB = آیفون + تبلت + آندروید + آیپاد

ساخت کتاب : فريد سقراطي

تهيه شده در وبلاگ:

goldjar.blogfa.com

***********

سخن نویسنده :  نصف بیشتر این رمان بر اساس واقعیت نوشته شده و می تونم بگم اکثر 

دیالوگ ها و اتفاقات واقعی هستش

*************************

نفس بارون

نویسنده : Nikita

کاربر انجمن نود و هشتیا

نوع کتاب : EPUB = آیفون + تبلت + آندروید + آیپاد

ساخت کتاب : فريد سقراطي

goldjar.blogfa.com

بخش 1

بخش 2

بخش 3

بخش 4

بخش 5

بخش 6

بخش 7

بخش 8

بخش 9-(آخــــر)

نفس بارون

نویسنده : Nikita

کاربر انجمن نود و هشتیا

ساخت کتاب : farid.soghrati

goldjar.blogfa.com

سخن نویسنده : نصف بیشتر این رمان بر اساس واقعیت نوشته شده و می تونم بگم اکثر

دیالوگ ها و اتفاقات واقعی هستش

( نفس بارون )

نفسم!

چشمان خزان زده ام را

به چشمان بهاری ات می سپارم

تا سبزی بهارت بی منت

غم لطیف عشق را به ان هدیه کند!

******

مقدمــــه:

چـیزی میــآن دو فــریــم . . .

دیـــر رســـیـدم

کـــآدر

بستــه شــده بـــود !

صـــدآی شــآتـر

پیچــیـد بـه نگــآهــم !

سعــی کـردم طبیــعــی بــآشـم

کـه مثــلـآ

دیـدن دوبــآره آت سـآده اســـت !

فلـآش بعــدی

مچــم رآ گـرفـــت . . .

و چشــم تــآر و لبــی لــرزیــده !

عکـــآس نتـــوآنســـت

بــآ فتــوشــآپ آرامشــآن کنـــد !

مــرآ بــریـــــد

از گوشــه ی خــآطــرآت تــــــو

و

حــوآســش نبـود

روی شــآنـــه آت

چهـــآر انگشـــت کوچــک جــآ مـآنـــده . . !

***************

_ هی خانم کوچولو بری پشت ماشین لباس شویی بشینی بهتره ها! از ما گفتن بود!

و بعد با سرعت سرسام اوری دور شد. با شنیدن این جمله از خشم و عصبانیت به یک اندازه

در حال انفجار بود! طی یک حرکت عصبی شیشه را بالا کشید و فرمان را بی رحمانه در

مشتش فشرد.گویی می خواست با این کار تمام عصبانیتش را به فرمان ماشین منتقل کند.

نفس عمیقی کشید و در حالی که لبش را گاز می گرفت به روبرو خیره شد.

خانم شریفی مثل همیشه خونسرد و ارام به حرکات عصبی او نگاه می کرد.پس از اینکه

حس کرد او کمی ارام شده گفت:((ولش کن عزیزم! اینا یه مشت ادم بی فرهنگن! خودش یه

گاری انداخته زیر پاش عین چی داره می رونه اونوقت به تو می گه! عجبا! پسره ی بی

فرهنگ!))

از لحن با نمک خانم شریفی ، مربی رانندگی اش در حین ادای این جمله لبخندی گوشه ی

لبان ظریفش نشست و دوباره به روبرو چشم دوخت.

پشت چراغ قرمز ایستاده بودند و او خسته و بی حوصله از طولانی بودن زمان چراغ دستش

را دور فرمان حلقه کرد در همین حین صدای یک پسرِ به قول خانم شریفی بی فرهنگ !

اعصابش را به کلی بهم ریخت:

_مواظب باش فرمون از دستت در نره کوچولو !

به شدت عصبانی شد.حس بدی داشت.همیشه از این جور افراد که کاری به جز مسخره کردن

دیگران بلد نبودند متنفر بود.(( حیف که نمی خوام جوابتو بدم بچه پرو وگرنه...!!)) این جمله

را با خود گفت و سعی کرد در عین عصبانیت حواسش را معطوف رانندگی کند.خانم شریفی

نیز مثل همیشه با نگاه تیز بینش او را زیر نظر گرفته بود. مربی رانندگی اش را به شدت

دوست داشت. خانومی فوق العاه مهربان و خوش رو .

از بچگی عاشق رانندگی بود و از همان کودکی هم گاهی پشت فرمان ماشین پدرش می

نشست و همیشه به خاطر رانندگی عالی و بی نقصش مورد تشویق اطرافیان به خصوص پدر

قرار می گرفت .سهیل همیشه به او می گفت:

_دست فرمونت به خودم رفته.عالیه عزیزم

و او هم با لبخندی نمکین در جواب می گفت:

_بابا جون رانندگی تو خون منه !

با تمام این ها نفس بعد از پشت سر گذاشتن کنکور و قبولی در رشته مورد علاقه اش به

فکر گرفتن گواهینامه افتاد و حالا فقط دو جلسه تا پایان کلاس باقی بود.

پس از اتمام کلاس و خداحافظی با خانم شریفی راهی خانه شد.به محض وارد شدن و دیدن

چراغ های خاموش خانه تازه به یاد اورد که باید ان روز را تنها سپری کند.شب قبل مادرش

گفته بود که ناهار را خانه عمه لاله دعوت دارند و لی او بعد از کلی اصرار به بهانه ی

کلاس رانندگی اجازه ی ماندن در خانه را به زور از سهیل گرفته بود!

عمه لاله را دوست داشت و با ماهان و مریم بچه های عمه که تقریبا همسن و سال خودش

بودند میانه خوبی داشت و از صحبت های خسرو خان هم که مردی جا افتاده و مهربان بود

لذت می برد ولی با تمام این اوصاف او امروز اصلا حوصله ی مهمانی را نداشت.

برای خوردن ناهار تنها به خوردن یک برش از کیک شکلاتی اکتفا کرد و برای رفع خستگی

به اتاقش پناه برد.

در تراس را باز کرد و روی تاب نشست.هفته های اخر شهریور بود و نسیم خنکی موهایش

را که از ازادانه روی شانه رها شده بود به بازی می گرفت . به باغ روبرویش چشم

دوخت.چه قدر منتظر بود تا پاییز سحر انگیز دوباره به باغشان قدم بگذارد.حتی تصور قدم

زدن روی برگ های پاییزی با عصاره ی خاک باران خورده دنیایی از لذت و ارامش به

جانش می ریخت.پاییز که از راه می رسید او نیز همنفس باران و پاییز می شد.دوباره پاییزی

می شد و حالا بی صبرانه برای امدنش لحظه شماری می کرد!

پاییز را دوست داشت به خاطر غریب و بی صدا آمدنش ، بخاطر فستیوال رنگ هایش ،

بخاطر خش خش گوش نواز برگ هایش ، بخاطر صدای نم نم باران های عاشقانه اش ،خیس

شدن زیر باران های پاییزی ، به خاطر غروب های نارنجی و دلگیرش ، به خاطر شب های

سرد و طولانی اش ، به خاطر غم غریبی که در چشمانش می نشست ، به خاطر بغض

سنگین انتظار ، به خاطر حس غریبی که درگیرش می شد و به خاطر نزدیک شدن به اغاز

راهی که پاییز سحر انگیز امسال درگیرش می شد و او بی خبر شمارش معکوس را برای

شروع فستیوال برگ ها شروع کره بود!

بدنش خشک شده و گردنش درد می کرد . به ساعت مچی دستش که هدیه دایی کسری بود

نگاهی انداخت.درست یک ساعت روی تاب خوابیده بود.احساس سرما کرد و لرزشی خفیف

وجودش را در بر گرفت.خیلی سریع به اتاق برگشت و به امید یافتن لباسی گرم قدمی به

سمت کمد لباسش برداشت که صدای شکستن چیزی از حیاط حواسش را پرت کرد.خواست

دوباره به تراس برگردد و نگاهی به حیاط بیندازد که زنگ موبایلش او را به سمت تخت

کشاند.شماره نا اشنا بود. با تردید گفت:

_بفرمایید؟

_سلام . . . خانم متین پور؟

_بله . . . شما؟

_بنده همایونیان هستم . از طرف خانوم شزیفی باهاتون تماس میگیرم !

_ببخشید به جا نمی ارم !

نفس تمام حواسش پرت صدایی بود که از حیاط امده بود و اصلا فردی به اسم همایونیان را

به یاد نمی اورد . پسر جوان هم که از حواس پرتی او عصبی و کلافه می نمود با لحن

سرزنش باری ادامه داد:

_خانم احیانا شما کلاس رانندگی تشریف می برید؟!

_چه طور؟ اصلا شما از کجا می دونید؟!

همایونیان که دیگر خونش به جوش امده بود با لحنی پر تمسخر گفت:

_خب فکر کنم اسم مربی شما خانم شریفی باشه بنده هم پسرشون هستم . البته فکر کنم!

خاطرتون هست؟!

((وای عجب افتضاحی! گند زدی نفس!)) این را با خود گفت و با دست به پیشانی اش کوبید

.تازه یادش امد که خانم شریفی چندباری در طی کلاس ها از پسر بداخلاق و عزیزش صحبت

کرده بود! ((ولی این شماره ی من رو از کجا اورده اخه؟! ))

_من واقعا متاسفم اقای همایونیان!

_بله ! مشکلی نیست.

_خوب امری داشتید ؟!

_بله اگه بذارید ! راستش مامان نتونستن باهاتون تماس بگیرن بنابر این قرار شد من

بهتون اطلاع بدم که کلاس فرداتون کنسله

_ببخشید چرا؟

پسر جوان با همان لحن سرد پاسخ داد:

_مامان امروز یه تصادف کوچیک داشتن به خاطر همین ماشین نیاز به تعمیر داره

نفس کمی نگران پرسید:

_حالشون خوبه؟

همایونیان با کلافگی اشکاری گفت:

_کی؟!

نفس هم که از لحن حرف زدن او حین مکالمه هیچ خوشش نیامده بود با جدیت پاسخ داد:

_خانم شریفی رو عرض کردم!

_بله حالشون خوبه. . . امری نیست؟

_نخیر! . . . متشکرم که اطلاع دادین!

_خواهش می کنم !

و بعد بدون اینکه منتظر جوابی از سوی نفس باشد تلفن را قطع کرد! ((وا! این دیگه کی

بود؟

پسره ی دیوونه !))و سعی کرد افکارش را منظم کند و همایونیان را به دست فراموشی

بسپارد .

پسر جوان هم پس از پایان تماس پوزخندی زد و با خود گفت: ((این دیگه چه دیوونه ای

بود؟طفلی مامان با چه ادمایی سر و کله می زنه!))

نفس پس از اینکه نگاهی به حیاط انداخت و متوجه چیز غیر عادی نشد خواست به داخل

ساختمان برگردد که این بار زنگ در مانع شد.

پس از باز کردن در نینا خودش را در بغل نفس انداخت

_سلام عشق من؟ چه طوری گلم؟

قبل از اینکه نینا جوابی دهد مامان و بابا هم وارد شدند و سپس همه با هم وارد ساختمان

شدند.نینا خواهر نفس و کوچکترین عضو خانواده ی متین پور بود.دختری 6 ساله و با نمک

که با زبان شیرینش همه را مجذوب خود می کرد و نفس عاشقانه این کوچولوی ناز را

دوست داشت.

پس از صرف شام و گفتن شب به خير به اتاقش برگشت . ناخوداگاه نگاهي به گوشي اش

انداخت .براي يک لحظه به ياد مکالمه تلفني اش با پسر خانم شريفي افتاد.جواني که خود را

همایونیان معرفي کرده بود.براي لحظه اي ذهنش درگير صداي مغرور و در عين حال گيرا و

دلنشين همایونیان شد. ((اصلا به من چه؟؟ارزوني مامانش!)) و فکر همایونیان را از ذهنش

پس زد.

افکارش را به سمت ساغر سوق داد.دوست صميمي و عزيزش که سيزده سال از عمر

دوستي قشنگشان مي گذشت.چند روزي مي شد که از او بي خبر بود البته خوب مي دانست

که اين روز ها با وجود امير سرش حسابي شلوغ شده.پسري که يک دفعه سر راه ساغر

سبز شد و او را مجذوب خود کرد و نفس مي ترسيد با ورود اين تازه وارد به حريم دوستي

پاک خودش و ساغر او را از دست بدهد.

بي معطلي شماره ي ساغر را گرفت اما کسي گوشي را برنداشت . مي خواست تماس را

قطع کند که صداي بي حال و خسته و همچنين عصبي ساغر باعث شد براي چند لحظه موبايل

را از روي گوشش بردارد:

_ اخه من به تو چي بگم دختره ي بي شعور؟!!

_ بي ادب! سلامت کو؟ چته چرا داد مي کشي؟!

_خوب بابا استاد اخلاق سلام ! اخه تو نمي گي مردم خوابن؟

و بعد در حالي که غرغر ميکرد زيرلب ادامه داد :

_ اونوقت به من مي گه بي ادب !بچه پرو ! شيطونه مي گه برم بزنمشا!

نفس خواست جوابش را بدهد که چشمش به ساعت افتاد. هنور عقربه به ساعت 10 هم

نرسيده بود!

_کوچولو فردا مدرسه دارن انقدر زود لالا کردن؟؟

و بعد با لحن پر تعجبي ادامه داد:

_ديوونه هنوز ساعت 10 هم نشده!!

_اره ديگه مامان بزرگ! مسخره نمي بيني صدام گرفته سرما خوردم؟

_سرما ؟! اخه تو اين هوا ؟

_اره ديگه اين کامران بي شعور سرما خورده خواست منم يه فيضي برم سرماش رو داد به

من. منم که حرف گوش کن گفتم چشم و سرما خوردم ! به همين راحتي . . . به همين

خوشمزگي !

_تو با او داداشت کشتين منو! حالا بگو ببينم از امير جونت چه خبر؟؟

_هي! چي بگم؟؟ اين امير تا من رو دق مرگ نکنه که راضي نمي شه !

_باز چی کار کردین شما دوتا؟؟

_دیروز خیر سرمون رفته بودیم بیرون با هم . از شانس نحس من او دختر خاله ام بود ،

سارا؟؟

_اهان..خوب؟؟

_هیچی دیگه اونو تو پارک دیدیم. اومد جلو باهام دست داد.

به اینجا که رسید نفس عمیقی کشید و با حرص ادامه داد:

_اخه ما سال تا سال به هم سلامم نمی کنیم انوقت دختره اومده به من دست می ده! شیطونه

می گه برم بزنم تو سرشا! دختره ی پرو برگشته به من می گه ایشون رو به من معرفی نمی

کنی؟؟!!

نفس با صدای بلند شروع کرد به خندیدن.

_حناق! رو اب بخندی دختر! ابروم رفت.

نفس به زور جلوی خنده اش را گرفت و پرسید:

_خوب بعدش چی شد؟؟

_من که اون موقع فقط به این فکر می کردم چه خاکی باید به سرم بریزم داشتم..

_رُس عزیزم. . .رس!

_خوب حالا توام! بذار بگم دیگه . داشتم از ترس می مردم. اصلا نمی تونستم حرف بزنم .

حالا این وسط این امیر که خاک بر سرش کنم برگشته می گه ((ساغر صدایش را مثل امیر

کلفت کرد و ادامه داد)) بنده امیر هستم دوست عزیز ساغر جون!!

نفس در حالی که سعی می کرد صدای خنده اش از اتاق بیرون نرود با لحنی پر از تعجب

گفت:

_جدی می گی؟! سارا چی کار کرد اونوقت؟؟

_هیچی دیگه این سارا هم که بی شعور تر از تو رفته همه چیز رو گذاشته ور دل خاله

جونم!حالا بنده فرا باید برم منت کشی پیش ایشون!

_دیدی ساغر خانم چه جوری ابروت رفت!هی بهت می گم این امیرو بی خیال شو حالا بشین

و این فیلم سینمایی رو که ساختی تماشا کن . اخه من نمیدونم این پسرا چی دارن که تو

داری خودتو واسه امیر می کشی؟؟ به خدا موندم توش اصلا!!

_اهای خانم توهین نکن! همه که مثل تو نیستن که سنگدل باشن! من امیر رو دوسش دارم.

دیگه نبینم چیزی بهش بگیا!

_خوب حالا توام با اون امیر جونت! کاری نداری دیگه؟؟

_نه نفس جونم

_اوکی . پس شبت خوش گلم

_قربونت

بالاخره پس از پایان یافتن کلاس ها و قبولی در امتحان ایین نامه بدون هیچ اشتباهی ، نفس

خود را برای امتحان شهر اماده کرد.

صبح با صدای پروانه که با مهربانی صدایش می زد چشم هایش را باز کرد .

_عزیزم پاشو ، دیرت می شه ها !

نفس در حالی که در تختش جا به جا می شد ، غلتی زد و با خواب الودگی گفت:

_باشه مامان.فقط پنج دقیقه

_ یه نگاه به ساعت انداختی؟ خانم شریفی چند بار زنگ زده.ساعت نه شدا !!

با شنیدن این حرف مثل فنر از جا پرید و به سرعت از روی تخت بلند شد.

_اخ مامان ! ای کاش زودتر بیدارم می کردی ! وای مامی دیرم شد! حالا چی کار کنم ؟ باز

گند زدم ، اخ اخ !

پروانه در حالی که با لبخندی مهربان به حرکات شتاب زده ی نفس نگاه می کرد به سمت در

اتاق رفت و با صدایی که سعی می کرد جلوی خنده اش را بگیرد گفت:

_ اول یه نگاهی به ساعت بنداز نفس خانم بعدشم یه دوش بگیرو بیا پایین صبحونه بخور!

وقتی مادر از اتاق خارج شد با تعجب نگاهی به ساعت انداخت.هنوز ساعت هشت هم نشده

بود! لبخندی گوشه ی لبش نشست و راهی حمام شد.

پس از خشک کردن موهایش ، ارایش ملایمی روی صورت ظریف و کوچکش نشاند ، لباس

هایش را پوشید و مانتو و کیفش را در دست گرفت و از اتاق خارج شد. امروز امتحان شهر

داشت و به پیشنهاد خانم شریفی با هم به محل امتحان می رفتند و او باید به محل قرار با

خانم شریفی می رفت.

به پایین پله ها که رسید صدای مامان و نینا را شنید که مثل همیشه سر خوردن صبحانه با

هم بحث می کردند.

_دختر گل مامان یه لقمه ی کوچولوی دیگه ،باشه؟؟

ونینا مثل همیشه با لجبازی تکرار می کرد:

_نمی خوام..نه..نه..نه!

_به به ،سلام و صبح به خیر خدمت مامان و خواهر گلم!

با شنیدن صدای نفس ، نینا که منتظر بهانه ای برای نخوردن صبحانه بود از صندلی پایین

پرید و خودش را پشت نفس پنهان کرد!

_صبح بخیر خانم کوچولو ، خوبی عزیزم؟

_سلام خواهری

_چی شده؟؟چرا صبحونه نمی خوری؟؟

مامان که انگار منتظر چنین جمله ای بود اهی کشید و رو کرد به نفس:

_تو بهش یه چیزی بگو نفس ،هیچی نمی خوره.حرف منم که گوش نمی ده!جلوی باباش می

خوره وقتی اون می ره باید به زور بهش صبحونه بدم !

_اره نینا خانم؟ اصلا بیا با هم دیگه بریم صبحونه بخوریم

و بعد در حالی که سعی می کرد دستان کوچک نینا را که محکم دور پایش حلقه شه بود از

خود جدا کند ،او را در اغوش کشید و با شیطنت زیر گوشش زمزمه کرد:

_می دونی نینا ،منم نمی خوام صبحونه بخورم ولی مامی نمیذاره که! حالا تو بیا باهم

صبحونه بخوریم بعدش من واسه خودم و خودت دوتا عروسک خوشگل می خرم.خوبه؟؟

نینا با خوشحالی گونه ی نفس را بوسید و در حالی که با شیطنت دست هاش را به هم می

کوبید با خنده گفت :

_ باشه خوشگله !

_ من قربون این خنده هات بشم عسلم!

پس از خوردن صبحانه نفس با عجله گونه ی نینا را بوسید و برای پروانه دست تکان داد و

در حالی که مادر برایش ارزوی موفقیت می کرد از خانه خارج شد. محل قرارشان خیابانیبود

که منزل خانم شریفی در ان واقع شده بود .خانه خانم شریفی تنها چند خیابان با خانه

خودشان فاصله داشت بنابراین در عرض چند دقیقه به خیابان مورد نظر رسید و کوچه ای را

که قرار گذاشته بودند پیدا کرد و سر کوچه کنار درختی منتظر ایستاد.نگاهی به درون کوچه

انداخت ،کوچه ای عریض با درختانی بلند ، همه چیز در سکوتی ژرف فرو رفته بود.نگاهی

به ساعت مچی اش انداخت.عقربه ها ساعت هشت را نشان می دادند و او تا زمان امتحان

یک ساعت فاصله داشت.یک ربعی به انتظار ایستاد ولی خبری از خانم شریفی نبود.

ساعت هشت با او قرار داشت ولی نفس هنوز تنها بود.افتاب داغ مستقیم می تابید و او را

کلافه می کرد.به شدت از روزهای افتابی بیزار بود.کم کم حس کرد از تابش بیش از حد

افتاب سرش داغ شده است.بدنش گرگرفته بود و سرش درد می کرد.چند باری با همراه خانم

شریفی تماس گرفت ولی کسی پاسخگو نبود.عصبی و کلافه با کفشش با سنگ کوچکی که

زیر پایش بود بازی می کرد و گاهی با نوک انگشت ضربه هایی به ساعتش می زد.حال

خوشی نداشت((ای بابا!پس این خانم شریفی چی شد؟کاش حداقل ادرس دقیق خونه اش رو

می پرسیدم.))

بالاخره بعد از بیست دقیقه انتظار صدای خانم شریفی را از پشت سر شنید.

_سلام عزیزم، خوبی؟؟ باید ببخشـ ...

اما با دیدن چهره ی زرد و رنگ پریده ی نفس از ادامه ی حرفش باز ماند و با نگرانی قدمی

به جلو برداشت. با حالتی نگران دستش را دور بازوی او انداخت و گفت :

_چرا رنگت پریده عزیزم؟ حالت خوب نیست؟

نفس سعی کرد لبخند بزند ولی می دانست که این کار بی فایده است. از طرفی هم نمی

خواست خانم شریفی را بابت دیر امدنش مواخذه کند.

_سلام،من خوبم . چیزی نیست.فکر کنم به خاطر استرس امتحان امروز باشه.

خانم شریفی که انگار با حرف او قانع نشده بود با ناراحتی ادامه داد:

_باید منو ببخشی دخترم . حالا بیا بریم من بهت یه شربتی، اب قندی، چیزی بدم ایشالله که

بهتر می شی

و سپس نگاهی به ساعتش انداخت و گفت:

_نگران نباش تا امتحان حالا حالا فرصت داریم ، اینجوری که نمیتونی بشینی پشت فرمون

و بدون اینکه اجازه ی هیچ حرفی را به نفس بدهد دست او را گرفت و داخل کوچه شد.

روبروی در خانه ای ایستادند که دیوار های بلندش مانع دیدن ساختمان درون ان می شد.

خانم شریفی در را با کلید باز کرد و با تعارف او نفس وارد شد.ویلایی زیبا و بزرگ با باغی

پر از گل مقابل چشمانش قرار گرفت که قدم های بلند خانم شریفی مانع از ان شد تا نفس با

دقت کامل نگاهی به فضای چشمگیر باغ بیندازد .

پس از ورود به ساختمان خانم شریفی او را به سمت سالن پذیرایی که در ضلع غربی خانه

قرار داشت راهنمایی کرد و خودش برای اوردن شربت او را ترک کرد.

سرش را پایین انداخت .دندان هایش را محکم روی هم فشار میداد و دستانش را در هم گره

زد . معذب بود و از اینکه مزاحم خانم شریفی شده بود شرمنده می نمود.

بعد از دقایقی سرش را بالا اورد تا نگاهی به اطرافش بیندازد.خانه ای شیک و مجلل که تمام

وسایل با نظم خاصی کنار هم چیده شده بودند خبر از حسن سلیقه میزبان می داد . نگاهش به

قاب عکس های کوچک و بزرگی که روی شومینه ی خاموش انتهای سالن بود افتاد که

ناگهان صدایی او را از دقت بیشتر به عکس ها باز داشت.

کسی داشت با تلفن صحبت می کرد.چه صدای اشنایی داشت.مغرور، گیرا و دلنشین!خودش

بود همان پسر جوانی که خود را همایونیان معرفی کرده بود.صدا هر لحظه نزدیک تر و

هیجان نفس نیز برای دیدن چهره ی صاحب صدا بیشتر می شد!

نگاهش به راه پله ها بود. بلاخره موفق شد او را بیند. ناخوداگاه شروع به ارزیابی چهره ی

او کرد! پسری قد بلند، اندامی ورزیده و متناسب با قد بلندش ، موهایی بسیار کوتاه که نفس

حس کرد بیش از اندازه به او می اید به همرا ته ریشی نا محسوس و چهره ای که به نظر

نفس جذاب می امد ! اما پسر جوان که گویا متوجه حضور نفس نشده بود در حالی که سرش

پایین بود با ارامش کامل در حال صحبت با موبایلش به سمتی که دقایقی پیش خانم شریفی

رفته یود حرکت کرد.ولی لحظه ای کوتاه انگار که حضور فردی را در سالن حس کرده باشد

نگاهی به عقب انداخت و با دیدن دختری جوان و غریبه که به او نگاه می کرد از حرکت

ایستاد.

با همان حالت به طرف نفس برگشت با تعجب خیره خیره نگاهش کرد . نفس دستپاچه می

نمود. ارام سرش را پایین انداخت و زیر لب زمزمه کرد:سلام !

پسرجوان قدمی به جلو برداشت و درحالی که با تکان دادن سر جواب سلام او را می داد

خواست چیزی بپرسد که صدای مادرش را از پشت سر شنید :

_عزیزم تو اینجایی؟؟

خانم شریفی با یادآوری حال نفس از کنار او گذشت و به سمت دخترک رفت .

_بیا عزیزم اینو بخور حالتو بهتر می کنه

نفس پس از تشکر کوتاهی لیوان شربت را به لبش نزدیک کرد و به زور چندجرعه از آن را

نوشید.

خانم شریفی متوجه ی پسرش شد که با تعجب به ان ها نگاه می کرد بنابر این در صدد

اشنایی ان دو برامد. با حرکت سر از پسرش خواست نزدیک تر بیاید.

_عزیزم معرفی می کنم پسرم محمد

و در حالی که دستش را نوازشگونه روی شانه های نفس می کشید با لبخند گفت :

_محمد ایشونم یکی از بهترین هنرجو های من خانم متین پور

پسر جوان که حالا نفس می دانست محمد نام دارد، پوزخندی زد و با خود گفت : ( پس خانم

متین پور حواس جمع ایشونن!!) و خیلی مودبانه و با ژستی خاص سرش را کمی پایین اورد

و با همان لحن سرد و بی تفاوت گفت :

_از اشناییتون خوشوقتم خانم متین پور!

نفس نیز در مقابل با صدایی اهسته اظهار خوشوقتی نمود . همان لحظه زنگ موبایل محمد

بلند شد و او ضمن عذرخواهی، قدمی از ان ها دور شد.

نفس نیز به اصرار خانم شریفی هم چنان سعی می کرد تا قطره ی اخر نوشیدنی را از گلو

پایین دهد که محمد دوباره به جمعشان اضافه شد و درحالی که مادرش را مخاطب قرار می

داد گفت:

_من دیگه باید برم.کاری ندارید ؟

_چرا . . . من ماشینو می خوام بذارم اموزشگاه ظهر خودت باید بیایی دنبالم

محمد دستی به صورتش کشید و زمزمه وار باشه ای گفت و این بار به نفس رو کرد:

_موفق باشید خانم

_متشکرم ، روز خوش

و سپس با گام های ارام و با طمانینه به سمت در رفت و از خانه خارج شد.

خانم شریفی و نفس به محل امتحان رسیدند ولی نفس کمی ناراضی به نظر می رسید چراکه

قرار بود قبل از امتحان جلسه ای تمرینی با خانم شریفی داشته باشد ولی به خاطر به هم

خوردن حالش این جلسه را از دست داده بود.

با لبخندی شیرین از ماشین پیاده شد. از افسر مربوطه تشکری کرد و خندان به سمت مربی

اش رفت . خانم شریفی مشغول صحبت با خانمی چادری بود که نفس به او نزدیک شد.

_به به، خانم راننده چی شد؟ شیری یا روباه؟

نفس تبسمی کرد .

_قبول شدم !

_تبریک می گم عزیزم

_ممنونم، به خاطر همه ی زحمتاتون

به اصرار خانم شریفی او نیز منتظر محمد ماند تا مسیری را همراه ان ها برود. همان طور

که روی نیمکتی نشسته بودند چشمش به فرشگاه بزرگ عروسک فروشی ان سمت خیابان

افتاد ، قولی که به نینا داده بود یادش امد و لبخندی روی لبش نشست. از خانم شریفی

عذرخواهی کرد و چند دقیقه ای وقت خواست.

در حالی که دو عروسک بزرگ را به سختی در دستش حمل می کرد از فروشگاه خارج شد

و دوباره پیش خانم شریفی برگشت. این بار خانم شریفی تنها نبود و محمد نیز کنارش ایستاده

بود.

با دیدن عروسک های بزرگ در دست نفس پوزخندی روی لبان محمد نشست و همچنان که

به طرف خیابان می رفت از مادرش خواست تا کمی عجله کنند و خودش سوار آزرای

مشکی رنگی که کنار خیابان پارک شده بود ، شد.

بوی مطبویی از ترکیب عطری تلخ و سیگار فضای ماشین را احاطه کرده بود که نفس ان را

می پسندید . محمد درحالی که عینک افتابی اش را به چهره میزد ، خطاب به مادرش گفت :

_ راستی بابت فردا . . . من نمیتونم بیام

_محمد؟حواست کجاست؟فردا خونه ی خاله سارا دعوتیما!

محمد درحالی که عینک را روی بینی اش جا به جا می کرد ، نفسش را بیرون داد و با

ناراحتی گفت:

_بایدببینم چی میشه!

_به هرحال باید برنامه هاتو یه جوری منظم کنی.می دونی که خاله ازت ناراحت مشه!

نفس درسکوت به بیرون چشم دوخته بود و گذر زمان را حس نمی کرد که با پرسش محمد

به خود امد:

_خانم متین پور از این خیابون ؟

نفس نگاهی به اطراف انداخت و خیابان مورد نظر را به او نشان داد و سپس به صندلی

تکیه داد.

به خیابان مورد نظر که رسدیدند ، نفس گفت:

_ممنونم.اگه می شه لطف کنید همینجا نگه دارید.

خانم شریفی کمی به عقب برگشت:

_نه عزیزم.چرا اینجا؟

محمد از درون ایینه نگاهی به نفس انداخت و گفت:

_شاید می ترسن خونه شونو یاد بگیریم!

نفس بی توجه به او خطاب به خانم شریفی ادامه داد:

_این چه حرفیه؟اخه زحمتتون می شه!

_زحمت چیه عزیزم؟؟اتفاقا اگه من مزاحم نباشم می خوام بیام مامان خانوم خانومامونو

ببینم!

نفس کمی سرخ شد!

_شما لطف دارین! مامان حتما خوشحال می شن!

محمد با راهنمایی نفس جلوی خانه ی متین پور ماشین را متوقف کرد و خانم شریفی و نفس

پیاده شدند ولی محمد درحالی که ارنج دست چپش را به شیشه تکه داده بود همچنان به

روبرو خیره بود.

نفس کمی خم شد و با ارامش پرسید :

_شما تشریف نمیارید داخل؟

_منتظر مامان می مونم

نفس اصرار بیشتری نکرد و زنگ را فشرد.محل زندگی خانواده متین پور نیز ویلایی زیبا و

در عین حال نسبتا بزرگ بود که در منطقه ای خوش اب و هوا واقع شده بود.

پروانه با دیدن نفس به همرا خانمی که با او مشغول صحبت بود ، با لبخندی توام با تعجب در

ورودی ساختمان را باز کرد و ان ها را به داخل دعوت نمود .

خانم شریفی و پروانه خیلی زودبا هم گرم گرفتند ، گویی سال هاست که یکدیگر را می

شناسند و هر دو از اینکه فرصتی پیدا شده بود تا باب اشنایی گشوده شود ، اظهار خوشحالی

می کردند.

_بهت تبریک می گم پروانه. الحق که دخترتم مثل خودت ماهه ! کمتر هنرجویی داشتم که بار

اول تو امتحان قبول بشه!

_شما لطف دارید فرشته جون . نفس همیشه عاشق رانندگی بود

ساعتی از گفت و گوی ان ها می گذشت که موبایل خانم شریفی زنگ خورد . فرشته نگاهی

به موبایلش انداخت و با لبخند سری تکان داد:

_اونقدر گرم صحبت شدم که محمد رو فراموش کردم!

پروانه نگاهی به نفس انداخت و با اشاره ی چشم از او پرسید که محمد کیست؟ و نفس زیر

لب طی توضیح مختصری گفت که محمد ، پسر خانم شریفی یک ساعتی می شود که جلوی

در منتظر است!

پروانه از کار نفس تعجب کرد! او دختری نبود که بدون رعایت ادب و با خیال راحت روی مبل

لم دهد در حالی که میهمانشان یک ساعت پشت در منتظر بود!

خانم شریفی عزم رفتن کرده و شماره و ادرسش را را یادداشت کرد تا بیشتر با هم اشنا

شوند .

دو مادر به همراه نفس جلوی در درحال خداحافظی بودند که در باز شد و سهیل به همراه

محمد وارد حیاط شد و توضیح داد که با محمد پشت در اشنا شده است.

پس از اشنایی انها خانم شریفی از پروانه و سهیل قول گرفت که در اولین فرصت سری به

ان ها بزنند و محمد نیز ضمن یک خداحافظی اجمالی همراه مادرش از خانه خارج شدند.

پس از رفتن ان ها همگی به داخل ساختمان بازگشتند . سهیل درحالی که کت تابستانه ی

یشمی اش را از تن خارج می کرد از اشنایی با محمد و خانم شریفی ابراز خرسندی کرد و

مایل بود با همسر خانم شریفی نیز اشنا شود و همین مهر تاییدی بود برای رفت و امد بیشتر

دو خانواده و نفس بی اختیار از بابت تایید پدرش که در اینگونه موارد بسیار سختگیرانه

عمل می کرد نفس اسوده ای کشید !

اخرین روزهای شهریور در سکوت و یکنواختی محض سپری می شد و پاییز قدم به قدم

نزدیک تر می شد.

باز هم یک عصر گرم و خسته کننده ی شهریور ماه بود . چند روزی بود که از ساغر خبری

نداشت.دلش برای او تنگ شده بود.خیلی وقت بود که دیگر برای خرید یا تفریح با هم جایی

نرفته بودند و این بهانه ی خوبی بود تانفس با او تماس بگیرد.

_بله؟

_سلا خانم!

_نفس تویی؟اخ اخ ببخشید ، اصلا حواسم به شمارت نبود!

_تو هیچ وقت حواست به هیچ جا نیست! چه خبرا؟چی کارا می کنی؟

_هیچی . . . تو خونه ام

نفس متوجه ناراحتی او شد.حس کرد ساغر خسته و بی حال صحبت می کند .

_ساغر خوبی؟همه چیز اوکی؟

_نه . . . نه. . . نه. . . نفس هیچ چی خوب نیست!

و به اشک هایش اجازه ی ریختن داد و نفس را نگران کرد.

_چی شده ؟حالت خوبه؟ مامانت اینا خوبن؟

_نفس ، امیر...!

_امیر چی ساغر؟چرا مثل ادم حرف نمی زنی؟

نفس حس کرد ساغر نمی تواند راحت از چیزی که ازارش می داد حرف بزند. . . حداقل از

پشت تلفن!

_اصلا ساغر می خوای با هم بریم بیرون؟

_اره ، اره. . . بیرون بهتره!

_باشه پس نیم ساعت دیگه ، جای همیشگی میبینمت.خوبه؟

_اره

_منتظرم گلم

درحالی که از پله ها پایین می امد ، مادرش را صدا کرد.صدای پروانه را از اتاق مطالعه

شنید . پشت میز ، مشغول مطالعه بود که باورود نفس دست از خواندن کشید ولبخند گرمی

روی لبانش نشست.

_چی شده؟کجا داری میری مامان ؟

_مامی با ساغر دارم می رم بیرون ، شاید حدودا یک ساعت دیگه برگردم. کاری ندارید؟

_نه عزیزم.مواضب خودتون باشید.حالا کجا می خواین برین؟

_نمی دونم ! شاید رفتیم یه بستنی چیزی خوردیم

_باشه ، به سلامت.زود برگرد

_چشم!

نفس دستی برای پروانه تکان داد و از اتاق خارج شد.

به محل قرار رسید و ساغر را دید که زیر سایه درختی ایستاده و بی تفاوت به ازدحام جمعیت

در حال رفت و امد نگاه می کرد. جلوتر رفت .

_به به ساغر خانم!چطوری؟

و دستش را جلو اورد.ساغر دستش را فشرد و تنها به گفتن بریم اکتفا کرد.

بی هدف در خیابان قدم می زدند و نفس هنوز نمی دانست این چه موضوعی است که ساغر

شاد و شوخ را این چنین ناراحت کرده است.بلاخره ساغر حوصله اش از این همه سکوت

سر رفت.

_نفس؟

_اخیش! بلاخره زبونت وا شد! حالا جانم؟

ساغر لبخند زد .

_می گم تو گرسنه ات نیست؟

_چرا اتفاقا.با یه بستنی میوه ای چطوری؟

_خویه . بریم

وارد کافی شاپ شدند.نفس گاهی با ساغر به اینجا می امد.مثل همیشه خواستند میزی را

انتخاب کنند که مشرف به خیابان باشد تا وقتی حرفی برای گفتن نیافتند ،با صحبت از جنب و

جوش مردم و گاهی هم دیدن اتفاقات جالب و شاید خنده دار اطرافشان همه چیز به سکوت

نگذرد.اما این بار تمام میز های مشرف به خیابان توسط گروهی از دختر ها و پسرها اشغال

شده بود.نفس فکر کرد که شاید بهتر باشد این بار به جای بحث درباره ی مناظر اطراف

بیشتر با هم سخن بگویند.

پس از سفارش بستنی میوه ای ، نفس سرش را بالا اورد و به ساغر زل زد.

_خوب؟ دیوونه ی من نمی خواد چیزی بگه؟

_نفس یه چیزی شده!

_خوب ساغر منم اینجام که به حرفای تو گوش بدم! پس راحت تموم حرفاتو بزن

ساغر به چشمان قهوه ای نفس زل زد.همیشه می خواست چشمانی به زیبایی چشمان قهوه

ای او داشته باشد.گویی ارامش عجیبی که درچشمان نفس موج می زد به ساغر هم منتقل

شد و لب به سخن گشود.

_ چند روز پیش ساعت هشت صبح بود که گوشیم زنگ خورد.منم خوابم می اومد واسه

همین گوشیمو خاموش کردم.وقتی بیدار شدم رفتم سراغ گوشیم دیدم 5 تا تماس از طرف

امیر داشتم.همون موقع بهش اس دادم که چی شده. یه...

در همین موقع گارسون با یک سینی حاوی بستنی به سمت ان ها امد و ساغر را وادار به

سکوت کرد.پس از رفتن گارسون ، ساغر ادامه داد:

_یه چند لحظه بعد امیر زنگ زد و گفت می خواد منو ببینه.منم قبول کردم.بهترین لباسامو

پوشیدم و رفتم پیشش. تو یه کافی شاپ قرار داشتیم.

ساغر به اینجا که رسید نفس عمیقی کشید و گفت:

_گفت داره می ره!

_کی؟امیر؟کجا ؟

_گفت مامانش مریضه واسه درمان باید بره المان.معلوم نیست دیگه کی برگردن

و با لحنی که انگار با خودش حرف می زند زمزمه کرد:

_ یک ماه؟. . .2 ماه؟ . . . 6 ماه؟ . . . یک سال؟

و بعد سرش را بالا اورد

_نفس من دوسش دارم! خیلی! شاید احمقانه باشه ولی من عاشقشم نمی تونم نبینمش!

ساغر بغض کرده بود و چشمانش سرخ به نظر می رسید. دستی به صورتش کشید و بی صدا

مشغول خوردن بستنی شد. نفس اما ذهنش هنوز درگیر حرف های ساغر بود. با اینکه نفس

همواره از دوستی ساغر و امیر شکایت می کرد ولی فکر می کرد امیر پسری نیست که

باخبر از احساسات ساغر او را تنها بگذارد.ساغر وابستگی شدیدی به امیر پیدا کرده بود و

خبر رفتن او برایش قابل هضم نبود.بغضی نیز ناخواسته گلوی خودش را می فشرد و یک

جمله مدام در ذهن اشفته اش رژه می رفت((چرا ساغر؟؟)) . دلش برای سادگی دوستش می

سوخت .

در سکوت بستنی هایشان را خوردند .ساغر زودتر دست از خوردن کشید و سرش را پایین

انداخت و بعد از دقایقی با بالا اوردن سرش نفس دوباره برق شادی و شیطنت را در چشمان

مشکی اش دید.

_می دونی نفس می خوام باهاش حرف بزنم ، اگه فهمیدم اونم مثل خودم دوسم داره

منتظرش می مونم اگه..اگه نه هم که باید بهش بگم تو رو به خیر و ما رو به سلامت..خوبه

نه؟

نفس خوش حال از اینکه دوباره ساغر همیشگی روبرویش نشسته بود سرش را به نشانه ی

مثبت تکان داد.

_ساغر باهاش حرف بزن ، بیشتر از خودش و خانوادش بپرس ، شاید اینی که می گم یه

شعار باشه از زبون کسی که هنوز عاشق نشده ولی وقتی باهاش حرف می زنی به قلبت

بگو ساکت باشه و از عقلت کمک بگیر ببین اون بهت چی می گه!ببین این امیر سهرابی

ارزش منتظر موندن رو داره؟؟ اونوقت اگه عقلت گفت اره به قلبت بگو تا وقتی امیر برگرده

منتظرش بمونه!

ساغر مثل همیشه با حرف های نفس که در عین ارامش و همراه با لبخندی اطمینان بخش

بیان شده بود احساس راحتی می کرد.نفس نیز نمی دانست چرا ولی حس می کرد به زودی

نظرش نسبت به امیر تغییر خواهد کرد چیزی از درونش می گفت که شاید امیر بتواند مهمان

خوبی برای قلب عاشق دوستش باشد!

از کافی شاپ خارج شدند و با مشورت یکدیگر تصمیم گرفتند به فروشگاه لباسی که در

همان اطراف قرار داشت سری بزنند.

_میگم نفس هفته ی دیگه باید بریم یونی! از الان دارم لحظه شماری می کنم!

_ اوهوم.منم دیگه تو خونه خسته شدم چقدر بشینم تو خونه؟ وای نمی دونی چقدر دلم واسه

بارونای پاییزی تنگ شده!

_باز که تو رفتی تو حس ، بارونی! بدو بدو بریم که الان شب می شه

با هم به تک تک بوتیک ها سرک می کشیدند و گاهی با شوخی و خنده و دعواهای ساختگی

از لحظه های قشنگشان نهایت لذت را می بردند.

روز های پایانی شهریور بر عکس روزهای قبل ، مثل برق و باد گذشت و بلاخره پاییز با قدم

های ارامش به احساسات خسته ی نفس رسید.

دستی برای باباتکان داد و به سمت ورودی دانشگاه قدم برداشت .نخستین روز دانشگاه نفس

با حس و حالی جدید و با اهدافی جدیدتر قدم در محوطه گذاشت.لبخندی نا محسوس بر لب

داشت ولی درونش از شوق و شادی غوغا بود .همیشه ارزویش بود که بتواند در رشته ی

مورد علاقه اش تحصیل کند .

هرگز یادش نمی رفت. صبح زود بود و او هنوز خواب بود ، وقتی دایی کسری وارد اتاقش

شد و او را به زور از تخت بلند کرد و در اغوش کشید و گفت:

_ تبریک می گم نفس خانم ، دندون پزشک خانواده!

و حالا او قدم بر می داشت تا ارزوهای رنگینش را تحقق بخشد.

لافاصله پس از پایان کلاس زنگ موبایلش به صدا در امد.

_اخ اخ..ای مامان جون دندونم...الو ؟؟ خانم دکتر؟؟الو؟؟..صدا میاد؟؟

باز هم صدای ساغر و لحن حرف زدن او لبخند را مهمان لبان نفس کرد.

_چته؟؟ لال مونی گرفتی؟؟

_دختر چه خبرته؟؟اولا سلام.دوما من از پشت تلفن بیمارام رو ویزیت نمی کنم!

_نگاش کن تو روخدا! حلا جوگیر نشو!

_ساغر؟؟؟؟

_هان؟؟

_هان و ..! خوب خوش می گذره خانم مهندس؟؟

_وای نفسی نمی دونی چه دیوونه هایی رو امروز تو کلاس دیدم!

_چرا؟؟

ساغر سعی کرد لحن نفس را تقلید کند.

_اولا من اخبار رو از پشت تلفن نمی گم! دوما بیا بریم بیرون یه جایی ،چیزی بعد تبادل

اطلاعات کنیم!..چطوره؟؟

_نه خوبه قدرت یادگیریت بالاست! ولی اوکی. . کجا؟؟ اصلا بیا خونه ی ما؟؟؟

_مزاحمتون نشم؟؟

_لوس نشو دیگه. زود بیا منتظرم

_ اوکی

اهسته وارد خانه شد.مامان روی مبلی نشسته بود و با تلفن صحبت می کرد و متوجه حضور

او نشد.نفس نگاهی به مامان انداخت.چه قدر او را دوست داشت.مامان با اینکه در مرز

چهل سالگی قرار داشت ولی درست مثل بابا ،چهره اش کمتر از سنش جلوه می کرد.زنی

فوق العاده مهربان و صبور و حلال مشکلات.همیشه به داشتن چنین مادری افتخار می کرد.

چند دقیقه ای به انتظار ایستاد و وقتی مکالمه ی مامان تمام شداز پشت بغلش کرد و بوسه

ای به روی گونه اش نهاد.

_ سلام مامی جون

_سلام دختر گل مامان.خوبی عزیزم؟؟ کی اومدی؟؟

_از خوبم خوبترم! همین الان اومدم

_خوب خانم خوش گذشت؟؟ روز اول چطور بود؟؟

_عالی بود مامان

و انگار چیزی یادش امده باشد پرسید

_راستی نینا کجاست؟؟

_با بابات رفتن بیرون

_بله دیگه پدر و دختر خوب با هم می رن گردش !

مامان خنده ی ملایمی کرد و گفت:

_حسادت ممنوع!تو که رفتی همش نق می زد باباتم اومد بردتش بیرون. حالا هم برو لباسات

رو عوض کن

نفس چشمی گفت و حین بالا رفتن از پله ها خبر امدن ساغر را به مامان اعلام کرد.

_ساغر مثل همیشه پر سرو صدا وارد شد و پس از احوال پرسی با مامان ، با نفس راهی

اتاق شد . به محض ورود به اتاق چنان یکدیگر را بغل کردند گویی سال هاست که از هم

دور بوده اند.

_تبریک ..تبریک..بلاخره داری خانم مهندس می شی

_وای نفس خیلی خوشحالم.

_اره می دونم. حالابیا بشین و از اولین روز کلاست بگو ببینم

تا ساعت ها با هم گفتند و خندیدند و ساغر از استاد چاق و به قول خودش دیوانه ی کلاس

سخن گفت و نفس از استاد خشک و عصبی و بچه های کلاس. همچنان مشغول صحبت بودند

که در اتاق به شدت باز شد و نینا با اخمی شیرین و در در حالی که سعی می کرد خود را

جدی و عصبانی نشان دهد وارد اتاق شد و با لحن بچه گانه و سرزنش بارش رو به نفس

گفت:

_ نفس تو خجالت نمی کشی؟؟ نه می خوام بدونم تو خجالت نمی کشی؟؟

نفس با چشمانی متعجب به او زل زد.

_چرا گل من؟؟

_از دانشگاه اومدی من که نبودم ولی بعدشم نیومدی من رو بوس کنی؟؟تو خجالت نمی

کشی؟؟زود باش بیا!

نفس و ساغر هم زمان با هم به قهقه افتادند.نینا دختر با نمک و باهوشی بود و از بچگی

همانند بزرگتر ها رفتار می کرد.همه ی افراد فامیل به این امر معترف بودند که نفس و نینا

همیشه بیشتر از سن خود مسائل را درک می کردند.

نینا همان طور با جدیت ایستاده بود و به ان ها نگاه می کرد. یک دستش را به کمرش زده و

با دست دیگرش گونه اش را نشان می داد!

نفس از روی صندلی بلند شد و او را محکم در اغوش کشید و بوسه ای نرم روی گونه اش

نشاند.لب های نینا به لبخند کوچکی باز شد و با همان اخم شیرینش گفت:

_حالا شدی دختر خوب!

ساغر دوباره به خنده افتاد.نفس ، نینا را روی پاهایش نشاند.

_راستی نینا خانم سلامت کو؟؟

نینا چشم غره ی با نمکی به نفس رفت و با لبخد رو کرد به ساغر.

_سلام ساغر جون

_سلام قربونت برم.خوبی خانم خانما؟؟

و دوباره در حالی که می خندید ادامه داد:

_یه ذره از این چشم غره های خوشگلت به این خواهر زشتت یاد بده باشه؟؟!!

و این بار نفس در حالی که جلوی خنده اش را می گرفت برای ان ها چشم غره رفت!

با امدن پاييز و ورود به دانشگاه شور و نشاط عجيبي درون خود احساس مي کرد.حس مي

کرد احساسش نو مي شود و اين را مديون پاييز بود.

چند هفته اي از زماني که امتحان رانندگي داده بود مي گذشت و نفس در انتظار گواهينامه

اش به سر مي برد که بلاخره ان روز انتظارش به پايان رسيد.

ان روز عصر، اولين باران روح بخش پاييزي باريدن گرفت.نفس با ديدن قطرات الماس گون

باران سريع به حياط دويد و خودش را به باران سپرد.بعد از دقايقي نينا نيز به او پيوست .به

دور خود مي چرخيدند و مي خنديدند و مامان از پشت پنجره با ارامش روي مبلي لم داده بود

و به دختران سراپا شور و نشاطش مي نگريست که زنگ در را زدند و چون نفس و نينا در

حياط بوند در را باز کردند و نفس با خوشحالي گواهينامه اش را تحويل گرفت.

شب وقتي بابا برگشت به پيشنهاد مامان قرار شد براي شام به رستوران بروند.نفس در

اتاقش مشغول اماده شدن بود و بلاخره پس از نيم ساعت از اتاقش خارج شد.مامان تنها در

سالن ايستاده بود.

_مامي پس بابا و نينا کجان؟؟

_تازه مي گي کجان؟؟ نيم ساعته تو ماشين منتظرن.بيا ديگه

_باشه باشه بريم حالا!

وقتي در ماشين نشستند نفس به خاطر تاخيرش عذرخواهي کرد و با نينا مشغول شد.

رستوران تقريبا شلوغ بود و اکثر ميزها يا پر بود يا رزرو شده بود.بلاخره با راهنمايي

گارسون ميزي را انتخاب کردند. نفس قبل از نشستن براي شستن دست هايش به سمت

ديگري رفت.بعد از دقايقي که برگشت متوجه ي بابا شد که با اقايي در حال صحبت بود .

مامان نيز با خانمي صحبت مي کرد که پشتش به نفس بود.خانمي داشت از مامان گلايه مي

کرد که چرا با او تماس نگرفته است.کنجکاو شد و جلو رفت و به ارامي سلام کرد.ناگهان با

خانم شريفي روبرو شد،کسي که مامان با او در حال صحبت بود.احتمال داد که اقايي که در

حال صحبت با بابا بود همسر خانم شريفي باشد که پس از چند لحظه و پايان يافتن مراسم

معارفه حدس نفس درست از اب درامد.ولي در اين بين نفس محمد را نيافت.سري تکان داد و

زير لب زمزمه کرد((به من چه؟!خوب نيومده! اصلا من با اون چي کار دارم؟)) و به خانم

شريفي چشم دوخت.

نفس، بابا و اقاي همایونیان در يک سمت و مامان و نينا و فرشته خانم روبه روي ان ها

نشسته بودند همه با هم مشغول صحبت بودندو نفس هنوز کنجکاو بود تا علت غيبت محمد را

بداند . حتي تا پايان غذا خوردن نيز منتظر بود تا کسي اين موضوع را مطرح کند که انگار

انتظار بي فايده بود چون پس از صرف شام خانم و اقاي همایونیان ضمن خداحافظي و گرفتن

قولي مجدد از بابا و مامان براي ديداري دوباره سوار ماشين خو شدند و رفتند.

در راه برگشت،صحبت از خانم شريفي و همسرش شد.ان طور که بابا مي گفت گويي از اقاي

همایونیان خوشش امده بود و اظهار داشت که او مردي جا افتاده و قابل احترام است و

مامان نيز حرف هاي بابا را تاييد مي کرد.

پس از تعويض لباس هايش خودش را روي تخت دراز کشيد و به روزي که گذرانده بود

انديشيد. افکار ضدو نقيضي در ذهنش پرسه مي زد که نفس نمي توانست ان ها را انسجام

بخشد.بلاخره انقدر با خود کلنجار رفت تا خواب مهمان چشمانش شد.

صبح،پس از صرف صبحانه به اتاق مطاله رفت.هنوز کتابي که روبرويش بود را ورق نزده

بود که مامان وارد اتاق شد.

_اينجايي نفس؟؟ دو ساعته دارم دنبالت مي گردم که!

_من اينجام مامان جان.داشتم کتاب مي خوندم.الته مي خواستم اين کار رو بکنم که...! خوب

کاري داشتيد با من که دو ساعته دنبال من هستين؟؟!

_بله خانم! ..نفس گفتي خونه ي خانم شريفي اينا نزديکه؟؟

_اره يه چند تا خيابون فاصله داريم.چطور؟؟

مامان خواست حرفي بزند که صداي زنگ تلفن بلند شد.درحالی که مامان از اتاق خارج می

شد به نفس اشاره کرد که دنبالش برود و نفس کنجکاو پشت سر مامان راه افتاد.یکی از

دوستان مامان زنگ زده بود و نفس می دانست باید منتظر بماند پس روی مبل جلوی

تلویزیون دراز کشید و به ان چشم دوخت.چند دقیقه ای گذشت و نفس کم کم حوصله اش سر

می رفت که تلفن قطع شد.

_خوب خدارو شکر!

_نفس!! خوب چی کار کنم عزیزم؟؟نمی تونم که تلفن رو قطع کنم.سارا خانم کارم داشت.

_این کارای سارا خانمم که تمومی نداره!

مامان نگاهی به نفس انداخت و از جابلند شد و به اشپزخانه رفت.نفس به جای خالی مامان

نگاه کرد((پس چرا کارش رو نگفت؟؟)).نفس کنجکاو بود تا بقیه حرف مامان را بشنود ولی

گویا مامان قصد نداشت از ادامه ی حرفش سخنی به زبان اورد.((مثل اینکه خودم باید وارد

عمل بشم!)) این را گفت و به اشپزخانه رفت و به یخچال تکیه داد.

_ خدا رو شکر گواهینامم اومد. دیگه با خیال راحت می شینم پشت فرمون

_اره..ایشالله باباتم واست یه ماشین می گیره ..راستی گفتی گواهینامه، خونه خانم شریفی

نزدیکه؟؟

نفس که هر لحظه کنجکاوتر می شد پاسخ داد:

_اره مامان جان.چطور؟؟

_راستش دیشب که خانم شریفی اینا رو دیدیم بهم گفت شیرینی گواهینامه ات رو حتما

واسش ببری

_خب شام دیشب همو شیرینیش بود دیگه!!نبود؟؟

مامان به نفس زل زد.

_نبود؟؟..اهان باشه نبود!

مامان به خنده افتاد.

_نفس خانم الان می ری حاضر می شی . منم یه کیک پختم همین رو واسشون ببر

نفس چشمی گفت و برای لباس پوشیدن به اتاق رفت. همان طور که از پله ها بالا می رفت

زیر لب غر غر می کرد که چرا باین شیرینی ببرد ولی خودش هم خوب می دانست که چقدر

خوش حال بود که مامان چنین پیشنهادی داده بود!نمی دانست چرا ولی هر چه با خودش

کلنجار می رفت نمی توانست لباس مناسبی انتخاب کند.خودش هم نمی دانست ولی دوست

داشت یکی از بهترین لباس هایش را بپوشد.هنوز سردرگم بود و به لباس های روی تخت

نگاه می کرد که مامان از پایین صدایش زد.سریع مانتوی کرم رنگش را از روی تخت

برداشت و پوشید و شالی کرم رنگ،متمایز با رنگ مانتویش روی سرش کشید و ارایش

ملایمی نیز روی صورتش نشاند.لبخندی به خود زد و با عجله از پله ها پایین رفت.مامان

کیک را به طرز زیبایی تزیین کرده بود.

_به به ، چه کرده مامان!

_خوبه؟؟

_عالی شده مامان.پس ما چی؟؟

_نترس شکمو واسه شماها هم درست کردم

_مرسی مامان گلم

_خوب دیگه بیا اینو بردار ببر.سلام منم به فرشته خانم برسون

.اوکی .مامی.من رفتم

اب عکس های روی شومینه خیره شد و در کمال تعجب عکس زیبایی از الهام پوشیده در

لباس عروسی را در کنار جوانی که به محمد شباهت زیادی داشت،دید!

((محمد؟؟؟ يعني عکس ازدواج محمد و الهام؟؟)) عجيب کنجکاو شده بود.ناخوداگاه از جايش

برخاست تا نزديک تر برود.دليلش را نمي دانست ولي دوست داشت فردي که کنار الهام بود

محمد نباشد! هنوز قدمي بر نداشته بود که صداي الهام غافلگيرش کرد.

_ديدي عکسمونو؟؟ به نظرت خوشگل شده بودم؟؟

نفس فکر کرد که الهام چه دختر ساده و در عين حال گرم و صميمي است و خيلي زود با

ديگران ارتباط برقرار مي کند.درست برعکس خودش!

_تازه ازدواج کردين؟؟

نفس از سوال خودش تعجب کرد!

_تازه که نه! يه ماه ديگه اولين سالگرد ازدواجمون رو جشن مي گيريم

_جدا؟؟ تبريک مي گم

_ممنونم عزيزم

و بعد با چشمکي اضافه کرد:

_نگفتي خوشگل شده بودم يا نه؟؟

نفس دوباره به عکس نظري انداخت.زوج خوبي به نظر مي رسيدند.

_مسلما شما يه عروس خوشگل بودين!

الهام از تعريف نفس خوشش امد!

_مرسي عزيزم.مي دوني...

صداي باز و بسته شدن در ورودي الهام را از ادامه ي حرفش باز داشت . محمد با قدم هايي

خسته وارد سالن شد و در جواب سلام دو دختر جوان تنها به تکان دادن سرش اکتفا کرد .

خواست از پله ها بالا برود که خانم شريفي با يک سيني حاوي فنجان هاي قهوه و برش

هايي از کيک شکلاتي که نفس اورده بود وارد سالن شد.

_سلام محمد جان.خوبي؟؟

محمد درحالي که از پله ها بالا مي رفت جواب داد:

_سلام

_کجا مي ري ؟؟ بيا قهوه درست کردم

_خسته ام.مي رم استراحت کنم

_بيا پايين قهوه ات رو بخور بعد برو استراحت کن

_باشه

و دوباره از پله ها بالا رفت !

_محمد با شما بودما!

_بله! شنديم! مي رم لباسم رو عوض کنم

_باشه زود بيا.. راستي مهمونم داريم

_مي دونم!

و بعد بالا رفت.

خانم شريفي سيني را روي ميز قرار داد و فنجان ها را روي ان چيد.

_خوب ديگه چي کارا مي کني خانم؟؟

الهام بلافاصله پرسيد:

_راستي نفس جون دانشگاه مي ري؟؟

_بله

_سال چندمي؟؟ چه رشته؟؟

_سال اولم و دندون پزشکي مي خونم

_تبريک مي گم عزيزم.منم خيلي دوست داشتم دندون پزشکي بخونم

نفس تبسمي کرد و زيرلب تشکر کرد.

_ راستي عزيزم حسام نگقت کي برمي گرده؟؟

نفس با سوال خانم شريفي که از الهام پرسيده بود سرش را بالا اورد و به الهام چشم دوخت.

_ حداکثر تا دو روز ديگه برمي گرده و منم تا حسام برگرده مزاحمتونم!

_اين چه حرفيه عزيزم؟؟ تو مراحمي عروس گلم!

نفس گيج شده بود. خيلي دوست داشت بداند که حسام کيست و با الهام چه کار دارد . از

افکاري که در ذهنش بود خوشش نيامد.حس مي کرد بيش از انچه که بايد کنجکاوي مي کند.

((نفس تو که انقدر فضول نبودي! تو چي کار داري که حسام کيه و با الهام چي کار داره؟؟))

نفس همچنان با خودش درحال ستيز بود که متوجه محمد شد. شلوار کتاني به رنگ قهوه اي

و تي شرتي به رنگ سبز تيره پوشيده بود و از پله ها پايين مي امد. نفس ناخوداگاه اخمي

کرد و سرش را پايين تر از حد معمول اورد. وقتي محمد نزديک شد، نفس و سپس الهام به

احترام او ايستادند.محمد درحالي که روي مبل تک نفره اي دور از جمع سه نفره ي خانم ها

مي نشست ، با لحن ارامي گفت:

_بفرماييد خواهش مي کنم.

دختران جوان دوباره روي مبل جاي گرفتند و به تعارف دوباره ي خانم شريفي، نفس فنجان

قهوه اش را برداشت و کمي از محتويات درون ان را مزه مزه کرد.از اينکه محمد در سالن

بود کمي معذب مي نمود و سعي مي کرد رفتار معقولي داشته باشد!

دقایقی به سکوت گذشت که زنگ تلفن بلند شد و خانم شریفی طی یک عذر خواهی سالن را

ترک کرد.نفس نگاهی به الهام انداخت که مشغول تکه کردن کیک شکلاتی بود.این بار به

محمد نگاه کرد . سرش پایین بود و به فنجان قهوه اش چشم دوخته بود. نفس فرصت یافت تا

با دقت بیشتری چهره اش را ارزیابی کند.زیر نوری که روی صورتش افتاده بودپوست

گندمگونش تیره تر به نظر می امد و موهای کوتاه قهوه ای اش به همرا ته ریشی که بر

چهره اش بود،دوباره نظر نفس را که با خود گفته بود محمد چهره ی جذابی دارد ،تصدیق می

کرد.دوباره سرش را چرخاند که با نگاه اشفته و غمگین الهام روبرو شدبود و متوجه شد که

الهام با لبخندی تلخ به او نگاه می کند و چهره اش را هاله ای از غم پوشانده! نفس دستی به

سر و صورتش کشید! زیر نگاه حسرت بار الهام حس خوبی نداشت. محمد لحظه ای سرش

را بالا گرفت و متوجه نگاه الهام شد.سریع از جا برخاست و نزدیک تر امد.

_ خانم متین پور ناراحت می شین اگه من و الهام چند لحظه تنهاتون بذاریم؟؟!

نفس با تعجب در حالی که سعی می کرد عادی باشد،پاسخ داد:

_خواهش می کنم،بفرمایید!

_ممنون

و با صدایی اهسته از الهام خواست تا همراهش برود.الهام سری تکان داد و با گفتن ببخشید

همراه محمد به سمتی که خانم شریفی رفته بود،رفت.

نفس متعجب از رفتار الهام و محمد،هنوز بهت زده بود و با خودش فکر می کرد که نکند کار

اشتباهی از او سر زده که الهام را اینچنین اشفته کرده است.چند دقیقه ای گذشت و نفس

نگاهی به ساعتش انداخت.کم کم داشت دیرش می شد ولی هنوز از خانم شریفی،الهام و

محمد خبری نبود.شالش را روی سر مرتب کرد و نگاهی به درون کیفش انداخت و دکمه های

مانتویش را مرتب کرد که خانم شریفی و محمد وارد سالن شدند.نفس نیز از جا بلند شد.

_کجا دخترم؟؟ چرا بلند شدی؟؟

_خیلی وقتتون رو گرفتم

_نه عزیزم این چه حرفیه؟؟ ما هم خوشحال شدیم دیدیمت

_لطف دارین.منم خوشحال شدم

_عزیزم ماشین اوردی یا کسی می اد دنبالت؟؟

_راستش می خوام یکم قدم بزنم

_نفس جان بیرون بارون می اد .صبر کن محمد می رسونتت

محمد که کمی عقب تر ایستاده بود جلو امد و گفت:

_می رسونمتون

_نه! اخه اینجوری زحمت می شه

_ مامان که گفتن بیرون بارون می اد،زحمتی نیست

و در حالی که بر می گشت تا به سمت پله هایی که به طبقه ی دوم راه پیدا می کرد،

برود،گفت:

_الان بر می گردم

نفس هنوز متعجب ایستاده بود! از کار های اعضای این خانواده سر در نمی اورد!

خانم شریفی تا جلوی در او را همراهی کرد.در حال خداحافظی با یکدیگر بودند که نفس

محمد را دید که کتی کتان به رنگ شلوارش به تن داشت و به سمت ان ها می امد.

درون ماشین بر عکس بیرون گرم بود. هوا کاملا تاریک شده بود و قطرات باران روی

شیشه ماشین ضرب گرفته بودند .نفس کمی دستپاچه می نمود.این اولین باری بود که سوار

ماشین پسر غریبه ای می شد.محمد ولی کاملا خونسرد در حال رانندگی بود که گوشی اش

زنگ خورد. و نفس ناخواگاه تمام حواسش به سمت او رفت.محمد با گفتن ((ببخشید))

سکوت را شکست وبه تماس پاسخ داد و با صدایی ارام به کسی که پشت خط بود گفت:

_جانم؟؟

_....

_بله.حتما

_....

_الان بهتره؟؟

_....

_چی کار کنم؟؟؟!

محمد این جمله را با تعجب بیان کرد و انگار کسی که پشت خط بود چیزی گفت که او را قانع

کرد و محمد این بار پوزخندی زد.

_خوب چرا خودش نگرفت؟؟ یا چرا شما این کارو نکردی؟؟ من فردا...

_....

_باشه.حالا ببینم چی میشه.خودش خواست؟؟

نفس متوجه نشد محمد چه چیزی شنید که خنده ی ملایمی کرد.

_چشم قول میدم! شما هم مراقبش باشید

_....

_تا نیم ساعت دیگه خونه هستم

و سپس گوشی را قطع کرد.

نفس به خودش امد و سرش را به سمت شیشه برگرداند.باران به شدت می بارید و این نفس

را خوشحال می کرد. بی اختیار لبخندی روی لبش نشست. از اینکه کنار محمد نشسته بود

حس خوبی داشت.

_خانم متین پور؟؟

نفس به سمت او برگشت.

_بله؟!

_مثل اینکه الهام امروز شما رو ناراحت کرده!

نفس متعجب به محمد خیره شد!

_متوجه نمی شم! الهام جون؟؟

_اره،الهام. و یه عذر خواهی هم به شما بدهکاره که خودش حتما این کار رو انجام می ده!

_من متوجه منظورتون نمی شم! الهام جون کاری نکردن که من ناراحت بشم و نیازی هم به

عذر خواهی نیست!

_امروز الهام با نگاهش ناراحتت کرد. البته دست خودش نیست!

نفس همچنان با تعجب به او نگاه می کرد و محمد برای اولین بار طی چندین برخوردش با

نفس لبخندی به روی او زد.

_ الهام خودش بعدا بهتون توضیح می ده ولی شاید بهتر باشه تا منم بگم! راستش شما

شباهت زیادی به الینا،خواهر الهام دارین.الینا 6 ماه پیش فوت کرد و الهام امروز با دیدن

شما یاد الینا افتاد.

نفس با دقت به حرف های محمد گوش می داد و با شنیدن جمله ی اخر او اشک در چشمانش

حلقه زد.به یاد چهره ی الهام افتاد که چگونه با غم به او خیره شده بود.

_به هر حال من باید از طرف الهام ازتون عذر خواهی می کردم.

_خواهش می کنم.من واقعا متاسفم!

محمد سری تکان داد و دیگر چیزی نگفت.نفس نیز سکوت اختیار کرده بود.

به سر خیابان که رسیدند، نفس خواست همان جا پیاده شود ولی با مخالفت محمد روبرم

شد.وقتی محمد جلوی خانه متین پور ماشین را متوقف کرد،به طرف نفس برگشت و گفت:

_فردا ساعت 5 میام دنبالتون!

در که باز شد،کمی این پا و ان پا کرد و سپس وارد حیاط شد.نینا را دید که پشت پنجره

ایستاده و برایش دست تکان می دهد.با دیدن نینا از زیر باران راه رفتن صرف نظر کرد و به

سوی ساختمان دوید.بلافاصله پس از ورود به خانه خودش را به شومینه رساند و خودش را

روی مبل انداخت.حسابی سردش شده بود.

_می ذاشتی یک ساعت دیگه میومدی!

نفس از روی مبل نیم خیز شد و سرش را به طرف مامان برگرداند.

_سلام!

_سلام . چرا اینقدر دیر کردی؟؟ پاشو برو لباس هات رو عوض کن

نفس دوباره روی مبل لم داد و در حالی که دستانش را در بغل می گرفت با لحن مظلومانه ای

گفت:

_مامی دو دقیقه صبر کن الان می رم دیگه

_پاشو نفس... راستی با چی اومدی تو این بارون؟؟

_پسر خانم شریفی منو رسوند!

مامان لحظه ای به نفس نگاه کرد.

_خوش گذشت؟؟

_ای بد نبود!

_خوب حالا پاشو برو لباس هات رو عوض کن اینجوری سرما می خوری... بعدا با هم حرف

می زنیم!

نفس با بی میلی از روی مبل بلند شد و کیفش را از روی میز برداشت و به سمت راه پله ها

رفت و در همان حال صدای مامان را می شنید که می گفت:

_اخه این لباس مناسب این فصله؟؟ اگه اینجوری سرما نخوری خیلیه

با ورود به اتاقش،سریع به سمت ایینه رفت.دستی به روی گونه های داغ و ملتهبش کشید.

تب داشت.به چشمان قهوه ای خود در ایینه زل زد. گویی در عمق ان چشمان قهوه ای به

دنبال حقیقتی ناشناخته می گشت.لبخندی شیطنت امیز روی لبانش نقش بسته بود و حس

عجیبی درون خود احساس می کرد.به یاد محمد افتاد.بدون شک،مطمئن بود که این حال

خوش نتیجه ی اتفاقات امروز بود.

_فردا ساعت 5 میام دنبالتون!

_ببخشید؟؟

محمد دوباره به روبرو خیره شده بود و گفته بود:

_الهام می خواد هم از شما عذر خواهی کنه و هم یه حال و هوایی عوض کنه.

_خوب؟؟

محمد بی حوصله پاسخ داده بود:

_خوب به خواست الهام فردا میام دنبالتون و شما رو تا یه جایی می رسونم.

محمد(( به خواست الهام)) را با لحن خاصی بیان کرده بود.گویی می خواست روی خواست

الهام تاکید داشته باشد!

_به نظرم این کار با یه تماس ساده هم حل می شه! هرچند که بازم معتقدم نیازی به عذر

خواهی نیست

و در ماشین را باز کرده و پیاده شده بود.

_خانم متین پور فردا میبینمتون.به خانواده سلام برسونید

و بی درنگ پایش را روی پدال گاز فشرده و از مقابل چشمان نفس دور شده بود!

نفس با یاداوری انچه که رخ داده بود، دوباره لبخند زد.خوشحال بود که می توانست ساعاتی

را کنار محمد و الهام بگذراند.حس می کرد زندگی اش از یکنواختی خارج می شود.با اینکه

هنوز ساعاتی از اشنایی اش با الهام نمی گذشت ولی می دانست می تواند به عنوان یک

دوست رویش حساب کند. از روحیه شادش خوشش می امد به خصوص که با شنیدن ماجرای

الینا حس می کرد با دختری محکم اشنا شده.اما محمد... نمی دانست! شاید فقط از او خوشش

می امد.همین!

بالاخره از ایینه دل برید و لباس هایش را که هنوز از ان اب می چکید را از تن خارج کرد.

پس از تعویض لباس به سراغ تخت رفت و سعی کرد کمی از لباس هایی که روی ان پخش

بود را مرتب کند.هنوز مشغول جمع اوری لباس هایش بود که با صدای مامان به خود امد.

باید برای شام پایین میرفت.دستی به کمر و سپس گردنش کشید و نگاهی به ساعت روی میز

انداخت.به سمت سرویس اتاقش رفت و همان طور که دستهایش را زیر اب سرد فرو می برد

فکر کرد که بهتر است بیان کردن موضوع بیرون رفتن با الهام را به فردا موکول کند!

با بی حالی چشمانش را گشود.احساس سرما کرد و لحاف را تا زیر چانه اش بالا کشید.

سرش را به طرف پنجره چرخاند.باران بی وقفه می بارید.به زحمت روی تخت نشست و پشت

دستش را به چشمانش کشید.نگاهش به ساعت کنار تخت افتاد.((وای نه! دیرم شد))

در اتاق را محکم بست ولی یادش امد که کتاب ها و موبایلش را روی میز جاگذاشته.کلافه و

عصبی به اتاق برگشت و همچنان که زیر لب غرغر می کرد گوشی و کتاب هایش را

برداشت و دوباره نگاهی در ایینه به خود انداخت.موهایش را زیر مقنعه مرتب ساخت و این

بار با ارامش بیشتری از اتاق خارج شد.هنگام عبور از کنار در اتاق نینا اهسته ضربه ای

به در زد و گفت:((بیا بیرون نینا.من رفتم)).پله ها را با عجله طی کرد و پایین رفت. مامان

در اشپزخانه مشغول بود.

_مامی دیرم شد.چرا صدام نکردی اخه؟؟

مامان که تازه متوجه حضور او شده بود.اخم ظریفی به چهره نشاند.

_اوالا که سلام.صبح شما هم بخیر! دوما من همیشه باید دخترم رو با این سن و سال بیدار

کنم که بره دانشگاه؟؟

_باشه..اصلا ببخشد...عجبا!

و بعد لبخند زد.

_ببخشید!من رفتم.کاری ندارید؟؟

_مواظب باش.اهان راستی اگه دیرت شده یه زنگ بزن به بابات،فکر کنم اون طرفا کار

داشت.اگه می تونه تو رو هم ببره.

_قربون مامی خودم

و از دور بوسه ای برای مامان فرستاد و به سمت تلفن خیز برداشت.

_سلام

_سلام عزیزم.خوبی؟؟

_مرسی بابا جون.زودتر راه بیفتین دیگه..دیرم شده اخه

بابا فرمان را چرخاند و ماشین را به حرکت دراورد.

_امروز تا چه ساعتی کلاس داری؟؟

نفس نگاهی به ساعتش انداخت. حرکت عقربه ها حاکی از ان بود که نفس چند دقیقه اول

کلاس را از دست می دهد.

_امروز که مثلا از 10 کلاسم شروع می شد تا ساعت 2 هم کلاس دارم

_خوبه پس می رسیم

_قراره جایی بریم؟؟

_امروز سیاوش اینا برمی گردن

((وای خدا جون! همینو کم داشتم))

_می خواین برین فرودگاه؟؟مامان می دونه؟؟

_نفس؟؟ مگه می شه نریم؟؟ من خودم تازه نیم ساعت پیش فهمیدم

نفس از گوشه چشم نگاهی درمانده به بابا انداخت.بابا متوجه نگاه او شد و با خنده در حالی

که سرش را تکان می داد گفت:

_چیه؟؟ نمی ای؟؟

_بابا جون!

_نفس!

_اخه بابایی امروز جایی دعوت دارم

((نفس مثلا می خواستی اول به مامان بگیا!)) و دوباره مظلومانه به بابا نگاه کرد.

_کجا به سلامتی؟؟

_دیروز که رفته بودم خونه خانم شریفی...

_همون مربی رانندگیت دیگه،اره؟؟

_اره. اونجا با...با...

((نفس دیگه کلا گند زدی دختر! حالا بگم کی بود؟؟ من هنوز نمی دونم الهام کیه!)) ودوباره

با لاقیدی شانه هایش را بالا انداخت((حالا چه نامزد محمد باشه ،چه فامیلشون!)) و سعی

کرد نشان دهد حواسش پرت پسرک گلفروش کنار خیابان شده است،دوباره سرش را به

طرف بابا برگرداند.

_با الهام اشنا شدم.یکی از بستگان خانم شریفی!ا اونم من رو دعوت کرد تا امروز باهاش

برم بیرون.

_همین جوری،یه دفعه؟؟ مناسبتی داره؟؟

_اقای محتشم که می گفت مثل اینکه من شبیه الینا ، خواهر الهامم.الینا 6 ماه پیش فوت

کرده و الهام، من رو که دیده یاد اون افتاده و می خواد بیشتر باهام اشنا بشه

_پس نمی خوای بیای؟؟

نفس با شیطنتی معصومانه گفت:

_اگه شما اجازه بدید!

_پس امروز باید اول تو رو برسونم

نفس با خوشحالی از بابا تشکر کرد.

_واقعا مرسی بابا.اصلا حوصله ی دخترای اقای سیدی رو نداشتم!

سپس کمی مکث کرد.

_نه.مرسی. اخه اقای محتشم که دیروز من رو رسوند گفت امروزم ما رو می رسونه

_ شوهر خانم شریفی؟؟

_نه پسرشون!

بابا خواست حرفی بزند که نفس متوجه شد به دانشگاه نزدیک شده اند.

_مرسی بابا.من دیگه پیاده می شم شما هم برین به کارتون برسین.بازم مرسی

_ برو بابا جون.مواظب خودت باش

_خداحافظ بابایی

محوطه ی دانشگاه،حسابی شلوغ بود.نفس با عجله قدم بر میداشت و مدام در دل دعا می

کرد که استاد به او اجازه ی ورود به کلاس را بدهد.

با پایان یافتن کلاس،نفس دستش را روی قفسه سینه فشرد و نفس عمیقی کشید.

_اخیش،بالاخره تموم شد.دیگه دارم میمیرم

_وای چته تو نفس؟؟ امروز چه قد اه و ناله می کنی؟؟

_خسته ام به خدا.تازه نمی دونی امروز چه قدر دعا دعا کردم که استاد بذاره بیام سر

کلاس.تازه خونه هم کلی کار دارم

_خوب حالا با یه قهوه چطوری؟؟

نفس نگاهی به ساعت و سپس به محبت انداخت.

_وای نه ،قربونت.من همینجوریشم دیرم شده.باشه یه دفعه ی دیگه

_باشه نامرد! یادم می مونه

و به حالت قهر از نفس دور شد.نفس با عجله کیفش را برداشت و به دنبالش قدم ها را تند

کرد.

_وایسا ببینم.چقد تند می ری.

محبت با حالتی با نمک رویش را برگرداند

_ببین محبت خانم خودت اخلاق من رو می دونی ناز کسی رو نمی کشم ولی واسه خاطر دل

کوچولوی دوستم به جبران امروز فردا دعوتت می کنم

محبت دستی در هوا تکان داد و با خوشحالی گفت:

_جدی؟؟ باشه پس...

که انگار چیزی دید و ساکت شد.نفس رد نگاهش را دنبال کرد((بله! دوباره این دوتا به هم

رسیدن!))

_بیا ،بیا برو پیشش.داره نگات می کنه

_تو هم دیدیش؟؟ اخی! چقدر هم خوشتیپ شده امروز!

_بیا برو محبت!

و در حالی که با یک خداحافظی کوتاه از او دور می شد،با خنده زمزمه کرد(( حالا خوبه

سهیل قرار بود بیاد و من رو به قهوه دعوت می کرد!))

وارد خانه که شد اول از همه چشمش افتاد به بابا که روی مبل نشسته بود و مجله ای را

ورق می زد و کمی ان طرف تر مامان و نینا با یکدیگر مشغول بودند و بادیدن نفس در

استانه در ورودی سرشان را بالا اوردند.نفس با صدای بلند سلام کرد و جلو رفت و گونه ی

نینا را بوسید.

_نفس جان،مامان، غذا رو کشیدم واست گذاشتم روی میز برو لباسات رو عوض کن و بیا

_مرسی

و سپس به اتاقش رفت.با عجله لباس هایش را عوض کرد و ابی به صورتش زد و دوباره

پایین رفت.

همرا با فرو فرستادن اخرین قاشق از غذایش مقداری اب نوشید و تک سرفه ای کرد.

_ام ...مامان یادم رفت دیشب بهتون بگم امروز الهام، یکی از بستگان خانم شریفی من رو

دعوت کرده که با هم بریم بیرون.

مامان نگاهی به نفس انداخت.بابا نیز برای لحظه ای سرش را بالا اورد ولی با سوال مامان

دوباره مشغول خواندن شد.

_الهام؟؟ تو از کجا میشناسیش؟؟

_دیشب که رفتم کیک رو ببرم، خونه ی خانم شریفی باهاش اشنا شدم... دختر خوبیه!

_چرا دعوتت کرده؟؟ جای خاصی قراره برین؟؟

_جای خاصی که..نه..یعنی نمی دونم.

و برای پاسخ دادن به مناسبت این دعوت دوباره جمله های قبلی را که در ماشین به بابا

گفته بود،طوطی وار تکرار کرد.

_که اینطور!باشه برو

و انگار چیزی یادش افتاد که رو کرد به بابا و گفت:

_سهیل مگه امروز نمی خواستیم بریم استقبال اقای سیدی اینا؟؟

_چرا..به نفس هم گفتم ولی می گه نمیاد که

مامان دوباره به نفس رو کرد.

_حالا کی می رین؟؟ بابا برسونتت؟؟

_ ساعت 5 حاضر میشم. نه اقای محتشم می برتمون.

بابا این بار مجله را بست و از روی مبل برخاست.همچنان که به سمت اشپزخانه می

رفت،پرسید:

_محتشم همون پسریه که اون روز با مربی رانندگیت اومده بود؟؟

_بله!

_پسر خوبی به نظر میومد.فقط می رسونتتون دیگه،نه؟؟

_بله!

بابا مکثی کرد و سرش را تکان داد.

_باشه بابا جون.مواظب خودت باش. زودم برگردین ،اگر هم خواستی زنگ بزن من میام

دنبالت.

_چشم بابا جون!

بابا پس از صحبت با نفس،گویی که خیالش از بابت او راحت شده باشد به سمت اتاق رفت و

دقایقی بعد درحالی که کیف و کتش را در دست داشت از مامان خواست که ساعت 4 حاضر

باشند تا با هم به فرودگاه بروند.

نفس تا ساعت 4 با نینا مشغول بازی شد. عقربه ها به ساعت 4 نزدیک می شدند که مامان

از نفس خواست تا نینا را اماده کند.

درست راس ساعت 4 مامان و نینا و بابا خانه را ترک کردند.

_ نفس ما رفتیم.مواظب باشیا! یه کمی هم پول گذاشتم رو میز با خودت ببر.

_ ممنون مامان.

پس از رفتن ان ها نفس به سرعت به اتاق رفت و دوباره در کمدش را باز کرد و مثل روز

قبل تمام ان ها را روی تخت انداخت.((حالا امروز چی بپوشم؟؟))

بالاخره از بین ان همه لباس،بافت بلند سبز رنگی را انتخاب کرد و به همراه شلوار کتان

کرم رنگش پوشید.در ایینه نگاهی به خود انداخت.از سلیقه خودش راضی بود بنابراین سراغ

لوازم ارایشش رفت.دقایقی را نیز صرف بستن موهایش کرد و در اخر شال نخودی رنگش

را روی سرش انداخت. خواست تا کیفش را نیز بردارد که صدای زنگ تلفن همراهش او را

به سمت تخت کشاند.باز هم یک شماره ی نا اشنا.

_بفرمایید؟؟

_سلام نفس جون.الهامم

نفس لحظه ای اندیشید.

_سلام الهام جون.خوبین؟؟

_ممنون عزیزم .تو خوبی؟؟ خانواده خوبن؟؟

_متشکرم.خوبم

_راستش...ام..فکر کنم محمد دیشب باهات حرف زده،نه؟؟

_بله الهام جون...من واقعا متاسفم

_نه عزیزم،من متاسفم که تو رو هم ناراحت کردم ...ولی خوب می دونی چیه؟؟...با خودم

گفتم من می تونم یه الینای دیگه رو کنار خودم داشته باشم...نه نفس جون؟؟ می تونم؟؟

صدای الهام پشت تلفن می لرزید و نفس به خوبی این را احساس می کرد. بغضی نیز

ناخواسته گلوی خودش را می فشرد.

_حتما عزیزم...من خوشحال می شم

_ممنون..واقعا ممنونم..بازم ببخش بابت دیروز...راستی حاضری؟؟

نفس لبخندی زد.

_اره حاضرم

_باشه پس تا نیم ساعت دیگه می بینمت

پس از قطع تماس نفس به سراغ چکمه های بلند مشکی رنگش رفت و ان ها را در دست

گرفت و با دست دیگرش کیف را روی دوشش انداخت و در اتاقش را بست.

در حال پوشیدن پوتین هایش بود که دوباره موبایلش زنگ خورد.در حالی که با زیپ پوتینش

کلنجار می رفت به شماره ای که روی صفحه گوشی خودنمایی می کرد،نظری انداخت.به

نظرش اشنا امد.

_بله؟؟

_سلام خانم!

صدایی گیرا، مغرور و دلنشین در گوشش طنین انداخت.

_سلام اقای محتشم

محمد،بدون پرسیدن سوال دیگری گفت:

_حاضرین؟؟

_بله...فقط من کجا باید بیام؟؟

_بنده جلوی در منزلتون هستم!

_ زحمت شد واستون!

_خواهش می کنم.من منتظرم

و تماس را قطع کرد.

نفس نگاهی به گوشی و سپس چکمه های در دستش انداخت.سری به علامت تعجب تکان

داد و سعی کرد با سرعت بیشتری چکمه را به پا کند.

همچنان که به سمت در می رفت،نفس عمیقی کشید و با خود گفت(( نفس امروز دختر خیلی

خوبی باش لطفا!))

به محض بستن در،چشمش افتاد به ماشین مشکی رنگ محمد که ان طرف خیابان پارک

شده بود. کمی چشمانش را ریز کرد.محمد درون ماشین نشسته بود و سرش را به صندلی

تکیه داده و چشمانش را بسته بود ولی خبری از الهام نبود . نفس لحظه ای مردد ایستاد . در

همین لحظه محمد با اکراه چشمانش را گشود و نگاهی به سمت خانه متین پور انداخت و

نفس را دید که با قدم هایی ارام به سمت ماشین می اید. به رسم ادب در ماشن را باز کرد و

پیاده شد. نفس در سلام کردن پیشدستی کرد:

_سلام

_سلام خانم متین پور

نفس به دنبال جمله ای می گشت که دید محمد سوار اتومبیلش می شود و در همان حال

گفت:

_سوار نمی شین؟؟ الهام منتظرمونه

نفس ماشین را دور زد و در ان را گشود.

نفس باز هم معذب بود.مدام انگشتانش را در هم قلاب می کرد و یا با قدرت تمام ، بند چرم

کیفش را در مشت می فشرد.محمد نیز گاهی دستی به صورتش می کشید.خستگی از چهره

اش می بارید.نفس لحظه ای اندیشید.اگر الهام واقعا نامزد محمد باشد چه احساسی پیدا

خواهد کرد؟؟ عکسی که در خانه خانم شریفی دیده بود، محمد و الهام بودند؟؟ چرا دیشب ، به

هنگام خواب به محمد فکر می کرد؟؟ چرا با صراحت به خود گفته بود که از محمد خوشش

می اید؟؟ فقط از محمد خوشش می امد؟؟ هیچ جواب قانع کننده ایی برای خود نمی یافت. ولی

خوب می دانست که در کنار محمد حس خوبی دارد.گاهی خنده اش می گرفت و با خود می

گفت:(( اخه دختر،تو که اونو چند بار بیشتر ندیدیش که! چه جوری می گی یه حس خوبی

دارم و از این چرت و پرتا؟؟!!)) و دقایقی بعد با خود می گفت:((حواست به خودت و

احساست باشه نفس خانم!)) با یاد اوری اخرین جمله ای که با خود گفته بود،لحظه ای

ابروانش در هم رفت و دیگر از لبخندی که دقایقی پیش بر روی لبان ظریفش خودنمایی می

کرد،اثری نیافت.

محمد به درون کوچه پیچید.الهام جلوی در ایستاده بود و مدام پای راستش را تکان می داد.

با دیدن نفس در کنار محمد،لحظه ای بغض کرد و بی اراده زیر لب زمزمه کرد:((اخ الینا!)).

ماشین محمد، جلوی پایش متوقف شد.الهام دستی به چشمانش کشید و دوباره شد همان

الهام شاد و خندان.نفس و محمد هم زمان از ماشین پیاده شدند.الهام به سرعت خود را به

نفس رساند و او را در اغوش کشید.

_سلام عزیزم

_سلام الهام جون.خوبین؟؟

_عالیم! تو خوبی؟؟

_مرسی

و رو کرد به محمد.

_محمد زود برو بالا،مامان فرشته باهات کار داشت. بعدشم لباسات رو زود عوض کن و

بیا،ما تو ماشین منتظریم

و سپس دست نفس را کشید و به سمت ماشین برد.این بار نفس در صندلی عقب و الهام در

صندلی جلو جای گرفت.الهام همه اش در حال جنب و جوش بود و نفس به روحیه شاد او با

توجه به اتفاقاتی که برایش افتاده بود،غبطه می خورد.بالاخره الهام زمانی ارام گرفت که

اهنگی با ریتم تند درون ماشین پخش می شد.الهام با سرخوشی روی صندلی نیم خیز شد و

به سمت نفس چرخید.

_چه خبرا نفس جون؟؟ راستی ممنونم که دعوتم رو قبول کردی

_خواهش می کنم.

_حالا کجا بریم به نظرت؟؟

نفس تبسم کرد.

_راستش واسه من فرقی نداره.

_تعارف نکن دیگه...اصلا بذار ببینم محمد ما رو کجا می بره!

و پس از گفتن این جمله نگاهی به ساعتش انداخت.

_این محمد داره چی کار می کنه؟؟بعد به ماها می گن نمی تونین از ایینه دل بکنین!..عجبا!

نفس به بیرون چشم دوخت.دوباره دل اسمان گرفته بود.نفس نگاهش را به ابی اسمان دوخت

و با خود گفت:((ای کاش بباری!))

بالاخره سر و کله ی محمد پیدا شد.شلوار جین ابی رنگ همراه پیراهن ابی رنگی پوشیده

بود و کتی مشکی نیز در دست داشت. به ماشین نزدیک شد و در سمت عقب را باز کرد و

کتش را روی صندلی قرار داد و دوباره در را بست.

بوی عطر تلخش فضای ماشین را پر کرده بود.

_می ذاشتی یک ساعت دیگه میومدی،هان؟؟

محمد با سوال الهام،سرش را به سمت او برگرداند و با لبخند خسته ای گفت:

_معذرت می خوام که دارم جور حسام رو می کشم الهام خانم!

الهام با شیطنت خندید و چیزی نگفت.محمد نیز ماشین را به حرکت در اورد و نفس نیز در

سکوت به بحث ان ها گوش می کرد.

_خوب باید کجا برم؟؟

_ام...نفس کجا بریم؟؟

نفس از سوال تکراری الهام کمی متعجب شد.

_گفتم که برای من فرقی نداره الهام جون

_خوب محمد تو می گی کجا بریم؟؟

_قرار بود فقط برسونمتون،قرار نبود که پناهگاهم رو لو بدم!

الهام با خوشحالی دستی در هوا تکان داد.

_وای محمد می بری ما رو؟؟

_حیف که به حسام قول دادم!!

الهام با صدای بلند قهقه زد.

ذهن نفس پر از سوال بود و با کنجکاوی خاصی به مکالمه ی محمد و الهام گوش می داد.

چه قدر خوشحال بود که می تواند امروز را بی هیچ دغدغه ای کنار محمد و الهام بگذراند.

باران شدت گرفته بود و روشنی روز می رفت که در تاریکی شب گم شود.کم کم از شهر

خارج می شدند و نفس هر لحظه کنجکاوتر می شد تا پناهگاه محمد راببیند.الهام نیز گاهی به

سمت نفس بر می گشت و با سوال و جواب هایی هر چند کوتاه، سعی می کرد جو حاکم را

عوض کند.محمد اما خسته تر از ان بود که در بحث ان ها شرکت کند و ترجیح می داد در

سکوت، تنها شنونده باشد.

موبایلش زنگ می خورد.بالاخره پس از اندکی جستجو ان را از کیفش بیرون اورد و با تعجب

به ان خیره شد.

_بفرمایید؟!

صدای گرفته سامان در گوشش پیچید.

_سلام نفس،سامانم

_سلام.خوبی؟؟

_کجایی؟!

هر لحظه تعجب نفس بیشتر و بیشتر می شد.

_ خونه نیستم. چه طور؟؟

_می تونی بیای خونمون؟؟

این بار دلشوره و ترس نیز با تعجبش درامیخت.

_چرا؟؟ اتفاقی افتاده؟؟

سامان اما بی توجه به حرف های او،درحالی که کمی عصبی می نمود،پرسید:

_اومده بودم خونتون نبودی. اگه نمی تونی بیای ،بیام دنبالت؟؟

_خوب اخه چی شده سامان؟؟ نگرانم کردی!

سامان با صدای تقریبا بلندی فریاد کشید:

_نفس بس کن.نگرانم،نگرانم! بهت می گم بیا اینجا

نفس با چشمانی پر از تعجب و ترس و با بغضی که گلویش را می فشرد به ایینه نگاه کرد.

محمدنگاهش می کرد.

سامان که انگار از رفتارش پشیمان شده بود.با صدایی اهسته تر اما خسته ادامه داد:

_ببخش نفس.دست خودم نبود. راستی دایی سهیل و زندایی کجان؟؟

نفس با صدایی که گویی از ته چاه می امد،گفت:

_فرودگاه

_زود بیا منتظریم.

نفس ((باشه)) را انقدر ارام گفت که خودش هم نشنید و بی معطلی تماس را قطع کرد.الهام

که تا این لحظه سکوت کرده بود با چهره ای نگران که محبت در ان موج می زد،پرسید:

_چیزی شده عزیزم؟؟ اتفاقی افتاده؟؟

نفس گویی با شندیدن این جمله تازه به خودش امده بود.سامان،پسر عمه اش به او زنگ زده

بود.کسی که تا به حال بینشان سخنی جز سلام و احوال پرسی نبود سر او داد کشیده بود و

خواسته بود زود تر به خانه شان برود. برای لحظه ای ترس تمام وجودش را در بر گرفت و

افکاری تلخ و شوم به ذهنش هجوم اورد .نمی دانست چه تصمیمی بگیرد.تک سرفه ای کرد

بلکه با این کار بغضش را فرو خورد.

_ نه ولی من واقعا معذرت می خوام الهام جون،فقط....

و برای گفتن ادامه ی حرفش سرش را کمی جلو تر برد و خطاب به محمد گفت:

_ لطف می کنید برگردیم؟؟

محمد به الهام نگاه کرد.الهام دوباره پرسید:

_عزیزم خوبی؟؟ مطمئنی چیزی نشده؟؟

_ راستش زنگ زدن،باید بر گردم

و این بار محمد،سری تکان داد و گفت:

_هر جور راحتین

دقایقی سخت بر نفس گذشت.چندباری سعی کرد با مامان و بابا تماس بگیرد اما انگار بی

فایده بود.دلشوره لحظه ای رهایش نمی کرد. نزدیک خانه عمه ترانه بودند که دوباره

موبایلش زنگ خورد.باز هم سامان.

_کجایی نفس؟؟

_سر کوچه شما

_می تونی بیایی خونه عمو؟؟

_عمو؟؟

_عموی من!

_من ادرس دقیقش رو ندارم که

سامان با کلافگی گفت:

_پس چه جوری می اومدین خونشون؟؟

نفس نیز کلافه شده بود.سامان حق نداشت با او تند برخورد کند.

_ببخشید ولی اون خونه قبلیشون بود اقا!

_خوب... تنهایی الان یا با اژانس میایی؟؟

نفس برای جواب دادن به پرسش سامان اندکی فکر کرد و با تردید گفت:

_نه!

سامان خسته از جواب هایی که می گرفت و پاسخ سوال هایش نبود،سعی کرد ارام باشد و

مثل دفعه ی قبل بر سرش فریاد نکشد.

_خودت ماشین اوردی؟؟

_نه...با دوستام هستم

_تو که رانندگی نمی کنی؟؟ نه؟؟

_نه!

_خوب پس بذار ادرس رو بدم

سامان کمی فکر کرد و دوباره گفت

_اینجوری یادت نمی مونه.کوچه ها رو گم می کنی.

_بگو.یادم می مونه

_گوشی روبده به اونی که رانندگی می کنه!

_نمی خواد حالا .تو بگو

_سامان با حرص گفت:

_نفس!

((وای سامان!)) این را با حرص زمزمه کرد و گفت:

_صبر کن

با کم رویی، کمی در صندلی جا به جا شد. خودش هم نمی دانست چه بگوید.

_ببخشید؟؟

محمد با تعجب نگاهی در ایینه به او انداخت.

_بله؟؟

_زحمت شدم واستون. ولی مثل اینکه من جای دیگه ای باید برم و ادرسم ندارم

سپس دستش را دراز کرد و گوشی را به سمت او گرفت.محمد با تعجب به گوشی که مقابلش

بود و نفس نگاه می کرد.

_خوب؟؟

_ادرس رو بهتون می گن

محمد ارام گوشی را از بین انگشتان نفس بیرون کشید و مشغول صحبت شد. نفس کلافه از

اصرار سامان مدام لبش را می گزید و با خود گفت(( عجب روزی شد امروز!)) و به ادامه

ی مکالمه ی محمد گوش سپرد.

_.....

_محتشم هستم

_......

_خواهش می کنم

_......

_بله.حتما

_.....

نفس دیگر خونش به جوش امده بود.(( این سامان دو ساعته چی داره می گه واسه

خودش؟؟)) الهام نیز هر چند لحظه یک بار به سمت نفس بر می گشت و با چهره ی اشفته ی

او رو برو می شد.نفس غرق در فکر و خیال زمانی به خود امد که محمد موبایل را به

طرفش گرفته بود.تشکری کرد و موبایل را از دستش گرفت.تعجب می کرد که چرا محمد و

الهام سوالی در مورد برگشت ناگهانی اش نمی پرسند .انقدر ذهنش مشغول بود که متوجه

محمد نشد که بعد از تماس چیزی زیر گوش الهام زمزمه کرده و الهام با تاسف سری تکان

داده بود.

بالاخره ماشین محمد جلوی خانه اقای علیپور،عموی سامان،متوقف شد.اما نفس روی

صندلی نشسته بود و هیچ حرکتی نمی کرد.

برای لحظه ای چشمانش را بست و دوباره باز کرد. سامان را دید که به طرف ماشین محمد

می اید.چه قدر چشمانش قرمز بود. محمد از ماشین پیاده شد و با سامان دست داد نفس اما

هنوز به در خانه اقای علیپور چشم دوخته بود.الهام چند بار صدایش زد ولی انگار بی فایده

بود.بنابراین او نیز پیاده شد و ضمن احوال پرسی کوتاهی با سامان،کنار نفس نشست.

_نفس جون؟؟نمی خوای پیاده بشی؟؟

نفس گیج بود. تکانی خورد.دستی به صورتش کشید و چشمانش را با انگشتانش فشرد.با

صدایی ارام گفت:

_ببخشید که روزتون رو خراب کردم

و از ماشین پیاده شد.به سمت سامان رفت و با چشمانی پر از غم و ترس به او زل زد.

سامان مدام دستش را به چشمانش می کشید تا نکند یک وقت اشک هایش بی اجازه جاری

شوند.

نفس به در خانه زل زده بود و نگاه محمد برای لحظه ای کوتاه به نیمرخ غرق در غم و ترس

او افتاد. چه قدر زیر باران، معصوم بود.نفس دیگر منتظر نماند تا سامان چیزی بگوید.با قدم

هایی سست و پاهایی لرزان به سمت خانه راه افتاد. حتی از محمد و الهام خداحافظی هم

نکرد.

حیاط خانه انقدر شلوغ بود که نفس به زحمت خود را به ساختمان رساند.صدای گریه و

شیون، لحظه ای قطع نمی شد.لباس هایش خیس خیس بود.نمی دانست چه قدر زیر باران

ایستاد که بالاخره با برخورد دست پسر بچه ای به کیفش دوباره به خود امد.با عجله کفش

هایش را از پا خارج کرد و داخل خانه شد.همه ی چشم ها به طرفش چرخید. نفس هرچه

چشم می چرخاند اشنای کمتری می یافت . بالاخره عمه ترانه را دید که سینی به دست از

اشپزخانه خارج می شود. به سمت او رفت و بی اراده خودش را در اغوش عمه انداخت.

وقتی چشمانش را گشود،خودش را در اتاق ساره پیدا کرد.سرش به شدت درد می کرد.

خواست از تخت پایین بیاید که دوباره چشمانش تار شد و اشک مهمان ناخواسته ی گونه

هایش شد. عمو بهزاد رفته بود. اخ که چقدر دلش برای او تنگ می شد.بیچاره ساره! پدرش

رفت!

یلدا،یکی دیگر از دختر عموهای سامان، وارد اتاق شد و نفس را دید که گوشه ی تخت کز

کرده.جلو رفت و چای و خرما را روی میز گذاشت . خودش نیز روی تخت نشست. چشم های

او هم سرخ بود.

_بیدار شدی؟؟

_یلدا،رفت؟؟

یلدا بدون اینکه پاسخ نفس را بدهد از جا برخاست و چای و خرما را مقابلش قرار داد.

_بیا اینو بخور.

و دانه ای خرما برداشت و ان را تکه کرد و به دست نفس داد.نفس جرعه ای از چای را

نوشید و با بغض پرسید:

_شما کی اومدین؟؟

_ ما دو روز پیش اومده بودیم تهران

نفس با تعجب پرسید:

_مگه می دونستین؟؟

پوزخندی بی جان روی لبان یلدا نشست.

_ زن عموگفته بود این روزا حالش زیاد خوب نیست.

نفس ساکت شد و سعی می کرد چای و خرما را به زور از گلو پایین دهد.ناگهان به یاد مامان

و بابا افتاد.

_ مامان و بابام کجان؟؟ نینا کو؟؟

_ مامان وبابات بیرونن. نینا و یه سری از بچه های دیگه رو هم شیما برده خونه شما.

_بابا خیلی ناراحته، نه؟؟

یلدا سرش را پایین انداخت.

همه چیز خیلی زود گذشت و چهلمین روز از فوت بهزاد علیپور فرا رسید. کسی که نفس مثل

عمویش و بابا مثل برادرش ،دوستش داشتند. عمو بهزاد همیشه برای نفس یک عموی خوب

و دوست داشتنی بود و جای عموی نداشته اش را پر می کرد به همین خاطر فوت او بر اثر

سرطان، ضربه ی بدی برای او و خانواده ی متین پور بود.

با تن و بدنی خسته،روی تخت افتاد. چند ساعتی از پایان مراسم چهلم عمو بهزاد می گذشت

و نفس تازه به خانه رسیده بود. انقدر در این مدت در رفت و امد و تکاپو بود که شاید چند بار

بیشتر خود را در ایینه ندیده بود.زیر چشمانش گود رفته و گونه های برجسته اش در صورت

استخوانی اش جلوه ی بیشتری داشت.

صدای زنگ در او را مجبور کرد تا از تخت بلند شود.

مامان و نینا هم امدند. این مدت حتی کمتر خواهر کوچک و مامان عزیزش را دیده بود.چه

قدر از دست دادن عزیزی سخت است.انگار به یک باره گوشه ای از قلبت خالی می شود.

مامان، نینا را که در اغوشش به خواب رفته بود روی کاناپه گذاشت و به سمت نفس رفت و

با محبتی ناب، او را در اغوش گرمش کشید.نفس زیر لب گفت:(( چقدر دلم برات تنگ شده

بود مامان!))

در این مدت، کم تر از مامان و نینا، بابا را دیده بود. چه قدر برای بابا سخت بود که رفیق و

برادر چندین و چند ساله اش را از دست بدهد. شب، وقتی بابا برگشت دوباره خانواده ی

کوچکشان پس از مدت ها دور هم جمع شدند. بابا حس می کرد لبخند را مدت هاست که بر

لبان دختران دلبندش و شادی را در چهره ی همسر مهربانش ندیده است. بنا بر این فکر کرد

که شاید بتواند با خبری خوشحال کننده،دوباره شادی را چاشنی زندگی عزیزانش کند.

اواسط مهر ماه،هوا به شدت سرد شده بود.طبق عادت لحاف را روی پاهایش انداخته بود و

چشمانش شعله های سوزان درون شومینه را می کاوید.به اتفاقاتی که در این مدت برایش

افتاده بود،می اندیشید. به افرادی که هم بودند و هم نبودند.به خانم شریفی،محمد محتشم،

الهام ،ساغر، امیر سهرابی و بهزاد علیپور.هر چه تلاش می کرد نمی توانست افکارش را

منظم کند .خواب از چشمانش گریخته بود.

از تخت پایین امد و از اتاق خارج شد. خانه در تاریکی محض فرو رفته بود.پاورچین و ارام

راه پله ها را طی کرد و به اتاق مطالعه رفت.

خودش بود. جلد زرشکی اش کهنه به نظر می رسید. ارام ان را از بین البوم های دیگر

بیرون کشید و بی معطلی به اتاق خودش بازگشت.با دیدن هر یک از عکس ها لبخندی نیز

مهمان لبانش می شد.چه خاطرات شیرینی.چه روزهایی که بی هیچ دغدغه ای در دنیای

سرخوشی و بی خبری کودکانه ی خویش دست و پا می زد. همچنان که به عکس ها خیره

بود و خاطرات هر یک را مرور می کرد، چشمش به عکسی از خودش و ساغر افتاد و قهقه

اش بلند شد ولی سریع جلوی دهان خود را گرفت تا مبادا خندیدن بی موقع او کسی را بیدار

کند. سعی کرد خاطرات ان روز را به یاد اورد .روزی را که ساغر مهمان ان ها بود و

مامان می خواست به وسیله دوربین عکاسی لحظه های قشنگ کودکیشان را ثبت کند. نفس

هر چه به ذهنش رجوع کرد نتوانست به یاد بیاورد که چرا ساغر ان روز موهایش را به

طرز جالب و دردناکی کشیده بود و مامان در همان لحظه عکسی خاطره انگیز از ان ها

انداخته بود.دستش را به سمت تلفن کنار تخت دراز کرد و بی توجه به عقربه های ساعت که

نیمه شب را نشان می داد شماره ی ساغر را گرفت. با خود فکر کرد که عکس بهانه ی

خوبی شد تا به ساغر تلفن کند و حالش را جویا شود.البته در این مدت ساغر چند باری برای

عرض تسلیت به خانه شان امده بود. بعد از چند بوق ساغر گوشی را برداشت.نفس انتظار

داشت که او عصبی و خواب الود ، علت تماس بی موقع اش را جویا شود ولی ساغر پر

انرژی تر از همیشه به تلفن پاسخ داده بود.

_سلام خانم متین پور

_سلام..چطوری؟؟

_عالی. تو چطوری؟؟...راستی ببخش امروز نشد تو مراسم شرکت کنم

_اشکالی نداره...این مدت خیلی کمک کردی

_اهای خانم بالاخره قضیه اون الهام اینا رو به من نگفتیا!

_باشه بعد بهت می گم حالا. از امیر چه خبر؟؟

ساغر گویی با شندیدن نام امیر انرژی مضاعفی دریافت کرد.

_اونم خوبه..سلام می رسونه

_نگفت کی برمی گرده؟؟

_چرا اتفاقا . مثل اینکه یه کاری واسه باباش پیش اومده باید یه ماه دیگه برگرده

_اهان...می دونی ساغر زنگ زده بودم که..

اما صدای مادر ساغر که او را صدا می کرد مانع ادامه صحبتش شد.

_اخ نفس، مامان صدام می کنه.فردا بهت زنگ می زنم

_اوکی . برو.شبت خوش

نفس دقایقی پس از پایان مکالمه اش با ساغر نیز به ان عکس فکر کرد اما چون چیزی به

ذهنش نرسید منصرف شد و البوم را بست و اجازه داد تا دوباره خواب مهمان چشمانش

شود.

عقربه های ساعت، عدد یازده را نشان می دادند اما نفس هنوز هم خواب بود.بی خوابی این

چند روز اخیر را می خواست جبران کند که باز هم زنگ تلفن!

بدون توجه به شماره، با صدایی خواب الود پاسخ داد:

_بفرمایید؟؟

_سلام عزیزم

_سلام!

_شناختی؟؟

_ببخشید به جا نمیارم؟!

_نفس جون خواب بودی؟؟ببخش بیدارت کردم.الهامم!

نفس با شنیدن نام الهام کمی جا به جا شد و روی تخت نشست و درحالی که دستش را روی

چشمانش می فشرد، ادامه داد:

_ببخش الهام جون.خوبین؟؟ خانم شریفی حالشون چطوره؟؟

_همه خوبن عزیزم.خسته بودی، منم بیدارت کردم. برو بخواب من یه وقت دیگه زنگ می

زنم

_نه ... نه اصلا..دیگه باید بیدار می شدم

_راستی بازم بابت فوت اقای علیپور تسلیت می گم

اشک در چشمان نفس جمع شد.الهام پیش از این نیز برای عرض تسلیت با او تماس گرفته

بود.

_ممنون

_نفس جون راستش زنگ زده بودم که واسه مهمونیم دعوتت کنم.می دونم بدموقع است.

هنوزم خسته ای. محمد هم گفت شاید درست نباشه دعوتت کنم ولی من گفتم شاید واسه

روحیت خوب باشه.اخر این هفته جشن سالگرد ازدواجمه.خوش حال می شم اگه ببینمت.

_ممنون عزیزم. تو زحمت می افتی

_چه زحمتی عزیزم؟؟پس می بینمت؟؟

نفس لحظه ای فکر کرد.

_با این که باعث زحمت می شم ولی اخر هفته می بینمت

_پس من یکی رو می فرستم دنبالت

_نه..نه..اگه لطف کنی ادرس رو بدی من خودم میام

_دیگه تعارف نکن . پنج شنبه میبینمت

تماس قطع شده بود و نفس به حرف های الهام فکر می کرد((محمد هم گفت شاید درست

نباشه دعوتت کنم !))

با شیطنتی کودکانه از تخت پایین پرید. لرزشی خفیف وجودش را دربرگرفت و بی درنگ

شالی که روی زمین افتاده بود را به دور شانه هایش پیچید.

اب سرد را به صورتش پاشید و به نفس درون ایینه زل زد. شادی خاصی در چشمانش پیدا

بود. مثل بچه ای که از گرفتن هدیه کوچکی ذوق می کند، از دعوت شدن به جشن الهام

خوشحال بود. از اتاق که خارج شد،ابتدا به اتاق نینا رفت. فرشته ی کوچولو هنوز خواب

بود.بوسه ای روی گونه اش گذاشت و خارج شد.

برخلاف همیشه که از تنهایی صبحانه خوردن تنفر داشت، با لذت لقمه هایش را می جوید.

مامان درحالی که عروسک های نینا را در دست داشت و از پله ها پایین می امد، چشمش به

نفس افتاد.نفس هم هم زمان سرش را بلند کرد.

_صبح به خیر مامی

_صبح توام به خیر دخترم...صبحونه خوردی؟؟

_اوهوم...دارم می خورم

نفس جرعه ای از اب پرتقالش را نوشید و کمی من من کرد.

_ام...مامان صبحی الهام زنگ زده بود...دعوتم کرده

_الهام؟؟

مامان از پله ها پایین امد و وارد اشپزخانه شد.

_اره دیگه. همون عروس خانم شریفی!

نمی دانست چرا الهام را عروس خانم شریفی معرفی کرد. شاید می خواست به این باور

برسد که او حتما باید عروس خانم شریفی باشد.

_خانم شریفی عروس هم داره؟؟

نفس از سوال های مامان که جواب قانع کننده ای نه برای او و نه برای خودش داشت،کلافه

می نمود. سرش را تکان داد و گفت:

_اره دیگه مامان جان

_حالا جشن به چه مناسبتی؟!

_سالگرد ازدواجشون

_خوب می خوای بری؟؟

نفس چهره ی بی تفاوتی به خود گرفت.

_ بهش گفتم میرم...نظر شما چیه؟؟

_خوب من که زیاد نمی شناسمشون...ولی خانم شریفی که خودش خانوم مهربون و با

شخصیتی بود. اگه دوست داری بری من حرفی ندارم

نفس که انگار منتظر بود تا این جمله از دهان مامان خارج شود،سریع اما باز هم با بی

تفاوتی گفت:

_ پس میگین من برم؟؟

_گفتم که میل خودته ولی بعد این مدت شاید یه جشن واسه روحیه ات بد نباشه...بازم می گم

از رو شناختی که از خانم شریفی دارم می گم موافقم.

_اهان..باشه

و از پشت میز بلند شد و ضمن تشکر از مامان به سمت سالن رفت. هنو از اشپزخانه خارج

نشده بود که مامان پرسید:

_چی شد بالاخره؟؟ میری یا نه؟؟

نفس که پشت به مامان ایستاده بود لبخندی زد .

_اره..می رم

وقتی بابا از محل کارش بازگشت او نیز با سوال و جواب هایی در مورد الهام و خانواده اش،

حرف مامان را تاکید کرد و گفت که خانواده محتشم را طی چندین برخورد کوتاه، تایید می کند

تا دخترش چند ساعتی را در جشن و همراه ان ها سپری کند.

بالاخره روز پنچ شنبه فرا رسید.الهام چند روز قبل،طی تماس مجدد با نفس ساعت شروع

جشن را به او اطلاع داده بود و این بار گفته بود که یکی از دوستانش که در نزدیکی محل

زندگی ان ها سکونت دارد او را تا خانه الهام همراهی می کند.

نفس پس از اینکه از حمام خارج شده به سراغ لباس هایش رفت.برای مهمانی پیراهنی کرم

رنگ که بلندی ان تا زانوانش بود را به کمک مامان انتخاب کرده بود.موهای حالت دارش را

به طور ساده اما زیبایی بالای سر جمع کرد و طره ای از موهایش را روی صورت رها

ساخت.ارایش ملایمی که مختص خودش بود را روی صورتش نشاند و کفش های مشکی

رنگش را به پا کرد.قد بلندش با ان کفش های پاشنه دار،بلندتر از همیشه نشان می داد . از

خودش راضی بود . لبخند تحسین برانگیز مامان نیز مهر تاییدش بود.

مقداری عطر به مچ دستانش و زیر موهایش زد و با عجله پالتوی پوست قهوه ای رنگش را

به تن کرد.شال مشکی رنگش را هم به سرش کشید و کیف کوچکش را در دستان خود جا به

جا کرد.بوسه ای برای نینا فرستاد و دستی برای مامان و بابا تکان داد و به سمت در رفت.

کنار در خانه به انتظار ایستاد. نگاهش انتها و ابتدای خیابان را کاوید. سردی باد پاییزی را

حتی با وجود پالتویش به خوبی احساس می کرد.

ارغوان که درون ماشین و کمی پایین تر از منزل متین پور ایستاده بود ، با خروج دختر

جوانی از خانه که گویی به انتظار ایستاده بود، چشمانش را کمی ریز کرد.نگاهی به ساعت

انداخت. او نیم ساعت زودتر امده بود.مردد از ماشین پیاده شد و به سمت دختر جوان قدم

برداشت.

_خانم متین پور؟؟

نفس به سمت صدا برگشت.دختری بلند قد با اندامی نه چندان لاغر ، روبرویش قرار داشت.

نفس نیز با تردید نگاهی به دختر انداخت.سرش را تکان داد و گفت:

_بله. و شما باید دوست الهام جون باشید؟؟

ارغوان به نشانه ی مثبت، سری تکان داد و دستش را جلو برد.نفس نیز دستان سرش را

برای فشردن دست او جلو برد.

_ارغوان صالحی هستم.

_منم نفس هستم و از اشناییتون خوشوقتم.

ارغوان لب باز کرد تا چیزی بگوید که صدای بوق ماشینی باعث شد او و نفس هم زمان به

پشت سرشان نگاه کنند.ماشین ارغوان درست جلوی پارکینگ یکی از ساختمان ها قرار

داشت و مردی با عصبانیت دستش را روی بوق گذاشته بود.

ارغوان دست نفس را کشید ودر حالی که به سمت ماشین البالویی رنگ خود می رفت با

خنده گفت:

_ مراسم معارفه و احوال پرسیمون زیادی طول کشیده انگار

بس از اظهار شرمندگی و عذر خواهی از ان مرد، دختران جوان در ماشین نشستند و

ارغوان خیلی سریع ماشین را به حرکت دراورد.

در طول راه، ارغوان مدام با شوخی و خنده نفس را به حرف زدن وا می داشت و نفس فکر

کرد که ارغوان هم درست مثل دوستش الهام، دختر شاد و خونگرمی است البته نفس دختر

دیر جوش و کم حرفی بود و ارغوان انرژی بیشتری صرف می کرد تا به قول معروف نفس

نیز یخش باز شود.

نفس در طول راه از طریق هم صحبتی با ارغوان، به قول خودش به حقایق مهمی دست

یافت.حسام همسر الهام و برادر محمد بود که ارغوان با ان ها رابطه ی فامیلی داشت. و

نفس نمی دانست که چرا از شنیدن این حرف هیچ حسی به او دست نداد. نه چندان خوشحال

شد و نه ناراحت.فقط کنجکاوی اش در مورد ارتباط بین این اشخاص برطرف شده بود.

حدود چهل دقیقه بعد، ارغوان ماشین را جلوی مجتمع بزرگی متوقف کرد.پس از گذشتن از

لابی مجتمع وارد اسانسور شدند و نفس و ارغوان در طبقه ی پنجم از از ان خارج شدند.

ارغوان زنگ در سفید رنگ را فشرد.پس از لحظاتی در باز شد و محمد در استانه ی در قرار

گرفت.برخلاف همیشه، محمد خندان بود و اخمی ظریف که ناشی از خنده های مکررش قبل

از باز کردن در بود هنوز در چهره اش مشاهده می شد. ولی هنوز هم همان لحن رسمی را

حفظ می کرد.

_ به به ارغوان خانوم.خوبی؟؟

و بعد به نفس رو کرد:

_سلام خانم متین پور. خوش اومدین .بفرمایید داخل

نفس و ارغوان هم زمان تشکر کردند و وارد خانه شدند. محمد نیز از پشت سر ان ها را

همراهی می کرد.به محض ورود به سالن اصلی موجی از هوای گرم به صورت نفس

برخورد کرد.نفس خواست تا نگاهی به اطرافش و چشم هایی که با کنجکاوی نگاهش می

کردند بیندازد که صدای محمد مانع شد.

_ار غوان، واسه عوض کردن لباساتون می تونین برین اتاق سمت چپی

و با دستش به اتاق اشاره کرد و ادامه داد:

_منم الان الهام رو صداش می کنم

و با گفتن این جمله از ان ها دور شد.

نفس توسط ارغوان به طرف اتاق کشیده شد.پس از اینکه پالتویش را از تن خارج کرد

نگاهی درون ایینه به خود انداخت. از تصویری که درون ایینه نقش بسته بود راضی بود

بنابراین به پیشنهاد ارغوان برای خروج از اتاق پاسخ مثبت داد.

وارد جمعی نا اشنا شد.ارغوان مدام به تمام افراد حاضر در جمع سلام می کرد و نفس هم

چون اثری از الهام ندید، پشت سر ارغوان روان شد. سالن بزرگ خانه پر بود از میهمانان

پیر و جوان.طبق معرفی ارغوان پدر و مادر الهام، تنها خاله ی الهام به همراه دختر و

پسرانش، عمه ی حسام و همسرش به همراه دخترانش، چند تن از دوستان حسام و الهام و

خانم شریفی و اقای محتشم به همراه محمد در جشن حضور داشتند که نفس با تمام ان ها به

جز عده ای از دختران و پسران جوان اشنا شد. بالاخره ارغوان دست از احوال پرسی کشید

و در گوشه ای از سالن دو صندلی کنار هم قرار دادو نفس را دعوت به نشستن کرد.

موسیقی ملایمی پخش می شد.محل زندگی الهام و حسام ، خانه ای زیبا بود که به سبک

مدرن دکوراسیون شده بود و نفس برخلاف همیشه که در میهمانی هایی که به تنهایی دعوت

می شد احساس غریبگی می کرد خیلی راحت به اطرافش نگاه می کرد اما هنوز هم موفق

به دیدار الهام و حسام نشده بود و خبری هم از محمد نبود.

لحظاتی به همین منوال گذشت. همه با هم در حال صحبت بودند و نفس متعجب از نبود

میزبانان سر به زیر انداخته بود.صدای خانم شریفی را شنید که از او می خواست به نزدش

برود.نفس از ارغوان عذرخواهی کرد و به سمت خانم شریفی رفت.

خانم شریفی کمی خودش را کنار کشید و نفس در کنارش جای گرفت.

_ خوبی دخترم؟؟ مامان اینا خوبن؟؟پیش من نیومدی گفتم حتما حوصله ات سر می ره پیش

ماها بشینی

_ممنون.همه خوبن. خواهش می کنم...این چه حرفیه.

نفس بعد گفتن این جمله کمی فکر کرد و سپس سری تکان داد و با لبخند گفت:

_الهام جون رو نمی بینم؟!

خانم شریفی نگاهی به جمعیت میهمانا انداخت.همه مشغول صحبت بودند و عده ای هم از

خود پذیرایی می کردند.همان موقع الهام و مرد جوانی به همراه محمد از یکی از اتاق ها

خارج شدند.

_ایناهاش. اینم الهام و حسام من

و به ان ها اشاره کرد.الهام و حسام دست در دست هم به سمت میهمان می امدند .الهام در

پیراهن بلند شیری رنگش زیبا تر از همیشه جلوه می کرد و برق خاصی در عمق چشمانش

می درخشید و عاشقانه بازوی همسرش را می فشرد. نفس برای اولین بار موفق به دیدار

حسام شد.جوانی خوش چهره که البته از نظر نفس جذابیت چهره ی محمد را نداشت اما

چیزی هم از لحاظ زیبایی چهره و اندام از او کم نداشت و نفس با نگاه دقیق تری به چهره ی

خندان او دریافت که اخلاقش باید درست نقطه مقابل برادرش باشد. نفس این بار زیر چشمی

نگاهی به محمد انداخت.پیراهن مردانه مشکی رنگی به تن داشت که استین هایش را تا

ارنج بالا زده بود و شلوار کتان کرم رنگی هم به پا داشت و در حالی که دستانش را در جیب

های شلوارش فرو برده بود،با وقار همیشگی اش قدم بر می داشت. نفس بی تفاوت سری

تکان داد و نگاهش را از او گرفت.

الهام و حسام به سمت ان ها امدند و درست روبرویشان قرار گرفتند.

_وای نفس جون چقدر خوشحال شدم که می بینمت. ببخش اگه دیر اومدیم

الهام پس از گفتن این جمله نگاهی به همسرش انداخت و ادامه داد:

_معرفی می کنم ،همسرم حسام

و به نفس اشاره کرد:

_نفس جون،یکی از دوستا ی گلم و از هنرجو های سابق مامان فرشته

حسام دستش را جلو برد و با نفس دست داد.

_از اشناییتون خوشحالم نفس.الهام خیلی ازت تعریف کرده بود

_لطف دارین.منم از اشناییتون خوشوقتم

_ با دوستام اشنا شدی؟؟

نفس برای پاسخ دادن به سوال الهام سری تکان داد:

_ای..تقریبا ولی نه با همشون

_ خوب پس بیا بریم تا به بقیه معرفیت کنم

نفس بین ان همه دختر و پسر احساس غریبگی می کرد.به اصرار الهام کنار جوان تر ها

نشست.ارغوان برای اینکه نفس تنها نباشد کنار او امد اما پس از عذرخواهی با یکی از

پسران مشغول صحبت شد.

_چیزی نمی خوری؟؟

_نفس سرش را بلند کرد.محمد بالای سرش ایستاده بود و به او شیرینی تعارف می کرد.

عجیب بود. میهمانان توسط خدمتکاران پذیرایی می شدند اما این بار محمد رویرویش ایستاده

بود و با لحنی خودمانی از او سوالی پرسیده بود.

_نه ممنون

محمد چیزی نگفت و به سمت بقیه بچه ها رفت و در اخر پس از پایان تعارف، کنار ارغوان

نشست.

کم کم میهمانی از حالت رسمی خارج شد و تعدادی از جوان تر ها با شروع اهنگ جدید

مشغول رقص شدند. ارغوان هم پس از مدتی به گروه رقصندگان پیوست.حالا فقط نفس،

محمد و دو دختر و پنج پسر روی صندلی ها باقی مانده بودند.به پیشنهاد یکی از پسر ها

صندلی ها را نزدیک تر کردند و دایره وار کنار هم نشستند . نفس اما هنوز هم دور از جمع

روی صندلی خود نشسته بود که محمد سرش را برگرداند و خطاب به او که به طرف دیگری

نگاه می کرد گفت:

_شما نمیایی پیش بچه ها؟؟ می خوان باهات بیشتر اشنا بشن

نفس سرش را به سمت او برگرداند. چه قدر محمد امشب عجیب به نظر می رسید. بدون هیچ

حرفی از جایش بلند شد و به سمت ان ها رفت. یکی از دختر ها کنار خودش برای او جا باز

کرد. درست روبروی محمد. باورود او دختر ها و پسر ها ساکت و خاموش به او نگاه می

کردند.

_ خوب چرا ساکت شدید می خواستن بیشتر اشنا بشین که؟!

محمد جمله اش را با بی تفاوتی بیان کرد و نگاه نفس را به خودش کشید.بچه ها با شنیدن

سخن محمد انگار تازه به خود امدند و شروع کردند به پرسیدن سوالات گوناگون.

_چند سالته؟؟

_چه رشته ای می خونی؟؟ کجا

و حتی یکی از دختر ها خیلی ارام از او پرسید:

_ازدواج کردی یا نامزد داری؟!

نفس از پاسخ دادن به سوالات ان ها ان هم در جمعی که پسران و به خصوص محمد حضور

داشتند کمی معذب بود. با این حال به درستی به تک تک سوالات پاسخ می داد..رفته رفته

نفس هم یخش اب شد و سوالاتی از ان ها می پرسید.

_راستی تکی نفس؟؟

نفس با سوال پریا ، به یاد نینا لبخندی زد و گفت:

_نه یه خواهر کوچولو دارم

محمد که تا ان لحظه ساکت بود ،گفت:

_من تعریفش رو زیاد از مامان شنیدم

نفس تنها به لبخندی اکتفا کرد. در همین حین ارغوان ، خسته از رقص طولانی مدتش در

حالی که نفس نفس می زد کنار نفس نشست. نفس ارام کنار گوش او گفت:

_خسته نباشی خانوم!

و با چشم به پسری که با ارغوان رقصیده بود اشاره کرد.ارغوان با شیطنت خندید.

_راستی ، الهام جون نی نی نداره؟!

ارغوان از سوال او ریز خندید و گفت:

_نمی دونم والا. نپرسیدم ازش. چرا از اقای برادر نمی پرسی؟؟

و این بار الهام با چشمانش که شیطنت از ان می بارید به محمد اشاره کرد. نفس لبش را

گزید. چند نفر از پسرها از جا برخاستند و به سمت دیگری رفتند و پریا و نسترن هم ان ها

را همراهی کردند. سوالی که از ارغوان پرسیده بود در ذهنش رژه می رفت.وسوسه شد تا

از محمد سوال کند. اما قبل از پرسش سوالش محمد لب باز کرد:

_امیدوارم از سوال بچه ها ناراحت نشده باشی. می خواستن جو صمیمی تر باشه

_نه. اتفاقا بچه های جالبی هستن. خصوصا پریا

محمد نگاه مشکوکی به او انداخت.

_ام...راستی یه سوال؟

_محمد یک تای ابروان خوش فرمش را بالا انداخت.

_ در خدمتم

_شما هنوز عمو نشدی؟!

خودش هم نمی دانست که با چه رویی این سوال را پرسیده است.در همان موقع پسرانی که

جمع را ترک کرده بودند به جای خود بازگشتند.محمد کمی خیره خیره نگاهش کرد.اثار خنده

در چهره اش هویدا بود.ارغوان هم با دو دست جلوی دهانش را گرفته بود.

_نه... حالا زوده واسشون!

محمد با خونسری این جمله را بیان کرد اما هنوز هم چشمانش به خاطر سوال بی مقدمه ی

نفس می خندید. بچه ها با تعجب به ان ها نگاه می کردند.نفس با شنیدن پاسخ سوالش از

زبان محمد ، سرخ شد و تازه فهمید که چه سوالی پرسیده است. (( اخه میمردی این سوال

رو نمی پرسیدی؟؟!! وای...چی گفتی نفس!)) کمی فکر کرد و با خود گفت:(( وقتی اون انقدر

راحت جواب می ده چرا من انقدر خودمو عذاب بدم؟؟ حالا که دیگه پرسیدم و تموم شد. از

بین بعد باید جلوی زبونم رو بگیرم!))

نفس؟ تو که هنوز نشستي که...پاشو...زودباش ديگه،پاشو

نفس با صداي الهام از از فکر سوالش و پاسخ محمد بيرون امد و لبخندي به روي چهره

رنگ پريده الهام زد و نگاهش را به او دوخت. الهام چيزي درون چشمان نفس ديد که مانع

از اصرار بيشتر به او مي شد.

_باشه. هر جور راحتي!

و درحالي که از او دور مي شد با خنده گفت:

_بايد جبران کني!

نفس تبسم کرد و سرش را به نشانه موافقت تکان داد. نفس زير چشمي نگاهي به محمد

انداخت. به نقطه ي نامعلومي در مقابلش چشم دوخته بود و به حرف هايي که يکي از

پسرهاي حاضر در ميهماني زير گوشش مي گفت،گوش مي داد. براي لحظه اي از دست

خودش عصباني شد و خيلي سريع سرش را به طرفي ديگر،طوري چرخاند که محمد در

زاويه ديدش نباشد.

هنگام بريدن کيک نه تنها نفس بلکه اکثر ميهمانان،متوجه رنگ پريدگي و ضعف الهام شدند.

الهام مدام بازوي حسام را چنگ مي زد تا مانع از سقوط احتمالي اش شود.

به هر حال پس از برش کيک زيباي ان ها که با رزهاي سفيد تزيين شده بود،حسام و الهام

مشغول رقص شدند.الحق که حسام و الهام زوج کاملا متناسبي بودند.

افراد حاضر در جشن يک به يک جلو مي رفتند و ضمن تبريک،هداياي خود را به ان دو مي

دادند. نفس به ارامي در ميان جمع خزيد و به سمت اتاق سمت چپي رفت. قبل ازد ورود

ضربه ي ارامي به در زد و چون صدايي نشنيد وارد اتاق شد. از بين ان همه لباس و

وسايل،ساکش را پيدا کرد. چقدر با مامان سر گرفتن اين هديه بحث کرده بود و سرانجام باز

هم سليقه ي بي نقص مامان به کمکش رفته بود و او را متقاعد کرده بود. خواست از اتاق

خارج شود که چشمش به تابلوي بزرگي که در گوشه ي از اتاق جا خشک کرده بود، افتاد.

طوری قرار گرفته بود که انگار کسی می خواسته پنهانش کند .پارچه اي که رويش کشيده

شده بود تقريبا روي تابلو سر خورده و نيمي از تابلو به صورت نا محسوسی پيدا بود. نفس

سرخورده و دمغ جلو رفت. دوست نداشت هديه اش مشابه هديه فر ديگري باشد. کمي جلوتر

رفت و با گوشه ي انگشت کمي از پارچه را کنار کشيد. فکر کرد که اصلا کار خوبي نمي کند

که بي اجازه پرده ي تابلو را کشيده است.

صداي در باعث شد خيلي سريع به عقب برگردد و همين حرکت باعث شد تا پارچه همراه

انگشترش کشيده شود. محمد روبرويش قرار داشت. نفس خود را نباخت و درحالي که پارچه

را در مشتش مي فشرد با خود زمزمه کرد(( خوب نفس جون کاملا گند زدي!)) و در دل به

خونسردي خودش لبخند زد.

محمد قدمی به جلو برداشت و نفس هم بدون توجه به او و با خیال اینکه او پس از دقایقی از

اتاق خارج ی شود،به عقب برگشت و مشغول جداکردن پارچه از نگین انگشترش شد.

_چطوره؟؟

محمد کنارش ایستاده بود و همچنان که به تابلو نگاه می کرد منتظر پاسخی از جانب نفس

بود.

_بله؟!

_از اون جایی که خیلی مشتاق بودی تابلوی زیر پارچه رو ببینی می خوام نظرت رو بدونم

و به انگشتر نفس و پارچه ای که به ان گیر کرده بود اشاره کرد.نفس با جدیت به چهره ی

خونسرد محمد نگاه کرد.تازه یادش افتاد که اصلا نگاهی به تابلو نینداخته است. نمی خواست

زیاد با محمد هم کلام شود. باز هم نمی دانم ها به سراغش امده بودند. هم می خواست و هم

نمی خواست. کمی تامل کرد. می خواست خودش باشد. رک و جدی . پس دستش را بالا اورد

و خودش را مشغول جدا کردن انگشترش نشان داد.

_دقت نکردم

_چه جالب....حالا اجازه میدین من این رو ببرم؟؟

نفس از رفتار و حرکات و حتی لحن محمد که لحظه ای خودمانی و لحظه ای رسمی می

شد،گیج شده بود.کمی خودش را عقب کشید.

_بفرمایید!

محمد پوزخندی زد.

_اگه لطف کنی پارچه رو از دستت جدا کنی من این کار رو می کنم

نفس کم کم عصبانی می شد.

_دارم همین کار رو می کنم

محمد قدمی به عقب برداشت.دست به سینه به دیوار تکیه داد و همان طور که نظاره گر

تلاش نفس برای جدا کردن انگشترش بود،منتظر ماند.

((وای خدا...حالا اینم جدا نمی شه...)) از گوشه ی چشم نگاهی به محمد انداخت((وای حالا

توام وایستا من رو نگاه کن...خوب برو اون ور دیگه)) مدام زیر لب غر غر می کرد.

_چی شد پس؟؟ نشد که بشه؟؟

نفس با حرص به دستش اشاره کرد:

_می بینین که!

محمد هم حق به جانب گفت:

_منم کمکی ازم برنمیاد.فقط یه ذره سریع تر لطفا

نفس طی حرکتی عصبی پارچه را محکم کشید که همین حرکت باعث شد گوشه پارچه

سوراخ کوچکی به وجود اید.

_بفرمایید

و پارچه را به طرف محمد گرفت. محمد جلو امد و نگاهی به پارچه و سپس به نفس انداخت.

_خوب ممنون... می تونین برین

((جان؟؟ چی می گه این؟؟ چه پرو این خدا!)) و بدون اینکه چیزی بگوید با گام هایی بلند از

اتاق خارج شد. یک ربع تمام در اتاق بود. اکثر میهمانان هدایای خود را به الهام داده

بودند.کمی چشم چرخاند و میزبانان جشن را کنار خانم و اقای محتشم دید. اما همین که

خواست جلوتر برود تا هدیه اش را به ان دو تقدیم کند که اه از نهادش بلند شد. هدیه را در

اتاق جا گذاشته بود و مقصر این فراموش کاری را فقط یک نفر می دانست. خواست به

سمت اتاق برگردد که متوجه الهام شد که دستش را به سرش کشید و در اغوش حسام افتاد.

به یک باره سکوت حکم فرما شد. تنها صدایی که به گوش می رسید صدای باز و بسته شدن

در اتاق سمت چپی بود که محمد با همان تابلوی بزرگ در دست به سمت سالن می امد اما با

دیدن جو حاکم به سرعت تابلو را به کناری گذاشت و به سمت ان ها رفت. نفس،مبهوت

همان جا ایستاده بود.

بالاخره الهام چشمانش را گشود. احساس ضعف می کرد.

_خوبی الهام؟؟

حسام با نگرانی به چشمان نیمه باز الهام نگاه می کرد.

_وای نه!

با شنیدن این جمله از زبان الهام، حسام دستی به صورتش کشید.از جا برخاست و درحالی

که به سمت اتاق می رفت، خطاب به محمد گفت:

_ماشین رو حاضر کن

نفس نگاهی به ساعت انداخت. عده ای از میهمانان خداحافظی کرده و رفته بودند و نفس

فکر کرد که در این اوضاع و احوال اشفته درست نیست که بیشتر از این مزاحمشان بشود.

در جمع میهمانان به دنبال ارغوان گشت اما تلاشش بی نتیجه ماند. به سمت اتاق رفت و

پس از دقایقی در حالی که لباس هایش را پوشیده بود از اتاق خارج شد. حسام مشغول

عذرخواهی از میهمانان بود و با عجله با هریک دست می داد. خانم شریفی و مادر الهام نیز

زیر بازوی الهام را گرفته بودند و او را به دنبال خود می کشیدند. خانم شریفی با دیدن نفس

در حالی که اماده ی رفتن بود،ایستاد.

_کجا عزیزم؟؟ نگو می خوای بری؟؟

_زحمت دادم بهتون... الهام جونم حالشون خوب نیست ... من دیگه رفع زحمت می کنم

_این چه حرفیه دخترم؟؟ تو بمون ما هم نیم ساعت دیگه بر می گردیم

_نه دیگه ممنون

_چه جوری بر می گردی؟؟ زنگ بزنم اژانس؟؟

الهام که تا ان لحظه ساکت بود به زحمت لبخندی زد :

_باید ببخشی که اینجوری شد... با اینکه دوست ندارم بری ولی بیا سر راه تو رو هم می

رسونیم

_ الهام جون اینجوری وقتتون رو می گیرم... برو الان حالت بدتر می شه

الهام در حالی که بازویش را از دست مادرش و فرشته خانم جدا می کرد و به سمت در می

رفت،گفت:

_اینو که راست می گی. من برم تا بدتر نشدم...

و این بار مادرش را مخاطب قرار داد:

_مامان این دوست خجالتیه ما رو هم بیارین با خودتون

و از در خارج شد.

بالاخره پس از اصرار های فرشته خانم،نفس همراه ان ها از پله ها روان شد اما قبل از ان

هدیه خود را به حسام داد و ضمن تبریک و ارزوی خوشبختی برای ان ها، قول داد که در

وقت مناسب تری به دیدارشان خواهد رفت.

_ چه قدر دیر کردین....بیاین دیگه الان حالش بدتر می شه، حالا شما ها...

محمد با دیدن نفس که به اصرار حسام در سمت جلو را باز کرد و سوار ماشین می شد،

سکوت کرد و ادامه ی حرفش را خورد.

حسام در حالی که به الهام کمک می کرد تا روی صندلی دراز بکشد و از سیما خانم، مادر

الهام می خواست تا از سمت دیگری وارد ماشین شود ،گفت:

_حالا که اومدیم...برو دیگه

تا رسیدن به بیمارستان همه چیز به سکوت گذشت.هنگامی که ماشین جلوی در بیمارستان

متوقف شد،گفت:

_محمد پول همرات هست؟؟ من کیف پولم رو خونه جا گذاشتم

_اره ، اره... چقدر بدم؟؟

_نمی دونم...فعلا بیا بریم بالا

محمد با چشم اشاره ای به نفس کرد. حسام که از فراموشکاری خود پشیمان بود با لحنی

نادم رو به نفس گفت:

_اخ ... ببخشید...پاک یادم رفته بود

و دوباره به سمت محمد برگشت:

_محمد جان تو بیا حساب کن بعد برگرد و ایشون رو برسون

محمد سری تکان داد و با گفتن(( ببخشید)) پیاده شد.

بیست دقیقه ای از رفتن ان ها می گذشت که محمد در ماشین را باز کرد و باز هم با

گفتن((ببخشید معطل شدی)) ماشین را روشن کرد. نفس می خواست حال الهام را بپرسد اما

محمد چیزی از وضع حالش نمی گفت.

_حال الهام جون چطور بود؟؟

محمد لبخند زد.

_دارم عمو می شم!

نفس ارام، در حالی که فقط خودش صدای خودش را می شنید،با پوزخند زمزمه کرد : زود

بود واسشون که!

_من هنوزم سر حرفم هستم ولی الان می تونم به خاطر برادر زاده ی عزیزم ازش صرف

نظر کنم!

نفس با تعجب سرش را بالا اورد ولی به او نگاه نکرد. صورتش سرخ شده بود. در دلش

خطاب به محمد گفت:(( تو امروز کمر همت بستی که ابروی منو پیش خودت ببری!))

نفس نگاهش را به روبرو دوخت و ترجيح داد خاموش باشد.محمد هم با لبخند ارامش بخشي

که گوشه ي لبش نشسته بود،رانندگي مي کرد.

هنگامي که ماشين محمد در خيابان پيچيد نفس در ذهنش به دنبال جملاتي مي گشت که از او

تشکر کند اما گويا محمد هم قصد سخن گفتن داشت.

_ لطف کردين...ببخشيد تو اين وضعيت مجبور شدين منم برسونيد

_خواهش مي کنم. من خودمم این طرفا کار داشتم

نفس چيزي نگفت.

_ من مي تونم خواهرت رو ببينم؟؟

نفس سعي کرد خونسرد برخورد کند.

_با خواهر من کاري داريد؟؟

محمد با انگشتش چند ضربه به پيشاني اش زد. گویا می خواست با این کار چیزی را به

خاطر اورد.

_اها..نينا بود ديگه اسمش نه؟؟

و بعد ارام و شمرده شمرده ادامه داد:

_بله... با خانوم نينا متين پور کار دارم

_اونوقت می تونم بدونم چرا؟؟

_وقتی نینا خانوم رو دیدم، می گم

نفس سری تکان و دوباره ساکت شد.

هنگامی که ماشین متوقف شد،نفس حین پیاده شدن صدای محمد را شنید:

_من منتظر می مونم

_بفرمایید داخل

محمد با لحنی محکم گفت:

_ممنون می شم زود تر بیاریش چون حسام منتظره

نفس با شرمندگی به سمت ماشین رفت.محمد با دیدن نفس که تنها به سمتش می امد،نگاهش

را به در دوخت اما از نینا خبری نبود.

_متاسفم اقای محتشم ولی مامان اینا خونه نیستن

_مشکلی نیست..باشه واسه بعد... خدانگهدار

و سپس بدون شنیدن خداحافظی نفس از ان جا دور شد. نفس نیز بدون فکر کردن به رفتار

او،بی درنگ برای گریختن ازسرما و سوز پاییزی به خانه پناه برد.

((وای نه خدا جون...چرا برق رفته؟!)) بغض کرده بود و بدنش می لرزید. تازه از خواب

بیدار شده بود و متوجه شده بود برق خانه قطع شده است. گوشه ی تختش کز کرد و پتو را

روی سرش کشید.همواره از تاریکی می ترسید و همین امر باعث شده بود تا بار ها مورد

تمسخر اطرافیان قرار گیرد اما او نتوانسته بود بر ترس و وحشتی که نسبت به تاریکی

داشت،غلبه کند. هیچ وقت نمی توانست خاطره ی تلخی را که باعث ترس او از تاریکی شده

بود را فراموش کند.مامان هم با تصور اینکه نفس مشغول استراحت و خواب نیمروزی است

و متوجه تاریکی نمی شود به سراغش نرفته بود.

پنج دقیقه ای زیر لحاف ماند اما دیگر طاقتش تمام شد.ترس لحظه ای رهایش نمی کرد.با

دودلی لحاف را کنار زد و پاهایش را که در حصار دستانش محکم اغوش گرفته بود، از بند

دستانش رها کرد. یکی از دستانش را روی صورتش گرفته و دیگری را روی دیوار می

کشید.موهای حالت دارش ژولیده شده و به طرز نا مرتبی رو شانه هایش رها بود. با

انگشتانش استین های لباسش را با تمام قدرت در مشت می فشرد و قطره های اشک بی

مهابا روی گونه های داغش پایین می امدند.

به اخرین پله که رسید، صدای مامان را شنید.گویی داشت با کسی صحبت می کرد. با شنیدن

صدای مامان انگار که دنیا را به او داده باشند، با صدایی بغض الود و لحنی التماس گونه

گفت:

_مامان..مامان جون کجایی؟؟ تو رو خدا بیا دستم رو بگیر

مامان با شیدن صدای بغض دار نفس سریع از جایش بلند شد تا به سوی او برود که در

همان موقع خانه روشن شد و نفس مجبور شد برای لحظه ای چشمانش را ببندد. با صدای

خنده ی ملایمی، دستی به چشمانش کشید و ارام ان ها را گشود. با دیدن کسانی که

روبرویش روی مبل ها فرو رفته بودند و یاداوری وضع اشفته ای که داشت، دلش می

خواست همان لحظه زمین دهان باز کند و او را ببلعد.

مامان هم که با دیدن وضع نفس متعجب شده بود، به کمک دخترش رفت.

_چی شده مامان جان؟؟ برقا رفته بود عزیزم..چیزی نبود که. برو لباس هات رو عوض

کن...

و با اشاره ای به محمد و خانم شریفی، ادامه داد:

_میبینی که مهمون داریم

نفهمید چگونه خود را به اتاق رساند. با شتاب به سمت ایینه قدی گوشه اتاقش قدم برداشت.

با دیدن چه چهره اشفته اش اه از نهادش برخاست.با شانه هایی افتاده در حالی که هنوز هم

از هیجان دیدن کسانی که در سالن پذیرایی نشسته بودند نفس نفس می زد، به سمت کمد

لباس هاش رفت. پلیور کرم و جین ابی رنگش را مناسب دید و ان ها را با لباس های راحتی

که به تن داشت عوض کرد.جلوی ایینه ایستاد و دستی درون موهای ژولیده اش کشید و فقط

کمی ان ها را مرتب کرد. با لوازم ارایشش مشغول شد و در اخر نگاهی به خود انداخت.

ساده به نظر می رسید اما او این نفس ساده را دوست داشت بنابر این در حالی که سعی می

کرد با کشیدن نفس عمیقی رفتار مضحکی را که جلوی محمد و خانم شریفی انجام داده بود

را از ذهن دور کند، از پله ها روان شد.

با ورود دوباره او به سالن،خانم شریفی و پسرش به احترام او از جا برخاستند و نفس در

حالی که ان ها را دعوت به نشستن می کرد ،در کنار نینا روی مبل تک نفره ای جای

گرفت.پس از احوالپرسی، نفس حال الهام را جویا شد.

_راستی تبریم می گم بابت الهام جون

برق شادی در چشمان خانم شریفی درخشید.

_مرسی دخترم... نمی دونی اون روز حسام چی کار کرد. از خوشحالی رو پا بند نبود. ولی

توام زود برگشتی نشد درست پذیرایی بشی.ببخش تو رو خدا دخترم

_این چه حرفیه؟؟ حتما واسه تبریک می رم پیششون

_الهام حتما خوشحال میشه

پس از دقایقی خانم شریفی صحبتش را به سمت محمد کشاند و در حالی که او را مخاطب

قرار می داد، اشاره ای به نینا کرد و گفت:

_دیدی محمد این دختر خوشگل رو. عین عروسک می مونه

محمد سری به نشانه تایید تکان داد و پروانه خانم، مادر نفس را مخاطب قرار داد:

_البته امیدوارم خانوم متین پور هم قبول کنن که دخترشون به عنوان همکار کوچولو من

رو همراهی کنه!

نفس نگاهش بین محمد و نینا به چرخش در امد. پروانه خانم نیز در صندلی جا به جا شد.

_نینا؟؟

محمد لبخند زیبایی بر چهره نشاند.

_بله. راستش مامان که این کوچولو رو دیدن با توجه به این که من برای پروژه جدیدم به یه

همچین کوچولوی خوشگلی نیاز داشتم دختر شما رو بهم معرفی کردن.

_من می تونم شغلتون رو بدونم؟؟

این بار خانم شریفی به جای محمد پاسخ داد:

_محمد از بچگی عاشق عکاسی بود..هر وقت مسافرت یا جایی می رفتیم دوربینشم همراش

بود و این کار رو حرفه ای و جدی دنبال کرده..الانم مدیریت یه گالری رو به عهده داره

و محمد در ادامه سخنان مادرش افزود:

_و منم خوشحال می شم اگه شما این اجازه رو بهم بدین

پروانه خانم نگاهی به نینا که با تعجب و دهانی نیمه باز به خانم شریفی و محمد نگاه می

کرد انداخت.نینا از هیکدام از صحبت های ان ها سر در نمی اورد. پروانه خانم خنده ریزی

کرد و با شوخی گفت:

_نمی دونم...اخه از اون جایی که این نینا خانوم ما مثل خواهرش یه خورده بد اخلاقه دوست

ندارم قولی بدم و اونوقت توی کار اذیتتون کنه

نفس با شنیدن این جمله از زبان مامان سرخ شد و در مبل فرو رفت.

محمد در حالی که پای راستش را روی پای چپش می انداخت با متانت و ارامش گفت:

_ منم دوست ندارم این کوچولوی خوشگل رو اذیت کنم ولی خوب پروژه از هفته دیگه

شروع می شه و تا او موقع نینا می تونه فکراش رو بکنه که عضو گروه من باشه یا نه...

و با لبخند به نینا رو کرد:

_مگه نه خانوم کوچولو؟؟

دقایقی چند بحث پیرامون نینا و پروژه گشت که محمد کم کم اهنگ رفتن کرد اما خانم شریفی

به اصرار مادر و به دلیل ادامه روز نشینی دوستانه اش و تنهایی در خانه او را همراهی

نکرد و محمد پس از تشکر از خانم متین پور طی خداحافظی کوتاهی به بهانه کارش منزل

متین پور را ترک کرد.

خانم شریفی نیز پس از گذشت ساعاتی و بعد از گذراندن عصری دلپذیر در کنار ان ها با

تماس اقای محتشم از ان جا خارج شد.

مامان در حالی که در ورودی را می بست ، گفت:

_نظرت راجع به پیشنهادش چیه؟؟

نفس در حالی که مشغول جمع اوری وسایل پذیرایی بود شانه ای بالا انداخت و با لحن خسته

ای گفت:

_نمی دونم..بهتره با بابا حرف بزنین

_اره حتما... راستی مامان جان من امروز از صبح تا حالا دستم درد می کنه می تونیم واسه

شام امشب به تو امیدوار باشیم؟؟

نفس سینی را که در دست داشت روی میز گذاشت و با لحنی گلایه امیز به مامان گفت:

_اخه مامان من چرا وسایل سنگین بلند می کنی که اینجوری بشه؟... مگه دکتر بهتون

نگفته اخه؟... چرا انقدر خودت رو اذیت می کنی؟؟

_خوبه خوبه...حالا نمی خواد واسه من پند و موعظه کنی. شام درست می کنی تنبل خانوم یا

به سهیل زنگ بزنم بگم از بیرون بگیره؟؟

نفس این بار با انزجار به خودش و سپس اجاق گاز اشاره کرد.

_کی؟من؟؟ با منی؟؟ مطمئنی مامان جان؟؟ من و اشپزی؟؟ اصلا باهاش کنار نمیام

و دست به سینه به دیوار اشپزخانه تکیه داد.این بار با لحن مظلومی گفت:

_ببخش مامان جون.باشه؟!

مامان در حالی که به سمت تلفن می رفت تا با اقای متین پور تماس بگیرد ،گفت:

_اخه تو کی می خوای اشپزی یاد بگیری دختر؟؟

_هیچ وقت مامی جون، هیچ وقت

_خدا به داد شوهرت برسه!

پس از مرتب کردن سالن و اشپزخانه به بهانه خستگی قبل از امدن بابا به خانه و بدون

خوردن شام به اتاقش رفت.می دانست با این کار بابا را ناراحت خواهد کرد اما بی دلیل

خسته تر از ان بود که تا امدن او صبر کند.

لباس خوابش را پوشید و زیر لحاف خزید. باز هم سردرد و بی خوابی به سراغش امده بود.

خود را روی تخت بالاتر کشید. دستش را دراز کرد و موبایلش را برداشت تا پیامی برای دایی

کسری بفرستد. خیلی وقت بود که از او خبری نداشت.اختلاف سنی کمی که با یکدیگر داشتند

باعث شده بود صمیمی تر از یک دایی و خواهرزاده برخورد کنند. کسری همواره مثل یک

برادر مهربان از او حمایت می کرد و نفس هم با توجه به صمیمیتی که داشتند احترام خاصی

برای او قائل بود.کسری چند وقتی بود که برای عقد قراردادی به جنوب کشور سفر کرده بود

و نفس می خواست حال او را جویا شود اما قبل از انجام این کار متوجه پیامی شد که محمد

برایش فرستاده بود: (( سلام.محتشم هستم.تاریخ شروع کار جلو افتاده و اگه خانواده

موافقت کردن تا فردا به من خبر بدید. ممنون))

بی اختیار لبخند زد. خمیازه ای کشید و احساس خواب الودگی کرد. عجیب بود. لحاف را بالا

کشید و پس از دقایقی به خواب فرو رفت.

_ پس بابا راضیه؟؟

_اره...پس اگه می گی sms داده خودت جوابش رو بده

_باشه. دیگه کاری ندارین؟؟ من برم که دیرم شد

_نه برو به سلامت

به محض خروج از خانه موجی از هوای سرد یه صورتش پاشیده شد.کت قهوه ای رنگش را

کمی جلوتر کشید و کیفش را در دست جا به جا کرد و به سمت خیابان قدم برداشت.

کلاس تقریبا خالی بود و نفس کیفش را روی یکی از صندلی های ردیف دوم قرار داد و

نشست. با نگاهی به ساعت متوجه شد که باید از شروع کلاس دقایقی گذشته باشد اما هنوز

از استاد و نیمی از دانشجویان خبری نبود فقط چند نفر از پسران کلاس گوشه ای نشسته

بودند و گاهی صدای خنده هایشان به گوش او می رسید و غیر از ان ها هم یکی از دختران

کلاس که نفس با او چندان میانه نداشت و مشغول مطالعه بود در کلاس حضور داشت.

فرصت را مناسب دید تا جواب پیام محمد را برایش ارسال کند. گوشی همراهش را از کیف

خارج کرد و به محمد اطلاع داد که مامان و بابا موافق هستند و ان ها کجا باید بروند. دقایقی

بعد محمد پاسخ داد: (( از لطفتون ممنون. تا نیم ساعت دیگه ادرس استودیو رو براتون (

اس-ام-اس) می کنم)

کلاس ان روز با تاخیر شروع شد و خیلی زود به دلیل مشکلی که برای استاد پیش امده بود

به پایان رسید. نفس هم بلافاصله پس از خروج استاد گوشی اش را در دست گرفت. محمد

ادرس را برای او فرستاده بود و گفته بود فردا راس ساعت 4 منتظر ان هاست.

روز بعد مامان و نینا به همراه بابا راهی گالری محمد شدند و نفس با اوردن بهانه ای که از

نظر خودش خنده دار به نظر می رسید علاقه ای برای رفتن نشان نداد.

یک ساعتی از رفتن مامان و نینا و بابا می گذشت و نفس بی حوصله، مدام از اتاقی به اتاق

دیگر می رفت. کلافه و بی حوصله می نمود و گاهی خودش را برای نرفتن به گالری محمد

سرزنش می کرد و گاهی خوش حال بود که همراه ان ها نرفته است. دیگر حسابی کلافه

شده بود. راه اتاقش را به قصد پوشیدن ژاکتی گرم برای قدم زدن در باغ پیش گرفت.روی پله

ی دوم ایستاده بود که زنگ خانه به صدا در امد.فکر نمی کرد کار نینا و محمد به این زودی

ها تمام شود.راه رفته را بازگشت و به سمت ایفون رفت. تصویر شاد و خندان ساغر روی

صفحه نمایشگر خودنمایی می کرد.

_خوب خودت چطوری؟؟ چه خبرا؟؟ چه عجب ما تو رو دیدیم! بی امیرت روزگار سخت می

گذرد،نه؟!

ساغر در حالی که فنجان شیرقهوه را از دورن سینی برمی داشت با سرخوشی خندید:

_اخ گفتی نفس جون. بد زمونه ای شده. امیر من که اون طرف دنیاست

_اره دیگه مجنون اون طرف دنیا داره خوش می گذرونه اونوقت لیلا نشسته داره ابغوره

میگیره از فراق یار

_نفس هزار بار گفتم در مورد امیر اینطوری حرف نزن . نوبت منم می شه اینجوری بگما!

یادت باشه، ببین کی گفتم!

و به حالت قهر صورتش را به سمت دیگری چرخاند. نفس حس کرد زیاده روی کرده است.

ساغر برخلاف گذشته زودرنج نشان می داد.

_حالا چه بهش بر می خوره.بی خیال بابا

_رو که نیست که؟!

_نه اتفاقا روی ماه نفس جونته

_توام چه دل خجسته ای داریا . حالا نوبت منم می رسه بشینم عشقت رو مسخره کنم خانوم

خانوما

نفس در حالی که برای ساغر میوه تعارف می کرد گفت:

_حالا کی می ره این همه راه رو؟؟

_در اینده ای نه چندان دور تو می ری این همه راه رو!

و برای نفس شکلکی در اورد.

_اهای نفس خانوم ماجرای این الهام و محمد و اینا رو بهم نگفتیا

_حالا چه اصراری داری تو؟؟ هیچی بابا. این محمد که می گم پسر خانوم شریفی همون که

مربی رانندگیم بود؟ پسر همونه..

_خوب الهام کیه؟؟

_وایستا دارم می گم دیگه . الهامم عروس خانوم شریفیه..

گفته های نفس که به اینجا رسید ساغر خود را روی مبل انداخت و با ناراحتی و لحنی

سرزنش بار به نفس گفت:

_خاک بر سرت کنن. رفتی گشتی یکی رو پیدا کردی که زن داره؟؟ ما رو ببین به کی دل

خوش کردیم.

_ساغر ساکت شو . چی می گی واسه خودت. چی فکر کردی در مورد من؟!

این بار نفس بود که ناراحت شد و لبش را گزید.

_چرا ناراحت می شی نفسی ؟؟ تو روخدا ناراحت نشو دیگه. باشه؟؟ ببین من مهمونتم ،بعد

چند وقت اومدم پیشت ،حالا می خوای بذارم برم؟؟

نفس از لحن صحبت و جمله های ساغر که با ریتم خاصی بیان می شد به خنده افتاد و قهقه

سر داد.

_اخه دختر بی شعور من به تو چی بگم؟؟ اخه من و این حرفا؟؟

_ باشه حالا. من می دونم تو اصلا به پسره نگاه هم نکردی، نه؟؟

نفس با شیطنت گفت:

_حالا دیگه!

و خیلی سریع جدی شد:

_دیوونه الهام رو که می گم با حسام، داداش محمد ازدواج کرده. دیگه نبینم اینجوری در

مورد من حرف بزنیا

_پس قضیه از این قراره!

نفس دستش را زیر چانه گذاشت و با لحن مشکوکی پرسید:

_منظور؟؟

_ نفس دیگه از من پنهون می کنی رفتی با پسر مردم دوست شدی؟؟

نفس با خونسردی گفت:

_چرت و پرت نگو دیگه.

_باشه. چون تو گفتی! راستی گفتی مامانت اینا کجا رفتن؟؟ دلم واسه خواهرت تنگ شده بود

_گفتم که رفتن گالری محمد

_اهان. پس تو چرا نرفتی؟؟

نفس در حالی که از روی مبل بلند می شد به ساغر اشاره کرد تا بلند شود.

_ دیگه داری خیلی حرف می زنیا. پاشو پاشو بریم بالا کارت دارم

_پیچوندی دیگه الان نه؟؟

نفس خندید.

نفس و ساغر لحظات خوشی را کنار یکدیگر سپری کردند. از هر دری سخن گفتند. در اخر

صحبت هایشان خنده های ساغر با اشک هایی که روی گونه هایش راه باز کرده بود می

امیخت و نفس نمی دانست که در اینده ای نزدیک او نیز گرفتار همین اشک ها خواهد شد.

نیم ساعتی از رفتن ساغر می گذشت که مامان و نینا به خانه باز گشتند. صدای خنده های

کودکانه نینا سرتاسر سالن را فرا گرفت.

_چه خبره نینا خانوم؟؟ خوش گذشت؟؟

و در حالی که کمک می کرد تا نینا پالتویش را از تن خارج کند به مامان سلام کرد.

_سلام دخترم. خوبی؟؟

_اره، ممنون. خوش گذشت؟؟

مامان در حالی که دکمه های پالتوی بلند و مشکی رنگش را باز می کرد به سمت اشپزخانه

رفت و با دیدن فنجان ها و ظروفی که روی میز تلنبار شده بود با دیدگانی پرسشگر به طرف

نفس برگشت:

_اره. حالا می گم برات. مهمون داشتی؟؟

_اره. همین که شما رفتین یه نیم ساعت بعدش ساغر اومد پیشم

_خوبه پس همچین تنها هم نبودی

_اره، حسابی حوصله ام سر رفته بود که خدا رو شکر ساغر رسید

نفس دوست داشت از مامان بپرسد که چه اتفاقاتی در گالری محمد رخ داده است اما چیزی

شبیه غرور در درونش مانع از پرسش این سوال می شد.

_مامان جان کمک کن خواهرت لباس هاش رو عوض کنه. لباسش اون جا روی مبله

_چشم

_دیگه این اخرا حسابی خسته شده بود نینا

_چرا؟!

مامان ناخواسته جواب سوال های نفس را می داد:

_چه گالری خوشگل و شیکی داشت .از ارشیوش که اورد نشون ما داد معلوم بود حرفه ای

عمل می کنه. من که از کاراش خیلی خوشم اومده بود. خودشم پسر مودب و با شخصیتیه

نفس در سکوت به حرف های مامان گوش می داد.

_ فقط می مونه یه چیزی!

_چی؟!

_ نینا رو پس فردا باید ببریم استودیو ولی نه من می تونم ببرمش نه بابات

_چرا؟؟ کاری دارین اون روز؟؟

_صبح خانوم ایمانی زنگ زد ،واسه پس فردا خونشون دعوتم کرد. همون مهمونی

همیشگی

_خوب خوش بگذره. بابا چی؟!

_سهیل هم که اون روز باید بره خارج تهران

_اهان ،اره. حواسم نبود . گفته بود بابا

_اره دیگه. پس تو می بری نینا رو؟؟

نفس لحظه ای فکر کرد.

_اره. می برمش

_ قربونت برم دختر گلم. تو که کلاس نداری اون موقع؟؟

_چه ساعتی باید نینا رو ببرم؟؟

_مثل امروز. ساعت 4 . کلاس داری؟؟

نفس فکر کرد که می تواند نیم ساعت زودتر از کلاس خارج شود.

_می تونم ببرمش مامی

این بار نفس تصمیم خودش را گرفته بود.هیچ شک و تردیدی نداشت. مطمئن بود که می

خواهد با محمد روبرو شود.(( چته دختر؟؟ چیه هی محمد محمد می کنی؟؟ مگه چی کاره ی

تو می شه؟؟ اصلا اون هنوز تو رو یادش هست ؟؟ خانوم نفس متین پور رو می شناسه؟؟

تو خلوتش بهت فکر می کنه که تو داری واسه رفتن و نرفتن این پا اون پا می کنی؟؟)) از

افکار ضد و نقیضی که در ذهنش بود خسته شد. می خواست فریاد بکشد.(( حالا یه امروز

رو می رم چون مامی اینا کار دارن. اصلا چرا باید این همه به یه موضوع مسخره فکر

کنم؟؟ خودت باش نفس ،خودت.))محمد مدام در ذهنش پرسه می زد.

_نینا حاضری؟؟

نینا وارد اتاق شد و روبرویش ایستاد.

_وای، خواهر خوشگل منو نگا کن. بریم عروسک؟؟

نینا به نشانه تایید سرش را تکان داد.

_اوهوم

_پس تا تو بری پایین منم برم ساکت رو بردارم و بیام

برای اخرین بار نگاهی درون ایینه انداخت.شال قهوه ای رنگ و بارانی طلایی رنگش سن

او را کمتر از چیزی که بود نشان می داد. رژ نامحسوس نارنجی رنگش را پرنگ تر کرد و

به چشمان قهوه ای و درشتش نگاه کرد. لبخندی از سر رضایت زد و از ایینه دل کند.

ترافیک و شلوغی خیابان ها مانع از ان شد که نفس و نینا به موقع به محل مورد نظر برسند

و این نفس را عصبی می کرد. دوست نداشت در برخورد با محمد، شلخته و بی توجه جلوه

کند.

سکوت محض در سالن برقرار بود و صدای کفش های پاشنه بلند نفس تنها صدایی بود که به

گوش می رسید. با تعجب به اطرافش نگاه می کرد اما کسی در سالن حضور نداشت. نینا هم

چیزی نمی گفت و بی صدا دست نفس را می فشرد.

_ ببخشید؟!

سکوت، تنها پاسخگو بود. کمی که جلوتر رفتند متوجه گفت و گوی افرادی در اتاق مقابلش

شد. ارام سرش را خم کرد و به نینا گفت:

_همین اتاقه؟؟

نینا به در بسته و سپس به نفس نگاه کرد.

_اون دفعه همه بیرون بودن

نفس، نفس صداداری کشید و راست ایستاد و به سمت اتاق در بسته قدم برداشت.

اهسته در زد. صدای محمد به گوشش رسید.

_بفرمایید

نفس در را گشود و وارد اتاق شد.در نگاه اول متوجه محمد شد که پشت میزی بزرگ و

زیبایی نشسته و با نگاهی عصبی که سعی در پنهان کردن ان دارد او را زیر نظر گرفته

است. کمی ان طرف تر پسری جوان کنار پنجره ای که مشرف به خیابان بزرگ و عریضی

بود ایستاده بود و با تعجب نگاهشان می کرد. در طرفی دیگر دو جوان که تقریبا هم سن و

سال محمد نشان می دادند با امیزه ای از پوزخند و تعجب به ان ها چشم دوخته بودند.

_سلام!

محمد از پشت میز برخاست و نفس حالا می توانست به خوبی او را ببیند. پیراهن مردانه

سبز رنگی به تن داشت. نفس فکر کرد که چقدر این سبز خوشرنگ را می پسندد.شال گردن

نازک مشکی رنگی که دور گردنش را پوشانده بود زیبا جلوه می کرد و شلوار کتان مشکی

رنگی هم به پا داشت.

_سلام خانوم .زودتر از اینا منتظر بودیم

و با نگاهی لجباز و عصبی به او نگاه کرد.

_روزتون به خیر. متاسفم ولی امروز خیابونا شلوغتر از اون چیزی بود که فکرش رو می

کردم

در همان حین یکی از دو جوانی که نشسته بود از جا برخاست.

_مشکلی نیست محمد. حالا که خانوم تشریف اوردن

و بعد با لحن ارام و شمرده ای رو به نفس گفت:

_از اشناییتون خوشوقتم خانوم. ریاحی هستم. از این طرف لطفا

و نفس را به سمت دیگری راهنمایی کرد و خودش هم پشت او به راه افتاد. حین رفتن سرش

را به سمت دوستانش برگرداند:

_پاشید دیگه!

و از پشت نینا را بلند کرد و در اغوش گرفت:

_چطوری دوست من؟!

_خانوم متين پور شما مي تونيد بيرون منتظر بمونيد

محمد اين را گفت و منتظر شد تا نفس ان جا را ترک کند. مسعود رياحي با شنيدن اين جمله

به سمت محمد برگشت.

_خوب خانوم رو ببر اتاق خودت . اون جا راحت ترن

محمد نگاهي به مسعود کرد و همان طور که دستانش را درجيب شلوارش فرو مي برد گفت:

_اره.مي تونيد تو اتاق من منتظر بمونيد

نفس بي هيچ حرفي نگاهي به نينا انداخت که با مسعود و يکي ديگر از دوستان محمد

سرگرم بود. دستي برايش تکان داد و به سمت اتاق محمد رفت.

اتاق بزرگ محمد به طرز عجیبی ارامش بخش بود. نفس همان طور که با دقت به اطرافش

نگاه می کرد به سمت پنجره رفت. حوصله نشستن نداشت. روی دیوار ،درست مقابل نفس

تابلوی بزرگ و زیبایی از پرتره محمد خودنمایی می کرد. نفس فکر کرد که محمد جدا چهره

جذابی دارد. البته از نظر خودش!

هرچه بیشتر به اطرافش نگاه می کرد بیشتر به سلیقه ای که در دکوراسیون اتاق به کار

گرفته شده بود پی می برد.

دو بار برای دیدن نینا از اتاق محمد خارج شد. به نظر می رسید نینا و مسعود رابطه ی خوبی

با هم برقرار کرده اند زیرا هر بار که به ان دو نگاه می کرد مسعود مشغول خنداندن و بازی

کردن با نینا بود.

وقتی به اتاق بر می گشت ،ایدین ایمانی یکی دیگر از دوستان و همکاران محمد همراه با

فنجانی قهوه به سراغش امد.

_بفرمایید

_متشکرم

ایدین لبخند زد.

_خواهش می کنم. باید خسته شده باشین

نفس با اخمی ساختگی و لبخندی بر لب گفت:

_نه زیاد!

این بار لبخند ایدین عمیق تر شد.

_خواهر فوق العاده باهوش و بامزه ای دارین... و البته خوشگل!

نفس خواست پاسخی تعریف او بدهد که صدای مسعود که ایدین را فرا می خواند مانع از

ادامه صحبتشان شد. ایدین طی عذرخواهی او را ترک کرد و نفس دوباره تنها شد. به رفتار

ایدین فکر کرد و سپس او را محمد مقایسه کرد:(( دوستاشم مثل خودشن ولی بازم به پای

اخلاق فوق العاده اون نمی رسن!)) و پس از این فکر پوزخندی تمسخر امیز روی لبانش

نمایان شد.

اخرین جرعه از فنجان قهوه اش را نوشید و فنجان را روی میز گذاشت. طره ای از

موهایش بی اجازه روی صورتش رها شد و نفس دستش را برد تا ان ها را عقب براند که

همان موقع صدای زنگ موبایلی در اتاق ساکت طنین انداخت.نفس بلافاصله و با عجله

موهایش را صاف کرد و از جا برخاست.گوشی محمد روی میز بود و مدام زنگ می خورد.

نفس از روی کنجکاوی کمی جلوتر رفت. اما درست در یک قدمی میز مسیرش را تغییر داد و

دوباره مقابل میز نشست. همان موقع در اتاق نیز باز شد و محمد با گام هایی بلند به سمت

میز بزرگش رفت و موبایلش را از روی ان برداشت. ابتدا نگاهی به موبایل و سپس به نفس

که کمی ان طرف تر از جا برخاسته بود و به او نگاه می کرد ،انداخت. سری تکان داد و به

تماس پاسخ داد. حین مکالمه نیز از اتاق خارج شد. نفس دوباره خودش را روی مبل انداخت

و نفس راحتی کشید اما دوباره بلافاصله در باز شد و محمد وارد شد. نفس کمی خودش را

جمع و جور کزد و صاف نشست.

_خانوم متین پور فکر می کنم خسته شده باشین . کار من با نینا یه کم طول می کشه که بر

می گرده به همون تاخیری که توی شروع کار امروز بود.

گویی می خواست با گفتن این جمله تاخیر نفس را یاد اوری کند.چشمانش می درخشید . نفس

اما دندان هایش را محک روی هم فشار می داد.

_خوب حالا کاری از دست من بر میاد؟!

نفس با سعی کرد با بی تفاوتی اشکاری این جمله را بیا کند.

_می دونم حوصله تون سر رفته. شما می تونید تشریف ببرین من نینا رو می رسونم

_ممنون ولی ترجیح می دم با نینا برگردم

در چشمان هر دو غرور موج می زد. محمد لبخند گنگی زد.

_هرطور مایلید

و سپس از اتاق خارج شد.نفس این بار کمی ایستاد.((الان من رو این مبل ولو می شم اونم

دوباره یهو درو وا می کنه!))وقتی مطمئن شد محمد دیگر برنمی گردد با ارامش روی مبل

نشست:(( فدای سرم! دیر شد که شد. چی کار کنم؟؟ تقصیر من نبود که!))

این بار گوشی خودش زنگ خورد.

_به به. سلام دایی جون خودم. خوبی؟؟ کجایی؟؟ خوش می گذره؟؟ یادی از خواهرزاده گلت

نمی کنی چرا؟؟ رفتی جنوب ما رو یادت رفته؟؟ حالا من رو هیچی طفلی نینا رو چرا نمی گی

که از او روزی که رفتین هی می گه دایی دایی؟!

_اولا سلام. دوما یه دختر خوب پشت تلفن این همه سوال پشت سر هم نمی پرسه!

نفس لپ هایش را باد کرد.

_باشه حالا!

_افرین حالا شد. خوبی؟؟ مامان و بابا خوبن؟؟ عروسک دایی چطوره؟؟

_هوم... همه خوبیم

_اره تو که خیلی خوبی! کجایین نفس؟؟ خونه نیستین؟؟

_نه. مامی مهمونیه بابا هم رفته طرفای کرج فکر کنم

_خوب تو کجایی دختر خوب؟؟

_منم نینا رو اوردم استودیو

_ اهان واسه همون پروژه؟؟ تنهایی اونجا؟؟

_شما از کجا می دونی؟؟

_پروانه گفت بهم

_اهان!

_بله! مامان بنده هم که خونه تشریف ندارن منم کلیدام همرام نیست. می خواستم بیام

خونتون که شما هم نیستین

_کجایی الان دایی؟؟

_ فرودگاهم

_خوبه پس. تا شما بیای منم می رسم خونه

_نفس اگه کار داری واسه من نیا

نفس با تردید گفت:

_منتظرم دایی

کمي اين پا و ان پا کرد و بالاخره تصميمش را گرفت.

_اقاي محتشم؟!

_بله؟!

نفس لبش را گزيد ولي همچنان بي تفاوت و مصمم بود.

_من واقعا شرمنده ام ولي مي شه لطف کنيد بعد از کارتون نينا رو برسونيد؟!

محمد لبخند پيروزمندانه اي زد.

_ من که گفته بودم

_حالا لطف مي کنيد بيارينش؟؟

_بله..بله!حتما!

و ابروانش را بالا انداخت و متفکرانه به او نگاه کرد. لحن صحبتش شوخ بود و اين نفس را

متعجب مي کرد. نفس فکر کرد که ديدن چهره ي خندان اين کوه يخ از محالات است!

کلید هایش را روی میز انداخت و به سمت اتاقش رفت.احساس گرمای شدیدی می کرد.

بلافاصله شال را از روی سرش کشید و گوشه ای پرت کرد. جلوی ایینه رفت و به عادت

همیشه برای لحظاتی به خود نگریست. (( امروز خوب از عهده اش بر اومدی. البته تقریبا!))

_ نفس خانوم؟؟

_سلام..سلام..سلام

_سلام خانوم.چطوری؟؟

نفس جلو رفت و با کسری دست داد. کسری نگاهی به او کرد و سپس او را در اغوش کشید

و گونه اش را بوسید.

_خوبم.شما خوبی؟؟ خوش گذشت؟؟

و در حالی که به سمت اشپزخانه می رفت به کسری که می رفت تا روی مبل بنشیند گفت:

_دایی چای یا قهوه؟؟

_هیچ کدوم!

نفس راه رفته را باز گشت.

_چرا اخه؟؟

_بیا بشین دختر. اومدم خودت رو ببینم!

_اره. من که می دونم اومدی من رو ببینی فقط!

کسری خندید. کسری را دوست داشت. کسری حکم برادر نفس را داشت که لحظه ای از

یادش غافل نمی شد. به او نگاه کرد.چهره افتاب سوخته اش با موهای کوتاهش او را جذاب

تر نشان می داد. از چشمانش درشت عسلی رنگش خستگی می بارید و به نظر نفس امد که

این مسافرت چند روزه او را لاغر تر نشان می دهد.

_نینا کوش پس؟؟

_کارشون طول می کشید قرار شد اقای محتشم بیارتش

_هوم... باید یه بار ببینم این اقای محتشم رو!

نفس چشمانش را تنگ کرد و به کسری زل زد.

_چیه؟؟چرا اینجوری نگام می کنی؟؟ پاشو برو تلفن رو بیار به مامان رنگ بزنم. گوشیم

شارژ نداره

نفس از جا برخاست و به سمت تلفن رفت و خودش مشغول شماره گیری شد. هم زمان با

شنیدن اولین بوق صدای زنگ در هم به گوشش رسید. کسری به نشانه ی اینکه خودش در

را باز می کند دستی برای نفس تکان داد.

_بله؟؟

_....

_نفس جان تویی دخترم؟؟

_....

مامان بزرگ مدام سوال می پرسید اما تمام حواس نفس پشت در بود.

_جانم؟! ببخشید. سلام مامان جون

_سلام به روی ماهت عزیزم. خوبی نفس جان؟؟مامان و بابات اومدن؟؟

_اولی اره ، اخری نه .مرسی. شما خوبین؟؟

_هی. ما هم خوبیم . راستی نفس کسری اون جاست؟؟

_بله. کجا بودین شما؟؟

_ یه خورده پام درد می کرد با بابا بزرگت رفته بودیم دکتر

_جدی؟؟ خوبین الان؟؟

_اره خوبم. کسری اون طرفاست؟؟

نفس نگاهی به در بسته خانه انداخت. فکر کرد که چقدر اشنایی دایی با محمد طول کشیده

است!

_نه مامان جون. اومد می گم زنگ بزنه

_کجاست مگه؟؟

_یه دقیقه رفته تو حیاط. زنگ زده بودن

_باشه پس اومد بهش بگو بیاد خونه ، باشه عزیزم؟؟

_چرا؟؟ دایی شام اینجاست. شما هم بیاین اینجا

_نه نفس جان من کلی کار دارم اینجا. به کسری هم بگو بیاد بابا بزرگت کارش داره. خوب؟؟

_باشه.چشم. امر دیگه ای باشه مامان جون؟؟

مامان بزرگ خندید.

_قربونت برم. مواظب خودتون باشین

نفس پس از پایان تماس به سمت پنجره رفت. گوشه ی پرده را کنار زد. کسری را دید که به

اجبار نینا در ان هوای سرد به دنبال او می رود و با او بازی می کند. خبری از محمد نبود. یا

خیالی اسوده این بار به سمت در رفت و نینا را صدا کرد.

_نینا؟؟ نینا؟؟. دایی رو اذیت نکن . بیا بالا تا سرما نخوردی

_دایی؟؟ شما دیگه چرا حرف این بچه رو گوش می کنی اخه؟؟

کسری و نینا از جملات نفس که با حرص بیان می شد ریز خندیدند.

_حالا جوش نیار خانوم.

کسری این را گفت و به سمت نینا برگشت:

_حالا تا نفس واسه ما یه قهوه اماده کنه من و نینا هم می ریم تو. مگه نه نینا؟؟

نینا با حرکت سر حرف او را تایید کرد. نفس سری تکان داد و به سمت در رفت

_زود بیاین تو

_ وای چپ می رم راست میام حسام می گه بشین هیچ کاری نکن! خسته شدم تو خونه به

خدا!

_اخی!

_اخی؟؟ نفس جون من دارم دیوونه می شم

_اشکالی نداره الهام جون. عوضش چند ماه دیگه یه نی نی کوچولو خوشگل از تنهایی درت

میاره

الهام با لحن مظلومانه ای گفت:

_خوب تا اون موقع چی کار کنم؟!

نفس متوجه منظور الهام شد.

_کاری از دست من برمیاد خانوم؟؟

الهام خندید.

_قربونت برم که من رو درک می کنی عزیزم! می دونی این چند وقت به هر کدوم از دوستام

زنگ می زنم یا نیستن یا مسافرتن یا کار دارن. منم روم نمی شه بگم واسه خاطر من از

کار و زندگیشون بزنن.

الهام نفس عمیقی کشید و ادامه داد:

_حسام هم من رو هر روز می بره بیرون ها . طفلی هر شب باید من رو ببره رستوران! ولی

خوب ادم دوست داره با دوستاشم باشه دیگه. نه؟!

_بله..بله!

_خوب گلم من این همه توضیح دادم تو می گی بله؟! حالا بگذریم ! برسیم به اونجا که من

زنگ زدم واسه دوستم قرار گذاشتیم که فردا بریم بیرون. بهش گفتم به تو هم می گم تا بیای،

خیلی خوش حال شد. می دونی کی رو می گم؟؟

_کی؟؟

_پریا . یادته تو ؟؟تو مهمونی من کنارت نشسته بود؟؟

_اهان. اره ، اره یادمه. دختر جالبی بود

_اره دیگه. راستی ارغوان هم هست. حالا میای باهامون؟؟بگو باشه؟!

نفس خندید. برای اولین بار بدون هیچ تعارفی گفت:

_اوهوم. خیلی خوش حال می شم. فقط کجا قراره بریم؟؟

با خیالی اسوده مشغول اماده شدن بود. از اینکه می خواست با الهام و دوستانش بیرون

برود خوشحال بود ولی به همان اندازه نیز حس عجیبی داشت چراکه از اتفاقاتی که قرار بود

در ان روز بیفتد بی خبر بود.

از صبح ان روز باران مدام می بارید و نفس را مجبور ساخت تا بارانی سرمه ای رنگش را

برای ملاقات امروز از کمد خارج کند. شال صورتی رنگ به همراه کیف و چکمه های بلند

صورتی خوش رنگش رنگش را کنار تخت گذاشت و به سمت حمام رفت.

پس از اتمام ارایشش که کمی بیشتر از همیشه بود لباس هایش را پوشید و مقداری عطر به

زیر گردن و مچ دست هایش زد و از اتاق خارج شد.

_مامان جون من دارم می رم

مامان از اشپزخانه بیرون امد.

_به سلامت. مواظب خودت باشیا

و سپس نگاهی به سر تا پای دخترش انداخت.

_ خوشگل من خیلی مواظب خودت باش

_چشم. چشم. کاری ندارین دیگه؟؟ برم من؟؟

_نه دیگه برو ماشین جلوی در منتظره

نفس پس از تشکر از راننده از ماشین پیاده شد و به سمت رستوران رفت. جای دنج و

خلوتی به نظر می رسید. وارد رستوران که شد گارسون با پرسیدن نامش او را به سمت

دیگری راهنمایی کرد. وقتی به میز مورد نظر رسیدند نفس برخلاف چیزی که انتظار داشت

الهام و پریا و ارغوان را تنها نیافت.الهام را کنار حسام، پریا را کنار ایدین، ارغوان را کنار

دو پسری که به خوبی نمی شناخت که البته یکی از ان ها را در گالری محمد دیده بود و

مسعود و محمدرا که کنار هم نشسته بودند، دید. نفس خیلی سریع به خود امد و با صدای

نسبتا بلندی سلام کرد. همه نگاه ها به سمت او چرخید.الهام و و ارغوان اولین کسانی بودند

که از جا برخاستد و جواب سلامش را دادند. نفس قدمی به سمت جلو برداشت و با ان ها

دست داد. تک تک افراد در جایشان نیم خیز شدند و با تشکر و تعارف نفس در جای خود

نشستند. تنها کسی که در جمع تنها به تکان دادن سر و گفتن سلامی کوتاه اکتفا کرد و از

جایش تکان نخورد محمد بود.

ارغوان کنار خودش صندلی را نشان داد و از او خواست تا در کنارش بنشیند. نفس با گام

هایی کوتاه و با وقار به سمتی که ارغوان اشاره می کرد رفت و نگاه افراد حاضر در جمع

را به دنبال خود کشید.لبخندی زد و سرش را بالا اورد. ارغوان ارام کنار گوشش زمزمه

کرد.

_چرا اولش چشات رو اونجوری کردی؟!

_چه جوری؟؟!

_انگاری تعجب کردی ما رو دیدی

_نه شما رو که نه ولی فکر می کردم تنها هستین

ارغوان چشمکی زد.

_اون که قصه اش طولانیه. اخه منم مثل تو اولش چشام چهارتا شد ولی حالا همچین بدم

نشد!

و به پسری که کنار دستش نشسته بود اشاره کرد. نفس با دقت بیشتر در چهره او دریافت که

ارغوان به همان پسری اشاره دارد که در میهمانی الهام با او رقصیده بود.

_ خوب بچه ها چی می خورین؟؟ نفس جون غریبی نکن .راحت باش

نفس لبخندی روی لب نشاند.

یکی از پسر های حاضر در جمع از جا بلند شد و به بهانه ی جا گذاشتن موبایلش در ماشین

از رستوران خاج شد. دقایقی بعد هنگامی که برگشت از دوستش خواست تا صندلی هایشان

را جابه جا کنند و این بار در کنار نفس جای گرفت و به او لبخند زد. نفس سری تکان داد و

سرش را به سمت دیگری برگرداند. نشستن ان پسر بیشتر معذبش می کرد.

پس از اوردن سفارش ها هر کدام از بچه ها مشغول خوردن شدند. حین خوردن نفس متوجه

شد جوانی که در کنارش نشسته هر لحظه قصد باز کردن سر صحبت را دارد و بالاخره

حدسش درست از اب در امد.

_ از اشنا های حسام و الهام هستی؟؟

_از دوستاشون هستم

_ زیاد تو جمع هاشون ندیده بودمتون

نفس لبخندی زورکی روی لب راند.

_به هر حال من سعید هستم و خوش حالم که این افتخار نصیبم شد تا باهات اشنا بشم

نفس برخلاف میلش گفت:

_منم همین طور

_ نفس ،درسته؟!

_متین پور هستم!

_ نفس دوستانه تره. نه؟!

نفس به زور غذایش را از گلو پایین می فرستاد.

_شاید!

_مطمئن باش نفس

نفس کلافه برای رهایی از ان مکالمه بیهوده با سعید به غذایش اشاره کرد.

_می تونیم بعد از تموم شدن غذا با هم صحبت کنیم؟!

چشمان سعید درخشید.

_حتما!

پس از اتمام غذا همگی مشغول صحبت شدند. نفس این بار صمیمی تر از قبل سعی می کرد

در بحث هایشان شرکت داشته باشد اما صدای سعید که مدام زیر گوشش صحبت می کرد

ارامش را از او صلب کرده بود.لحظه ای نگاهش به محمد افتاد. از طرز نگاه محمد تعجب

کرد. محمد با خونسردی کامل و بدون هیچ عکس العمل خاصی به نفس نگاه می کرد.نفس

نگاه عاجزانه ای به او انداخت و سرش را به سمت ارغوان برگرداند.

_نفس؟

نفس با اکراه به سمت سعید برگشت. جوان خوش پوش و خوش چهره ای به نظر می رسید.

موهای مشکی براقش را روی پشانی رها ساخته بود . چشمان درشت مشکی رنگش توجه

را جلب می کرد. اما نفس حس خوبی نسبت به او نداشت و همین باعث می شد تا با او هم

کلام نشود.

_متین پور هستم!

هیچ خوشش نمیامد که پسری غریبه او را با نام کوچک و خودمانی صدا بزند.

_زیاد سخت نگیر . خوب از خودت بگو؟!

_ تا همون حدی که می دونین کافیه

نفس سعی می کرد تمام جمله هایش را با لبخند طوری بیان کند تا موجب رنجش سعید نشود.

با اینکه از او هیچ خوشش نمیامد ولی دوست نداشت در برخورد اول با دوستان الهام و

حسام دختر حاضرجواب و بدخلقی جلوه کند.

_چرا؟؟ من خیلی دوست دارم بیشتر باهات اشنا بشم

_لطف دارین

_نه جدا . اصلا می تونیم بعدا جای دیگه ای با هم صحبت کنیم. چطوره؟؟

_لزومی برای این کار نمی بینم

_ و اگه من اینطوری فکر نکنم؟؟

نفس کلافه شده بود. تا اخر ماجرا را خوانده بود.خیلی بیشتر از لحظاتی قبل عصبی و کلافه

بود. دستش را به سمت شال برد و موهایش را کمی مرتب کرد. لب باز کرد تا پاسخی به

سعید بدهد که صدای زنگ موبایلش باعث شد تا او نفسی از سر اسودگی بکشد. با گفتن

ببخشید رویش را از سعید گرفت و کیفش را گشود و در همان حال که به دنبال گوشی می

گشت با خود گفت : (( قربونت برم که نجاتم دادی!))موبایلش را از درون کیف خارج کرد. با

تعجب sms محمد را خواند. بار اول چیزی متوجه نشد اما بار دوم.... (( دوست ما گاهی

زیاد حرف می زنه. می تونم کمکت کنم تا با یه شیطنت کوچولو جواب سعید رو بدی)) نفس

بی اراده به محمد نگاه کرد. با مسعود صحبت می کرد و گویی اصلا حواسش به نفس نبود.

فکر کرد که شماره محمد را با کس دیگری اشتباه گرفته است اما متن پیام و شماره حاکی

از ان بود که به محمد تعلق دارد.در ان لحظه نفس فکر کرد که چقدر خوب می شد اگر می

توانست دستش را روی پشانی محمد بگذارد تا متوجه شود که او تب دارد و هذیان می گوید

یا بالاخره کتاب خواندن در تاریکی کار دستش داده و چشمانش را ضعیف کرده و اشتباه

میبیند. در پاسخ پیام محمد نوشت:(( متوجه منظورتون نمی شم؟!))

دقایقی بعد باز هم پیام محمد غافلگیرش کرد:((سعید می تونه فکر کنه تو تنها نیستی)) نفس

دختر زیرکی بود اما هر چه با خود کلنجار می رفت نمی دانست پیام های محمد را باور کند یا

چهره سرد و بی تفاوتش را. تصمیمش را گرفت. اگر محمد زیرک بود نفس هم می توانس هم

پای او تیزهوشی اش را به نمایش بگذارد. پس برای محمد نوشت:(( دوستتون چه جوری

می تونه همچین فکری بکنه؟؟))

محمد دریافت که نفس منظورش را به خوبی متوجه شده است و این بار پیامش را اینچنین

ارسال کرد:(( بازی کردن با کلمات اسونه. نه؟؟)) نفس لبخند محوی زد و سریع نوشت:((

قرار شد کمکم کنید. نه؟؟))

پیام بعدی محمد او را عصبی کرد.(( فکر می کردم تیزهوش تر از این حرفا باشی!)) و نفس

هم در کمال خونسردی پیامی با چنین مضمونی برایش ارسال کرد)) ولی مهم تر از اون

اینکه که من به باهوش بودن خودم اطمینان دارم. عقیده ی خودم مهم تره!)) محمد لبخند

محوی زد (( عصبانی نشو! بذار به حساب یه حدس )) نفس نگاهی به محمد انداخت.(( یه

حدس اشتباه!))

_مشکلی هست؟؟

(( وای. تو دیگه رو اعصاب من پیاده روی نکن تورو خدا!))

_نه!

_ولی رفتارت که یه چیزه دیگه نشون می ده. کمکی از دست من بر میاد؟؟

_ممنون از پیشنهاد کمکتون ولی مشکلی نیست که با کمک شما حل شه

_پس یه مشکلی وجود داره!

((خدا تورو نصیب گرگ بیابون نکنه!))

_مشکلی نیست اقای سعید

ابروان سعید در هم گره خورد.سرش را جلو اورد و با ناراحتی و لحنی محکم گفت:

_چی؟؟

نفس با تعب سرش را عقب کشید!

_بله؟؟

_دوباره جمله ات رو تکرار کن

_فکر کنم شنیدین چی گفتم!

_نه.دوباره بگو!

_گفتم مشکلی نیست اقای سعید

سعید با دوباره شنیدن این جمله کمی عقب کشید و به قهقه افتاد. تمام نگاه ها به سمت سعید

و نفس برگشت.حتی نگاه سرد و خشک محمد. ارغوان چشمکی به روی نفس زد و الهام

لبخندی بی روح روی لب راند. عرق سردی بر پیشانی نفس نشست. با خود فکر کرد که چرا

از این دیدار دوستانه لذت نمی برد. ولی با نگاه کردن به سعید که همچنان قهقه می زد

دریافت که جواب سوالش واضح است..نفس برای پایان دادن به قهقه ی مضحک سعید با

لحن ارامی زمزمه کرد.

_چیز خنده داری گفتم؟؟

_ به من گفتی اقای سعید!

_خوب؟؟

_ ول کن بابا دختر! اقای سعید چیه؟! بگو سعید

نفس پوزخند محسوسی روی لب راند.سعید واقعا بچگانه رفتار می کرد.

((قطعا تو مشکل روانی داری اقا پسر!))

نفس دوباره نظری به محمد انداخت. به او خیره بود.این بار نگاهش را تاب اورد و سرش را

مثل همیشه پایین نینداخت. محمد با نگاهش گویی داشت چیزی را درون نفس جستجو می

کرد. شاید درپی کشف وجود ناشناخته ی نفس بود. گره ای بین ابروان محمد افتاد و نگاهش

را از گرفت.نفس از حرکت ناگهانی او و تغییر موضعش هیچ تعجب نکرد.برعکس محمد تا

حدی به شخصیت او و رفتارش پی برده بود.غیرقابل نفوذ وغیر قابل پیش بینی!

((انگاری دیگه نیازی به انجام عملیات نیست. حرف های سعید روی تو هم اثر کرد!))

نگاهش را از صفحه ی موبایل گرفت و به محمد دوخت. پوزخندی به لب داشت اما به نفس

نگاه نمی کرد. نفس خوب می دانست که محمد درباره ی او چه فکری می کند. خیال خامی

بود اگر محمد فکر می کرد نفس تحت تاثیر حرف های سعیدقرار می گیرد. ((انتظار بیشتری

از شما نداشتم! به هر حال شما من رو نمی شناسین و یه همچین برداشتی کردین . روز

خوبی داشته باشین اقای محتشم))

پس از ارسال این پیام نفس اسوده ای کشید و با متانت و ارامشی خاص موبایلش را دون

کیفش انداخت و مشغول صحبت با ارغوان شد.

بعد از اتمام دسر و بستنی هایی که بچه ها سفارش داده بودند همگی اهنگ رفتن کردند.

هنگامی که از رستوران خارج شدند ساغر با لحنی التماس گونه زیر گوش حسام زمزمه

کرد:

_ حسام نریم خونه لطفا!

_ چرا؟؟

_ تو خونه تنهایی دلم می گیره اخه!

حسام جدی و محکم در عین حال با ملاطفت دست الهام را کشید و قدمی به گروه بچه ها که

به سمت ماشین می رفتند نزدیک تر شد:

_ الهام خانوم الان می ریم خونه شما استراحت می کنی منم امروز می مونم پیشت که دل

کوچیک شما نگیره

الهام زیر لب غرغر کرد اما به ثانیه نکشید که دستانش را در هوا تکان داد و بی مقدمه

گفت:

_بریم باغ!

_چی؟؟

_بریم باغ بابا بزرگت! حاج بابا که گفته هروقت خواستین برین اونجا.توام یه زنگ بهش

بزن دیگه.باشه؟!

_الهام اخه...

با دیدن چشم های معصوم الهام که خواهش در ان موج می زد لب فروبست و محمد را صدا

کرد.با صدای او همه به سمتش چرخیدند.

_محمد کلیدای باغ دست توئه؟؟

_ کدوم باغ؟؟

_باغ میگون؟؟

_اره. می خوای بری اونجا؟؟

_اره

پریا ارغوان و سعید هم با خوشحالی اعلام کردند که ان ها را همراهی می کنند.

_ نفس خانوم شما با نمیای؟؟

نفس که تا ان لحظه سکوت اختیار کرده بود لب به سخن گشود. دوست نداشت با حضورش

جمع خانوادگیشان را به هم بریزد.

_ممنون.خوش بگذره

جمله اش را با جدیت بیان کرد و جای هیچ اعتراض و تعارفی را باقی نگذاشت.

_ هر جور راحتین ولی حضورتون خوشحالمون می کرد.

پاسخ نفس لبخندی دلنشین بود.

_مسعود ایدین ؟؟ شماها چی؟؟ محمد که نمیاد لااقل شماها بیاین

_نه دیگه حسام خان من و ایدین هم با محمد جان برمی گردیم.بابت امروز هم ممنون

حسام سری تکان داد و الهام و سعید و دختر ها را پس از خداحافظی از جمع به سمت

ماشین روانه کرد. نگاه محزون ارغوان و چشمان نگران ایدین که او را بدرقه می کرد در

معرض دید نفس قرار گرفت. حسام همچنان که منتظر بود تا محمد دسته کلید ها را از

داشپورت ماشین بیرون اورد به او گفت:

_محمد، نفس رو می رسونی بعدشم اگه تونستی برو مامان و بابا رو بر دار بیار باغ

محمد سری تکان داد و کلید ها را جلوی حسام گرفت و او نیز پس از خداحافظی سوار

ماشینش شد و رفت.

پس از رفتن ان ها نفس ماند و محمد و دوستانش.کمی معذب بود ولی خود را خونسرد نشان

می داد.با تعارف محمد بچه ها به سمت ماشین رفتند. مسعود با تعارفی به نفس در صندلی

جلو و کنار محمد و ایدین و نفس نیز در صندلی های عقب جای گرفتند. همه چیز به سکوت

می گذشت که صدای مسعود سکوت را شکست:

_محمد فردا می ری؟؟

_نمی دونم

مسعود که انگار انتظار شنیدن چنین پاسخی از زبان محمد را نداشت با حالتی تهاجمی به

سمتش چرخید اما با دیدن نفس و یاداوری حضور او ارامتر از قبل ادامه داد:

_اخه پسر مگه مغز خر خوردی ؟؟ مگه قرار نشد اون فایل ها رو عین بچه ی ادم ببری

تحویل یارو بدی؟؟من با تو سر این موضوع دیروز چقدر بحث کردم؟؟ باز می گی نمی دونم؟؟

محمد کلافی دستی به موهایش کشید.

_مسعود تمومش کن. فردا خودم یه کاریش می کنم

_ د اخه پسر...

اما قبل از اتمام جمله اش ایدین وارد بحث شد:

_بچه ها فکر نمی کنید بهتر باشه بحثتون رو یه جای دیگه ادامه بدین؟؟

مسعود نفس عمیقی کشید اما هنوز هم رگه های عصبانیت را می شد از چشمان مشکی

رنگش خواند. به سمت نفس برگشت:

_ببخشید

و در حالی که با حرص به سمت جلو می چرخید زمزمه کرد)) : امان از دست این بشر.))

لحظاتی بعد به خواست مسعود، محمد ماشین را کنار خیابان متوقف کرد و محمد در حالی که

به ایدین اشاره می کرد تا او را همراهی کند از ان دو خداحافظی کرد. لحظاتی از رفتن ان ها

می گذشت اما محمد حرکتی نمی کرد. با حالتی گنگ ارنج دستش را کنار شیشه اتومبیل

گذاشته بود و به نقطه مبهمی خیره بود. نفس کم کم صبرش تمام می شد. دقایقی به همین

منوال گدشت.

_ ببخشید جناب محتشم اگه بنده مزاحمتون هستم خوشحال می شم اگه بگین

محمد تکانی خورد. دستش را از روی شیشه برداشت. لبخند نامحسوسی زد و حین اینکه

دستش را به سمت فرمان می برد گفت:

_ شما فکر کن یه درصد اگه باشی می گم!

نفس از جواب محمد بر اشفت اما چیزی نگفت.

_ سوالم جواب نداشت؟!

_بله؟!

محمد با خونسردی کامل سوالش را دویاره تکرار کرد و نفس با چشمانی متعجب به او زل

زد. از چه حرف می زد؟ محمد که متوجه سردرگمی او شده بود موبایلش را در دست گرفت

و در هوا تکان داد. نفس باز هم متوجه منظورش نشد اما ناخوداگاه دستش را به سمت

گوشی همراهش برد.پس از ارسال اخرین پیام منتظر جواب محمد نمانده بود. با خواندن پیام

محمد به یاد اخرین جمله ای که برایش فرستاده بود افتاد:(( انتظار بیشتری از شما نداشتم!

به هر حال شما من رو نمی شناسین و یه همچین برداشتی کردین . روز خوبی داشته باشین

اقای محتشم)) و دوباره به صفحه گوشی و پیام محمد چشم دوخت : (( دیر شده اگه بخوام

بشناسمت؟؟))

محمد نگاهی به نفس انداخت. با تعجب و تردید نگاهش می کرد.

_نمی خوای بیای جلو بشینی؟؟

پس از گفتن این حرف برای بار دوم ماشین را کنار خیابان متوقف کرد و نفس در سکوت به

حرکات او نگاه می کرد. باز هم نمی دانست چه کار کند. محمد منتظرش بود اما پیاده شدن

نفس به معنای موافق بودن با محمد بود. دوباره قلبش انقدر صدایش را بالا برده بود که فریاد

های عقل و ذهنش به گوش نمی رسید. محمد چیزی نمی گفت اما همین که نفس دستش را به

سمت در برد ماشین حرکت کرد و نفس با خشم به سمت محمد برگشت.در خونسردی کامل

صورتش را به سمت خیابان برگردانده بود و رانندگی می کرد. نفس لبش را گاز گرفت و

برای اینکه کار محمد را نادیده بگیرد او نیز به بیرون زل زد.دلیل کارش را درک نمی کرد.

دقیقه ای نگذشته بود که دوباره ماشین متوقف شد. اما نفس هیچ عکس العملی از خود

نشان نداد.این بار محمد در صندلی نیم خیز شد و به سمت نفس برگشت.لبخندی نادر به لب

داشت.حسی نفس را وادار می کرد تا سرش را برگرداند. احساس و عقلش در کشمکشی

عجیب درگیر بودند. برای لحظه ای صورتش را به سمت محمد برگرداند. لبخندی روی لبش

نبود اما نفس ردپای تبسمی مهربان را به خوبی در چهره ی او می دید. اخم کرد و نگاهش

را دزدید. لبخند دوباره به چهره محمد برگشت.

_نمیای؟؟

نفس سرش را به نشانه منفی بودن پاسخش تکان داد. محمد هم شانه ای بالا انداخت و

دوباره ماشین را روشن کرد.

هنگامی که نفس از ماشین پیاده می شد صدای محمد را شنید:

_ من هنوز جواب سوالم رو نگرفتم پس تا شب منتظرش هستم

_ اما من لزومی نمی بینم که جواب سوالتون رو بدم

_اجباری نیست من فقط می خوام بشناسمت که تصور به قول تو اشتباه خودم رو از بین ببرم

ولی اگه تصورم درسته که دیگه حرفی توش نیست

جمله ی محمد با بی تفاوتی بیان شد.نفس ابتدا خواست مخالفت کند اما انگار سر دوراهی

ایستاده بود اگر مخالفت می کرد به این معنا بود که محمد می تواند هر فکری درموردش

بکند درحالی که او این رانمی خواست.حاضر بود هرکاری کند تا خودش ،اعتقادش و باورش

را ثابت کند از طرفی اگر همراه او می شد چه اتفاقی می افتاد؟؟ به معنای زیر پا گذاشتن

عهدی نبود که سال ها پیش با خود بسته بود؟ از افکارش دست کشید و زیر لب خداحافظی

گفت و از ماشین پیاده شد.

در اتاقش رژه می رفت و به محمد فکر می کرد. برای رهایی از افکارش به سمت تخت قدم

برداشت و پس از برداشتن ژاکت ابی رنگش روی تراس رفت و به تاب قهوه ای رنگش تکیه

داد و قهوه ای چشمانش را به ابی اسمان دوخت. عقربه های ساعتش روی عدد ده توقف

کرده بودند و با هر ثانیه ای که می گذشت تردید نفس بیشتر می شد.

. محمد اولین کسی بود که فکر نفس را به خود مشغول کرده بود. دلش می خواست خودش

هم محمد را بشناسد اما ... ! موافق بودن با محمد به معنای زیر پا گذاشتن غرورش نبود؟؟

(( نه نه نه امکان نداره من بهش زنگ بزنم!))

چشمانش را گشود و با شنیدن صدای باران ،خارج از قاب پنجره لبخندی روی لب نشاند و

خود را به گوشه ی دیگر تخت کشید.دوست نداشت از تخت بلند شود اما حسی او را وادار

می کرد تا ابی خنک به صورتش بپاشد.بدون عوض کردن لباس خوابش با ربدوشامبر

صورتی رنگش شانه هایش را پوشاند و از اتاق خارج شد. در خانه تنها بود زیرا پیشنهاد

مامان و بابا را برای رفتن به میهمانی اقای سیدی قبول نکرده بود.

نزدیک غروب بود که پروانه و سهیل به همراه نینا از میهمانی بازگشتند. اما خیلی سریع

دوباره خانه را به مقصد استودیوی محمد ترک کردند. نفس روی کاناپه دراز کشید و کتابش

را دردست گرفت. هنوز شروع به خواندن نکرده بود که صدای زنگ کوتاه موبایلش به گوش

رسید.

(( من و نینا دو روز دیگه ساعت 5 همدیگه رو میبینیم)) محمد بود. (( فکر کنم باید قرار

ملاقاتتون رو به مامانم می گفتی!)) و محمد در جوابش : (( حتما لازم بوده به تو بگم که

گفتم!))

زودتر از انچه فکر می کرد سه شنبه فرا رسید. از صبح ان روز حال خوشی نداشت.

چشمانش قرمز بود. تب داشت و احساس رخوت و سستی می کرد اما ساعتی زودتر از زمان

تعیین شده اماده شد چراکه نمی خواست مثل دفعه ی قبل مورد سرزنش محمدقرارگیرد.

اندکی زودتر به استودیو رسیدند. این بار به محض ورود به سالن بزرگ گالری با دختر

جوانی که پشت میز چوبی زیبایی نشسته بود مواجه شد. جلو تر رفت. دخترک چهره ای

سبزه و با نمک داشت و حالت چشمانش او را به یاد چهره ای اشنا می انداخت. دسته ای از

مهای مشکی رنگش را به طرز زیبایی روی پیشانی اش رها کرده بود و با خودکاری در

دست به دفتری که مقابلش قرار داشت چشم دوخته بود. به محض دیدن نفس لبخندی نمکین

روی لب نشاند و با خوشرویی گفت:

_سلام. بفرمایید؟

_سلام. وقتتون بخیر. متین پور هستم و قرار بود امروز اقای محتشم رو ملاقات کنم

دخترک چینی به پیشانیش انداخت و پس از لحظه ای تامل گفت:

_بله. اقای محتشم گفته بودن

و با دست به مبل چرمی که در نزدیکترین نقطه به نفس قرار داشت اشاره کرد:

_تشریف داشته باشین تا من خبرشون کنم

دقایقی بعد در یکی از اتاق ها باز شد و مسعود از اتاق خارج شد.

_سلام خانوم متین پور. ببخشید معطل شدین. بفرمایید

نفس از جا برخاست و همراه مسعود وارد اتاق شد. اتاقی که پیش چشمانش بود با اتاقی که

دفعه ی قبل وارد ان شده بود تفاوت داشت.اتاق ساده و زیبایی بود و حس قشنگی را به بیننده

القا می کرد.تنها یک دست مبل چرمی بنفش و میزی شیشه ای به همراه تالبوهای زیبایی که

به دیوارهای یاسی رنگ اتاق اویخته شده بود وسایل اتاق را تشکیل می داد.نگاه نفس به

تصویری از یانیس ریتسوس ،شاعر معاصر یونانی کشیده شد. با یک قاب ساده روی دیوار

،قیافه ی عجیبی داشت .به تعارف مسعود روی مبل نشست.

_ حالتون چطوره ؟؟ دوست کوچولوی من حالش خوبه؟؟

نفس تشکر کرد و به جای او نینا شروع کرد به شیرین زبانی .

مسعود به ساعت مچی اش و سپس به ساعت روی دیوار نگاهی انداخت.محمد یک ربعی

تاخیر داشت. فنجان قهوه اش را روی میز گذاشت و از جا بلند شد و شماره ی او را گرفت

اما کسی پاسخگو نبود.خواست دوباره امتحان کند که در باز شد و محمد پوشیده در پالتوی

مشکی رنگش درحالی که گوشی اش را در دست داشت وارد اتاق شد.

_سلام

_سلام اقای خوش قول.

محمد شانه ای بالا انداخت و با حالتی خاص گفت:

_ کاری پیش اومده بود باید می موندم

_ ولی خانوم خیلی وقته منتظرن.زودتر از اینا منتظر بودیم

مسعود پس از گفتن این جمله با لبخند به سمت نفس برگشت.با یاداوری جمله ای که محمد

هفته ی گذشته به خاطر تاخیرنفس به او گفته بود لبخند روی لبان هرسه نفرشان نشست.

_ همه چی امادست؟؟

_اره.اره. من و نینا می ریم توام بیا

پس از خروج مسعود، نفس ،مردد نگاهش را به سمت تابلوهای روی دیوار کشاند. محمد

مشغول دراوردن پالتویش بود.

و همان طور که عینکش را به چشم می زد با لبخندی ارامش بخش گفت:

_ چطوری؟!

_شما بهتری!

_ اره خب. امروز کارمون زیاد طول نمی کشه

و همان طور که به سمت در می رفت گفت: آریاناز، خواهر آیدین، هم صحبت خوبیه

همان طور که محمد گفته بود آریاناز دختر جالب و خوش صحبتی بود. با نفس از هر دری

سخن گفت و باعث شد تا گذشت زمان را حس نکند.

الان اگه بخوایم بریم بیرون که فکر کنم خانوم متین پور نگران بشن ولی خب من سه شنبه

هفته ی دیگه تقریبا می شه گفت کارام سبک تره

نفس درحالی که به نینا کمک می کرد تا پالتویش را بپوشد گفت :

_ دلیلی واسه بیرون رفتن نمی بینم!

_ اسمش رو بذار یه قرار ملاقات ولی به عنوان یه قرار دوستانه روش حساب نکن!

_ مگه من قرار ملاقات رو قبول کردم که بخوام به دوستانه بودن یا نبودنش فکر کنم

_ به هر حال گفتم تا بدونی . گفتم شاید تو هم از کلمه دوستی خوشت نیاد

_ خب تو این یه مورد درست فکر کردی

محمد ارام خندید.

_ من قبلاً هم گفتم که فقط می خوام بشناسمت

نفس از جا برخاست و کیفش را در دست جا به جا کرد و به چشمان محمد نگریست.

_که حتما بعدشم می شه یه شناخت دوستانه

محمد دست راستش روی میز گذاشت. همچنان با ارامش و لبخندی شیطنت امیز صحبت می

کرد

_ خب توام که منو نمی شناسی چه جوری یه همچین فکری می کنی؟؟

نفس برای اولین بار در طول صحبتشان گره ی ابروان خوش فرمش را باز کرد و خندید.

_ به هر حال گفتم تا بدونی!

_ حالا که هر دومون می دونیم...

محمد تکیه اش را از روی میز برداشت جلو امد تا حرفی بزند اما مسعود ارام در زد و وارد

اتاق شد.

_ محمد اقای صراف اومده

محمد نگاهی به مسعود و سپس به نینا انداخت.

_ راهنماییش کن تا من بیام. راستی این دوست کوچولوت تشنشه

مسعود لبخند معنا داری زد و دست نینا را گرفت :

_بــــــله! بزن بریم عزیزم

و نینا را از روی زمین بلند کرد و در اغوش گرفت و با هم از اتاق خارج شدند.

محمد به در بسته نگاهی انداخت. دوباره قدمی به سمت جلو برداشت و درست روبروی نفس

قرار گرفت:

_ حالا که هر دومون میدونیم...

قدمی به جلو برداشت.

_ دوستی نه یه شناخت دوستانه. هوم؟؟

و پس از مکثی گفت:می تونیم دست بدیم؟!

نفس لبخند زد. دستش را جلو برد :

_ حتی فکرشم نکن!

و لبخند روی لبش را با اخمی که بر چهره نشاند معاوضه کرد. محمد خندید و دستش را

فشرد:

_ می دونی ، اسب هر چی دیرتر رام بشه لذت سواریش بیشتره! سرسختی تو رو هم می

ذاریم به حساب همین

نفس اخم بامزه ای کرد و دستش را پس کشید و بدون خداحافظی از در خارج شد. صدای نینا

را شنید که می خندید. با قدم های ارام به سمت دری رفت که صدای نینا از پشت ان به گوش

می رسید. در زد و با صدای بفرمایید مسعود وارد اتاق شد و در پشت سرش را باز گذاشت.

مسعود نینا را محکم در بغل گرفته بود و زیر گوش او چیزی را زمزمه می کرد. ایدین با

خنده جواب سلام نفس را داد و دوباره به سمت مسعود برگشت:

_ نمی تونی مخشو بزنی!

مسعود اخمی کرد و با حالت خنده داری رو به نینا ادامه ادامه داد : خوشگله من که همه

چی دارم. خونه ،ماشین ، کار ( دستش را روی قلبش گذاشت و گفت) تازه یه قلب عاشقم

دارم که واسه تو می زنه!

مکث کرد و چشمکی به نینا زد و با خوشحالی ادامه داد:

_ حالا شماره بدم؟!

نینا با عشوه ای کودکانه موهایش را روی پیشانی مرتب کرد و با لحن کودکانه اش که سعی

می کرد جدی باشد گفت:

_ می خوای بیای خواستگاری؟

یک هفته ای از اخرین دیدارش با محمد می گذشت.پس از اخرین باری که با محمد ملاقات

کرده بود ترجیح داد تا مامان نینا را همراهی کند و خودش نیز با درس هایش مشغول بود .

سرماخوردگی اش شدت گرفته بود و بیماریش به نینا هم سرایت کرده بود. در این مدت به

محمد فکرد نمی کرد و همواره سعی می کرد مکالمه اش با او را در گوشه ای از ذهنش

بایگانی کند. محمد به دست فراموشی سپرده شده بود تا ان روز که پروانه از نفس خواست

تا حین این که نینا را نزد پزشک می برد با محمد تماس گیرد و به او اطلاع دهد که قرار ان

روز را کنسل کند و نفس ناچار مجبور به این کار شد.چهره اش از انجام این کار ناراضی می

نمود اما چیزی در درونش به او نهیب می زد که او حسی خلاف انچه که نشان می دهد دارد.

پس از چند بوق کوتاه صدای محمد در گوشش پیچید :

_ بفرمایید؟

_سلام

محمد با شنیدن صدای نفس لحظه ای مکث کرد.گویا می خواست چیزی را به خاطر اورد.

_ سلام. احوال شما؟؟ خانواده خوبن؟؟

_ ممنون. شما خوبین؟

نفس از جمله ی خودش خنده اش گرفت که گاهی محمد را تو و گاهی شما خطاب می کرد.

_ از احوال پرسی های شما

نفس جدی گفت:

_ نه، من که احوال پرسی نمی کنم

محمد پوزخند محسوسی زد.

_ امری بود؟؟ یادی از ما کردی؟؟

_ بدِ یادی از شما کردم؟؟ دوستان که یاد ما نیستن!

نفس ،خودش هم نفهمید که چرا این جمله را بیان کرد.

_ نه، بد نیست ولی تعجب کردم. یه بار دیگه جمه اخرت رو تکرار کن

_ شنیدی!

_ گفتم جمله ی اخرت رو تکرار کن

تحت تاثیر جمله ی دستوری محمد ،نفس بی اراده جمله اش را تکرار کرد. محمد پس از

شنیدن جمله او ، کنایه امیز لب به سخن گشود:

_ يه كلمه غريب توشه معنيش رو نميدونم!دوستان ؟؟يعني چي؟! با مني؟

نفس ازرده شد. او نیز لحن محمد را به خود گرفت:

_ اگه چیز بدی گفتم می تونم حرفم رو پس بگیرم

_ از شما بعیده خانوم نفس خانوم! شما در افشانی می فرمایید حرف عادی از دهان شما

خارج نمی شه!

نفس پوزخند زد:

_ شما لطف دارین به بنده

_واقعیت رو گفتم سرکار خانوم

نفس ،خسته ادامه داد:

_ منم گفتم شما به بنده لطف دارین.شوخی که ندارم!

_من نفرمودم كه شما مزاح كرديد فرمودم كه لطف و تعارفي در كار نبوده و نيست

نفس با گفتن باشه ای بحث را عوض کرد:

_ راستش زنگ زدم بگم که قرار امروزتون با نینا رو کنسل کنید

لحن محمد نیز تغییر کرد:

_ مشکلی پیش اومده؟؟

_ نینا سرما خورده

_ و خودت؟؟

نفس با تجب پرسید:

_ و خودم؟؟

_ به نظرم اومد که سرما خوردی

_ اره خب!

_ در عوض یه ملاقات می تونم دعا کنم بهتر بشی!

نفس ناخوداگاه زمزمه کرد:

_ چه بدجنس!

_ ميدوني كه ارتباط با اون بالا ها انرژي زيادي مصرف ميكنه!

_ چرا از همون بالایی ها نمی خوای واست یه قرار ملاقات جور کنن؟!

_ گره ای که با دست وا می شه رو چرا با دندون وا کنیم؟ نمی خوام واسه همچین چیزی

خودم رو پیششون کوچیک کنم!

نفس با شنیدن هر کلمه ای که از دهان محمد خارح می شد لحظه به لحظه عصبانی تر می

نمود. با صدای تقریبا بلندی گفت:

_ فعلاً که این گره نه با دست وامی شه نه با دندون!

_ سرما خوردی ولی زورت زیاد شده ! می زنی ادم رو

محمد با ارامش حرف می زد و همین امر اتش خشم نفس را شعله ور می کرد.اما سعی می

کرد او نیز مانند محمد خونسردی خود را حفظ کند.

_ کی؟؟ من؟؟ کی رو؟؟ تو رو؟؟

_ هیس! یه نفس بگیر... دوباره شروع کن، دوباره... اینطوری نفست می گیره دختر خوب!

_ شما نگران نباش

محمد با لحن تمسخر امیزی گفت:

_ الان دیگه همه ی نگرانی هام رفع شد!

_ خب پس خدا رو شکر!

محمد دوباره خودش شد. همان محمد خشک و جدی:

_ من کار دارم. چی شد بالاخره؟؟

_ تصمیم ندارم تو باز کردن گره کمکتون کنم

_ منم معمولا واسه باز کرده یه گره یکی دوبار بیشتر تلاش نمی کنم و تازه اونم بستگی به

گره اش داره!

_ وقتت رو نمی گیرم

محمد مغرورانه افزود: تازه این بار زیادی هم تلاش کردم!

_ خداحافظ

و صدای بوق در گوشی پیچید.

با خشم موهایش را کنار زد و به سمت ایینه رفت. در حالی که موهای خود را می بست

شروع کرد به حرف زدن با نفس درون ایینه:

_ پسره ی پرو ( و سعی کرد صدای محمد را تقلید کند) من واسه باز کردن یه گره یکی

ذوبار بیشتر تلاش نمی کنم! هه هه هه! که چی؟؟

موهایش را محکم کشید و یک تار مویش را که لجوجانه بالا و پاین می رفت با خشم کشید:

_ بابا پشتکار! سعی و تلاشت منو کشته پسر جون... نفس کم نیاری یه وقت!

اب دهانش را قورت داد و افزود:

_ که چی؟؟ مثلاً این اخرین بار بود که گفتی قرار ملاقات بذاریم؟؟ حالا وایستا تا منم قبول

کنم

انقدر با شدت موهایش را می کشید که ناگهان چند تار مو بین انگشتانش گیر کرد و کنده شد

و فریاد نفس برخاست:

_ اَه! بیشعور اعصابمو بهم ریختی.

_ کی اعصاب نفس من رو بهم ریخته؟!

با صدای پروانه با تعجب به عقب برگشت. پروانه با تعجب و لبخند نگاهش می کرد.

_ چیه؟؟ چی شده؟؟ چرا انقدر خشونت؟؟ موهات رو داغون کردی

_ سـ.... سلام

نینا از اغوش پروانه پایین امد.

_ سلام خواهری

نفس در پاسخ سری برای نینا تکان داد و با محبت به او چشم دوخت. نگاه معصوم نینا بر

عکس سخنان نیش دار محمد اتش خشم نفس را خاموش کرد. باز هم محمد فراموش شد.

_ دکتر چی گفت؟؟

مامان به نینا نگاه کرد. نینا لجوجانه رو به نفس گفت:

_ گفت شکلات، لواشک، چیپس، هرچی دوست داری بخور!

و با غروری بچگانه رو به پروانه گفت: اوهوم مامان خانوم!

و با سرعت به سمت پله ها دوید.

_ ســــلام خانوم دکتر بی معرفت... دیگه یادی از ما نمی کنی ... ولی خداییش نفس خیلی جو

گیریا!

_ وا! فعلاً که سر شما شلوغ تره. شما جوگیر ترین! شما میرین استقبال بعضیا!

_ جان؟؟! تو از کجا میدونی؟؟

نفس سرزنش بار گفت:

_ خاک بر سرت کنن ساغر! دخترم انقدر جلف؟!

_ اوهوی! چی می گی تو؟؟ از کجا می دونی؟؟

_ از این به بعد می خوای s بدی عینکت رو بزن، چشات رو وا کن ، بعد عین ادم ندیده های

دهاتی واسه عشقت (اس-ام-اس) بده!

_ نه، جان من بگو واسه تو فرستادم؟؟ الو؟ صدات نمیاد

_(( امیر جان، کی میای عزیزم ؟ دسته گلی که واست گرفتم در انتظار دیدنت پرپر شد! ))

_ اخـــی! هنوز نیومده .منم الان فرودگاهم. اومـ...

قبل از اینکه ساغر جمله اش را تمام کند تماس قطع شد و تلاش نفس برای برقراری تماس

بی نتیجه ماند. عصبانی تلفن را روی تخت انداخت و خودش هم گوشه ی دیگر تخت دراز

کشید. می خواست کمی با ساغر صحبت کند اما ... . با به یاد اوردن کسری لبخندی روی

لبش نشست.چند روزی می شد که خبری از او نداشت. تصمیم گرفت برایش پیامی بفرستد:

((سلام. خوبی؟؟ نامرد دلت واسم تنگ نمی شه که سراغی ازم نمی گیری؟؟)) پس از ارسال

پیام لحظه ای گیج و منگ به در و دیوار اتاقش نگاه کرد و با دست روی پیشانی اش کوبید.

پیام را برای محمد ارسال کرده بود. سریع دست به کار شد تا پیامی برایش بفرستد اما انگار

محمد سریع تر از او عمل کرده بود: (( ما که دیروز با هم حرف زدیم. انقدر زود دلت تنگ

شد؟!)) نفس مدام به خاطر سهل انگاری ،خودش را سرزنش می کرد : ((ببخشید، اشتباه شد.

در ضمن خیال پردازی خوبه ولی دیگه نه تا این حد که ادم تو بیداری رویا ببینه!))

به دقیقه نرسید که محمد پیامی برایش ارسال کرد : (( یه شناخت دوستانه. مطمئن باش منم

وقتش رو ندارم که بخوام مدام به یه نفر فکر کنم .))

نفس چشمانش را بست. احساس ارامشی از سر شوق سر تا پایش را در بر گرفت. برای

اولین با احساسش را جدی گرفت.مگر نه اینکه از محمد خوشش میامد پس چرا با دست پس

می زد و با پا پیش می کشید؟ در جواب محمد نوشت:(( اوکی)) و محمد در جوابش، کوتا

ارسال کرد:(( شب خوش))

و نفس فکر کرد که ان شب چه قدر خوش خوابید.

پس از خوردن غذا از پشت میز برخاست و درحالی که دستش را در هوا تکان می داد از

خانه خارج شد. ساره و سامان کنار در ایستاده بودند. نفس ،ساره را در اغوش کشید و به

سامان سلام کرد و سپس هرسه به سمت ماشین سامان که ان سمت خیابان بود حرکت

کردند . ساره چند روزی بود که به اصرار اطرافیانش می خواست در کلاس رانندگی شرکت

کند و ولی گویا خانوم شریفی وقت ازادی برای او نداشت و قرار بود حالا به خانه خانم

شریفی بروند و شخصا از او تقاضا کنند. نفس ابتدا به شدت مخالفت کرد اما با سخنان

سامان و پدرش مبنی بر اینکه ساره به تنوع و تفریح نیاز دارد ،با اینکه دلیل اصرار های

ساره را نمی دانست و رفتن به منزل خانم شریفی را بی مورد می پنداشت، پذیرفت. ساره

یکی از بهترین دوستانش به شمار می رفت و حاضر بود هر کاری برایش انجام دهد. نفس

فکر کرد که فوت عمو بهزاد ساره را نابود کرد.

یک ساعت بعد ماشین سامان جلوی در خانه ی محتشم متوقف شد و ساره و نفس از ماشین

پیاده شده و وارد حیاط شدند. فرشته خانوم جلوی در منتظر ایستاده بود و با محبت به دو دختر

جوانی که به سمتش می امدند نگاه می کرد.

_مطمئنی که خودشون گفتن من وقت ازاد ندارم؟؟

نفس به جای ساره لب باز کرد:

_ فرشته جون من باهاش رفته بودم ولی گفتن اصلا امکانش نیست

خانم شریفی نگاهی به ساره انداخت و رو به نفس گفت:

_ من که مطمئنا خوشحال میشم ساره جان از هنرجوهام باشن من فردا باهاشون صحبت

می کنم تا...

برق رفت و صحبت خانم شریفی نصفه ماند و این از نظر نفس بدترین اتفاق ممکن بود. ساره

که از ترس او با خبر بود سعی کرد دست نفس را بگیرد اما او طی حرکتی ناگهانی از جا

برخاست و وحشت زده به ساره زل زد. خانم شریفی با دستپاچگی از جایش بلند شد و به به

دنبال یافتن علت خاموشی به سمت دیگری رفت. دقایقی گذشت که صدای خانم شریفی به

گوش ساره و نفس رسید:

_ نفس ، دخترم یه لحظه می تونی بیای سمت اشپزخونه؟؟ باید کمکم کنی این شمع ها رو از

تو کمد بیارم

نفس می لرزید و زیانش قفل شده بود. ساره دستش را فشرد و گفت:

_ نفس؟؟ منو ببین؟؟ هیچی نیست. خب؟ بشین تا من برم به خانوم شریفی کمک کنم

خواست بلند شود که نفس با صدایی که گویی از قعر چاه بر می خاست گفت:

_ نرو!

ساره در ان تاریکی لبخند نگرانی زد و دلش با دیدن حالت نفس به درد امد. هیچ گاه حتی در

بدترین شرایط هم نفس را اینگونه نمی دید اما تاریکی و خاطره ی تلخ او که هیچ کسی جز

پروانه و سهیل از ان خبر نداشت چه بود که او را اینگونه عاجز و اشفته می کرد؟

با رفتن ساره لرزش دستان نفس بیشتر شد. دستان لرزانش را به سمت گلویش برد و محکم

ان را فشرد.انگار می خواست با این کار از ترکیدن بغض عذاب اوری که ازارش می داد

جلوگیری کند.

_ مامان؟؟ خونه این؟؟

محمد بود. صدایش بار دیگر در خانه پیچید.مادرش را صدا می زد. صدای فرشته به گوشش

رسید که از او خواست به سالن برود و مراقب نفس باشد. گویی ساره علت نیامدن نفس را

برای خانم شریفی سربسته تعریف کرده بود. محمد با تعجب به سمت سالن گام برداشت.

چشمانش در تاریکی نفس را یافت که گوشه ای از مبل کز کرده بود و به شعله های شومینه

خیره بود و به حضور محمد توجهی نداشت. محمد کیفش را کنار مبل گذاشت و روبروی نفس

نشست.

نفس تازه حضور کسی را حس کرد. محمد بود؟ اشک هایش متوقف شد. چقدر از خود متنفر

شد که محمد در این حال او را دیده.

_ خوبی؟

صدای محمد با ان لحن کنجکاو نگاهش را از شومینه گرفت و به سمت خود کشاند. نفس

جوابی نداد و تنها سعی کرد از لرزش چانه اش جلوگیری کند و دستانش را که با وحشت

روی گلو می فشرد از خود جدا کند اما انگار بی فایده بود.

ساره با دیدن محمد در کنار نفس کمی اسوده شد. با سلام کوتاهی به محمد کنار نفس جای

گرفت و ارام دستان او را پایین اورد و در دست فشرد. نفس با صدایی که از خشم و وحشت

دو رگه و خش دار شده بود با غمی پنهان گفت:

_ دیگه بریم

_ الان خوبی؟

نفس سرش را به نشانه مثبت تکان داد. خانم شریفی هم به ان ها پیوست و شمع را جلوی

نفس قرار داد:

_ خوبی دخترم؟ می خوای یه ابی به صورتت بزنی؟

_ نه، خوبم

فرشته لیوان اب را به سمتش گرفت و نفس جرعه ای از ان نوشید و بی درنگ برخاست. کم

کم قوای از دست رفته اش را باز می یافت.

_ ممنون. پس من فردا باهاتون تماس می گیرم

_ باشه عزیزم ولی مطمئنی الان مشکلی نداری؟؟

_ بله

و دست ساره را کشید و او را وادار کرد تا از جایش بلند شود.چشمان محمد هنوز هم او را

می کاوید.

سامان با دیدن چشمان سرخ نفس با کنجکاوی از او و ساره توضیح خواست و لی هر دو با

تکان دادن سر از پاسخ دادن طفره رفتند.

شال را روی سرش مرتب کرد .دکمه های پالتوی مشکی رنگش را بست و از اتاق خارج

شد.ان روز با ساغر قرار داشت. می خواستند بعد از مدت ها به خرید بروند و از انجایی که

فروشگاه مورد نظر ان ها در نزدیکی محل کار محمد بود نفس باید به دنبال نینا هم می رفت.

ساغر را خیره به ویترین یکی از مغازه ها دید. از پشت دستی به شانه ی او زد و سبب شد

ساغر با وحشت به عقب بازگردد.

_ سلام خوشگله

_ سلام .چطوری؟؟

ساغر دست نفس را کشید و راه افتاد:

_ هی بد نیستم. نفس تو خیر سرت رفتی گواهینامه گرفتیا، پس ماشینت کو اخه؟

_ تو مثلا نگران منی الان؟؟

_ نه به جون تو! اتفاقا انقدر دوست دارم کـــه نگران خودمم؛نگران لحظه هامم که تو رو بی

ماشین نمی خوان!

و خودش از لحن اهنگین جمله اش به خنده افتاد. نفس چپ چپ نگاهش کرد.

_ کوفت! رو اب بخندی مسخره

_ اِ؟ مگه رو ابم می شه خندید؟؟

نفس با حرص گفت:

_ اره تو قراره بخندی!

_ نامرد!

_ راستی امروز قراره بریم دنبال نینا؟؟

_ اره .هان؟؟ چیه؟؟ نمیای؟؟

_اوی،چته نفس؟؟ چرا پاچه می گیری؟؟

_ خب تو از دیروز تاحالا ده بار زنگ زدی بهم یازده بار پرسیدی باید بریم دنبال نینا؟!

ساغر نگاه مظلومش را حواله ی نفس کرد.

_ چی می خوای؟؟

حالت چهره ی ساغر تغییر کرد. گل از گلش شکفت. لبخند بزرگی زد.

_ باهوشیــــا نفس !

_ من اگه تو رو نشناسم باید سرمو بذارم زمین بمیرم که!

_ اوا! دور از جون!

_ وای ساغر بگو دیگه. پاهام درد گرفت از بس راه رفتیم

_ اولا که تقصیر خودته که ماشین نمیاری وقتی هم که نمیاری پاشنه بلند نپوش ،دوما اینکه

یه زحمت کوچولو داشتم

_ نه بابا، چه مودب شدین خانوم سعادتی

_ موقعیت اینطور ایجاب می کنه بانو!

_ ساغر دو دقیقه تو عمرت ادم باش ، ببینم می تونی؟

_ نفسی ،خواستن توانستن است

_ در مورد تو که صدق نمی کنه!

کم کم به اتلیه محمد نزدیک می شدند. در راهروی ساختمان، نفس و ساغر هنوز در حال

بحث کردن بودند که ساغر سعی کرد خواسته اش را بیان کند.

_ اخ نفس انقدر حرف زدی نشد بهت بگم چی می خوام

_ کی؟؟من حرف زدم؟؟ اره می دونم رو که نیست!

_ خب حالا بذار بگم...

اما قبل از اینکه ساغر ادامه ی حرفش را بگوید نفس در را باز کرد و ساغر به ناچار پشت

سرش وارد شد. در بدو ورود ان ها، اَریاناز از جا برخاست و احوالپرسی گرمی با نفس کرد

و ساغر هم به او معرفی شد. اَریاناز از ان ها خواست منتظر بنشینند تا کار محمد و نینا تمام

شود. نفس نگاهی به ساعت انداخت. ده دقیقه ای زود رسده بودند. ساغر از سکوت نفس

استفاده کرد و لب به سخن گشود:

_ چه اتلیه شیکی داره.شیطن ، پس بگو تو هر دقیقه واسه چی نینا رو می اوردی اینجا. از

تو بعید بود ولی حالا فهمیدم!

نفس برایش چشم غره رفت.

_ هی نفس؟

_ هوم؟

_ ببین، فردا سالگرد ازدواج مامانه

نفس حواسش پی دری بود که حدس می زد محمد و نینا پشت ان باشند.

_ پس بابات چی؟!

ساغر کلافه گفت:

_ نفس گفتم باهوشی چشم خوردیا!

_ خوبه که اعتراف می کنی چشمت شوره

ساغر با دست به پهلوی نفس زد:

_ اوهوی، کجا رفتی تو باز؟؟

نفس صاف نشست:

_ خب حالا بگو

_ ببین فردا سالگرد ازدواجشونه.من و کامران می خوایم جشن بگیریم براشون

_ به به، مبارکه!

_ حالا من می خوام واسه کادوشون، اون عکسه که بود اون دفعه اومدی خونمون رو میزم

دیدی

_ خب؟

_ می خوام اونو واسشون قاب بگیرم

نفس با تعجب به او نگاه کرد:

_ ساغر نا امیدم کردی! تقریبا هیچی از اون عکس باقی نمونده بود!

_ اخه عکس دوران دوستیشونه! مامان فکر می کنه گمش کرده. می خوام بدم بهشون نگاه

کنن یه خورده دلشون وا شه!

_ دلشون نگیره خیلیه با اون عکس تاریخی!

_ خب زحمت منم واسه تو همینه دیگه

_ من؟؟ من چی کار کنم؟؟

_ تو کار خاصی نمی کنی فقط این عکس رو...

ساغر عکس را از کیفش خارج کرد . جلوی ساغر گرفت:

_ اینو بده به این محمد خان بگو واسم روتوش کنه. قربون دستت فردا هم خودت بیا بگیرش

نفس با چشمانی خشمگین به او نگاه کرد:

_ این همه صغری کبری چیدی که اینو بگی

_ اره دیگه!

_ خودت مگه زبون نداری؟ خب برو بگو بهش. فردا هم خودت بیا بگیر دیگه.

_من فردا نمی تونم بیام بگیرم . باید با کامران برم کیک سفارش بدم در ضمن واسه هزینه

عکساش که یه خورده پایینه خودت یه کاریش بکن دیگه!

و لبخند مضحکی به نفس تحویل داد.

_ ساغر خجالت بکش.اولا که این عکس مورد داره ، من عمرا برم بگم اینو درستش کنه!

دوما اگرم برم بگم اون بیچاره جه جوری اینو روتوش کنه؟؟ این که خیلی داغون شده

_چی چی مورد داره؟؟ بابام داره نامزدشو با عشق بوس می کنه خب،تو می گی مورد

داره؟!بعدشم اون دیگه هنر محمد که باید به نمایش بذاره و درستش کنه. بلـــه خانوم!

نفس خواست جوابش را بدهد که نینا دست در دست محمد وارد سالن شد. محمد پوشیده در

ژاکتی طوسی رنگ و شلوار کتان مشکی رنگش توجه نفس را جلب کرد.ساغر و نفس هر

دو ایستادند سلام کردند و نینا ارام دستش را از بین انگشتان محمد بیرون کشید و به سمت

نفس رفت.ساغر سکوت کرده بود و این برای نفس عجیب بود. به یاد عکس ساغر افتاد و

رو به او گفت:

_ ساغر اون عکسی رو که گفتی رو می خوای نشونشون بده

ساغر نگاه پر از التماسش را به نفس دوخت.نفس علت کارش را درک نمی کرد. چرا خودش

خواسته اش را بیان نمی کرد؟؟

نفس نگاهی به ساغر انداخت . ساغر لبخندی زد و دست نینا را گرفت:

_ خب نفس جون تا تو عکس رو نشون بدی من و نینا می ریم فروشگاه و اونجا منتظرت

می مونیم

و خیلی سریع بدون اینکه اجازه ی حرف زدن را به نفس بدهد از محمد و اَریاناز خداحافظی

کرد و رفت.

محمد نگاه سنگینی به نفس انداخت. اَریاناز مشغول صحبت با تلفن شد.

_ می تونم اون عکس رو ببینم یا می خوای اون یه ذره هم که ازش باقی مونده تو دستات

خرد کنی؟

نفس لبش را گزید تا مبادا کلمه ای از دهانش خارج شود.قدمی به سمت محمد برداشت و

خواست عکس را به او نشان دهد که محمد عقب گرد کرد و به سمت در رفت:

_ نمی خوای که همونجوری وایستی اونجا؟ بیا تو !

نفس با خشم پشت سر او حرکت کرد.

با دست به صندلی اشاره کرد و از نفس خواست بنشیند. نفس سعی کرد نفس عمیقی بکشد تا

ارامش خود را بازیابد. قبل از نشستن به سمت محمد رفت و عکس را مقابلش گرفت. محمد

نگاهی به نفس انداخت و گفت:

_ علیک سلام!

نفس با تعجب نگاهش کرد:

_ سلام

_ همین یه دونه است؟؟

_ اره

و سپس برگشت و روی صندلی ، مقابل محمد نشست.

_ من معمولا هر عکسی رو قبول نمی کنم

_ و این یکی رو؟؟

محمد پوزخندی زد و به عکس خیره شد.

_ می تونم قبول کنم

و از جایش برخاست و به سمت میز کارش رفت. نفس احساس سرما کرد. هنوز اثار

سرماخوردگی در او مشاهده می شد. دستمالی از کیفش خارج کرد و روی بینی اش کشید.

_ بیرون سرده؟

نفس عطسه ای کرد و گفت:

_ اوهوم

_ این اطراف خرید داری؟

نگاهش را به محمد که مشغول یادداشت چیزی بود ،دوخت.

_ اره

_ این عکسو واسه کِی می خوای؟

_ خانوم سعادتی واسه فردا می خواد

_ فردا که جمعه ست

((ساغر تو هم با این مسخره بازیات، ببین الکی الکی واسه من کار درست کردی، اَه! اینم

که همش یه چیزی داره به من بگه!)) و دوباره عطسه ای کرد.

_ خب پس کی می تونم بیام بگیرمش؟

_ مگه واسه دوستت نیست؟!

_ خب؟

_ خب نه، اره یا نه؟

نفس با لجاجت گفت:

_ اره خـــب!

_ اونوقت تو می خوای بیای بگیری؟

_ مشکلی هست؟!

و با عصبانیت در دل افزود : (( عاشق چشم و ابروت که نیستم!))

محمد همچنان مشغول یادداشت کردن بود. نفس متوجه لبخند روی لبش بود و او با

خونسردی گفت:

_ نه، چه مشکلی مثلاً؟!

نفس از جا برخاست و لحنی قاطع گفت:

_ من عکسو واسه فردا می خوام

بالاخره محمد سرش را بلند کرد.

_ منم گفتم فردا جمعه ست

(( ساغر الهی بگم خدا چی کارت نکنه!))

_ منم نگفتم شنبه ست!

محمد با زیرکی خندید.

_ قرارم نبود یه همچن چیزی بگی!

نفس چشمانش را بست و دوباره باز کرد. از میان دندان های به هم فشرده اش زمزمه کرد:

_ دیگه داری عصبانیم می کنیا... ساغر بهم می رسیم!

محمد سرش را جلوتر اورد. چشمانش را کنجکاوانه ریز کرد. حالتشس نفس را به خنده

انداخت اما جلوی خودش را گرفت.

_ خدا رو زیاد صدا می کنی؟؟

_ با اجازتون... البته اگه مشکلی نیست!

_ نه، چه مشکلی؟؟ راحت باش! حالا چی می گفتی؟!

_ از بنده اش شکایت می کردم

و سریع قبل از اینکه محمد فرصت جواب دادن داشته باشد ادامه داد:

_ خب پس کی می تونم بیام بگیرم؟

محمد با حالتی جدی متفکر دستش را زیر چانه گذاشت.

_ فردا خوبه؟!

نفس در ان لحظه حال خودش را نمی فهمید. عصبانیت چشمانش محمد را متحیر ساخت.

_ احیاناً فردا جمعه نیست؟؟

_ مگه من گفتم شنبه ست؟؟

این بار محمد نگذاشت نفس حرفی بزند و ادامه داد:

_ قرار بود به مامان زنگ بزنی واسه کلاسای رانندگی و این حرفا...می تونی بیای هم

جواب ایشون رو بشنوی هم عکست رو تحویل بگیری

نفس چند دقیقه به چشمان محمد نگریست. اخم هایش را در هم کشید و گفت:

_ به خانوم سعاتی می گم حتما

و بدون خداحافظی در را گشود و خارج شد. محمد با لبخندی که روی لبش نشسته بود به

سمت میزش برگشت. مجدداً نگاهی به عکس انداخت. لبخندش پر رنگ تر شد.

_ کجایین؟؟

_ پشت سرت

نفس برگشت و گوشی اش را درون کیف انداخت. ساغر با دیدن قیافه نفس پی به وخامت

اوضاع برد.

_ به جون خودم می خواستم ثواب کنم!

_ تو غلط کردی می خواستی ثواب کنی!

و دست نینا را کشید و به راه افتاد.

_ حالا مگه چی شده؟

_ ساغر خانوم فردا پا می شی میری در خونه ی جناب محتشم عکس هنریتون رو تحویل

میگیری، فهمیدی؟

_ ای بابا! تو چت شد یهو؟؟

_ هیچــــــی

_ بله؟

_ سلام

_ سلام. بفرمایید؟

_ الهام جون شمایین؟؟ من نفسم

_ اِ توئی نفس جون؟؟ ببخش نشناختمت

_ خواهش می کنم.ممنون...تو خوبی؟؟ نی نی خوبه؟؟

الهام با صدای بلند خندید.

_ پدر سوخته هنوز هیچی نشده لگد می پرونه!

_ اخی، الهی

_ پشت تلفن اخی و الهی نکن واسه من! مگه قرار نبود بیای بهم سر بزنی؟؟

_ شرمنده ام عزیزم. حتما تو یه فرصت مناسب میام پیشت

_ من که باهات قهرم. راستی با مامان کار داشتی یا محمد که من به حرف گرفتمت؟

نفس با خود تکرار کرد: (( من با محمد کار دارم؟!))

_ من که خیلی خوشحال شدم صداتو شنیدم ولی با فرشته جون کار داشتم

_ حتما. یه چند لحظه صبر کن

و با صدای بلند خانم شریفی را صدا کرد. دقایقی گذشت تا خانم شریفی گوشی را از دست

الهام گرفت و مشغول احوالپرسی با نفس شد. نفس در مورد خواسته ی ساره با او صحبت

کرد.

_ راستش دخترم من باهاشون حرف زدم ولی متاسفانه نشد ولی خب اگه ساره جان عجله

نداشته باشه یکی از هنرجو هام دیگه جلسه های اخرشه، اگه بخواد وقت اونو بدم بهش

_ شما لطف می کنین. فکر نکنم عجله ای هم داشته باشه ولی بازم بهش می گم

_ اره اینجوری بهتره. راستی من منتظرت بودم، محمد می گفت قراره بیای اینجا

_ بله! ولی دیگه نخواستم مزاحمتون بشم

_ چه مزاحمتی عزیزم؟ عکست هم اماده شده انگاری. بیا اینجا، الهامم خوشحال می شه.

محمد ماشین دستش نیست وگرنه می گفتم بیاره برات.

نفس به یاد ساغر افتاد.نگاهی به ساعت روی دیوار انداخت. ساعت چهار بود و ساغر

عکس را برای ساعت شش می خواست. دلش نیامد بهترین دوستش را ناراحت کند و به

خانم شریفی قول داد که تا ساعتی دیگر مهمانش باشد. پروانه هم مخالفتی نکرد و فقط از او

خواست تا زودتر به خانه بازگردد زیرا عمه لیلا و خسرو خان مهمانشان بودند.

ترجیح داد قدم زنان به خانه محتشم برود. هوا سرد و بود و سوز بدی داشت. مردم در رفت و

امد بودند و ماشین هابا سرعت زیاد از کنارش می گذشتند. فرصت را مناسب دید و به محمد

فکر کرد.فکر کردن به محمد شوق خاصی را مهمان وجودش می کرد. محمد بدخلق بود اما

با این وجود نفس به یاد اورد که همیشه دوست داشت کسی را در قلبش جا دهد که جدی،

مغرور و شاید بدخلق باشد. گاهی از افکارش به خنده می افتاد. مگر قرار بود محمد را در

قلبش جا دهد؟ هر چه بیشتر جستجو می کرد نشانه های بیشتری میافت ولی باز هم نفس

نمی خواست محمد را دوست داشته باشد. نمی خواست حس شیرین دوست داشته شدن را

تجربه کند. اگر هم خودش می خواست با شناختی که از محمد داشت چیز بعیدی به نظرش

امد. برای لحظه ای چهره ی محمد با نگاه مصمم و جدی اش در ذهنش ترسیم شد.با وجودی

که او را همیشه خشک، سرد و جدی دیده بود اما معصومیتی خاص در چهره اش موج می

زد. چقدر معصومیت چشمانش دست نیافتنی به نظر می رسید. نفس کشداری کشید و دستانش

را تا جایی که ممکن بود در جیب پالتوی کوتاهش فرو برد.

زنگ را فشرد و منتظر شد. پس از باز شدن در و تعارف حسام ، وارد حیاط شد.

خانم شریفی مثل همیشه جلوی در ورودی انتظارش را می کشید. پس از احوالپرسی و

تعارفات معمول وارد خانه شدند. حسام و الهام گوشه ای از سالن ایستاده بودند. نفس به ان

ها نزدیک شد. به راحتی حلقه ی اشکی را که چشمان الهام را احاطه کرده بود، دید. نفس

فکر کرد حتما باز هم با یاد اوری الینا و دیدن چهره ی او چنین حالتی به او دست داده است.

هر چهار نفر روی مبل نشستند.خانم شریفی به نفس میوه تعارف کرد. در همان لحظه صدای

محمد نگاه او را به سمت ورودی سالن کشید. سر تا پا مشکی پوشیده بود و موهای قهوه

ای رنگش روشن تر از همیشه به نظر می رسید.

_ سلام

نفس به احترامش برخاست و اما محمد تعارفی نکرد تا او بنشیند و در عوض از او خواست

تا برای دیدن عکس مورد نظر همراه او به اتاق کارش برود.

_ دیر کردی، گفتم نمیای

_ نمی خواستم بیام

محمد به سمت میز کارش رفت و نفس در این فاصله وسایل اتاق را از نظر گذراند. اتاق

نسبتا بزرگی بود. همه چیز به رنگ کرم، نارنجی و یا قهوه ای بود. ترکیبی از رنگ های گرم

و ارامش بخش سبب شد تا نفس احساس راحتی کند. و قبل از هر چیز دیگر تعدادی عکس

silhouette که به طرز زیبایی روی دیوار اویخته شده بود توجه اش را جلب کرد . عکس

های بی نقص و زیبای روی دیوار حکایت از مهارت عکاس داشت. نور کم اتاق فضای

زیبایی را پدید اورده بود. لرزشی خفیف وجودش را در بر گرفت. راهش را کج کرد و به

سمت شومینه رفت و به انتظار ایستاد.

محمد پاکتی را از کشوی میزش خارج کرد. به سمت نفس برگشت و تکیه اش را به میز داد.

_ نمی شینی؟

_ اومده بودم عکسو بگیرم

_ من حرفی از عکس نزدم پس بشین

_همین جوری راحتم

محمد روی مبل، با فاصله ی کمی از نفس نشست. پای راستش را روی پای چپ انداخت .

لحنش ارام بود. ارام تر از همیشه.

_ سختش می کنی نفس

نفس کمی مکث کرد و با تردید پرسید:

_ متوجه نمی شم؟!

_ وقتی خیلی ساده بهت می گم بشین و تو جواب سربالا می دی یعنی نباید انتظار داشته باشم

بتونیم با هم کنار بیایم

پاسخ نفس سکوت بود. چشمانش شعله های نارنجی رنگ شومینه را به نظاره نشسته بود.

محمد که سکوت نفس را دید دستش را دراز کرد و پاکت را به سمتش گرفت. نفس پاکت را

از میان انگشتانش بیرون کشید.

_ ممنونم که قبولش کردی ولی در مورد هزینه اش چیزی به من نگفتی

محمد بدون توجه به حرف او نگاهش را به میز دوخت.

_ هوا سرده،به حسام بگو زنگ بزنه ماشین بیاد

نفس نگاهی به ساعتش انداخت.سی قیقه بیشتر وقت نداشت. فرصتی هم نبود تا با محمد بحث

کند.

_ لطفا دفعه ی بعد که نینا رو اوردم بگو بهم

محمد سرش را تکان داد. نفس هم ساکت و مغموم ازاتاق خارج شد. اصرار الهام را برای

ماندن قبول نکرد و بدون اینکه چیزی به حسام بگوید، چس از خداحافظی از خانه خارج شد.

هوا رو به تاریکی می رفت و از ازدحام جمعیت کاسته شده بود. قدم هایش را تندتر بر می

داشت. به خیابان اصلی رسیده بود که حس کردی کسی در کنارش قرار گرفته و قدم هایش را

با او یکی می کند. سرش را با ترس برگرداند.نیمرخ محمد دوستداشتنی به نظرمی رسید. به

رویرویش خیره بود.

_ حرف گوش کن هم که نیستی خانوم

نفس لحظه ای مجذوب لحن محمد شد. تمام کلمات شمرده شمرده و با ارامش از دهانش

خارج می شد. نفس عمیقی کشید و او نیز مانند محمد به رو برو چشم دوخت.

_ سلام

محمد با خنده جواب سلامش را داد.

_ چرا انقدر ارومی؟؟

سوال ناگهانی محمد باعث شد نفس لب باز کند:

_ من اوصولا ادم ارومی هستم

_ اونوقت فروعا چی؟؟

نفس تبسم کرد.

_ کلا گفتم

_ اهان. میری خونه؟

_ نه.باید عکسو بدم به دوستم

_ اشکالی نداره که تا اونجا همرات بیام؟

_ خب..نه... ولی ...

_ ولی چرا میام باهات؟ خواستم یه کم قدم بزنیم

_ هر طور دوست داری

لحظاتی به سکوت گذشت. نفس این سکوت را دوست داشت

اما زنگ موبایل محمد سکوت را شکست.

_ بله؟

_....

اخم های محمد در هم رفت.

_ کجایی؟

_...

_ همون جا بمون تا بیام

_...

_ نه ندارم

و تماس را قطع کرد و ایستاد. نفس نیز به تبعیت از او قدم هایش را اهسته کرد و سپس

متوقف شد.

_ نفس من باید برم. خودت میری دیگه؟

نفس با لبخند گفت:

_ از اولشم قرار بود خودم برم

محمد لبخند عصبی روی لب راند. در گفتن حرفی که می خواست بر زبان جاری کند تردید

داشت. اگر هم تردید نبود چیزی شبیه به ان مانع گفتن حرفش می شد. سری تکان داد و

گفت:

_ می خوای واست ماشین بگیرم؟

_ نه ممنون.تو برو

_ زود برو. شب بهت زنگ می زنم

و با قدم هایی محکم از او دور شد.

نفس با افکاری نه چندان ارام به راهش ادامه داد.جلوی خانه سعادتی زنگ را فشرد و به

انتظار ایستاد. برخلاف انتظارش کامران برای بردن پاکت جلوی در امد.

_ سلام نفس خانوم. از این ورا؟ راه گم کردی؟؟

_ سلام.خوبی؟

_ بله. شما خوبی؟؟ عمو سهیل چطوره؟

_ خوبن . کامران یخ کردم پس ساغر کوش؟

_ خب بیا تو. جلو در وایستادی می گی سردمه؟

و خودش از جلوی در کنار رفت.

_ نه دیگه برم الان هوا تاریک می شه.

و دستش را دراز کرد و پاکت را به سمتش گرفت:

_بیا، اینو بده به ساغر به مامان و باباتم از طرف من تبریک بگو

_ امر دیگه ای باشه خانوم؟؟

_ نه فعلا همینا بسته.نگفتی ساغر کجاست؟

_ داره خودشو با لوازم ارایش خفه می کنه. میشناسیش که؟

نفس خندید.

_ خب دیگه من برم. سلام برسون

_ توام همین طور. مواظب باش داری میری

نفس دستی برای کامران تکان دادو دور شد.

وقتی به خانه رسید انقدر سردش شده و خسته بود که بلافاصله پس از خارج کردن مانتویش

از تن، روی کاناپه به خواب رفت.

با صدای مامان با ترس از خواب پرید.

_ نفس؟ پاشو عزیزم

دستی به روی چشمان پف کرده اش کشید.

_ سلام مامان

_ سلام دخترم. پاشو قربونت برم، پاشو برو تو اتاقت بخواب ، واسه شام صدات می کنم

_ مامان جان خوابیده بودم دیگه واسه خودم . اِ !

_ اینجا سردت می شه، کمرت درد می گیره. پاشو ببینم

نفس با کلافگی بلند شد و به اتاق رفت و خودش را روی تخت انداخت و پتو را تا زیر گلویش

بالا کشید. تازه چشمانش گرم شده بود که زنگ موبایلش بلند شد. با عصبانیت روی تخت

نشست و چشمش را دور تا دور اتاق چرخاند اما خبری از گوشی همراهش نبود. غرغر

کنان از روی تخت بلند شد و به دنبال گوشی گشت. در اثر خواب نیمه نصفه اش چشمانش به

خوبی باز نمی شد اما بالاخره ان را زیر لباس هایی که روی صندلی رها کرده بود یافت.بدون

توجه به شماره با صدایی خواب الود و عصبی و لحنی کشدار گفت:

_ بـــــله؟

_ سلام

نفس با شنیدن صدای خسته و محزون محمد کمی هول شد.اما سریع خودش را بازیافت.

_ سلام

_ خواب بودی؟

_ اگه می ذاشتی الان خواب بودم!

محمد بی توجه به حرف او گفت:

_ کی رسیدی خونه؟

نفس تعجب کرد.

_ باید توضیح بدم؟!

_ وقتی ازت سوال کردم یعنی جوابش رو درست و کامل میخوام

_ چرا ؟ من دلیلی نمی بینم ساعت رفت و امدمو چک کنی!

_ منم همچین قصدی نداشتم . اگه خودت می رفتی که امکان نداشت بپرسم ازت ولی چون تا

نصف راه همرات بودم می خوام بدونم کی رسیدی؟!

نفس هنوز هم منظورش را نمی فهمید.با حالت گنگی گفت:

_ نمی دونم طرفای 7 بود فکر کنم

_ خب باشه، حالا برو بخواب

_باشه

محمد با خستگی خندید:

_ چه زود حرف گوش کن شدی

_ خوابم پرید!

محمد باز هم خندید.

_ اینطوری بهتره

_ تو کجایی؟؟

_ بیمارستان

_ چرا؟!

_ یه مشکلی واسه مسعود پیش اومده

_ اهان

_ بله خانوم! دیگه کاری نداری؟

_ شبت خوش

_ خداحافظ

چه راحت با محمد حرف زده بود. این موضوع را در ذهنش مرور کرد اما ترجیح داد بیش از

ان به این موضوع نیندیشد بنابراین دوباره زیر پتو خزید و به خواب رفت.

****

_ نفس؟ مامان جون پاشو مهمونا اومدن

نفس غلتی زد.

_ شامتم که نخوردی . همین الان پا میشی ، لباسات رو عوض می کنی و میای پایین

_ باشه مامی ،باشه

با بی میلی از جا برخاست و به سمت کمد لباس هایش رفت.تی شرتی طلایی رنگ و شلوار

کتانی مشکی رنگ را انتخاب کرد و پوشید. جلوی ایینه ایستاد و مقداری رژ نارنجی رنگ

روی لب های خشکش مالید و موهایش را باز کرد و با دست کمی به ان حالت داد اما دوباره

ان ها را بست.

همچنان که از پله ها پایین می امد میهمانان را از نظر گذراند.عمه، خسرو خان و مریم در

سالن حضور داشتند.

_ سلام عمه جون

همه ی سر ها به سمت او چرخید. عمه لیلا از جا بلندشد و به سمت نفس رفت.

_ بفرمایید عمه جون. چرا بلند شدین؟

عمه بی توجه به حرف او ، پیشانیش را بوسید و او را در اغوشش فشرد.

_ عمه قربونت بره. خوبی عمه جون؟

نفس تبسمی کرد و ضمن تشکر به سمت خسرو خان رفت و با او دست داد. مریم را هم در

اغوش کشید و ابراز خوشحالی نمود.

_ عموجون کم پیدا شدی؟ دیگه پیش ما نمیای؟

_ کم سعاتی از من بوده خسرو خان. درسا نمی ذارن

_ این چه درسیه که تو داری و مریم ما نداره؟

_ نمیدونم خسرو خان.احیانا مریم جون درسشون تموم نشده؟! در ضمن ماهانم که نیومده!

خسرو خان خندید.

صبح روز بعد کلاس مهمی داشت. خیلی زود از خواب بیدار شد و به دانشگاه رفت. محبت

مدتی می شد که در کلاس ها حضور نمیافت و حتی به تماس های نفس هم پاسخ نمی داد.

نفس نگرانش شده بود.تصمیم گرفت در اولین فرصت جویای حالش شود.

پس از کلاس تصمیم گرفت سری به ساغر بزند.وقتی به کوچه ای که خانه ی اقاسعادتی در

ان واقع بود رسید از دور ساغر و کامران را دید که جلوی در ایستاده بودند.چهره ی ساغر

از ان دور هم محزون به نظر می رسید. نفس پس از پرداخت کرایه از راننده خواست تا

همان جا بایستد.

ساغر با دیدن نفس به سمت او دوید و خود را در اغوش او انداخت و با صدای بلند گریه سر

داد. کامران مشغول بستن در بود. قامت بلندش خمیده به نظر می رسید. نفس از طرز برخورد

ان دو ترسیده بود.

_ساغر؟؟ چیه؟ چی شده؟؟

ساغر فقط گریه می کرد.

_ اِ دیوونه چرا داری گریه می کنی؟؟ بگو ببینم

نفس وقتی دید ساغر قصد پاسخ دادن ندارد همان طور که ساغر را سخت در اغوش می

فشرد و شانه هایش را نوازش می کرد سرش را به سمت کامران برگردادند. چشمان متورم

و قرمز کامران نفس را به وحشت انداخت.

_کامران چی شده؟!

کامران سرش را پایین انداخت و دوباره در را با کلید باز کرد و با لحنی محکم و قاطع گفت:

_ ساغر تمومش کن، زشته تو کوچه. نفس ببرش تو حیاط

نفس شانه های ساغر را گرفت و به سمت حیاط هدایت کرد. کامران هم با گام هایی خسته

به خانه رفت و لیوان ابی برای ساغر اورد.

_ ساغر ؟ عزیز من؟ نمی خوای بگی چی شده؟؟ دختر کشتی منو که!

_ساغر گفتم تمومش کن. مگه بچه ای از دیروز تاحالا نشستی گریه می کنی؟

ساغر تحت تاثیر کلام کامران خاموش شد.

_ نفس مامانم رفت!

_ چی؟! عین ادم حرف بزن ببینم چی می گی؟!

_ همش تقصیر بابام بود نفس. من مامانمو می خوام

کامران فریاد کشید:

_ ساغر ساکت شو. پاشو بریم ببینم

و دست ساغر را کشید و به سمت ماشین برد.

_ کامران کجا می بریش؟

کامران ساغر را به درون ماشین هل داد و همان طور که ماشین را دور می زد گفت:

_ نفس برو خونه. تا یه مدت به ساغر زنگ نزن

نفس مات مبهوت به ماشین کامران که هر لحظه دورتر می شد چشم دوخت. ساغر، دوست

عزیزش رفت. به همین سادگی.دیشب جشن سالگرد ازدواج خانوم و اقای سعادتی بود پس

حتما همان دیشب اتفاقی افتاده بود. اشک هایش بی اختیار روان شد.چشم های بارانی ساغر

لحظه ای از خاطرش پا ک نمی شد.

دستی به چشمانش کشید و به را افتاد.هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بود که زنگ موبایلش به

صدا در امد. با صدایی لرزان پاسخ داد:

_ بله؟

_ سلام

محمد بود.

_ سلام. ببخش من الان نمی تونم صحبت کنم. اگه کاری داری لطفا فردا زنگ بزن

_ مشکلی پیش اومده؟

گریه نفس رفته رفته به هق هق تبدیل می شد. با لحنی عاجزانه گفت:

_ گفتم نمی تونم صحبت کنم

_باشه. خونه ای؟

_ نه. خداحافظ

و گوشی اش را درون کیف انداخت.

ساعاتی از ظهر گذشته بود که نفس به خانه رسید. سهیل و نینا در خواب نیمروزی به سر

می بردند و پروانه هم در حالی که روی کاناپه لم داده بود و فنجان چای اش را سر می کشید

،مشغول تماشای برنامه موردعلاقه اش بود.

در را باز کرد و وارد ساختمان شد. سلام ارامی کرد و به سمت پله ها رفت.

_ کلاس خوب بود نفس؟

_ اره

_ واسه چی صدات گرفته؟ خوب شده بودی که

_ نه، هیچی مامان. چیزی نیست

_ نفس صبر کن

نفس روی پله ها ایستاد. پروانه به او رسید.

_ چی شده دخترم؟

_ هیچی مامان جان. ساغر اینا امروز رفتن

_ کجا؟ چرا؟!

_نی دونم مامان. بذار برم

پروانه دریافت که دخترش نیاز به استراحت دارد پس او را تنها گذاشت.

روی تخت دراز کشید و گریه سر داد. تمام خاطراتی که با ساغر داشت جلوی چشمانش رژه

می رفت. نگاهی به صفحه ی موبایلش انداخت و برای هزارمین بار sms ساغر را خواند :

(( سلام نفسی.ببخش، به خاطر یه سری از مشکلات من دیگه بر نمی گردم تهران. نپرس

چرا و دیگه هم زنگ نزن بهم چون دارم خطم رو عوض می کنم. شاید یه وقتی و یه جای

دیگه همو دیدیم. حلالم کن دوستم. خدانگهدارت))

اشک هایش را پاک کرد .مغموم و افسرده پشت میز نشست و به چهره ی خود درون ایینه

زل زد. زنگ موبایلش به صدا در امد.

_بفرمایید؟

_ رفتی خونه؟

_ علیک سلام!

محم ارام و متین، مثل همیشه خندید.

_ سلام خانوم. عصر بخیر. خونه ای؟!

_ اره. کاری داری؟

_ روبه راه نیستی نفس

_ نه

_ نه یعنی چی اونوقت؟

_ نه یعنی اینکه هیچی نیست اگرم هم باشه نیازی به توضیح نیست

_ اوه! چه بداخلاق

_ شکسته نفسی می فرمایید!

_ خیلی توپت پُره خانوم

و لحنش جدی شد. نفس دریافت هرگاه محمد جدی و با لحنی محکم سخن می گوید منتظر

جوابی قانع کننده نیز هست.

_ خب نگفتی چرا روبه راه نیستی؟

_ دوستم از تهران رفت و من نمی دونم چرا

_ همون ساغر سعادتی؟

_ اره

_ متاسفم ولی من می دونم دوستت چرارفته

_ میدونی؟!

_ وقتی شنیدی چرا دوباره تکرارش می کنی؟! اره ، می دونم

_ خب... خب چرا رفته؟!

_ میدونی، بعی وقتا فکر می کنم باید تاجر می شدم...

_ محمد می دونی چرارفته؟!

_ اخه من معامله های خوبی انجام می دم. همیشه سود می برم!

_ اگه نمی خوای بگی خداحافظی کنم؟!

_ بهتر نبود وقتی من حرف می زدم سکوت کنی؟!

نفس خجالت زده لبش را گزید. برای اولین بار حق را به محمد داد.

_ خب دوباره بگو

_ نه دیگه نشد! وقتی حواست نیست باید جریمه بشی. حالا من از جریمه اش می گذرم تا

برسیم به جاهای بهتر

_ به کجا مثلا؟!

_ به جایی که من ادرسش رو می دم تا بیای

_ امر دیگه ای باشه؟

_ امر دیگه ای باشه که تو انجامش نمی دی! پس کاری رو که نمی تونی انجام بدی به زبون

نیار

_ صرفا جهت تعارف بود!

_ منم محض اطلاع گفتم

_ اهان! حتماشما بهتر می دونی

_ به تجربه گفتم! خب پس من ادرس رو واست s می کنم

_ بهت قول نمی دم که بیام

_ ناهار خوردن انقدر سختته که نمیتونی قول بدی؟!

_ یه جوری حرف نزن که مجبورم کنی

_ دیگه حوصله ام داره سر میره از این مخالفت هات نفس. چقدر لجبازی می کنی تو

_ من لجباز نیستم

_ چرا اتفاقا هستی. فقط نمی دونم ی خوای چیو ثابت کنی؟!

_ نمی خوام بهت چیزی رو ثابت کنم. تو اینجوری فکر می کنی

_ قرار بود بشناسمت. واسه همینم هست که داریم با هم حرف می زنیم اما تو این جوری

نمی خوای انگار

_ من چی می خوام یا نمی خوام نباید واسه تو مهم باشه!

_ منم یه همچین حرفی نزدم نفس خانوم

_ خب پس حالا چی کار کنیم؟

_ من که پسر خوبیم، تو هم دختر خوبی می شی و فردا راس ساعتی که گفتم میای به جایی

که می گم بهت.اوکی. ؟

_ تا ببینم چی می شه

_ اگر هم نیای واسه من فرقی نداره، من معمولا بیرون غذا می خورم

_ باشه پس روز خوش

_ خداحافظ

تماس را که قطع کرد به فکر فرو رفت. محمد از کجا می دانست که چه اتفاقی برای ساغر

افتاده است در حالی که او که به ظاهر نزدیکترین و صمیمی ترین دوستش بود از این

موضوع بی خبر بود. دقایقی که گذشت محمد ادرس رستوران مورد نظر را برای نفس ارسال

کرد.نفس با دیدن ساعتی که محمد گفته بود لحظه ای شوکه شد. تصمیمش را گرفته بود تا

برای یک بار هم که شده دعوت محمد را بپذیرد اما با کلاس فردایش چه می کرد؟

روز بعد قبل از خداحافظی با پروانه او را مطلع ساخت که دیرتر از همیشه برمی گردد.قبل از

اتمام کلاس از استاد اجازه خواست و از کلاس خارج شد. ایینه ی کوچکی از کیفش خارج

کرد تا خیالش از بابت چهره اش راحت شود.ارایش ملایمی که روی صورتش نشانده بود

بیش از ههمیشه به او می امد. دستی روی دکمه های پالتوی مشکی رنگش کشید. دستش را

به سمت مقنعه اش برد تا موهایش را مرتب سازد. از اینکه مجبور بود با مقنعه وارد مکانی

شود به شدت بیزار بود چه رسد به اینکه با محمد نیز قرار داشت. با عجله از دانشگاه خارج

شد و خیلی سریع شماره ی محبت را گرفت. برخلاف انتظارش به تماس پاسخ داده شد.

_ الو؟

_ سلام محبت

_ سلام. بفرمایید؟

_ منم، نفس. نشناختی؟!

_ اخ. تویی؟؟ ببخشید...خوبی؟؟

_ اینو که من باید از تو بپرسم...پارسال دوست امسال اشنا... یهو کجا غیبت زد دختر؟

_ می گم حالا بهت. تو حرص نخور

_اونو که باید بگی ولی ببین من یه مزاحمت کوچیک داشتم واست

_ مراحمی عزیزم. بگو

_ محبت گفته بودی خونتون این طرفاست، اره؟

_ اره چطور؟

_ راستش من باید برم جایی ولی با مقنعه نمی تونم،اگه بخوام برم خونه دیرم می شه .

مزاحمت می شم اگه بیام لباسم رو عوض کنم؟

_ نه دیوونه! این چه حرفیه. ادرس رو می دم بهت بیا اینجا

نفس تشکر کرد و پس از گرفتن ادرس با عجله قدم برداشت. خدا را شکر کرد که خانه ی

محبت چند خیابان بیشتر با دانشگاه فاصله ندارد.

با شک زنگ را فشرد. صدای محبت را شنید که پرسید: کیه؟

نفس خود را معرفی کرد و در باز شد. خانه ی نسبتا کوچکی پیش چشمش پدیدار شد. اما

حیاط با صفای خانه بر خلاف ساختمان بسیار بزرگ بود ولی با این وجود سرمای خاصی در

ان محوطه حس می شد. محبت با خوشحالی به سمت نفس امد و او را به داخل دعوت کرد

اما نفس ترجیح داد قبل از اینکه بیشتر مزاحمش بشود لباسش را عوض کند. به راهنمایی

محبت به گوشه ای از حیاط رفتند و نفس شالش را از درون کیفش خارج کرد و پس از

تعویض ان با مقنعه اش طره ای از موهایش را به عادت ، روی پیشانی رها ساخت. خیلی

سریع و برای چندمین بار از محبت تشکر و عذرخواهی کردو از خانه خارج شد. انقدر عجله

داشت که به لباس های سرتا مشکی محبت و چهره ی تکیده ی او توجهی نکرد.

ماشین جلوی در منتظر بود. در طی مدتی که او با شال و مقنعه اش مشغول بود از محبت

خواسته بود تا برایش ماشین خبر کند. با دیدن خیابان های خلوت برای چندمین بار در روز

خدا را شکر کرد که می تواند به موقع به رستوران برسد.

پس از اینکه وارد رستوران شد به راهنمایی گارسون پشت سر او حرکت کرد. رستوران

زیبا و شیکی بود و به زحمت میزهای خالی دیده می شد. نفس کم کم خسته می شد که

گارسون با دست به میزی اشاره کرد. محمد پشتش به نفس بود و به همین دلیل متوجه

امدنش نشد. نفس با متانت و وقار همیشگی اش در حالی که کمی جدیت را چاشنی رفتارش

می کرد به میز نزدیک شد. اما قبل از اینکه به میز برسد محمد با خونسردی از جا برخاست

و گفت:

_ 5 دقیقه تاخیر داشتی

نفس از تعجب در جایش ایستاد و نفس عمیقی کشید و دوباره به میز نزدیک شد و مقابل

محمد قرار گرفت:

_ حالا که اینجام

_ علیک سلام!

_ خب حالا سلام

_ بفرمایید خانوم

و خودش دوباره روی صندلی نشست. نفس نیز پس از خروج پالتویش از تن ، مقابل محمد

نشست.

_ نمی پرسم چی می خوری چون سفارش رو دادم ولی خوبی؟

_ بهتر نبود می پرسیدی؟! مطمئنا سلیقه هامون یکی نیست!

_ جواب سوالم رو نگرفتم

_ خوبم ممنون. توام که خوب به نظر میای

محمد لبخند زد.

_ سختت نمی شد اگه بپرسی. هر چند منم خوبم

_ می گه : چو دانی و پرسی سوالت خطاست!

_ افرین. پیشرفت کردی. پس به جز اخم و غرغر چیزای دیگه هم بلدی و رو نمی کردی!

_ بالاخره یه چیزایی واسه روز مباداست

محمد با خنده گفت:

_ الان از اون روزاست؟

_ خودت چی فکر می کنی؟

_ اگه می خواستم به خودم زحمت بدم که نمی پرسیدم ازت

_ اوه! چه خوبه که اعتراف می کنی

_ باهات رودروایستی ندارم که

قبل از این که نفس جوابی بدهد گارسون سفارشات را روی میز چید. نفس با دیدن گوشت

ماهی درون بشقاب نگاه غم زده ای به غذا انداخت. محمد نیز با لذت به رفتار نفس نگاه می

کرد.

_ نمی خوای بگی که عین دخترای لوس از ماهی بدت میاد؟!

نفس نگاه عاقل اندرسفیهی به محمد انداخت. چه ارامشی در رفتار محمد موج می زد.

رفتارش، نوع حرکاتش و حتی حرف زدنش ناخوداگاه افراد را مجذوب خود می کرد.پیراهن

مشکی رنگ مردانه ای که به تن داشت با صورت گندمگونش هارمونی جالب و زیبایی ایجاد

کرده بود. نگاه قهوه ای محمد می خندید:

_ چرا اینجوری نگام می کنی؟! خب شروع کن

و با اشاره ی سر به ظرف دست نخورده ی نفس اشاره کرد و سپس خودش مشغول شد. نفس

با اکراه نگاهی به ماهی انداخت. با چنگالش تکه ای از ان را جدا کرد و به طرف دهانش

برد. چشمانش را به ارامی بست و سعی کرد تکه ماهی را که روی زبانش بود از گلو پایین

دهد .

_ چشماتو باز کن ببینم زنده ای یا نه؟!

نفس ماهی را قورت داد و بدون اینکه چشمانش را باز کند گفت:

_ هنوز نفس می کشم

_ خدارو شکر

نفس چشمانش را باز کرد. محمد هم تکه ی کوچکی از ماهی اش را خورده بود.

_ چطور بود؟!

و قبل از اینکه نفس جواب بدهد گفت:

_واسه تجربه ی اولمون بد نبود، نه؟!

نفس با چشمان متعجب به محمد خیره شد. سپس چشمانش را تنگ کرده و با حالتی بامزه

گفت:

_ نمی خوای بگی که مثل پسرای لوس از ماهی بدت میاد؟!

_ دوست نداشتم امتحانش کنم ولی خب دیگه!

نفس ناخوداگاه با حالت بچگانه ای گفت:

_پس چرا یه چیز بهتر نه؟!

_ یه چیز بهتر نه چون ماهی اونقدرا هم بد نبود. در ضمن حالا که هر دو اولین بارمون بود

بهتر همو درک می کنیم. حالا اگه اینو نمی خوری بگو تا عوضش کنم

نفس نگاهش را به ماهی دوخت.

_ نه ممنون!

نفس نگاه سنگینی به محمد انداخت.محمد خنده اش گرفته بود.

محمد بشقابش را کنار کشید و به ظرف نفس چشم دوخت. تقریبا چیزی از غذایش را نخورده

بود. سرش را به سمت دیگری برگردانده و مشغول تماشای دختر کوچکی بود که همراه زن

جوانی با کمی فاصله از ان ها مشغول غذا خوردن بودند.

_ چرا نخوردی؟

نفس با صدای محمد سرش را برگرداند. نگاهش را به نگاه محمد دوخت:

_ انتظار نداشتی که غذایی رو که دوست ندارم بخورم؟

_ من از تو بیشتر از اینا انتظار دارم!

_ حرفت رو نشنیده میگیرم!

_ به هر حال قرار زیاد از این حرفا بشنوی. این دفعه رو نشنیدی دفعه ی بعد چی؟!

نفس بی اختیار چپ چپ نگاهش کرد که این بار محمد برخلاف میلش مجبور شد لبخند بزرگی

روی لب اورد.

پس از خروج از رستوران به سمت ماشین رفتند. به محض اینکه نفس روی صندلی جا به

جا شد گوشی همراهش زنگ خورد. خواست کیفش را باز کند که شالش دور دستش پیچید.

شال را با دستش محکم نگه داشت اما با دیدن شماره ی ساغر دستش را رها کرد و به

تماس پاسخ داد:

_ الو؟ ساغر؟ خودتی؟

اما تنها سکوت پاسخگو بود.

_ ساغر؟؟ دیوونه کجایی؟

ترافیک شدیدی بود و محمد اهسته حرکت می کرد. کمی جلوتر تصادف بدی اتفاق افتاده بود.

چند نفر با سرعت به سمتی می دویدند و صدای اژیر امبولانس حس بدی را القا می کرد.

نفس هنوز هم با نگرانی منتظر پاسخ بود.

_ ساغر خودتی؟ تو رو خدا یه چیزی بگو

همچنان با نگرانی سوال می پرسید و ماشین ها هم یکی پس از دیگری متوقف می شدند که

ناگهان دستی شالش را که روی شانه هایش افتاده بود روی سرش کشید و با این کار طره

های از موهای نفس روی صورتش ریخت.

_ شالتو درست کن

نفس با تعجب سرش را چرخاند و به محمد نگاه کرد که با چهره ای درهم به ماشین جلویی

خیره بود. با عجله نگاهش را از او گرفت. گر گرفته بود و گرمای بخاری مستقیما به

صورتش می خورد. با صدایی خشک و خش دار تکرار کرد:

_ ساغر؟ باشه هیچی نگو ولی خیلی ...

ادامه ی حرفش را خورد و گوشی را از روی گوشش پایین کشید. به یاد شالش افتاد و سریع

دستی به روی شالش کشید. موهایش را زیر شال فرو برد. انتظار چنین حرکتی را از محمد

نداشت. سرش را پایین انداخت و تازه به یاد اورد که محمد قرار بود در مورد ساغر با او

صحبت کند. از حواس پرتی اش حرصش گرفت. خیلی بی مقدمه گفت:

_ نگفتی ساغر کجاست؟

محمد نگاهی به او انداخت و لبخند محوی از رضایت زد و دوباره به روبرویش چشم دوخت:

_ فردای اون روزی که عکسو گرفتی دوستت زنگ زد بهم...

ماشین عقبی مدام بوق می زد و محمد حرفش را قطع کرد و ماشین را به جلو راند و دوباره

متوقف شد. نفس با چشمانی متعجب و منتظر به دهان محمد چشم دوخته بود.

_ زنگ زد بهم و گفت یه عکس دیگه هم داره که می خواد بیاره برام ولی چون خودش نمی

تونه بیاره می فرستتش ...

دوباره صدای بوق. این بار محمد عصبی دستش را دور فرمان حلقه کرد :

_ ای بابا!

و دوباره ادامه داد:

_ یه ادرسی هم داد که گفت دوباره عکسو واسش به همون ادرس بفرستم اما عکسی به

دست من نرسید.

نفس متجب به محمد نگاه می کرد. به زحمت گفت:

_ خب ادرسش؟

_ یه جایی ، طرفای بوشهر!

نفس به زحمت اب دهانش را قورت داد و با لحنی مشکوک پرسید:

_ اونوقت شمارتو داشت؟

_ کارت من توی پاکت عکس بود

نفس اخمی کرد و سرش را به سمت پنچره چرخاند. بوشهر؟! ساغر انجا چه می کرد؟!

با ناراحتی به جمعیتی که دور ماشین تصادفی حلقه زده بودند نگاه کرد. دو مرد جوان و قوی

هیکل پیکر دختر جوانی را که غرق در خون بود از ماشین بیرون می کشیدند.فک نفس با

دیدن این صحنه منقبض شد و چهره اش در هم رفت. محمد که زیر چشمی نفس را می پایید

با دیدن چهره ی نفس گفت:

_ نفس؟

نفس بی انکه سرش را برگرداند گفت:

_ بله؟

محمد دوباره تکرار کرد:

_ خانوم نفس خانوم؟!

_ بله؟!

_ خانوم نفس متین پور؟!

نفس با حرص نگاهش را از دخترک گرفت و به سمت محمد برگشت.

_ اها! این شد

_ خب بله حالا؟

محمد پیروزمندانه لبخندی روی لب راند و نگاهش را از نفس گرفت. خواست حرفی بزند که

دوباره صدای زنگ موبایل نفس بلند شد.

_ بفرمایید؟

_ خانوم نفس؟!

_ شما؟!

_ سهرابی هستم

_ متاسفم ، به جا نمیارم!

محمد نگاه مشکوکی به نفس انداخت.

_ امیر هستم، امیر سهرابی. به جا نمیارین؟!

نفس با حالتی متعجب گفت:

_ ساغر؟!

امیر با لحنی محزون و خسته، پوزخند محسوسی زد که نفس به خوبی حالش را درک کرد:

_ دیدیش سلام منم برسون... خوب بی خبر گذاشت و رفت

_ م...من خودم هیچ خبری ازش ندارم!

امیر با فریاد گفت:

_ داری دروغ می گی... تو خوب می دونی اون کجاست. چی شد این بود اون عشقی که

دوستت می گفت؟

نفس جوابی نداشت تا بتواند امیر را قانع کند. خودش هم از ساغر بی خبر بود.

_ چی شد پس؟ تو دیگه چرا جوابمو نمیدی؟ هان؟ مامانش که می گفت مشکلی نیست پس

چی شد یهو؟!

نفس بهت زده گفت:

_ چی؟؟ مگه مامانش خبر داشت؟!

امیر نفس عمیق و صدائاری کشید و دوباره ادامه داد:

_ ببین دارم خیلی اروم و با زبون خوش بهت می گم گوشی رو بده به ساغر

_ من نمیدونم ساغر کجاست شما هم بهتره درست صحبت کنید

_ دِ اخه...

نفس گوشی را از روی گوشش برداشت. صدای فریاد امیر در ماشین پیچید. محمد نگاهی به

نفس انداخت .

_ کیه؟

نفس تنها به تکان دادن سرش اکتفا کرد. محمد بار دیگر با لحنی عصبی گفت:

_ می خوای من باهاش حرف بزنم؟

و بدون اینکه منتظر پاسخی از جانب نفس با شد گوشی را از بین انگشتان او بیرون کشید.

_ درست صحبت کن

_....

_ اول بگو ببینم با کی کار داری؟

محمد خیلی خونسر صحبت می کرد و این نفس را متعجب می ساخت.

_ انوقت فکر می کنی اون خانومی که باهاش حرف زدی ساغر بوده؟

_....

_ پس به خودش زنگ بزن و دیگه هم مزاحم نشو

و تماس را قطع کرد. نفس خجالت زده دستش را برای گرفتن گوشی پیش برد.

_ ممنون

_ یه کمک دوستانه بود. حالا بگو ببینم این یارو کی بود؟

_ مهم نیست

محمد یک تای ابرویش را بالا انداخت.

_ کسی که مهم نیست اونجوری داشت پشت گوشی داد می کشید؟!

نفس پوزخند زد.

_ خودمم الان دقیقا نمی دونم اون کی بود!

_ ولی هر کی بود از اشناهای ساغر بود اره؟

_ اره

محمد گوشی را به طرف نفس گرفت:

_ اشنای دوستت شماره ی تو رو هم داره؟

نفس از لحن با مزه ی محمد خنده اش گرفت:

_ نمی دونم از کجا اورده بود

_ که این طور!

بالاخره پس از ساعتی محمد نفس را به خانه رساند.

هنگامی که نفس از ماشین پیاده می شد محمد گفت:

_ امیدوارم توی این مدت کوتاه که قراره با هم باشیم بتونیم به درد هم بخوریم

محمد در حین ادای جمله اش روی مدت کوتاه تاکید خاصی کرد.

_ من که دردی ندارم که به دست تو دوا بشه، مطمئنا تو هم دردی نداری که من بتونم

درمونش کنم

محمد سری تکان داد و گفت:

_ شب خوش

_ ممنون..خداحافظ

و از او دور شد. پس از این که وارد خانه شد به اتاقش رفت و با همان لباس روی تخت

افتاد.اولین چیزی که به ذهنش رسید ساغر بود. از دست خودش ناراحت بود که چرا ساغر

را انگونه که باید نشناخته بود.

یک هفته از اخرین دیدارش با محمد می گذشت. پس از ان روز دیگر محمد را ندیده بود. از

ساغر هم خبری نداشت.محبت با او تماس گرفته بود و خیلی بی مقدمه دلیل غیبت چند روزه

اش را به طرز ناشیانه ای فوت یکی از اقوام دورش بیان کرده بود و نفس نیز خود را برای

امتحانات اماده می کرد.

اخرین روز کاری نینا و محمد، نفس پس از پایان کلاسش برای خرید وسیله ی مورد نیازش

خود را در فروشگاه نزدیک اتلیه محمد یافت. پس از خرید ، با دیدن پارک کوچکی که

روبروی فروشگاه قرار داشت بی اختیار به یاد دوران کوکی به سمت پارک رفت. با پروانه

نیز تماس گرفت که خودش به دنبال نینا می رود. با نگاهی گذرا به ساعتش دریافت که

نیمساعت دیگر فرصت دارد تا به دنبال نینا برود بنابراین روی روی نیمکتی نشست. نگاهی

به اطرافش انداخت. درست روبرویش دو پیرمرد درحالی که یکی از ان ها پیپش را گوشه ی

لب گذاشته بود و دیگری با ضرباتی ارام روی پای خود می کوبید نشسته بودند. مطمئنا طرح

جالبی از اب در می امد پس بی درنگ کاغذی از بین جزوه هایش بیرون کشید و مدادش را

در دست گرفت و با ارامش خاصی مداد را روی کاغذ به حرکت دراورد. انقدر سرگرم نقاشی

شده بود که گذشت زمان را حس نکرد.

_ همه ی کسایی که منو می شناسن و حتی به خودشون زحمت نمی دن سوار اسانسور

بشن و چند طبقه رو بیان بالا یه حالی از ما بپرسن خیلی عزیز هستن!

نفس با شنیدن صدای محمد به ارامی و با تعجب سرش را بلند کرد. نگاه محمد اما بی توجه

به او با جدیت و حساسیتی خاص بین طرح نفس و دو پیرمرد در حرکت بود.

_ نمی خوای سلام کنی؟!

نفس خیره نگاهش کرد:

_ سلام!

_ اِ، چه خوب که منو می شناسی

نفس ، نفس عمیقی کشید و شد همانی که بود.

_ واقعا انتظار داشتی من بیام بالا؟! در ضمن خوبی شما؟!

محمد لحظه ای نگاهش کرد.

_ یعنی تو دوست نداشتی بیای؟!

دوباره نگاهش به روبرو خیره شد.

_خوبم. تو چطوری؟

_ خوبم. نمی خواستم مزاحمت بشم وگر نه ربطی به دوست داشتن و نداشتن نداره

_ یه عادت خیلی بد داری...اونم اینه که فکر می کنی هر چی تو ذهنت می گذره درسته و این

خیلی بده!

_ به هر حال احتیاط شرط عقل... یه وقت دیدی من اومدم و مزاحمت شدم منم اصلا دوست

ندارم تحمل بشم!

_ دیدن یه دوست، اصلا ما فرض می کنیم یه اشنای دور یا حتی پرسیدن احوالش مزاحمتی

نداره فوقش اینه که خیلی راحت به طرف می گه.... غیر اینه؟! اگه هر کسی بخواد اینجوری

فکر کنه که....

_ اون واسه وقتیه که با اخلاق طرفت اشنا باشی

_ یه روزی قرار بود دوتا ادم یه همچین کاری بکنن...حالا تو سعی کن از این بعد خودتو

مزاحم ندونی!

نفس به محمد نگاه کرد. نگاهش می کرد و لبخندی بر لبانش بود.

_ نمیذاری من بشینم؟!

نفس لبخندی زد و کمی ان طرف تر رفت و محمد با فاصله کنارش نشست.

لحظه ای سکوت برقرار شد.

_ نینا کجاست؟!

_ با مسعود سرش گرمه

_ از کجا فهمیدی من اینجام؟

_ خیلی وقت بود از تو اتاقم نگات می کردم

محمد رک صحبت می کرد و این برای نفس کمی ناملموس بود. خودش هم ادم رکی بود اما

هرگز طرف مقابلش با این صراحت با او حرف نزده بود و نفس فکر می کرد مسلما محمد

همچگاه چنین جمله ای را به زبان نمی اورد اما او خلاف تصورات نفس عمل می کرد.

_ طرحتو بکش

نفس پس از مکثی کوتاه دوباره مشغول شد.

_ چه خبرا؟

_ کمی تا قسمتی سلامتی... تو چی؟

_ من که از شما خبری ندارم خانوم، چی کارا می کنی ؟

_ سعی می کنم زندگی کنم

_ سعی می کنی؟!

_ اوهوم اوهم!

_ به خودت نگیر ولی شخصیت جالب و پیچیده ای داری

نفس همچنان که مشغول بود ریز خندید:

_ ببین کی به کی می گه!

_شاید واسه تو اینجوری باشه

نفس با تعجب دست از کار کشید.

_ چون شخصیت من خیلی هم پیچیده نیست

نفس دوباره مشغول شد.

_ شاید!

محمد خیلی بی مقدمه پرسید.

_ چرا نمی خوای بیشتر همو ببینیم؟

نفس جا خورد اما بروز نداد.

_ من کی همچین چیزی گفتم؟!

_ نیازی به گفتن نیست حالا جوابمو بده.... صحبت کرد فقط یه وسیله واسه شروعه

دست از نقاشی کشید. کاغذ را زیر دستانش گذاشت و به فواره ی کوچک اب نگاه کرد. با

صراحت و خیالی اسوده لب گشود و بدون هیچ تعارفی گفت:

_ ادامه اش چی؟! ادامه اش مهمه که من زیاد دوسش ندارم. وگرنه با صحبت کردن یا

ملاقات چیزی از من کم نمی شه!

_ ببین نفس می خوام از روی منطق جوابمو بدی خب؟.... اگه ازت چیزی کم نمی شه چرا

موافقش نیستی؟! در ضمن اینم یادت باشه که من فقط دوست دارم جواب سوالم رو بدونم

چون کنجکاو شدم و سنگ چیز دیگه ای رو به سینه نمی زنم!

_ هوم...خوبه، خب منطقیش اینه که با حرف زدن تموم بشه بعد دوباره می خوایم همو

ببینیم. اینه که تمومی نداره. من که اینو نمی خوام... مطمئنا توام بالاخره خسته می شی...

پس نه می خوام تو اذیت بشی نه من

_ نفس، فرار راه حل خوبی نیست!

_ فرار؟!

_ خودت خوب می دونی چی می گم... چون خودمم دارم همین کارو می کنم !

_ متوجه نمی شم!

_ حالا یه روزی می شی

سعی کرد رو به نفس لبخند بزند اما موفق نشد. نفس با خود کلنجار رفت اما سرانجام پرسید:

_ خوبی؟

_ سرم درد می کنه. پاشو بریم نینا رو برداریم بریم یا بازم می خوای بگی تا ببینم چی می

شه؟!

_ خب حالا بریم!

و بعد دوشادوش هم ازپارک بیرون رفتند. صدای خنده های مسعود و شیرین زبانی های نینا

قبل از هر چیز توجه را به خود جلب می کرد. نینا با دیدن نفس به سمت او دوید و خواست که

برایش بستنی بخرد. نفس سری تکان داد و پس از خداحافظی از مسعود و اریاناز خواست از

اتلیه بیرون برود که محمد سوییچ ماشین را به سمتش گرفت.

_ تو پارکینگه. برین منم الان میام

نفس باشه ای گفت و به همراه نینا به پارکینگ رفت. مثل همیشه بوی سیگار و عطر تلخ

محمد فضای ماشین را پر کرده بود. دقایقی بعد محمد هم به ان ها پیوست و ماشین را به

حرکت دراورد.

_ خب کجا بریم حالا؟

نفس خواست لب باز کند که محمد با لبخندی شیطنت بار گفت:

_ تو نه، از نینا پرسیدم

نفس با حالت بامزه ای چشم غره ای برایش رفت و رویش را از او گرفت. نینا این بار با

خوشحالی دستانش را به هم کوبید و گفت:

_ بستنی، بستنی

_ اِ ، نینا؟!

محمد گفت:

_ خانوم خوشگله سرما می خوری اگه تو این هوا بستنی بخوری که

و رویش را به سمت نفس گرفت:

_ مگه نه خواهرش؟!

_خواهرش قهره

_ خواهرش کار بدی می کنه چون اونوقت دیگه بهش بستنی نمیدیم

_ کی بستنی خواست حالا؟!

_ بــــاشه

کمی بعد محمد ماشین را متوقف کرد و با گفتن شیطونی نکنید الان بر می گردم از ماشین

پیاده شد.

نفس ارام در دلش خندید. رفتارش با محمد را باید به چه حسابی می گذاشت؟

در افکار خودش غرق بود که محمد با دو بستنی شکلاتی وارد ماشین شد. نفس با دیدن

شکلات روی بستنی اب دهانش را به زحمت قورت داد و یکی از ان ها را گرفت و از نینا

خواست تا نزدیکتر بیاید و مقداری از بستنی را در دهانش گذاشت اما نینا اصرار کرد که

خودش می خواهد بستنی را بخورد.

محمد با خنده به حرکات نفس و نینا نگاه می کرد. نفس از خنده های محمد عصبی شد. نگاه

محمد جوری بود که انگار از حرص خوردن نفس لذت می برد.

_ خب هر وقت لبخند ژکوندتون تموم شد می شه حرکت کنید اقا؟!

محمد با چشم به بستنی اشاره کرد و سرش را از روی تاسف تکان داد:

_ اول بستنی بعد رانندگی

نفس خیره نگاهش کرد و به سمت نینا برگشت. گوشه ای ، روی صندلی نشسته بود و ارام

ارام بستنی را داخل دهانش می گذاشت. لحظه ای فکر کرد که چقدر دلش بستنی شکلاتی می

خواهد!

_ انقدر به بستنی بچه نگاه نکن، اب شد!

و بستنی خودش را به سمت نفس گرفت:

_ تو که بستنی می خواستی دیگه این بچه بازیا چی بود؟

_ کی گفت من بستنی می خواستم بابابزرگ؟

_خب بهونه نگیر

و سعی کرد حالت جدی گرفت.

_ اگه گذاشتی این بستنی رو بخوریم

و بستنی را روی داشبورد گذاشت و دوباره از ماشین خارج شد و دقایقی بعد با یک بستنی

شکلاتی دیگر بازگشت.

_ بیا دخترم

_ بابا بزرگ با این زانو درد و بدون عصا این همه راه رفتی واسه من بستنی بگیری؟

_ به جای تشکرته؟!

_ خب مرسی

_ زودتر بخور حالا

و پس از گفتن این جمله دستش را روی شقیقه هایش کشید و ان را فشرد.

بستنی هایشان را که خوردند محمد دوباره ماشین را به حرکت در اورد. نینا نیمی از بستنی

اش را به نفس داده بود و تاکید کرده بود تا رسیدن به خانه ان را برایش نگه دارد و خودش

از فرط خستگی به خواب رفته بود. نفس گردنش را به سمت او چرخاند. می ترسید سردش

شود. خواست کاپشن نینا را رویش بکشد اما با وجود بستنی و کیف و جزوه هاش نمی

توانست به راحتی دستش را بلند کند.

محمد که تلاش نفس را می دید گفت:

_ نه، صبر کن می درستش می کنم

و خودش لحظه ای چرخید و کاپشن را روی نینا کشید اما با صدای مواظب باش نفس خیلی

سریع به جلو برگشت.ماشین با صدای نسبتا بلندی به پژوی مشکب رنگ برخورد کرد و با

ترمز محمد متوقف شد.

مردی پوشیده در کت و شلوار سورمه ای رنگ که سنش از چهل سال تجاوز نمی کرد شاکی

و عصبانی از ماشینش پیاده شد.

_خوبی تو؟

نفس فقط با نگرانی به محمد زل زد. محمد هم از ماشین پیاده شد و به سمت مرد رفت. نفس

نگاهی به نینا انداخت. تکان خورد و کمی جا به جا شد .نفس اسوده ای کشید و به محمد و

مرد شاکی چشم دوخت. به نظر می امد به سپر ماشین مرد خسارت وارد شده باشد. مرد مدام

دستانش را در هوا تکان می داد و محمد با اخم همیشگی اش در حالی که دستانش را در

جیب فرو برده بود به او نگاه می کرد. بالاخره پس از مجادله ای نه چندان طولانی محمد پس

از دادن کارتش به مرد به سمت ماشین برگشت.

نفس خجالت زده در حالی که خود را مقصر می دانست دستانش را در هم گره زد:

_ متاسفم.تقصیر من بود.

_ نینا که چیزیش نشد؟

_ نه.امم... خسارتش چی شد؟

_ واسه چی می پرسی؟

_خب اخه تقصیر من شد. من باید بدم

_ حرف جالبی نزدی

_ نه، بگو لطفا . اینجوری نمی شه که

گره ی ابروان محمد بازشد. لبخند گرمی روی لبش نشست.

_چقدر تعارفی هستی تو دختر، ولش کن

_ اخه...

_ اخه نداره که.... فدای سر کسی که واسم عزیزه

نفس هیچ نگفت.

محمد پخش را روشن کرد و اهنگ بی کلام و زیبایی در ماشین پخش شد. باران نم نم شروع

به باریدن کرده بود. نفس حس عجیبی داشت.چیزی که تا به حال ان را تجربه نکرده بود اما

غرورش به او این اجازه را نمی داد که با کمی جستجو به افکارش پی ببرد. حس می کرد

این مدت از خود دور شده است. سرد و یخ نبود.نگاهی به محمد انداخت. در مقابل محمد

همیشه جور دیگری می شد. شاید فکر می کرد هربار که محمد را می بیند باید ضربان قلبش

بی اختیار بالا برود ،دست هایش یخ کند و مدام پلک بزند ! اما هیچ کدام از این علایم در

وجود نفس پیدا نمی شد. فقط می دانست در برابر محمد به همان اندازه که از بیرون سرد و

یخ است از درون گرم و ارام است.محمد برخلاف دیگران نفس را از خود بیزار نکرده بود.

شخصیت خود را داشت و به خاطر نفس جور دیگری رفتار نمی کرد و این بود که باعث شده

بود نفس حس خوبی نسبت به او داشته باشد.

_ میری خونه؟

_ اره. ولی اگه کاری داری منو نینا خودمون میریم

محمد نگاه سرزنش باری به او انداخت:

_ خوشم نمیاد یه چیزی رو ده بار تکرار کنم

_ چه بد اخلاق!

_ کمال همنشین در من اثر کرده دیگه

نفس حق به جانب گفت:

_ حالا بدهکارم شدیم!خودت گفته بودی امیدواری به درد هم بخوریم

_ یعنی دوا درمون تو در همین حد بود؟!

نفس چشمانش را ریز کرد و کنجکاوانه پرسید:

_ منظور؟!

محمد سری تکان و داد خندید. نفس مانند خانم بزرگ ها سری از روی تاسف تکان داد و

متفکرانه گفت:

_ احاد جامعه ی بشری از چه راه های نوینی واسه ی شونه خالی کردن از گفتن

منظورشون استفاده می کنن!

خنده ی محمد شدت گرفت.

_ ســـــــــــلام...مامان ؟!

پروانه سراسیمه از پله ها پایین امد و با دیدن نینا که در اغوش نفس به خواب رفته بود

لبخند بزرگی روی لب نشاند.

_ هیس... بیارش بالا

لب های نفس اویزان شد:

_ مامان؟! با این همه وسیله؟!

پروانه تازه نگاهش به نفس افتاد. در موقعیت جالبی قرار داشت. جزوه هایش را با ارنج به

پهلویش می فشرد. بند کیفش قبل از سقوط روی بازویش متوقف شده بود، بستنی اب شده که

چند قطره از ان روی دستش ریخته بود را محکم در دست گرفته بود و کاپشن نینا را هم در

دست دیگر می فشرد و چیزی که از همه بیشتر جلب توجه می کرد موهایش بود که به طرز

وحشتناک و خنده داری از زیر شالش بیرون زده و تقربا جلوی دیدش را گرفته بودند.

پروانه بی اختیار به خنده افتاد.

_ دست شما درد نکنه مامان خانوم ... بخندین!

_ خب....خب...بده به من اینا رو

پروانه همچنان که می خندید از پله ها پایین می امد که صدایی اشنا ، شاد و پر انرژی گفت

:

_ نــــــــــــــــــــــــ ه! صبر کنید ، دست نگه دارین ، نذارید این اثر تاریخی همینجوری از بین

بره

و پس از مکث کوتاهی ادامه داد:

_ سامان جون، قربونت اون دوربینت رو بده بذار ما هم با این ملکه ی زیبایی یه عکسی

بگیریم بریم اون ور اب بگیم ما هم بـــــله!

نفس با دیدن علی شوکه شد. علی روی پله ها ایستاده بود و نگاهش می کرد.

_ wow ، علــــــــی تو اینجا چی کار می کنی؟!

علی قیافه ی متفکری به خود گرفت. دستش را زیر چانه زد و گفت:

_ هوم... سوال جالب و در عین حال چالش برانگیزی بود... خب طبق محاسبات مـ...

دستش را از زیر چانه برداشت و طلب کارانه جلو امد.

_گرفتی منو؟! اینا رو ولش! هانی، مانی، خوشگل مامی، حالت چطوره؟!

نفس با لبخندی بزرگ همچنان که به علی نگاه می کرد گفت:

_ علی یه لحظه ساکت شو!

_ جونم؟!بذار ببینم....امم، نه ساکت شو در فرهنگ لغت ذهن بنده یافت نشد بنابراین ما

همچنان به چرت و پرت های خود ادامه می دهیم!

_ وای، یعنی علی اومده؟!

علی دو سه پله ی باقی مانده را طی کرد و روبروی نفس قرار گرفت. چهره اش تغییر کرده

بود ولی هنوز هم همان علی دوست داشتنی، مهربان و شوخ بود. چهره اش پخته تر به نظر

می رسید و هنوز هم یک دنیا شور و انرژی به همراه داشت.

_ بلی، علی اومده، خیلی هم خوش اومده!

و دستش را دراز کرد و نینا را از اغوش نفس بیرون کشید.

_ خاک تو سرت نفس! نمی خوای بزرگ شی؟ عروسک بغل می کنی میری تو خیابون؟!

نفس لب باز کرد تا پاسخش را بدهد که علی با لذت نینا را اغوش فشرد:

_ الهی... این نینای کوچولوی خودمونه؟!

و نگاهی به پروانه انداخت و با ذوقی کودکانه گفت:

_ چقدر بزرگ شده ماشالله!

نفس همچنان در شوک به سر می برد و باور نداشت کسی که روبرویش قرار گرفته همان

علی مهربان خودش است که ده سال پیش در برابر چشمان گریانش او را ترک کرده بود.

علی که متوجه نگاه نفس شده بود با لحنی شیطنت بار زمزمه کرد:

_ بذار برم این کوچولو رو ببرم تو تختش میام به حساب توام می رسم

علی که از پله ها بالا رفت سامان با گام های اهسته از پله ها سرازیر شد. نفس با دیدن او

لبخندی روی لب نشاند و ارام سلام داد و سامان نیز طی یک احوالپرسی کوتاه به سمت

پذیرایی رفت. نفس سری تکان داد و با خوشحالی به سمت اتاقش رفت. انقدر از دیدن علی

خوشحال بود که نفهمید چگونه لباس هیش را عوض کردو پایین رفت. علی روی مبل لم داده

بود و با سامان و پروانه مشغول صحبت بود. با ورود نفس جو تغییر کردو علی نگاهی از

روی تحسین به سرتاپای نفس انداخت.

_ بزرگ شدیا عتیقه!

_ بزن به تخته زیرخاکی!

نفس با فاصله از علی روی مبل روبرویی او نشست.

_ خب کی اومدی؟

علی دستی روی چشمانش کشید. خستگی از چهره ی مهربانش می بارید.

_ یه دو ساعتی می شه

نفس در پرسیدن سوالش مردد بود . تمام احساسش را در چشمانش ریخت و به علی زل زد.

_ اومــ... اومدی که بمونی دیگه؟!

علی تمام تلاشش را به کار بست تا جدی باشد اما چهره ی مهربان و خندانش با چنین حالتی

بیگانه بود:

_ تو تا الان کجا بودی؟!

نفس نا امیدانه اهی کشید:

_ اِ ! مسخره نشو دیگه...نیومده گیر میدیا... اومدی بمونی یا نه؟!

_ گیر چیه دختر؟؟ خجالت بکش! چپ چپم نگام نکن

_ دوست دارم چپ چپ نگات کنم، مشکلیه؟!

علی با بی خیالی شانه هایش را بالا انداخت و گفت:

_ نه بابا، چه مشکلی؟؟ تو که همینجوری چشات چپه!

نفس خیز برداشت که علی سریع به خود امد و با صدای بلندی گفت:

_ اوهوی قبل اینکه حمله کنی بهت بگم اومدم رو سرت خراب شَما! وقت واسه تلافی کردن

دارم!

نفس که گویی منتظر این جمله از جانب علی بود با خوشحالی به سمتش رفت و محکم او را

در اغوش کشید. علی با شیطنت زیر گوشش زمزمه کرد:

_افرین، پیشرفت کردیا! دوست پسراتم اینجوری بغل می کنی؟!

نفس با اخم خود را از اغوش علی جدا کرد و محکم موهای خوش فرم و مشکی رنگ علی

را کشید:

_ آی آی...چته وحشی؟! بذار از راه برسم دوباره ثابت کن همون تحفه ای که بودی هستی!

نفس بی توجه به حرف های علی با ارامش کامل موهای علی را می کشید و تلاش علی

برای رهایی از دست او بی فایده بود:

_ اخ، خاک تو سرت کنن سامان تو پاشو یه چیزی به این الاغ بگو!

نفس جیغ کشید:

_ الاغ خودتی خره!

_ حالا چرا رم می کنی؟ اخه کیا میاد تـــ...

پروانه که تا ان لحظه ساکت نشسته بود ، محک گفت:

_ بچه ها بسه دیگه...نفس از سن و سالت خجالت بکش

علی فریاد زد:

_ این خرس گنده که این چیزا حالیش نیست که!

نفس با بی قیدی فشار خفیفی به موهای علی وارد کرد. سامان لب باز کرد و در حالی که

هنوز رگه هایی از خنده در لحنش به خوبی حس می شد گفت:

_ نفس ولش کن اینو... تلف می شه

نفس چشم غره ای به علی رفت و موهایش را ول کرد:

_ دیگه چرت نمیگیا

علی نفس عمیقی کشید و رو به سامان گفت:

_ من بعدا حساب تو رو می رسم جوجه

سامان رویش را برگرداند:

_ ریز می بینمت

_ ریز و درشتش فرقی نداره مهم اینه که میبینی هنوز پاپا بزگ!

سامان جلوی خنده اش را گرفت و با غضب نگاهش کرد. علی لبخند بزرگی روی لب راند و

رو به پروانه گفت:

_ یه لیوان اب میدین به من؟

پروانه در جوابش لبخندی زد و از جا برخاست و به سمت اشپزخانه رفت. با رفتن او علی

بار دیگر نگاهش را به سمت سامان چرخاند:

_ توام چشاتو درویش کن! من مثل این دختر داییت بی حیا نیستم!

نفس خواست دوباره به سمت علی حمله کند که علی دستانش را برای در اغوش کشیدن

نفس باز کرد. نفس ذوق زده در اغوش علی پرید. علی ارام ارام زیر گوشش حرف می زد:

_ ببین جو گیر نشی از چیزی که گفتما

نفس سرش را از روی سینه ی او برداشت و با تعجب نگاهش کرد. علی خیلی جدی سر نفس

را به سینه اش چسباند:

_ تو مشغول باش!

نفس عمیقی کشید و ادامه داد:

_ تو غلط می کنی یه پسر غریبه رو بغل کنی عزیزم!

شب هنگام، وقتی سهیل به خانه برگشت با دیدن علی انقدر خوشحال شد و انچنان او را در

اغوشش فشرد که نفس لحظه ای به او حسادت کرد. اما پدر چندان از دیدن علی تعجب نکرد

چراکه انگار تمام افراد خانواده از امدن علی با خبر بودند به جز نفس.

از امدن علی خوشحال بود. خیلی زیاد. انگار با نبود علی تکه ای از پازل وجودش گم شده

بود که حالا با امدن او این پاز تکمیل شده بود. تمام تهران را گشته بودند و با وجود مهمانی

بزرگی که برگزار کرده بودند پروانه باز هم مدام در حال پذیرایی از میهمانانی بود که به

دیدن علی می امدند.نفس در این مدت انقدر سرش را با او گرم کرده بود که حتی فرصت

نکرد پس از دو هفته خبری از محمد بگیرد و حتی سعی می کرد به دوست بی وفایش هم

فکر نکند. بالاخره پس از این مدت محمد ، خودش دست به کار شد.

صدای زنگ تلفن باعث شد نفس شانه و سشوار را روی میز بگذارد و به تلفن پاسخ دهد:

_ بله، بفرمایید؟

_ سلام

_ سلام!

_چطوری؟

_ خوبم.ممنون...تو خوبی؟

_ بد نیستم. سر سنگین شدی، زنگ نمی زنی؟!

_ من یا تو؟!

محمد نفس عمیقی کشید و با حاضرجوابی گفت:

_ هر دو! توام نبودی. چپ چپ نگام نکن از پشت تلفن

نفس به خنده افتاد. این جمله را از زبان علی هم شنیده بود.

_ مچتو گرفتم پس؟ داشتی چپ چپ نگام می کردی!

_ نمکدون شدی اقاهه!

نفس چهره ی جدی و قیافه ی غضب الود محمد را پس از شنیدن جمله اش پیش چشمش

تصور کرد اما محمد باز هم برخلاف تصور نفس رفتار کرد.

حرفش را بی پاسخ گذاشت و گفت:

_ وقتت ازاده؟

_ چطور؟!

_ الهام اینا می خوان برن باغ...

و پس از مکثی افزود :

_گفت من بهت بگم توام بیای!

نفس ناخوداگاه در دل گفت: کاش تو بهشون می گفتی نفس هم بیاد! ولی از لحن همیشگی

محمد پیدا بود که عکس این قضیه ی روی داده است.

_ ممنون از پیشنهادش ولی مزاحم جمع خانوادگیتون نمی شم

_ مزاحم نیستی. اگه بودی اصلا بهت زنگ نمی زدم ، مطمئن باش

نفس لبخند زد.چه خوب بود که محمد خیلی رک حرفش را می زد. یک تفاوت دیگر با بقیه!

_ کی میرین؟!

محمد کمی جا خورد.

_ اگه میای فردا صبح، ساعت 10 اتلیه باش

_ از اونجا میرین؟

محمد مکث کوتاهی کرد و گفت:

_ اره. پس میای؟!

نفس با زیرکی گفت:

_ نیام؟!

_ هرطور راحتی!

نفس کمی دلخور شد.

_ باشه

لحظه ای سکوت برقرار شد.

_ نفس؟

_ هوم؟!....یعنی بله؟!

_ فردا منتظرم....خداحافظ

پس از قطع تماس نفس با خوشحالی به سمت میز رفت و با عجله سشوار و شانه را در

دست گرفت و شروع کرد به خشک کردن موهایش. دوست داشت جواب محمد همانی باشد

که او از جمله ی اخر و سرد و بی احساسش برداشت کرده بود باشد.

کار خشک کردن موهایش تقریبا تمام شده بود که علی تقه ای به در زد و وارد شد. نفس با

مهربانی نگاهش کرد.

_ نفس پاشو بیا پایین مهمون اومده

نفس از درون ایینه نگاهش کرد:

_ کی اومده؟

_ بیا خودت ببین دیگه، پاشو...سه ساعته رفتی تو حموم نشستی.نمیدونم چی کار می کنی

که انقدر طول می کشه!

نفس جیغ خفیفی کشید:

_ بیـــــــــــــــــرون

علی دستش را درجیب جین سرمه ای رنگ خوش دوختش فرو کرد و درحالی که نیشش تا

بناگوش باز شده بود گفت:

_ راه خروجو نشونم نمیدی؟!

نفس با دیدن خانواده عمه ها و بچه هایشان لبخندی روی لب نشاند و به سمت ان ها رفت.

شام را در ارامش خوردند و پس از ان هرکدام مشغول کاری شدند. جوان ها هم گوشه ای

از سالن را اشغال کردند. هرکسی بحثی را پیش می کشید و سرانجام علی حرفی زد که همه

ساکت شدند.

_ خب دیگه بسه هرچی وراجی کردین...خوش صدا هم نداریم یه دهن بخونه برامون دلمون

واشه !

صدای اعتراض بچه ها بلند شد. علی دستش را بالا برد و به روش خودش همه را به

ارامش دعوت کرد.

_ حالا غیرتی نشین...میدونم همتون یه دور رفتین American adol و برگشتین ولی

چون نخواستین ریا بشه چیزی نمیگین...

سرش را تکان داد و گفت:

_ می دونم...می دونم...من به صدای تک تک شماها ایمان دارم ولی غرض از مزاحمت که

پریدم وسط حرفتون اینه که یکی از بچه ها به جز صداش روی مغزشم یه خورده کار کرده

یه چیزی از توش دراورده!

بچه ها نگاه مشتاقشان را به علی دوخته بودند. ماهان خسته از حرف های نصف و نیمه ی

علی گفت:

_ اَه! خفمون کردی علی....جونت دراد بگو دیگه!

علی با انگشت به ماهان اشاره کرد:

_ ماهان جون ،داداش ،دو کلمه ست... خفــــه....شـــــو! Ok ؟؟ خب داشتم می گفتم دیگه

یکی از بچه ها گفته بریم شمال...پایه این؟!

صدای سوت و هورای بچه ها بلند شد. نفس اما با بی میلی دستش را زیر چانه گذاشت و

وقتی همه ساکت شدند گفت:

_ اونوقت کدوم یکی از بچه ها انقدر به خودش فشار اورده و یه همچین چیز مسخره ای به

ذهنش رسیده؟!

علی لبش را مانند مادر بزرگ ها گاز گرفت و چای سامان در گلویش پرید!

_ اهان... یه بنده خدایی...ولش کن حالا اخه تو زیاد باهاش راحت نیستی...نمی دوتونی بلایی

سرش بیاری..متوجه ای که؟!

سامان نفس راحتی کشید که علی با بدجنسی ادامه داد:

_ من هنوز نگفتم چای پرید تو گلوش اگه بگم که دیگه اگه زنده بمونه خیلیه!

همه با چشمانی شوخ و پر از خنده به سامان و سپس نفس نگاه می کردند. نفس سرخ شده

بود و سامان همراه بچه ها می خندید. نفس برای خالی نبودن عریضه گفت:

_ شمال نه

علی مشکوکانه نگاهش کرد:

_ چرا؟!

_ خب شمالو که همیشه میریم...بریم یه جای دیگه

سامان با خنده گفت:

_ شما می گین کجا تشرییف ببریم خانوم؟!

نفس که هنوزهم از سامان خجالت می کشید سریع و بی هوا گفت:

_ بریم جنوب، بوشهر!

نفس در خانه را قفل کرد و از پله ها سرازیر شد. نیم ساعت بیشتر وقت نداشت تا خود را به

اتلیه محمد برساند. هیچ کس در خانه نبود. علی و نینا برای خرید صبحانه به سلیقه ی

خودشان از خانه بیرون زده بودند و پروانه هم پس از اینکه سفارشات لازم را مبنی بر

اینکه نفس مراقب خود باشد و حسابی با دوستانش خوش بگذراند کرده بود برای پیاده روی

صبح گاهی پس از سهیل از خانه بیرون زده بود.

ساعت مچی اش ده دقیقه به ده را نشان می داد که نفس وارد اتلیه شد. کسی نبود و سکوت

بود و سکوت. صدای قدم های نفس در سالن بزرگ اتلیه می پیچید. در اتاق محمد باز بود و

نفس به ان سمت قدم برداشت. سرکی به داخل اتاق کشید.محمد پشت میز بزرگش نشسته بود

و سرش را به صندلی تکیه داده و چشمانش را بسته بود. نفس خواست کمی او را اذیت کند.

ارام ارام جلو رفت. سعی می کرد تا جایی که می تواند روی پنچه هایش را برود و با وجود

کفش اسپرتی که با پا داشت به راحتی توانست تا میز محمد پیش برود. درست بالای سر

محمد ایستاد و خواست با صدای بلندی سلام کند.همین که لبانش را تکان داد صدای محمد

غافلگیرش کرد:

_ هیس، نمی خواد داد بزنی!

و چشمانش را باز کرد. نفس دمغ شده بود و از طرفی حرصش در امده بود.

_ سلامت کوش؟

_ پشت در جا موند!

_ از بس که حواس پرتی

_ کی گفته؟

محمد همچنان که کش و قوسی به بدنش می داد از صندلی بلند شد.

_ من می گم... سلام

_ خب سلام

_وسایلتو اوردی؟

_ چیز خاصی همرام نیست

_ پس برو پایین تا من درارو فقل کنم و بیام

_ منتظر الهام اینا نمی مونیم؟

_ برو پایین دختر...زیاد حرف می زنیا!

نفس پایین رفت و کنار ماشین محمد ایستاد. دقایقی بعد محمد با ساکی در دست وارد پارکینگ

شد.

سوار که شدند نفس سوالش را دوباره تکرار کرد:

_ پس الهام اینا کجان؟

_ باغ

_ باغ؟! تو که گفتی با هم میریم

محمد در حالی که عینکش را به چشم می زد گفت:

_ اره خب، الانم داریم با هم میریم دیگه

نفس چیزی نگفت چراکه می دانست محمد جواب قانع کننده ای به او نمی دهد.

محمد ادامه داد:

_ لباس گرم با خودت اوردی دیگه؟؟ شب سردت می شه

_ شب؟! تا کی اونجا می مونید؟!

_ فردا صبح برمی گردیم

_ ولی من باید تا شب خونه باشم

محمد نگاه مبهمی به نفس انداخت و سرش را تکان داد:

_ باشه، یه کاریش می کنم

و دوباره افزود:

_ خب تعریف کن ببینم....تو این مدت کجا بودی؟ کم پیدایی؟؟

نفس نگاهش را از نیمرخ مغرور محمد جدا کرد و به خیابان چشم دوخت:

_ دیگه دیگه!

_ دیگه دیگه یعنی چی؟!

_ یعنی هیچی و همه چی! تو چه خبرا؟

_ ضاهرا که خبرا دست توئه

_ نه چه خبری؟!

_ نگفتی کجا بودی؟؟ که دیگه دیگه؟! هان؟؟

محمد لحظه ای سکوت کرد و دوباره با همان صدای گرم و گیرایش ادامه داد:

_دیگه دیگه یعنی یه چیزی که باید منت بکشی تا بگم ، می خوام ناز کنم!

نفس با دهانی باز به سمت محمد برگشت. نگاهش نمی کرد.

_ اونوقت چرا تو فکر می کنی همه مثل خودت هستن؟!

محمد سرش را به سمت نفس چرخاند و نگاهی گذرا به او انداخت که نفس ناخوداگاه

خاموش شد.

_ دختر خوبی باش نفس ، نذار امروز همه اش با هم دعوا کنیم

_ اگه تو پسر خوبی باشی من که همیشه خوبم

_من به خوب بودن تو شک دارم!

_ بلــــه؟!....چرا؟!

نفس شیشه را کمی پایین کشید. احساس گرما می کرد.

_ چراش بمونه بعدا بهت می گم

_ نخیر. همین الان باید بگی؟!

_ اول شیشه رو بکش بالا ، موهاتم درست کن

نفس بی هیچ حرفی شیشه را بالا کشید و دوباره به سمت محمد برگشت:

_ خب؟

_ شالتو درست نکردی

_ اون دیگه به خودم مربوطه!

_ اره ، شک نکن که به خودت مربوطه ولی بهتر نیست وقتی با همیم به همدیگه احترام

بذاریم؟!

نفس برای دومین بار حق را به محمد داد و دستش را به سمت شالش برد.

_ خب جواب سوالم چی شد؟

_ اگه دختر خوبی باشی امروز بهم ثابت می شه...من نمی گم تو بدی فقط یکمی سرکشی ...

و تا اون جایی که من می دونم تو نمی خوای رام بشی، نه؟!

_ اره، شاید

نفس چشمانش را بست و سرش را به صندلی تکیه داد. نمی دانست چقدر خوابیده است که با

تکان های ماشین بیدار شد. محمد ماشین را گوشه ای نگه داشته بود و از ماشین پیاده می

شد. نفس خواب الود پرسید:

_ کجا میری؟

_ می خوام به صورتم اب بزنم

نفس با شنیدن این جمله از جا پرید. محمد در ماشین را باز کرد و یک پایش را بیرون

گذاشت.

_ چیه؟؟ چرا پریدی یهو؟!

_ خوابت میاد؟

_ اره، سرم یکم درد می کنه... تو چته؟

نفس غرغر کنان زودتر از ماشین پیاده شد:

_ پس شانس اورد که تا الان زنده ام!

محمد متعجب از ماشین پیاده شد و درحالی که ارنجش را روی صندوق ماشین می گذاشت

مشکوکانه پرسید:

_ چرا؟!

نفس نگاهش را به کوه های اطراف دوخت و به تلافی حرف محمد زمزمه کرد:

_ چون به رانندگیت شک دارم!

و بی توجه به حالت چهره ی محمد ادامه داد:

_ خب کو اب؟؟

محمد بطری کوچکی از روی صندلی عقب بیرون کشد و جلوی نفس گرفت و زیر لب غرید:

_ بچه!

نفس لبخند شیطانی روی لب راند و با اشاره ی سر به محمد فهماند جلوتر بیاید. و در دل

افزود :(( که من بچه ام ، هان؟!))محمد با قدم هایی نا مطمئن به سمتش پیش رفت:

_ چیه؟!

_ بیا جلو واست ابو نگه می دارم دیگه...چیه چرا می ترسی؟!

محمد سرش را تکان داد و دستی بین موهای کوتاهش کشید. جلو امد و روبروی نفس قرار

گرفت.

_ بده به خودم

_ اِ ! پسر بدی نباش خب؟

محمد دستش را جلو اورد تا نفس برایش اب بریز اما نفس به جای دستانش بطری را روی

سر محمد گرفت! اب تمام لباس های محمد را خیس کرد!

_ اِ دیوونه چی کار کردی؟!

محمد خیلی سریع سرش را عقب کشید اما افسوس که لباس هایش خیس شده بود. نفس با

دیدن قیافه ی محمد قهقه سر داد.

_ دختره ی دیوونه اخه تو این هوای سرد شوخی بهتری به ذهنت نرسید؟!

و به سمت نفس خیز برداشت. نفس با دیدن محمد که به سمتش می امد پا به فرار گذاشت اما

راهی برای فرار وجود نداشت. محمد ماشین را گوشه ای از جاده پارک کرده بود. محمد

همچنان با قدم هایی محکم و لبخند مضحکی بر لب پیش می امد :

_ باید تقاص پس بدی خانوم...فرار نکن!

نفس همچنان که عقب عقب می رفت با لبخند بزرگی بر لب فریاد زد:

_ اره ، شتر در خواب بینـــ

اما با دیدن چهره ی نگران محمد حرفش را خورد و فقط حرکت سریع و ناگهانی محمد را دید

که به سمتش خیز برداشت .

وقتی به خود امد دستی دور کمرش حلقه شده بود و از او از هیجان ناشی از اتفاقی که افتاده

بود مدام پلک هایش را باز و بسته می کرد.محمد به موقع رسده بود وگرنه نفس مطمئن بود

که الان به جای اینکه در حصار دستان محمد باشد با اسفالت جاده یکی شده بود!

دستان گرم محمد وجود سرد نفس را به اتش می کشید.لباس هایش هم در مجاورت با لباس

خیس محمد نم دار و مرطوب می نمود. چشمانش را بست و با نفس عمیقی که کشید نا

خواسته عطر تلخ محمد را با ولع به جان کشید . خیلی سریع خود را از حصار دستان محمد

ازاد کرد. گونه هایش سرخ شده بود و دوست نداشت به محمد نگاه کند اما با این وجود

سرش را بلند کرد و نگاهش را روی چهره ی عصبی محمد که اخمی زیبا زینت دهنده ی ان

شده بود ثابت کرد. محمد با نوعی نگرانی نامحسوس و صدای نسبتا بلند گه رگه های

عصبانیت در ان پیدا بود گفت:

_ حواست کجاست؟!

_ خب..خب...

محمد وسط حرفش پرید و درحالی که اثار سرما از چهره اش به خوبی هویدا بود گفت:

_ می گم حواس پرتی می گی نه ، اون از شوخی مسخره ات اینم از این

و با گام هایی محکم به سمت ماشین رفت و صندوق را باز کرد. بغضی ناخواسته گلوی نفس

را می فشرد. چرا در برابر محمد احساس ضعف می کرد. چرا نمی توانست جوابش را بدهد.

سوالی مدام در ذهنش تکرار می شد. نمی توانست جوابش را بدهد یا نمی خواست؟!

محمد با جستجو درون ساک ، پلیور سرمه ای رنگی را از میان لباس های دیگرش بیرون

کشید و به سمت ماشین رفت. قبل از اینکه سوار شود نگاهی به نفس انداخت که کمی دورتر

با چهره ی مغموم و محزون نگاهش را به سنگریزه های زیر پایش دوخته بود. باد سردی

که می وزید موهایش را به بازی گرفته بود. نفس سرش را بالا گرفت و با دیدن محمد که به

او زل زده بود قدمی به جلو برداشت. نزدیک ماشین که رسید محمد در را باز کرد و گفت:

_ صبر کن تا من لباسمو عوض کنم بعد سوار شو

نفس سرش را تکان داد و نگاهش را به سمت دیگری برگرداند. لحظاتی طولانی بر نفس

گذشت.باد شدیدتر شده بود و او همان طور که دستانش را در بغل گرفته بود فکر کرد: لباس

عوض کردن انقدر طول می کشه؟!

محمد که هنوز لباسش را عوض نکرده بود از ایینه نگاهی به نفس انداخت. پوست صورتش

قرمز شده بود و انچنان دستانش را می فشرد که محمد شیشه را پایین کشید و صدایش کرد:

_ نفس؟.... نفس؟

نفس از همان جا با صدایی لرزان گفت:

_ بله؟

_ بیا تو ماشین بشین...سرما می خوری

نفس بدون اینکه قدمی بردارد پرسید:

_ لباستو عوض کردی؟

_ نه،بیا تو ماشین

نفس با تعجب به سمت ماشین رفت و در کنار محمد نشست. محمد هنوز هم با همان پیراهن

سفید و خیسش روی صندلی نشسته بود و پلیور را روی پایش گذاشته بود.

_ چرا عوضش نکردی؟ اینجوری مریض می شی که

محمد دستش را به سمت دکمه های لباسش برد و درحالی که یکی یکی ان ها را باز می کرد

گفت:

_گوشیم زنگ خورد داشتم صحبت می کردم

و پیراهنش را در اورد. نگاه نفس برای لحظه ای کوتاه به بدن بدون نقص و زیبا و گندمگون

محمد افتاد اما خیلی سریع نگاهش را به سمت دیگری چرخاند. محمد هم خیلی سریع پلیور

را جایگزین پیراهن خیسش کرد و دوباره ماشین را روشن کرد.

نفس لحظه ای با خود فکر کرد : ((ما کجا داریم میریم؟! ))نگاهی به چهره ی مطمئن و جدی

محمد انداخت. نمی خواست اجازه دهد ترس در وجودش رخنه کند. از محمد بعید بود که کار

خلافی از او سر بزند. مطمئنا غرورش به او این اجازه را نمی داد. با این حال نفس سعی

کرد به روی خود نیاورد اما پرسید:

_ ما کجا داریم میریم؟!

محمد تیزتر از این حرف ها بود. از صدای نفس به خوبی منظورش را دریافت :

_ من تو رو جای بدی نمی برم....بیخودی نترس

نفس جرات بیشتری پیدا کرد:

_ پس الهام اینا کجان؟!

محمد دلخور از رفتار نفس با لحنی خشک در حالی که سعی می کرد عصبانیتش را پشت

نقاب بی تفاوتی پنهان کند گفت:

_ شماره ی الهامو داری؟

_ اره!

_ بهش زنگ بزن

نفس بی توجه به محمد ، گوشی را از درون کیفش خارج کرد و شماره ی الهام را گرفت!

پس از چند بوق صدای شاد و خندان حسام در گوشی پیچید:

_ بله؟

_ سلام

_ سلام!

از صدای حسام پیدا بود که نفس را نشناخته است بنابر این نفس خودش را معرفی کرد:

_ متین پور هستم اقای محشم

حسام خنده ی کوتاهی کرد و گفت:

_ بله...ببخش که نشناختمت .... کجایین؟

نفس با شنیدن این جمله نفس راحتی کشید و گفت:

_ نزدیک میگونیم

_ باشه...زودتر بیاین...با الهام کار داری؟

نفس ماند که چه جوابی بدهد. همان موقع محمد از بین دندان های به هم قفل شده اش گفت:

_ بهش بگو شومینه ی اتاق منو روشن کنه

نفس با خیالی اسوده گفت:

_ نه ، فقط برادرتون می گن شومینه ی اتاقش رو روشن کنید

حسام دوباره خندید:

_ به اون اخمو بگو مامان قبلا دستور این کارو داده بود.... من دیگه برم، زودتر بیاین...

خداحافظ

_ خداحافظ

محمد همیشه متنفر بود از اینکه کسی نسبت به او بی اعتماد باشد و حالا نفس دست روی

نقطه ضعف او گذاشته بود و این باعث می شد که محمد در حالت قهر با نفس به سر ببرد.

جلوی باغ بزرگی ماشن متوقف شد. پس از باز شدن در ماشین در مسیر زیبایی به حرکت در

امد. باغ بزرگی بود که دورتادور ان را درختان بلند و سر به فلک کشیده ای احاطه کرده بود

و در پایان این مسیر ویلای نسبتا بزرگی قرار داشت. قدیمی به نظر می رسید ولی این از

زیبایی اش کم نمی کرد. کمی که جلوتر رفتند متوجه تعدادی از بچه ها شدند که با هم والیبال

بازی می کردند. محمد، ماشین را جلوی ویلا متوقف کرد و بدون اینکه نگاهی به نفس

بیندازد گفت:

_ سعید امروز اینجاست، حواست باشه!

و از ماشین پیاده شد. نفس هم با بی خیالی شانه ای بالا انداخت و یک تای ابرویش را بالا

برد و با خود گفت: تو به من چی کار داری؟!

محمد ساک خود و ساک کوچک نفس را در دست گرفت و هر دو با هم به سمت جوان هایی

که مشغول بازی بودند رفتند. اولین کسی که متوجه ورود ان ها شد سعید بود.

_ اِ بچه ها اومدن

بچه ها با خوشحالی هورا کشیدند و محمد را صدا کردند.

سعید با قدم هایی بلند به سمت محمد و نفس امد که صدای یکی از پسر ها که در طرف دیگر

زمین والیبال ایستاده بود مانع از برداشتن قدم بعدی شد. نفس برق خاصی در چشمان سعید

دید . با کلافگی در دل گفت: (( وای! خدا به دادمون برسه))

_ اوی سعید کجا میری؟ وقتی باختی مرد باش بگو باختم

سعید بدن اینکه نگاهش را از محمد و نفس جدا کند گفت:

_ برو بابا بازی چیه؟! کی گفته من باختم؟

و اعضای تیمش را صدا زد :

_بچه ها تایم اوتِ...بیاین بیرون!

و سپس با لبخندی که گوشه ی لبش جا خشک کرده بود به سمت پسر برگشت تا عکس العمل

او را ببیند اما به جای چهره ی او توپی را دید که به سمتش می امد. طی یک حرکت سریع

روی دو زانو نشست و قبل از اینکه فرصت انجام کاری را به نفس و یا محمد بدهد توپ با

شدت به صورت محمد برخورد کرد. محمد لحظه ای گیج و منگ به اطراف نگاه کرد. ساک

ها از دستش رها شد. نفس با نگرانی به سمتش رفت و به تبعیت از او بچه های دیگر با

ترس نگرانی به سمتش رفتند.محمد دستش را روی بینی گذاشت و با صدای ارامی که فقط

نفس ان را شنید زیر لب گفت : اخ!

سعید فریاد زد :

_ حواست کجاست احمق؟؟

و به سمت محمد امد:

_ محمد؟؟ خوبی؟؟ چت شد؟؟

محمد خیلی سعی کرد بایستد اما با وجود سردردی که از صبح گریبانگیرش شده بود و ضربه

ی محکم توپ تعادلش را از دست داد و مجبور شد به نزدیکترین کسی که در کنارش ایستاده

بود تکیه دهد. نفس با چشمانی گرد شده و نگران دستش را با خجالت دور بازوی او حلقه

کرد و کمک کرد تا او روی پا باستد.دستانش تحمل وزن محمد را نداشت.هرم نفس های

محمد به صورتش می خورد. حسام با عجله خود را به محمد رساند و دستش را دور گردن او

انداخت. نفس قدمی عقب تر رفت.

_ دستتو بردار ببینم؟

محمد سرش را تکان داد و به ارامی با دست ازادش دست حسام را از دور گردنش باز کرد و

با لبخندی که تنها باعث می شد کمی لبش را کج کند گفت:

_ خوبم بابا.چیزی نیست که؟!

باریکه ای از خون از زیر دست محمد بیرون زد و روی گردنش جاری شد و پلیور ابی

رنگش را خونی کرد. با قدم های سست به سمت شیر اب کنار استخر قدم برداشت و روی دو

زانو نشست و اب را به صورتش پاشید. اشکان که توپ را پرتاب کرده بود با شرمندگی به

سمت محمد رفت و دستش را روی شانه اش گذاشت:

_ شرمنده محمد جان ، به خدا ندیدمت

محمد تنها سرش را تکان داد و درحالی که از شدت درد دندان هایش را به هم می فشرد

گفت:

_ بی خیال اشکان ، اولین بارم نیست که

صدای عصبی حسام از پشت سر اشکان شنیده شد :

_ اره اولین بارش نیست که حرف منو گوش نمیده

و سعی کرد محمد را از جا بلند کند :

_ پاشو بریم تو ببینم... دوباره خون دماغ می شی منم مامان نیستم که نازتو بکشم

محمد با بی حالی لبخند بی جانی روی لب راند و با حسام هم قدم شد. نفس که تا ان لحظه

ساکت و صامت گوشه ای ایستاده بود با قدم هایی سریع به سمت ان ها رفت. خون همچنان

از بینی محمد بیرون می زد و تقریبا تمام گردن و یقه ی لباس او را خونی کرده بود. نفس با

دیدن خون جلوتر نرفت و ایستاد. محمد لبخندی نیز حواله ی او کرد و حسام رو به نفس

گفت:

_ نفس یه پلیور دیگه ازتو ساکش درمیاری براش؟

نفس به سمت ساک های رها شده رفت. دختر ها و پسر ها هم هرکدام به نوعی مغموم و

ناراحت به سمتی پراکنده شدند. در این میان ارغوان و پریا و عده ای از دخترها به سمت

نفس رفتند. ابتدا ارغوان ،نفس را در اغوش کشید و بابت اوضاع پیش امده اظهار تاسف

کرد و بعد از او نوبت پریا بود. به تبعیت از ان دو، دختران دیگر نیز یک به یک جلو امدند و

با او سلام و احوالپرسی کردند.پریا ساک ها را از دستش گرفت و گفت:

_ خیلی دلم برات تنگ شده بود نفس ، چه خوب شد که اومدی

نفس هنوز هم دلش با محمد بود. نگرانی در قهوه ای چشمانش موج می زد به همین دلیل در

جواب پریا فقط لبخند زد. ارغوان دستش را کشید و بلند گفت:

_ بچه ها بریم تو دیگه، این طفلیم تو سرما نگهش داشتیم

_ راستی الهام کجاست؟

ارغوان به خنده افتاد:

_ ببینیش نمی شناسیش ...شده تُپُلی حسام!

نگاه نفس دورتادور خانه را کاوید. خانه ای بزرگ که تمام دیوارهایش با رنگ های قهوه ای

و کرم تزیین شده و با اشیا عتیقه و قدیمی دکوراسون شده بود. در همان بدو ورود دو

شعمدانی بزرگ و ایینه ی قدی برنجی که روبروی در ورودی قرار داشت توجه را به خود

جلب می کرد. روی تمام دیوار ها پرشده بود از قاب عکس و تابلو هایی که چشم را خیره می

کرد.

_ نفس ، بچه ها بالان ، میری استراحت کنی یا بریم پیششون؟

_ اول بریم بالا ، وقت واسه استراحت هست

هدف نفس بیشتر اطلاع یافتن از اوضاع محمد بود بنابراین همراه ارغوان و بقیه دخترها به

طبقه ی دوم رفتند. در اتاقی باز بود و صدای محمد و حسام به گوش می رسید:

_ بابا ولم کن حسام! بچه نیستم که...کشتی منو

_ حرف نباشه ببینم... اَه اَه ، بدم میاد عین این بچه تخسا غد بازی درمیاری

محمد به خنده افتاد ولی دردی که داشت چهره اش را درهم کرد:

_ عین بچه تخسا غد بازی درمیارم!؟

حسام با صدایی جدی گفت:

_ نیشتو ببند بچه! می گم بخواب رو تخت بگو چشم

_ ممنون از دلسوزیت برادر من...اخه دراز بکشم که حالم بدتر می شه...خفه می شم که!

حسام دستش را به کمر زد و محمد روی تخت نشت .

_ پس من چه جوری این ابشار نیاگارارو بَند بیارم؟!

محمد دوباره خندید:

_ بابا تو طبیعت اختلال ایجاد نکن...ابشاره دیگه! چی کارش داری؟

_ حالا نمکدون نشو واسه من اخمو

_ من کجا اخمو ام بابابزرگ؟!

حسام کلافه دستی به موهایش کشید:

_ محمد خفه می شی یا خفه ات کنم؟!

_ چیه ؟ چرا میزنی حالا؟

_ اخه خره مامان بفهمه تو دوباره خون دماغ شدی دمار از روزگارمون درمیاره....من دلم

واسه اون اشکان بخت برگشته می سوزه!

_ من می گم تو واسه داداشت اینجوری بال بال نمیزنی بگو داری واسه اشکان دل می

سوزونی!

_ پس چی فکر کردی؟

حسام کنار پنجره رفت و گوشه ی پرده را کنار زد و ادامه داد:

_ توام که دست هرچی دخترو از پشت بستی ! تا یه توپ بهت می خوره غش و ضعف می

کنی!

محمد چپ چپ نگاهش کرد.

_ می خوای منم یدونه از اون توپارو بزنم تو سرت؟ امتحان کن ببین چه حالی میده

دستی روی بینی اش کشید و افزود:

_ یکی از اون دخترا جای من بود که ما الان داشتیم فاتحه می خوندیم براشون!

_ محمــــــــــــــــــد ، حســـــــــــام قبر خودتونو کندین!

صدای جیغ و فریاد دختر ها که پشت در به بحث ان ها گوش می دادند حسام را دستپاچه کرد

و پایش به پرده گیر کرد. پرده کنده شد و روی سر حسام افتاد. حسام مانند نوزادی کوچک

زیر پرده دست و پا میزد.

محمد و دختر ها به دیدن این صحنه به خنده افتادند.

_آی آی...چشم منو دور دیدین دارین شوهر منو مسخره می کنین؟!

صدا فریاد الهام سبب شد دختر ها نگاهی به پشت سرشان بیندازند. نفس با دیدن الهام با

چشمانی گرد شده به او زل زد. الهامی که روبرویش بود هیچ شباهتی به عروس خانم

شریفی نداشت بلکه نفس فردی چاق و تپل را دید که درحالی که نفس نفس می زد و

چشمانش بر اثر خواب پف کرده بود از پله ها پایین می امد.

الهام با دیدن نفس بوسه ای برایش فرستاد و در حالی که غرغر کنان به سمت اتاق می رفت

گفت:

_ ببخشیدا ! بغل و بوس بمونه واسه بعد ، فعلا من برم تا اینا شوهرمو نکشتن

و حسام از زیر پرده فریاد کشید:

_ مـــــــن اینجام! کسی صدامو می شنوه؟!

دوباره صدای خنده در اتاق پیچید. محمد به سختی از روی تخت بلند شد و به کمک حسام

رفت. نگاه نفس به پلیور خونی محمد افتاد. عقب گرد کرد و به ارامی از جمع دور شد و به

طبقه ی پایین رفت.ساک محمد کنار ایینه بود. ان را گشود و اولین پلیوری که جلوی دستش

بود را از ان خارج کرد و سپس به اتاق قبلی بازگشت. اتاق تقریبا خلوت شده بود و تنها

محمد روی تخت دو نفره نشسته و چشمانش را بسته بود ولی دستش همچنان دستمالی را

روی بینی می فشرد. نفس متعجب از اینکه بقیه کجا رفته اند جلو رفت و به تخت نزدیک شد.

_ محمد؟

محمد با بی حالی چشمانش را گشود. هنوز هم از نفس دلخور بود.

_ حالت خوبه؟

محمد سرش را تکان داد و نفس دستش را جلو برد:

_ بیا اینو بگیر لباستو عوض کن. پلیورت خونی شده

پلیور را که به محمد داد پرسید:

_ بچه ها کجا رفتن؟

با صدای خشداری جواب سوالش را شنید :

_ رفتن بالا...برو پیششون

ارام به سمت در اتاق رفت.

_ درو ببند

نفس ناراحت در را پشت سرش بست.

اشکان پاشو برو محمدم صدا کن بیاد

اشکان رو به حسام گفت:

_ برم صداش کنم؟ حالش بهتره؟

حسام با جدیت سری تکان داد:

_ باید بهتر شده باشه، برو صداش کن

لیلا ، دختر عموی الهام با سینی قهوه وارد سالن شد. نفس با دیدن بخاری که از فنجان قهوه

خارج م شد ضعف کرد.

لحظاتی ازرفتن اشکان نمی گذشت که همراه محمد وارد سالن شد.

_ محمد برو پیش نفس ،کنار شومینه بشین

محمد بدون این که نگاهی به سمت شومینه بیندازد سری تکان داد:

_پیش بچه ها می شینم

حسام نگاه تندی به او انداخت:

_ شد یه بار من یه چیزی بگم بگی چشم؟! نا سلامتی بردار بزرگترتما

محمد لبخند بی روحی روی لب راند و با بی میلی به سمت شومینه رفت.نفس نگاهش را به

بخار قهوه دوخت و فقط عطر محمد را که با فاصله از او کنار شومینه نشست را حس کرد.

اشکان که هنوز وسط سالن ایستاده بود رو به پسر های جمع که در طرف دیگری نشسته

بودند گفت:

_ پاشین بریم بَسکت بازی کنیم

پسر ها با خوشحالی از پیشنهادش استقبال کردند که سارا فریاد زد:

_اِ پس ما چی؟؟ دخترا پاشین ، ما هم میریم

کیارش ، پسر عموی حسام در حالی که از جایش بر می خاست در جواب لیلا گفت:

_ شماها برین ظرف بشورین، درستونو بخونین....

اشکان خندید و با حالت مسخره ای گفت:

_ اره اره درس بخونین ،چیزِ خیلی خوبیه!

سارا، خواهر کیارش فریاد زد:

_ اره اره ، فقط منتظر بودیم شما بگی استاد!

_ افرین دختر خوب...پس الکی وقت ما رو نگیر وقت خودتم هدر نده

و رو به پسر ها گفت:

_ بریم بچه ها... محمد تو نمیای؟؟

_ شما برین منم میام

کیارش دستش را دور گردن سپند که هنوز نشسته بود حلقه کرد و رو به لیلا گفت:

_ ببین حالا شما دخترا اگه درستونم نخونید زیاد ضرر نمی کنید یعنی کمتر از ماها ضرر می

کنید پس الان برو یه قهوه ی دیگه درست کن بیار واسه ما ...بدو عمو جون

لیلا فریاد زد :

_ چرا اونوقت؟؟

قبل از اینکه کیارش جواب او را بدهد سپند گفت:

_ بچه بشینید حالا...محمد که نمیاد، حسش نیست الان ...بشینین یه نیم ساعت دیگه بریم

پسر ها همه با او موافقت کردند و دوباره روی مبل ها نشستند.

_ خب کیارش خان جواب منو ندادی؟ چرا اونوقت؟

چشمان کیارش برق زد و چشمکی حواله ی سپند کرد و با لبخندی که سعی می کرد پنهانش

کند گفت:

_ چون شماها که معمولا سر کار نمیرید یا اگرم بر فرض محال ، خدایی نکرده برید سر کار،

کارتون خیلی مربوط به رشتتون نیست به عبارتی مدرک رو فقط واسه کلاس و پز و اینجور

چیزا می خواین...

سرش را به سمت سارا برگرداند :

_ خب یه لیوان اب بده گلوم خشک شد!

و با تاسف ادامه داد :

_ هــــــی! نون اور خونه نیسیتید که...

سرش را بالا اورد و هیجان زده ادامه داد :

_ البته اگه مثل شماها مجردی حال نکنه!

و سپس با همان حالت قبلی ادامه داد:

_ در کل کمتر ضرر می کنن ضعیفه ها!

نفس با تفریح به بحث میان بچه ها گوش می داد که صدای گرم و خشدار محمد در گوشش

پیچید :

_ تو چرا هیچی نمی گی؟

نفس نگاهش کرد:

_ چی بگم؟!

در چشمان محمد برق خاصی بود. شیطنتی که در چشمانش بود معصومیتی خاص به چهره

اش می بخشید:

_ خب توام یه چیزی بگو نگم بی استعدادی! نگم...

نفس چشم غره ای برایش رفت ولی در دل خوشحال بود که محمد سر صحبت را باز کرده

است:

_ جراتشو داری بگی؟!

محمد با غروری کودکانه گفت:

_ نه! تو دلم می گم در میرم

نفس جلوی خنده اش را گرفت و حواسش پرت الهام شد که با صدای جیغ مانندی گفت:

_ صبر کن ببینم! چه واسه خودش می بره و می دوزه....کی گفته مدرک دخملا ارزش

نداره؟؟ هان؟

سپند با لبخند گفت:

_ حالا دیگه نگفت مدرکتون ارزش نداره که

نفس برای اولین بار لب گشود:

_ چرا دیگه...یه جورایی یعنی همبن... در ضمن دخترا الان خیلـــــــــی بیشتر از پسرا تو

کارشون موفق هستن و یا کار نمی کنن که اونم احتمالش خیلی خیلی خیلی کمه! یا اگرم کار

می کنن شک نکنید که مرتبط با رشتشونه!

اب دهانش را قورت داد و افزود:

_ تازه ربطی هم به نون در اوردن و این حرفا نداره...مهم مستقل بودنه!

محمد ارام با لحن متفکر و جالبی که نفس را به خنده می انداخت گفت:

_ خب کم کم داره ذهنیتم نسبت به تو عوض می شه!

سعید هم که منتظر بود تا نفس سخنی بگوید سریع با پوزخندی مضحک گفت:

_ شما ها که بیشتر چون دختر خالتون لیسانس داره و نمیدونم فلانی دکتره مدرک می خواید

که عقب نمونید!

چهره محمد را اخمی نامحسوس فرا گرفت. کیارش با حالت متفکری رو به نفس گفت:

_ خب تا حدودی قبول، تسلیم! ولی مستقل بشین که چی بشه؟!

و با شیطنت به نفس زل زد.

_ چرا مستقل نباشم؟!

سپند با حالتی نمایشی دستی به روی سیبیل های نداشته اش کشید و صدایش را کلفت کرد و

گفت:

_ ببین ابجی! تو خونه یه سری کارا رو دوشه زنه یه سری کارارو دوشه مَرده...مدیریت تو

خونه با زنه ، بیرون با مرد...بعدشم مرد باید پشتیبان مسائل مالی زن باشه اعم از طلا و

جواهر و هزار کوفت و زهرمار دیگه که نمی گه مرد باید پولشو از کجا بیاره!

و رو به جمع گفت:

_ ببخشید یه لحظه فشار زندگی رو دوشم بود نفهمیدم چی گفتم!

و افزود:

_ خب می گفتم ابجی...حالا مرد باید پشتیبان باشه که ضعیفه تو خونه کاراشو خوب انجام بده

... کاره خونه هم که نه غذا پختن ، تربیت بچه ها...فضای اروم و مهربون...

تن صدای سپند کم کم عوض می شد و در حالی که چشمانش را می بست و دستانش را در

هوا تکان می داد با لبخند زمزمه کرد:

_ دو تا شمع روشن...برقا خاموش...یه خانوم خوشگل...

کیارش با ارنج به پهلوی سپند کوبید:

_ خاک تو سرت تموم ارزوهامونو داشتی لو میدادی که!

سپند که تازه از ان حالت خارج شده بود چیزی در گوش کیارش زمزمه کرد که صدای خنده

اش بلند شد. این بار یلدا زیان گشود و با پوزخند گفت:

_ خب دیگه چه کاریه که دختر درس بخونه؟! اگه ایندش بچه داری و رخت و لباس باشه

درس بخونه که بشینه کنج خونه بچه تربیت کنه! ایـــش!

کیارش نگاهی شیطنت بار به او انداخت و گفت:

_ نه ، تو این مورد اخر اختیار و تصمیم گیری هم با زنه هم با شوهر دیگه!

سارا از گوشه ی دیگری فریاد زد:

_ ازدواج می کنن، اسیری نمی برن که!

این بار محمد برای اولین بار گفت:

_ نه چه ربطی به اسیری داره؟ اشکالی نداره زن بره بیرون کار کنه اتفاقا خوبم هست ولی

بیرون کار کردن دلیل بر ازاد بودن نیست!

نفس با تشر گفت:

_ ازاد نه، مستقل!

حسام گفت:

_ خب تو چه زمینه ای مستقل بشه؟ مالی؟

نفس جواب داد:

_ نه، چرا قضیه مالی؟؟ همه که واسه نیاز مالی کار نمی کنن ولی حالا شاید در کنار خیلی

چیزای دیگه این قضیه مالی باشه

محمد پرسید:

_ اون خیلی چیزای دیگه چیه؟!

لیلا گفت:

_ خب یکیش تو اجتماع بودن!

محمد با لبخند جواب داد:

_ یعنی کسی که تو خونه ست تو اجتماع نیست؟! پس تعطیلات عید کسی تو اجتماع نیست؟!

ارغوان روی دستش کوبید:

_ ای محمد حرفو نپیچونا! اصلا چرا مردا هر کاری دلشون می خواد می کنن اونوقت زنا که

می خوان برن سر کار باید هزارو یک دلیل بیارن؟!

_ خب ببین این حرفت داره می گه زنا نسبت به مرا احساس عقب موندگی می کنن چون

نمیدونن چی می خوان و وظیفه شون رو نمی دونن!

همه به سمت محمد براق شدند و پسر ها با اشتیاق به او زل زدند. او ادامه داد:

_ مثل این می مونه که مردا برای اینکه مستقل باشن بگن ما خودمون تموم کارای خونه و

بیرون خونه رو انجام میدیم!

نفس به سمت محمد چرخید و فنجان قهوه را محکم در دست فشرد:

_ می دونی مشکل از کجاست؟ از اونجایی که مردا فکر می کنن یه زن نمی تونه هم بیرون

از خونه کار کنه و هم یه خانواده رو اداره کنه که حالا نمی دونم این تصور غلط رو چه

جوری پیدا کردن...کی گفته که اگه زن یه شغل مستقل داشته باشه نمی تونه برنامه های

دیگه شو تنظیم کنه؟! پس انصاف چی می شه؟! اگه اینجوریه که مردا هم بیان بشینن تو

خونه به زنا کمک کنن!

محمد با لذت و تفریح به حرف های نفس گوش می داد. حین حرف زدن که چشمانش درشت

تر از حد معمول می شد و گاهی که صدای نازک و گیرایش می لرزید لبخند را مهمان لبان

محمد می کرد.

_ تموم شد؟!

نفس بدون اینکه نگاهی به چشم های که با تعجب و حیرت به ان ها خیره شده بود بیندازد

گفت:

_ حالا فعلا شما بگید تا من ببینم چه جوری می شه از حقوق زنان دفاع کرد!

محمد نگاهی به نفس انداخت و با لحنی ارام گفت:

_ ببین، خب اگه ما فقط و فقط کار زنا رو توی خونه و بچه داری و غذا پختن بدونیم که هم

یه طرز تفکر شدیدا اشتباه و قدیمیه و این که در حق اونا هم نامردی کردیم.... منم مطمئنا

معتقدم هم یه زن می تونه بیرون از خونه موفق باشه و هم توی خونه...این ظلم در حق زن

که بگیم کاراشون فقط ایناست!

نگاه محمد برای نفس گنگ و غیر قابل درک بود. نمی فهمید او را دست انداخته یا او نیز به

اشتباه برخی از مردان اعتراف می کند؟!

_ حرفاتون بوی ترحم می ده! شما نیازی نیست واسه خانوما دل بسوزونید...این یه واقعیته

که مردا انکارش می کنن و خدا می دونه چرا!

محمد شانه هایش را بالا انداخت و خواست جوابی به او بدهد که سرش تیر کشید و

ناخواسته اخم هایش در هم رفت. نفس نگران نگاهی به محمد انداخت ولی از چهره اش پیدا

بود که حالش چندان بد نیست و او تازه فرصت کرد نگاهی به ان جمع کنجکاو بیندازد. همه

با تعجب و حیرت به ان دو نگاه می کردند. الهام با دهانی باز گفت :

_ ابرومونو خریدی دختر!

با این حرف الهام همه از بهت خارج شدند و به خنده افتادند. کیارش از جا برخاست:

_ پاشید دیگه پسرا...نیم ساعت شد یه ساعت

و رو کرد به نفس:

_ دست و پنجه ی شما هم درد نکنه ، یه ساعتی سرمونو گرم کردین ما تونستیم این قوم

عجوج مجوج رو تحمل کنیم...اجرتون با خدا!

و سپس خنده کنان همراه پسر ها بیرون رفت و دختر ها هم با خنده و شوخی پشت ان ها

روان شدند و تنها محمد و نفس و الهام در برابر اصرار های دیگران کنار شومینه باقی

ماندند.

_ چرا مامان فرشته اینا رو نیاوردی؟؟

محمد در حالی که کتابی را ورق می زد پاسخ داد:

_ مامان کار داشت امروز

و دوباره سکوت همه جا را فرا گرفت.الهام پشت پنجره ی قدی و بزرگ سالن نشست و

صندلی دیگری نیز در کنار خود قرار داد و نفس را صدا زد:

_ نفسی بیا اینجا

نفس نگاهی به محمد انداخت که بی توجه به ان ها همچنان مشغول کتاب خواندن بود. کنار

الهام جای گرفت.

الهام با انگشت تعدادی از بچه را نشان داد و شروع کرد به معرفی ان ها :

_ سارا رو که دیدی، خواهر کیارش؟؟ اون نامز سپندِ....خیلی بچه های خوبین

و سپس ادامه داد:

_ یلدا و اشکانم یه دو ماهی می شه که عقد کردن....یلدا ارومه ولی اشکان زلزله ست!

اب دهانش را قورت داد و فت:

_ خب اینا بعد از من و شوهر جونم زوج های جمع بودن حالا میریم سراغ خل و دیوونه

ها....

مراسم معارفه ی بچه ها همچنان ادامه داشت که الهام احساس خستگی کرد:

_ نفس جان می بخشی من برم پایین یکم بخوام

نفس از جا برخاست تا الهام راحت تر عبور کند:

_ نه خواهش می کنم ، برو

الهام در حالی که به سمت خروجی سالن می رفت رو به محمد گفت:

_ اهای اخمو حواست به نفس باشه...سرتو نکن تو کتاب

محمد سرش را بالا اورد و به الهام نگاه کرد:

_ الهام تو یه وقت ، خدایی نکرده با مشکل کمبود خواب مواجه نشی؟!

الهام دستش را به نرده ها گرفت و چشم غره ای برایش رفت:

_ فعلا چشام دیگه باز نمی مونه بعدا جوابتو میدم

_ اره برو فکر کن بهش

الهام از پاین پله ها فریاد زد :

_ محمـــــــد

محمد بلند خندید. نفس نگاهش را به چهره ی محمد دوخت. برای یک لحظه با خود گفت:((

من؟؟ محمد؟؟!))

افکارش را پس زد . حوصله اش سر می رفت که محمد صدایش زد:

_ چقدر راه میری تو دختر...یه دقیقه بگیر بشین

نفس با دلخوری گفت:

_ شما کتابتونو بخونین

محمد کتاب را بست و کنار شومینه گذاشت. سرش را تکان داد و لبخندی بزرگ روی لب

نشاند:

_ شماها به کتابم حسادت می کنین!

_ حسادت؟! کی؟! من؟! به چی؟! واسه ی چی؟! من و حسادت؟! به هم نمیایم!

_ باشه حالا شاکی نشو

جوابش را نداد و به سمت پنجره رفت. احساس گرما می کرد. در را باز کرد و وارد تراس

شد.از ان بالا به خوبی می توانست بچه ها را زیر نظر بگیرد. باد لای موهایش می پیچید و

مدام موهایش را به سمت صورتش هدایت می کرد .کلافه دستی به موهایش کشید و سعی

کرد ان ها را دوباره جمع کند که صدای محمد را شنید:

_ چی کار داری می کنی؟؟ بیا تو ببینم

نفس با اخم ناشی از کلنجار رفتن با موهایش به سمت محمد برگشت . با اخم نگاهش می

کرد ارام گفت: من نمیدونم مامانت چی خورده که تو انقدر اخمو شدی!

_ چیه؟؟

_ بیاتو ببینم...

و برای اینکه نفس را قانع کند ادامه داد:

_ سردت می شه ، لباس گرمم که گفتی نیاوردی

نفس در حالی که در را می بست گفت:

_ باشه حالا! بعد به من می گه شاکی می شی!

_ تراس جای خوبی واسه بستن مو نیست

نفس برگشت و دستانش را به کمر زد:

_ چرا اونوقت؟؟ من تابلوی منطقه ی ممنوعه رو روش نمی بینم؟!

محمد از جا برخاست و به سمت میز رفت و با کنایه گفت:

_ نگران سعید بودم...طفلی حواسش پرت می شد تورو اونجا می دید، بازیشون خراب می

شد...توام که اینو نمیخوای نه؟! از اون جهت گفتم

نفس لحظه ای گیج نگاهش کرد و با صدای ملایمی قهقه سر داد:

_ اره سعید گفت بیام تو سردم می شه..تو که نبودی نه؟!

محمد در حالی که فنجان قهوه اش را پر می کردگفت:

_ زیاد حرف میزنیا

این بار نوبت نفس بود که اذیتش کند:

_ خودت می گفتی چرا هیچی نمی گم که! دارم تمرین می کنم خب! حرفم میزنی می گن چرا

حرف میزنی!

_ ره صد ساله رو یه شبه می خوای بری هان؟!

نفس چشمانش را ریز کرد و محمد روبرویش نشست:

_ منظور؟!

_ یعنی این که یواش یواش کوچولو...نفست می گیره...خب یکم هم واسه ما حرف بزن!

نفس، خونسرد دستش را زیر چانه گذاشت به شعله های شومینه زل زد.

_من؟؟ چی بگم بهت؟؟

_ اره بگو...از خودت بگو ، از من بگو، هر چی دوست داری بگو!

نفس چشمانش را ریز کرد و این بار به چشمان محمد زل زد. احساس شیرینی در وجودش

می جوشید. با شوقی پنهان گفت:

_ از خودم که نه ، از تو چی بگم مثلا؟!

محمد پای راستش را روی پای چپش انداخت و مغرورانه گفت:

_ دیگران که تعریف می کنن ، تو بگو ببینم ..زود ، تند ، سریع...بدو!

نفس ابروهایش را بالا انداخت:

_ تو مگه نمی گی همه ازت تعریف می کنن؟؟ دیگه نیازی به تعریف من نیست که!

_ نه، واسه تو فرق داره...همه که تعریف می کنن به درد خودشون می خوره تو باید تعریف

کنی باهوش!

_ نه دیگه همون بسته ، زیادیت می کنه

محمد اخمی کرد و با جذبه ای کودکانه ، با تشر نفس را صدا زد:

_نفــــس؟!

_ خب چی بگم بهت اخمو؟!

_ برو بابا ، دو ساعته چی دارم می گم؟!

_ من بابات نیستما!

_ بابام که نیستی پس چی هستی؟! دوســ

_ خب تو بگو!

چشمان محمد برقی زد:

_ من بگم ازت؟

جرعه ای از قهوه را نوشید و گفت:

_ خب تو کلا کمی تا قسمتی خوبی! خوشگل؟!

شانه هایش را بالا انداخت و نفس متحیر به او زل زد:

_ ما که ندیدیم! خوش اندام؟! ما که ندیدیم! خوش اخلاق؟!

ابروهایش را بالا انداخت و متفکرانه بدون این که اجازه ی حرفی به نفس بدهد گفت:

_ اینو بر عکسشو دیدم!... با کمالات! البته به گزارش افراد محلی! سر زبون دار ؟!!

با گفتن این حرف نگاهش را به خرس کوچکی که کمی ان طرف تر و کنار مبل افتاده بود

اشاره کرد :

_ این عروسک خنده اش گرفت!

و خودش خنده ی کوتاه و ملایمی سر داد و این بار کمی جدی ادامه داد :

_ از خود راضیم هستی که این زیادم بد نیست!

نفس سریع گفت:

_به درجه ی شما نمی رسم استاد!

محمد دستی بین موهای کوتاهش که کمی بلندتر از قبل شده بود کشید و گفت:

_ اهان ، در عین ارومی حاضرجوابی!

نفس متعجب و همچنان با اشتیاقی وافر به او نگاه می کرد.

_ چیه؟!

نفس زبانش را چرخاند تا حرفی بزند که محمد از جا برخاست:

_ پاشو بریم پیش بچه ها

نفس بلند شد و در حالی که پشت او راه می رفت گفت:

_ اونوقت من حرفتو به چه حسابی بذارم؟!

_ هوم!...زیاد جدی نگیر!

و خودش ارام از پله ها پایین رفت. نفس قبل از خروج از در به سمت اتاقی که الهام در

اختیارش قرار داده بود رفت. محمد ایستاد :

_ کجا میری؟

_ سردم می شه اینجوری بیام بیرون

محمد در را گشود و گفت:

_ پس سویی شرت منم بیار

نفس باشه ای گفت و وارد اتاق شد.

اکثر بچه ها مشغول بازی بودند و عده ای هم دور زمین بازی، روی صندلی های سفید رنگی

نشسته بودند ولی از حسام و سینا که یکی دیگر از اقوامشان بود خبری نبود. نفس جلو رفت

و کنار ارغوان روی صندلی نشست. اشکان با دیدن سویی شرت محمد که در دست نفس بود

محمد را صدا زد:

_ محمد؟؟ بیا بیرون ، دوباره یه توپ دیگه می خوره بهت کله شق!

و رو به بچه ها که همه حواسشان پی بازی بود ادامه داد :

_ اینو بکشیدش بیرون بابا

با این حرفش خنده روی لب های پسر ها نشست . همین! محمد هم بی توجه به او به بازی

ادامه داد . این بار اشکان روبه بچه هایی که دور میز نشسته بودند گفت:

_ اخ دوست دارم این محمد بیاد بیرون ببینم چه جوری می خوان بازی کنن!

نفس نگاهش را به اطراف دوخت. باغ خزان زده ی زیبایی بود. اشعه های بی جان خورشید

از پشت ابر ها فضای باغ را روشن کرده بود. نفس محو زیبایی باغ بود که صدای سپند سبب

شد با نگرانی نگاهش را به سمت بچه ها برگرداند :

_ اِ ؟! چت شد محمد؟؟

محمد دستش را به میله ای که کنار زمین بازی قرار داشت گرفته بود و قطره ای خون روی

زمین ، درست در مقابل پایش چکید. نگرانی به جمع بازگشت. سپند و کیارش با عجله به

سمت محمد رفتند.

_ پری برو حسامو صدا کن بیاد

پریا با عجله دور شد و نفس با عجله خود را به گروهی که دور محمد حلقه زده بودند رساند.

ارام پرسید:

_ چی شد یه دفعه ای؟!

کیارش سرش را بلند کرد و در حالی که تند تند و عصبی نفس می کشید گفت:

_خسته شد یهو گفت ده دقیقه بدون من بازی کنید ، تا اومد بیرون میله رو گرفت و بازم

دوباره...

و حرفش را نمیه کاره رها کرد و به محمد نگریست. اخم هایش در هم بود:

_ چیزیم نیست ، نباید زیاد بازی می کردم

و دستش را دراز کرد و سویی شرت را از میان انگشتان نفس بیرون کشید و ان را پوشید.

از بین جمع بچه ها خود را بیرون کشید و در حالی که به سمت ساختمان می رفت با خنده ای

مصنویی گفت:

_ چتونه شماها؟! بابا بازی کنید ببینم بدون من چه کاره این!

محمد که از مقابل چشمان نفس محو شد ، او با گام هایی بلند به طرف ساختمان رفت.به

محض رود به ساختمان به اتاقی که در اختیارش قرار داده بودند پا گذاشت و گوشی اش را

از میان خرت و پرت هایی که فضای کیفش را اشباع کرده بودند بیرون کشید و پیامی با این

مضمون برای محمد ارسال کرد : (( خوبی؟؟ چرا اینجوری شدی یهو؟))

می دانست حسام و الهام در اتاق محمد هستند واو نمی خواست نقاب بی تفاوتی اش را که

پناهگاهی برای نگرانیش بود در برابر ان ها از چهره بردارد. به سمت ساکش رفت و لباس

هایش را عوض کرد. پلیور سبز رنگ به همراه شلوار کتان قهوه ای رنگی پوشید و روی

تخت دراز کشید. چشمش خورد به ساک مشکی رنگ محمد که کنار در قرار داشت. چرا

محمد اینگونه می شد؟؟ خونی که از بینی او بیرون می زد گواه بر بیماریش بود؟؟ با این

فکر بر روی تخت نشست و با خود گفت : (( چرا تا حالا بهش فکر نکردم؟! اگه ...!)) اشکی

که می رفت تا در چشمانش خانه کند را با دست زدود و دوباره گوشی را در دست گرفت.

محمد در جوابش گفته بود : ((خوبم...گفتم که نباید زیاد بازی می کردم... ساک من پایینه؟!

می شه ساکمو بیاری بالا؟)) نفس از جا برخاست و جلوی ایینه رفت و موهایش را به عادت

همیشه پشت سر جمع کرد. ساک را در دست گرفت و به اتاق محمد رفت. در زد و با صدای

محمد وارد اتاق شد. کسی داخل اتاق نبود. نفس دوباره صدایش زد :

_ کجایی محمد؟

محمد دری را که کنار کمد قرار داشت گشود و گفت :

_ من اینجام، الان میام

نفس عقب عقب رفت و روی مبل ابی رنگی که کنار تخت قرار داشت نشست. تازه فرصت

کرد نگاهی به اطرافش بیندازد. در وهله ی اول تنها چیزی که برای توصیف اتاق به ذهنش

رسید بزرگ بودن و ارامش بخش بودن اتاق بود. دیوار های اتاق به رنگ ابی اسمانی

زیبایی بود و وسایل اتاق تشکیل شده بود از یک تخت دو نفره ابی رنگ که تضاد جالبی با

رنگ دیوار ها داشت، کمدی سفید رنگ و بزرگ که تقریبا روبروی تخت و با فاصله ی زیادی

از شومینه ی روشن اتاق قرار داشت ، ایینه ای زیبا که در سمت چب تخت بود و ست مبل

ابی رنگی که کنار پنچره های قدی اتاق قرار داشت. نگاه نفس به پرده های حریر سبز رنگی

که تکان می خوردند گره خورد. حدس می زد که پنچره ها باز باشند. از جا برخاست و به

سمت پنجره رفت که صدای محمد را شنید:

_ بذار باز باشه

نفس پنچره را بست : من می خوام ببندمش!

و به سمت محمد بازگشت که پشت به او در حال بستن دکمه های پیراهنش بود. این را از

حالت دستان محمد که بالا و پایین می رفت متوجه شد.رویش را برگرداند و پرده را کنار زد.

صدای نفس های ارام و شمرده ی محمد به گوشش خورد که کنارش ایستاد و پنجره را

گشود.

_ اِ چرا بازش کردی؟!

_ بذار باز باشه ، می خوام بخوابم

نفس دلخور از حرف محمد قدمی به عقب برداشت و به سمت تخت رفت و به ساک اشاره

کرد :

_ ساکت رو تخته

و به سمت در رفت که دوباره صدای محمد متوقفش کرد :

_ حالا نمی خواد قهر کنی خانوم..هنوز که نخوابیدم

_ مزاحمتون نمی شم اقا!

_ لوس نشو...بگیر بشین... بری پایین حوصله ات سر میره منم اینجا حوصله ام سر میره

پس عین دخترای حرف گوش کن بشین اینجا

نفس به سمت محمد برگشت که با لبخند نگاهش می کرد. دوباره روی مبل نشست و محمد به

سمت تخت رفت:

_ ببخش من رو تخت می شینم..هنوز خستم

_ نه راحت باش

دقایقی گذشت. محمد تکیه اش را به تخت داد و با حالت جدی و متفکری به نفس گفت:

_ نفس یه لحظه می شه بری پایین؟

_ چرا؟! چیزی می خوای؟؟

_ ببین برو پایین از الهام یا هر کی تو اشپزخونه هست بپرس روغن داریم؟!

_ روغن؟! روغن می خوای چی کار؟!

_ تو برو پایین بپرس!

نفس از جا برخاست و با تردید قدمی برداشت:

_ لازم داری حالا؟!

_ اره ، اره اگه نداشتن روغن چرخ اگه اونم نداشتن روغن موتور اگه اونم نداشتن روغن

جامد

نفس با چشمانی گرد به او زل زده بود .

_ یه کم روغن بگیر بزن به زبونت بتونی چهار کلمه حرف بزنی!

محمد با لبخندی شیطانی به او نگاه می کرد :

_ راستی گوشاتم مشکل داره ، تا یه چیزی می شنوه دود می کنه ، روغن سوزی داره باید

ببریش تعمیر گاه..زبونتم با روغن ببر همون جا کـــ....

نفس لحظه ای گیج حرف های محمد بود. نمی دانست بخندد یا جیغ بکشد. این محمد بود؟؟

نفس با عصبانیتی خنده دار زیر لب زمزمه کرد : پدیده ی قرن! و کوسن روی مبل را به

سمت محمد پرتاب کرد و با حرص گفت:

_ باشه ،باشه بهش می گم!

محمد اخم کرد و در حالی که سعی می کرد جلوی خنده اش را بگیرد گفت :

_ به کی می گی؟؟

نفس دستانش را بغل گرفت و یک تای ابرویش را بالا انداخت:

_ به کی باید بگم؟! تو چی فکر می کنی؟!

_ می خوام از زبون خودت بشنوم!

و برای نفس چشم غره رفت.

_ نه ، من می خوام بدونم تو چی فکر می کنی؟

محمد صدایش را کلفت کرد و گفت:

_ اینجا من سوال می کنم!

_ اها ! نه بابا...زهی خیال باطل!

_ ای بابا! تو باز دختر بدی شدیا

_ اونوقت من چی کار کنم که دیگه از این ناپرهیزیا نکنم؟!

_ یه کم بترس ! یه کم حساب ببر!

نفس به اطرافش نگاهی انداخت و به حالت نمایشی سرش را تکان داد. انگار دنبال کسی می

گشت :

_ ببین اشتباه گرفتیا! من خدمتکارتون نیستم!

_ نقشش رو هم نمی تونین بازی کنین؟! الان می فهمم اون رفیقام که ازدواج کردن چی می

کشن! چقدر تو سری خورن!

سری از روی تاسف تکان داد. نفس حق به جانب گفت:

_ غیر اینم نباید باشه...ولی تو سری خور که خیلی ، ماشالله....یه چیزی بگو باورم شه!

_ شده تام و جری...بدم میاد از این پسرای احمق که میرن ناز دخترارو می کشن...وگرنه که

قهر می کنید و لوس بازی درمیارید!

_ خب قهر کنیم! به شماها که بد نمی گذره!

محمد با لبخندی شیطانی که سعی در پنهان کردن ان داشتن چهره ای ناراحت به خود گرفت و

به چشمان متعجب نفس که بیش از حد باز شده بود نگاه کرد :

_ چرا بد نمی گذره؟! بد می گذره نا جور!

نفس شانه ای بالا انداخت و گفت:

_ واسه چی؟!

_ بد می گذره دیگه!

نفس متعجب پرسید:

_ خب اخه واسه چی؟!

_ تو بگو واسه چی خوش بگذره؟!

نفس با بی خیالی گفت:

_ هان؟!

_ خب اصلش اینه که زنا که قهر می کنن مردا ناراحت می شن وقتی زنشون خونه نباشه

نفس هنوز هم متوجه منظور محمد نشده بود. محمد از دیدن چهره ی متعجب نفس لبخندش پر

رنگتر می شد.

_ خب تو می گی اصلش...فرعش چیه؟!

برق چشمان محمد نفس را گیج می کرد.

_ اگه ادم برادرش ، دوستش قهر کنه ناراحت می شه دیگه چه برسه به زنش...حالا چرا

باید بهش خوش بگذره؟!

_ خب شماها که باید اینو بگید!

دستش را زیر چانه گذاشت و با حالتی که انگار در رویاها سیر می کند گفت:

_اخی ، چه مرد با مسئولیتی! یادم باشه اینا رو به همسر ایندتون بگم!

_ همه همینن خانوم

_ همــــه؟!

_ کسی که ازدواج می کنه با مسئولیته...کسی که مسئولیت سرش نمی شه به ازدواج فکر

نمی کنه

نفس به محمد نگاه کرد. چقدر شمرده شمرده و با ارامش حرف می زد. اب دهانش را قورت

داد و گفت:

_ خب حالا فکر نکن فقط پسرا با مسئولیتن ، طفلی دخترا که قبولشون می کنن!

_ ولی دخترا ناز کردن تو ذاتشونه ، به قول دختر یکی از اقوام دخترا ناز نکنن پسرا ناز

کنن؟! تو ذات شماها هست دیگه!

_ پسرا هم منم منم کردن تو ذاتشونه!

و در حالی که سعی می کرد صدای محمد را تقلید کند گفت:

_ به قول دختر یکی از اقوام....ایشون خیلیم راست گفته! پسرا ناز بکشن..کارشون چیه؟!

و پس از لحظه ای فکر ارام گفت:

_ ولی من چقدر بدم میاد از پسرایی که ناز می کشن!

محمد نگاه عاقل اندر سفیهی به نفس انداخت و در حالی که در دل حرف نفس را تایید می کرد

پرسید :

_ خود درگیری داری ؟! ولی خب دخترا، پسرا رو مجبور می کنن

_ مجبور نیستن..خودشون می خوان!

محمد با خنده سرش را تکان داد :

_ اینم یه جورشه!

_ درستش اینه!

_ ولی باور کن بیشترشون مجبورن...اگه نازتونو نکشن که بیچارشون می کنید!

_ چرا؟ چی کار می کنیم مگه؟؟

محمد با لحنی شیطنت بار اما جدی گفت:

_ چی بگم؟؟ تو چی دوست داری بگم؟!

_ نه ، بگو ببینم چی می خوای بگی

_ نگفتی چی دوست داری بگم؟!

_ من گفتم چیزی دوست دارم؟! تو بگو ببینم اصلا جراتشو داری بگی؟!

_ در مور جرات من که نیازی به اثبات نیست ولی همین که قهر می کنید کافی نیست؟

خنده ای کوتاهی کرد و به چشمان منتظر نفس زل زد :

_ بقیش دیگه واسه سن کوچولو ها مناسب نیست...محدودیت سنی داره!

نفس سرش را که به حالت تدافعی جلو اورده بود عقب کشید و خود را جمع و جور کرد و

چشم غره ای برای محمد رفت و سعی کرد بحث را خاتمه دهد چرا که تا حدی به منظور

محمد پی برده بود.

_ اهان واسه خودت می گی؟!

محمد که متوجه حساسیت نفس شده بود بدون توجه به حرف او ادامه داد :

_ خب وقتی خانوم قهر کنن برن مرد که شب بر می گرده خونه به جای اینکه با ....

نفس سریع میان حرفش پرید :

_ خب ...خب که چی مثلا؟!

محمد ادامه داد:

_ به جای این که ....

به چهره ی سرخ نفس نگاهی انداخت. به زور لبخندش را جمع کرد و گفت:

_ حالا به جای اینکه خانوم یه قهوه یا یه شام عالی روی میز بچینه باید به در و دیوار خونه

زل بزنه ....حالا جدا از خیلی مسائل دیگه و شب و این حرفا به هر حال نیاز....

نفس دستی روی صورتش کشید و میان حرف محمد پرید :

_ وایسا ببینم چی داری می گی واسه خودت همینجوری؟! ببین اقا اول اینکه تو هنوز دهنت

بوی اب پرتقال می ده، تو رو چه به این حرفا؟! دوم این که به من و تو چه که اونا چی کار

می کنن؟! بذار زندگیشونو بکنن مردم...!

سرش را تکان داد و در ادامه ی سخنرانیش افزود :

_ واقعا باید به حال بعضی مردا تاسف خورد که زندگی رو فقط تو همون (( مسائل به من و

تو چه)) خلاصه می کنن!

محمد به چهره ی نفس نگاه کرد. تکیه اش را از تخت برداشت و قهقه سر داد. چه قدر این

دختر در نظرش ساده و پاک و در عین حال سرکش بود. نفس با اخم نگاهش می کرد. محمد

بین خنده زمزمه می کرد :

_ واقعا ، واقعا!

_ ببین اصلا معقوله ی ازدواج به نظر من چیز جالبی نیست...ازدواج چرا؟! ادم بدونه یه...

یه...

نفس هر چه گشت نمی توانست کلمه ای را برای جایگزین کردن لقبی که در ذهنش نقش

بسته بود بیابد بنا بر این گفت:

_ یه... که حالا این جا یه کلمه حذف بر قرینه ی ادبی می شه ، می تونه زنگی کنه ، حالا

چه دختر چه پسر!

محمد که هنوز اثار خنده در چهره اش هویدا بود از جا برخاست و به سمت کمد رفت و در

حالی که سعی می کرد چهره اش از دید نفس مخفی بماند گفت :

_ اگه ازدواج فقط همون شب عملیات بود ، بله! ولی ازدواج که فقط این قضیه نیست

_ خب اینم نباشه ولی کمی تا قسمتی اره دیگه!

محمد لبش را جمع کرد و در کمد به جست و جو پرداخت :

_ اره دیگه...اگه اینجوری باشه که همون زندگی مجردی عالیه...هم محدودیتی نداری ،

هم....

مکثی کرد و ادامه داد :

_ هم سایر موارد!

نفس دستانش را به هم کوبید و با شوق گفت:

_ افرین ، اصلا مجرد بودن یعنی زندگی!

محمد سرش را از کمد بیرون اورد و رو به نفس با لبخندی که گوشه ی لب داشت گفت :

_ ولی تو همه ی زندگی رو خلاصه کردی تو همون شب عملیات!

نفس با حرص از جا برخاست و به سمت پنجره رفت و با صدای تقریبا بلندی که خبر از

کلافگی او می داد با غیظ گفت :

_ ای بابـــــا! حالا تو هی این کلمه ی مسخره رو به کار می بریا!

نفس که گویا از رفتن پشیمان شده بود به سمت در خروجی به راه افتاد :

_ اصلا من از خیرش گذشتم! عجبا!

محمد این بار از صرافت جست و جو افتاد و رو به نفس گفت :

_ باشه ، باشه ، اروم باش ! نگفتی روغن داشتیم یا نه؟!

نفس ایستد و مستاصل گفت :

_ بازم روغن؟!

_ الان که دیگه نیازی نیست فکر کنم...می دونی، خاصیت اینجور مسائله!

نفس دستی به کمر زد و گفت:

_ بیا، یه خاصیت دیگه هم داره دیگه.... زبون بدون روغن باز می شه!

و به سمت در رفت که صدای خندان محمد را شنید :

_ ولی بیین... دیدتو نسبت به این جور چیزا عوض کن!

و صای خنده اش جایگزین سکوت اتاق شد. نفس در را که بست نفس راحتی کشید و با خود

گفت : (( چش بود این امروز؟!))

_ جانم؟!

_ جانم و کوفت! جانم و درد !

_ چته علی؟!

_ کجایی دختره ی پروو؟؟ کجا رفتی تو ؟ هان؟؟

_ مگه مامان نگفته بهت؟!

_ مگه مامان زبونه توئه؟! بگو ببینم...بدم بچه ها بزننت؟؟

نفس قدمی از جمع دور شد و گفت:

_ حالا چرا بچه ها؟؟ اگه جرات داری خودت بیا!

_ ای بابا! من این همه داد کشیدم که بترسی ! دوباره می گم، بترس دیگه، باشه؟!

نفس از لحن مظلومانه ی علی به خنده افتاد:

_ کی؟؟ من؟؟ ترس؟؟

_ ای بابا ، ضایع نکن دیگه!

_ نــــــوچ!

_ جونِ من؟ یه بار نزن تو حال من!

لحن صدایش را عوض کرد و ادامه داد :

_ خشن بشم؟!

_ اِ تو بلدی خشن باشی؟!

_ امم...سعی می کنم!

_ اصلا بهت نمیادا...حالا خشن بشی چه جوری می شی مثلا؟

_ نفس نگا کن! انقدر زدی تو حالم که دلم شکست! حالا با چی بچسبونمش؟! گرون خریده

بودم!

_ حالا انقدر دست من سنگین بود که دلت شکست؟!

_ نخیرم ، سفالش اشغالی بود!

نفس این بار بی توجه به نگاه تیزبین محمد که حالا سعید هم به ان اضافه شده بود بلند و با

حالت دلبرانه ای خندید :

_ تو کی مثل ادم خرید کردی که این دومین بارت باشه؟!

_ اَه ! نفس؟ توام همش این حس پسرونه ی منو ضایع کن!

_ اخ من بمیرم واسه این حست!

_ ببین امروز سه بار دلمو شکوندی...

_ مـــــــــــن؟؟

_ بله، سرتو اینور و اونور نچرخون با شمام، بله با خود شمام!

اه پر سوز و گدازی کشید و ادامه داد :

_ داشتم می گفتم... یه بار که زدی دلم افتاد شکست دوبارم که ضایعم کردی!

_ حالا گریه نکن علی ، بوشه؟!

علی خنده ی کوتاهی سر داد و گفت:

_ بوشه نیم وجبی...زبون دراوردیا، من نبودم این مدت با کیا گشتی؟!

_ اِ علی؟!

_ بلی؟!

_ چرت نگو دیگه

_ باشه سعی می کنم..نگفتی کجایی؟؟

_ با دوستام اومدیم هواخوری!

_چیز دیگه نبود بخورین؟؟ پلوخوری ، چیزی؟!

_ لوس نشو

علی جدی پرسید:

_ کی برمی گردی؟

_ شب خونه هستم

_ دوستات کیان؟؟

_ مامان می شناستشون.. اوکی خوش غیرت؟!

_ اوکی حالا می تونی خوش بگذرونی...مواظب خودت باش هرچند من شک دارم که

بتونی!

_ علــــــــــــی؟!

_ بلی؟؟ بده بغلی!

_ کاری نداری؟

_ زود بیا

گوشی را درون جیب شلوارش گذاشت و به سمت بچه ها قدم برداشت. از ان دور هم می

توانست ان همه علامت سوال را که در چشم های قهوه ای محمد جا خشک کرده بود

تشخیص دهد و سعید هم با که لبخند مضحک و مشمئز کننده اش سر تا پای نفس را از نظر

می گذراند حرصش را در می اورد. با یاد اوری محمد لبخندی شیطانی روی لب راند و بی

خیال از همه چیز سپند را مخاطب قرار داد :

_ ببخشید ؟ دخترا کجا رفتن؟؟

_ رفتن لباساشونو عوض کنن ، می خوایم بریم یه دوری بزنیم و ناهار بخوریم

نفس برای تشکر سری تکان داد و به سمت ساختمان به راه افتاد.

در داخل ساختمان ، دخترا هر کدم به طرفی می رفتند و وسایل مورد نیاز را اماده می کردند.

نفس هم از جمع ان ها گذشت و خود را به اتاقش رساند. لباس زیادی با خود نیاورده بود

بنابراین همان پالتوی بادمجانی رنگش را روی تخت انداخت و جین ابی رنگش را هم با

شلوار کتانی که به پا داشت معاوضه کرد. پالتویش را که پوشید شال ابی رنگش راکه رگه

های ابی و طلایی رنگ زیبایی خاصی به ان می بخشید روی سر کشید و کیف طلایی رنگش

را نیز به دست گرفت وپس از تجدید ارایشش از اتاق خارج شد. لبخند بزرگی روی لبش بود

که فقط خودش می دانست برای اینکه اشتیاق ناشی از بودن با محمد را در خود پنهان کند

سعی می کرد هر لحظه ان را کم رنگ تر کند.چشمش خورد به الهام که کنار ایینه برنجی

ایستاده بود و سبد حصیری قهوه ای رنگی را کنار پایش گذاشته بود و هم چنان که دستش را

به کمر گرفته بود با صدای بلندی می گفت:

_ پری سیخ ها یادت نره ها

_ خب دیگه ، چه قدر غر غر می کنی ؟ حواسم پرت شد

_ اخه تا زور بالا سر تو یکی نباشه ابی ازت گرم نمی شه

صدای خندان پریا از اشپزخانه به گوش رسید :

_ زوریه؟!

الهام با تشر گفت:

_ زود باش

نفس به الهام نزدیک شد و با لحنی خودمانی گفت:

_ اگه کاری هست انجام بدم؟

الهام نگاهی به سرتاپای نفس انداخت و گفت:

_ به به خانوم خوشگله ! چطوری شما؟؟

نفس با چشم به شکم برامده ی الهام اشاره کرد :

_ شما بهتری! واسش اسم انتخاب کردین؟؟

الهام چشمانش را گرد کرد و با حالتی که انگار نفس از موضوع فیلم برگزیده ی سال خبر

ندارد گفت :

_ کجای کاری خواهر من؟؟ حسام پوشک و شیر خشک هاشم چیده تو اتاقش اونوقت تو می

گی اسم؟!

_ اره؟!

_ اره ، خیلیم اره ! حالا ببین اگه می تونی بیا این سبد رو بگیر ببر پایین ، اگه تونستی حسام

اگه نشد محمد روپیدا کن اینو بده دستشون

_ چرا؟ خب خودم میارم دیگه

_ اهه! پس این پسرا رو اوردیم اینجا چی کار؟...بدو دختر ، زود باش

و با دست نفس را هل داد. ارغوان که سینی به دست از کنارشان می گذشت رو به الهام

گفت:

_ اهای تپلی ، انقدر دستور نده خودتم برو حاضر شو دیگه

نفس با خروج از در جواب الهام را نشنید. همان طور که از پله ها پایین می امد چشم

چرخاند تا حسام یا محمد را پیدا کند. خبری از حسام نبود اما محمد روی صندلی سفید کنار

استخر نشسته بود و با دوربین زیبا و مشکی رنگ عکاسی اش ور می رفت. نفس که به او

نزدیک شد سرش را بالا گرفت. دوباره با همان اخم همیشگی که نفس فکر می کرد جزء

لاینفک اجزای چهره اش محسوب می شود نگاهش کرد هرچند که نفس می دانست این اخم

بیش از حد به چهره ی مغرورش جذابیت می بخشد.

_ حاضر شدین؟

نفس سبد را کنار محمد ، روی صندلی گذاشت و همان طور که ایستاده بود نفس عمیقی کشید

:

_ دیگه فکر کنم کم کم پیداشون بشه ، حالا کجا می خوایم بریم؟

_ میریم باغ پاییز

_ باغ پاییز؟! پاغ پاییز کجاست؟

_ اونجا هم باغ حاج باباست ولی من بیشتر اوقات واسه عکسام سر از اونجا در میارم

نفس با زیرکی گفت:

_ همون پناهگاه؟

محمد کمی خیره نگاهش کرد :

_ پناهگاه؟!...تو هنوز یادته؟

_ پس چی فکر کردی؟؟ اون روز قرار بود منو الهام رو ببری که نشد

محمد دستی به پیشانی بلندش کشید و با لبخند گفت :

_ خدا نکنه جلوی این الهام یه چیزی بگی!

نفس هم لبخند زد.محمد راست می گفت. طی چند برخوردی که با الهام داشت به خلق و

خویش واقف شده بود. از همان دخترهایی که شده حتی با زور به خواسته شان دست پیدا می

کنند. با صدای زنگ کوتاه موبایل نفس که حاکی از پیامی بود که برایش رسال شده بود محمد

گویی چیزی را به خاطر اورد بی هیچ مقدمه ای گفت :

_ با پسرا راحت کنار میای انگار!

نفس که از جمله ی بی مقدمه ی محمد متعجب شده بود سعی کرد با نگاه کردن به چهره ی

سخت و غیرقابل نفوذ محمد منظورش را بیابد اما تنها چیزی که عایدش می شد و مانند در

اهنینی مانع نفوذ به عمق چشمان معصوم اما مغرورش می شد همان اخم همیشگی اش

بود. اما نفس فهمید که محمد باز هم قصد دارد از زیر زبانش حرف بکشد پس با خونسردی

گفت :

_ نه اتفاقا ، با هر کسی کنار نمیام

محمد هم به ظاهر خونسرد تر از او پاسخ داد :

_ اما اینجوری به نظر نمی رسه

و صاف زل زد به چشمان نفس .

_ علی خان بهم ثابت کردن که راحت باهاشون کنار میای!

نفس گیج نگاهش کرد. علی؟! محمد چه می گفت؟؟ نفس تازه به یاد مکالمه اش با علی و

نگاه تیزبین محمد افتاد. در دلش لبخند مهربانی زد و درحالی که شوقی نا اشنا وجودش را

قلقلک می داد با چهره ای ارام و لبخندی که حاصل از یاداوری علی بود گفت :

_ اهان، علی رو می گی؟ اون با بقیه فرق داره

محمد چشمانش را ریز کرد و مشکوکانه پرسید:

_ چه فرقی؟!

_وا ! حرفا می زنیا! حتما یه فرقی داره که من این همه دوسش دارم!

محمد که کم کم سعی می کرد عصبانیتش را کنترل کند با پوزخند گفت :

_ حال و هوات عوض شد یهو؟!

و در حالی که گویی با خودش صحبت می کند گفت :

_ عشق باید شیرین باشه هرچند من اعتقادی بهش ندارم

نفس ابرویش را بالا انداخت و گفت :

_ منم از این جور شیرینیا خوشم نمیاد

_ اره خب اونایی که دیابت دارن نمی تونن هر شیرینی رو امتحان کنن!

نفس با خنده گفت :

_ ولی بعضی شیرینیا به امتحانشون می ارزه

محمد با همان پوزخند گفت :

_ مواظب باش که کارت به انسولین نکشه

_ هوم! یادم می مونه ! راستی توچرا به عشق اعتقادی نداری؟!

محمد با صدایی بم و زیر که ارامش بخش تر از هر زمانی بود گفت :

_ چون به این که می گن عشق ادمو داغ می کنه اما دوست داشتن پخته ، هر داغی یه روز

سرد می شه اما هیچ پخته ای دیگه خام نمی شه اعتقاد دارم !

و در برابر چشمان بهت زده ی نفس از کنارش گذشت و به سمت الهام که به زحمت از پله

ها پایین می امد رفت.

نفس هاج و واج نگاهش می کرد.چرا محمد همچین جمله ای را به زبان اورده بود؟! ذهنش

را بیش از این درگیر محمد نکرد و بدون توجه به دوربین محمد و سبدی که روی نیمکت

قرار داشت او نیز به سمت الهام رفت.

_ اِ محمد اذیت نکن دیگه!

_ الهام بسته دیگه، می گم نه یعنی نه

حسام قدمی به جلو برداشت و تا خواست سخنی بر زبان اورد محمد با قدمی بلند خود را به

او رساند و دستش را دور بازوی او حلقه کرد و با صدای ارام مشغول گفت و گو با او شد.

نفس که تازه به جمع ان ها رسیده بود با کنجکاوی رو به الهام گفت :

_ چی شده؟! اخمات تو هَمه؟!

الهام با حالتی قهر گونه مانند بچه ها یک پایش را روی زمین کوبید و گفت:

_اَه! این محمد امروز هَمش ساز مخالف میزنه، صبح که طبق معمول حالشون بد شده بود

اقا، الانم که تا دو دقیقه پیش می گفت بریم باغ پاییز الان می گه نه!

نفس با خود فکر کرد محمد که دقایقی پیش از رفتن به باغ سخن می گفت ، حالا چه شده که

. . . لبخندی روی لبانش نشاند و دلجویانه گفت:

_ حالا اشکالی نداره که! ما هم نمیریم در عوض تلافی کن

الهام از کوبیدن پایش به زمین دست برداشت و سرش را کمی جلو اورد و پرسید:

_ چه جوری؟!

نفس چشمکی زد و با امدن حسام ساکت شد.

_ الهام خیلی اصرار می کنی... از همون دیروزم قرار بود واسه ناهار بریم باغ کیارش اینا،

اصرار تو هم بیخودیه

لحن حسام انقدر محکم بود که نفس ناخوداگاه از تاثیر سخن او قدمی به عقب برداشت.

_ محمد خان دوباره چه بهونه ای اورده که ما رو نبره اونجا

_ الهـــام!

_ هان؟!

_اِ بس کن دیگه!

نفس که دید بحث ان ها بالا می گیرد ارام عقب گرد کرد و به طرف محمد رفت. وقتی به او

رسید با تشر زیر لب گفت:

_ برو اتیشی که به پا کردی رو خاموش کن ، الهام گناه داشت!

نفس با دیدن حالت نگاه محمد لحظه ای از گفته ی خود پشمان شد و با خود فکر کرد که شاید

زیاده روی کرده است. اصلا به او چه ربطی داشت؟! اما مگر خودش هم مشتاق نبود باغ

پاییز را ببیند؟!

_ اون گناه داشت یا ناراحتی از اینکه پناهگاهو نمی بینی؟!

و پوزخندی که گوشه لبش نشانده بود را به نفس نشان داد.

_ نه، چرا من باید ناراحت باشم؟!

_ از اونجایی که الهام داره می خنده ولی تو داری منو می زنی!

و با اشاره ی دست الهام را نشانش داد که قهقه زنان مشت های ارامی به بازوی حسام می

کوفت. نفس اب دهانش را قورت داد و دوباره به سمت او برگشت و اخمی حواله اش کرد .

محمد هم در پی دوربینش به سمت نیمکت کنار استخر رفت .

نفس پیش حسام و الهام بازگشت که حالا بقیه بچه ها هم به جمعشان اظافه شده بودند. همه

اماده برای رفتن به باغ اقای منصوری ، پدر کیارش بودند. عده ای از دخترا به پیشنهاد الهام

ترجیح داد که مسیر را پیاده طی کنند و بقیه هم با ماشین خودشان را به باغ برسانند. در این

میان نفس تمام حواسش به محمد و تصمیمی که قرار بود از زبان او بشنود معطوف کرد اما

محمد با توجه به حالی که داشت و به نظر چندان رو به راه نمی رسید ترجیح داد با ماشین

کیارش به باغ برود. الهام با شنیدن این حرف لبخندی شیطانی روی لب راند و چشمکی به

نفس زد.

_ بدو الهام ، الان میادا!

_ وایستا دیگه ، بذار ببینم دارم چی کار می کنم

_ خب حالا مجبوری هر چهارتاشو...

_ هیــــس!

نفس لبش را گزید و لبخندش را خورد. قلبش تند تند می زد ولی با این حال شوقی که در

وجوش بود او را به خنده وا می داشت.

_ آخ آخ اومد...بجنب

_ اها...اینم از این ،تموم شد!

الهام با جهشی از روی دو پا بلند شد. نفس با چشمانی گرد به او و به شکم برامده اش نگاه

کرد. الهام از حالت نگاه نفس به خنده افتاد و دستش را به کمر زد :

_ الهی، بچه َ م داغون شد!

صدای محمد باعث شد دختر ها با ترس به عقب برگردند.

_ الهام ، حسام دو ساعتِ منتظرتونه ها!

الهام پشت چشمی برای محمد نازک کرد و دست نفس را کشید و به سمت دختر ها رفت و در

دل خدا راشکر کرد که محمد ان ها را ندید.

هوای مطبوع پاییزی شو و نشاط عجیبی به دختر ها بخشیده بود. هر کدام با جیغ و فریاد بالا

و پایین می پریدند . الهام که دست نفس را محکم گرفته بود ، سرش را به سمت اسمان برد

و با خنده گفت :

_ موندگار شد این اخمو خدا!

در همان لحظه صدای بوق ماشینی هر دوی ان ها را متوجه خود ساخت. کیارش، حسام،

محمد و سپند درون ماشین نشته بودند و به ان ها لبخند می زدند. الهام با دهانی باز و چهره

ای مغموم زیر لب زمزمه کرد :

_ اخه چه جوری؟!

محمد سعی می کرد ماشین را هماهنگ با قدم های نفس و الهام براند . کیارش با خنده گفت

:

_ الهام از مدل ماشین که می گذریم ولی انقدر سواد نداری که پلاک ماشینو ببینی؟! خیلی

زرنگی بابا! من همشو با حسام حساب می کنما!

الهام با خشم پایش را به زمین کوبید و با حالی زار گفت:

_ خاک به سرم! اَه!

سپند فریاد کشید :

_ دور از جون ، خدا رو صد هزار مرتبه شکر که همه مون سالمیم! ولی باحال بود الهام ،

خوشم اومد !

الهام با بی تفاوتی به نفس اشاره کرد :

_ حالا با پنچری ماشین تو نمی مردی! از همکارمم تشکر کن!

حسام با چشمانی گرد شده پرسید:

_ نفسم بود؟! بعنی هیچ کدومتون نفهمیدین که چقدر تفاوت بین ماشین محمد و کیارشِ؟!

نفس با خجالت سرش را پایین انداخت.

_ خب حالا! اصلا کی گفته ما می خواستیم ماشین محمد رو پنچر کنیم؟!

محمد سرش را تکان داد و گفت :

_ دیگه هر کی ندونه من که میدونم تو الان به خونم تشنه ای! در ضمن فقط واسه خانوما

رابین هود پیدا نمی شه ها!

الهام یک تای ابرویش را بالا داد :

_ هان؟!

صدای بوق ماشین دیگری سبب شد این بار پسر ها نیز سرشان را به سمت جاده بچرخانند.

ماشینی که تمام سرنشینان ان دختر بود ، در حالی که هر کدام از دختر ها با لبخند برای پسر

ها دست تکان می دادند از کنارشان رد شد.

_ چی شد؟! نفهمیدم! حسام؟! زود ، تند ، سریع توضیح بده!

سپند به جای حسام گفت :

_ می خواستی بمونی تا ببینی!

حسام چشم غره ای برای سپند رفت ومحمد با یک گاز ماشین را دور کرد.

ان روز با تمام خوبی ها و بدی هایش به پایان خود نزدیک می شد. نفس کم کم عزم رفتن

می کرد بنابر این زمانی که فرصت را مناسب دید و محمد را در گوشه ای یافت و مطمئن شد

همه ی بچه ها حواسشان پی کاریست خود را به او رساند. محمد که تکیه اش را به تنه ی

درختی داده بود و تمام حواسش پی دوربینش و عکس هایی که پشت سر هم می گرفت بود با

صدای پای نفس ارام سرش را برگرداند.

_ چی کار می کنی

محمد دوربینش را کمی بالا اورد:

_ میبینی که

نفس به دنبال واژه ها می گشت.

_ ممنون که امروز خبرم کردی باهاتون بیام، خیلی خوب بود

محمد چیزی نگفت و نفس که کمی رنجیده بود ادامه داد:

_ تو امشب می مونی اینجا؟!

محمد به چشمان نفس زل زد و چیزی نگفت. نفس متعجب از رفتار او سرش را پایین انداخت

اما همان یک حرکت کافی بود تا محمد عکسی را که باب میلش بود از او بیندازد. نفس که

از حرکت ناگهانی او غافلگیر شده بود با چشمانی پر از علامت سوال نگاهش کرد.

_یه عکس بود خب! حالت صورتت با غروب افتاب یه جور خاصی شده بود...بگذریم، اگه می

خوای برگردی کم کم از بچه ها خداحافظی کن من می رسونمت

_ نمی خوام تو زحمت بیفتی!

_ قبلا قول برگشتو بهت داده بودم پس زحمتی نیست برام

_ پس من میرم پیش بچه ها ، فقط می شه تا نیم ساعت دیگه راه بیفتیم؟!

_ باشه، برو

نفس از محمد دور شد و ترجیح داد دقایق اخر را به هم صحبتی با ارغوان بپردازد.

باران کم کم شروع به باریدن کرده بود و بچه ها تمام وسایلشان را جمع کرده بودند.

ارغوان و الهام خیلی اصرار کردند تا نفس جمعشان را ترک نکند اما از انجا که مرغ نفس

یک پا داشت در برابر خواسته ی ان ها مخالفت کرد.

محمد با اشاره به نفس گفت که در ماشین منتظر می ماند و نفس که همچنان مشغول

خداحافظی بود سری تکان داد.

به اصرار نفس خودش در را گشود . ماشین محمد که از باغ خارج شد نفس ارام تر از قبل

مشغول بستن در شد و چند بار هم برای بچه ها دست تکان داد.

_ اهای نفس بارون زود باش دیگه، خیس شدی

صدای گرم و مردانه ی محمد زیر باران به گوشش زیبا ترین صداها می ماند. سوار که شد

با لبخند کمر بندش را بست و ارام گفت بریم. و با خود فکر کرد من چقدر با محمد راحت تر

از قبل برخورد می کنم.

_ چرا بهم گفتی نفس بارون؟!

محمد دستش را روی دنده گذاشت و با همان چهره ی جدی گفت:

_ مگه نیستی؟

_ چی؟ نفس بارون؟!

_ اره؟

_هوم... اره ، خیلــــــَم

_ خب پس وقتی هستی دیگه چرا می پرسی؟

_ خب دیگه وقتی نمی خوای جواب بدی چرا می پیچونی حرفو؟! بگو نمی خوام بگم ،

اینجوری بهتر نیست؟!

_ باشه، دفعه ی بعد امتحان می کنیم

نفس که از جواب سر بالای محمد لجش گرفته بود دستانش را در اغوش کشید و زیر لب

گفت:

_پـــــررو!

تا هنگامی که رسیدند صدای موسیقی که در فضای ماشین پخش می شد سکوت را می

شکست.

هنگامی که می خواست در ماشین را باز کند نگاهی به نمیرخ محمد انداخت که با نور اندک

ماشین حالتی خاص پیدا کرده بود. زیر لب تشکری کرد و از ماشین پیاده شد.

_ به به ، پارسال دوست امسال اشنا!

_ سلام به دوست دیروز و اشنای امروز!

_ سلام بخوره تو سرت، کدوم گوری بودی تا این موقع شب؟!

_ درست حرف بزن علی ، باز تو پر رو شدی؟!

_ این موقع شب مگه ادم می تونه درست حرف بزنه عزیزم؟!

نفس با دست علی را که در چهارچوب در ایستاده بود کنار زد.

_ غرب زده ی بیچاره !

و به سمت پله ها رفت. علی نیز روی یکی از راحتی ها لم داد و لپ تاپش را روی زانوانش

گذاشت.

_ مامی؟ مامان؟ نینا؟

_ نیستن

_ کجان؟

_فضولی؟!

_ لوس نشو!

_ شام با دوستاشون رفتن بیرون

_تو چرا نرفتی؟

_ فضولی؟

_ که چی؟

_ بهتره که نباشی چون جواب نمی گیری

_ لوس !

دستش را روی پیشانی اش گذاشت و به سقف اتاق چشم دوخت. بی خوابی به چشمانش نفوذ

کرده و خواب را از چشمانش ربوده بود و تلاش او برای خواب بیهوده بود. به ساعتی که

روی میز بود نگاهی انداخت. عقربه ها روی ساعت چهارایستاده بودند. دست از تلاش

برداشت و روی تخت نشست.پیراهنش را که کنار تخت افتاده بود برداشت و بدون بستن دکمه

های ان نیم تنه ی برهنه اش را پوشاند.با کنار زدن پرده هوای مه الود و گرگ و میش صبح

پاییزی وسوسه اش کرد و به سمت کمدش رفت و بی درنگ کوله اش را از ان خارج کرد.

به محض جمع اوری وسایل مورد نیازش تلفن را در دست گرفت و مشغول شماره گرفتن

شد.

نفس خواب الود دستش را برای یافتن گوشی به زیر بالشتش برد. عصبانی از بر هم خوردن

خوابی که به زور نصیبش شده بود گوشی را برداشت:

_ سلام

صدای محمد در ان وقت صبح کمی تغییر کرده بود و نفس هم که خواب و بیدار بود صدایش

را نشناخت و با عصبانیت و صدایی که سعی می کرد کنترل شده باشد گفت:

_ یه نگاه به ساعت انداختین اقا؟!

_مطمئن باش قبلش این کارو کردم که الان به تو زنگ زدم

نفس کم کم هوشیار می شد.

_ شما؟!

_ هنوز خوابی، خودمو معرفی هم کنم نمی شناسی

نفس تازه صدای محمد را شناخت.

_ محمد تویی؟

_ چه عجب!

نفس نگاهش روی ساعت میخکوب شد.

_ وای، می دونی ساعت چنده؟!

_ حالا هرچی، انقدر تعجب نداره که!

نفس که حالا نشسته بود دوباره خودش را روی تخت پرت کرد و خمیازه ای کشید. ناگهان

چیزی در ذهنش جرقه زد.با نگرانی پرسید:

_ اتفاقی افتاده؟! کاری داشتی؟

_ حاضرشو تا نیم ساعت دیگه سر خیابون منتظرم

_ هان؟!

_ هان چیه دختر خوب؟...بگو بله!

_ سر صبحی وقت گیر اوردی حالا؟ نیم ساعت دیگه بیام سر خیابون چی کار؟!

_ میخوایم بریم کوه

_ هان؟!..یعنی بله؟!

محمد ارام خندید.

_همین دیگه، زود باش حاضر شو، خداحافظ

_ نه، وایستا، چی چی خداحافظ؟ من نمی تونم بیام!

اما صدای بوق ممتدی که در گوشش پیچید به او می گفت که محمد تا نیم ساعت دیگر سر

خیابان منتظر اوست.

ابتدا با حرص ولی کمی بعد با لبخندی پنهان مشغول شد. بدش نمی امد روزش را با محمد

سپری کند.

پس از اماده شدن یادداشت کوتاهی با این مضمون که من با دوستام میرم کوه برای علی

گذاشت و از در خارج شد. ماشین محمد سر خیابان پارک شده بود. سوز سردی به پیشانی

اش خورد و او با عجله به سمت ماشین رفت وسوار شد اما قبل از سوار شدن چهره ای

اخمو و خواب الود به خود گرفت.

_ سلام . صبحت بخیر

_ سلام، خواب نما شدی شما؟

محمد ماشین را روشن کرد و به راه افتاد:

_ چرا؟

_اخه ما که دیروز بیرون بودیم دیگه کوه رفتن چی بود؟!

_ اگه نمی خوای می تونی برگردی

_ دور می زنی؟!

_ نه، اگه بخوای خودت باید از همینجا برگردی

غر غر کنان گره ی ابروانش را تنگ تر کرد:

_ سرصبحی دو ساعت از خوابم زدم، حاضر شدم حالا می گه برگرد

_ حالا کی گذاشت بر گردی؟!

_ نیازی به اجازه کسی نیست!

محمد سرش را به طرفین تکان داد :

_تعارفم تعارفای قدیم!

_ نمی خواستی بگم اجازه ی ما هم دست شماست که؟!

_ من که هر چی به دستام نگاه می کنم چیزی به اسم اجازه توش نمی بینم!

_کمتر واسه خودت پاشو اقای همایونیان!

_ حالا که فعلا زمین گیر شدیم!

_ به اون بالاییا بگو دستت رو بگیرن خب

_ تو هنوزم یادته؟!

یک تای ابرویش را بالا انداخت و با غرور گفت :

_ حافظه ی منو دست کم گرفتی

محمد در جوابش به تبسمی کوتاه بسنده کرد و نفس سعی کرد ادامه ی راه را استراحت کند.

با تکان های ماشین چشمانش را گشود و همراه محمد از ماشین پیاده شد.محمد کوله اش را

از روی صندلی برداشت و به راه افتاد.نفس نیز با او همگام شد. هوای مه الود صبح سبب

شد خواب از سرش بپرد و او نیز مانند محمد با نفس هایی عمیق و ارام به سمت جلو حرکت

می کرد اما با این همه از کوهنوردی ان هم این موقع صبح چندان راضی به نظر نمی رسید.

هنوز خیلی راه نرفته بودند که نفس گفت:

_ اِم..محمد؟

محمد همچنان که بالا می رفت نگاهش کرد.

_ بله؟

_ دارم قندیل می بندم!

مانتویی که به تن داشت شاد زیاد مناسب کوهنوردی ان هم در این هوا نبود ولی چندان هم

نامناسب نبود. محمد ایستاد و کوله اش را کنار پایش، روی زمین گذاشت و نگاهی به نفس

انداخت که بازوانش را در بغل گرفته بود سپس اورکت مشکی رنگش را از تن خارج نمود و

به سمت نفس گرفت.

_ بیا اینو بپوش

_ نه، مرسی..

_ مگه نمیگی سرته ؟ خب یپوشش!

_مرسی!

نفس کت را به تن کرد. بوی عطر محمد در بینی اش پیچید و لبخندی را مهمان لبان لرزانش

کرد.

_ بریم؟!

_ بریم

محمد مجبور بود به خاطر نفس ارا قدم بردارد و با خود فکر می کرد که اگر نفس نبود الان

در راه بر گشت بود !اما با وجود او هنوز در نیمه ی اول راه قرار داشتند.

_ محمد؟!

_ دوباره چیه؟!

_ گشنمه خب!

به ناچار گوشه ای ایستادند. محمد به کوله ی نفس اشاره کرد:

_ خب، بخور دیگه

_ چی؟!

_ هیچی نیاوردی نه؟!

_ ساعت چهار صبح زنگ زدی منو از خواب بیدار کردی ، اونم کی؟! من ! میگی بیا کوه

اونوقت انتظار داری چیزیم باخودم بیارم ؟!

محمد به نفس زل زد و با لحنی خنده دار گفت :

_ بله ، ببخشید !

نفس سرش را پایین انداخت. از این که چیزی همراه خود نیاورده بود خجالت می کشید .

محمد کوله اش را گشود. معمولا عادت نداشت به جز بطری اب چیز دیگری برای خوردن

همراه خود ببرد اما از ان جا که ان روز نفس همراهش بود کمی خوراکی همراه خود اورده

بود. دقایقی نیز نفس مشغول خوردن شد. دوباره به راه افتادند. این بار نفس تا مسافتی

طولانی سکوت اختیار کرد اما دوباره گفت:

_ محمد؟!!

_میدونم ما امروز به جای کوهنوردی اومدیم پیک نیک! چی می خوای دوباره؟

نفس مطمئن بود اگر در هر موقعیت دیگری قرار داشتند از حرف محمد دلگیر می شد اما

چشمان شوخ محمد و لبخندش اجازه ی اندیشه ای دیگر را به او نمی داد.

_ تشنمه!

نفس در طول راه بطری اب خود را به اتمام رسانده بود و حالا بطری محمد را طلب می کرد.

پس از نوشیدن اب دوباره به راه افتادند. نفس کم کم حوصله اش سر می رفت به خصوص

که دیگر بهانه های گاه و بی گاهش ته کشیده بود. خواست لب باز کند که محمد گفت:

_ نفــــس؟! دخترِ تنبل!

و همین حرف کافی بود تا نفس عزمش را جزم کند که با نیرویی مضاعف همراه محمد

حرکت کند اما دیری نپایید که کم کم از اراده ی استوار خود نا امید شد! این بار بدون صدا

کردن نام او، با اخم و لحنی جدی گفت:

_ دارم یخمک می شم!

محمد بدون حرف ژاکت ابی رنگش را از تن خارج نمود و به سمت نفس گرفت و این بار

بدون این که منتظر نفس باشد به راه افتاد.نفس نیز ژاکت را زیر اورکت پوشید و پشت سر

محمد حرکت کرد. کم کم هوا روشن تر می شد اما چیزی از سرمای هوا کاسته نشده بود .

دندان های نفس از شدت سرما به هم می خورد. ایستاد.

_ من دیگه نمی تونم!

محمد نگاهی به نفس و سپس به خود انداخت. تنها یک پیراهن مشکی رنگ به تن داشت.

گویی می خواست با این کاربه نفس بفهماند که چیز دیگری ندارد تا به او تقدیم کند ! با لبخند

رو به نفس گفت:

_ دیگه چی؟!

_ سردمه خب!

_ حالا چی کار کنم ؟

نفس با اخم سرش را برگرداند.

_ چه می دونم؟! من ســــردمه!

_چقدر نق میزنی تو دختر!

محمد عقب رفت و روی تخته سنگی نشست و به نفس اشاره کرد تا نزدیکش بنشیند. تخته

سنگ کوچک بود نفس فکر کرد که اگر بخواهد بنشیند باید در اغوش محمد جای گیرد بنابر

این از نشستن صرف نظر کرد. محمد همچنان در کوله اش دنبال چیزی می گذشت و نفس که

دیگر سرما تا مغز استخوانش نفوذ کرده بود و پاهایش که دیگر تاب ایستادن نداشتند او را

وادار کردند که روی سنگ بنشیند. سعی کرد تا انجا که می تواند با فاصله از محمد بنشیند.

دستش را در بغل گرفت و با قدرت دندان هایش را به هم فشار می داد. محمد دست از جست

و جو کشید و به نفس نگاه کرد و لب باز کرد تا چیزی بگوید که نفس با دیدن صورت محمد

که فاصله ی چندانی با صورت خود نداشت خود را عقب کشید و همین حرکت کافی بود تا او

تعادلش را از دست بدهد و از انجایی که لبه ی سنگ نشسته بود از روی ان سر بخورد اما

دستان محمد از سقوط احتمالی او جلوگیری کرد.

سرش را برگرداند و در حالی که تند تند نفس می کشید چشمانش را باز کرد. چشمان شوخ

محمد اجزای صورت نفس را می کاوید و سر انجام روی چشمانش ثابت ماند . نفس با حالتی

خاص سرش را تکان داد و خود را عقب کشید.

_ حواست کجاست خانوم تنبل؟!

_ حواسشون پیش شماست انگار!

هر دو با تعجب به سمت صاحب صدا برگشتند.دست محمد هنوز هم کمر نفس را می فشرد و

دستان نفس که برای رهایی از اغوش محمد به سمت بازوان او رفته بود دور بازوانش قفل

شده بود. هر دو با دیدن مامور با حیرت به او چشم دوخته بودند.

_ خب ؟!

محمد سریع به خود امد. با اخم ، بدون اینکه دستش را از کمر نفس جدا کند برخاست.نفس

نیز اخمی بر چهره نشاند و حالتی جدی به خود گرفت. صورتش رنگ پریده بود و دست محمد

که کمرش را ارام می فشرد معذبش می ساخت.

_ احیانا خانوم که همسرتون یا نامزدتون نیستن؟!

پرسش مرد سبب شد گره ی ابروان خوش فرم محمد تنگ تر شود.نفس منتظربود تا پاسخ

محمد را بشنود. اما محمد مثل همیشه که خیلی خوب بر خود مسلط می شد و میدانست که

چه کار کند گفت:

_ نفس برو پایین منم الان میام

و به ارامی دستش را از کمر او جدا کرد.نفس تعجب کرد اما ترجیح داد سکوت اختیار کند و

در ان موقعیت به حرف محمدعمل کند.خودش نیز عصبانی بود و با عجله کوله ی محمد و

کیفش را در دست گرفت و قدم برداشت که با صدای مامور متوقف شد. قلبش تند تند می زد.

_ متاسفم، خانوم جایی تشریف نمی برن تا جنابعالی جواب منو بدین

_ هیچ دلیلی نداره خواهر من تو این سرما اینجا وایسته

_ خواهرتون؟! جوونای امروز که همه خواهر و برادرن اقای محترم!

وبا پوزخند نگاهی به سرتاپی محمد و سپس نفس انداخت.

محمد با لحنی تاکیدی تکرار کرد:

_ برو تو ماشین

_ گفتم نمی شــ ...

نفس که هنوز هم بهت زده و عصبی می نمود به سمت پایین حرکت کرد و اجازه ی حرف

دیگری را به مامور نداد. صدای مامور را می شنید که صدایش می کرد اما انگار محمد

توانسته بود جلوی او را بگیرد .قدم هایش را بلند بر می داشت.اصلا انتظار چنین چیزی را

نداشت و مدام در دل به خود ناسزا می گفت که چرا قبول کرد روی تخته سنگ بنشیند. محمد

چه جوابی به مامور می داد؟ با یاد اوری محمد ناخوداگاه لبخند زد. مطمئنا باید منتظر چهره

ای اخم الود او عصبانی باشد.

نزدیک ماشین که شد تازه به یاد اورد محمد سوییچ ماشین را به او نداده است.کوله ی محمد

را روی دوشش انداخت و کیف را به دست گرفت و به ماشین تکیه زد. و به گفت و گو و جر

بحث احتمالی محمد و مرد فکر کرد. دلش مثل سیر و سرکه می جوشید و با این حال خدا را

شکرمی کرد که لااقل تیپ و قیافه اش طوی نبود که سبب شک و شبه ای شود. کم کم با

روشن تر شدن هوا ورود دختر و ها و پسر ها بیشتر می شد. نفس در همان حین پالتو و

ژاکت محمد را از تن خارج کرد و به دست گرفت و منتظر محمد شد.

بالاخره پس از دقایقی قامت بلند محمد از دور نمایان شد. تکیه اش را از ماشین گرفت و به

چهره ی محمد زل زد. اثری از عصبانیت یا خشم در صورتش دیده نمی شد. مثل همیشه بی

تفاوت و خونسرد قدم بر می داشت.نفس نیز رویه ی او را در پیش گرفت .

_ اینجوری می خواستی خواهرت سرما نخوره؟!

محمد که حالا با فاصله ی چند قدم از او ایستاده بود دستانش را ازجیب خارج کرد و بدون

این که به روی خودش بیاورد سوار ماشین شد. نفس هم که از رفتار او رنجیده بود با غرغر

در کنارش نشست اما نتوانست جلوی زبانش را بگیرد و زیر لب مدام غر می زد.

_ خانوم جون می شه بلندتر بگی؟! انگاری باید واسه گوشام عینک بگیرم ، نه؟!

با سوال محمد اخمی دلنشین حواله اش کرد و سرش را برگرداند:

_ صبح به این زودی بیدار شدم، به زور اوردیم کوه ، اینم از الان!

_ صبح به این زودی چیه؟!

نگاه عاقل اندرسفیهی به نفس انداخت و با لحن خاص خودش پرسید:

_ به زور اوردمت؟!

نفس از حرص لبش را گاز گرفت.محمد راست می گفت.

_ بعدشم شما اگه اونجوری رنگ به رنگ نمی شدی چرا یارو باید فکر کنه تو خواهرم

نیستی؟!

_ چی گفتی بهش؟! تعجب کردم گذاشت بیام!

_با یه تلفن حل شد

_ چه جوری اخه؟! نمی شه که

_ باید همشو بگم؟ اشنا داشتم ، زنگ زدم بهش اونم زنگ زد به یارو و در نتیجه مقبول

واقع شدیم!

نفس که از شدت خجالت نمی خواست یاد اور ان موضوع شود گفت:

_خب این تجربه باشه برای اقای برادر که دیگه بنده رو نیارن کوه! وگرنه...

_وگرنه؟!

_ هیچی!

_ نه بگو، مثلا چی کار می خوای بکنی؟ نهایتش می خوای بزنی منو که اونم نمی شه!

نفس با غیظ گفت:

_ چرا نشه؟!

محمد با لبخند پاسخ داد:

_ اولا که نمی تونی دوما دلت میاد؟!

_ می تونــــــم ! بله که دلم میاد!

_ کجا؟ مگه خونه خاله ست؟! بگو بره بیرون!

نفس با چشمانی گرد و بزرگتر از حد معمول نگاهش کرد اما سریع به خود امد.

_حالا کی خواست بیاد؟!

_ تــو! کِی میای حالا؟!

_ همین یه کارمم مونده!

و انگار که چیزی به ذهنش رسیده باشد ، سریع با لحنی نیمه جدی در ادامه ی حرفش گفت:

_ فعلا قلبت انقدر شلوغه که جایی واسه من نیست ، منم از جاهای شلوغ خوشم نمیاد!

_باشه پس هر وقت خواستی بیای قبلش اجازه بگیر!

نفس که انتظار چنین جوابی را نداشت سکوت اختیار کرد. حداقلش انتظار داشت محمد با این

صراحت از شلوغی قلبش با او سخن نگوید اما هر چه که بود با یاد اوری این که محمد تا به

ان روزهمیشه رک بوده و حرف هایش را خیلی صریح به زبان می اورده جای هیچ حرفی

باقی نمی گذاشت.

ماشین جلوی رستورانی متوقف شد. محمد ماشین را خاموش کرد و به سمت نفس بر گشت.

_ کوه که نذاشتی بریم ، صبحونه می خوری؟!

او که هنوزبابت جمله ی محمد دلگیر بود ارام گفت:

_ من نذاشتم بری کوه ؟! ممنون می شم اگه منو برسونی خونه ، نگرانم می شن

محمد لحظاتی قهوه ای چشمانش را به چشمان خوش حالت نفس دوخت و سپس سری تکان

داد و دوباره ماشین را روشن کرد.

هنگامی که نفس از محمد خواست ماشین را سر خیابان نگاه دارد. محمد اهسته گفت:

- خیلی لجباز و بد اخلاقی

_ من؟!

_ اره

_ ممنون! اما من همپای خوبی واسه کوهنوردی نیستم ...

محمد منتظر ماند تا نفس عذرخواهی کند و باقی حرفش را بگوید.

_ اینه که لطفا دیگه به این فکر نکن که صبح ها منو بی خواب کنی چون همون طور که

خودت نتیجه گیری کردی لجباز و بد اخلاق می شم!

محمد با چشمانی هیجان زده و شوخ نگاهش کرد و با همان لحن پرسید :

_ خب دیگه چی؟!

_ همین دیگه! به هر حال ممنون!

و در را باز کرد که پیاده شود اما در لحظه ی اخر صدای محمد را شنید که اهسته گفت :

_ راستی؟ دلت خیلی لوسه اگه این طرفا نیاد!

_ بله؟!

_ هیچی گفتم دلت خیلی لوسه!

_ ببخشید چرا اونوقت؟!

_ حالا بعدا خودت می فهمی

_خداحافظ !

_ به سلامت

همین که پایش را داخل خانه گذاشت با چهره ی خواب الود علی مواجه شد. حالت جالبی پیدا

کرده بود. موهاش خوش حالتش روی چشمان پف کرده اش ریخته بود و با دست راستش

بازوی چپش را می فشرد.

_ کجا بودی این وقت صبح؟!

_ سلام اقا، صبح بخیر

_ سلام ،خب بعدش؟ کجا بودی؟

_ گیج خوابیا! واست یادداشت گذاشته بودم

_ اهان، اره دیدمش ، خوش گذشت؟

نفس در حالی که مانتویش را ازتن خارج می کرد پوزخندی زد و گفت:

_ ای ، بد نبود. تو چرا بیداری؟ مامان و بابا کجان؟

_ اومدم اب بخورم ، بابا سر کار و مامان و نینا هم رفتن بیرون، جایی کار داشتن

نفس نگاهی به سرتاپای علی انداخت :

_ توهم که مست خوابی!

علی همچنان که با خستگی و گام هایی سنگین از پله ها بالا می رفت نجواگونه پاسخ داد:

_ این چند روز واسه کار خیلی دویدم، هنوزم خستگیش تو تنمه

_ برو بخواب

و خودش روی مبل ولو شد.

_ علی تو رو خدا بگو تمومش کنن! من دیگه نمی تونم...چرا ما یهو انقدر بدبخت شدیم؟ تو

رو خدا، من می خوام از این جهنمی که دارم توش دست و پا می زنم خلاص بشم

علی کلافه پنجه هایش را از بین موهایش بیرون کشید و چند بار مشتش را به کف دست

دیگرش کوبید.با دیدن اشک هایی که روی گونه های نفس راه پیدا کرده بود منقلب شد.از

روی صندلی برخاست و به سمت تخت نفس رفت. از بس که گریه کرده بودچشم هایش پف

کرده و حالت نمیه خماری پیدا کرده بود. علی با محبتی ناب کنارش نشست و بی درنگ بدن

نحیف و رنجور نفس را در اغوش کشید.

_ عزیز من، نفس قشنگم گریه نکن، هیچ دوست ندارم بهت گوشزد کنم اما تو مجبورم می

کنی، تو دیگه اون نفس کوچولویی نیستی که وقتی من داشتم می رفت از زور گریه تو بغل

مامان از حال رفتی... رفتن من موقت بود و تو بابتش اون همه گریه کردی حالا واقعا فکر

می کنی توی این شرایط می تونی کاری از پیش ببری با گریه هات؟!

نفس به هق هق افتاده بود و این علی را کلافه تر می کرد.

_ نفس زندگی یعنی این، من مشکل دارم، تومشکل داری ولی مگه می شه مامان و بابا

نداشته باشن؟!

نفس در میان هق هق سرش را بالا اورد و خواست چیزی بگوید که علی دستش را روی

بینی اش گذاشت:

_هیس، نمی خوام چیزی بگی. اره ، میدونم چی می خوای بگی و حق رو هم به تو می دم

اما نفس به نظرت اونا بچه هستن؟!هان؟! انتظار نداری که اونا بیان پیش ما و از ما بخوان

تا واسه مشکلاتشون تصمیم گیری کنیم؟

_ اما من...

_ اره خواسته ی تو رو بیشتر از هزار بار شنیدم اما به نظرت درسته که تو این اوضاع

بخوای فرار کنی؟!

نفس از سخن علی بر اشفت. خود را از اغوش علی بیرون کشید و اشک هایش را پاک

کرد.دیگر بس بود هرچه گریه کرده بود.

_ علی من می خوام برم هیچ کسی هم نمی تونه جلومو بگیره

_ اگه من خواهش کنم چی؟

نفس پشت به او و روبروی پنجره ایستاد:

_ خواهش نکن که نمی خوام دلتو بشکونم

_ نفس تو سنگدل نیستی، واسه دل شکسته ی من دل می سوزونی دیوونه! پس چته؟! دیگه

رفتنت چیه؟! می خوای داغون تر از چیزی که هستیم بشیم؟!

نفس سرش را به علامت نفی تکان داد.

_ الان، تو این موقعیت دیوونه تر از همیشه هستم علی پس با من یک به دو نکن!

علی خودش را به نفس رساند و از پشت بازوان او را لمس کرد.

_ ببین نفس، توی تموم این سال ها تو با من حرف زدی هرچند می دونم تو هیچ وقت نمی

تونی حرفایی که تو دلت نگه داشتی رو به زبون بیاری اما حداقلش اینه که همیشه با من

مشورت کردی، غیراینه؟

نفس سکوت اختیار کرده بود.

_ جواب منو بده

_ نه

_ الان داری بهم می گی می خوام برم؟! خب برو، راحت برو. به هیچی فکر نکن...اهان

راستی به نظرت بهتر نیست منم بذارم برم؟! تازه موقعیت من که بدتر از توئه. اونا مامان و

بابای تو هستــ ...

_ علی!

علی با لحن تند و عصبی گفت:

_ چیه نفس؟! علی علی می کنی؟! کجا می خوای بری؟ تا کی بمونی؟ میری که نبینی؟! چیو؟

حقیقت زندیگیتو؟بچه شدی دختر خوب؟

نفس با حرص به طرفش برگشت و با صدای خشدارش فریاد زد:

_ اره، میرم که نبینم مامان داره اب می شه، بابا داغون می شه، تو که دیگه ...

سرش را تکان داد و گفت:

_ اگه می شد نینارو هم با خودم می بردم ، چرا نمی خواین منو بفهمین؟! بابا منِ بدبخت نمی

کشم، نمی تونم تحمل کنم . ولم کنید

علی سرش را پایین انداخت. به اندازه ی چند قدم عقب گرد کرد و پشت به نفس به طرف در

به راه افتاد:

_ فقط بــرو!

پس از خروج علی خودش را به سرویس بهداشتی اتاق رساند و تا می توانست عق زد.معده

اش زیر و رو می شد. دوباره عصبی شده بود.

روی تاب نشست و به غروب خورشید چشم دوخت. هزاران فکر و خیال در ذهن اشفته اش

جولان می دادند. فکر و اندیشه های تلخ لحظه ای قصد ترک وجود خسته اش را نداشتند.

پاییز رو به پایان بود همچون عمر خانواده ی کوچکشان.چطور شد که همه چیز از هم

پاشید؟! در ذهنش نمی گنجید که روزی چمدان هایش را ببندد و با خانواده اش وداع کند.

چطور می توانست کلمه ی طلاق را در ذهنش حلاجی کند؟ بی مفهوم ترین کلمه ای بود که

در فرهنگ لغت ذهنش یافت می شد اما امروز پر رنگتر از همیشه زنگ خطری شده بود و

مدام چراغ قرمز رنگش در برابر دیدگان تار نفس خودنمایی می کرد. در یک ماه اخیر تمام

زنگیشان به هم ریخته بود.اختلافی که معلوم نبود از کجا پیدایش شده بدجور گریبان خانواده

اش را گرفته بود. پذیرش چنین چیزی برای او که همیشه خانواده اش را می پرستید مشکل

به نظر می امد.

به طور نا منظم در کلاس هایی دانشگاهش شرکت می کرد. علی هر روز خسته تر از روز

پیش در مقابلش می ایستاد و با حرف های تکراری سعی می کرد او را از عمل کردن به

تصمیمی که چند هفته ای می شد گرفته بود باز دارد.چقدر با رفتارش علی مهربانش را

ازرده بود. سهیل زیر بار مشکلات خمیده می شد و پروانه که به خوبی نشان میداد اصلا

انتظار رویارویی با چنین مشکلاتی را ندارد سکوت پیشه کرد بود و بدتر از همه این بود که

نه نفس و نه علی علت اصلی این اختلاف کذایی را نمی دانستند. و تمام این ها نفس را به

موجودی منزوی، گوشه گیر و پرخاشگر تبدیل کرده بود.

گوشی اش زنگ خورد و متعاقب ان نام محمد روی صفحه مستطیل شکل ان خودنمایی

کرد.پوزخند زد. از محمد هم بی خبر بود. به زحمت بر خواسته ی عقلش غلبه کرد و به

تماس پاسخ داد.

- بله؟!

صدایش با همیشه فرق داشت.

_ چه عجب! ما صدای سر کار خانومو شنیدیم!

_ خوبی؟

_ بله، ممنون خانوم! شما چطوری؟

_ مرسی

_ خیلی وقت بود خبری ازت نداشتم

_ لطف کردی زنگ زدی

_ همین؟!

نفس اشک های خشک شده روی صورتش را پاک کرد و بینی اش را بالا کشید.

_ پس چی؟!

محمد با تردید پرسید:

_ گریه می کنی یا سرما خوردی؟

نفس سکوت کرد.

_ یه نوع الرژیه ، چیزی نیست

_الرژی نسبت به چی مثلا؟! خوبه حالا سه ماه مونده به بهار، نه؟!

_ قرار نیست که حتما توضیح بدم!

_ مثل همیشه ساز مخالف میزنی و حوصله ادمو سر می بری!

_ خیله خب پس خداحافظ

_ ناز نکن که نه من خریدارم نه دست دارم تو فروشنده باشی!

نفس کلافه گفت:

_ کاری نداری؟

_ چرا!

لحن صدای محمد تغییر کرد. مهربانی خاصی در صدایش موج میزد.

_ راستش زنگ زدم یه چیزی بگم امشب!

_ چیو؟!

_ می گم حالا!

نفس کلافه گفت:

_ خب بگو دیگه

محمد که گویی می خواست بیشتر با او صحبت کند در حالی که با ارامش به نفس های مقطع

او گوش می داد پاسخ گفت:

_ باشه، می گم حالا. صبر!

_ خب ؟!

محمد سکوت کرد و این سکوت نفس را نگران کرد. با استیصال پرسید:

_ نمی گی؟!

_ چرا، می گم

نفس عمیقی کشید و اهسته تر از قبل و با صدایی بم و زیر گفت:

_ چند وقته می شناسمت؟!

نفس از سوالش متعجب شد اما بلافاصله گفت:

_ یه دو سه ماهی می شه! چطور؟!

_ هیچی !

و با صدایی که پیدا بود سعی می کند لبخند بزند گفت:

_ خب خانوم نفس متین پور امشب من زنگ زدم واسه خداحافظی!

حس کرد شاید اشتباه شنیده است اما سکوت محمد چیز دیگری می گفت.دستش به سمت

قلبش رفت و پرسید:

_ واسه چی؟!

محمد با همان غرور مردانه ای که مخصوص خودش بود بدون توجه به سوالش گفت:

_ می خواستم واسه اخرین باربهت زنگ بزنم چون فکر کنم این اخرین باریه که با هم حرف

می زنیم

_ چــ...

محمد میان کلامش پرید و با لحنی ملایم گفت:

_ و دلیل رفتنم هم اصلا به تو مربوط نمی شه!

نفس، در هم شکسته فکر کرد که محمد چه وقت بدی برای شوخی پیدا کرده است. پرسید:

_ کجا میری حالا؟!

_ دارم از ایران میرم!

چیزی درون نفس شکست. صدای شکستن در ذهنش انعکاس پیدا کرد و اشک به چشمانش

هجوم اورد. احساسات لطیف دخترانه اش دستخوش تغییراتی نا خوشایند شده بود. احساش

ترک بر می داشت.

_ چی شدی نفس؟!

_ اصلا انتظار نداشتم یه همچین چیزی بگی!

_ پس انتظار داشتی چی بگم بهت؟!

از لحن شیطنت امیز محمد زهر خندی بر لبانش نشست و هم زمان با ان دانه ای غم روی

گونه اش سر خورد.

_ نمیدونم!

_ به هر حال این مدت که نذاشتی درست و حسابی بشناسمت ولی بهت زنگ زدم تا بگم قلبم

اونقدرام که فکر می کردی شلوغ نبود!

ذهن نفس پر کشید به روزهای خوش گذشته. یاد جمله ی خودش افتاد : ((فعلا قلبت انقدر

شلوغه که جایی واسه من نیست ، منم از جاهای شلوغ خوشم نمیاد!)) و حالا محمد با بی

رحمی خاطرات ان روز را در یادش زنده می کرد.

_ چی شد؟ دیدی؟!

_ چیو؟!

_ قلبمو دیگه!

اشک هایش تند تر از قبل روی گونه هایش راه باز کرده بودند. محمد بی انصافی می کرد .

_ عینک رو چشام نیست، نمی تونم تو این تاریکی چیزی رو ببینم!

_عینکی هم بودی و ما خبر نداشتیم؟!

_ واسه دیدن قلب شما که باید از ذره بین استفاده کرد!

_ اِ ؟! اینطوریاست؟!

نفس تلخ خندید. محمد هم.

_ خب دیگه ، باید برم سراغ چمدونام، کاری نداری ؟!

تند تند نفس کشید . رفتن محمد دیگر در باورش نمی گنجید. با لحنی ازرده و لبریز از غم در

حالی که هنوز هم مکالمه اش با محمد را باور نداشت گفت:

_ کی بر می گردی؟!

_ بلیطم فقط واسه رفت ِ !

_ اشکالی نداره اگه گاهی ازت خبر بگیرم؟!

نفهمید چطور با وجود غروری که در برابر محمد داشت چنین چیزی را برزبان اورده است!

_ حتما! ولی من که چشمم اب نمی خوره تو بخوای خبر بگیری! دیگه حرفی نمونده که

احیانا؟!

دلش شکسته اش را به دریا زد و گفت:

_ مواظب خودت باش...

و پس از مکثی گفت:

_ خیلی!

_ حتما، توهم همین طور..امر دیگه ؟!

این بار با جرات بیشتر اما صدای اهسته تری گفت:

_هیچ وقت عوض نشو!

محمد اهسته خندید:

_ منم یه دختر لجباز و تنبلِ بد اخلاق رو یادم نمیره!

گونه های نفس رنگ گرفت.

_ خدانگهدارت نفس بارون

آه حسرت بارش را از سینه خارج کرد . اهسته و با بغض گفت:

_ به امید دیدار!

و این پایان محمدی بود برای نفس که تازه حس گرمی را درون رگ های سرد و منجمد شده

اش حس می کرد. شاید اسمش دوست داشتن بود! اما حالا که محمد برای همیشه با او وداع

کرده بود چه سود؟!

پاهایش را جمع کرد و روی تاب کز کرد.دستش را جلوی دهانش گرفت و بار دیگر حصار

اشک هایش را ازاد کرد.به هق هق افتاده بود. چرا محمد رفت؟ دلیل رفتنش چه بود؟ چرا

می خواست شلوغ نبودن قلبش را یاد اور شود؟!چرا حالا، حالا که نفس درگیرش شده بود او

را نمی دید؟! چرا حالا به حس خود نسبت به محمد پی برده بود ؟! نفس در میان گریه نجوا

کرد : (( اخ محمد!))

و چه سخت بود باور این اتفاقات. ساعتی از مکالمه اش با محمد می گذشت و او هنوز هم

در بهت و ناباوری به دنبال روزنه ای بود تا از کابوسی که درگیرش شده بود نجات یابد.

نگاهش به گوشی کنار دستش افتاد و با یاد اوری این که دیگر هیچ گاه نام محمد بر صفحه

ی ان خودنمایی نمی کند غم غریبی بر دلش نشست. غروب افتاب نیز در پر پر شدن احساس

نوپایش شریک شده بود . بغض سنگینی گلویش را می فشرد .

حالا باید چه کار می کرد.پدر و مادرش در وضعیتی بحرانی به سر می بردند.محمد می رفت و

علی هم نمی توانست کاری از پیش ببرد.فکر کرد.فکر کرد و فکر کرد انقدر که دیگر توانی

در خود نمی دید که روی تاب بنشیند. به اتاق برگشت و سر سنگینش را روی بالشت

گذاشت.باید به دنبال چاره ای می گشت. او می خواست برود اما سهیل و سپس پروانه

مخالف سرسخت این موضوع بودند. ویلای شمال بهترین انتخاب بود.می توانست مدتی در

شمال بماند اما او می خواست نقش خود را کمرنگ کند. نمی خواست جلوی چشم پدر و

مادرش باشد بلکه با این کار سهیل و پروانه نگاهی به روح زخم خورده ی او بیندازند. نفس

در حالی که با خود زمزمه می کرد:(( باید فکر کنم، باید فکر کنم)) به خواب عمیقی فرو

رفت.

دو روز از تصمیمی که مطرح کرده بود می گذشت. در این دو روز سعی کرده بود رفتن محمد

را باور کند اما . . . !

خبری از اعلام جواب از جانب پدر و مادرش نبودو این یعنی همچنان مخالفت از جانب ان

ها. بنا براین او بدون خبرکردن ان ها تنها یادداشتی برای علی گذاشت و بوسه ای به روی

گونه نینا کاشت و همراه ساک کوچکی خانه را ترک کرد. از تهران که خارج می شد حس

می کرد کمی از غصه هایش را پش سر جا می گذارد. نمی دانست چرا اما دوست داشت با

شهر خود وداع کند .

هوای شمال گرفته و ابری بود. خیابان ها خلوت بودند و نفس بلافاصله به ویلا رسید اما هر

چه زنگ می زد زینب خانم یا اقا رحیم در را باز نمی کردند. از بی فکری خودش عصبانی شد

که کلید ویلا را همراه خود نیاورده است اما با کمی فکر به یاد اورد که کلید ها دست سهیل

بودپس تلاشش برای گرفتن ان ها بی نتیجه می ماند.

با حرص پایش را به زمین کوبید و گوشه ی لبش را جوید. با خود فکر کرد که احتمالا زینب

خانم برای خرید یا کار کوچکی از ویلا بیرون رفته است پس قدم زدن لب دریا چندان هم فکر

بدی نبود.

ساحل خلوت بود . با خیال راحت به سمت اب دوید.با دیدن دریا وجودش لبریز از شوقی

کودکانه شد. دقایقی همانجا ایستاد و در نهایت ساکش را کنار سنگی گذاشت و خودش هم

روی سنگ نشست و به دریا زل زد و به فکر فرو رفت. به اینکه چگونه باید با جدایی پدر و

مادرش کنار بیاید. چگونه محمد را از خاطرش پاک کند. چقدر این مدت احساس ضعف می

کرد. این نفسی نبود که او می شناخت. یعنی تا این حد بی دست و پا و ضعیف بود ؟! اما هر

چه فکر می کرد نمی توانست جدایی پدر و مادرش را بپذیرد.

اهی کشید. با رفتن محمد چه می کرد ؟! با یاداوری محمد حلقه ی اشک در چشمانش پدیدار

شد. با جدیت از جا برخاست. محمد رفته بود و نفس بایدفراموشش می کرد.همان بهتر که

احساس نو پایش را فراموش کند. اما او خسته بود. دوباره روی سنگ نشست.

نفهمید چه مدت به دریا خیره است اما زمانی به خود امد که ساعتش هنگام ظهر را اعلام

می کرد. دستی به روی گردنش کشید و شال عقب رفته اش را مرتب کرد. مانتویش را تکاند

و ازجا بر خاست . سرش را بی هدف به سمت چپ چرخاند اما با دیدن فردی که کمی ان

طرف تر لب دریا ایستاده بود خشکش زد.امکان نداشت خودش باشد. او که حالا باید... . با

قدم هایی سست به سمتش حرکت کرد. جوان دست هایش را درون جیب فرو کرده بود و با

غروری خاص به افق خیره بود.هنوز ان قدری به او نزدیک نشده بود که پسر صورتش را

برگرداند. ضربان قلبش بالا رفته بود و زبانش او را یاری نمی کرد. خودش بود اما اینجا؟!

بهت زده ، به زحمت تکانی به زبانش داد و باصدایی که انگار مال خودش نبود پرسید:

_ اینجا . . . چی کار می کنی؟!

محمد با پرسش او تازه به خود امد. دستش را از جیب شلوار خارج کرد و به سمتش

برگشت. اصلا توقع دیدن نفس را ان هم با این حال اشفته نداشت هر چند کسی که روبرویش

ایستاده بود شباهتی با نفس متین پوری که او می شناخت نداشت.

_چی شده؟! تو چرا اینجایی؟!

_ تو...تو که باید میرفتی!

محمد که کم کم به خود می امد قدمی به سمتش برداشت. حالت چهره اش متفکر می نمود.

_ سلام ! بلیطم برای اخر هفته ست

نفس با شک نگاهش کرد. در دل خدا را شکر کرد که اورا می بیند . کمی این پا و ان پا

کرد.چقدر دلش برای غرور چشمان او تنگ شده بود.

_ پس چرا دو روز پیش از من خداحافظی کردی؟!

محمد شانه ای بالا انداخت و گفت:

_ واسه تو چه فرقی می کرد؟!

راست می گفت. برای نفس که حتی احوال او را در ماه اخیر جویا نشده بود چه فرقی می

کرد؟ اما حتی احساسش حق نداشت حال او را جویا شود ؟

سر به زیر پاسخ داد:

- هیچی

_ تو اینجا چی کار می کنی؟!

و با اشاره ای به سرتاپای نفس گفت:

_ با این اوضاع؟!

_ اومدم هواخوری!

محمد دست به سینه ، نگاه نافذش را به او دوخت.

_ چرا همیشه می خوای یه چیزی رو از من قایم کنی؟! انقدر گفتن واقیت سختته؟!

نفس اخم محسوسی بر چهره نشاند.

_ نه ولی دیگه باید برم

_ باشه پس من تا یه جایی باهات میام

نفس باشه ای گفت و شانه به شانه محمد به راه افتاد. خستگی روحی این مدت کم بود و حالا

محمد نیز با رفتار ضد و نقیضش احساس تازه متولد شده ی نفس نسبت به خود را درگیر

چالشی عجیب کرده بود.

به خیابان اصلی که رسیدند نفس لب های خشک شده اش رابا زبان تر کرد و گفت :

_ ویلامون تو این خیابونه . من از همینجا باید برگردم

و اشاره ای به انتهای خیابانی عریض و زیبا کرد.

_ خوبه ، تا کی اینجا می مونی؟

_ نمیدونم!

محمد با تردید پرسید:

_ تنها اومدی؟!

نگاهش رنگ بی تفاوتی داشت اما ترید از لحن کلامش می بارید. نفس دسته ی ساک را در

مشتش فشرد.

_ اره

_ باشه، کاری داشتی خبرم کن

نفس لبخندی بی جان به لب اورد:

_ مرسی

_ حالا برو . رفتی ویلا درارو قفل کن

_ سرایدارمون هست

محمد محکم ولی با لبخند گفت:

_ درو قفل کن ، باشه؟!

_ باشه پس فعلا

_ مواظب باش

و نفس پشت به او قدم برداشت.

_ نفس؟!

نفس با خوشحالی که سعی در پنهان کردن ان داشت برگشت.

_ برو استراحت کن ، شام میریم بیرون

_ ممنونم ولی مزاحمت نمی شم

_روزای اخره ، ساعت نه منتظر باش

و دستش را در هوا برای نفس تکان داد و رفت و نفس فکر کرد چه مهربان شده محمد. شاید

تمام این ها را باید بگذارد به حساب اینکه او می تواند محمد را فقط تا اخر هفته کنار خود

داشته باشد. از این فکر بغضی در گلویش نشست و اشک در چشمانش جمع شد. چقدر در

این مدت گریه کرده بود. اما با این حال خوشحال بود. حداقل برای چند روز محمد را در کنار

خود داشت. به خاطر شوقی که از دیدن محمد نصیبش شده بود به کودکان می ماند. لبخند

بزرگی زد و تا جلوی ویلایشان یک نفس دوید.

زینب خانم بازگشته بود و با دیدن نفس در شمال ان هم در ان موقع سال و تنها متعجب شده

بود اما خیلی سریع مقدمات اقامت نفس در ویلا را فراهم کرد.

پس از استراحت برای دعوت محمد اماده شد.هوا سرد و بود و از هنگام غروب تا به حال

باران می بارید. نفس پوشیده در لباس روی مبل نشسته بود و سرش را بین دستانش پنهان

کرده بود. این مدت کاری به جز اندیشیدن نداشت. با صدای زنگ موبایلش به خود امد.

_ سلام

_ سلام. حاضری؟

_ اره، تو کجایی؟ من کجا باید بیام؟

_ من الان تو همون خیابونیم که نشونم دادی ، کدوم ویلا؟

_ من الان میام جلوی در

و با عجله از در بیرون رفت. به محض خروج ، ماشین محمد را دید که کمی بالاتر متوقف

شده است. خود را به ماشین رساند و با طمانینه سوار شد.محمد با لبخندی گرم و نادر

پذیرایش بود.

_ خوبی؟

_ ممنون ، تو چطوری؟

_فعلا که خوبم. بریم؟

نفس با حرکت سر موافقت کرد. دقایقی به سکوت گذشت.

_ خوب استراحت کردی؟!

_ اره تقریبا

_ خب پس الان اماده ای که توضیح بدی تنهایی ، اونم این موقع اینجا چی کار می کنی؟!

لحن امرانه ی محمد او را به حرف وا داشت:

_ تو خودت چرا اینجایی؟

_ بهت که گفتم اخر هفته میرم

_ اره اما نگفتی چرا اومدی شمال

_ من بیشتر اوقات میام شمال

_ دلیل خوبی نیست!

_ تو که همونشم نگفتی

_ چی رو می خوای بدونی؟

_ این که چرا اینجایی؟!

_ اینجا بودن ِ من تعجب اوره؟!

_ نه ، اما با این اوضاع و احوال چرا

_ اومدم فکر کنم و عادت!

محمد در حالی که سعی می کرد تعجبش را پنهان کند پرسید:

_ به چی؟!

_ تنهایی ، می خوام تنها زندگی کنم

خودش هم نمی دانست چرا و چگونه چنین چیزی به محمد گفت. نمی خواست در مورد

مشکلاتشان چزی به او بگوید.

_ می تونی؟! خب چرا اومدی شمال؟ اینجا تنهاییش بیشتر خوش می گذره؟!

نفس نیش کلام محمد را حس کرد.

_ می تونم ، اومدم که خانوادم به نبودنم عادت کنن

_تصمیم خودته اما خانوادت میذارن اینجا زندگی کنی؟!دلیلت قانعشون کرده؟!

_ نه ، ولی خودشون دلیلش رو پیش پام گذاشتن

_ امشب نمی فهممت!

نفس به محمد نگاه کرد. جدی بود ، جدی تر از همیشه . با خود فکر می کرد که ای کاش

راهی بود تا محمد را پیش خود نگاه دارد. ای کاش محمد انقدر زود به پایان نمیرسید.

با وجود این که ان روز سه شنبه و وسط هفته محسوب می شد اما رستوران شلوغ بود.

پشت میزی نشستند و محمد کت مشکی رنگش را ازتن خارج کرد.

صدای محمد نفس را که با بی تفاوتی غذاهای منو را از نظر می گذراند به خود اورد .

_ چی می خوری؟!

با دیدن چهره ی بی تفاوت نفس که هاله ای از غم ان را پوشانده بود گفت:

_ احیانا ماهی که نمی خوری هان؟!

بالاخره لبخندی زد که تنها سبب شد گوشه ی لبش کمی پایین بیاید.

_ خیلی ماهی دوست داری؟!

_ نه به اندازه ی تو!

_ من می خوام شنیسل مرغ بخورم و تو؟

_ منم

پس از سفارش دادن غذا ، محمد دستانش را در هم قفل کرد و روی میز گذاشت و نگاهش را

به نفس دوخت.

_ چرا می خوای تنها باشی؟

_ من نمی خوام توضیح بدم ، لطفا نپرس

_ اما من کنجکاو شدم و این تقصیر خودته ، تا جواب نگیرم تمومش نمی کنم

خونسرد بود و این مثل همیشه حرص نفس را در می اورد. دستانش را روی میز گذاشت و

سرش را پایین انداخت.

_ یه موضوع خانوادگیه

_ هان، پس بگو! قضیه خواستگار و ایناست؟!

و با پوزخند به او خیره شد. پوزخندی که تردید و شاید هم عصبانیت به خوبی دران پیدا بود.

_نه

_ پس چی؟

_ انقدر نپرس . یه مشکل خانوادگی و شدیدا خصوصیه. منم الان اینجام چون می خوام تنها

باشم ولی مامان و بابام نمیذارن. نه اینکه نذارن ، نه . فقط نمیذارن واسه یه مدت طولانی

تنها باشم . اما من فقط می خوام یه مدت نباشم

_ خب اونا دلیلشون منطقیه . حق بده که نگران باشن دخترشون تک و تنها بیاد شمال و

واسه یه مدت زندگی کنه

_ محمد مشکل من خود اونا هستن!

نگاه مستاصلش را به او دوخت و با بغض گفت:

_ نذار بیشتر از این توضیح بدم

_ باشه ، باشه. اگه بگیم مامان و بابات هم نه ، خواهرت چی؟ مشکلی که تو داری به

خواهرت مربوط نمی شه؟

_ دلم واسش تنگ می شه . هم اون ، هم علی و هم..

محمد میان حرفش پرید.

_ چرا از علی کمک نمی گیری؟!

_ دلشو شکوندم . امروز با اومدنم ناراحتش کردم

_ انقدر دوست داره؟!

_ خب منم به همون اندازه و شاید بیشتر دوسش دارم. اصلا دوست ندارم حمایتشو از دست

بدم

_ جدا؟! خب چرا قضیه رو جدی نمی گیرید تا مامان و بابات بدونن و با اون بیای اینجا؟!

_ چی؟! چی رو جدی بگیریم؟!

محمد باز هم با ترید گفت:

_ خب دوست داشتنتونو!

_ چی می گی؟ مگه می شه دوست داشتن برادرمو جدی نگیرم؟!

محمد انگار که به گوش هایش اعتماد نداشت دستش را از روی میز برداشت و به صندلی

تکیه کرد. متحیرانه پرسید :

_ پس چرا من ندیدمش؟!

و مشکوکانه طوری که بخواهد مچ نفس را بگیرد گفت:

_ اصلا مگه تو برادر داشتی؟

نفس با کلافگی ضاهری در حالی که ته دلش از بازی که شروع کرده بود خوشحال بود گفت:

_ کجا باید می دیدیش؟ اون تازه از امریکا برگشته

_ ولی... ولش کن!

لبخندی روی لب های ظریف نفس نشست .

غذا روی میز چیده شد اما ذهن محمد هنوز هم درگیر سخنان نفس بود . ته دلش از اینکه

علی برادر نفس بود راضی به نظر می رسید. او زودنر از نفس غذایش را به اتمام رساند و

منتظر او شد.

پس از خوردن شام به پیشنهاد محمد لب دریا رفتند. باران بند امده بود اما هوا سوز بدی

داشت.

دستانش را در جیب بارانی فرو کرده بود و قدم هایش را هماهنگ با محمد بر می داشت. با

دیدن دریا حال و هوای عجیبی در دلش نشست. شجاعتی بی سابقه در وجودش ریشه دواند.

دلش می خواست حرف بزند اما غرورش را چه می کرد. در قدم هایش با محمد فاصله

انداخت و خود را به لب ای رساند. دریا ، در ان وقت شب با غرش های عظیمش ترسناک به

نظر می رسید. ساحل در تاریکی مطلق فرو رفته بود و تنها سوسوی اتشی نیمه جان کمی

ان طرف تر جای پا را قابل رویت می کرد.

نجواگونه زمزمه کرد:

_ چی کار کنم؟!

_برگرد

محمد کنارش ایستاد و نفس در دل گفت : تو بمون!

_ برگرد خونه ، تو اینجا به هیچی نمیرسی چه برسه به راه حل

_ چرا؟! شاید رسیدم

_ به چی؟

نفس باز هم چیزی را که می خواست به زیان بیاورد با اندوه در گلویش خفه کرد : به تو !

_ نمیدونم. نمیدونم چرا خیلی چیزایی که تو زندگیم می خوام دور از دسترس من هستن ،

شاید من زیادی پرتوقعم

_این خوبه

_ پرتوقع بودن؟!

_ اره ، باعث می شه بفهمی از خودت چه انتظاری داری

نفس سکوت کرد. می خواست با این کار تمام نیروی تحلیل رفته اش را بازیابد.با چشمانی

که بغض و اشک در ان هویدا بود لبخندی به لب نشاند و رو به نمیرخ محمد گفت:

_ عاشقی؟!

محمد از سوال ناگهانی او جاخورد اما به طرفش برنگشت. دستانش را از جیب شلوار خارج

کرد و دست به سینه ایستاد.

_ من هیچ وقت عاشق نمی شم

نفس عمیقی کشید و از ته دل گفت:

_ چه خوب!

محمد از رفتار نفس گیج شده بود. این دختر چه می کرد؟

_ تو چی؟!

_ من؟ نه ، دوست داشتن قشنگتره هرچند که من ازش می ترسم!

_ چرا؟

_ نمی تونم بهت بگم!

_ از ادمای ترسو خوشم نمیاد

_ رک باشی بهتره . پس از منم خوشت نمیاد!

_ نباید برات مهم باشه . می تونی بذاریش کنار!

_ من ترسو نیستم . اسم این حس بدم رو گذاشتم ترس

_ دوست داشتن حس بدی بهت میده؟!

_ اره گاهی وقتا

_ جالبه!

_ اره ، شاید یه روزی به کسی که وارد زندگیم شد دلیلش رو بگم

_ اونوقت انتظار داری اون چه عکس العملی نشون بده وقتی بفهمه تو از اینکه اون دوست

داره حس بدی بهت دست میده؟!

_ شاید بره! البته تو منظور منو خوب متوجه نشدی

_ نفس با حرفات کنجکاوم می کنی و این اصلا خوب نیست!

_ چرا؟!

_ ولش کن

_ لطفا یا حرفی رو نزن یا اگه میزنی تا اخرش بگو

_ یادم میمونه . من خسته ام ، برگردیم؟

نفس که هنوز درگیر سخن محمد بود با سر جواب مثبت داد.

در تمام طول راه هر دو سکوت کردند. از فک منقبض شده ی محمد پیدا بود که ذهنش درگیر

است و نفس بی دلیل نگران بود. سرخیابان که رسیدند با راهنمایی او محمد جلوی ویلا توقف

کرد.

_کسی خونه هست؟! تنها نیستی که؟

_ نه، سرایدارمون هست

_ بازم به تصمیمت فکر کن ، برگرد

نفس به چشمان محمد زل زد:

_ من الان فقط دنبال یه بهونه ام که بتونم اینجا بمونم

فک محمد دوباره منقبض شد:

_ باشه ، ببنم می تونی یا نه!

_ می بینیم!

و در دل افزود : امیدوارم خودت بهونه رو واسم جور می کنی!

_ خانوم جان؟ خانوم جان؟ نفس خانوم؟!

نفس غلتی زد و به زحمت چشمانش را گشود. زینب خانوم با چهره ای مستاصل و نگران

نگاهش می کرد. صدای زنگ دار و تیزش همراه صدای باران که از دیشب ی وقفه می بارید

در گوش نفس پیچید:

_ بیدار شدین ؟

نفس کم کم به خود می امد. سریع روی تخت نشست و با نگرانی به حرف امد:

_ چیه ؟ چی شده؟!

_ علی اقا پشت خط هستن خانوم جان ، خیلیم عصبانین! هرچی بهشون گفتم شما خوابی

گفت برو بیدارش کن!

نفس پوفی کرد و روی تخت نشست. دستانش شروع به لرزیدن کرد.

_ باشه زینب خانوم. تلفونو بده به من

اب دهانش را قورت داد و تلفن را به سمت گوشش برد.

_ الو؟!

_ به به ، نفس خانوم . چه سعادتی که صداتونو شنیدیم!

_ علی...

_ نفس هیچی نگو که بدجوری عصبانیم و یه چیزی بهت می گم. اخه دختره ی بی فکر کجا پا

شدی رفتی؟ میدونی کجاها که دنبالت نگشتیم؟! چرا بهاون گوشی لعنتی جواب نمیدی هان ؟

نفس با صدایی که از شدت بغض و ترس لرزان بود گفت:

_ من که برات یادداشت گذاشته بودم

_ تو مگه نمیدونی نینا هر روزصبح میاد تو اتاق من؟! اون بچه که نمیدونست خواهر بچه

تر از خودش کاغذو میذاره رو میز کارم اونم ندونسته همه ی کاغذارو قاطی کرده بود با هم

علی نفس عمیقی کشید:

_بدترش کردی نفس ، همه چیزو. میدونی واسه خاطر رفتن بی خبرت بابا چقدر عصبانی

شد؟ تونمی شناسیش؟ میدونی دل مامانو شکستی؟

_ تازه یاد من افتادن؟!

_ لعنتی اونا مامان باباتن. بفهم!

_ اره ، اره ، اره . اونا مامان بابامم و من باید دوسشون داشته باشم ، دارم ، به خدا دارم

اما اونا به من و تو و نینافکر نمی کنن. به خدا دیوونه می شم وقتی فکر می کنم مامان و

بابا می خوان طلاق...

_ ول کن اینا رو دختر . تو چرا رفتی؟

_ من چقدر با مامان حرف زدم؟ چند بار منو تو با بابا رفتیم بیرون؟! هان؟ اینا رو نمیبینی

علی؟ منم یه ظرفیتی دارم ! وقتی می بینم با این سن و سال حرفم حتی واسه مامان و بابام

ارزشی نداره چی بگم دیگه؟ اونا حتی درست و حسابی نگفتن مشکلشون چیه!

_ خیلی حرفا هست که باید بهت بزنم ولی الان نه. فعلا برو حاضر شو

_ واسه چی؟!

_ یه چیزی بهت می گم ولی سریع نرو چادرچاقچور نکن که بذاری بری خب؟

_ خب بگو؟

_ من و مامان و بابا تو راهیم

نفس بهت زده پرسید:

_ تو راه کجا؟!

_ شمال!

نفس اهی کشید و ناامیدانه پرسید:

_ شمال واسه چی؟

علی با خستگی خندید:

_بزرگ شدی نفس

_ علی چی شده؟ چی می گی تو؟ واسه چی دارین میاین اینجا؟

_ من نمیدونم تو این بل بشو خواستگار از کجا پیدا شده!

_ چــــــی؟!

_یعنی همین. برو حاضر شو ، ببینم زینب خانوم هنوزم اونجا کار می کنه؟

_ کیه؟!

_ کی کیه؟ جواب منو بده؟

_ اره ، اره کار می کنه

و بعد با شرمی دخترانه در برابر برادرش تکرار کرد:

_ خواستگاره کیه؟

_ چقدر هولی تو؟!یه بنده خدا

نفس با بغض روی تخت نشست. این هم از شروع روزش.

_ علی یه کاری کن نیان!

_ حتما ! زنگ میزنم می گم ببخشید خواهر من مثل بچه های هشت ساله قهر کرده ما هم

فرستادیمش شمال اب و هواش عوض شه شما یه چند روز صبر کنین اگه مامانو باباش

اشتی کردن و اونم از خر شیطون پیاده شد شما تشریف بیارید ، هان؟!

_ من جدی گفتم

علی محکم گفت:

_ منم کاملا جدیم ، اول نمی خواستیم بگیم بیان. می خواستیم بیایم شمال دنبالت که زنگ

زدن . یه جورایی رفتن سرکار خانومو ماست مالیش کردیم گفتیم ما شمالیم از شانس اونا

هم گفتن ماالان شمالیم اونجا خدمت می رسیم. بابا هم گفته حتما بیان

_ وای حالا چی کار کنم؟!

_ هر کاری می کنی غش و ضعف نکن ، به زینب خانومم بسپار اونجاها رو گردگیری کنه .

. . اصلا گوشی رو بده به خودش

نفس سرخورده در حالی که با حلقه ای از موهایش بازی می کرد گفت:

_ کجایین الان؟

_ تا یه ساعت دیگه اونجاییم

_ باشه

و زینب خانم را صدا کرد و گوشی را به او سپرد.

تا زمانی که مادر و پدرش برسند مثل مرغ سرکنده بی هدف طول و عرض سالن را می

پیمود. از همان لحظه می توانست واکنش سهیل را پیش چشمش مجسم کند و از این بابت

تنش می لرزید. عقربه های ساعت به عدد نه نزدیک می شد و نفس همچنان کلافه و

سردرگم دور خود می پیچید. گاهی هم زینب خانم از روی ناچاری او را متوجه می ساخت:

_ خانوم جان پا نمیشی؟! الان مامان و بابات می رسن

و وقتی که نگاه مات و خیره ی نفس را روی خود دید کنارش نشست.دست چروکیده اش را

بین موهای اشفته ی نفس فرو برد.

_ پاشو دخترم ، ماشاا... خودت که ماهی اما یه دستی به سر و روت بکش. علی اقا گفتن

امشب مهمون دارین.برو ببین لباسی چیزی تو کمدات هست؟

نفس تکانی نخورد و زینب خانم نا امیدانه از جا برخاست.

_ من لباس ندارم زینب خانوم!

_ قربانت برم ،خب پاشو به پروانه خانوم زنگ بزن واست لباس بگیرن

و پس از مکث کوتاهی با لبخندی مادرانه در حالی که به سمت در می رفت گفت:

_ پاشو دخترجان . امشب خواستگار میاد برات مادر . . . انگار همین دیروز بود که . . .

و ادامه ی حرف هایش پشت در اتاقی که بسته شد جا ماند. به زحمت از جا برخاست و وارد

حمام شد.هول هولکی دوشی گرفت و حوله را دور خود پیچید و به عادت همیشه جلوی ایینه

ایستاد.به صورت رنگ پریده و لاغر خود خیره شد.از فکر امدن خواستگار مو بر بدنش

راست می شد . هیچ وقت حتی در تصورش نمی گنجید که روزی در چنین اوضاع و شرایطی

پذیرای خواستگار خود باشد.و بیشتر از همه این فکر ازارش میداد که حتی نمیدانست چه

کسی در این اوضاع پیش قدم شده است.بغض در گلویش نشست.با کاری که کرده بود پدرش

را عصبانی کرده بود. تا به ان روز هر زمان که حرف از ازدواج نفس می شد سهیل تاکید

می کرد که برای فعلا ازدواج برای نفس زود است و از طرفی پدرش ادم سختگیری است ،

به هر کسی اجازه ی ورود به خانه اش را نمی دهد پس این خواستگار ناشناس باید خیلی

مورد قبول پدر باشد که اجازه ی همچین چیزی را به او داداه است و یا شاید برای لجبازی با

نفس چنین پیشنهادی را قبول کرده است .

با اندوه زمزمه کرد : اخه تو این اوضاع خواستگار دیگه چی بود؟!

_ خانوم جان شما که هنوز اینجایی که؟!

جلو امد و به نفس کمک کرد تا لباسش را بپوشد. چپ چپ نگاهش می کرد.

_ شما که هوش و حواس درستی نداری ، خودم زنگ زدم به خانوم گفتم واسه شب برات

لباس بیاره!

_ مرسی!

_ وایستا ، وایستا نفس

خودش را روی تخت انداخت و بغض فرو خورده اش را رها ساخت اصلا انتظار ان سیلی

ناگهانی را از پدرش نداشت.

دستگیره ی در بالا و پایین رفت.

_ باز کن درو

صدای دورگه علی گریه نفس را بیشتر کرد. غرورش جلوی علی خرد شده بود و تکه های

ان مانند خنجری تیز با نگاه تاسف بار او قلبش را می شکافت.

_ نفس دارم بهت می گم درو باز کن ، نذار بیشتر از این . . .

جمله ی علی نمیه کاره رها ماند و صدایش قطع شد. نفس با تمام قوا صورتش را در

بالشتش فرو کرد و گریست.

دقایقی نگذشته بود که گرمای دستی را روی کمرش احساس کرد.سرش را از روی بالشت

برداشت و بی درنگ برگشت و سرجایش نشست. نگاهش بین علی و در باز تراس به چرخش

در امد.

علی با لطافتی خاص دستش را زیر چانه نفس زد. نفس با شرم دستش را روی گونه گذاشت

و رویش را از علی گرفت. تمام تلاشش را می کرد که غرورش بیشتر از این خرد نشود.

_ حقت بود!

خشمی غیرقابل کنترل در جودش نشست. علی هم کار پدر را تایید می کرد.

_ حقم بود؟!

_تو با این کارت تو روی بابا وایستادی. اگه منم جای اون بودم مطمئن باش از اون سیلی

که حق مفت و مسلم خودم بود نمی گذشتم!

نفس بی پروا در صورت علی براق شد:

_ اره دیگه تو هم پسر همون پدری!

علی با خشم نفس را پس زد و فریاد کشید :

_ حواست به حرف زدنت باشه ها! انگاری دیگه زیادی لی لی به لالات گذاشتیم! این چه

بساطیه راه انداختی؟ از خودم حرصم می گیره که دارم با یه بچه ی بی عقل حرف میزنم

مکث کوتاهی کرد و با این کار نیمی از ارامش از دست رفته اش را بازیافت و با لحنی

خاص ، گویی به تک تک کلماتی که از میان دندان های قفل شده و فک منقبضش بیرون می

امد ایمان داشت ، ادامه داد:

_ پسر اون پدر نیستم ولی اونو پدر خودم میدونم و بهت اجازه نمیدم با اون فکر داغون و

خرابت هر چی به زبونت میاد بهش بگی ، فهمیدی؟!

نفس با غیض جمله ای که چند دقیقه پیش ، در طبقه پایین تکرار کرده بود را به زبان اورد:

_ مــن تهران بیا نیستم ، جلوی خواستگارا هم نمیام

_ تو خیلی بیخود می کنی ، دختره ی لوس و ننر! اشک و آهِتم که همیشه به راهه!

بغض سنگینی که گلویش را می فشرد اشک را مهمان چشمانش کرد. علی هرگزبا او چنین

برخوردی نداشت. به سختی گفت :

_ معذرت می خوام!

علی هم حس کرد که تند رفته است. ملایم تر از دقایقی قبل پای چپش را روی تخت گذاشت و

خود را جلوتر کشید. به نفس نزدیک شد و گفت:

_نمی خوام نصیحتت کنم چون در مورد تو یکی کار ساز نیست . از ظهر تا حالا که رسیدیم تا

همین الان یه بند در حال جر و بحث بودیم . بسته دیگه ، بسته به خدا

نگاهی به ساعتش انداخت و اضافه کرد:

_ دیگه کم کم اون بنده خداها هم از راه می رسن . زشته نفس ، پاشو حداقل جلوی اونا

اینجوری شفته بازی در نیار!

_ من شفته ام؟!

علی به چشمان پر از حرص نفس خیره شد و تلخ خندید:

_ اره ، مخصوصا الان و با این حالت. پاشو لباستو بپوش بیا پایین

و از روی تخت بلند شد. نفس چشمانش را بست و منتظر بود تا صدای بسته شدن در را

بشنود اما قبل از ان علی بوسه ای به روی موهای نفس نشاند و از در خارج شد. گویا او

نیز فهمیده بود که نفس از خرد شدن غرورش در برابر او چقدر اشفته و ناراضی بود.

صدای زنگ در رعشه ای بر اندام نفس انداخت. نمی دانست چه کسی پشت در است و این

یکی دیگر از تنبیهات نفس محسوب می شد. با تردید و دست و پایی لرزان خود را به پشت

پنجره رساند اما نوری که از حیاط به سمت اتاق ساطع می شد مانع دید او بود. از خیر دیدن

گذشت و با همان حال اشفته نگاه کوتاهی به ایینه انداخت.با خشم به خود زل زد و زمزمه

کرد : (( نه این نفس ، نفس واقعی نیست. چه مرگته دختر ؟ چشاتو وا کن ببین! همه رو از

خودت روندی ، دیگه چی ازت باقی مونده ؟! حد اقل عقلتو به کاربنداز ، همه چیزو خراب

کردی مخصوصا پل های پشت سرتو اما لان وقتشه که همون نفس قبلی باشی . . . محکم

باش . . . چه فرقی داره؟ اینده ی تو ازدواج نیست ! ))

از پله ها که سرازیر شد مهمان ها هم اهسته وارد سالن می شدند. با تشویش و هیجان پله

ها را طی کرد. در همان ابتدا قامت بلند مردی را دید که مشغول دست دادن با سهیل بود.قدم

بعدی را که برداشت در جایش خشک شد. گویی پاهایش به پله ها چسبیده بود.

تمام قول و قرار هایی که با خود گذاشته بود به یک باره دود شد و به هوا رفت. دست و

پایش سرد شده بود.

خانم شریفی و پس از ان حسام و محمد وارد سالن شدند . پروانه که تازه نگاهش به نفس

افتاده بود با غمی که در نی نی چشمانش دو دو میزد صدایش کرد.نفس با گام های سنگین،

مسخ شده اما با طمانینه پله ها را طی کرد و به جمع ان ها پیوست و با صدایی که سعی می

کرد کمی بلندتر از حد معمول باشد سلام کرد. سر ها به سمت او چرخید اما در همان لحظه

نیز حال اشفته ی نفس و صدایی که غم از ان می بارید اززیر نگاه تیزبین محمد دور نماند.

تردید جایز نبود بنابراین با تک تک انان احوال پرسی کرد اما انقدر به هم ریخته بود که در

چهره ی هیچ کدامشان حتی محمد دقیق نشد.

جمعی که دو خانواده تشکیل داده بودند شباهتی با یک مراسم خواستگاری نداشت. بیشتر

میهمانی یا یک دور همی دوستانه بود. نفس بین پروانه و خانم شریفی جای گرفته بود و

مدام چشمان بی قرارش را به زمین و یا به تابلو فرشی که به دیوار اویخته شده بود می

دوخت. علی چند باری با اشاره ی چشم از او خواست که حواسش به جمع باشد که هشدار

های او واقعا کارساز بود در غیر این صورت نفس هنوز هم در توهمات خودش دست و پا

می زد.

پذیرایی زینب خانم که به اتمام رسید کم کم سخن به پیرامون خواستگاری کشیده شد.سهیل با

روی گشاده با اقای همایونیان در حال صحبت بودند و مادر ها هم گاهی در بحثشان شرکت

می کردند و در این میان حسام و محمد نیز ساکت ننشسته بودند.محمد چنان یا صلابت و

اقتدار سخت می گفت که نفس می توانست به وضوع برق تحسینی که در چشمان پدرش بود

را از پشت ماسک بی تفاوتی او مشاهده کند. انتظار چنین بر خوردی را از محمد داشت اما

فکر نمی کرد پدرش به این اسانی با محمد گرم بگیرد. پوزخندی زد و به فکر فرو رفت.

بالاخره اقای همایونیان سخنی به زیان اورد که نفس دست و پایش را گم کرد:

_ خب جناب متین پور بنده که از مصاحبت با شما به شدت لذت بردم ، افتخاری بود که هم

نشینی با شما با وجود پسر بنده و دختر خانوم شما نصیب من شد

سهیل با تواضع و لبخندی زیبا در پاسخ گفت:

_ اختیار دارید قربان. بنده هم از دیدار دوبارتون خوشحال شدم ، به هر حال ببخشید که نشد

تهران در خدمتون باشیم

همایونیان خندان در جواب گفت:

_ این چه حرفیه سهیل خان؟! ممنونم اما اگه اجازه بدین این خانوم و اقای جوون که ما

امشب به خاطرشون اینجاییم یه گفت و گویی با هم داشته باشند ، به هر حال جزیی از

رسوماته. البته تصمیم گیریش که صددرصد با شماست.

_ شرمنده می فرمایید جناب . من هم حرفی ندارم

و رو به نفس کرد.نفس با اشفتگی و استیصال از جا برخاست.اب دهانش رابه زحمت قورت

داد و لبخندی بی جان روی لب راند و بی هیچ حرفی به راه افتاد.محمد نیز با جذبه ی خاص

خود همراه او قدم برداشت.

به طبقه ی دوم که رسیدند نفس بی درنگ راهش را کج کرد و به جای اتاقش به سمت سالن

رفت و کنار مبل تک نفره ای ایستاد.

_ بفرمایید!

محمد با تعجب نگاهش کرد و یک تای ابرویش را بالا انداخت. از کنار نفس که می گذشت

عطر تلخ و همیشگی اش سبب شد نفس لحظه ای چشمانش را ببند. تازه به یاد اورد که باید

نگاهی هم به محمد بیندازد. به سرعت چشمانش را گشود و به او که در حال نشستن بود

نگاه کرد. لباسی که بر تن داشت او را به هیچ وجه شبیه یک خواستگار نشان نمی داد. کت

کتان کرم رنگی پوشیده بود و کراوات سبز خوشرنگش روی پیراهن سفید رنگی که به تن

داشت زیبا جلوه می کرد. شلوار کتان قهوه ای رنگش نیز مثل همیشه گواه بر خوش پوشی

او بود. لحظه ای خودش را با او مقایسه کرد. موهای بلندش به ساده ترین حالت ممکن با

کش مویی مشکی اما زیبا بالای سر بسته بود و دنباله ان ازادانه روی شانه هایش به حرکت

در امده بود.کت و شلوار سرمه ای رنگی که خط هایی سفید به طور عمودی سطح ان را

پوشانده بود به تن داشت و کفش های پاشنه دار سفید رنگش نیز او را بلند قد تر از همیشه

نشان میداد. با اینکه حال اشفته ای داشت اما سعی کرده بود خمیده بودن روح و احساسش

را به رسم همیشه پشت ضاهری اراسته و مقتدر پنهان کند.

_ خوبی؟!

نفس تحت تاثر لحن مشکوک و جدی و شاید شیطنت امیز محمد نگاهش را روی صورت او

تنظیم کرد.پایش را روی پای دیگر انداخت و دستانش را روی دسته های مبل مشت کرد.

_ چرا اینجایی؟!

_ پرسیدم خوبی؟!

_ تو چی فکر می کنی؟

_ تو که بازم بد اخلاق شدی؟!

نفس در چهره ی بی نقص و جذاب محمد دقیق شد.

_ اصلا انتظار نداشتم مهمونای امشب شما باشید !

محمد با جدیت پرسید:

_ مگه نمیدونستی؟!

نفس با صراحت گفت:

_ نه ، نمی خواستم بدونم

محمد بدون اینکه کوچکترین تغییری در حالت صورتش ایجاد کند لحظه ای سکوت کرد و

سپس بی مقدمه پرسید:

_ کسی که کنار بابات نشسته بود علی بود ؟!

_ اره

در چشمان نفس دقیق شد و گفت :

_ شبیه هم نیستید

_ میدونم

و پس از ان دقایقی بدون حرف سپری شد. سکوت ممتد محمد او را کلافه می کرد. زیر

چشمی او را می پایید که خیلی خونسرد به چهره ی گلگون نفس خیره بود. این سکوت بی

نتیجه ازارش می داد .

_ خب انگاری حرفی نیست ؟!

_ حرف که زیاده ولی انگار تو نمیخوای چیزی بشنوی

نفس بی حوصله دستی در هوا تکان داد و با بیخیالی اشکاری گفت:

_ من امشب از همیشه بد اخلاق ترم ، خیلی رک ازت می پرسم . . . چرا تو الان اینجایی ؟!

میدونم که رفتار درستی ندارم ولی تو این شرایط فقط دنبال یه جوابم

محمد هم با لاقیدی خاصی پای راستش را روی پای چپ انداخت و دستانش را روی سینه قفل

کرد.

_در بداخلاق بودن تو که شکی نیست ولی فکر نمی کنم انقدر کند ذهن باشی که ندونی وقتی

یکی میاد خواستگاری قصدش از این کار چیه ، نه ؟!

نفس با غیظ نگاهش کرد و کمی در جایش جا به جا شد. خواست به تندی جوابش را بدهد اما

ترجیح داد از موضع محمد وارد شود و کنایه هایش را نادیده بگبرد.

_ دلیل خواستگاری رونمیدونم ، در ضمن مگه قرار نبود تو اخر هفته . . . برای همیشه

بری ؟!

_ فعلا که اینجام !

مکثی کرد و ادامه داد :

_ گفته بودم تو کنجکاوم می کنی و این اصلا خوب نیست

_ من متوجه منظورت نمی شم ؟

_ مهم نیست ، رفتن یا نرفتن من بستگی به جواب تو داره!

قلب نفس به یکباره تپید. و شوقی بی سابقه در وجودش شعله کشید. اما خود را نباخت و با

همان بی تفاوتی پرسید :

_ یعنی چی ؟! تو هیچ وقت یه جواب کامل و قانع کننده نمیدی!

_اگر جواب تو مثبت باشه رفتن من به تاخیر میفته

پاسخ محمد تپش های تند قلبش را متوقف ساخت. در ان لحظه از خود رنجید که چرا بیهوده

خیالبافی می کند. مگر پسری که روبرویش نشسته بود احساس سرش می شد یا اینکه جز

غرور چیزی در چشمانش داشت که نفس ان را نمی دید ؟

_ پس ، پس واسه چی اینجایی؟!

_نمیدونم !

نفس از پاسخ او براشفت. محمد چه می گفت؟! مگر او را فقط برای ارضای حس کنجکاوی

اش می خواست ؟! این دیگر فراتر از حد تحمل او بود.

با صدایی که سعی می کرد بیش از حد بلند نباشد پرسید:

_ یعنی چی اونوقت؟!

_ یعنی این که تو اگه تو این مدت منو نشناخته باشی حداقلش اینه که میدونی اخلاقم چه

جوریه ، نه ؟ ترجیح میدم رک باشم

_ خب ؟!

_ میدونی که من به عشق اعتقادی ندارم و میدونم اونقدر عاقل هستی که بدونی من دوستت

ندارم ، این حرفا رو هم نمیزنم که احساسات دخترونه ی تو رو جریحه دار کنم

نفس به سختی اب دهانش را قورت داد و محمد با همان جدیت ادامه داد :

_ تو برام جالبی ، کنجکاوم می کنی ، یه جورایی ... ولش کن!

و انگار که ذهن نفس را خوانده باشد اضافه کرد:

_ و اینم بگم که دوست ندارم فکر کنی من اینجام تا حس کنجکاویم رو از بین ببرم چون اگه

این فکر رو می کنی باید بگم هنوز بچه ای ! شاید تا همین دو روز پیش می گفتم ازدواج

برام زوده ، شاید الانشم همینو بگم ولی . . . ببین نه تو منو دوست داری نه من تو رو اما

بهت گفتم برام ناشناخته ای و من از این خوشم میاد. من هیچ وقت افکارمو راحت بیان نمی

کنم و انتظارم ندارم که درکم کنی و منو بفهمی ولی شاید بشه با تو یه چیزایی رو تجربه کرد

!

به زحمت نفس عمیقی کشید. حرف های محمد او را به خلسه ای عمیق فرو برده بود چرا که

اصلا انتظار شنیدن چنین چیز هایی را نداشت. در ان لحظه اصلا نمی خواست به عمق حرف

های محمد بیندیشد. دست و پاهایش سرد شده بود و سفیدی چشمانش به قرمزی می گرایید و

این تلاشش را برای داشتن چهره ای بی تفاوت به هدر می داد.

_ خب . . . خب که چی ؟!

_ من انتظار هرجور جوابی رو از تو دارم!

و از جا برخاست.

_ بهتره بریم پایین

و خودش با گام هایی اهسته به سمت پله ها رفت.

نفس هنوز هم از شوک حرف های محمد خارج نشده بود . نگاه بی قرارش به سمت پله ها و

جای خالی محمد چرخید. جای خالی او هشدار می داد که از جا برخیزد. با ناتوانی و ضعفی

بی سابقه خود را به محمد رساند و قدم هایش را با او هماهنگ کرد . صدای پاشنه های

کفشش و عطر محمد مانند سوهانی بر روح ازرده ی او بود. تق . . . تق . . . تق . . . بوی

عطر تلخ و سکوتی که با تق تق های احساس دختری ارام و تلخی های پسری سرکش ، با

دلهره شکسته می شد.

با هم و با فاصله ی چند قدم وارد سالن پذیرایی شدند. پس از یک سری صحبت های معمول

بین پدر ها و مادر ها در نهایت خانواده ی همایونیان ویلای متین پور را ترک کردند.. نفس

بلافاصله پس از رفتن ان ها به سمت اتاقش رفت که صدای محکم پدر او را بر جا متوقف

ساخت :

_ وایستا نفس

بدون هیچ حرفی ، با چشم هایی تبدار به سمت سهیل چرخید. چشمان سهیل قرمز بود و رگ

های متورم پیشانس اش خبر از حال بد روحی او می داد. با صدایی دو رگه بدون اینکه به

نفس نگاه کند شروع به صحبت کرد:

_ از همین امشب تا پس فردا وقت داری به تصمیمات بچگانه ت فکر کنی . . . فهمیدی ؟!

نفس بی حرف سرش را پایین انداخت و دوباره به سمت اتاق رفت که فریاد بلند سهیل لرزه

بر اندامش انداخت :

_ گفتم فهمیدی ؟!

بریده بریده در حالی که سعی می کرد سرش را بلند کند ، گفت :

_ بله بابا

و این بار بار با قدم هایی مصمم و گام هایی شمرده به سمت اتاقش رفت.

نمیدانست چه مدت روی تخت اشک ریخته اما تاریکی که بر اتاقش حکم فرما بود حکایت از

شبی طولانی و پایان نا پذیر داشت. روی تخت نشست و گیج و منگ به ساعت خیره شد.

نگاهی به کت و شلوار چروک شده اش انداخت . کفش هایش اذیتش می کردند .بوی تند

سیگار مشامش را پر کرد. با کنجکاوی از روی تخت بلند شد و به سمت تراس قدم بر داشت

و در را گشود. علی روی صندلی فلزی و سفید رنگ نشسته بود و با فکی منقبض شده

سیگار را بین انگشتانش می فشرد.

_ بشین

کنار نرده های سنگی تراس ، روی زمین نشست و سرش را به نرده ها تکیه داد و در حالی

که می کوشید کفش های سفید رنگش را از پا خارج کند علی را صدا کرد :

_ علی ؟

لحن کلامش انقدر التماس گونه بود که علی بی اختیار تلخ خندی روی لب نشاند و به سمتش

چرخید :

_ جانم ؟

_ دلت برام می سوزه ؟!

_ دوباره بچه شدی نفس ؟

و با لودگی اضافه کرد :

_ سوختن که می سوزه ولی نه واسه تو از گشنگیه !

نفس با بی حالی خندید و سرش را روی نرده جا به جا کرد .

_پاشو برو یه چیزی بخور خب

علی با ذوقی کوکانه گفت :

_ اگه تو با هام بیای منم میرم بخورم

نفس با همان لبخند چشمان اشکبارش را به او دوخت :

_ بس نیست این همه حرص و بغض و اهی که می خورم ؟! سیر ِ سیرم علی

علی متفکرانه نگاهش کرد.

_ انقدر خوشمزه ست که همشونو یه جا دارم می خورم وگر نه به تو هم تعارف می کردم

ولی من همیشه حسود بودم و اینا رو بهت نمیدم

علی لحظه ای به صورت خواهرش زل زد . نفسش خسته بود ، از همه چیز و او این را

درک می کرد. از جا بر خاست. می دانست که نفس هذیان می گوید.دستش را پشت کمر او

انداخت و بلندش کرد و او را تا نزدیکی تخت همراهی کرد.

نفس روی تخت دراز کشید و برای لحظاتی چشمانش را روی هم گذاشت اما وقتی از رفتن

علی مطمئن شد چشمانش را گشود.از تخت بلند شد و لباس هایش را عوض کرد و ان ها را

گوشه ی تخت انداخت سپس ابی به صورتش زد تا رد پای خشک شده ی اشک را از روی

گونه هایش پاک کند.

در حین انجام این کار ها مدام به حرف های محمد فکر می کرد و با یاد اوری کلمه به کلمه

ی سخنانش اتش خشم در وجودش شعله می کشید. با این همه تنها مسئله ای که در ذهنش

جولان میداد یافتن جوابی دندان شکن برای پاسخ به رفتار محمد بود . نباید به او نشان می

داد که در برابر حرف های بی سر و ته و نیش دارش احساس ضعف می کند . از طرفی هم

نمی خواست طوری رفتار کند که محمد فکر کند او برایش مهم است می خواست طوری

وانمود کند که محمد یک خواستگار معمولی بود اما حرف هایش را به بدترین شکل ممکن

بیان کرده و حالا او باید برای جواب دادن به پیشنهاد مسخره اش خیلی عادی فکر می کرد !

نگاهی به ساعت انداخت . عدد 30 :11 را نشان میداد . نقشه های زیادی در سر داشت که

در ان موقع شب قادر به اجرای ان ها نبود پس ترجیح داد با لبخند لباس خوابش را بپوشد ،

پتو را روی خود مرتب کند ، چشمانش را ارام ببندد و ارامش قبل از طوفان را تجربه کند !

وارد اشپزخانه شد . علی و نینا پشت میز نشسته بودند و علی مشغول کلنجار رفتن با نینا

برای خوردن لیوان شیرش بود .

_ قربونت برم این لیوانو تا اخرش بخوری قول مردونه میدم ببرمت لب دریا

_ قول مردونه میدی ؟!

علی با تعجب سرش را به نشانه ی مثبت تکان داد :

_ اره خب !

نینا به لیوان زل زد اما لحظاتی بعد ان راپس زد .

_ نمیخوام ،بارون میاد دریا کیف نمیده ، تو بخور بزرگ شی ، مرد شی !

علی با خنده ای امیخته به حرص گفت :

_ دیگه از این مرد تر ؟!

_اگه مرد بودی بدون شیر خوردن منو می بردی دریا ، نا مرد !

علی دیگر نمیدانست با این بچه چه کند . لیوان شیر را از روی میز برداشت و ان را با

حرص سر کشید و سپس دست نینا را گرفت:

_ پاشوبریم

_ کجا ؟!

صدای نفس سبب شدعلی متوجه حضورش شود . با لبخندی عصبی به نینا اشاره کرد و در

حالی که او را دنبال خود می کشید پاسخ داد :

_ دارم می برمشون لب دریا که بیشتر از این مردونگی بنده رو زیر سوال نبرن خانوم !

نینا به خنده افتاد و نفس نیز لبخند زد و رفتن ان ها را نگاه می کرد . باز هم در حال جر و

بحث بودند .

_ علی ؟

_ جان ؟

_ بغلم کن!

_ چرا ؟

_ علی؟!

_ هوم؟!

_ مرد باش ! بغلم کن !

نفس با خنده پشت میز نشست و شروع کرد به خوردن . امروز روز او بود .

پس از خوردن صبحانه به اتاقش رفت. پس از سبک و سنگین کردن افکارش گوشی اش را

برداشت و شروع کرد به شماره گرفتن . پس از سه بوق به تماس پاسخ داده شد :

_ بفرمایید ؟!

_ سلام ، صبح بخیر !

_ سلام ، صبح شما هم بخیر . . . عذر می خوام به جا نمیارم ؟!

_ متین پور هستم جناب ریاحی

مسعود چندین بار نام متین پور را زیر لب زمزمه کرد و انگار داشت چیزی را به یاد میاود :

_ متین پور . . . نینا . . . خواستگار . . . عاشقی !

نفس متعجب از کلمات بی سر و ته او به خنده افتاد :

_ خواهرش هستم !

_ آ بله بله ، حالتون چطوره خانوم ؟ خانواده خوبن ؟

و سپس با خنده اضافه کرد :

_ حال لیلی بنده چطوره ؟!

_ خوبم ، خوبن ، خوبه ! لیلی هم سلام ویژه داره خدمتتون

مسعود که از طنز کلام نفس به خنده افتاده بود گفت :

_ سلامت باشه ، چقدر سخته واقعا تحمل دوری

نفس تبسمی کرد و جدی گفت :

_ می بخشین که بد موقع مزاحمتون شدم اقای ریاحی

مسعود میان کلامش پرید :

_ اختیار دارین ، بنده در خدمتم

_ راستش . . .

نفس عمیقی کشید و با اطمینان گفت :

_ راستش . . .

اما قبل از اینکه جمله اش را کامل کند مسعود به کمکش امد :

_ می خواستین در مورد محمد صحبت کنید ؟!

نفس که از سوال او خوشحال می نمود دست از تلاش برای پنهان کاری برداشت اما باز هم

نتوانست واقعیت را بیان کند .

_ شمااز کجا متوجه شدین ؟!

مسعود ارام و مودبانه خندید .

_ میخواین بگین در مورد رفتنش به شما چیی نگفته ؟!

نفس با زیرکی پرسید :

_ رفتنشون ؟!

_پس نگفته ؟! برنامه ی سفرش خیلی ناگهانی بود در واقع خود منم یه هفته پیش متوجه

شدم ، می گفت می خواد بره سوییس ، کاراشم همه رو انجام داده بود

_ یعنی الان ایشون ایرا ن نیستن ؟!

مسعود نفس عمیق و صدا داری کشید و ریز خندید :

_ مطمئنین چیزی به شما نگفته ؟!

نفس لحظه ای از حرکت ایستاد. حس کردمسعود همه چیز را می داند . اما نه . . . نه این

امکان نداشت !

مسعود از سکوت نفس استفاده کرد :

_ می دونید محمد پسری نیست که بشه راحت باهاش کنار اومد ، با هر کسی هم بر نمیخوره

ولی اگه بخواد کنارت باشه تا اخرش وایستاده

نفس که از سخنان او سر درنیاورده بود با تعجب پرسید :

_ من متوجه نمی شم؟!

مسعود باز هم ریز خندید:

_ یه راهنمایی کوچولو بود ، شما زیاد بهش فکر نکنید . . . راستی محمد الان شماله ،

دیدینش دیگه ؟!

نفس سر جایش ایستاد . پس او همه چیز را می دانست .

_ این یعنی این که دیدینش پس با این حساب محمد پیش من قایم نشده که بخواین باهاش

دعوا کنید !

نفس که تا ان لحظه سکوت کرده بود بار دیگر پرسید :

_ بله ؟!

_محمد مثل برادرم می مونه درسته خیلی چیزا رو به من می گه ولی من از ماجرای دیشب

خبر دارم و میدونم بازم زبون تلخش کار دستش میده !

نفس که دیگر زبانش بند امده بود بریده بریده پرسید :

_مگه می دونید چی گفته ؟!

_نه ولی حدسش خیلیم مشکل نیست !

_ پس حدس اینم که چرا ایشون درست وقتی که برای اخر هفته بلیط داشتن اما دیشب اینجا

بودن نباید برای شما مشکل باشه ؟!

مسعود مظلومانه گفت :

_ اینو دیگه نمیدونم ، محمد تو خیلی از مواقع غیر قابل پیش بینیه !

نفس که فکر می کرد اگر مکالمه شان ادامه پیدا کند قطعا از خجالت اب می شود گفت:

_اقای ریاحی مثل اینکه خیلی وقتتون رو گرفتم

_ اختیار دارید ، اتفاقا خوشحال شدم که با من تماس گرفتین !

_ ممنون . روز خوش

_ وقتتون بخیر خانوم

گوشی را با حرص روی تخت انداخت. این هم از مسعود ریاحی !

دستش را به کمر زد و در حالی که مدام طول و عرض اتاق را می پیمود شروع به جویدن

ناخن هایش کرد.

صدای در اتاقش به او اجازه ی اندیشیدن نمی داد . روی صندلی نشست .

_ بفرمایید

علی در را گشود و وارد اتاق شد .

_ در چه حالی ؟

_ بیا تو

علی خود را به تخت رساند و روی ان نشست .

_ نینا کجاست ؟

_ پایین داره بازی می کنه . . . فکراتو کردی ؟

نفس حق به جانب نگاه غضبناکش را حواله ی او کرد :

_ به چی ؟!

_فکر کنم ما دیشب مهمون داشتیم که از قضا خواستگار تو هم بودن

_ انتظار نداری که یه شبه جوابشونو بدم ؟

علی زیر چشمی نگاهش کرد :

_ پس قراره بهش فکر کنی !

در ان لحظه نفس فکر کرد که چرا ان روز همه چیز خلاف میلش پیش می رود . درست بر

عکس چیزی که صبح فکر می کرد .

_ من . . . من نمیدونم چه جوری تصمیم بگیرم علی ؟

_ سختش نکن نفس . تو همیشه خودت واسه خودت تصمیم گرفتی البته میدونم که تو این یه

مورد نمیشه . بگو ببینم تو چی میخوای بدونی ؟

_ چی ؟!

علی با ارامش روی تخت دراز کشید و مچ دستش را روی پیشانی گذاشت .

_ چی می خوای در مورد محمدهمایونیان بدونی تا راحت تر تصمیم بگیری ؟

و وقتی نگاه مات و خیره ی نفس را روی خود دید با لحنی جدی شروع کرد به صحبت :

_ پسر بدی به نظر نمیومد ، از طرز حرف زدنش پیدا بود که شخصیت محکمی داره . . .

میدونی که عکاسه و اتلیه داره ، خودت که رفتی اونجا چند باری ؟

نفس عمیقی کشید و ادامه داد :

_ 26 سالشه ولی خودمونیما چهره اش بر عکس شخصیتش بچه تر نشون میداد !

لبخندی زد و خیره در چشم های نفس ، اضافه کرد :

_ فارغ التحصیل دانشگاه تهرانه ، سه سال هم سوییس زندگی می کرده . . . فکر کنم

خانواده ی داییش اونجا زندگی می کنن . تا قبل اینکه بره اونجا یعنی دوران دانشجوییش جدا

از پدر و مادرش زندگی می کرده ولی از وقتی برگشته پیش خانواده شه . یه برادرم داره که

یه سالی میشه ازدواج کرده . موقعیت اجتماعی خوبیم داره یعنی من که فامیلیشو به هر

کسی گفتم می شناختنش و تعریفشو می کردن ، البته می گفتن پسر ساکتیه ، با هر کسی

رفت و امد نمی کنه و مودب و خوش برخورده .

پوزخندی روی لبان نفس نشست و حواسش را به حرف های برادرش داد :

_میدونی نفس پسر خوبی به نظر میاد ولی مطمئنا هر کسی یه خوبی و بدی هایی داره که تا

باهاش برخورد انچنانی نداشته باشی بهشون پی نمی بری.

نفس همچنان به علی زل زده بود . از اطلاعات علی متعجب می نمود . چطور توانسته بود

این اطلاعات را در مورد محمد به دست بیاورد ؟!

_ قربون چشمای خواهری خودم ! دیوونه اینجوری زل نزن بهم !

غلتی زد و از روی تخت بلند شد و در حالی که دستش را بین موهایش فرو می برد جدی تر

از قبل گفت :

_ ببین منو نفس ، اینا رو گفتم تا بدونی با کی طرف هستی و بعداز اونم بدونی که مامان و

بابا و حتی من همین جوری رهات نمی کنیم ، می فهمی ؟! محال بود بدون اینکه در

موردشون تحقیق کنیم بذاریم بیان اینجا . تو همیشه برای ما مهمی . . .

نفس میان حرفش پرید :

_ برای مامان و بابا نه !

_دیگه سر این قضیه باهات بحث نمی کنم چون خودتم می دونی داری اشتباه می کنی . حالا

جدا از اون جواب این پسره روچی کار می کنی ؟ نفس تو با قهر کردنت فقط باعث رنج و

عذاب خودت میشی . تو الان می تونستی از راهنمایی های مامان و کمک های مادرانه ش

استفاده کنی . به اینم فکر کن ! مسئله ی کوچیکی نیست ، حواست باشه ها !

و در حالی که از روی تخت بلند می شد گفت :

_ تو جواب دادن هیچ اجباری بالا سرت نیست ولی اینو بدون محمدهمایونیان از نظر خانواده

ت تایید شده

لبخندی به نفس زد و در حالی که دستش را پشت سرش گذاشته بود اضافه کرد :

_خب اینم از ماموریت من که به خوبی انجام شد ، گفتنی ها رو که گفتم حالا من حوضمو

بهت قرض میدم تا تو باهاش خلوت کنی !

نفس هم از طنز کلام علی لبخندی روی لب نشاند . چند وقتی بود که لبخند واقعی علی را

ندیده و فراموش کرده بود .

_ ممنون علی

_ درست فکر کن عزیزم

پس از خروج علی از اتاق به فکر فرو رفت . قضیه داشت جدی پیش می فت و او هنوز سر

جای اولش ایستاده بود . می خواست مثل همیشه همه ی جوانب را بسنجد و سپس بهترین را

انتخاب کند اما امروز ، حالا اشفته تر از این حرف ها بود . ثانیه ها ، این دونده های عجیب

چه بر سر روزگارش اورده بودند ؟ همه چیز برایش سخت می نمود . از همه مهم تر جدایی

پدر و مادرش بود که هرگز نمی توانست ان را باور کند . برای نفسی که پدرش تنها مردی

بود که همیشه می پرستید ، شخصیت مادرش را مثال زدنی می پنداشت و خواهر و برادری

که تمام وجود او بودند پاشیده شدن کانون گرم خانواده اش بی شباهت به یک مرگ تدریجی

نبود . احساسات دخترانه اش ترک که هیچ ، می رفت تا شکسته شود . حالا و در این

وضعیت باید جواب محمد را می داد . پسری که خیلی ناگهانی از راه رسید ، خیلی رسمی در

برابرش نشست ، در چشمانش خیره شد و گفت که دوستش ندارد و او فقط نگاهش کرد . حالا

باید با او چی می کرد ؟ اگر جوابش مثبت باشد می تواند اغوش محکمی بیاید تا بتواند در

کنار پدر و مادری که دارند اغوش خود را حتی از یکدیگر دریغ می کنند به ارامش برسد ؟!

ته دلش به محمد حس خاصی داشت اماباز هم غرورش ، احساساتش در کشمکشی عجیب

مانع از ان می شدند که درست ترین را انتخاب کند هرچند تا حدودی می دانست چه می

خواهد

_ بله ؟

_ سـلام

به وضوح متوجه شد که از تماس بی مقدمه اش جا خورده است .

_ سلام !

_وقت بخیر

_ ممنون ، مشکلی پیش اومده ؟!

_ حتما باید مشکلی پیش بیاد ؟!

_ نه اما . . . خب ؟

محمد زودتر از انچه که نفس فکر کند به خودش امد و دوباره لحن متعجبش پشت صدای

مغرورش گم شد .

_ فکر کنم شب قبل سکوتم یه کم ازار دهنده بود ، البته بیشتر واسه خودم

_ همین ؟!

نفس زنگ نزده بود که ببازد بنابر این با پوزخند و لحنی محکم گفت :

_ اوه نه ، گفتم شاید بد نباشه اگه منم تموم حرفام رو رک و بی پرده بزنم و این بار تو به

رسم ادب سکوت کنی !

_ می شنوم ؟!

_ میدونی من همیشه ادم کنجکاوی بودم اما هیچ وقت نخواستم یه معمای حل شده باشم

واسه بقیه ، اگرم برای کسی ناشناخته بودم یا هستم برام مهم نیست !

نفس عمیقی کشید و ادامه داد :

_ شاید اهل ریسک کردن باشم اما نه تو هر چیزی ، گاهی وقتا هم یه تصمیماتی میگیرم که

شاید خودم هیچ علاقه ای بهش نداشته باشم اما به نفعمه و فکرمی کنم درسته پس بهتره

هر کس هر جوری که دوست داره تجربه هاشو امتحان کنه ! در ضمن من ادمی هستم که

زود وابسته می شم پس اگه حرفی یا چیزی گفتم حالا به هر جهت سعی کن زیاد جدی نگیری

_ خب ؟!

نفس با ارامش خاطر گفت :

_ روزخوش

و بدون شنیدن پاسخی از جانب او به تماس پایان داد . انگار بار سنگینی را از روی شانه

هایش برداشته بودند . احساس سبکی می کرد و چقدر خوشحال بو که توانسته بود حداقل

کمی از حرف هایش را به محمد بگوید . با یاد اوری صدای نفس های محکم و عصبی محمد

پشت تلفن هر لحظه به خوشحالی اش افزوده می شد . اما او باید جدی تصمیم می گرفت .

حالا وقت لجبازی های بچگانه نبود .

_ جوابت اینه ؟!

لبش را گزید .

_بله بابا

_ پس ما تا دو روز دیگه بر میگردیم تهران

_ اما . . .

سهیل با تحکم گفت :

_ تو اینجا می مونی

_ اما . . .

_ دیگه نمی خوام چیزی بشنوم

دقایقی به چهره ی جدی اما خسته ی پدرش خیره ماند و در همان لحظه چقدر از خود متنفر

گشت . عقب گرد کرد و از اتاق خارج شد.

با رخوت از روی صندلی برخاست و پشت پنجره رفت . باز هم باران می بارید . روز قبل

جوابش را به سهیل داده بود . مادرش پس از شنیدن پاسخ او به اتاقش امده بود . از انتخاب

نفس شاید د ران وضعیت چندان راضی به نظر نمیرسید اما به نظرش دخترش انتخاب درستی

کرده بود . دخترکش را لحظاتی در اغوشش کشیده بود . نفس نیز بی مهابا در اغوش او

اشک می ریخت :

_ مامان منو می بخشی ؟!

_ مگه میشه دخترمو نبخشم ؟

نفس سرش را از روی سینه ی پروانه برداشت .

_ از هم جدا نشین

و پروانه از جا برخاسته بود و در حالی که از اتاق خارج می شد گفته بود :

_ استراحت کن عزیزم

و حالا منتظر بود تا فردا از راه برسد . روزی که برایش سرنوشت ساز بود. خانواده ی

همایونیان همان شب خواستگاری اظهار داشتند مشتاق اند که هر چه سریع تر پاسخ نفس

را بشنوند بنابر این خانواده ی متین پور هم در رساندن جواب چندان تعلل نکرد . خانم

شریفی بلافاصله پس از شنیدن جواب برنامه ای برای فردا ترتیب داده بود که البته با

مخالفت سهیل و همچنین پروانه روبرو شد . ان ها حاضر نبودند در عرض سه روز شاهد

مراسم عقد دخترشان باشند که باز هم با صحبت های خانم شریفی و همسرش مبنی بر اینکه

تا چند هفته ی دیگر با فرا رسیدن ماه محرم نمی توانند مراسم مناسبی برگزار کنند کوتاه

امدند . سهیل هم که از تصمیم دخترش با خبر بود و می دانست نفس قصد بر گشت به تهران

را ندارد به این مراسم راضی شد و دو خانواده خود را برای روز بعد اماده می کردند .

شب هنگام نفس روی تختش دراز کشیده بود و با نگاهش دور تا دور اتاق را کنکاش می

کرد . خاطرات تمام این سال ها را در ذهنش مرور می کرد . چه روز هایی که روی تختش

کلافه و سردرگم اشک می ریخت ، می خندید ، دیوانه می شد . از روی تخت برخاست و به

سمت کمد لباس هایش رفت . خالی بود . از فردا دیگر اینجا اتاق نفس نیست .

دوباره به سمت تخت برگشت . از فردا دیگر روی این تخت نمی خوابد . از فردا او مهمان

خانه ی دیگری می شود که شاید میزبانش علاقه ای به پذیرفتن او ندارد . با این وجود حس

تازه ای اشت . از فردا دیگر در لحظه هایش تنها نبود .

به لباسی که برای فردا اماده شده نگاهی میندازد . با تمام بی توجهی ها باز هم سعی می

کرد جایی در دور ترین گوشه ی ذهنش چهره ی محمد وقتی که او را در این لباس می بیند

تجسم کند . حسی که زیر پوستش دویده بود را با تمام دلهره هایش دوست داشت . امشب باید

کمی از غرور جوانی اش را به دست نسیم پاییزی می سپرد تا فردا شروع بهتری داشته

باشد . امشب باید با خیلی چیز ها خداحافظی می کرد . با دنیای بی خبری کودکانه ، سرخوشی

دخترانه ، امشب باید کمی ، فقط کمی بزرگ می شد .

سر ها به سمت پله ها چرخید . نفس خرامان در حالی که با دست راستش پیراهن بلند کرم

رنگش را کمی بالا اورده بود با احتیاط از پله ها پایین می امد . به اخرین پله که رسید علی

با قدم هایی بلند خود را به او رساند و دستش را گرفت و با هم به سمت میهمان ها رفتند .

سهیل و پروانه ان روز برای تنها دخترشان چیزی کم نگذاشته بودند . به اصرار انها مراسم

عقد در ویلای خودشان برگزار می شد . همه چیز اماده و مهیا بود . نفس دست در دست علی

قدم بر می داشت . میهمانان اندکی که در سالن بودند به افتخار نفس برخاسته و برای او

دست می زدند . در میان میهمانان نفس تازه موفق شد نگاهش را به محمد بدوزد . این بار

بر عکس شب خواستگاری کت و شلوار مشکی رنگی به تن داشت . موهای کوتاهش و ته

ریش محسوسی که همیشه روی صورت داشت در ان لباس او را بی اندازه جذاب می نمود .

در ان لحظه درست برعکس تصور نفس چشمان مغرو محمد نیز لحظاتی خیره خیره نگاهش

کرد .

بالاخره نفس در کنار محمد جای گرفت . دقایقی بعد ویلا در سکوتی عمیق فرو رفت و عاقد

شروع کرد به خواندن خطبه ی عقد . دستان نفس می لرزید و نگاهش به ایه های قرانی بود

که روبرویش قرار داشت . سعی می کرد ارام باشد اما تشویش و بی قراری انگار نمی

خواستند از او جدا شوند . سر انجام هنگامی که باید لب باز می کرد با صدایی اهسته اما

محکم گفت :

_ بله !

و لحظه ای بعد صدای بله گفتن محمد نیز در گوشش طنین انداخت . نفس عمیقی کشید تا بر

خود مسلط شود . سرش را ارام بالا اورد . همه با لبخند نگاهش می کردند . واژه ی عروس

مدام از مقابل چشمانش رد می شد و ترسی موهوم را مهمان وجودش می کرد . نفس می

ترسید !

هنگامی که محمد دست نفس را بالا اورد تا حلقه را در انگشتش بیندازد ارامشی عجیب و

امیخته به دلهره ای که داشت کلافه اش می کرد . محمد ساکت و صامت در کنارش نشسته

بود و گاه گاه لبخندی روی لبانش می نشاند .

پس از پایان یافتن مراسم عقد و تبریک گفتن ها و اهدای هدایا ، میهمانان به سمت میز

غداخوری دعوت شدند . نفس از جا برخاست و در کنار محمد به سمت دیگر سالن رفت .

اولین قاشق را به اهستگی بالا اورد و به سمت دهانش برد که صدای محمد متوقفش ساخت

.

_ نباید ازت انتظار داشته باشم سلام کنی نه ؟!

نفس بی تفاوت لقمه اش را ارام جوید و به همان اهستگی نیز از گلو پایین داد .

_ نمیدونم ، ولی خب سلام !

محمد لحظه ای خیره نگاهش کرد و سپس سرش را به سمت دیگری چرخاند . این نفسی که

در کنارش نشسته بود و از نگاهش ترس و دلهره ی محسوسی خوانده می شد نفس

همیشگی نبود چرا که با وجود همین دلهره خیلی راحت تر و محکم تر و به طبع متفاوت تر

از قبل با او برخورد می کرد .

_ حرفایی که اون روز پشت تلفن زدی رو پای چی بذارم ؟!

نفس که از سوال ناگهانی اوجا خورده بود مقداری از محتویات داخل لیوانش را نوشید و گفت

:

_ پای چیز خاصی نذار ولی اگه دوست داشتی بهش فکر کن ، به دردت می خوره !

و برای اینکه مسیر صحبت را تغییر دهد به غذای دست نخورده ی محمد اشاره کرد :

_ نمی خوای که مهمونا فکر کنن که تو ازحرفای من ناراحت شدی ، اینجوری اخم کردی و

غذا نمی خوری ؟! هوم ؟!

محمد پس از مکثی کوتاه ، متحیرانه دستش را به سمت چنگالش برد . قطعا این نفس با

نفسی که او می شناخت یک فرق اساسی داشت .

نفس نگاهی به جمعیت اطرافش انداخت . تنها خانواده ی همایونیان و دو زوج جوان به

همراه تنها فرزندشان و دو خانواده ی دیگر که یکی از دوستان خانواده ی محمد و دیگری از

دوستان خانواده ی نفس بودند در میهمانی حضور داشتند که کم کم همه شان عزم رفتن می

کردند . ته دل نفس خالی می شد . نمی دانست چرا ولی دلش گرفته بود .

اخرین خانواده ای که در حال خداحافظی بودند خانواه ی همایونیان بود . خانم شریفی نفس را

در اغوش کشید :

_ خیلی خوشحالم دخترم ، خیلی . مواظب خودت باش

_ حتما ، خیلی لطف کردین

و سپس با اقای همایونیان دست داد :

_ خوشبخت باشی نفس جان

_ ممنونم

حسام نزدیک تر امد و با همان لبخند همیشگی اش جلوی نفس تعظیم کوتاهی کرد :

_ شبت بخیر نفس ، می بخشی که الهام نتونست توی مراسم شرکت کنه ، این چند ماه رو

باید استراحت کنه به هر حال منم امیدوارم خوشبخت باشی و یه جوری بتونی این اخموی ما

رو تحمل کنی !

نفس نیز با لبخندی دلنشین در جواب گفت :

_ این چه حرفیه ؟! بهش سلام برسونید و از طرف من عذر خواهی کنید که مجبور شدین

تنهاش بذارید و خیلی لطف کردین که اومدین

و نگاهی به محمد که مشغول صحبت کردن با سهیل بود انداخت و ادامه داد :

_ منم امیدوارم !

حسام خنده ی کوتاهی کرد و در حالی که برایش دست تکان میداد از او دور شد .

پس از دقایقی محمد قدمی به نفس نزدیک شد . سرش را کمی بالا اورد و خیره در چشمان

نفس اهسته گفت :

_ شبت خوش

نفس تنها سرش را تکان داد و پس از بدرقه ی میهمانان به داخل ساختمان باز گشت .

_ خب خب خب ، نفسمونم که رفت !

نفس اهسته به بازوی علی کوبید.

_ اِ چی می گی واسه خودت ؟! لوس !

_ بابا عروس خانوم با ما به از این باش !

_ اَه علی یه بار دیگه بگی عروس خانوم میزنمتا !

_ چه حرفا ، چه چیزا ، چه عروس بد اخلاقی ! خوبه شب عروسیتون نیست امشب !

نفس به سمت علی براق شد :

_ می کشمت علی

_ اِ منو بکشی که می شی قاتل ، نذار دومادمون چشم به راه بمونه ! حیفه به خدا

_ کم چرت بگو

_ چشــم ، سعی خودمو می کنم !

نفس با خنده از علی جدا شد و به سمت پله ها رفت .

در طبقه ی دوم پدر و مادرش جلوی در اتاق مشغول صحبت بودند که با امدن نفس هر دو به

طرفش برگشتند . پروانه زودتر به خود امد و با قدم هایی بلند خودرا به نفس رساند .

_ تبریک می گم دخترم ، میدونم که خوشبخت میشی و امیدوارم همیشه از انتخابت راضی

باشی

لبخند گرمی که روی لب های پروانه بود قلب نا ارام نفس را التیام بخشید . اشک در چشمان

پروانه حلقه زد و او برای جلوگیری ازجاری شدنشان به اتاق خوابش پناه برد . حالا فقط

نفس مانده بود و سهیل .

_ ممنون بابا

سهیل در سکوت به او نگاه می کرد . سرانجام نفس خسته از این همه سکوت قدمی

برداشت تا به اتاقش برود .

_ خوشبخت بشی بابا

و سریع وارد اتاق شد و در را پشت سرش بست .

صدای بسته شدن در اتاق بغض سنگینی بر گلویش نشاند . با چشمانی به اشک نشسته و

قرمز به در بسته اتاق زل زد و سپس با قدم هایی خسته به سمت اتاقش رفت . خستگی از

سر و رویش می بارید و لباس بلندش مدام در دست و پایش می پیچید پس همان ابتدا ان را با

تیشرت و شلواری ساده و ابی رنگ عوض کرد . موهایش را از بند گیره ها و سنجاق ها

رها ساخت و ارایش ملایمش را با پاشیدن اب به روی صورتش به هم ریخت و سپس شروع

کرد به پاک کردن ان ها .

وقتی کار هایش تا حدودی به اتمام رسید نگاه دوباره ای به اتاقش انداخت . اما این نگاه با

نگاه دیشبش فرق داشت . حالا او یک خانم متاهل بود . واژه ای که مدام در گوش نفس زنگ

می زد . انقدر که به ناگاه قطره اشکی روی گونه های داغ و ملتهبش چکید . اشک هایش با

دیدن چمدان های بسته شده ی گوشه ی اتاق شدت گرفت و او را وادار ساخت تا روی زمین

بنشیند . برای لحظه ای از انتخاب خود پشیمان شد اما درست وقتی که همه چیز در ارامش

به اتمام رسیده بود . او با زندگی خود چه می کرد ؟ احساسات مختلفی گریبانگیرش شده بود

. قدرت تفکرش را از دست داده بود . دوباره نگاهش را معطوف چمدان ها کرد . از فردا باید

وارد خانه ای دیگر می شد . این تصمیم برای پدرش نیز دشوار بود .سهیل ساعت ها با خود

کلنجار رفته بود اما نمی توانست با تنها ماندن دخترش در ان ویلا نیز کنار بیاید بنابر این با

اکراه پذیرفته بود تا خانواده ی همایونیا همان گونه که در خواست کرده بودند مقدمات اقامت

دخترش را در ویلای خودشان اماده کنند.

نفس همچنان ارام اشک می ریخت اما باز هم همان حسی که ته دلش می جوشید کم کم راه

اشک هایش را بست و تبسمی شیرین را مهمان لبانش کرد . حالا او باید روز ها و لحظه

های جدیدی را می ساخت در کنار . . . محمد .

_ نمیری تو ؟

نفس با قدم هایی نامطمئن قدم به داخل گذاشت . محمد در حالی که کلید را در دستش می

فشرد در را پشت سرش بست و بی توجه به نفس به سمت سالن پذیرایی رفت . نفس مردد

بین ماندن و رفتن بود و سر انجام بی صدا به سمت اتاق انتهای راهرو به راه افتاد . امروز

صبح برای اولین بار همراه پدر و مادرش قدم به ویلای بزرگ همایونیان گذاشه بود . انقدر

محیط خانواده ی همایونیان گرم و صمیمی بود که نفس از همان ابتدا احساس راحتی می کرد

. حالا ساعتی به غروب مانده بود که نفس و محمد پس از خداحافظی کردن از خانواده

هایشان و همراهی کردن ان ها تا نیمی ازراه دوباره به ویلا بازگشتند . چقدر برای نفس

جدایی از خانواده اش دشوار بود . جدایی از مادر مهربانش ، پدر عزیزش و علی پسری که

هیچ گاه تنهایش نگذاشته بود و از همه مهم تر نینا که سبب شد اشک ها نفس جاری شود .

چمدانش را گشود و به دنبال لباس هایش یکی یکی وسایلش را بیرون اورد . بالاخره نیز

شلوار کتان کرم رنگی را به همرا تی شرت نارنجی رنگش انتخاب کرد و مشغول تعویض

لباس هایش شد . هنگامی که از این کار فارغ گشت با دیدن وسایلش که همه روی زمین

پخش شده بود اهی کشید و دوباره نشست و شروع کرد به جمع اوری .

_ چی کار داری می کنی ؟!

با صدای محمد سرش را به سمت در برگرداند .

_ دارم لباسامو جمع می کنم

_ می بینم اما چرا اینجوری ؟!

نفس دوباره سرش را به کار خود گرم کرد .

_ دنبال لباسام می گشتم ، همشونو ریختم بیرون تا پیداشون کنم

_ پاشو وسایلتو بردار بیار اتاق طبقه ی بالا

نفس نگاه عاقل اندر سفیهی حواله ی محمد کرد .

_ من تنهایی اینارو بیارم ؟!

محمد از چار چوب در کنار رفت و به سمت نفس امد .

_ من این دو تا رو می برم این یکی رو هم جمعش کردی خودت بیار فقط الان بیا بالا بگو

کدوم اتاقو می خوای

استرسی عیب که در ان لحظه در وجودش نشست سبب شد سر انگشتانش شروع کند به

سرد شدن و لرزیدن . بدون اینکه نگاهش کند گفت :

_ هر کدوم که شد ، فقط رو به دریا باشه لطفا

_ اومدی بالا ، سمت راست ، انتهای راهرو

_ مرسی

و در پس ان صدای قدم های محمد را شنی که از اتاق دور می شد . عطر محمد در اتاق

پیچیده بود .

بالاخره چمدانش جمع و او راهی طبقه ی دوم شد . سمت راست انتهای راهرو ، در سفید

رنگ را گشود . اتاقی نسبتا بزرگ و زیبا در برابر چشمانش بود که در همان وهله ی اول

رنگ کرم دیوار ها که رگه هایی از رنگ سبز نیز درمیانشان به چشم می خورد ارامشی

خاص به او می بخشید . همه چیز مرتب و منظم بود . پنجره های قدی که نیمی از دیوار های

اتاق را در بر گرفته بودند نفس را به وجد می اورد به اضافه ی تراسی مثلث شکل که در

سمت چپ اتاق قرار داشت . یک تخت دو نفره ی کرم رنگ ، یک میز ارایش و دو ایینه ی

قدی به همراه تابلویی بزرگ که روبروی تخت قرار اشت و نفس متوجه ان نشده بود وسایل

اتاق را تشکیل می داد . با حیرت به تابلویی زل زد که چهره ی مهربان و لبخند زیبای پروانه

، سهیل ، علی و نینا را قاب گرفته بود . بازهم بی اختیا نم اشک چشمانش را تر کرد . برای

این کار بی نهایت از محمد و خانواده اش ممنون شد .

با نگاهی به ساعت متوجه شد که زمانی طولانی ، چیزی در حدود یک ساعت و سی دقیقه

مشغول جا به جا کردن وسایلش بوده است . باید به طبقه ی پایین می رفت .

روی پا ایستاد و کمی از گرد و خاکی که روی لباس هایش نشسته بود را تکاند . نگاهی به

نفس درون ایینه انداخت و سعی کرد لبخندی زیبا روی لب بنشاند . با نگاهی به سر تا پای

خود سریع به سمت کمد کفش هایش رفت و صندل مشکی رنگی را بیرون اورد و به پا کرد .

کمی از موهایش از زیر گیره بیرون زده بود پس دوباره سعی کرد ان ها را به صورت مرتب

کنار هم جمع کند . حالا راضی تر به نظر می رسید .

صدای نسباتا بلند تلویزیون از طبقه ی پایین به گوش می رسید . به سالن که رسید متوجه

محمد شد که بی توجه به برنامه ای که پخش می شد به حریر پنجره که به دلیل باز بودن ان

در دست نسیم به رقص در امده بود خیره بود . کمی معذب بود و به دنبال واژه ای می گشت

تا حضور خود را اعلام کند . ساعت هشت و سی دقیقه را نشان می داد و نفس یک ان فکر

کرد که چقدر گرسنه است و همین بهانه ی خوبی شد برای سخن گفتن .

_ گرسنه ت نیست ؟!

محمد با صدای نفس نگاهش را از پره گرفت و به سمت او چرخید . در قهوه ای نگاهش

سردرگمی عجیبی موج می زد . او نیز به ساعت نگاهی انداخت :

_ چرا . . . ترمه که هنوز نیومده ،خودت درست می کنی یا سفارش بدم ؟

نفس برای اینکه کمی از خجالت و استرسش کاسته شود بدون اینکه در مورد فردی به نام

ترمه کنجکاوی کند ، لبش را با زبان تر و چشمانش را کمی ریزتر از حد معمول کرد .

_ نمیدونم !

محمد با لبخندی جذاب از روی مبل برخاست و در حالی که از جلوی نفس می گذشت گفت :

_ بیا بریم ببینیم چی می تونیم درست کنیم

نفس متعجب به دنبالش راه افتاد :

_ تو می خوای اشپزی کنی ؟!

محمد با صورتی جدی سرش را به عقب برگرداند .

_ به من نمیاد ؟!

شیطنت در چشمانش بیداد می کرد . نفس از چشمانش حرف اورا خواند . با غیض گفت :

_ مدیونی اگه فکر کنی من تا حالا تو عمرم اشپزی نکردم !

انگار محمد هم می خواست جو بینشان از خشکی اولیه خارج شود بنابراین گفت :

_ باشه ،باشه سر اشپز ، من می خوام برای شام امشب سالاد الویه بخورم

و دستانش را به میزغذاخوری شش نفره ی داخل اشپزخانه تکیه داد . نفس حق به جانب

نگاهش کرد .

_ خودتم باید کمک کنی !

_ من ؟!!

_ اوهوم

محمد لحظه ای در تعجب نگاهش کرد اما کم کم لبش به لبخندی باز شد .

_ باشه

و دقایقی بعد هر دو مشغول اماده کرن غذا شدند . همه چیز خوب پیش می رفت . محمد خیلی

جدی مشغول مخلوط کردن مواد سالاد بود . نفس هرگز فکر نمی کرد که محمد را روزی در

این حالت ، مشغول اشپزی کردن ببیند هرچند خودش به تعداد دفعات انگشت شماری به قصد

اشپزی کردن وارد اشپزخانه شده بود اما همیشه از اشپزی کردن یک مرد ان هم در

اشپزخانه ی خانه به شدت دوری می جست . ولی محمد به هیچ وجه با وجودش در اشپزخانه

حس بدی به او القا نمی کرد .

نفس هم چنان که مشغول خرد کردن خیارشور ها بود بوی نگاهی به محمد انداخت اما

دهانش از تعجب باز ماند !

محمد تخم مرغی نپخته و خام را داخل مواد سالاد ریخته بود . خودش نیز با حالت تاسف

باری به شاهکارش زل زده بود .

_ چی کار کردی ؟!

محمد با تعجب سرش را بالا اورد .

_ چیو چیکار کردی ؟!

_ یه نگاه به اون تخم مرغ نپخته ی بی نوا و سیب زمینی بنداز !

محمد با حیرت نگاهی به مواد انداخت . نفس با غرور گفت :

_ اخه مردو چه به اشپزی !

محمد اما باز هم با بی تفاوتی شروع کر به هم زدن مواد شگفت انگیز سالاد الویه ! نفس که

دید او باز هم نقاب بی تفاوتی بر چهره گذاشته بی توجه اما با حرص مشغول کار خودش شد

. دقایقی نگذشته بود که عطر محمد را کنار خود حس کرد . نزدیک تر از همیشه . سرش را

برگرداند و خواست حرفی بزند که محمد قاشق حاوی سالاد الویه اش را در دهان او فرو برد

! چشمان نفس گرد شده صورت محمد را می کاوید . از کار ناگهانی محمد و محتویات داخل

دهانش به یک اندازه متحیر و متعجب شده بود . محمد با لبخندی که حرص نفس را در می

اورد به او خیره بود . نفس قدمی به عقب براشت . حس کرد کم کم حالش دگرگون می شود .

نفمید خود را چگونه به ظرف شویی رساند و محتویات دهانش را خالی کرد . در همان حین

نیز با وحشت زمزمه می کرد : من از تخم مرغ متنفرم !

کم کم حال نفس جا می امد . سرش پایین بود و محمد قار نبود از دیدن چهره ی عصبانی او

لذت ببرد .

_ محمد ؟!

محمد متعجب از شنیدن صدایش از زبان نفس ان هم با ان لحن عجیب و غریب گفت :

_ هوم ؟

نفس نگاهی به ظرف سالاد الویه که درست در یک قدمی اش قرار داشت انداخت .

_ اگر فکر کردی این کارت رو ندیده می گیرم باید بگم سخت در اشتباهی !

و بدون اینکه اجازه ی حرفی دیگر به محمد بدهد قاشقی برداشت و ان را از ان الویه تهوع

اور پر کرد و به سمت محمد رفت و قاشق را به طرف دهانش برد اما در نیمه ی راه مچ

دستش در بین انگشتان محمد قفل شد . نفس هر چه تلاش می کرد بی فایده بود . دست قوی

محمد کوچکترین حرکتی نمی کرد .

هر دو با نگاهی پر از شرارت به یک دیگر خیره شده بودند که ناگهان حالت چهره ی نفس

تغییر کرد و طی یک حرکت غیر ارادی دستش را عقب کشید .

_ آخ

محمد نیز بی اختیار دستش را عقب برد و با نگرانی نا محسوسی سرش را تکان داد :

_ چی شد ؟!

نفس که از بروز ضعفش در برابر محمد اشفته بود دستش را پشت خود پنهان کرد و با کمی

مکث پاسخ داد :

_ هیچی ، یهو دستم تیر کشید

محمد با حالت جالبی سرش را تکان داد :

_ اهان ، باشه . . . باور می کنم !

و با دست به مواد غذای سراشپزی که به حالت چندش اوری در ظرف به ان دو چشمک می

زد اشاره کرد :

_ خب ، حالا با این چی کار کنیم ؟

نفس که تازه به یاد اتفاقات دقایقی پیش افتاده بود با حرص از بین دندان هایش غرید :

_ نمـــیدونم !

_ خب باشه ، پس زود باش از اشپزخونه بریم بیرون تا بیشتر از اینخرابکاری نکردیم که

الان ترمه سر می رسه

_ واسه چی ؟!

با لبخند سری تکان داد و با دست به راه خروج از اشپزخانه اشاره کرد :

_ اخه اون اشپزخونه رو بیشتر از من دوست داره !

نفس با حالتی مشکوک چشمانش را ریز کرد :

_ ترمه ؟!

_ اره ، شمال که میاییم بعضی وقتا میاد به مامان کمک می کنه

نفس که هنوز قانع نشده بود و در واقع جواب سوالش را بیشتر گفتن سن ترمه میدانست

تنها به تکان دادن سرش اکتفا کرد .

به دنبال محمد دوباره به سالن برگشت . محمد در حالی که روی مبل می نشست گفت :

_ خب این تجربه ی خوبی شد تا دیگه طرف اشپزخونه نریم نه ؟!

نفس چشم غره ای برای او رفت و در حال نشستن در دور ترین نقطه از محمد نگاهش روی

پیانوی سفید رنگی که ان طرف سالن درست روبروی شومینه قرار داشت ثابت ماند .

_ من که . . .

_ تو پیانو میزنی ؟!

سوال ناگهانی نفس سبب سکوت محمد شد .

_ اشکالی داره ؟!

_ بهت نمیاد

_ چه جوری باشم بهم میاد ؟!

نفس بی توجه به سوال او دستش را در هوا تکان داد :

_ نه ، میاد بهت ! بیشتر اونایی که با ساز سر و کار دارن تو یه حس و حال دیگه هستن !

و در پی حرفش سریع پرسید :

_ راستی حالا که ساز میزنی ، میخونی ؟!

محمد سرش را به سمت دیگری چرخاند . کتابی که روی میز ، درست کنار مبل بود را

برداشت . به نظر کتاب ترجمه نشده ای بود که نهایتا به عکاسی مربوط می شد .

_ خیلی کم انگشتام میره رو کلاویه ها چه برسه بخوام بخونم

_ چه بی ذوق !

_ خب خانوم با ذوق نمیخوای حداقل میز شامو اماده کنی تا من زنگ بزنم ببینم ترمه کجا

مونده ؟!

نفس متوجه شد که محمد موضوع صحبت را نمی پسندد بنابراین علامت سوال دیگری را به

سوال های بی پاسخش در مورد محمد اضافه کرد و از جا برخاست .

_ باشه پس تو هم پاشو

و خودش به سمت اشپزخانه رفت.

نفس از دیدن ترمه ، کسی که غبار پیری بر چهره اش نشسته بود و از کلامش مهربانی می

بارید بی اندازه خوشحال شد . با این که حضور او در ویلا موقتی بو اما حداقلش این بود که

او و محمد دیگر مجبور نبودند برای رفع گرسنگی دست به ابتکار دیگری بزنند .

شام در سکوت و بدون هیچ حرفی خورده شد و نفس پس از اتمام ان به قصد خواب شب

بخیری گفت و به اتاق رفت . نگاهش به روی عکس قاب گرفته ی روی دیوار که افتاد تازه

به یاد اورد که بابت وجود این عکس در اتاق از محمد تشکر نکرده است . و به اضافه ی ان

از خانواده اش هم اطلاعی ندارد . بلافاصله دست به کار شد و شماره گرفت .

_ وای خدا جون ببین کی زنگ زده . . . عروس خانوم خودمون !

_ علــی ؟!

_جون علی ؟ بازتو سلامتو خوردی فدات شم ؟! لا اقل جلو اون پسره رعایت کن فکر نکنه

ادب نداری ، والا !

_ تو نمیخواد نگران بقیه باشی مودب . . . خوبی ؟

_ این همه گفتم سلام همش کشک بود ؟!

نفس با خنده گفت :

_ پس چی بود ؟

_ نگاه کن تو روخدا . . . زبون در اورده واسه من

_ زبون داشتم تو نمیدیدی

_حالا نمیشه با این زبونت یه استینی هم واسه ما بالا بزنی ؟!

و بعد با لحن مظلومی ادامه داد :

_ اخه بی انصاف خودت رفتی عروس شدی نمیگی ما هم دل داریم ؟!

_ اولا اگه به خدا یه بار دیگه بگی عروس من میدونم و تو

_ من هیچی نمیدونم، الکی جیغ جیغ نکن ! دوما ؟

_ بی ادب . . . چیه توهم دلت می خواد دوماد شی ؟

_ نه بابا ، دل ما غلط می کنه از این چیزا بخواد . . . تازه تو انقدر رک حرف میزنی نمیگی

من اینجا اب که هیچی تبخیر میشم اخه خواهر من ؟! فقط گفتم شاید مامانمون دلش عروس

بخواد ! والا !

_ تو میدونی مامان چی می خواد چی نمی خواد ؟

علی اهی پر سوز کشید :

_ مادره دیگه ، ما که از دلش خبر نداریم !

_ خب حالا بیشتر از این تو دل مامان کنجکاوی نکن . . . کجایین ؟

_ ما که تا یه ساعت دیگه تهرانیم ، مامان و بابا هم یه خورده جلوتر از ما هستن

_ مگه نینا با تو اومد ؟ تو ماشین بابا اینا بود که ؟

_ نه دیگه می خواست درجه ی مرد بودن منو تو رانندگی تخمین بزنه . . . حالا باز جای

شکرش باقیه که جلوی اونا ابروی منو نبرد ! الانم خوابیده

_ قربونش برم ، حواست بهش باشه . . . کاری نداری ؟

_ من که نه ولی تو انگار خیلی کار داری شیطون !

نفس با تعجب پرسید :

_ من ؟! من چیکار دارم ؟

_ نفــس ؟! چشم و گوش منو باز نکن !

_ بچه ی بد . . . مواظب خودتون باشد . . . بابای

_ خوش بگذره ، بابای !

پس از قطع تماس نفس عمیقی کشید . همیشه صحبت کردن با علی به او روحیه می بخشید .

چقدر زود دلش برای خانواده اش تنگ شده بود . خانواده ؟ پوزخندی زد و به سمت لباس

خوابش رفت تا برای خواب اماده شود . زیر پتو که خزید فکر کرد که چقدر خسته است .

صدای امواج دریا به او ارامش می بخشید . کم کم پلک هایش روی هم افتاد .

برعکس همیشه که با جابه جایی محل خوابش بی خواب می شد صبح که از تخت برخاست

حس کرد که چه شب راحتی را پشت سر گذاشته است . نگاهش باز هم به دنبال ساعت گشت

. عقربه ها روی ساعت نه ایستاده بودند . این بار استرسش نسبت به شب قبل بیشتر شد .

نمیدانست چگونه باید خود را اماده ی پایین رفتن کند . انقدر با خود کلنجار رفت و و طول و

عرض اتاق را پیمود تا بالاخره صدای در اتاق او را از جا پراند .

_ بله ؟

صدای محمد با همان لحن همیشگی اش به گوش رسید :

_ می تونم بیام تو ؟

با دستپاچگی از جا برخاست و به سمت در رفت و خود ان را گشود :

_ بله ؟

_ صبحت بخیر ، خوبی ؟

نفس متعجب از سوال او پرسید :

_ این همه راه اومدی که بپرسی خوبم ؟!

محمد که انتظار چنین حرفی را از نفس نداشت قدمی به عقب برداشت . شاید عادت داشت به

اینکه همیشه او بگوید و نفس بشنود .

_ نه ، ولی فکر نمیکردم که قراره صبحونمو با ناهارم بخورم !

و بدون گفتن چیز دیگری از نفس دور شد . نفس دوباره در را بست و به ساعت خیره شد و

در حالی که مدام با خود غرغر می کرد جلوی ایینه رفت تا موهایش را یک بار دیگر ببندد .

با عجله برس راروی موهایش می کشید . ( خب دیوونه معلومه که میاد یه همچین چیزی

می گه ، انتظار داشتی بیاد ماچت کنه بگه خوبی عشقم ؟! صبح بخیر ؟! دیگه چی ؟! اونم کی

، محمد ؟! یه ساعت نشستی دست دست کردی برم پایین نرم خب اومده بالا ببینه داری چه

غلطی می کنی دیگه ؟! . . . اه ، اصلا به اون چه ؟! صبحونه شو می خورد می رفت دیگه !

الان من برم پایین اون باید همینجوری زل بزنه بهم منم که عین این بچه ها هی سرخ و

سفید بشم ! )

با اعتماد به نفسی که نمی دانست یک دفعه چگونه تمام وجودش را دربر گرفت از اتاق

خارج شد . محمد پشت میز نشسته بود و در ارامش بدون اینکه حتی نیم نگاهی به نفس

بیندازد خیلی ارام لقمه ای که در دهان داشت را می جوید . نفس نیز پشت میز نشست .

_ صبح بخیر

_ ساعت خواب !

در حالی که دستش رابرای براشتن لیوان شیر دراز می کرد ، حق به جانب گفت :

_ من فکر نمی کردم منتظر مونده باشی ، تازه دیشبم خیلی خسته بودم

نفس انتظار داشت که محمد مثل همیشه با چهره ای بی تفاوت در جوابش بگوید که اصلا

مهم نیست و از این به بعد صبحانه اش رابه تنهایی خواهد خورد اما بر خلاف چیزی که او

فکر می کرد محمد با لبخندی نیمه نصفه نگاهش کرد :

_ یعنی تو همیشه تا این ساعت می خوابی ؟! خب باشه حالا که فهمیدی از فردا زودتر بیدار

شو . . . دیگه صبحونه رو که خودت می تونی درست کنی یا باید واسه اونم از ترمه کمک

بگیریم ؟

( پسره ی لبجاز ، غد ، بد اخلاق ، بد بد بد بد ، اه ! حالا نمی شد جمله ی اخرتو نمی گفتی ؟!

) نفس این جمله ها را با خود تکرار کرد و جرعه ای از شیر را نوشید :

_ فکر نکنم اونقدرام بی تجربه باشیم که نتونیم صبحونه رو حاضر کنیم نه ؟!

و از لج محمد به خودش و او اشاره کرد . محمد نیز در پاسخ نگاهی به او انداخت که نفس

فکر کرد بهتر است دیگر چیزی نگوید .

محمد زودتر ازنفس از پشت میز برخاست .

_ من دارم میرم ، اگه مشکلی پیش اومد بهم زنگ بزن

_ باشه ، ممنون

_ خب پس مواظب خودت . . .

نفس میان حرفش پرید :

_ فقط شاید یه سر رفتم ویلای خودمون

_ باشه ولی اگه چیزی می خوای پاشو الان که ماشین هست ببرمت

_ مرسی خودم میرم . . . می خوام یه سری از وسایلمو بر گردونم اونجا

محمد کت سرمه ای رنگش را پوشید و به سمت نفس چرخید . یک تای ابرویش را بالا

انداخت و با کنجکاوی نگاهش کرد :

_ چرا ؟

_ اگه شبا ویلای خودمون باشم راحت ترم !

محمد سکوت کرد . نفس دراین سکوت به زور لقمه ها یش را از گلو پایین می داد . سر

انجام صدای محمد به گوشش رسید .

_ باشه

و بدون حرف دیگری به سمت در خروجی ویلا رفت . پس از اینکه صدای بسته شدن در خبر

از خروج محمد داد نفس سرش را کمی پایین اورد و ان را در حصار دستانش به شدت فشار

داد . این تصمیمی بود که قبل از پایین امدن برای صبحانه با خود گرفته بود . با وجود ترسش

از تاریکی حداقل اگر شب ها به ویلای خودشان باز می گشت احساس بهتری داشت .

میز صبحانه را که جمع کرد نگاهی به یخچال انداخت . ظرف هایی پر از غذا که ترمه اماده

کرده بود برای یک هفته شان کافی بود . از خود خجالت کشید و فکر کرد که ان پیر زن در

مورد او چه فکری می کند . دختر جوانی که حتی بلد نیست اشپزی کند و از عهده ی درست

کردن یک سالاد الویه بر نمی اید . اما سریع با خود گفت ( من که تا حالا تو همچین موقعیتی

قرار نگرفته بودم که بخوام ببینم م تونم غذا درست کنم یا نه ؟ دیشبم تقصیر محمد بود .

ناهار امروز با من ) از این فکر لبخندی روی لب نشاند و به سمت یخچال رفت اما کمی بعد

لبخند روی لب هایش ماسید . او حتی از محمد نپرسیده بود که برای ناهار منتظرش بماند یا

نه .

درمانده از اشپزخانه خارج شد و به سمت سالن رفت و خودش را روی اولین مبل رها

ساخت . پوفی کرد و سرش را به سمت اطراف چرخاند . همه چیز مرتب و منظم سر جای

خودش بود . باز هم چشمش به پیانوی اکوستیک سفید رنگ گوشه ی سالن که افتاد شوقی

عیب در وجودش جوشید . با جهشی از روی مبل برخاست و خود را به پیانو رساند . کاور

روی کلاویه ها را کنار زد و ارام دستش را روی انها کشید . از صدای جیغ مانندی که در

اثر برخورد انگشتان نفس با کلاویه ها ایجاد می شد معلوم بود که مدت هاست این ساز

دست نخورده باقی مانده است . کوک نبود اما با این حال نفس از وجودش در ان ویلا

خوشحال بود و فکر کرد که باید به محمد بگوید در اولین فرصت برایش کنسرت زنده ای

اجرا کند .

دست از پیانو کشید و به سمت پنجره های ضلع غربی سالن فت . از انجا دریا به خوبی پیدا

بود و در سکوت خانه صدای امواج خروشان دریا به خوبی به گوش می رسید . محو

تماشای اسمان ابری و دریا بود و به خانواده اش فکر می کرد که صدای زنگ تلفن رشته ی

افکارش را پاره کرد .

انقدر دور خو چرخید تا بالاخره تلفن را روی یکی از صندلی های اشپزخانه یافت . با تردید

پاسخ داد :

_ بله ؟

_ سلام نفس جان ، خوبی دخترم ؟

_ شمایین فرشته جون ؟ سلام ، مرسی خوبم . . . شما خوب هستین ؟ اقای همایونیان

حالشون خوبه ؟

_ مرسی دخترم ، ما هم خوبیم . . . محمد چطوره ؟ اونجا راحتی ؟ چیزی کم وکسر نداری ؟

_ اونم خوبه . . . نه فرشته جون ، همه چیز هست

_ خب خدا رو شکر ، بازم چیزی خواستی بگو محمد بگیره . . . مامان وبابات رسیدن

_ چشــم . . . .بله دیشب رسیدن . . . شما لطف دارین

_ بالاخره یه عروس گل دیگه هم نصیبم شده . . . نمیدونی الهام چقدر دوست داره ببیندت

_ اخی ، منم دلم براش تنگ شده . . . کی می تونیم کوچولوی نازشو ببینیم ؟

_ حالا که مونده ولی نمیدونی این حسام داره چی کار می کنه تا محمد بود یه بند گوش اونو

به کار می گرفت واسش ازبچه و بچه داری می گفت حالا نوبت من شده

نفس خنده ی کوتاهی سر داد و خانم شریفی ادامه داد :

_ خب دیگه عزیزم من دیگه کم کم باید برم سر کار . . . کاری نداری دختر گلم ؟

_ ممنون که زنگ زدین فرشته جون ، به اقای همایونیان هم سلام برسونید

_ سلامت بشی عزیزم . خدانگهدارت

_ خداحافظ

به حرف های خانم شریفی فکر کرد . واقعا چه خانواده ی عجیب و در عین حال مهربانی

بودند البته اگر به عقیده ی نفس مهربانی را از محمد فاکتور می گرفتند ! با این حال هیچ

کدامشان وقتی سهیل عنوان کرد که نفس قصد دار مدتی در شمال زندگی کند چیزی نگفتند و

تنها با لبخند و رویی گشاده موافقت خود را اعلام کردند

از جا برخاست و به سمت اشپزخانه رفت . بدون فکر کردن ظرفی را بیرون کشید و مشغول

اشپزی شد . تمام تجربیات و دیده های این چند سال عمرش را به کار گرفت تا بتواند ان

چیزی را که انتظار دارد اماه کند . بالاخره پس از ساعتی عطر خوش غذا در فضای خانه

پیچید . نفس مقداری از غذا را چشید و وقتی از طعم ان مطمئن شد با ندیده گرفتن ضعف

معده اش این بار یه سمت اتاق خوابش رفت .

بارانی صورتی رنگش را که پروانه برای او اورده بود به تن کرد و یکی از سه چمدانی که

با خود اورده بود و فرصت باز کردنش را نداشت از کمد بیرون کشید . به زحمت ان را تا

جلوی در ورودی دنبال خود کشید . در را قفل کرد و کلید را جیبش انداخت و به حیاط قدم

گذاشت . هوا انقد سرد بود که نفس از رد کردن پیشنهاد محمد که می خواست او را به ویلا

برساند پشیمان شد .

سر خیابان که رسید بلافاصله تاکسی گرفت و در عرض چند دقیقه به ویلا رسید . این بار

برای حمل چمدانش دچار مشکل نشد چراکه زینب خانم به کمکش امد و با خوراندن یک

لیوان دیگر شیر داغ سرما و خستگی را از وجودش بیرون راند .

_ مرسی زینب خانوم . . . خیلی به موقع بود

_ نوش جانت دخترم . پاشو برو لباساتو عوض کن

زینب خانم نگاهی به نفس انداخت و گوشه ی روسری گلدارش را دور انگشت پیچید و ادامه

داد :

_ محمد خان تشریف نمیارن ؟

_ زینب جون من دوباره برمی گردم

زینب که انگار خیالش راحت شده بود باشه ای گفت و به اشپزخانه رفت .

وار اتاقش که شد بی اختیار دلش تنگ شد . برای همه چیز . اتاق خالی اش به او دهان کجی

می کرد . نفس برای جلوگیری از ریزش احتمالی اشک هایش سریع بارانی اش را از تن

خارج کرد و روی تخت افتاد و چشمانش را روی هم گذاشت .

_ نفس خانم ، مادرجان ؟

نفس غلتی زد و جوابی نداد .

_ دخترم پاشو ، پاشو ناهارم که نخوردی حداقل یه چیز بخور ضعف نکنی مادر

نفس نا مفهوم گفت :

_ باشه ، باشه

_ دختر جان بلند شد ، مریض میشیا خدایی نکرده

نفس بالاخره رضایت داد و چشمانش را گشود .

_ ساعت چنده ؟

_ ساعت 5 غروبه خانم جان ، بازم می خوای بخوابی ؟

_ خسته م به خدا ، یه کوچولو دیگه بخوابم ؟!

زینب چپ چپ نگاهش کرد .

_ نه خانوم پاشو دوباره بخوابی شب بی خواب میشی و اونوقت حالت بد میشه

زینب راست می گفت . شب ها که بی خواب می شد و تاریکی به در و دیوار اتاقش چنگ می

انداخت دوباره حالش دگرگون می شد .

_ باشه ، باشه پا شدم

و به زور خود را از تخت جدا کرد .

_ من میرم پایین نفس جان ، تو هم دست و روتو بشور بیا یه چیزی بخور

_ چشــــــــم ! شما برو من میام

زینب خنده ی ریزی کرد و خارج شد .

از پله ها که پایین می رفت چشمانش را به بیرون دوخت . هوا کم کم تاریک می شد و او

خبری از محمد نداشت . یک لحظه به یاد غذایی که درست کرده بود ، محمد ، در قفل شده ی

ویلا افتاد . . . اگر محمد کلید نداشته باشد . . . !

به حالت دو به اتاقش برگشت و گوشی اش را از بین لباس هایش بیرون کشید . با دیدن تعداد

دفعاتی که محمد با او تماس گرفته بود اه از نهادش برخاست . محمد سه بار با او تماس

گرفته بود . بلافاصله دست به کار شد . بوق پنجم در گوشش پیچیده بود که صدای محکم

محمد به گوشش رسید :

_ کجایی ؟

_ سلام

_ پرسیدم کجایی ؟

_ ویلای خودمون

_ پس چرا به گوشیت جواب ندادی ؟

با شرمندگی گفت :

_ می بخشی خواب بودم ، تازه دیدم زنگ زدی

_ انقدر خسته بودی ؟!

_ خب . . خب . . .

_ باشه خوابالو ، اونجا راحتی ؟

لحن مهربان محمد او را متعجب ساخت و او نیز تحت تاثیر کلام محمد با ارامش و متانت

بیشتری گفت :

_ اره ممنون ، راستی تو کلید داشتی ؟! من همینجوری درو قفل کردم و کلیدارو با خودم

اوردم

_ اره داشتم . . . غذای ناهار کار ترمه بود ؟

نفس با شوقی پنهان پرسید :

_ چطور بود ؟!

محمد که انگار می خواست از جواب دادن به سوال طفره برود گفت :

_ اوهوم خوب بود، غذای ترمه بود ؟

_ نه

_ خب پس چرا دیشب نگفتی که اون تخم مرغ ها باید پخته بشه ؟!

_ مردا نباید اشپزی کنن !

محمد اهسته خندید و نفس بی دلیل خوشحال شد .

_ امشب اونجا می مونی ؟

دوباره لحن کلامش خشک و جدی شد .

_ اره

_ سرایدارتون هست دیگه ؟

_ اره اره

_ خب . . . حواست به خودت باشه ، شب خوش

_ شب تو هم بخیر

این بار با خوشحالی از پله ها پایین رفت و در برابر چشمان متعجب زینب با اشتها شروع

کرد به خوردن غذایی که او گرم کرده بود .

دو روز از زمانی که به ویلای خوشان امده بود می گذشت و در این دو روز فقط دو بار با

محمد صحبت کرده بود . دلش برای او تنگ شده بود . دیگر از دلتنگی که نسبت به او داشت

خجالت نمی کشید اما هنوز هم ان را باور نداشت . زینب گاه گاهی از او سوالاتی می پرسید

و یا سعی می کرد او را به ویلای همایونیان بفرستد اما بی فایده بود . نفس هیچ تلاشی برای

رفتن نمی کرد . شاید چون محمد در این دو روز اشاره ای به بازگشت او نداشت .

غروب بود و نفس در حالی که شالی را دور شانه هایش پیچیده بود در باغ کوچک ویلا قدم

میزد که صدای زنگ گوشی اش بلند شد . محمد بود .

_ سلام

_ سلام ، خوبی ؟

_ مرسی ، تو چطوری ؟

_ بد نیستم . . . نمیخوای یه سر بیای اینجا ؟

باز هم مهربان بود اما صدایش به شدت گرفته و خشدار بود .

_ چرا ؟ چیزی شده ؟!

_ حتما باید چیزی بشه تا تو بیای ؟

_ نه خب . . . باشه میام ولی مطمئنی خوبی ؟! صدات یه جوریه ؟

_ اره . . . تو کجایی ؟

_ خواب بودم الانم اومدم تو باغ قدم بزنم

_ تو این هوای سرد ؟ حواست به خودت هست دیگه ؟! . . . حالا خواب چی دیدی ؟

_ خوابای خوب خوب !

از لحن محمد شیطنت می بارید :

_ ببینم خوابت که محدودیت سنی نداشت ؟!

نفس با خنده گفت :

_ دیگه هر چیزی رو که به بچه کوشولوها نمی گن !

_ کاش کوچولو نبودم برام می گفتی ، پس من کی بزرگ می شم ؟!

_ یواش یواش ، همه ی کوچولو ها یه روز بزرگ میشن !

_ باشه خانوم . . . داری میای دیگه ؟

_ باشه میام

_ خب من نمیتونم خودم بیام دنبالت تو حاضر شو نهایتا تا نیم ساعت یه ساعت دیگه یه

ماشین می فرستم دنبالت

_ طول می کشه تا من حاضر بشما

_ خیلی خب ، باشه تا تو بیای منم میرم یه خورده بخوابم

_ باشه برو . سعی کن مثل یه بچه ی حرف گوش کن خوابای خوب ببینی . . . البته محدودیت

سنی داشته باشه ها !

محمد با صدای بلند خندید .

_اوه ، باشه ولی اگه یه وقت خواب ادم بزرگا رو دیدم چی ؟! وای نفس من می ترسم !

_ هیچی دیگه نهایتش یه خورده چشم و گوشت باز میشه که اونوقت بچه مون باید تنبیه بشه

که دیگه از این ناپرهیزیا نکنه ! شجاع باش !

_ باشه پس من رفتم . . .

لحنش جدی شد و ادامه داد:

_ تو هم همین الان میری تو و حاضر میشی

تماس را که قطع کرد لحظه ای به گوشی خیره شد . لبخند پهنی روی لبش نشست که به هیچ

وجه قصد پنهان کردنش را نداشت . دور خودش چرخید و با صدایی که سعی می کرد انقدر

بلند نباشد که به گوش زینب برسد فریاد زد : خدا جون دوستت دارم !

با عجله ایی ناشی از ذوق به ساختمان رفت و راه پله ها را پیش گرفت که صدای زینب

متوقفش کرد . پشت میز اشپزخانه نشسته بود و مشغول پاک کردن بشقاب ها بود .

_ چیزی شده خانوم جان ؟!

_ نه زینب خانوم

_ پس . . .

_ دارم بر می گردم ، برای من شام درست نکن

زینب نگاهی به او اناخت و زیر لب زمزمه کرد :

_ خدا رو شکر !

تماس را که قطع کرد لحظه ای به گوشی خیره شد . لبخند پهنی روی لبش نشست که به هیچ

وجه قصد پنهان کردنش را نداشت . دور خودش چرخید و با صدایی که سعی می کرد انقدر

بلند نباشد که به گوش زینب برسد فریاد زد : خدا جون دوستت دارم !

با عجله ایی ناشی از ذوق به ساختمان رفت و راه پله ها را پیش گرفت که صدای زینب

متوقفش کرد . پشت میز اشپزخانه نشسته بود و مشغول پاک کردن بشقاب ها بود .

_ چیزی شده خانوم جان ؟!

_ نه زینب خانوم

_ پس . . .

_ دارم بر می گردم ، برای من شام درست نکن

زینب نگاهی به او اناخت و زیر لب زمزمه کرد :

_ خدا رو شکر !

یکی دو ساعتی دور خودش چرخید ، تلویزیون تماشا کرد و نگاهی به چند تا از کتاب های

محمد که روی مبل پخش شده بودند انداخت . نزدیک شام به اشپزخانه رفت و مقداری از

غذایی که ترمه اماده کرده بود را درظرفی ریخت و گرم کرد . با نگاهی به ساعت متوجه شد

که محمد دو ساعت تمام را در خواب به سر می برد . به بهانه ی بیدار کرن او به اتاقش

رفت . دیدن اتاق محمد شاید یکی از تجربه های جالب زندگی اش محسوب می شد . به

نظرش با توجه به حالات و روحیات محمد دیدن اتاقش نباید خالی از لطف باشد .

در اتاق را گشود . ترسش از تاریکی بر نگرانی اش نسبت به واکنش محمد و بیدار شدن او

در روشنایی غلبه کرد و کلید برق را فشرد . چشمان محمد کمی تکان خورد اما بیدار نشد .

اولین چیزی که در برابر دیدگانش قرار گرفت تابلوی بزرگی از محمد و حسام بود . چهره ی

محمد در عکس بی نهایت جذاب جلوه می کرد . حسام پوشیده در کت و شلوار مشکی رنگ

به هنراه پیراهنی سفید رنگ و کراواتی مشکی روی مبل چرمی سفید رنگی نشسته بود و

محمد نیز در ان کت و شلوار وپیراهن مشکی رنگش به همراه کروات صدفی به حالت جالب

و از نظر نفس فوق العاده ای در حالی که یکی از دستانش را روی مبل گذاشته و دستش

دیگرش را روی میز چوبی که فقط نیمی از ان در عکس خودنمایی می کند مشت کرده و

روی مبل خم شده و با اخم همیشگی و جذابش به شانه های حسام چشم دوخته است .

نگاهش را به زحمت از تابلوگرفت و دو تا دور اتاق چرخید . اتاقی با دیوار های کرم رنگ و

وسایلی که بدون استثنا همه ان ها قهوه ای رنگ بودند . تخت بزرگ و دو نفره ی محمد

جایی درست کنار پنچره های بلند اتاق قرار داشت . کمی که جلوتر رفت چهره ی ملتهب

محمد را تشخیص داد . با دقت به چهره اش زل زد . معصومیت را به وضوح از تک تک

اجزای چهره اش تشخیص می داد . اما باز هم همان اخم همیشگی زینت دهنده ی چهره اش

بود . قدمی دیگر برداشت و تقریبا چیزی نمانده بود تا به تخت محمد برسد اما از چیزی که دید

به حدی متعب شد که در جایش ایستاد . چیزی که می دید به شدت او را متعجب می ساخت .

بچـــه . . . ؟!

با ترس به سمت محمد رفت . دستش را که به شانه ی او نزدیک می کرد به خوبی حرارت

بدنش را حس کرد . بازویش را بی اراده در مشت فشرد و صدایش زد :

_ محمد ، محمد ؟

محمد تکانی خورد اما چشمانش را باز نکرد .

_ محمد ؟ پاشو

این بار دستش را به روی پیشانی محمد گذاشت . تب داشت اما داغی پیشانی اش در برابر

حرارتی که بدنش داشت تقریبا هیچ بود . این بار نگرانی را چاشنی صدایش کرد :

_ محمد خواهش می کنم بلند شو !

محمد کم کم چشمانش را باز کرد . نفس با خیالی اسوده بدون اینکه دستش را از بازوی

محمد جدا کند گفت :

_ نمی خوای پاشی ؟!

محمد نگاهی به دورو برش انداخت . دست ازادش را روی پیشانی گذاشت و با گیجی نگاهی

به نفس انداخت و ارام روی تخت نشست . نفس دستش را از بازوی او جدا کرد .

_ خیلی وقته خوابم ؟

_ محمد حالت خوب نیستا ، نمیخوای پاشی بریم دکتر ؟

_ نه خیلیم بد نیستم

نفس نگاه سرزنش باری به او انداخت و چند قدم از تخت فاصله گرفت . لبخند کجی زد و تمام

تردیدش را در نگاهش ریخت و به محمد زل زد .

_ محمد ؟!

_ هوم ؟!

_ بچه . . . ؟!

محمد لبخندی زد و سرش را به سمت نوزاد کوچکی که شاید سنش از شش ماه تجاوز نمی

کرد برگرداند اما دقایقی بعد از جا برخاست .

_ نفس بیا ببین یه وقت پیش من خوابیده مریض نشده باشه ؟!

نفس با بی میلی تخت را دور زد و به سمت کودک رفت . محمد کمی از نوزاد فاصله گرفت .

چهره ی معصوم نوزاد انقدر شیرین بود که بی اختیار کنار او روی تخت دراز کشید و دستش

را دور او حلقه کرد . پشت دستش را روی گونه و پیشانی کودک کشید و زمزمه وار پرسید :

_ محمد این بچه ی کیه ؟! چه نازه

محمد پشتش را به نفس کرد و پاهایش را از تخت پایین اورد .

_ این . . . این بچه ی منه !

سکوت . . . همه چیز به یکباره در سکوتی عمیق فرو رفت . نفسش را حبس کرده بود و با

چشمانی که در اثر بهت و ناباوری بی شباهت به توپ تنیس نبود به محمد که حالا به او پشت

کره بود خیره شد . از ترس زبانش بند امده بود و نمیدانست چه بگوید . احساس کرد میل

شدیدی به نوشیدن یک لیوان اب سرد و خنک دارد بلکه از حرارتی که گلویش را به اتش

کشیده بود خلاص شود .

_ محمد ؟!

_ هوم ؟

_ تو . . . تو داری با من شوخی می کنی ؟!

_ تو چی فکر می کنی ؟!

_ من اصلا نمیخوام فکر کنم . .. تو حالت خوب نیست ، داری هذیون می گی ، هیچ می

فهمی چی داری می گی ؟!

اب دهانش را قورت داد و تکرار کرد :

_ این یه شوخی بی نهایت بی مزه ست دیگه نه ؟!

_ اوهوم !

_ چــــــــــــــــــــــــ ــی ؟!

شانه های محمد لرزید و همین فریاد نفس کافی بود تا نوزادی که نفس نمیدانست کیست از

خواب بیدار شود و با شدت هرچه تمام تر گریه کند .

محمد به سرعت به سمت ان دو برگشت و با دیدن چشمان پر از خشم نفس نتوانست لبخندش

را پنهان کند .

_ می کشمت محمد !

محمد با دستپاچگی به نوزاد اشاره کرد .

_ نفس ارومش کن !

بچه از شدت گریه به هق هق افتاده بود . نفس با ترس کودک را از تخت جدا کرد . بی هدف

نوزاد را روی دستانش تکان داد اما انگارفایده ای نداشت . به چشمان محمد خیره شد :

_ چی کارش کنم ؟!

_ من نمیدونم . . . یه جوری ارومش کن !

نفس در حالی که بچه را با قدرت بالا و پایین می کرد با غضب پرسید :

_ این بچه ی کیه ؟!

_ گفتم که خواب دیدم بابا شدم ! تا حالا تو بیداری رویا ندیده بودم !

نفس فریاد کشید :

_ محــــــمد ؟!

_ خب ، خب ، اروم باش ! نوه ی ترمه ست ، نازگل

_ چی ؟!

_ اِ دیگه انقدر نپرس . . . می گم نوه ی ترمه ست . . . دیوونه بچه خودشو کشت از گریه ،

یه کاریش بکن

_ محمد مگه من چندتا بچه بزرگ کردم ؟! تقصیر خودت بود این چه کاری بود که کردی ؟!

من . . .

ناگهان صدای گریه ی کودک قطع شد . هر دو با تعجب به نوزاد نگاه کردند . کودک دستان

کوچکش را به سمت یقه ی پلیور نفس برده بود و سعی داشت ان را پایین بکشد که تا حدی

نیز موفق بود و نیمی از یقه ی لباس پاره شد . نفس از خجالت سرخ شد و سعی کرد دست

نوزاد را از لباسش جدا کند و یا حداقل به نحوی یقه ی ان رابالاتر بکشد . اما انگار نازگل با

کار او موافق نبود چراکه با قدرتی که نفس از ان تعجب می کرد یقه ی او را در دست می

فشرد .

_ میرم واسش شیر بیارم

صدای محمد را که شنید ارزوکرد که ای کاش می شد همان لحظه زمین اورا ببلعد . بدون

اینکه سرش را بالا بیاورد سرش را تکان داد و همان لحظه صدای بسته شدن در اتاق را

شنید . مات به کودک نگاه می کرد . کم کم رگه هایی از حرص و عصبانیت مهمان جودش

شد .

_ اخه بچه این چه کاریه ؟! من مامانت نیستم !

دوباره تلاش کرد تا او را پایین بیاورد اما با دیدن اشکی که در چشمان نازگل جمع شد و

اماده ی ریختن بود پشیمان شد :

_ باشه ، باشه ، تو رو خدا گریه نکن !

کمی که گذشت ارام شد .

_ اخه بچه تو که ابروی من بردی ! این چه کاری بود کردی ؟ هان ناناز ؟! خانوم خوشگله

نمیتونستی بگی گشنمه ؟!

_ خب معلومه که نمی تونست بگه !

صدای محمد در ان لحظه سبب شد خجالت ، شرم و ترس به او هجوم بیاورد . خون به

صورتش دوید .

_ اِ اومدی ؟!

کمی خودش را بالا کشید و تکیه اش را به تخت داد .

_ نمیدونم چه جوری ولی سعی کردم واسش شیر درست کنم !

و با لبخند شیشه شیر را در دستش بالا اورد و به نفس و نازگل نشان داد .

_ حالا بیارش بدم به این بچه

صدای قدم های محمد نزدیکتر شد . نفس به سرعت شیشه شیر را از میان انگشتان محمد

بیرون کشید و پس از چک کردن دمای شیر ان را به طرف دهان نوزاد برد . نازگل با ولع

شیر را وارد دهانش می کرد .

با خم شدن طرف دیگر تخت نگاهش را به سمت محمد چرخاند که در حال نشستن بود . با

لبخند گفت :

_ من نمیدونم ترمه رو چه حسابی نازگلو سپرده دست تو ؟!

_ اخه از من با تجربه تر پیدا نکرد !

_ اره ؟!

_ پس چی ؟

_ حالا مامان این خوشگله کجاست ؟

ابروهای محمد در هم گره خورد .

_ بیمارستان

_ چرا ؟ بچه به این کوچیکی الان به مادرش احتیاج داره

_ مریضه ، باید بستری باشه

_ الهی ، ولی یعنی دیگه هیچ کسیو نداشتن که نازگلو بسپارن بهش ؟ بالاخره فامیلی ؟

_ اهل اینجا نیستن . . .

سرش را به سمت نفس برگرداند :

_ بعدشم یه چند روزی پیش ما میمونه ، من و تو رو هم از تنهایی در میاره دیگه !

و با پوزخند به نفس خیره شد . نفس زیر نگاه ملامت بار او سرش را پایین انداخت و به در

اتاق خیره ماند .

لحظاتی به سکوت گذاشت تا بالاخره صدای ذوق زده ی محمد او را متوجه خود و نازگل کرد

:

_ وای نفس نگاه کن چه جوری دست و پاشو جمع کرده !

نفس متعجب نگاهش کرد :

_ وا ! محمد تا حالا بچه ندیدی ؟!

_ اِ بی ذوق یه دقیقه نگاش کن

نفس سرش را پایین اورد . محمد راست می گفت . نازگل به حالت جالبی در اغوش نفس در

حالی که هنوز گوشه ای از لباس او را در دست می فشرد دست و پایش را جمع کرده بود .

_ اخی ، خوابیده که . . . پاشو بریم بیرون بذار راحت باشه ما هم بریم شام بخوریم

نفس اهسته دستش را به سمت مشت کوچک نازگل برد اما او تکانی خورد و دستان نفس از

ترس بیدار شدنش از حرکت ایستاد . بار دیگر هم تلاش نفس برای رهایی از دست نازگل بی

فایده بود. موهایش روی صورتش ریخته بود و او را کلافه می کرد . نفس نازگل را روی

دستش بلند کرد و روی تخت نشست .

محمد که شاهد حرکات او بود به سمتش رفت .تخت را دور زد و درست کنار نفس قرار گرفت

. هرم نفس های داغ و تبدار محمد به گونه و گردنش بر خورد می کرد . با بی قراری سرش

را به عقب راند . محمد اما بی توجه به حالت او و گونه های رنگ گرفته اش یکی از

دستانش را به تخت تکیه داد و به روی نفس خم شد . قلب نفس به تپش افتاده بود . محمد

نزدیکتر از هر لحظه ای بوی عطرش را با بی رحمی تمام به رخ نفس می کشید . دستش را

به پیشانی نفس کشید و به سرعت طره ای از موهای او را کنار زد .

_ برگرد این طرف

نفس با نگاهی مات تحت تاثیر لحن امرانه ی محمد پایش را چرخاند و به سمت اونشست .

محمد دستش را به سمت یقه لباس نفس برد و به اهستگی ان را از بین انگشتان کوچک اما

پر قدرت نازگل که از شدت فشاری که به لباس می اورد به سفیدی می گرایید رها ساخت و

سپس عقب رفت و ایستاد . نفس ، نفس حبس شده اش را به سختی ازاد کرد و نازگل را روی

تخت خواباند . بوسه ی کوتاهی بر پیشانی او کاشت و از روی تخت بلند شد . با صدایی که

گویی از قعر چاه بر می خاست به محمد گفت :

_ بیا بریم شام بخوریم

و خودش از در خارج شد . ذهنش لحظه ای از فکر کردن به محمد دست نمی کشید . رفتار

سرد و بی تفاوت محمد در عین مهربانی اش حالش را دگرگون می کرد . حتی زمانی که به

روی نفس خم شده بود هرم نفس های شمرده شمرده و ارامش خبر از خونسردی او می داد

و این نفس را اشفته می ساخت . اگر محمد از این نزدیکی به وجد نمی امد چرا او باید با

تلخی احساس محمد خو می گرفت ؟!

مشغول اماده کرن میز شام بود که صدای سرفه های خشک محمد او را متوجه ساخت .

همچنان که سرش پایین بود گفت :

_ حالت خوب نیستا ، حتما برو دکتر

سرفه های محمد کم کم قطع می شد .

یکی از صندلی ها را انتخاب کرد و پشت میز نشست .

_ گفتم خوبم یعنی خوبم ، گلوم یه خورده در می کنه که اونم خوب می شه

نفس دستش را به کمر زد و ابریش را بالا انداخت :

_ چرا مثل بچه ها رفتار می کنی ؟!

_ اگه من بچه م تو بچه تری که داری با من یک به دو می کنی ، بشین دیگه

نفس پشت میز نشست .

_ پس بچه ی بدی نباش ، میریم دکتر

محمد لیوانش را جلوی نفس گرفت :

_ یه کم اب بریز لطفا

نفس بی تفاوت اولین قاشق را در هانش گذاشت .

_ با شما بودما خانوم ؟!

_ اب خیلی سرده واسه گلوت خوب نیست

این بار نوبت محمد بود تا ابرویش را بالا بیندازد .

پس از اتمام شام نفس از جا برخاست و بدون توجه به حضور محمد راه پله ها را در پیش

گرفت . در اتاقش روی صندلی چوبی که رو به دریا قرار داشت نشست . دریا مواج بود و

صدای ان ارامشی برای روح خسته ی نفس محسوب می شد . دلش برای خانواده اش تنگ

شده بود . انتظار اشت محمد جای تمام این دلتنگی ها را برایش پر کند اما انگار انتظار بی

جایی بود . اهی کشید . شاید این ان اینده ای نبود که نفس انتظارش را می کشید . شاید هم

همه ی این ها تقصیر محمد بود . شاید اگر او نبود نفس هیچ وقت به این زودی ها خود را

درگیر عشق و دوست داشتن نمی کرد . صدای تقه ای که به در اتاق خورد سبب شد به عقب

بر گردد .

_ امشب اینجا می مونی ؟

نفس به سردی و با کمی مکث گفت :

_ اره

_ برای خواب چیکار می کنی ؟

کمی گردنش را کج کرد و باتعجبی پنهان پرسید :

_ چیکار باید بکنم ؟!

_ یه نگاه به تختت انداختی ؟

نفس این بار با چشمانی گرد شده به طرف تخت چرخیداما هیچ تغییر محسوسی در ان به

چشم نمیخورد .

_ خب ؟ مگه چشه ؟!

_ یکی از پایه هاش شکسته ، زنگ زدم فردا بیان درستش کنن

_ اشکالی نداره میرم پایین می خوابم

_ نازگلو چیکار می کنی پس ؟

_ خب نازگل که خوابه

محمد دستش را در جیب شلوارش فرو کرد .

_ اره و رو تخت منم خوابیده . . . منم سرما خوردم فکر کنم !

_ بذار بخوابه !

محمد نگاه عاقل اندر سفیهی به نفس انداخت و بدون هیچ حرفی از اتاق خارج شد اما نگاه

سرزنش بارش هنوز هم بر نفس سنگینی می کرد . نفس باز هم با نگاهی مرده که شور

دوست داشتن در عمق چشمانش سوسو می زد به دریا خیره شد .

خمیازه ای کشید و به ساعت نگاهی انداخت . نیم ساعتی از رفتن محمد می گذشت . کم کم

دچار بی قراری می شد . محمد که سرما خورده بود و نازگل هم در اتاق او خوابیده بود .

دلش نمی امد ان نوزاد دوست داشتنی را تنها بگذارد . از روی صندلی بلند شد . کمد لباس

هایش را باز کرد و بلوز و شلواری برای خواب بیرون کشید .

در اتاق محمد را گشود . باز هم با ترس و لرز کلید برق را فشرد . هم نازگل و هم محمد در

خوابی عمیق فرو رفته بودند . اهسته به تخت نزدیک شد . محمد صورتش را به سمت نازگل

چرخانده بود . او را در دور ترین نتقطه از تخت خوابانده بود و دست نازگل را گرفته بود . از

دیدن ان صحنه لبخند خسته ای روی لبش نقش بست . لبخندی که با تمام خستگی هایش

شیرین بود . به تخت نزدیکتر شد و سعی کرد طوری روی تخت دراز بکشد که نازگل را بیدار

نکند . زیر پتو خزید و دستش را با نرمش پشت کمر نازگل برد و او را به اغوشش نزدیک

کرد . دستش را به روی گونه ها و پیشانی نوزاد کشید . دمای بدنش در حد معمول بود .

نفسی از سر اسودگی کشید و چشمانش را بست .

با احساس خیسی دستش از خواب بیدار شد . چشمانش را باز و بسته کرد و پلک هایش را

برای مدت کوتاهی به ارامی رو هم فشرد و سعی کرد موقعیت خود را به یاد اورد . بوی

عطر تلخ اشنایی که لحظه ای او را تنها نمی گذاشت خیلی سریع او را متوجه اطرافش

ساخت . هنوز مست از خواب شیرینی که داشت که دوباره خیسی دستش با فشار خفیفی

همراه شد . به سرعت پلک هایش را گشود و روی پهلو دراز کشید . با دیدن نازگل که از

فرط گرسنگی انگشتان دست او را به دهان گرفته بود لبخند زد .

_ سلام خوشگل خانوم ، صبحتون بخیر

و زیر چشمی به سمت دیگر تخت نگاهی انداخت . چشمان محمد هنوز بسته بود و صدای

نفس های شمرده و ارامش خبر از خواب راحت او می داد . دوباره نازگل را مخاطب قرار داد

و این بار با صدای اهسته تری گفت :

_ موافقی بریم پایین یه صبحونه ی خوشمزه بخوریم ؟

چشمان نازگل برق می زد و انگار او نیز از شوقی که در صدای نفس بود به وجد امده بود .

از روی تخت بلند شد و نازگل را در اغوشش فرو برد . سرش را روی سینه ی خود گذاشت

و بار دیگر نگاهش را حواله ی محمد کرد . از در که خارج می شد صدای محمد به گوشش

خورد :

_ نفس برقو خاموش کن !

نفسش را حبس کرد و کلید برق را فشرد و سپس از اتاق خارج شد . پشت در بسته نفس

عمیقی کشید . پس محمد بیدار بود . دعا عا می کرد متوجه نگاه های گاه و بیگاهش به روی

خود نشده باشد اما خوب می دانست که چنین چیزی محال است . محمد همیشه بود ، همه جا

بود ، در تک تک لحظه هایش پرسه میزد ، جا پای قدم هایی که با غرور بر می داشت در

هوای نفس جا مانده بود .

_ خب خب خب من باید برات چی درست کنم ؟!

و نگاه خندانش را به نازگل دوخت . کودک روی مبل نشسته بود و با ذوق دست و پا میزد .

نفس دستش را زیر چانه زد :

_ امم . . . دیشب که اقاهه برات شیر درست کرده بود ، منم فکر کنم بتونم واست درستش

کنم . . . موافقی ؟!

خواست از روی مبل بلند شود که صدای زنگ موبایلش در فضای ویلا پیچید . دستش را در

جیب شلوارش فرو برد اما خبری از موبایلش نبود . صدای زنگ هر لحظه نزدیکتر می شد .

ذهنش به شب قبل پر کشید . موقع خواب گوشی را کنار تخت گذاشته بود . با این فکر که

محمد هنوز خواب است به سرعت به سمت پله ها دوید . روی پله ی دوم بود که محمد

بازویش را گرفت :

_ یواش تر !

سرش را بالا گرفت .

_ اخ ببخشید بیدارت کرد

محمد دستش را روی صورتش کشید .

_ بیا جواب بده ، نازگلو چیکار کردی ؟

_ مرسی . . . پایینه

و گوشی را از دست محمد گرفت . محمد از کنارش گذشت و نفس با دیدن نام علی با

خوشحالی به تماس پاسخ داد :

_ وای سلام علـــــــــــی !

_ خاک به سرم ، جیغ می کشی چرا دختره ی بی حیا ؟!

_ دوست دارم ، به تو چه ؟!

_ چه زبون در اورده ، ببین دو روز بالا سرت نبودما . . . با کیا گشتی اینجوری شدی ؟!

و قبل از اینکه نفس جوابی بدهد گفت :

_ بعله دیگه با اقاتون گشتین اینجوری شدین ! البته به قیافه ی محمد نمیومد بی حیا باشه !

_ اَه علی . . .

و با صدای اهسته تری ادامه داد :

_ اقاتون چیه مسخره ؟!

_ وای وای وای ، چه ناز داره این خدا ! واسه اونم اینجوری ناز می کنی ؟! البته عزیزم تو

غلط می کنی واسه . . .

_ چی می گی ؟! واسه کی ؟!

_ واسه . . . ببینم خواب بودین ؟

_ هان ؟! اره خب ، چیه مگه ؟!

_ همون دیگه ، هنوز تو حال هوای خوابی . . . امم . . . نه هنوز تو حال و هوای خوابین !

و طوری که لج نفس را در می اورد خندید .

_ کوفت . . . سلام که نکردی بگو ببینم مامان و بابا چطورن ؟ عشق من حالش خوبه ؟

_ اولی که نوش جون خودت . . . دومی هم خب سلام ، راستی یه سوال فنی ، محمد ادب

یادت داده ؟! هی سلام می کنی ؟ . . . خب حالا عصبانی نشو . . .

اب دهانش را قورت داد و با کمی مکث اضافه کرد :

_ مامان و بابا هم خوبن . . . سوال اخرتم ایهام داره ، تو الان در حال حاضر درگیر یه مربع

عشقی شدی ! من ، نینا ، محمد یا علی جان جان جون ؟! راستشو بگو شیطون ؟!

_ وای علی چه خبرته ؟! یکی یکی ! تو که صدات داد میزنه بدجور رو مود ازار و اذیتی !

چه خودشم تحویل می گیره ! ناناز خودم چطوره ؟ مرد شدی الان؟!

_ اخ بیا ببین چه وضعیتی داریم ما با این ناناز شما . . . چه مردی از من ساخته یعنی ، می

خوام برم بیرون ، علی مرد باش ، می خوام صبحونه بخورم ، علی مرد باش ،می خوام

بخوابم ،علی مرد باش !

_ الهی فداش شم ، خب مرد باش دیگه !

علی خواست جوابی به او بدهد که صدای نسبتا بلند محمد به گوشش رسید .

_ نفس ؟ یه لحظه میای اینجا ، نازگل داره گریه می کنه

و به ثانیه نکشید که فریاد علی در گوشی پیچید :

_ جــــــــــــــــــــــــ ـــــــــــان ؟! نازگل کیه ؟!

_ نازگل بچــه . . .

_ وای نینا ، وای نینا بیا ببین خواهرت اونجا چیکارا که نمی کنه ! ای مامان بیا ببین نوه دار

شدی و پسرت اینجا هنوز اندر خم یه کوچه ست !

_ چرا شلوغش می کنی ؟!

_ اصلا صبر کن ببینم ، اون محمد اونجا مظلوم گیر اورده ؟! یعنی چی بعد دو روز صدای

ونگ ونگ بچه بپیچه تو خونه ؟!

نفس همچنان که از روی پله بلند می شد و پایین می رفت یه خنده گفت :

_ علی نازگل بچه ی یکی از اشناهاست دیوونه ، الانم من باید برم . . . مواظب خودت باش .

. . مرد باش ، بابای !

و بدون اینکه منتظر جواب علی بماند گوشی را قطع کرد چرا که می دانست علی تا اسم

نازگل را وارد شناسنامه ی خودش و محمد نکند وکل خانواده با خبر نشوند دست بردار نیست

_ چیه ؟ چی شده ؟

_ تلفنت تموم شد ؟

_ اره . . . نازگل چرا گریه می کنه ؟

_ نمیدونم چرا بهونه می گیره ، تا الان ساکت بودا

نفس لبخندی روی لب نشاند و با چهره ای شاد به سمت نازگل رفت و او را از اغوش محمد

بیرون کشید .

_ بیا ببینم خوجله ، محمد اذیتت کرده هان ؟ الان میریم با هم صبحونه می خوریم هیچی هم

به اون نمیدیم ، خوبه ؟!

محمد جلو تر از ان دو وارد اشپزخانه شد و پشت میز نشست . یک دستش را زیر چانه زد و

به حرکات نفس و نازگل چشم دوخت . نفس باز هم نازگل را در اغوش محمد گذاشت و

خودش طی حرکاتی تند اما با طمانینه مشغول اماده کردن شیر شد .

_ نازگل خودت بگو من اذیتت کردم ؟

محمد انقدر سوالش را جدی پرسید که لب های نفس به خنده باز شد . گوش هایش را تیز کرد

و منتظر سخن بعدی محمد ماند .

_ من دیشب اذیتت کردم یا یه مامان جدید که دیشب یواشکی اومد تو اتاق من و تو و تا صبح

برقو روشن گذاشت و خودش راحت گرفت خوابید ؟!

نازگل با ذوق دهانش را باز و بسته می کرد و دستانش را در هوا تکان می داد و همین سبب

شد محمد خنده ی کوتاهی کند .

_ میبینی نفس خانوم این بچه رو هم دیشب بی خواب کردیا !

نفس در حالی که شیشه ی حاوی شیر را تکان می داد به سمت ان دو برگشت .

_ حالا مگه چی شده بود ؟! نازگل که تا صبح تو بغل من راحت خوابیده بود و تکونم نخورد

محمد یک تای ابرویش را بالا انداخت :

_ خب نازگل بغلت بود ، من چی ؟!

نفس بدون اینکه خودش را ببازد و یا نشان دهد که از سوال محمد تعجب کرده خودش را به

بیخیالی زد :

_ تو چی ؟!

_چرا از تاریکی می ترسی ؟ یادمه یه بار تهران تو خونه ی ما هم داشتی تو تاریکی گریه

می کردی ، چرا ؟

نفس سکوت کرد .

_ نمی خوای بگی ؟

نازگل را کمی در اغوشش بالاتر کشید و ادامه داد :

_ خلیه خب ، نمی خوام اذیت شی . . . الان نه اما بعدا حتما بهم می گی باشه ؟

نفس با احتیاط نازگل را از او گرفت و روی پای خود نشاند .

_ گفتم باشه نفس ؟

نفس سرش را چند باری تکان داد .

_ باشه باشه

و مغموم و سر خورده به شیر خوردن نازگل خیره شد . ذهنش به سال ها قبل پر کشید و دلیل

ترسش از تاریکی با قدرت تمام در ذهنش بال وپر می گرفت . سرش را چند باری تکان داد

بلکه افکار مزاحم را پس بزند . رو به محمد گفت :

_ میشه یه چای بریزی برام ؟

محمد بدون حرف از جا بلند شد و چای ریخت . ظرف مربا و پنیر را از یخچال خارج کرد و با

اشتها مشغول خوردن صبحانه شد .

_ محمد اشکالی نداره اگه من امروز یه ساعتی برم ویلای خودمون ؟

محمد متعجب از تصمیم ناگهانی نفس گفت :

_ چه اشکالی میتونه داشته باشه ؟!

_ اخه با نازگل تنها می مونی ، از پسش بر میای ؟

محمد اهسته خندید و مغرورانه گفت :

_ ما دوستای خوبی هستیم !

_ ببینیمو تعریف کنیم !

از روی کانتر اویزان شد . نگاهی به اس ام اسی که برایش امده بود انداخت . لحظه ای اخم

کرد و سپس با لبخند گفت :

_ زینب خانوم ؟ میشه امروز ناهار برام لوبیا پلو درست کنی ؟

_ الان خانوم جان ؟!

_ اره دیگه لطفا !

_ طول می کشه ها

_ اشکالی نداره . . . نیم ساعت دیگه می خوام برم لب دریا قدم بزنم تا بیام حضر میشه

دیگه

_ برو دخترم ، اتفاقا هوا هم خوب شده امروز افتاب در اومده ، گرم شده هوا انگار نه انگار

دو روز دیگه زمستون میاد

به اتاقش رفت و روبروی ایینه نشست و رژ لبش را در دست گرفت . هنوز ان را به لب

هایش نزدیک نکرده بود که صدای زنگ در به گوشش خورد . پس از مکثی رژ را روی میز

گذاشت و از اتاق خارج شد و همان طور که از نرده ها اویزان شده بود با فریاد پرسید :

_ کیه زینب خانوم ؟

صدایی پشت سرش گفت :

_ ماییم مامان خانوم

_ اِ محمد شما اینجا چیکار می کنین ؟!

محمد با طعنه گفت :

_ ناراحتی برگردیم ؟

_ این چه حرفیه ؟ چی شد اومدین اینجا ؟

_ نفس تو چی فکر کردی واقعا ؟! منو یا یه بچه ی پنچ شیش ماهه تنها گذاشتی که مواظبش

باشم تازه با اون خواب فوق العاده راحتی هم که دیشب داشتم دیگه چشام وا نمی مونه !

محمد باز هم به حضور دیشب نفس در اتاقش اشاره می کرد و از این بابت اظهار نارضایتی

می کرد و این سبب می شد نفس بیشتر در خود فرو رود .

به سمت اتاقش رفت که صدای محمد را شنید :

_ ما رو دعوت نمی کنی ؟

با پوزخند گفت :

_ البته ، بفرمایید !

سعی کرد بی تفاوت باشد . حضور محمد را نادیده گرفت و دوباره به سمت لوازم ارایشش

رفت . صندلی را عقب کشید و نشست . همچنان که رژ را به لب هایش نزدیک می کرد از

توی ایینه نگاهی به محمد انداخت . به او نگاه می کرد . لحظه ای سرخ شد . مطمئنا اگر

چنین شرایطی ایجاد نشده بود امکان نداشت جلوی او دست به لوازم ارایشش بزند .

_ می تونی نازگلو رو تخت بخوابونی ؟

_ جایی میری ؟

_ اره لب دریا

_ الان ؟!

_ الان که گرمه یه نیم ساعت دیگه میرم

_ اونوقت تو همین نیم ساعت هوا خنک می شه ؟!

_ دقیقا !

نفس نگاه دیگری به نازگل انداخت و با شدت بیشتری رژ را روی لب هایش مالید .

_ اون بچه دوباره خوابش برده ، چرا انقدر می خوابه ؟ بذارش رو تخت

محمد پتو را روی نازگل مرتب کرد و خودش هم کنار او دراز کشید . نفس زیر چشمی حرکات

او را می پایید . محمد در ان شلوار کتان سرمه ای و پیراهن سفید رنگ جذابتر و مغرور تر

از همیشه می نمود و نفس را مجبور می کرد تا در دلش به احساسی که نسبت به او داشت

اقرار کند . او حتی بدخلقی ها و بی تفاوتی های محمد را دوست داشت . محمد که متوجه

نگاه نفس شده بود گفت :

_ انقدر می خوای ارایش کنی که نیم ساعت طول می کشه ؟!

_ بالاخره که باید حاضر شم . . . خب طول می کشه دیگه

_ بله ولی نه دیگه نیم ساعت

از حرصی که ته صدای محمد بود شاد شد . این شادی در چشمانش منعکس شد اما به روی

خود نیاورد .

_ حالا لباس پوشیدنو ارایش کردن من انقدر طول می کشه ، مشکلی هست استاد ؟!

_ نه !

و با کمی مکث در حالی که به شدت سعی می کرد خود را بی تفاوت نشان دهد و این تلاش

بی حاصلش برای نفس خنده دار بود گفت :

_ نه ، اصلا هر کاری دوست داری بکن ، به من چه ؟! چیه مگه ؟!

نفس به زور خنده اش را کنترل کرد . در دلش غوغایی به پا بود که اورا سرمست می کرد .

_ نمیدونم والا ! ایشالله که چیزی نیست !

و با ناز رژ گونه را روی لپ ها و گونه هایش بالا و پایین کرد .

_ داری میری حواست به خودت باشه

با طعنه حرف میزد اما این اصلا برای نفس اهمیتی نداشت .

_ نگرانی یه وقت ندزدنم ؟! جرئت ؟!

_ اهان ندارن ؟!

_ شما یه درصد فکر کن داشته باشن

_ چرا نداشته باشن ؟

_ چرا داشته باشن ؟!

محمد ساعد دستش را روی پیشانی اش گذاشت و سرش را به سمت پنجره چرخاند :

_ تو هم که هی سوالمو با سوال جواب بده

_ خب بالاخره که یه جوری جواب می دم

محمد با خنده گفت :

_ این جواب دادنت به درد خودت می خوره

نفس طره های از موهایش را که با نافرمانی روی پیشانی اش ریخته بود کنار زد و با عشوه

ای دخترانه ریمل را روی مژه هایش کشید و ریز خندید :

_ دست شما درد نکنه دیگه !

_ قابلی نداشت

_ لطف کردین !

_ خواهش می شه

نفس با خنده از درون ایینه به او زل زد .

_ رفتی جای ما رو هم خالی کن

نفس از این بی تفاوتی محمد به طرز جالبی لذت می برد .

_ باشه یادم می مونه

_ خوبه . . . گرچه فکر نکنم از پسش بر بیای

_ چرا اونوقت ؟!

_ چون خودم که نیستم

نفس ریمل را در دستش بالا اورد و با تعجب گفت :

_ خب منم قراره جاتو خالی کنم دیگه !

_ چه جوری اونوقت ؟

_ دیگه اینو به بچه ها نمی گن !

_ بچه ها ؟!

نفس خودش هم از حرفی که زده بود به خنده افتاد اما خیلی زود ان را کنترل کرد . محمد به

هر چیزی که شباهت داشت اصلا شبیه بچه ها نبود .

_ اوهوم ، اوهوم . . . بچه کوشولو ها !

و در حالی که یک بار دیگر رژ لبش را تجدید می کرد به سمت محمد برگشت .

_ خب دیگه احیانا حرفی ، سوالی چیزی نمونده ؟

صورت محمد به سمتش چرخید و چشمانش با دقت تک تک اجزای چهره ی نفس را بررسی

کرد . انقدر بی پروا به او زل زده بود که نفس سرش را پایین انداخته بود . صدای پر از کنایه

محمد به گوشش رسید :

_ خیر ، بفرمایید حاضر شین

نفس برای این که حرص او را در بیاورد با لجاجتی پنهان و کودکانه گفت :

_ خیله خب چون تو گفتی من یه ربع زودتر میرم لباسامو بپوشم

این بار نگاه محمد روی چشم هایش ثابت ماند . قوه ای چشمانش زیر سایه مژه های بلندش

به شدت جذاب می نمود .

_ اگه من بهت بگم یه ربع دیرتر بری چی ؟!

محمد مهربان بود . نفس این را از لحن صدای مغرور و چشمان سردش به خوبی می فهمید

. او ذاتا ادم مهربانی بود اما برای جلوگیری از ابراز ان همواره دیوار بلندی از غرور دور

تا دور خود می کشید . محمد مغرر برای نفس دوست داشتنی تر بود .

_ مهربون تر این حرفام که بگم نه !

_ جــدا ؟! ما که مهربونیتو ندیدیم !

وقتی هیچ حرکتی از نفس ندید با بی خیالی ، دوباره ساعد دستش را که حالا روی سینه اش

قرار اشت روی پیشانی گذاشت و این بار مچ پای راستش را روی پای چپ انداخت .

نفس بدون ان که تکان بخورد به او نگاه می کرد . هرگز در باورش نمی گنجید که فقط در

عرض چندماه صاحب خانواده ی جدیدی شود . محمد برایش مثل یک معمای حل نشده و جالب

می مانست که نفس به هیچ وجه قادر به شناختن کامل او نبود .

دقایقی گذشت .

_ چی شد ؟ چی کار می کنی ؟

_ امم خب ، از این یه ربع پنج دقیقه اش که رفت ، اگه من برم و قول بدم که تا یه ربع دیگه

برگردم چی ؟

_ این همه می خوای حاضر شی که یه ربع بری لب دریا ؟! چه خبره مگه ؟

لحنش کنایه امیز بود . بغض در گلوی نفس نشست . با ناراحتی نگاهش را به صورت محمد

بخیه زد . چیزی در گوشش زنگ می زد و حالش را اشفته می کرد . بی حرف روی صندلی

چرخید . دستمالی از درون کیفش بیرون کشید و ان را به اهستگی روی لب هایش کشید .

خیلی به خودش فشار می اورد تا دانه های اشک پایشان را فراتر از گلیمشان نگذارند .

صدای محمد در گوشش می پیچید : چه خبره مگه ؟ راست می گفت چه خبر بود جز اینکه او

می خواست طبق برنامه ای که با علی ریخته بود پدر و مادرش را از رفتن به دادگاه

منصرف کند ؟ می خواست ارایش کند ، غذای مورد علاقه اش را بخورد و هنگامی که زیر

پاهایش خنکای اب دریا را حس می کند با مادر و پدرش صحبت کند ، فریاد بکشد . اما حق با

محمد بود . چه خبر بود جز فروپاشی خانواده اش ؟ این مسئله به خودی خود انقدر برای

نفس بزرگ بود که نمی توانست ان را زیر لایه ای از کرم و رژ پنهان کند .

گرمای دستی و متعاقب ان صدایی گرم تر که غرق تعجب بود زیر گوشش گفت :

_ نفس ؟! چرا گریه می کنی ؟!

چشمانش را گشود . به خودش لعنت فرستاد . اَه ، اشک های لعنتی کار خودشان را کرده

بودند .

_ برگرد این طرف ببینمت دختر

و نفس را طی حرکتی به سمت خود برگرداند . دستانش را زیر چانه ی او گذاشت و سرش را

همانطور که بالا گرفته بود به سینه ی خود چسباند و روی دو زانو نشست .

_ منو نگاه کن ؟

چانه و چشم های نفس زیر گرمای ذوب کننده ی دستان محمد بالا امد .

_ چیه عزیز من ؟! گریه چرا ؟! من اصلا نمی فهمم !

نفس تنها در سکوت با جاری شدن اشک هایش مبارزه می کرد که ان هم کار بیهوده ای بود

چرا که شنیدن کلمه ی عزیز من ان هم با ان لحن مهربان محمد برای اولین بار انقدر

برایش شیرین بود که اراده ی لازم برای جلوگیری از ریختن اشک هایش را از او می گرفت

.

_ نفس داری منو می ترسونی ! من چیزی گفتم که ناراحتت کرده ؟! هان؟ بگو بهم

_ محمد ؟

_ جانم ؟ خب بگو به من چی شده ؟

_ آخ محمد !

_ نفس نمیخوای با من حرف بزنی ؟!

نفس سرش را به نشانه ی مثبت تکان داد .

_ افرین دختر خوب ، خب . . .

نگاهی به تخت انداخت :

_ بیا اینجا دراز بکش تا من برات یه لیوان اب بیارم، بعدش با هم حرف می زنیم ، خوبه ؟

و سر نفس را از سینه اش جدا کرد و بدون شنیدن پاسخ او از جا برخاست و نفس را نیز در

حالی که به خود تکیه داده بود روی تخت نشاند و خودش با گام هایی بلند از اتاق بیرون رفت

.

نفس خود را به سمت چپ تخت کشاند و درست کنار نازگل قرار گرفت و پاهایش را درون

شکم جمع کرد . نازگل او را به یاد کودکی های نینا می انداخت . با یاد خواهر شیرین زبانش

دانه ی درشت دیگری از اشک روی بالشت افتاد .

صدای باز و بسته شدن در حکایت از ورود محمد بود .

_ نفس بیا اینو بخور

_ نمیخوام

_ یه کم . . .

صدای محکم نه گفتن نفس در اتاق پیچید .

_ خیله خب ، خیله خب ، نمیخوای برگردی طرف من تا با هم حرف بزنیم ؟

نفس از نگاه کردن به چشمان محمد هراس داشت .

_ نــه ، اینجوری بهتره

محمد چیزی نگفت اما لحظه ای بعد نفس حس کرد تخت زیر فشار بدن محمد کمی فشرده شد

و سپس دستانی پر قدرت که دور کمرش حلقه زد حس امنیتی شیرین به او بخشید . صدای

محمد زیر گوشش حسی خاص به اومی بخشید :

_ من به حرفات گوش میدم

نفس عمیقی کشید . باید می گفت بلکه از این همه فشاری که با قدرت شانه هایش را می

فشرد رها شود و شاید در این رهایی که تمام نیروی نفس را می گرفت دستان محمد تکیه

گاه خوبی بود .

_ مــن . . .

کمی مکث کرد . نمیدانست از کجا شروع کند . سعی کرد از بین افکار درهمش انچه را که

می خواهد به زبان بیاورد . در این میان حس کرد فشار خفیفی از سوی دستان محمد به

کمرش وارد شد . متوجه لرزش نامحسوس دستان محمد روی کمرش شد اما سعی کرد ان

را نادیده بگیرد . بار دیگر هرم نفس های محمد را روی گردنش احساس کرد و در پی ان

بیشتر به سمت او کشیده شد :

_ نفــس ؟

نفس گفتن محمد انقدر برایش شیرین و دلچسب بود که بی اختیار لبخند زد . سعی کرد دستش

را از زیر دست محمد بیرون بکشد تا اشک روی گونه هایش را پاک کند اما فشار دست

محمد مانع می شد . متعجب از حرکت محمد این بار تلاش بیشتری کرد اما برخلاف انتظارش

محمد گفت :

_ اشکاتو بذار واسه یه وقت دیگه ، باشـه ؟

نفس عمیقی کشید و دست از تلاش برداشت . از این نزدیکی به وجد امده بود اما جرئت ابراز

ان را نداشت .

_ مـن نمیدونم از کجا باید شروع کنم . . . میدونی من هیچ وقت عادت نداشتم که از

مشکلاتم با کسی حرف بزنم ، یعنی نمی تونم که درباره شون چیزی بگم اما . . .

محمد با صدایی گرم دوباره با هرم نفس هایش زیر گوشش را نوازش کرد :

_ اما به من میگی ، هوم ؟

با بغض گفت :

_ اوهوم . . . ولی . . .

چشمانش تار می دید . ناگهان به سرعت به سمت محمد برگشت و سرش را در سینه ی او

فرو برد . در ان لحظه به هیچ چیز فکر نمی کرد جز سهیل و پروانه . محمد که از حرکت

ناگهانی او مات مانده بود پس از لحظه ای به خود امد و دستش را به ارامی روی کمر او

گذاشت و نفس در میان هق هق گفت:

_ مامان و بابام دارن از هم جدا میشن محمد !

محمداز شوک حرف او دستش از حرکت بازماند اما با این فکر که حالا باید بیشتر به فکر

وضعیت نفس باشد دوباره او را به خود فشرد .

نفس در میان گریه بار دیگر از خود متنفر شد که چرا این همه ضعف را از خود در برابر

محمد به نمایش گذاشته است اما محمد که انگار ذهن او را خوانده باشد سعی کرد خط

بطلانی بر افکار پوچ او بکشد :

_ الان بهتــری ؟ . . . خوبه که گفتی نفس ، فکر نکنم اونقدرام با هم غریبه باشیم که از

گفتنش پیش من خجالت بکشی پس انقدر به خودت فشار نیار ، یه کم استراحت کن بعد اگه

دوست داشتی در موردش حرف میزنیم

و سر او را با فشار خفیفی به سینه اش چسباند و با لحن با نمکی گفت :

_ باشه دختر خوب ؟ الان دختر کوچولوت پا میشه ببینه گریه می کنی اونم گریه ش می گیره

اونوقت من با دوتا بچه ی نق نقو چیکار کنم ؟!

نفس هم که حالا ارامتر شده بود با خنده گفت :

_ شکــر خدا !

اتاق تقریبا تاریک بود و ساکت . نسیم خنکی از پنجره ی باز اتاق به داخل راه پیدا کرده بود

و صدای ضربان قلب محمد . . . ارام و یکنواخت . تمام این سی دقیقه ای که بیدار شده بود

به صدای ضربان قلب او که ابتدا تند و نا مرتب و سپس ارام شده بود گوش میداد ، بی هیچ

حرکتی . جلوی پیراهن سفیدش نیز لکه ی تقریبا بزرگی از اشک های خودش به جا مانده

بود که تازه متوجه ان می شد .

با تکان خفیفی که محمد خورد به سرعت چشمانش را بست اما صدای خنده ی ریز و ملایم

محمد باعث شد با احتیاط از گوشه ی چشم نگاهی به او بیندازد .

اما چندان موفق نبود . سرش هنوز روی سینه ی محمد بود و صدای خنده ی او هر لحظه

نزدیکتر می شد . از فکر این که محمد الان با ارامش کامل در حال دید زدن اوست با خجالت

سرش را پایین تر اورد که این باعث می شد بیشتر در اغوشش فرو رود . ضربه ی ارام

دست محمد روی کمرش گونه هایش را سرخ کرد :

_ خوش می گذره ؟!

صدای شاد محمد لجش را در می اورد . زیر لب زمزمه کرد : پسره ی پررو !

_ ای بد نیست !

_ اِ ؟! چه خبرا هست حالا ؟!

نفس با تعجب سرش را عقب کشید تا بهتر بتواند او را ببیند اما همین که سرش را بالا اورد

از نزدیکی بیش از صورتش با او یکه خورد .

_ اِ چه عجب ما بالاخره صورت شما رو دیدیم

با پررویی گفت :

_ خب پس خوش به حالت

_ خوش به حال من یا تو ؟!

_ خب معلومه که تــو !

محمد چشمانش را کمی درشت کرد و با تعجبی ساختگی پرسید :

_ راست می گی ؟ پس چرا من همیشه فکر می کردم وقتی تو بغل یکی بخوابی که هواتو

داشته باشه و تو بتونی تموم عصبانیتتو با ریختن اشکات رو پیراهن جدیدش خالی کنی حس

خوبیه ؟!

نگاهش را پایین اورد و مردمک چشمانش درست روی لک لباس محمد ثابت ماند .

_ من نمی خواستم

و با احتیاط دستش را از زیر دست محمد بیرون کشید و به حالت اول ، پشت به او دراز کشید

. باز هم بازیگوشی هرم نفس های محمد زیر گوشش :

_ چیو نمی خواستی ؟

این بار بدون لرزشی در صدایش گفت :

_ همیشه فکر می کردم درد و غصه و غم مال زن و شوهریه که ته خیابونمون زندگی می

کنن . . . شاید اینارو نباید بهت بگم شایدم باید بگم ، نمیدونم اما تو خانواده ای که من داشتم

و تا یه ماه پیش می شناختمشون نهایت ناراحتی یه اخم بود و دو سه روز ناز کردن که

نهایتش با یه جشن کوچیک که چهار نفر بیشتر مهمون نداشت تموم می شد . . . چرا هیچ

وقت احتمال نمیدادم که منم یه روزی یه غم بزرگو تو چشای مامان و بابام می بینم ؟ . . .

خیلی برام سخته بخوام بگم ولی من الان هیچ حسی ندارم ، نه ناراحتم نه خوشحالم فقط

دارم می فهمم شکستن یعنی چی . . .

پوزخندی زد و ادامه داد :

_ خیلی زشته که من با این سن بخوام واسه جدایی مامان وبابام گریه کنم اما این موضوع

واسم واقعا غیرقابل باوره . . . دلیل گریه ی امروزم به خاطر این بود که می خواستم برم با

مامان و بابام . . .

صدای زنگ موبایل حرف او را قطع کرد . نگاهی به دور و برانداخت . صدای زنگ موبایل

خودش بود . نازگل غلتی زد و چشمانش را گشود . ابتدا تنها نگاهش کرد اما بادیدن چشمان

سرخ نفس بغض کرد و سپس با صدای بلندی شروع کرد به گریه کردن . نفس در حالی که

اورا در اغوش می کشید به محمد گفت :

_ ببین رو میز نیست ؟ زود جواب بده

صدای زنگ قطع شد و متعاقب ان صدای محمد بلند شد :

_ بفرمایید ؟

_ . . .

_ ممنون ، شما خوبی ؟ خانواده خوب هستن ؟

_ . . .

_ بله بله ، یه کم خسته ست

_ . . .

محمد خنده ی کوتاهی کرد :

_ من چرا ؟ باید به خودش بگی

_ . . .

نگاهش را به سمت نفس چرخاند :

_ عجب ! معلومه خیلی دوسش داری !

_ . . .

_ نه خواهش می کنم ، حتمــا

و با خنده تماس را قطع کرد . نفس مشکوک سرش را به سمتش برگرداند و نگاهش کرد :

_ کی بود ؟

_ می گفت همونی که الان دیگه مرد شده !

نفس فکر کرد . همونی که الان دیگـ . . . . با یاد اوری علی خندید :

_ چی می گفت ؟

_ خیلی دوستت داره ؟

_ علی شخصیت حمایتگری داری ، هیچ وقت با وجود اون خودمو تنها حس نکردم حتی

وقتی ایران نبود

_ خب که این طور . . . حتما باید باعلی یه صحبتایی داشته باشم

و روی تخت نشست و دستی روی صورتش کشید .

_ چرا اونوقت ؟!

نفس ِ مشکوک او را به خنده می انداخت . از روی تخت بلند شد و به سمت پنجره رفت .

_ حالا دیگه . . . ببینم نمیخوای ناهار بخوری ؟

و با لبخند افزود :

_ فکر کنم این زینب خانومتون حسابی از ما نا امید شده !

نفس نگاهش را معطوف نازگل کرد :

_ اره بریم پایین ، این بچه هم گرسنه ست

و او نیز از روی تخت بلند شد . محمد هم با گام هایی بلند اما با طمانینه خود را به ان دو

رساند و در حالی که دراتاق را می گشود رو به نفس گفت :

_ بعد از ناهار می خوام باهات حرف بزنم

ناهار را زیر نگاه های گاه و بیگاه زینب خانم به اتمام رساندند و نفس با کمی تردید و

دلواپسی نازگل را به دست او سپرد تا خودش بتواند به حرف های محمد گوش دهد .

شالش را روی شانه هایش بالا کشید و به محمد که پشت به او دستانش را روی نرده های

سنگی قفل کرده بود خیره شد .

_ تو ناراحتـی ؟

در سوال و لحن کلامش هیچ حسی نبود . نفس عمیقی کشید و لبانش را با زبان تر کرد .

_ از چی ؟ از این که خانواده م داره از هم می پاشه ؟! خب معلومه که ناراحتم

_ خانواده . . . خب الان من و تو چه نسبتی با هم داریم ؟!

جوابی نداشت که به محمد بدهد . نمیدانست در ان موقعیت محمد انتظار چه جوابی از او دارد

. سکوتش سبب شد محمد دوباره ادامه دهد :

_ من می دونم که تو ناراحتی ، شاید نتونم اونجوری که می خوای درکت کنم اما میدونم

شرایط سختی رو گذروندی . . . اما تو الان اینجا تنها نیستی ، خب ؟

به سمت نفس برگشت . خودش را به او رساند و کنارش روی تاب نشست .

_ مرسی اما فقط . . .

محمد با تردید دستش را روی دست نفس قرار داد و محکم گفت :

_ فقط نذار این ناراحتی بیشتر بشه . . . نمیخوام منو تو هیمینجوری که الان هستیم پیش

بریم ، می فهمی چی می گم ؟!

نفس پاهایش را بالا اورد و روی تاب گذاشت . متوجه منظورش نمی شد .

_ می خوام فکر کنی اگه به نظرت علی شخصیت حمایتگری داره و تو از حمایتش خوش

حال می شی حالا میتونی رو من حساب باز کنی . . . هـوم ؟ مــا . . .

هنوز حرفش تمام نشده بود که نفس خود را در اغوشش انداخت . باز هم او را غافلگیر کرده

بود . لبخندی بزرگ رو ی لبش نشست و دستش را دور او حلقه کرد .

_ اینجا من و تو هستیم . . . شاید دوست نداشته باشی خیلی توی مسائل پدرو مادرت دخالت

کنم اما خوبه که گفتی بهم ، واسه خودت می گم . . . مطمئن باش اونا عاقل تر از من و تو

هستن که بخوان بدون فکر تصمیمی بگیرن ، اگرم تصمیمشون اینه تو باید با این قضیه جور

دیگه ای کنار بیای ، حداقل الان

نفس سرش را به نشانه ی مثبت تکان داد . از خودش خجالت می کشید . با کاری که کرده

بود نه تنها محمد بلکه خودش را هم غافلگیر کرده بود . وجودمحمد چه چیزی داشت که

چشمان نفس از بارانی شدن در برابر او هراسی نداشت ؟

_ من هنوز حرفامو تموم نکردم نفس بارون . . . اون شب واسه اولین بار اومدیم ویلاتون

که یادته ؟ خیلی چیزا گفتم که شاید اون موقع تو اونا رو درک نکردی . . . بهت گفتم شاید

بشه با تو چیزای جالبی رو تجربه کرد . . . میدونی من راحت حرف میزنم . . . ادم

خودخواهیم و خودخواه تر از اونیم که فرصت داشتن خیلی چیزا رو از خودم بگیرم . . .

نفس کم کم خودش را ازاغوش او جدا کرد . محمد چرا حرف های ان شب را مرور می کرد

؟ چرا با چنین لحنی ؟ که او را دیووانه کند ؟!

_ من می خوام یه چیز جدیدو کنار تو داشته باشم ، یه زندگی متفاوت ، خاص . . . می خوام

تو منو به چیزی که بهش اعتقاد ندارم معتقد کنی ، البته اگه . . . اگه خودت خواستی

نفس سرش را پایین انداخته بود اما از صدای محمد کاملا پیدا بود که جملات اخر را سخت

بیان می کند و بالافاصله پس از اتمام حرفش از جا بلند شد . دستی روی صورتش کشید

انگار که می خواست حالت چهره اش با این کار تغییر کند .

_ خب انگاری زیادی حواسمون به خودمون بود ، مگه نه مامان کوچولو ؟

نفس سرش رابالا گرفت . مدام این جمله که محمد تو کی هستی با شدت در ذهنش تکرار می

شد . از برق چشمان محمد خوشش امد . با این فکر که باید بیشتر به حرف های مرموز

امروز او فکرکند لبخندی زد و گفت :

_ اوهوم

_ خیله خب پس تا تو بری یه سری بهش بزنی من یه کم استراحت کنم ، هوم ؟

نفس بلند شد و شال را از دور بازوانش باز کرد . شالش بوی محمد رامی داد . . . تلخ و

سـرد . با حواس پرتی گفت :

_ اره . . . باشه . . . برو

محمد چشمانش را ریز کرد و اهسته خندید . صورتش حالت جالبی پیدا کرده بود . درست مثل

پسر بچه ای که از بدست اوردن خواسته اش مغرور شده باشد خوشحال بود . قدمی به سمت

داخل برداشت و از تراس خارج شد . نفس هم به دنبال او وارد شد . محمد کنار تخت او

ایستاد و با ملایمت گفت :

_ اشکالی نداره اگه اینجا بخوابم ؟

_ نه ، نه . راحت باش

و قبل از این که محمد حرف دیگری بزند در را پشت سرش بست .

شیرینی لبخندی که روی لب داشت و ارامش چشمانش او را لبریز از دوست داشتن می کرد .

صدای اهنگ در اتاق می پیچید :

ســردی ولی کنار تـو ، بــا شـعلــه هـا هـم نفســم

شــبی کویــریم ولــی ، بــا تو بـه بـارون مــی رسم

به محمد که نازگل را دراغوش گرفته و لب دریا قدم می زد چشم دوخته بود و با تمام وجود

به اهنگ گوش سپرده بود . در ذهنش دختر بازیگوش چند سال پیش را تجسم می کرد .

تلخــی ولــی بـا بودنــت ، دیـوونه میشــم دم به دم

شــیرینــی زندگــی رو نفــس نفـــس حــس مــی کنــم

محمد با ان همه تلخی هایش ازاو خواسته بود . . . ازاو خواسته بود او را به احساسش

معتقد کند . نفس هم شیرینی زندگی با او را می خواست . شـوق داشتنش و زمزمه ی میم

مالکیت در نهایت اسمش او را به وجد میاورد .

ســاکتــی امــا تـو چشــات ، غــوغــای نــور و شبنمــه

مــی تــرسم از رسیـــدن اینـــده ای کـه مبهـــمـــه

نسیم ملایمی که وزید موهایش را به بازی گرفت . لیوان قهوه را در دستش فشرد و تکیه

اش را به صندلی محکم کرد . در ان هوای ابری و مه گرفته خیره به مـردش نگاه می کرد .

به کسی که امروز بیشتر از هر لحظه وجودش سرشار ازاوست . . . محمد .

بــا تو یــه دنیــا شــادیم ، اگــرچــه دور و بــی کســم

از خشکــی نگــاه تــو بــه مــرز دریــا مــی رســم

بــه مــرز دریــا می رســم

ازروی صندلی بلند شد . محمد نگاهش می کرد. لبخند زد . لبخندی دریایی . . . .

دریـــا خــود خــود تــویـــی کــه غــرق طـــوفـــان تـــوام

شــــب غــرق زیبـــایــی مــیشـــه وقتــــی نگـــاهــــت میکنــــــم

اهنگ به اتمام رسیده بود و نفس هنوز با همان لبخند تمام اجزای صورت محمد را می کاوید

. انقدر حواسش پرت او بود که متوجه نشد محمد وارد حیاط ویلا شده و درست پایین تراس

ایستاده است .

_ هـی خانوم ، عصرتون بخیر !

لبخندش پر رنگ تر شد . چه جذابتی داشت شنیدن صدای او .

_ عصر شما هم بخیر اقا

محمد نگاهی به نازگل انداخت و سپس دستش را روی سینه گذاشت و کمی خم شد .

_ متشکرم . . . عصر جمعه رو چه جوری می گذرونی لیدی ؟

_ شما چه پیشنهادی داری ؟

_ با یه شام متفاوت چطوری ؟

لیوان قهوه را لبه ی نرده گذاشت و دستانش را با ذوق به هم کوبید .

_ خیلی بسار زیاد موافقم !

محمد هم لبخند زد .

_ خیله خب پس تا ما بیایم بالا برو حاضر شو

_ باشه باشه

و با عجله به داخل اتاق رفت . در کمد را گشود و با وسواس دنبال لباس مناسبی گشت اما

هرچه بیشتر می گشت کمتر به نتیجه می رسید چرا که نیمی از لباس هایش در ویلای

همایونیان بود . بالاخره خسته و کلافه چشمش به پالتوی سبز رنگش خورد . با ذوق ان را

بیرون کشید و روی تخت انداخت . خیالش که از بابت لباس راحت شد شروع کرد به ارایش

کردن . انقدر با ذوق و وسواس این کار را می کرد که انگار چندین نفر در حال نظاره کردن

او هستند . زودتر از انچه که فکرش را می کرد حاضر شده بود . کیفش را برداشت و از

اتاق خارج شد .

در طبقه ی پایین محمد روی مبل نشسته بود و مشغول نوشیدن فنجان قهوه بود . نازگل هم

در اغوش زینب می خندید و بالا و پایین می پرید .

_ خب من حاضرم

نگاه محمد بالا امد .

_ بریم ؟

_ بریم دیگه !

محمد از جا برخاست . دستش را کمی بالا اورد و اهسته تکات داد و رو به زینب خانوم گفت

:

_ ما می تونیم نازگلو پیش شما بذاریم ؟

زینب خانوم چشمانش را با اطمینان روی هم گذاشت و گفت :

_ اره پسرم ، من خودم پنج تا بچه بزرگ کردم ، برین خیالتونم راحت باشه

محمد لبخندی به نشانه ی رضایت زد و سرش را تکان داد و به سمت در رفت . نفس هم خود

را به زینب رساند و تند و سریع بوسه ای روی گونه ی نازگل کاشت .

_ بابای ناناز خانوم

و دوباره رو زینب را مخاطب قرار داد :

_ می بخشیا زینب خانوم

_ برین به امون خدا

نفس چند قدم عقب عقب رفت و سپس دستی در هوا تکان داد و دور شد .

هوای ماشین گرم و مطبوع بود . هر دو در سکوت به روبرو خیره بودند که نفس متوجه شد

ماشین مسیر ویلای همایونیان را می پیماید .

_ میخوایم کجا بریم محمد ؟!

محمد در حالی که یک دستش را دور فرمان حلقه کرده بود با دست دیگرش پیراهنش را جلو

کشید و تکان داد . با این کار لکه ی روی لباسش که اثر اشک های نفس بود و حالا سیاهی

ریمل های ریخته شده هم به خوبی خود را نشان میداد در معرض دید او قرار گرفت .

_ باید برم اینو عوض کنم بعد بریم

_ باشه فقط زودتر من گرسنمه

گردن محمد به سمت او چرخید اما دوباره در سکوت به رانندگی ادامه داد .

در کوچک رستوران را که پلاک کوچکی با مضمون باز است روی ان خودنمایی می کرد را

به داخل هل داد و به رسم ادب کنار ایستاد تا نفس وارد شود . با ورود به رستوران موجی از

گرما و همهمه و شلوغی به سمتشان سرازیر شد . رستوران کوچک انقدر شلوغ بود که به

زحمت چند جای خالی بین صندلی ها پیدا می شد . محمد خیلی سریع نگاهش را روی میز

کنار پنچره ثابت کرد و با اشاره به نفس او را دنبال خود کشید .

نفس با تعجب به صندلی کهنه و رنگ و رو رفته نگاه کرد و به اهستگی روی ان نشست .

محمد اما با ارامشی خاص دستش را زیر چانه زده و به منوی قدیمی و تا خورده نگاه می

کرد . موسیقی که هیچ جذابیتی نداشت پخش می شد و سکوت تنها چیزی بود که در انجا

یافت نمی شد .

نفس با تعجب کاغذ دیواری هایی که شاید عمرشان از ده سال هم گذشته بود را می کاوید .

سرش را به سمت محمد برگرداند . سوال بزرگی در ذهنش تکرار می شد . چرا اینجا ؟!

با صدایی که لبریز از تعجبی پنهان بود گفت :

_ محمد ؟!

محمد در حالی که با لذت به تابلوی قدیمی روبرویش زل زده بود سرش را تکان داد . نفس

که انتظار داشت حداقل چیزی از جانب او بشنود پوفی کرد و گفت :

_ هیچی !

محمد نگاهش را از تابلو جدا کرد :

_ می خوای بدونی چرا اوردمت اینجا ؟!

_ اینجا جای جالبیه ولی اخه . . .

_ میدونی من هر وقت میام شمال حتما یه سر به این رستوران می زنم

نگاهش را دورتادور رستوران چرخاند .

_ اینجا هیچ کسی نگات نمی کنه ، وقتی میای تو ، نگاهشون رو سوییج ماشینت قفل نمیشه

!

سرش را پایین انداخت و ادامه داد :

_ و اینجا لازم نیست برای یه ساعت غذا خوردن کاور گوشیتو با رنگ دستمال گردنت ست

کنی !

نگاه نفس ناخود اگاه به سمت گردن محمد رفت و سپس روی گوشی او ثابت ماند . محمد از

حرکت عجولانه ی او به خنده افتاد .

گارسون به ان ها نزدیک شد .

دفترچه اش را تکانی داد و خودکار را بیرون کشید و در حالی که به نقطه ی دیگری از

رستوران خیره بود پرسید :

_ چی میل دارین ؟

_ رولت گوشت

گارسون دستش را در هوا تکان داد و با بی تفاوتی از کنارشان عبور کرد . نفس هنوز هم

غرق تعجب به در و دیوار نگاه می کرد و انتخاب غذا را به عهده ی محمد که به اینجا رفت و

امد داشت گذاشته بود .

ادم های انجا برایش جالب بودند چرا که هرکدام با ضاهری متفاوت اما همه با لبخندی روی

لب مشغول خوردن بودند .

_ همیشه انقدر شلوغه ؟

محمد سرش را بالا اورد و ارنجش را به میز تکیه داد .

_ مثلا امشب پنج شنبه هستا ! . . . اون سمت خیابونم یه دانشگاهه . . .بچه هاش میان

اینجا

_ زیاد میای اینجـا ؟

محمد چشمانش را لحظه ای روی هم گذاشت . انگار به جایی دور فکر می کرد .

_ یه وقتی زیاد میومدم

نفس کمی خود را جلو کشید و چشمانش را ریز کرد :

_ چـرا ؟!

و بلافاصله قبل از این که او جوابی بدهد دستش را در هوا تکان داد و با نازی دخترانه گفت

:

_ البته این فضولی نیستا فقط محض کنجکاویه !

محمد باز هم خندید .

_ نه بابا ! حالا اگه من بذارم پای فضولی چی ؟

_ اون دیگه مشکل خودته من از اول موضع خودمو مشخص کردم

_ اومدی میدون جنگ ؟!

نفس با بیقراری گفت :

_ اِ ! اصلا نمیخوای بگی خب نگو !

محمد با ارامش به صندلی تکیه داد و با لبخند نیمه نصفه ای که حرص نفس را در می اورد

گفت :

_ باشه نمیگم

نفس هم به حالت قهر رویش را از او گرفت و عقب کشید اما دقیقه ای نگذشته بود که محمد

گفت :

_ کوچولو !

نفس نگاه گذرایی به او انداخت و تند و سریع گفت :

_ یا بگو چرا یا کوچولو خودتی !

_ اوه اوه چه بهش برخورده !

نفس عمیقی کشید و ادامه داد :

_ مسعود ، دوستم . . . دوران دانشجویی شمال بود ، منم زیاد میومدم شمال پیشش

_ خیلی وقته میشناسیش ؟

محمد بازیرکی گفت :

_الان یعنی آشتی کردی ؟!

_ تا خـدا چی بخواد ! خب نگفتی

_ از دوران دبستان

نفس با شوق پرسید :

_ جدی ؟!

_ نه شوخی ! اره حالا که فکر می کنم میبینم از وقتی هم سن و سال تو بودیم !

نفس کمی خیره خیره نگاهش کرد و بعد با عصبایتی که سعی در پنهان کردنش داشت گفت :

_خیلی بـدی !

محمد باز هم می خندید . ارام و خاص اما مغرورانه .

_ میدونم !

کوبیده شدن پای نفس همراه بود با اوردن سفارش .

غذای چیده شده روی میز انقد رخوش رنگ و خوش بو بود که اشتها را تحریک می کرد .

نفس خیلی سریع چنگالی برداشت و پس از پاک کردن ان تکه ای از غذا را در دهان گذاشت

. غذایی که به نظرش طعم زندگی می داد .

ارام ارام مشغول خوردن بودند که محمد پـرسید :

_ راستی دانشگاهتو چیکار کردی ؟ چندوقت بود میخواستم ازت بپرسم ولی یادم می رفت

نفس لقمه اش را قورت داد و گفت :

_ سپـردمش به علی که کارامو درست کنه ، غیبت هام داشت زیاد میشد

_حواست باشه حتما . . . آ ، خانوم دندون پزشک ! یعنی من از الان هرچی مسواک و نخ

دندون دام بریزم دور ؟!

نفس به حالت نمایشی اخمی کرد و قاشق و چنگالش را در بشقاب گذاشت .

_ نه تو رو خدا منو تو همچین موقعیتی قرار نده !

و سپس پیروزمندانه گفت :

_ فقط دندون کوشولوها !

_ اِ ؟! پس میخوای بزنی توکار دندون شیری ، هان ؟!

نفس هم با خنده همراهیش کرد :

_ فقط کوچولوها !

و دوباره با هم فارغ از جا و مکانی که بودند به خنده افتادند.

ماه محرم چند روزی میشد که فرا رسیده بود و شهر در هیاهوی عجیبی فرو رفته بود . هوا

مثل همیشه گرفته و ابری بود و نم نم باران نفس دوباره ای برای پاییز بود . محمد و نفس

دوباره به ویلای همایونیان بازگشته بودند . ترمه خبر بازگشت و مرخصی مادر نازگل را می

داد و جدایی از او برای محمد و نفسی که به ان کودک حتی در این چند روز هرچند کم عادت

کرده بودند سخت بود .

_ نفس ؟ نفس ؟

شنیدن نامش از زبان محمد شیرین ترین صدای ممکن بود . سرش را از روی کتاب بلند کرد

و گفت :

_ بله ؟

محمد از پله ها پاین امد و درست روبرویش قرار گرفت .

_ چیکار می کنی ؟

نفس کتاب روی پایش را بالا اورد ونشانش داد :

_ میبینی که کتاب می خونم

محمد روی مبل نشست .

_ خوب نازگلو با من تنها میذاریا ، دیگه خودشم میگه مگه . . .

_ اون که خواب بود !

_ خب بیدار میشه دیگه !

_ الان کو ؟!

محمد پایش را روی پا انداخت :

_ تو جیب من ! خب دوباره گرفت خوابید

_ لـوس !

محمد با تعجب یک تای ابرویش را بالا انداخت . شاید این جدیدترین لقبی بود که از جانب

نفس دریافت می کرد .

_ من لوسم ؟!

نفس بازهم از قضاوت خود به خنده افتاد . محمد لوس بود ؟!

_ خب حالا نمیخواد در لوس بودن من تفکر کنی خانوم دکتر . . . پاشو بروحاضر شو که

مهمون داریم

و انگار که چیزی یادش امده باشد گفت :

_ البته اشکالی نداره که مهمون دعوت کردم ؟ تو راحتی ؟

نفس با کمی نگرانی که چاشنی حرکاتش شده بود کتاب را در دستش فشرد و پرسید :

_ مهمون ؟

_ مسعود داره میاد شمال

_ همون دوستت ؟ تنها میاد ؟

_ اره

نفسی از سر اسودگی کشید و گفت :

_ خیله خب ، باشه

محمد در چشمانش خیره شد :

_ اگه سختته یا راحت نیستی بگو

_ نه ، اشکالی نداره . . . کی میاد ؟

محمد نگاهی به ساعتش انداخت :

_ تا شب میرسه

نفس به اهستگی کتاب را بست و روی مبل گذاشت .

_ نازگلو چیکارش کنیم ؟

_ خب اونم هست دیگه

نفس مکثی کرد و سرش را تکان داد و از روی مبل بلند شد .

وارد اشپزخانه شد و بی درنگ در یخچال را باز کرد . نفسش را به ارامی بیرون داد و برای

چندمین بار خدا را به خاطر وجود ترمه شکر کرد . غذای اماده در یخچال بود و تنها زحمت

گرم کردن و اضافه کردن مقداری سس و یا مخلفات و چیزی از این قبیل به عهده ی او می

ماند . خیالش ازبابت غذا که راحت شد به سالن پذیرایی رفت . همه چیز مرتب بود اما نفس

کمبود چیزی را که نمی دانست چیست به خوبی حس می کرد .

با دستمالی که به دست داشت خاک برخی از میزها و همچنین پیانو را گرفت . دستش که

روی کلاویه ها کشیده شد سر محمد بالا امد .

_ محمد ؟

_ هوم ؟

_ از وقتی من اینجا بودم تو هیچ وقت سمت این پیانو نیومدی ؟

سرش را به سمت دیگری چرخاند و دوباره با موبایلش مشغول شد .

_ باید میرفتم ؟

_ مگه اهل ساز نیستی ؟ چه جوری دلت میاد ؟

_ نفس این بحثو واسه همیشه بذار کنار

نفس دست از کار کشید . عرق روی پیشانی اش را با دست گرفت و متعجبانه نگاهش کرد .

_ چـرا ؟ من دوست دارم پیانو زدنتو ببینم

_ باشه واسه یه وقت دیگه

_ چـرا هیچ وقت نمیخوای یه جواب درست و حسابی بهم بدی ؟!

محمد هم مثل خودش با لحنی محکم و عصبی گفت :

_ دیگه تمومش کن ، نمیخوام چیزی بشنوم

نفس که از برخورد محمد به شدت عصبانی شده بود دستمال را گوشه ای پرت کرد و در

حالی که با سرعت از برابر او می گذشت گفت :

_ همتون مثل همین

خودش هم نمیدانست چرا بابت چنین قضیه ای این همه عصبانیت به خرج داده است . روی

پله ی دوم بود که بازویش کشیده شد اما برنگشت . صدای محمد زیر گوشش گفت :

_ هـی ، من مثل همه نیستم . . . اینو یادت باشه

نفس با خشم فریاد کشید :

_ چرا هستین و این اشتباه همتونه که فکر می کنین فرق دارین

محمد پله ی باقی مانده را بالا امد و درست روبرویش قرار گرفت . چشمانش پر بود از

عصبانیت .

_ اشتباهه ؟ نه من بهش میگم حماقت که به تو می گم با همه فرق دارم . . . به تو که . . .

نفس در صورتش براق شد :

_ به من که چی ؟ شماها همیشه خواسته های خودتونو می خواین . . .

بازویش را به شدت از دست محمد بیرون کشید و ادامه داد :

_ هر کاری مزخرفی که دلتون می خواد انجام میدین بدون هیچ توضیحی ، به جز حرفای بی

سر و ته خودتون هیچ منتطق دیگه ای نمیشناسید . . .

و با پوزخند اضافه کرد .

_ البته تموم اینا در مورد تو به شدت صدق می کنه !

ارام تر شده بود اما هنوز هم نفس های بلند و صدا دار می کشید . محمد با خشمی کنترل شده

گفت :

_ نـذار بهت ثابت کنم میتونم مزخرف ترین کار ممکنو انجام بدم تا تو بیای اینجوری وایستی

و بگی که منم یکی مثل اونای دیگه م . . . فهمیدی ؟

و نگاهش را در نگاه نفس قفل کرد . سرکشی در وجود هر دو بیداد می کرد . روی پله ها ،

نفس روی نرده خم شده بود و صورت محمد درست در چند سانتی متری صورتش قرار گرفته

بود .

بالاخره محمد عقب کشید و هم چنان که با قدم هایی خسته از پله ها بالا می رفت زمزمه کرد

:

_ برات متاسفم !

نفس کم کم از شوک اتفاقات افتاده بیرون می امد . دستش را روی نرده گرفت و سپس یک

نفس پله ها را دوید و وارد اتاق شد . اشک به چشمانش هجوم اورد اما او این بار برخلاف

همیشه با قدرتی عجیب جلوی فرو ریختن انهارا گرفت . نمیخواست به بحثی که بین خودش و

محمد داشت فکر کند . چرا تمام لحظات او به جای اینکه پر از خنده باشند از دعوا و ناراحتی

اشباع شده ؟

رژ قرمز را محکم روی لب مالید و نگاهـش را روی ساعت ثابت کرد . چهار ساعتی می شد

که از اتاق بیرون نرفته بود . صدایی هم از بیرون به گوش نمی رسید تنها یک بار صدای

محکم بسته شدن در ورودی از پایین به گوشش رسیده بود و دیگر هیچ . حدس می زد که

محمد در خانه نباشد اما ساعتی بعد دوباره بلند شدن صدای در خبر از بازگشت او میداد . خدا

را شکر می کرد که نازگل را در اتاق خود خوابانده بود .

نگاهی به پلیور ابی و شلوار کتان مشکی رنگش انداخت . گوشواره هایش را تکانی داد و

موهایی که یک ساعتی صرف حالت دادن به ان ها و فر کردنشان کرده بود را روی شانه ی

راستش رها کرد و نیمی دیگر را روی چشمانش ریخت . روی تخت نشست و کفش های

پاشنه بلند طلایی رنگش را هم به پا کرد . به شدت از خود راضی بود . به عقب برگشت و

نگاهی به نازگل انداخت . در طول این چهار ساعت تنها یک بار بیدار شده بود و نفس نگران

فکر می کرد که چرا این بچه تمام وقت را می خوابد . پتو را رویش مرتب کرد و بلند شد .

بوسه ای در ایینه برای خود فرستاد و اتاق را ترک کرد .

هنوز همه جا ساکت بود و خبری از مسعود نشده بود .

ز کنار اتاق محمد که عبور می کرد در با تقه ای باز شد و قامت بلند محمد روی دیوار سایه

انداخت . نفس با نادیده گرفتن او راه خود را کج کرد و از پله ها پایین رفت .

در اشپزخانه مشغول اماده کردن غذاها برای شام بود که صدای پای محمد را شنید . کمی

هول شده بود که دلیلش را خودش هم نمیدانست . مگر او نبود که ساعاتی پیش سرش فریاد

کشیده بود پس دلیلی برای ترس وجود نداشت . حس کرد محمد به سمت اشپزخانه می اید که

صدای زنگ در او را متوقف ساخت و قدم ها به سمت در ورودی سالن بر گشت .

تندتند دست هایش را با حوله خشک کرد و باکمی نگرانی که در اثر اولین دیدار دوستانه با

مسعو به وجود امده بود برای خوش امد گویی جلو رفت . مسعود شاد و خوشحال در اغوش

محمد فرو رفته بود و چیزی در گوشش زمزمه می کرد . نفس قدمی به جلو برداشت :

_ سلام . . . خوش اومـدین

مسعود با دیدن نفس لبخند محجوبانه ای زد و خود را عقب کشید .

_ اِ سـلام . . . ببخش این دوست بی معرفتمونو خیلی وقت بود ندیده بودیم

نفس هم با لبخند دستش را جلو برد و با او دست داد :

_ خواهـش می کنم ، بفرمایید

_ ممنونم ، ببخشید که مزاحمتون شدم

محمد با دست مسعود را به داخل هل داد :

_ این چه حرفیه ؟ بیا تو

مسعود همچنان که توسط محمد کشیده می شد با خنده به نفس گفت :

_ البته یه عذر خواهی دیگه هم بدهکارم به شما ، اگه این محمد بذاره !

و سعی کرد جایی کنار مبل بایستد :

_ ببخشید واقعا ، خیلی سعی کردم خودمو برای جشن برسونم ولی متاسفانه نشد، امیدوارم

خوشبخت باشید

و خواست روی مبل بنشیند اما ناگهان فریادش به هوا رفت . نفس و محمد نگران به سمت

او چرخیدند:

_ چی شد ؟!

مسعود با خنده دستش را روی پیشانی کوبید و به سمت در رفت .

_ ببخشید تو روخـدا . . . من مسافرمو جا گذاشتم !

نفس متعجبانه به محمد نگاه کرد و او نیز به نشانه ی ندانستن ابرویش را بالا انداخت و به

دنبال مسعود روان شد .

_ هـی پسر کجا میری ؟!

اما همان لحظه در ورودی دوباره باز شد و این بار قامت علی در چهار چوب در نمایان گشت

. نفس شوک زده به علی که با غرغر دو چمدان بزرگ را دنبال خود می کشید نگاه می کرد :

_وای خدا جون . . . وای خدا ! ای کـاش ماشین دو تا کمربند داشت ! من غلط بکنم دیگه

کنار دست این بشینم . . .

همچنان که غرغر می کرد چمدان را به زحمت به داخل اورد . محمد ، مسعود و نفس

همچنان در سکوت نگاهش می کردند .

_ چیه ؟! خوشگل ندیدن ؟

نفس با شوق به سمت علی رفت .

_ علی ؟!

و در اغوش او فرو رفت . علی اهسته در گوشش گفت :

_ چطوری نفسم ؟!

_ مرسی که اومدی علی

علی بازو های نفس را گرفت و از خود جدا کرد . نگاهی موشکافانه به سر تا پای او انداخت

و متفکرانه گفت :

_ پیر شدیا ! محمد اذیتت می کنه ؟!

محمد تک سرفه ای کرد و جلو امد .

_ سـلام . . . خوش اومدی

علی هم به حالتی نمایشی ، به سردی دستش را فشرد و گفت :

_ میدونم ! . . . بگو ببینم خواهرمو اذیت کردی هان ؟

محمد هم خندید و با پررویی گفت :

_ به من میاد اذیتش کنم ؟!

علی دوباره با نگاهش محمد را زیر نظر گرفت :

_ همچین بعیدم نیست . . . نمیدونم والا . . . حالا اینجا یه تئوری هست که میگه . . .

محمد دست علی را گرفت و خندان گفت :

_ حالا بیا تو بعدا با هم این تئوری رو بررسی می کنیم

_ آفرین . . . کم کم دارم بهت امیدوار میشم !

شام در محیطی گرم و صمیمی و در میان شوخی های گاهو بی گاه علی و مسعود صرف شد

. پس از شام پسر ها کنار شومینه نشسته بودند و نفس هم مشغول پر کردن فنجان های

قهوه بود .

_ کارا خوب پیش میره محمد ؟

با سوال مسعود نفس هم با سینی قهوه وارد پذیرایی شد .

_ فعلا که هیچ کاری نکردم ، فرصت نشد برم پیش سام

_ اتفاقا دیروز بهم زنگ زد . . . بهش گفتم دارم میام گفت با محمد بیاین

_ آره حالا فردا بریم پیشش ببینم چی میشه

نفس پس از تعارف ، فنجانی برای خود برداشت و کنار ان ها نشست .

_ نفس چرا دوری ؟ بیا اینجا

علی با صدای بلند این جمله را گفت و کمی خود را کنار کشید و جایی برای نفس باز کرد.

نفس با لبخندکنارش جای گرفت .

_ چطوریایی ؟

_ خوب . . . نگفتی می خوای بیای ؟!

_ دیگه دیگه ، نه چک زدیم نه چونه سورپرایز اومد به خونه !

مسعود از ان طرف گفت :

_ از محمد شنیدم علی می خواد بیاد گفتم من که تنهام پس با هم بیایم

و چشمکی حواله ی علی کرد . نگاه نفس به محمد بخیه خورد . محمد با دلخوری رویش را

ازاو برگرداند و مشغول حرف زدن با مسعود و علی شد .

ساعتی از گفت و گوی ان ها می گذشت که مسعود گفت :

_ محمد پاشو بریم اون نگاتیو ها رو الان پیدا کنیم ، فردا صبح زود باید بریم که دیر نکنیم

_ خیله خب پاشو ، فک کنم اخرین بار طبقه ی بالا دیدمشون

و رو به علی گفت :

_ علی جان تو هم پاشو بیا هوای این مسعودو داشته باش

علی با خنده دست در گردن مسعود انداخت و در حالی که فشاری به گردنش وارد می کرد

گفت :

_ ای به چشم

و زیر گوشش اهسته افزود :

_ تلافی تموم این چهار ساعتی که تو جاده خودتو با مایکل شوماخر اشتباه گرفته بودی !

مسعود با ترسی ساختگی رو به نفس گفت :

_ با اجازه !

دقایقی از رفتن ان ها نمی گذشت که نفس به قصد سر زدن به نازگل فنجان ها را جمع کرد و

به اشپزخانه برد . هنوز پایش را از اشپزخانه بیرون نگذاشته بود که ناگهان برق سالن قطع

شد و همه جا در تاریکی فرو رفت و هم زمان صدای جیغش در ویلا پیچید .

دستش را به دیوار گرفت . تمام بدنش به یک باره شروع به لرزیدن کرده بود . دوباره همان

حس خفگی سبب شد دستش را به سمت گلویش ببرد و ان را فشار دهد . چشمانش را بسته

بود و با شدت گلویش را می فشرد . نفس هایش تند و نا منظم بود . اشک بی محابا گونه

هایش را خیس می کرد . صدای لرزیدن دندان هایش و غرش باد تنها صدایی بود که در سالن

بزرگ ویلا می پیچید . کم صدای پچ پچ های گنگ و مبهمی به گوشش رسید. توان ان را

نداشت تا صدایی از گلو خارج کند . زانو هایش هر لحظه توان خود را برای تحمل وزن بدنش

از دست می دادند و او بیشتر به سمت زمین حایل می شد . هنوز پاهایش روی زمین قرار

نگرفته بود که دستی محکم شانه هایش را گرفت و در حرکتی سریع او را در اغوش کشید .

_ نفس ؟ نفس خوبی ؟ ببینمت ؟

نفس اما انگار قصد رها کردن گلویش را نداشت . انقدر محکم به خود فشار می اورد که

سرانگشتانش به سفیدی می گرایید .

_ چت شده دختر؟ منو نگاه کن

صدای نفس نفس زدن های عصبی محمد هم به خوبی به گوش میرسید . کم کم مسعود و

علی هم از پله ها پایین می امدند . علی سریع و با نگرانی خودش را به ان دو رساند و تند

تند دستانش را تکان داد :

_ نفس ؟ چشاتو باز کن ، ببین منو ؟ ما اینجایم . . . تو تنها نیستی خب ؟!

علی سرش را به سمت محمد برگرداند و با نگرانی به او نگاه کرد . حتی او هم متوجه چهره

ی عصبی محمد شده بود . در یک لحظه پیکر لرزان نفس را روی دستان محمد دید و سپس

صدای او که از بین دندان های قفل شده اش به گوش رسید :

_ این حالتش سابقه داره نه ؟

علی با تاسف سر تکان داد و دستش را روی گونه ی نفس کشید . انگار از حال رفته بود اما

حالا نفس هایش تقریبا منظم شده بود .

_ آره

محمد با صدایی که به شدت سعی می کرد ارام و کنترل شده باشد دوباره پرسید :

_ چشه ؟

علی از حالت عصبی و نگران محمد متعجب شد .

_ تو اروم باش . . . نترس چیزی نیست ، الان خوب میشه

محمد دیگر چیزی نگفت اما با قدم هایی بلند به سمت راه پله ها رفت . صدای مسعود را

شنید که می گفت :

_ محمد اگه حالش خیلی بده دکتر خبر کنم ؟

اما سوالش بی جواب ماند .

به اهستگی او را روی تخت خواباند . صدای خس خس سینه اش را می شنید . همان لحظه

صدای در و متعاقب ان صدای علی را شنید .

_ یه کم اب بده بهش

محمد بدون حرف لیوان را گرفت . سر نفس را روی دستانش بلند کرد و لیوان را روی لب

های او گذاشت . به زحمت چند قطره وارد دهانش شد .

_ محمد چیزی نیست ، بیخودی ترسیدی

_ من بیخودی نگرانم . . . اونم بیخودی از حال رفته ؟

انقدر جدی گفت که علی در جایش صاف ایستاد .

_ بابا شلوغش می کنی پسر ، بذار خودش الان بیدار میشه بهت می گه

و در حالی که با نگرانی نگاهش را حواله ی نفس می کرد گفت :

_ تنهاتون میذارم

لحظاتی گذشت اما چشمان نفس هنوز هم بسته بود . محمد خسته و کلافه از روز پر تنشی

که گذرانده بود خودش را روی تخت بالا کشید وکنار نفس دراز کشید . هر لحظه نگرانی اش

بابت دختری که کنارش خوابیده بود بیشتر می شد .

دستش رابه سمت شانه های نفس برد و اهسته کنار گوشش گفت :

_ نفس ؟ . . . پاشو ، پاشودختر خوب . . . چشاتو باز کن

لحظه ای گرما شدیدی زیر گوشش حس کرد . اهسته چشمانش را گشود . هنوزهم همه جا

تاریک بود . تاریکی تا عمق وجودش نفوذ کرد و سبب شد روی ملحفه و نزدیک ترین چیزی

که کنارش بود چنگ بیندازد . محمد روی گردنش احساس سوزشی کرد اما با دیدن برق

چشمان نفس لبخند خسته ای زد .

_ بیداری ؟

نفس من من کنان گفت:

_ من . . . می ترسم !

با احتیاط دستش را روی دست نفس که حالا روی گردنش قرار داشت گذاشت . لمس

انگشتان سرد او بر نگرانی اش می افزود . اهسته انگشتانش را روی دست او می کشید اما

نفس با قدرت ناخن هایش را در گردن او فرو می برد و این محمد را با وجود سوزشی که در

ناحیه گردن احساس می کرد به خنده می انداخت .

_ نفس من اینجام ، جایی نمیرم خانوم ترسو !

تند و سریع و بدون فکر گفت :

_ من ترسو نیستم !

_ باشه شما شجاع ، حالا چون بهت گفتم ترسو میخوای منو بکشی ؟!

نفس با چشمانی گرد در ان تاریکی صورتش را زیر ذره بین نگاهش گرفت . فک محمد کم

کم منقبض می شد و نگاه نفس روی اجزای صورت او سر خورد تا به گردنش رسید . با دیدن

رنگ قرمز خون با وحشت دستش را عقب کشید و سرش را از روی بالشت بلند کرد .

_ من . . . من . . .

زبانش بند امده بود . محمد دست او را محکم در دست فشرد و زمزمه وار برای ارام کردن

او با لحنی شوخ گفت :

_ کجا فرار می کنی ؟! وایستا باید جریمه شم بدی

_ به خدا من نمیدونستم

_ باشه دیوونه ! حالا چرا بغض کردی ؟ من که چیزیم نشده

و بلافاصله پس از گفتن این حرف انگار که چیزی را به خاطر اورده باشد چهره اش در هم

رفت :

_ اون پایین ، وقتی برق رفت اتفاقی افتاد برات ؟

نفس کمی از او فاصله گرفت و سرش را به نشانه ی منفی تکان داد . محمد با اخم با صدایی

خشک و جدی پرسید :

_ پس چت شو یه دفعه ؟

نفس سکوت کرد . حس می کرد محمد حکم باز جویی را دارد که هر طور شده از او انتظار

جواب قانع کننده ای دارد . سکوت او سبب شد محمد ادامه دهد :

_ تو قبلا هم اینجوری شدی . . . چرا ؟

_ باید بگم ؟

محمد که از لحن بی توجه نفس به شدت عصبانی شده بود از روی تخت بلند شد . نفس با

ترس به او خیره شد .

_ باید بگم ؟! معلومه که باید بگی ! تو فکر کردی من چیم ؟!

نفس با اضطراب انگشت اشاره اش را روی بینی گذاشت :

_ هیس ! علی و مسعود می شنون

محمد با کلافگی نگاهی به او انداخت و سپس از اتاق خارج شد و نفس وقتی به خود امد که

در اتاق تنها بود . ترس دوباره به صورتش چنگ انداخت و او را مجبور کرد تا چشمانش را

ببندد و برای حضور دوباره ی محمد در اتاق لحظه شماری کند .

محمد در سالن به دنبال علی و مسعود می گشت .

_ محمد تویی ؟!

_ کجایین شما ؟

_ ما تو اشپزخونه ایم بیا اینجا

با احتیاط وارد اشپزخانه شد .

_ شـرمنده ، نمیدونم چرا برقا یه دفعه قطع شد

_ نه بابا ، نفس چطوره ؟

_ خوبه

علی پرسید :

_ بیدار شده ؟

محمد تنها به تکان دادن سرش اکتفا کرد .

_ خب خدا رو شکر ، احتمالا چون برقا رفته یهو ترسیده . . . محمد جان من خوابم میاد ،

اتاق قبلیم هنوز سر جاشه ؟

محمد که متفکرانه دستش را زیر چانه زده بود به خود امد .

_ آره ، آره . . . اگه چیزیم خواستی خودت بردار

مسعود تشکری کرد و رو به علی گفت :

_ تو نمیخوای بخوابی ؟

محمد به جای او پاسخ داد :

_ نه ، باید با علی حرف بزنم

علی لبخند خسته ای رو یه مسعود زد . مسعود هم با گفتن شب بخیری از اشپزخانه خارج

شد . صدای محمد را شنید که به او می گفت مواظب پله ها باشد .

علی به محمد نگاه کرد و فکر کرد که ایا خواهرش با چنین پسری خوشبخت می شود ؟!

_ خسته ای ؟

علی با ترسی ساختگی دستانش را بالا برد و گفت :

_ مدیونی اگه فکر کنی من ازت می ترسم !

محمد لحظه ای گنگ نگاهش کرد و سپس به خنده افتاد . علی نفس بلند و صدا داری کشید :

_ آره بابا بخند ! خـب منم ازت می ترسم اینجوری نگا نگا می کنی چه برسه به اون خواهر

بیچاره ی من که یه پخ می کنی کف زمین ولو میشه !

محمد تکیه اش را از دیوار گرفت و پرسید :

_ نفس مشکلی داره ؟!

_ مشکل ؟! چه مشکلی ؟!

محمد با حواس پرتی سرش را تکان داد .

_ هیچی هیچی

علی با خنده از روی صندلی بلند شد . انگار او هم وضعیت اشفته ی او را درک می کرد .

_ بهت گفته باشم خواهر منو اذیت کنی با من طرفیا بچه !

محمد با اخمی ساختگی نگاهش کرد .

_ خب بابا ! چرا جوش میاری حالا ! شما دوماد گل مایی !

محمد هم به دنبال علی به سمت راه پله ها رفت . روی پاگرد دوم بودند که صدای گریه ی

نازگل ان دو را میخکوب کرد . محمد با عجله پله های باقی مانده را طی کرد و خود را به

اتاق رساند . نازگل بیدار شده بود و در جای خود دست و پا می زد .

محمد سعی کرد او را بغل کند اما بچه انقدر جیغ می کشید که او ترسید نازگل از دستش سر

بخورد . با عجله از اتاق خارج شد و در اتاق خودش را باز کرد . در تاریکی به روی تخت

نگاه کرد اما اثری از نفس نبود . دستی روی پیشانی اش کشید .

فریاد کشید :

_ نفس کجایی ؟!

و با وحشتی که در وجودش نشسته بود شروع به گشتن اتاق کرد . هنوز فریاد دوم از

گلویش خارج نشده بود که نفس را در حالی که زانوانش را در اغوش کشیده بود و در

سکوت به ساعت روی میز خیره بود پیدا کرد . سریع کنارش زانو زد . صورتش را در قاب

دستانش گرفت و به سمت خود برگرداند :

_ ترسوندی منو ! چرا اینجا نشستی ؟

نفس نگاهش کرد و با صدای گلایه امیزی زمزمه کرد :

_ خیلی بدی !

_ من متاسفم نفس . . . نازگل گریه می کنه ، نمی خوای ارومش کنی ؟خواستم بغلش کنم

ولی ترسیدم بیوفته ، خیلی بی تابی می کنه

نفس سعی کرد سریع بلند شود اما ضعفی که داشت زانوانش را به لرزش انداخته بود . محمد

دست زیر بازویش انداخت و به او کمک کرد .

وارد اتاق نفس که شدند نازگل را در اغوش علی یافتند . علی با خنده رو به ان دو کرد و

گفت :

_ قربون خدا برم ، میبینی حکمتشو ؟!

محمد و نفس یک صدا گفتند:

_ علی ؟!

_ بچه ها اونجوری نگام نکنین تو رو خدا ! من خجالت نمی کشم ! ولی میدونی نفس ؟

بچتون نه به تو رفته نه به محمد ، عین داییش شده !

محمد که به خود امد به سمت تخت رفت و قسمتی از پتو را کنار زد :

_ حالا داییش بذاره مامانش بیاد کوچولوشو بخوابونه

علی غرید :

_ اهه ! چه خوششم اومده مامان مامان می کنه !

محمدهم شانه ای بالا انداخت و دستش را پشت گردنش کشید .

_ چرا نکنم ؟!

_ بله دیگه ، شما بایدم بگی ، فقط سر ما کلاه رفته !

نفس جلو امد و بچه را از علی گرفت و محمد هم با صدای بلند قهقه سر داد .

_ هیس ! علی ، محمد ؟ چتونه شما نصفه شبی ؟

علی دستانش را بالا برد و گفت :

_ باشه باشه ، تسلیم !

و چشمکی به محمد زدو گفت:

_ و ان گاه که نفس خشمگین می شود !

با چشم غره ی نفس خنده اش را فرو داد و گفت :

_ خب دیگه مثل این که من باید میدونو برای شما خالی کنم ، با اجازه خانوم و اقای خوش

اخلاق !

و به سرعت از در خارج شد . لحظه ای نگذشته بود که دوباره در باز شد و علی با لبخندی

حیله گرانه سرش را داخل اورد اما ناگهان لبخندش محو شد :

_اَه ! شما ها چقدر ماستین ! مثلا اومدم مچتونو بگیرما !

محمد با صدای بلند به خنده افتاد :

_ علی از وقت خوابت گذشته ، شب بخیر

و با اشاره ای به نفس که با خشم به او نگاه می کرد گفت:

_ نذار صحنه ی و ان گاه نفس تو رو کتک میزنه رو به چشم ببینیم !

علی با کنایه گفت :

_ ماشالله شمام راه افتادیا !

_ والا مامانم همیشه می گفت من نسبت به هم سن و سالام زودتر راه افتادم . . . فکر کنم

11 ماهگی !

_ اِ ؟! شما از اولشم پش فعال بودی انگار ! راستی حواستون باشه بعدا باید در مورد این

بچه به من توضیح بدین !

این بار نفس به سمت در امد که علی با خنده دستش را تکان داد :

_ نیا جلو فقط بگو کجا بخوابم ؟!

_ من الان میام اتاقو بهت نشون میدم

علی دستش را به حالت ترس روی سینه اش گذاشت :

_ نه نه ،محمد من راهو بلدم ! فقط ادرس بده !

_ راهروی سمت چپ ، اولین در

_ قربون شما ، شبتون خوشگل

و در را بست و پا به فرار گذاشت .

محمد تخت را دور زد و دستانش را روی سینه قفل کرد :

_ برم یه چیزی پیدا کنم بیارم اتاقت روشن باشه بخوابی

نفس چشمانش را با خجالت به او دوخت .

_ نیازی نیست

محمد از لحن کلامش منظورش را یافت :

_ میای اون طرف ؟

ترسش از تاریکی مانع بروز خجالتش می شد . سرش را به اهستگی تکان داد و هم زمان

لبخند محوی روی لبان محمد نشست .

_ نازگل که شبا بیدار نمیشه ؟

_ نیارمش ؟!

محمد نگاه خیره اش را به او دوخت و پس از لحظه ای ازاتاق خارج شد . نفس متعب از

کارش نگاهی به نازگل و سپس جای خالی محمد انداخت . پتو را روی کودک کمی مرتب کرد

.

استرس ناشی از تنها بودن با او لرزش خفیفی به دستانش هدیه کرده بود . دستگیره را که

پایین کشید متوجه محمد شد که پلیورش را با تی شرتی طوسی رنگ عوض می کند . او نیز

با شنیدن صدای در به سرعت پلیور را به کناری انداخت و تی شرتش را پوشید و به سمت

سرویس اتاقش رفت .

_ نمیخوای لباساتو عوض کنی ؟

محمد که در را پشت سرش بست تند تند کفش هایش را از پا خارج کرد . چشمانش را بست و

نفس عمیقی کشید و با شجاعتی بی سابقه به اتاقش رفت .

مشغول بستن دکمه های لباسش بود که صدای رعد و برق انگشتانش را از حرکت انداخت .

نوری که به اتاقش راه یافت یاعث شد بی توجه به دکمه های باز لباسش به اتاق محمد فرار

کند .

در را که باز کرد بدون توجه به اطراف خود را روی تخت انداخت و زیر پتو پنهان شد . محمد

که تازه مسواک زدنش به اتمام رسیده بود با خیال اینکه نفس هنوز لباس هایش را عوض

نکرده پتو را بلند کرد و دراز کشید اما به محض چرخاندن گردنش متوجه حضور کسی زیر

لحاف شد . دستش را پیش برد و شانه های نحبف او را در دست گرفت و به سمت خود کشید

.

_ تو کی اومدی ؟

سرش را بالا گرفت . بغض کرده بود .

_ از خودم بدم میاد محمد

_ باز دوباره دختر بدی شدی ؟! سرتو بلند کن و بیا بالا سرتو بذار رو بالشت تا ببینم چی

میگی ؟

و خودش به او کمک کرد تا خودش را بالا بکشد . هم زمان نیز او را به اغوش خود نزدیک

کرد و نفس فکر کرد که چرا باید از اغوش کسی که دوستش دارد محروم باشد پس با ارامش

خاطر او نیز در اغوش محمد خزید .

محمد تازه متوجه باز بودن دکمه های بالایی پیراهن او شد . اهسته اما جدی گفت :

_ دکمه ی لباستو ببند سرما میخوری

نفس با خجالت شروع به بستن دکمه ها کرد و از بی حواسی خورد حرص خورد . اما در ان

تاریکی با وجود استرس و لرزش دستانش نمیتوانست دو دکمه ی اخر را ببندد .

_ اَه

محمد که در سکوت نگاهش را به نقطه ی دیگری ثابت کرده بود سرش را چرخاندو با دیدن

تلاش او دستش را روی دست نفس گذاشت . ارام ان ها را پایین اورد و خودش را بیشتر به

سمت نفس خم کرد و خودش شروع به بستن دکمه های لباسش کرد . نفس حس می کرد تمام

بدنش به یک باره گر گرفته و هر لحظه گرمایش بیشتر می شود . دستان سرد محمد اما با

وجودی که منشا این گرما بود ولی سرمایی که داشت مثل ابی بر اتش بود .

کارش که تمام شد مهربانانه گفت :

_ خب اینم ازاین ، موافقی یه کم با هم حرف بزنیم ؟

_ اوهوم

_ خیله خب پس از کجا شروع کنیم ؟ . . . تو یه توضیح به من بدهکار نیستی ؟!

_ چـرا

_ خب من طلبمو خورد خورد ازت میگیرم پس شروع کن

_ خب . . . باشه

پس از گفتن این دو کلمه غلتی زد و پشت به محمد دراز کشید . احساس می کرد بدون نگاه

کردن به محمد زبانش راحت تر در دهانش می چرخد .

_ تقصیر من بود ، با اینکه چند سال گذشته ولی همه چیز انگار روبرومه . . . همون موقع

هایی بود که علی تازه رفته بود امریکا . . .خیلی بهونه می گرفتم که چرا علی نیست و این

حرفا تا این که قرار شد من برا یه مدت برم پیش مادربزرگم . . . خیلی دوسش داشتم ، با

تموم اون بچگیم تنهاییشو حس می کردمو از خدا خواسته رفتم پیشش . . . هر روز با هم

میرفتیم بیرون ، خوش می گذروندیم تا این که یه شب دیدم عزیز جون ناراحته، انگاری

بغض کرده بود . . . رفتم نشستم رو بروش بهش گفتم عزیز جون من اذیتت کردم ؟ اون خندید

و گفت نه مادر جون ، این چه حرفیه ؟ تو نور چشم منی . . . پریدم بغلش و گفتم پس تو هم

از اینکه علی رفته میخوای گریه کنی؟ خندید ، این بار بلندتر و همون جور که موهامو ناز

می کرد گفت پاشو بریم با هم یه شام خوشمزه درست کنیم . . . جوا سوالمو نداد و منم بی

توجه باهاش بلند شدم و رفتیم شام درست کنیم ، کلی هم خرابکاری کردم تو اشپزخونه . . .

بعد از شام رفتیم تو اتاق عزیز تا بخوابیم ، خونه ی عزیز خیلی بزرگ بود و من می ترسیدم

تنهایی تو اتاق بخوابم . . .

نفس عمیقی کشید . گرمای دست محمد راروی کمرش حس کرد اما حواسش پرت تر از ان

بود که اهمیتی دهد . ذهنش پر کشیده بود به سال ها پیش .

_ تخت توی اتاق عزیز سمت پنجره بود . یه کمد هم درست پایین تخت بود . عزیز اون شب

برام اروم اروم قصه می خوند و منم کم کم خوابم برد . . . نمیدونم ساعت دقیقا چند بود ،

شاید حدودای سه بود که حس کرد یه چیزی خورد به پنجره . . . از ترس پاشدم و سر جام

نشستم . یواش عزیزو صدا کردم ولی انگار نمیخواست بیدار بشه . . . میدونستم شبا قرص

می خوره ولی نه تا این حد که دیگه بیدار نشه ، دستاش سر بود و اصرار منم فایده نداشت .

بیدار نمیشد . . . صدای قدمای یکی رو از تو راهرو می شنیدم واسه همین سریع از تخت

پریدم پایین و رفتم در کمدو باز کردم و خودمو توش پنهون کرد اما از سوراخ قفل نگام به

بیرون بود . . . نگران عزیز بودم . . . قلبم تند تند میزد . . .

به اینجا که رسید نفسش به شمار افتاد .

_ میخوای باقیشو بذاری فردا ؟

دستان نفس بی توجه بالا رفت و مثل یک ساعت پیش دور گلویش حلقه شد .

_ یه سایه سیاه اومد تو اتاق ، اول داشت میومد سمت کمد که نگاش افتاد به عزیز . . .

مطمئنم ترسید چون ، چون یه شال از تو کیفش در اورد . . . رفت سمت تخت . . . شالو

پیچون دور گردن عزیز . . .

صدای نفس رفته رفته اوج می گرفت و اشک های هاش روی گونه جاری شده بود .

_ بسه ، بسه نفس ، تمومش کن

امانفس بی توجه به حالت عصبی محمد با لکنت ادامه اد :

_ شالو محکم کشید ، دست و پای عزیز شل شد ، من . . من اونجا تو کمد نفس کم اورده

بودم . . . چشام رو عزیز ثابت بود ، مردمک چشام خشک شده بود ، نمیتونستم حرکتشون

بدم . . . عزیز واسه نفس کشیدن تقلا نمی کرد . . . اون . . . اونم محکمتر می کشید ، داشت

خفه اش می کرد . . . من لال شده بودم

_ تمومش کن ، بهت می گم بسه نفس

_ اون مرده بود ، من تو بغلش خوابیده بودم . . . قبل اینکه اون بیاد تو خونه عزیز نفس نمی

کشید ، مـرده بود . . . من دلم سوخـت . . .

محمد این بار دستش را جلوی دهان او گذاشت و به طرف خود برگرداند .

_ تموم شد ، اینجا فقط من و توییم . . . نگام کن

نفس رفته رفته آرام می شد . انگار کابوسش به اتمام رسیده بود . نفس هایش کم کم منظم

می شد و دست هایش شل . محمد اهسته دستان نفس را پایین اورد . دقایقی نه چندان

طولانی به سکوت گذشت . محمد متاثر از حرف هایی که شنیده بود با تصور اینکه دختر بچه

ای شاهد مرگ یکی از عزیز ترین کسانش باشد گفت :

_ دیگه خودتو اذیت نکن . . . باشه ؟

سرش را به نشانه ی تایید بالا و پایین برد و لبش را گزید :

_ من حتی فرصت نکردم با عزیز خداحافظی کنم

_ تو زندگی یه سری از آدما واسمون مهمن . . . گاهی وقتا خیلی زود از پیشمون میرن و

تو فرصت اینو نداری که برای اخرین بار دستاشونو بگیری ، مهم نیست چه جوری میرن

مهم اینه که چشماشون تو یادت می مونه ، نه ؟

_ آ ره ، ممنون که ازم خواستی بگم . . . خیلی اروم شدم

_ سعی کن نترسی ، دیگه نمیخوام تو رو تو همچین وضعیتی ببینم . . . حالا بگیر بخواب

نفس لبخند زد . اشک هایش را با پشت دست پاک کرد و در سردی هوای اتاق گرمای اغوش

محمد را به جان کشید .

با حساس رخوت و سستی چشمانش را باز کرد . پتو را کمی کنار زد . احساس گرما می کرد

. نگاهش که به جای خالی محمد افتاد سیخ سر جایش نشست . در تاریک و روشن اتاق

نگاهش به عقربه ها که ساعت هفت را نشان می دادند قفل شد .

صدای در باعث شد سرش را برگرداند . محمد بود که پوشیده در بارانی مشکی رنگ و

شلوار جین ابی رنگی شال گردن مشکی رنگش را دور گردن می پیچید . با دیدن نفس

لبخندی زد که او را تا مرز دیوانگی پیش برد . صدایش بم و زیر بود و اهسته صحبت می

کرد :

_ سلام ، صبحت بخیر خانوم

پتو را در دستش فشرد و او نیز با صدایی اهسته و مهربان گفت :

_ سلام ، صبح تو هم بخیر ، کجا میری ؟!

_ امروز شما مثل یه دختر خوب خونه تنها میمونی

چشمان نفس گشاد شد :

_ کجا میری خب ؟!

محمد ادکلنش را از جلوی ایینه برداشت . تلخی اش در فضا پخش شد و نفس خوشحال از

اینکه صبحش را با چنین تلخی شیرینی اغاز کرده بود منتظر جواب ماند .

_ یه خانوم لجبازی هست که از قضا یه نسبت خیلی دوری هم با بنده داره ، نمیدونم می

شناسیش یا نه . . .

همان طور که ساعت مچی اش را به دست می بست خنده ی ریزی کرد و با شیطنت قبل

ادامه داد :

_ به من که نمیگه تا کی باید شمال خوش بگذرونیم ، منم که نمیشه بی کار بمونم باید برم

دنبال کارای اتلیه

قفل ساعت را که بست رو بروی او ایستاد . جدی شد و گفت :

_همون که دیشب حرفشو با مسعود میزدیم . . . سعی می کنم زود برگردم ، علی هم خوابه

بیدار شد حواست باشه دیگه

نفس چشمانش راروی هم گذاشت .

_ مواظب خودتون باشد ، تو خونه تنها نمون با علی برید یه دوری بزنید ، نازگلم اگه اذیت

کرد زنگ بزن به ترمه بیاد

_ باشه باشه باشه ! کی بر می گردی مگه این همه سفارش می کنی ؟

_ بذار برم ! بهت زنگ میزنم

لحظاتی نگاهش را به نفس دوخت و سپس به سمت در رفت .

_ هـی ، حواست به خودت باشه ها

نفس با شادی چشمانش را بار دیگر روی هم گذاشت و صدای بسته شدن در را شنید .

قبل از این که علی از خواب بیدار شود از تخت بلند شد . لباس راحتی پوشید و سری به

نازگل زد و میز صبحانه را اماده کرد . منتظر علی شد اما انگار او قصد بیدار شدن نداشت

بنابر این به اتاق او رفت تا خودش دست به کار شود .

هنوز چند قدمی با تخت فاصله داشت که صدای زنگ موبایل علی او را متوجه خود ساخت .

انقدر کنجکاو شد که سریع به سمت شلوار علی که روی صندلی قرارداشت رفت . انگار

نیرویی درونی او را وادار می کرد تا اسمی که روی صفحه بود را بخواند : بابا !

بی اختیار گوشی را نزدیک گوشش برد .

_ الو علی ؟

با شنیدن صدای گرم پدرش حال عجیبی به او دست داد . بیش از انچه که فکرش را می کرد

دلتنگ سهیل شده بود .

_ الو ؟ علی کجایی ؟ رسیدین بابا ؟ چرا یه زنگ به من نزدی ، نگرانتون شدم

_ نفـس ؟!

با ترس به سمت صدا چرخید . علی درست پشت سرش ایستاده بود و سرزنش امیز نگاهش

می کرد . علی تلفن را از بین انگشتان خشک شده ی نفس بیرون کشید و شروع به صحبت

کرد .

_ سلام بابا

_ . . .

_ معذرت می خوام دیشب انقدر خسته بودیم که نرسیده خوابیدیم

_ . . .

_ نه گوشیم دست نفس بود !

نفس دهانش را باز کرد تا اعتراض کند اما علی دستش را به نشانه ی سکوت بالا برد و با

اخمی که به رویش کرد مانع از لب باز کردن او شد .

_ نه خوبن ، مامان کجاست ؟

_. . .

_ باشه ، حتما

_ . . .

_ شمام همین طور

و گوشی را از کنار گوشش پایین اورد و با خشم روی تخت پرت کرد . هیچ نگفت و تنها

پیراهنش را از روی تخت برداشت و راهی حمام شد و زمزمه وار زیر لب گفت :

_ اون باباته

نفس نیز مغموم و در خود فرو رفته پایین رفت . پشت میز نشست و به چای یخ کرده اش

چشم دوخت . شروع کرد به ارزیابی رفتارش . چه اشتباهی از او سر زده بودکه مستحق این

مشکلات بود ؟

_ یه چای بریز برام لطفا

علی خشک و جدی پشت میز نشست . نفس هم با طمانینه فنجانش را از چای پر کرد .

نفس زیر بار ان همه سکوت له می شد و بد تر از همه از بی تفاوتی علی که با اشتها

صبحانه می خورد لجش گرفته بود . سعی کرد از در دوستی وارد شود :

_ بابا کارت داشت ؟

_ واست مهمه ؟

_خواستم بدونم !

علی دست از خوردن کشید و سرش را بالا گرفتو با حیرت گفت :

_ میتونستی حالشو بپرسی یا حد اقلش سلام کنی !

_ می خواستم اما . . .

_ غرورت در برابر بابا ؟! هیچ فایده ای نداره دختر

لقمه ای که در دست داشت را روی میز گذاشت .

_ فکر نکردی محمد در موردت چه جوری قضاوت می کنه ؟ قصه های هزار و یک شبه که

تو هر شب بشینی یکی از مشکلاتتو واسش تعریف کنی ؟ اون ادم صبوریه ، البته اینجوری

به نظر میاد . . . میدونی مردا ادعا می کنن که صبورن اما اصلا اینجوری نیست ، از تو

داغون میشن . . . من که برادرتم وقتی با این حال می بینمت دیوونه میشم چه برسه به اون

که الان شوهرته ! فکر می کنی تاکی میتونه بشینه و گریه زاریای تو رو ببینه ؟ زانوی غم

بغل گرفتی که چی ؟ ببین مامانو بابا میتونن کنار هم باشن اما اینو نمیخوان . . . تو بچسب

به زندگی خودت ، نذار شروع نکرده تموم بشه

بادیدن چشمان گشادشده ی نفس اب دهانش را قورت دادو لبخند کجی زد .

_ چه سخنرانی غرایی بود واقعا ! امیدوارم پنبه ای توگوشت نبوده باشه چون نمیدونم چه

جوری یهو این همه مرد شدم و اینا رو گفتم !

و اشاره ای به نفس کرد تا جلو تر بیاید ، خودش هم سرش راجلو اورد و با صدای ارامی

گفت :

_ هر چند قرن یه بار اتفاق میوفته !

و زد زیر خنده . نفس هم کم کم به خنده افتاد .

_ صبحونتو بخور که قراره با هم بریم یه دوری بزنیم

_ نمی خوای بپرسی محمد اینا کجان ؟

_ آقاتون قبل رفتن سفارشای لازمو کردن

_ عـلی ؟!

_ جون علی ؟

نفس با جیغ گفت :

_ تو چی گفتی ؟!

_ گفتم آقاتون !

_ می کشمت علی !

علی با وحشت از پشت میز بلند و شد و در حالی که سعی می کرد از انجا فرار کند با حالت

مسخره ای تکرار کرد :

_ تورو خدا منو نکش !

_ وای مردم . . . بترکی دختر ، چی افتاده به جونت یه دقیقه اروم نمیگیری ؟

نفس پغی خندید :

_ اینجوری حرف میزنی عین مامان بزرگا میشی

_ چه غلطا !

یک دفعه صاف سر جایش نشست و با هیجان پرسید :

_ بگو ببینم اینجا واسه من کسی رو پیدا نکردی ؟!

_ چـی ؟!

_ بابا نمیخوای منو تو لباس دومادی ببینی ؟!

نفس به تقلید از خودش پشت چشمی برای او نازک کرد :

_ چه غلطا !

_ دِهَه . . . توبازاحساسات پسرونه ی منو ضایع کردی !

_ علی زوده واست . . . من داداشمو الکی الکی دوماد نمی کنم پس خیالبافی ممنوع

و از روی کاناپه بلند شد .

_ من برم پیش نازگل

_ اِ گفتی نازگل کیه ؟

همچنان که بالا می رفت گفت :

_ نوه ی ترمه ، یه خانومیه که گاهی میاد اینجا کار می کنه . . . دخترش بیمارستانه نازگلو

یه مدت اورده پیش ما

_ اها ، بچه ی نازیه

_ آره به تو رفته !

و چشمکی حواله ی او کرد .

_ به به خانوم خوشمله ، بیدار شدی عسلی ؟

همان لحظه علی نیز از در وارد شد .

_ببین نفس

_ چیه ؟

_ این خانومه که میگی ، ترمه زنگ زد گفت اگه هستیم خونه تا نیم ساعت دیگه میاد نازگلو

ببره

_ چی ؟!

_ هان ؟ چیه ؟ نکنه بچه ی خودتونه الکی انداختین گردن ترمه !

_ علی کم چرت بگو

و نگاه نوازشگرش را روی نازگل ثابت کرد .

_ خیلی شیرینه . . . دلم تنگ میشه براش

نیم ساعتی گذشت که زنگ در به صدا در امد و د ترمه در حالی که مدام بابت نگهداری نازگل

از نفس تشکر و عذر خواهی می کرد همراه کودک از ویلا خارج شد .

ظهر بود و علی برای گرفتن نان داغ از خانه بیرون رفته بود . نفس دلتنگی عجیبی در گوشه

ی قلبش حس می کرد . فکر کرد که شاید بابت دوری از نازگل چنین حسی به او دست داده

است اما بادیدن پیام محمد تمام تصوراتش از بین رفت . پیام محمد با این مضمون که : ((

خوبی ؟ همه چیز ok ؟ ما تازه رسیدیم . . .تا غروب برمی گردیم اگه کاری پیش اومد بگو

بهم )) دلتنگی اش را افزایش داد .

نفس دلخور ازاین که چرا محمد با او تماس نگرفته خواست گله کند که فکر کرد با این کار

تنها خودش را کوچک می کند . اما باتمام این ها دستانش بی اختیار پیامی ارسال کردند که

خودش هم متعجب شده اما قلبش ارام گرفته بود و در شوق دیدن جواب ان می سوخت : ((

باشه فقط . . . دلتنگی یعنی چی ؟! ))

دقایقی به طول انجامید تا صدای زنگ کوتاه پیامک او را از جا پراند اما با دیدن اس ام اس

تمام هیجانش تبدیل به توده ای از دلخوری شد : (( نفس ؟ مطمئن باشم خوبی ؟ ))

با دلخوری جواب داد :(( آره ، برای برگشتن عجله نکنید . . . فقط نذارید شب بشه ))

و با ناراحتی گوشی را گوشه ای پرت کرد . بازهم پس از دقایقی تقریبا طولانی صدای گوشی

بلند شد . نفس با اکراه گوشی را برداشت و نگاهی به پیام انداخت :(( دلتنگی ؟! . . . یعنی

بازیگوشی تو توی خیال من . . . سعی کن دختر خوبی باشی ! ))

نفس با دیدن جواب پیامش زبانش بند امد . با ذوقی فراوان چند بار اس ام اس را خواند و

سر انجام جیغی کشید و خود را روی تخت انداخت .

شب به پایان می رسید اما خبری از محمد و مسعود نبود . ان روز نفس علی رغم اینکه

خوشحال بود پیشنهاد علی را برای گردش رد کرده و حالا هر لحظه نگران تر می شد اما این

نگرانی برایش شیرین بود چرا که حس می کرد او نیز دارد لحظاتی را در زندگی تجربه می

کند که سال ها پیش ان ها را در نگاه مادرش می دید و یا در کتاب ها خوانده و دیده بود .

لحظه هایی ناب از جنس احساسی به رنگ دوست داشتن .

_ اون تلویزیونو خاموش کن برو بگیر بخواب . . . اونا که الان نمیرسن ، بیانم محمد کلید

داره

نگاهی به علی که روی پله ها ایستاده بود انداخت .

_ خوابم نمیاد . . . تو برو بخواب دیوونه

_ عــاشق ابراز احساسات خواهرونتم ! شبت بخیر نفسی

به رویش لبخندی زد و دوباره گردنش به سمت تلویزیون چرخید .

خمیازه ای کشید و پشت پلک هایش را با دست مالید . ساعت حدود دو و سی دقیقه بود و

نفس کم کم برای خواب بی طاقت می شد . به اتاقش رفت . ابتدا برای لحظه ای خواست شب

را در اتاق محمد به صبح برساند اما سریع این خواهش را در ذهنش پس زد و زیر پتو رفت

.

دم دم های صبح بود که احساس سرما کرد . چشمانش که باز شد متوجه باز بودن پنجره شد

. سریع از روی تخت بلند شد و متعجب از باز بودن پنجره ای که شب قبل از بسته بودنش

اطمینان داشت ان را بست . هوا گرگ و میش بود و مه غلیظی فضای بیرون را پوشانده بود

. دوباره که به تخت برگشت بوی یک نوع تلخی خاص و اشنا شامه اش را نوازش کرد .

سرش را بی اختیار برگرداند و نگاهش روی صندلی درست روی شال گردن مشکی رنگ

محمد ثابت ماند . بدون دست زدن به شال با شوقی وافر در اتاق را گشود و بیرون رفت .

درست پشت در اتاق محمد ایستاده بود . نفس عمیقی از جنس گل های یاس کشید و در را به

اهستگی گشود . و سعی کرد از لای در نگاهش به اتاق راه پیدا کند . نیم تنه ی برهنه ی

محمد که پتو تا روی بازوانش را پوشانده بود به نگاهش بخیه خورد، ارامش یافت و سریع

در را بست و به اتاقش برگشت . دوباره با دیدن شال گردن لبخند زد . مطمئن بود که شال رد

پایی از وجود محمد در اتاقش است . نفس این دل نگرانی های یواشکی محمد را دست داشت

. برای او محمد همان پسرک بلند بالا ، مغرور و سینه ستبر از طایفه ی مثل هیچ کس ها

بود .

دوباره که زیر پتو خزید خواب از چشمانش گریخته بود . به بدنش کش و قوسی داد و

دستانش را بالای سر در هم قلاب کرد . امروز باید صبحش را طور دیگری شروع می کرد .

*****

_ تو اینجایی ؟

با شنیدن صدای محمد دو چشم تار و لبی لرزان بالا امدند . محمد که انگارهنوز هم درگیر

خواب بود دستی روی گردنش کشید و منحنی زیبایی روی لبش نشست .

_ نمیخوای سلام کنی ؟!

نفس تازه به خود امد . هرگز فکر نمی کرد وابستگی اش به محمد انقدر شدید باشد که با یک

روز ندیدنش این طور به هم بریزد .

_ تو چرا سلام نمی کنی ؟!

این بار محمد قید هوا خوری صبح گاهی را زد و دستانش را روی سینه در هم قفل کرد .

_ اول تو سلام می کنی ، تازه من صبح بخیری هم نشنیدم

نفس با ناز تکه نانی که در دست داشت را روی میز گذاشت و دستانش را در هوا تکان داد و

با لحنی پر از عشوه گفت :

_ نوچ ، نیازی نیست واسه گوشات عینک بگیری ، من نه سلام کردم نه صبح بخیر گفتم

_ اشکالی نداره ، نگران نباش من بهت فرصت میدم که سلام کنی

_ خـــوبـــــی ؟!

_ میدونی هیچ وقت بچه های لجباز حرص منو در نیاوردن ؟!

نفس با غیظ گفت :

_ اِ ؟!

_ آره ! خوبم . . . صبحتم بخیر

نفس با زیرکی گفت :

_ چرا صبح اومدی دنبال نازگل بهم صبح بخیر نگفتی ؟!

_ صبح ؟!

_ اوهوم ، شال گردنت روی صندلی باهام بای بای می کنه !

و لبخند کجی تحویل محمد داد . محمد بدون اینکه تغییری در چهره اش ایجاد کند جواب داد :

_ خب تو هم میخواستی بهش سلام کنی نه این که یواشکی نگاش کنی !

و برای اینکه نفس بیشتر از ان خجالت نکشد به قصد ابزدن به صورتش وارد راهروی

غربی شد .

صبحانه به اتمام رسیده بود که مسعود گفت :

_ محمد من امروز برم یه سر به برنا اینا بزنم

_ بالاخره اومدن اینجا ؟

_ آره

محمد نگاهی به نفس انداخت و دوباره رو به مسعود گفت :

_امروز میخواستم بریم ویلا که عکس بندازیم

مسعود هم نگاهی به نفس کرد و با لبخند سر به زیر انداخت .

_ خب یه کاری کن . . . شمام بیاین اونجا ، برنا می گفت فضای قشنگی داره . . .از اون

طرفم میریم ویلا

_ بد فکری نیست

علی که تا ان موقع ساکت بود مظلومانه گفت :

_ ما که احیانا تو برنامه ی شما جایی نداریم ؟!

و زمزمه وار گفت :

_ علی تنها ، علی خسته ، علی مثلا مرد شده . . . !

مسعود با خنده گفت :

_ شما رو سر ما جا داری

_ وای ! بلا به دور ، ما همون تو ماشینت بشینیم بسه !

نفس در ان میان پرسید :

_ دیروز کارا درست شد ؟

_ آره ، فعلا که اینجاییم تو اتلیه سام کارامو انجام میدم

کم کم همه برای رفتن اماده می شدند . نفس در اتاق مدام با خود کلنجار می رفت که چه

لباسی را برای امروز بپوشد . با حرف محمد هنگام صبحانه حدس زده بود که شاید خودش

هم در کادر عکس محمد جایی داشته باشد و این موضوع انتخاب را برایش مشکل تر می

کرد .

سر انجام چنگی در موهای بلند و اشفته اش کشید و با اه بلندی خود را روی مبل کنار پنجره

انداخت . دکمه ی بالایی مانتوی صورتی رنگش را که به زور پوشیده بود با حرص باز کرد و

با پشت انگشت اشاره اش کمی از حریر پنجره را کنار زد . مسعود ماشین محمد را از

پارکینک خارج می کرد و علی هم در ان هوای سرد روی نیمکت کنار استخر نشسته بود .

دوباره با کلافکی نگاهش را روی انبوهی از لباس ها که روی تخت جمع شده بود ثابت کرد .

همزمان با ان صدای تقه ی در و ورود محمد .

_ حاضری ؟

پوفی کرد و نا امیدانه از جا برخاست .

_ الان اماده میشم . . . تو حاضری ؟

محمد با نگاهی سر تا پایش را از نظر گذارند و خیره خیره نگاهش کرد .

_ آره . . . اماده شدی بیا پاین

و سپس در را پشت سرش بست . نفس شانه ای بالا انداخت و مشغول ارایش مو هایش شد .

پس از یک ربع بالاخره از خودش راضی شد و با زدن کمی عطر زیر موها ، گردن و مچ

دستانش شال را روی سرش مرتب ساخت و به طبقه ی پایین رفت .

محمد در حالی که با لنز یکی از دوربین هایش مشغول بود با شنیدن صدای پاشنه های کفش

نفس گفت :

_ بیا اینجا

نفس متعجبانه گفت :

_ خب دارم میام !

محمد دوربین را روی میز جلوی پایش گذاشت و دوباره همان نگاه خیره اش را حواله ی

نفس کرد :

_ بریم ؟!

_ آره بریم !

نفس خوشحال از این که محمد ایرادی به لباس هایش نگرفته قدم دیگری برداشت که دست

محمد همراه بسته ی نسبتا بزرگی جلو امد .

_ این چیه ؟!

_ مامانم این مانتو رو برات خریده بود اما فرصت نشد بده بهت . . . تا من دوربینارو میذارم

تو ماشین تو هم بپوشش

نفس وا رفته نگاهی به بسته انداخت اما سعی کرد خود را نبازد .

_ من با لباس خودم راحت ترم

_ اینم لباس کس دیگه ای نیست ، مال خودته

و با کنایه گفت :

_ مطمئنی تو این لباس راحتی ؟!

_ حرفت اجبار نیست ؟!

_ بهت گفته بودم مجبور نیستی ولی بهتره وقتی با همیم به همدیگه احترام بذاریم ؟! تازه این

حرفم مال وقتی بود که نسبتی با هم نداشتیم حالاخودت با این اوصاف حسابشو بکن !

و کیف مشکی رنگی را از کنار مبل بیرون کشید وبه سمت در رفت .

نفس همچنان به بسته بزرگ سفید رنگ روی مبل خیره بود . سر انجام تصمیمش را گرفت .

پوشیده در مانتوی ابی رنگی که به شدت به او می امد به سمت ماشین محمد که جلوی در

پارک شده بود رفت . با باز کردن در ماشین صدای بوق ماشین مسعود و در پی ان صدای

کشیده شدن لاستیکش روی اسفالت به گوش رسید .

_ دیر کردی !

مغرورانه نگاهش را به بیرون دوخت .

_ هدیه رو دیر به دستم رسوندن

_ شاید قرار بود دیرترم برسه ! . . . حالا خوشت اومد ؟

بی توجه به جمله ی اول محمد به زور سعی کرد لبخند بزرگ و احساس رضایتش را پشت

تبسمی کوتاه پنهان کند .

_ ممنون !

_ بهت میاد . . . خانوم تر شدی !

بی اختیار دستش را به سمت گونه اش برد و با خجالتی که در اثر تعریف محمد به او القا

شده بود موهایش را پشت گوشش زد .

_ کجا میریم امروز ؟

_ جالبه این چند روزی که شمال بودیم اصلا بیرون نرفتیم !

_ تقصیر من بود

محمد دستش را روی دنده گذاشت و با لحنی مهربان گفت :

_ اِ . . . اینو نگفتم که باز بارونی بشی نفس . . . از امروز جبرانش می کنیم

_ باشه

_ نه ، نشـد . . . برگرد این طرف ببینمنت

_ نمیخوام . . . اذیت نکن محمد

_ اِ من اذیتت می کنم یا تو ؟ . . . برگرد این طرف ببینم . . . حواسم پرت میشه ، دارم

رانندگی می کنم

نفس مثل بچه های لجباز نوچ نوچی کرد و خود را به در ماشین کشاند .

_ تو چرا همش دوست داری با هم بحث کنیم ؟ نمیشه مثل دو تا ادم نسبتا عاقل با هم حرف

بزنیم ؟!

_ نفس بی صدا به سمتش بر گشت . لحن محمد این بار ابدا مهربان نبود بلکه حاکی از

کلافگی او بود .

_ حتما باید با دعوا یه چیزیو بهت فهموند ؟!

و سپس لبخند بزرگی روی صورتش نشاند و گفت :

_ امروزو نمیخوام حالا به هر دلیلی خرابش کنیم . . . باشه ؟

_مسخره ! باشه !

محمد با چشمان گشاد شده گفت :

_ دست شما درد نکنه . . . بیا ، اینم نتیجه این همه سخنرانی . . . مسخره ؟!

_ حالا مثلا بهت بر خورد ؟!

و بل اینکه جواب حرفش را بشنود پرسید :

_ راستی این برنا کیه ؟

_ حالا میریم میبینش

_ این روستائه که میگی ، خیلی دوره ؟

_ نه خیلی . . . چیه ؟ حالت خوب نیست ؟

و سرش را به سمت نفس برگرداند.

_ نه یه کم دلشوره دارم فقط ، نمیدونم چرا . . . ولش کن اصلا

و دستی در هوا تکان داد و کیفش را روی زانوانش فشرد .

_ تا وقتی با همیم دلشوره ی چیزی رو نداشته باش

جمله ی محمد ارامش کرد . انگار روح او تشنه ی چنین جمله ای بود تا زخم های کهنه و

دلتنگی هایش را التیام بخشد . بی اختیار منحنی زیبایی روی لبش نقش بست .

_ باشه بابا بزرگ !

_ بابابزرگا همیشه حواسشون به نوه های کوچولوشون هست

نفس در جواب او تنها لبخند زد و سرش را به شیشه تکیه داد . دقایقی بعد محمد سکوت

حاکم را شکست :

_سرتو نذار کنار شیشه . . . تکیه بده که راحت بخوابی

نفس بدون این که کوچکترین تکانی به خود بدهد پاسخ داد :

_ اینجا خیلی قشنگه . . . چه حس خوبی داره !

_ اگه دوست داری بازم میتونیم بیایم اینجا

_ باید منو بیاری اینجا معلومه که میخوام

و پس از مکثی کوتاه سوالی که خودش هم در پرسیدنش تردید داشت به زبان اورد .

_ تو نمیخوای بدونی ما تا کی باید شمال بمونیم ؟

محمد لختی سکوت کرد . سپس شمرده شمرده و جدی گفت :

_ میخوای بپرسم ؟

_ نه خب . . . منظورم اینه که کنجکاو نمیشی که چرا باید تموم برنامه هاتو ول کنی و به

خاطر منی که خب . . .

میان حرفش پرید :

_ خودت . . . خودت همه چیزو میگی اما به موقع

_ از کجا میدونی ؟!

_ نمیدونم . . . مطمئنم !

و سرش را چند بار تکان داد و سعی کرد جو خشک حکم فرما در ماشین را تغییر دهد :

_ گفتی اینجا رو دوست داری . . . میارمت اما به یه شرطی !

_ چه شرطی ؟!

محمد زیر چشمی نگاهش کرد .

_ این نهایت سعی و تلاش توئه ؟!

_ نمی فهمم ، چه تلاشی ؟!

محمد بدون توجه به سوال او متفکرانه پرسید :

_ یادمه بهم گفته بودی از اینکه کسی دوستت داشته باشه حس بدی بهت دست میده

نفس که از رفتار محمد گیج شده بود پاسخ داد :

_ اره . . . ولی گاهی وقتا

_ گفته بودی به کسی که یه روز وارد زندگیت شد میگی

نفس به خوبی متوجه منظورش شده بود.

_ خب اره . . . الان من باید به تو بگم ؟!

محمد که انگار از جواب او خوشش نیامده بود به سردی گفت :

_ واقعا فکر کردی من میذارم زندگیم همینجوری رو هوا بمونه ؟! معلومه که باید بهم بگی !

نفس که نمیخواست خوشی که این چند روز کنار محمد بدست اورده بود را از دست دهد به

حالت نمایشی سرش را پایین انداخت و مثل دختر های خجالتی دستی روی گونه اش کشید .

_ من خجالت می کشم خب !

محمد که از تغییر موضع نفس ان هم به یکباره تعجب کرده بود به سمتش چرخید . حالت

نفس او را به خنده وا میداشت .

_ نترس عمو جون ، تو برو جلو من هواتو دارم !

این بار هر دو به خنده افتادند و نفس چقدر از این لحظه ها که خنده های محمد را در گوشش

فریاد می کشیدند ممنون بود .

_ اخه عمو جون من تو چشم شما نگاه کنم بگم دوستـ . . .

و قبل از اینکه جمله اش را کامل کند لبش را گاز گرفت :

_ من روم نمیشه !

_ جونم عمو جون ؟! اون جمله ی اولی که داشتی می گفتی هنو تو گوشم زنگ میخوره ها !

نفس که قند در دلش اب میشد یکی از دستانش را به لبه ی صندلی محکم کرد و به حالت

کنجکاوانه سرش را نزدیک گوش محمد برد .

_ اِ چرا اذیت می کنید ؟! شما که سمعکتونو نیاوردین پس چه جوری شنیدین ؟!

_ منو دست کم گرفتی دخترم ؟!

و برای دیدن لبخند معصومانه ی نفس غافل از نزدیکی صورتش سرش را به سمت او بر

گرداند . انقدر سریع که نه خودش و نه نفس فرصت عقب کشی نداشتند . محمد التهاب

صورت نفس را روی گونه اش حس کرد . کمی سرش را عثقب برد و با حالت خاصی گفت :

_ تب داری ؟!

نفس دستش را گونه هایی که حالا از خجالت سرخ شده بود گذاشت .

- نه ، یعنی من تب نداشتم که !

_ صورتت تب داره . . .

و با نگاهی خاص گفت :

_ سعی می کنم زود برگردیم

نفس هم به تلافی نگاه بخیه خورده ی محمد اهسته زمزمه کرد :

_ این حتی نصف سعی و تلاشمم نیست !

پس از دقایقی نه چندان طولانی ماشین محمد و پشت سر ان مسعود برابر در چوبی نسبتا

بزرگی ، در کوچه ای تنگ و باریک که شاخه های پیچک از دیوار های کاهگلی اش اویزان

بود متوقف شد . انقدر منظره ی روستا و ان کوچه خیره کننده بود که نفس نمیتوانست از ان

چشم بردارد . محمد هم که از شوق او اگاه شده بود بدون حرف از ماشین پیاده شد و با چند

قدم خود را به مسعود و علی رساند و پس از پچ پچی کوتاه دوباره به سمت ماشین خودش

بازگشت .

مردمک چشمان نفس رفتن علی و مسعود به سمت در بزرگ چوبی را به نظاره نشست .

_ اِ اینا چرا رفتن ؟!

محمد در حالی که ارنجش را به سقف ماشین تکیه داده بود گفت :

_ مگه نمیخوای این اطراف یه دوری بزنی ؟

با خوشحالی وافری که در اثر پیشنهاد محمد نصیبش شده بود در ماشین را گشود . پایش را

که روی زمین گذاشت حس اشنایی دروجدش جوشید . کوچه ای تنگ با اسفالت قدیمی که از

لای دیوار های ترک خورده اش گل های کوچکی سر بیرون اورده بودند . جوی کوچک اب

سفالی که ردپای باران دیروز هنوز در ان خودنمایی می کرد .

در کنار محمد شروع کرد به قدم زدن کرد و انقدر محو اقاقی های خوشرنگ بالکن خانه

های قدیمی بود که متوجه وقفه کوتاه محمد در همراهیش نشد . عطر محمد که در بینی اش

پیچید بی حرف اما با احتیاط دستش را جلو برد و دست چپ محمد را که می رفت تا در جیبش

جا خوش کند در دست گرفت . جمله ی محمد در گوشش زنگ می خورد : این نهایت سعی و

تلاش توئه ؟!

محمد از حرکت ناگهانی و به نوع خودش جالب او انگشتان ظریفش را به ارامی فشرد . قدم

هایشان با هم یکی شده بود . احساس در انگشتانش گره خورد .

اسمان با ان ابر های تیره به ان ها هشدار میداد که باید یک چتر با خود برمیداشتند . محمد

سرش را چرخاند و به نفس نگاه کرد که با خنده ای ریز و شیطنت بار به او و به انتهای

کوچه نگاه می کرد . ایستاد و دست نفس را هم کشید . با تعجب به سمت محمد برگشت که

حالا یک قدم به او نزدیکتر شده بود . سرش را به طرفین چرخاند. انقدر از ماشین دور شده

بودند که تنها سایه ی محوی از ان به چشم می خورد . متعجب از حرکت محمد که در ان

کوچه ی باریک و خلوت فاصله اش را با او کم می کرد قدمی به عقب برداشت . زبانش بند

امده بود و حتی انگار ذهنش دچار نوعی الزایمر خفیف شده بود که تنها سکوت را به خاطر

می اورد .

قدم هایش به ناگاه ثابت شد . دستش که بی دیوار گاهکلی خورد بی اختیار نفس هایش به

شمار افتاد . چهره ی محمد هیچ چیز را نشان نمیداد جز همان جذبه ای که جز لاینفک

وجودش بود . محمد باز هم جلوتر امد و این بار دستش را بلند کرد و فاصله ی چند سانتی از

گردن نفس کف دستش را به دیوار چسباند . سرش روی گردن خم شد و با این کار فاصله ی

کمی که بینشان بود کمتر شد . هرم نفس هایش انگار پوست صورت نفس را می سوزاند .

سرش را به حالتی خاص به سمت چپ خم کرد و به عمق چشمان نفس خیره ماند . زانوان

نفس کم کم به لرزش در می امد .

باران به یک باره روی اسفالت شروع به باریدن کرد . قطره ای از روی موهای محمد

سرخورد و روی گونه ی نفس افتاد و انگار جرقه ای بر لب های دوخته شده ی نفس بود :

_ محمد ؟!

ته صدایش چیزی شبیه به خواهش بود . لحظه ای چشمانش را بست و اب دهانش را به

سختی پایین داد طوری که سیب گلویش چند بار بالا و پایین شد .

_ خوبه ، حالا چشاتو باز کن !

چشم که باز کرد از وجود محمد تنها عطرش را در کنار خود دید و صاحب عطر را با فاصله

ی چند قدم دور از خود در حالی که با ژستی خاص دوربین عکاسی مشکی اش را در دست

گرفته بود مشاهده کرد . لبخند بی جانی روی لبش نشست . ته دلش انگار از چیزی راضی

نبود !

لبخند نیمه نصفه ای برای تلافی کار محمد زد و سرش را کمی خم کرد . دستش را به دیوار

گرفت و فلاش دوربین .

ساعتی محمد و نفس فارغ از لحظه ها و دنیای اطرافشان زیر بارانی که خیسش شده بودند

مشغول عکاسی از تانیه های با هم بودن شدند .

*****

روی پنجه ی پا ایستاد و کلاه سویی شرت محمد را روی سرش کشید و از این کار لبخند

زیبایی از جانب محمد نصیبش شد .

_ نمیریم ؟

_ خسته شدی ؟

با انگشت چند ضربه به شیشه ی ساعتش زد .

_ خیلی وقته اینجاییم ، علی و مسعود کجان ؟

_ اگه خسته شدی الان میریم پیش اونا

و سرش را بلند کرد و با نگاه تندی به اسمان ادامه داد :

_ بارونم تند شده ، سرما میخوریم

_ خسته نیستم ولی اینا که همش شد عکسای من ، پس تو چی ؟! بعدشم سرمام بخوریم ،

اشکالی نداره که . . . هیجان داره زیر بارون سرما خوردن !

و با لبخندی بزرگ و شطنت بار که برای محمد تداعی یک دخترک شیطان و بازیگوش بود

دندان هایش را به نمایش گذاشت .

_ نگران نباش ، عکسای منم به موقع

و به حالت مرموزی خندید و در حالی که دست نفس را می کشید و دنبال خود می برد گفت :

_ این هیجانی که تو میگی اخرش میشه چند روز تب کرد و تو تخت یکی دیگه خوابیدن ،

اگه این واسه تو هیجان انگیز تره من با کمال میل دستتو ول می کنم تا از زیر بارون موندن

لذت ببری !

در پایان جمله اش با چشم غره ی نفس صدای خنده ی محمد در گوچه طنین انداخت .

چهره ی برنا انقدر برایش اشنا بود که وقتی او طی تعظیمی کوتاه سلام و احوالپرسی کرد

نفس با مهر سکوتی که به لب هایش خورده بود تنها با نگاه پاسخگوی خوشامد گوییش شد

و سرش را چند بار تکان داد . نگاه خصمانه ی محمد نیز این بار به طور اشکارا بر وجودش

سایه افکند .

به دنبال محمد در بهت و ناباوری روی یکی از صندلی های چوبی داخل سالن کوچک خانه

نشست . وقتی همهمه ی احوال پرسی و خوشامد گویی خوابید و برنا به قصد پذرایی از

میهمانانش مشغول تهیه چای شد به چشمانش دستور داد از تعقیب مدام او دست بکشند .

زبانش تلخ شده بود . برنا برایش اشنا بود ، مدام حاله ای محو از چهره ی او مقابل

چشمانش می امد .

محمد دست به سینه و با اخم هایی در هم دستش روی پیشان اش کشید . مدت ها بود با برنا

ملاقاتی نداشت اما حالا که او را می دید از رفتار کسی که نامزد و یا به عبارتی همسرش

محسوب می شد شوکه شد . انقدر تیزبین بود که بداند احتمالا اشنایی قبلی بینشان صورت

گرفته اما خونسردی برنا چه ؟ کلافه بار دیگر دستش را بالا اورد و این بار بین موهای

کوتاهش کشید و نفسش را با کمی حرص فوت کرد .

برنا با سینی پر از چای و نوعی کلوچه ی محلی به سالن امد .

_ چرا انقدر ساکتین ؟ محمد از خانومت پذیرایی کن ، ببخشین اینجا وسیله پذیرایی و این

جور چیزا ندارم فقط خودمم و خودم

و با خنده ای کوتاه و مرموز چای را به علی تعارف کرد .

_ برنا این طرفا کار و بار چطوره ؟ شنیده بودم یاوری اسباشو اورده اینجا ؟

حالت چهره ی برنا کمی تغییر کرد . نفس که تمام حرکات او را بدون قصد و غرض می پایید

به خوبی متوجه این موضوع شد . نوعی غم در چشمانش نشست .

_ آره اسباشو اورد اینجا خودش رفت بوشهر

اخرین نفر جلوی نفس خم شد . نفس بی اختیار گفت :

_ من میتونم اسابتون رو ببینم ؟

همه در سکوت و تعجب نگاهش کردند . برنا سریع به خود امد و با لبخندی تصنعی پرسید :

_ البته خانوم ، شما سوارکاری بلدین ؟

_ آره یه چیزایی ، البته اگه اشکالی نداره

_نه باشه ،حتما . . . یه روزو تعیین کنید با محمد بیاین پیشم

محمد نفس عمیق و پر صدایی کشید که فقط نفس متوجه ان شد . لبخند ملیحی به روی برنا

زد و گفت :

_ ممنونم

از خانه ی برنا که بیرون امدند محمد بی حرف و با طمانینه به سمت ماشین رفت و نفس با

سرعت خودش را به علی رساند و بازویش را گرفت .

_ علی ؟

_ جان ؟

_ برنا ؟!

علی متعجب به سمتش برگشت .

_ برنا چی ؟!

_ چرا اونجوری نگاه می کنی ؟! چیزی نیست ولی انگار برام اشناست ، خیلی

_ یعنی چی اشناست ؟! مگه میشه اشنا باشه و تو نشناسیش ؟!

_ آه علی تو تا حالا نشده یکی رو تو خیابون ببینی و برات اشنا باشه ؟!

_ چرا ولی خب اشنا بوده دیگه ، شاید شبیه یکی از . . .

نفس با تندی بازویش را ول و کرد و به سمت محمد که با بوق هایی کوتاه او را به سمت

ماشین می خواند رفت :

_ اصلا ولش کن

باز هم فضای ماشین و موجودی که در ماشین درست کنارش نشسته بود همه چیز را از

خاطرش محو می کرد .

_ امروز خیلی روز خوبی بود ، مرسی محمد

پاسخی نشنید .

_ هِلــــو ؟! اینجایی آقاهه ؟!

و سپس با لودگی قهقه ی کوتاهی سر داد .

_ برنا رو میشناسی ؟

نفس ساکت شد .

_ برنا . . . برام خیلی اشنا میومد ، مطمئنم یه جا دیدمش

_ اره ؟! واسه همین وقتی دیدیش سلام کردن یادت رفت ؟!

نفس به خوبی از خشم پنهان محمد اگاه شد . هنوز حرفی نزده گدازه های اتش از چشمانش

بیرون می زد چه رسد با باقی حرف هایش. با دلخوری گفت :

_ من دارم بهت می گم برام اشناس انوقت تو چی می گی ؟ من انقدر باهات احساس راحتی

می کنم که همه چیزو بهت می گم ولی تو هنوز مرموزی ، مبهمی . . . حتی وقتی کنارمی هم

یه چیزایی رو انگار ازم قایم می کنی . . . هر چی می گم یه چیز دیگه جوابمو میدی ، اخه

بابا منم ادمم . . . تهران که بودم یه جور گرفتار بودم ، اینجام که از فکر و خیال اونجا یه

روز اروم ندارم با تو هم که ارومم و یه روز که خوشیم اخرش با یه دعوا و بحث مزخرف

همه چیزو داغون می کنی

حرف هایش که تمام شد تازه بغض گلویش را گرفت . گونه هایش اشک می طلبیدند اما

غرورش مانع میشد . محمد در حالی که تک تک کلمات و حرف های نفس را به خاطر سپرده

بود بدون حرف شروع به فکر کردن کرد .

محمد و نفس زودتر از علی و مسعود به ویلا رسدند . قبل از این که نفس پایش را روی پله

ها بگذارد محمد دستش را کشید و با چند قدم او را به پشت ویلا برد . قبل از اینکه در سفید

و کوچک پشتی را که به دریا راه داشت باز کند بوسه ای کوتاه و ناگهانی روی گونه ی نفس

کاشت و در را گشود .

نفس بهت زده و با چشمانی گشاد شده نگاهش کرد . چهره ی محمد با دیدن عکس العمل او

باز شد و با خنده ای ملایم گفت :

_ نمیخوای جواب این کارمو بدی ؟!

و با حالتی حق به جانب منتظر شد . نفس پر قدرت دستش را بالا اورد و محمد را در تعجب

فرو برد. هنوز کف دستش به گونه ی محمد نرسیده بود و دست محمد هم که میامد تا مچش

را بگیرد درهوا ماند . نفس در کسری از ثانیه سرش را جلو برد و او نیز بوسه ای ارام

روی گونه ی محمد کاشت و به سرعت پا به فرار گذاشت .

همچنان که می دوید صدای محمد را پشت سرش شنید .

_ وایسا ببینم ، کجا در میری ؟

با هیجانی که در اثر دویدن به دست اورده بود فریاد زد .

_ حالا حالا ها باید بدویی !

کم کم نفس کم می اورد که حس کرد دستی از پشت دور کمرش قفل شد . دستش را سریع

روی دست هایی که تبشان بدنش را شعله ور می کرد قرار داد . باز هم باران نم نم شروع

به باریدن کرد . یک غروب رویایی . . .

رقص پرده ی حریر اتاق را از گوشه ی چشم میدید . ارام پلک هایش را روی هم گذاشت و

انتظار را در ذهنش معنا کرد . بالاخره در اتاق با صدای ارامی باز شد . ضربان قلبش تند شد

و حس می کرد نوک انگشتانش دانه دانه و به نوبت گرمای خود را از دست می دهند .

محمد در تاریکی اتاق پلیور مشکی رنگش را از تن خارج کرد و پس از مسواک زدن

تیشرت سفید رنگی به تن کرد و به سمت تخت قدم برداشت . قبل این که لحاف را کنار بزند

نفس خود را به بیشتر به گوشه ی تخت رساند . به ناگاه حرکت دستان محمد ثابت شد . نفس

با دلهره ای که نوعی شیرینی خاص را برایش به ارمغان داشت نفس هایش را کوتاه کرد که

ناگهان لحاف از روی سرش کشیده شد و پس از ان خنده ی کوتاه محمد .

_ اوه خانوم ، عذر میخوام که مصدع اوقات شرفتون شدم ولی یه سوالی پیش اومده برام ؟!

نفس با ارامش اب دهانش را قورت داد :

_ یه خانوم محترم ، اونم الان تو تخت من چیکار میتونه داشته باشه ؟!

نفس پشت چشمی برایش نازک کرد و لحاف را از دست او بیرون کشید .

_ اعتراض وارد نیست ، به سوالتون جواب داده نمیشه

و خودش را ریز لحاف پنهان کرد . محمد تخت را دور زد و خود را از سمت دیگر روی ان

رها کرد . دستش را با احتیاط روی کمر نفس گذاشت و گفت :

_ اینجا که کسی اعتراضی نداره ، داره ؟!

ریز خندید :

_ من حکممو دادم

_ ولی من مجرم نیستم ، شاکیم !

_ از چی شکایت داری ؟!

_ از یه خانوم کوچولو

_ چرا؟! اون که خیلی خوبه !

_ اره اما من که خوبیاشو ندیدم ؟!

نفس خمیازه ای کشید .

_ من خوابم میاد

_ چی شد ؟! به شکایت من رسیدگی نمشه ؟! عجبا

نفس کمی خودش را جابه جا کرد و با لبخندی زیبا و لحنی خواب الود گفت :

_ تو حالا حالا ها محکومی

و نفس های داغ محمد حکم اسارت نفس را نیز صادر کرد .

صدای شیهه ی اسب ها از هر طرف به گوش می رسید . محمد به نفس اشاره کرد که به

دنبالش برود . برنا کنار ستونی چوبی ایستاده و مشغول صحبت با یکی از سوارکاران بود .

_ هـی برنا ؟

با صدای محمد دستی برایشان تکان داد و صحبتش را کوتاه کرد و با چند قدم خود را به ان

ها رساند .

_ سلام ، چطوری پسر؟ از این طرفا ؟ شما خوبین خانوم ؟

نفس سلامی کرد و سرش را به عنوان تشکر تکان داد . باز هم بهت الود نگاهش می کرد .

_ مرسی ، چه خبره اینجا ، حسابی دور برتو شلوغ کردیا

_ محمد تو که میدونی . . .

محمد که نمیخواست برنا را پس از تمام مشکلاتی که داشت و حالا پشت سر گذاشته بود

ناراحت ببیند وسط حرفش پرید :

_ ببینم برنا یاوری اون اسب سفیده رو هم اورده ؟

_ اره اره اگه میخوای بگم بیارن ؟

محمد به سمت نفس برگشت :

_ میخوای امتحانش کنی ؟

اسب سفید . . . سوار کاری . . . نفس با من و من گفت :

_ برنا بهرامی ؟!

برنا با تعجب گفت :

_ بله ، فامیلی من بهرامیه !

_ پسر خاله ی ساغر سعادتی ؟!

_ شما ساغرو از کجا میشناسین ؟!

_ من نفس متین پورم ، دوست صمیمی ساغر . . . کجاست ؟!

محمد در سکوت نگاهشان می کرد و برنا با یک نفس عمیق ان ها را به داخل کلبه ای چوبی

دعوت کرد .

_ حالا دیگه ناراحت نیستی ازم ؟!

_ درست نبود اونجوری به روت بیاری ، شاید ادم روزی ده نفرو میبینه که براش اشنان ولی

خوب نیست یه همچین رفتاری داشته باشه

_ باشه درست ولی من دوست ندارم سرزنش بشم واسه کاری که انجام شد . . . در ضمن

اون فامیل صمیمی ترین دوستم بود که چند وقته هیچ خبری ازش نداشتم !

_ خب این عادت بدیه که نمیخوای بشنوی . . . در ضمن حالا شنیدی که اون برگشته تهرانو

حالشم خوبه

_ ولی مطمئن نیستم که خوب باشه ،متوجه شدی وقتی می گفت خوبه یه جوری بود ؟!

_ ببین اون زندگی خودشو داره . . . دوستت بود درست ولی توام زندگی خودتو داری نمیشه

درگیر اون باشی همش

نفس سکوت کرد و ماشین پس از دقایقی کوتاه جلوی درب رستورانی متوقف شد .

با نزدیک شدن روز عاشورا حال و هوای شهر تغییر می کرد . همه جا شلوغ شده بود .

صبح روز سه شنبه محمد و نفس و مسعود به سمت ویلایی که محمد از ان سخن می گفت

حرکت کردند .

ویلایی بزرگ و زیبا که چند قدم بیشتر با دریا فاصله نداشت . محمد و نفس پوشیده در لباس

اسپرت به لنز دوربین مسعود چشم می دوختند . در تمامی عکس ها و نزدیکی هایشان وجود

نفس پر می شد از محمد . حتی وقتی محمد به مسعود گفت که بقیه عکس ها را خودش

میگیرد و زمانی که نفس روی شنهای ساحل دراز کشیده بود و داغی لبان محمد را روی

گردنش احساس می کرد گناه سیب را با لذت به جان می خرید .

محمد اهسته خود را کنار کشید و روی شن های ساحل افتاد . ساعد دست چپش را روی

پشانی گذاشت و به دریا خیره شد . نفس اهی از سر اسودگی کشید و نگاهش را به ابی دریا

دوخت .

_ محمد ؟

_ جان ؟

لپش را گاز گرفت و لبش را با زبان تر کرد :

_ بریم خونه ؟

_ باز خسته شدی ؟

ته دلش خوشحال بود که در برابر سوالش پاسخی با مضمون بریم یا باشه نشنیده بود .

_ همینجوری گفتم

_ پای رفتن داری ؟

و خودش اضافه کرد .

_ من که ندارم !

صدای امواج وسعت ثانیه ها را دریایی می کرد .

_ میدونی محمد ؟

_ بگو می شنوم

از خنده ی ریز او کوتاه خندید .

_ وقتی با توام اصلا حس بدی بهم دست نمیده !

محمد نفس عمیقی کشید . انگار خیالش از بابت چیزی ،سخت اسوده شده بود .

_ قبلا که یه چیز دیگه می گفتی ؟

_ تجربه خیلی چیزا رو تغییر میده . . . شاید تغییراتو سخت قبول کنم ولی بعضی هاشونو

خیلی دوست دارم

_ گفته بودم میشه با تو چیزهای جالبی تجربه کرد ، اینو بذار به حساب یکیشون

و اضافه کرد :

_ راستی چه خوب شد که گفتی ، به موقع بود !

و با لبخندی نادر سرش را روی شن طوری به طرف نفس برگرداند که پوست گندمگونش و

شن هایی که زیر نور کم جان خورشید می درخشید سبب شود تا نفس فکر کند چقدر طعم با

او بودن مثل طعم شکلات های دوباو و گاله ی فرانسویست که تا اعماق وجودش نفوذ می

کند .

_ نفس بارون ؟! کجایی ؟

نفس با شنیدن صدای محمد تمام حواسش را از تلویزیون گرفت و پرت او کرد .

_ اینجام . . . جایی میری ؟

محمد دو سه پله ی باقی مانده را طی کرد و روبروی نفس قرار گرفت .

_ آره میخوام برم از مراسم عاشورا یه چند تا عکس بگیرم بفرستم برا اتلیه . . . پاشو تو

هم حاضر شو ببرمت ویلای خودتون پیش زینب خانوم

_ چرا اونجا ، همینجا هستم دیگه

_ نه پاشو حاضر شو . . . من که نیستم ، علی هم که رفته پیش دوستش تنها می خوای تو

خونه چیکار کنی ؟ پاشو زودباش

نفس که به هیچ وجه حوصله خانه نشستن را نداشت تند و سریع گفت :

_ اصلا اونجارو ولش کن ، منم باهات میام . . . میخوام مراسمشونو ببینم

_ خیله خب ولی تو ماشین میشینی !

نفس پشت چشمی نازک کرد و در حالی که میدوید تا از پله ها بالا رود با ناز گفت :

_ باشه حالا !

خیابان ان قدر شلوغ بود که محمد به زور توانست ماشین را بین دو ماشین دیگر پارک کند .

_ خیله خب اینجا بمون تا من . . .

زنگ موبایل حرفش را قطع کرد .

_ کجایی پسر ؟

_ . . .

_ آره ؟ ما پایین اون خیابونیم

_ . . .

_ آره آره بیا اینجا . . . دوربین همرام هست

و تماس را قطع کرد .

_ کی بود ؟

_ مسعود ، باز اون بیاد خیالم راحت تره

_ ای بابا من بچه نیستم که هی میگی فلان و . . .

محمد دستش را بالا برد .

_ باشه بابا ! واسه خودت میگم دختر خوب . . . ببین اینجا چقدر شلوغه ، مردم حواسشون

به خودشون نیست چه برسه به . . .

_ خیله خب قصه نباف ، تو حواست به خودت باشه اقاهه

و پس از گفتن این حرف سرش را به نشانه ی سلام تکان داد . محمد به سمت در ماشین

برگشت و مسعود را دید . شیشه را پایین کشید .

_ سلام . . . ماشین نیاوردی ؟

_ سلام ، سلام خانوم متین پور . . . نه بابا تو این ترافیک ماشینمم می اوردم دیگه فاتحه . .

. پاشو بیا بریم هوا سرده الان تمومش می کنن مراسمو

و با گفتن با اجازه ای رو به نفس به سمت پیاده رو رفت .

_ محمد منم میام یه گوشه وایمستم مراسمو میبینم خب ؟!

انقدر مظلومانه گفت که جای هیچ مخالفتی برای او باقی نگذاشت . انگشت اشاره اش را در

هوا تکان داد .

_ مواظب خودت هستیا

نفس چشمانش را روی هم گذاشت و محمد با بالا کشیدن زیپ سویی شرتش از ماشین پیاده

شد .

دقایقی میشد که با بغض و نم اشکی که در چشمانش می درخشید به مردانی که عزاداری می

کردند خیره بود . محمد و مسعود از برابر دیدگانش محو شده بودند . هوا سوز سردی داشت .

نوک بینی اش قرمز شده بود و عطسه می کرد . کت مشکی رنگش را بیشتر به خود فشرد و

شالش را روی گردن فشار داد . نگاهی به دور و اطراف پرت کرد اما وقتی محمد و یا

مسعود را ندید قصد بازگشت به داخل ماشین را کرد .

_ نفس خانوم ؟

برگشت .

_ اِ شمایین ؟ محمد کو ؟ بریم ؟

_ والا نمیدونم کجاست من رفته بودم اون سمت . . .

و با انگشت قسمتی از محوطه را نشان داد .

_ نمیدونم محمد کجا رفته . . . شما اگه سردتونه برین تو ماشین

_ میرم . . . عکس گرفتین ؟

_ آره یه چند تایی . . . تا ببینم محمد چیکار کرده

_ باشه پس من برم تو ماشین تا شما بیاین ، با اجازه

چند قدیمی دور شد و در سراشیبی قرار گرفت که تازه به یاد اورد سوییج ماشین همرا او

نیست . بدون اینکه قدمی بردارد برگشت تا مسعود را صدا کند اما چشمش به محمد خورد که

با قدم هایی خسته به سمت مسعود می رفت . به نظر زیاد رو به راه نمی امد . به مسعود که

رسید چیزی در گوشش زمزمه کرد که نفس در ان تاریکی به وضوح رنگ پریدگی مسعود و

بالا رفتن ابروانش را دید . خواست چیزی بگوید که محمد و مسعود دوشادوش هم در حالی

که مسعود دستش را دور شانه ی محمد حلقه می کرد و زیر بازویش را می گرفت به سمت

نفس برگشتند . نگاه نفس روی سویی شرت مشکی رنگی که از تن محمد خارج شده بود و

در دستان او مچاله و زیر قلبش فشرده می شد خیره ماند . چهره اش در هم رفت . محمد بی

حال بود .

چشمانش تار و شوری چیزی مثل خون را که هر لحظه غلظتش افزایش می یافت در دهانش

حس می کرد . تمام قدرتش را به کار گرفت تا بتواند سر پا بایستاد . در اثر فشاری که برای

ایستادن به خود می اورد رگ دستان و گردنش به شدت متورم شده بود . قدم هایش را تند تر

کرد به طوری که صدای نگران و لرزان و همچنین عصبی مسعود را با ضعیف ترین صوت

ممکن کنار گوشش شنید :

_ هـی پسر کجا ؟ یواش تر برو !

تاریکی و مطلق و سکوتی بهت الود او را به وحشت می انداخت . نفس که دیگر طاقتش تمام

شده بود با بهت جلو امد . گریه امانش نداد .

درخشش خون را حتی از زیر سویی شرت مچاله شده و مشکی رنگ به وضوح میدید . دیدن

محمد در ان وضع اصلا در باورش نمی گنجید . با عجله و تند خودش را به ان ها رساند .

جان به لب اورد تا توانست بگوید :

_ محمد ؟!

محمد بیحال اما محکم جواب داد .

_ هیــس ، چیزی نیست !

_ چی شده ؟! تو رو خدا بگو بهم محد ؟! چت شده اخه ؟!

مسعود که حال خراب او و محمد را درک می کرد از بین دندان های به هم قفل شده اش غرید

.

_ چـاقو خورده

نفس مات جمله ی مسعود شد .

_ چـ . . . چی ؟! چاقو ؟!

سوال نفس بی پاسخ ماند . مسعود با عصبانیتی بی سابقه با پلیس تماس می گرفت . هر سه

قدم هایشان را برای رسیدن به ماشین تند کرده بودند . مردم با چشمانی گرد به سه جوان

غریبه که یکی با گریه دیگری با خشم و سومی با جان کندن به حالت دو به سمت خیابان می

رفتند چشم دوخته بودند . نفس با گریه ای بی صدا زیر لب دعا می خواند و مسعود مدام می

غرید :

_ آشغالای پست . . . توئه احمق اونجا چی کار می کردی ؟ چیکار کردی با خودت پسر ؟

جملات اخر را با بغض بیان می کرد و محمد در جواب گریه نفس و حرف های مسعود تنها

دندان هایش را با قدرت روی هم فشار می داد بلکه از شدت دردش کاسته شود . خونی که

به دهانش راه پیدا کرده بود کم کم تنفس را برایش مشکل می کرد اما به روی خود نمی اورد

.

به ماشین رسیدند . مسعود محمد را کمی از خود دور کرد و سوییج را از جیب او خارج کرد

. نفس به سرعت باد در عقب ماشین را گشود . محمد یک قدم مانده به ماشین سرش را

روی شانه ی مسعود رها کرد و زمزمه وار در حالی که باز هم سعی می کرد محکم باشد

نالید :

_ دیگه . . . نمیتونم

و مقداری خون از دهانش بیرون زد و روی زمین ریخت . نفس با دیدن خون خدا را صدا کرد

و دستش را برای جلوگیری از سقوطش به در ماشین گرفت . مسعود که حالا به وخامت

اوضاع پی برده بود بهت زده فریاد کشید :

_ این همه خون تو . . .

که با دیدن خونی که این بار از بینی او سرازیر شد گویی که لال شده باشد او را روی صندلی

عقب سر داد و با اورژانس تماس گرفت .

نفس نمی دانست جلوی لرزش عصبی پایش را بگیرد یا محمد را ارام کند او را بی هیچ

خجالتی به سمت خود هل داد و سرش را روی شانه اش در اغوش کشید . با هق هق و بریده

گفت :

_ محمد ؟ تو رو . . . خداتو چشاتو باز کن . . . این همه به خود فشار نیار محمد . . . الان

امبولانس میرسه

صدای مسعود را که فریاد می کشید :(( صاحب این ماشین لعنتی کیه ؟)) را به خوبی می

شنید . نمی توانست ماشین را از پارک خارج کند . کم کم مردم دور ماشین جمع می شدند که

صدای اژیر ماشین پلیس و پس از ان امبولانس کمی از افراد را متفرق کرد .

محمد بی صدا ناله ای کرد . در واقع دیگر جانی برایش نمانده بود .

_ جانم محمد ؟ اومدن

قبل از این که در ماشین توسط پزشکی که به این سمت خیابان می امد باز شود دستان محمد

سرد شد و ارام از روی قلبش سر خورد و روی دستان لرزان نفس افتاد و همزمان سویی

شرت کف ماشین پرت شد . چشمان به خون نشسته نفس مات شد . بی اختیار به پیراهن او

چنگ انداخت و سرش را در سینه ی محمد فرو کرد . نمی خواست کسی بوی تن محمد را از

او بگیرد . می خواست فقط خودش نبض قلب او را بشنود . سرش را تکان می داد و ناله می

کرد :

_ نه . . . نه . . .

خــودش را روی تخـت پرت کرد . لبش خشک و گلویش می سوخت . هنوز هم اثار خون

خشک شده روی پیشانی و دستانش نمایان بود . به ثانیه نکشیده دوباره غم مهمان دلش شد

و روی گونه اش بارید . رمقی نداشت تا از جا بلند شود . مسعود با چه اصراری او را به

خانه اورده بود و قانع اش کرده بود تا علی از راه برسد منتظر باشد تا با او به بیمارستان

برگردد . صداها توی سرش می پیچید . در اثر ضعف سرش گیج می رفت . راهروی

بیمارستان . . . چشمان بسته ی محمد و حرف های دکتر :

_ ایشون بیماری خاصی داشتن ؟

مسعود لحظه ای مکث کرد و با تردید گفت :

_ فکر می کنم مشکل فشار خون داشت ، چطور ؟!

دکتر سرش را به چپ و راست تکان داد :

_ درسته فشار خون . . . در حقیقت به خاطر ضربه ای که به قفسه ی سینه ی بیمار اصابت

کرده فشار خون بالا رفته و باعث شده قلب تحت فشار بالاتری کار کنه و همین باعث میشه

عضلات ضخیم و قلب ضعیف بشه و در واقع با تضعیف عضلات نوعی نارسایی تو قلب به

وجود می اید که نتیجه ی اون میشه که خون با کارایی کمتری پمپ میشه و حتی خون به

ریه ها که در بیمار شما اسیب دیده، پس زده بشه . . . بیمار شما دچار خون ریزی داخلی

شده . . . بالا اوردن خون و خون دماغ شدن هم که گویا خودتون شاهد اون بودید و خون

ریزی بیش از حدبینی ممکنه بیمار رو تا مرز شوک پیش ببره . . . متاسفم اما بیمار شما تو

شرایط خوبی قرار نداره ، ما به این مرحله میگیم مرحله ی خطر . . . به هر حال با توجه به

تعطیلات شانس اوردین که چند تا از بهترین پزشکای ما تو بیمارستان هستن . . . ما

سعیمونو می کنیم ولی اگه با کمبود مکانات مواجه شدیم بیمار باید منتقل بشه

و نفس حس کرد تمام درونش از شنیدن سخنانی که برایش از زهر تلخ تر بود تحلیل می رود

.

سرگـردانی ، پریشانی و لرزش دل نفس و سکوت لب های محمد او را دیوانه می کرد . . . و

در این میان حضور غیر منتظره ی عشق ؟! خودخواهی کدام یک ؟! . . . سرنوشت بدجور

سرش را انداخته بود پایین و بی توجه پیش می رفت . . . ابهام !

به زور خودش را از تخت جدا کرد . دستش را به دیوار می گرفت تا سقوط نکند . به زحمت

مانتویش را از روی تخت برداشت و به تن کرد . به هیچ وجه نمی توانست از محمد دور

باشد . نمیتوانست منتظر علی بماند .

به جان کندن از پله ها پایین امد . فضای خانه برایش خفقان اور بود بنابر این حیاط را برای

انتظار آژانس انتخاب کرد . هنوز روی نیمکت کنار استخر ننشسته بود که صدای زنگ او را

به طرف در کشاند . کلافه و بی حال در را گشود و با دیدن علی دوباره دیدش تار شد . علی

شوکه و نگران جلو امد . در را پشت سرش بست و نفس را در اغوش کشید . سکوت نفس

و چشمان بی روحش او را به شدت نگران می کرد .

_ چی شده نفس ؟ این وقت صبح تو این سرما بیرون چیکار می کنی ؟

نفس بی هیچ احساسی ، سرد و خشک گفت :

_ محمد !

_ محمد چی؟! دِ حرف بزن دختر

_ بیمارستـانه

بازوهای نفس را گرفت و از خود دور کرد . درست روبرویش بود . چشمانش را ریز کرد و با

حالت پرسشباری نگاهش کرد .

_ بیمارستان برا چی ؟ پس چرا تو اینجایی؟!

_ دیشب چـاقو خورده

علی تقریبا فریاد کشید :

_ چـــی ؟! چــرا ؟!

_ نمیدونم

و با لحنی عصبی در حالی که سعی می کرد از ریزش اشک جلوگیری کند گفت :

_ ولم کن . . . مسعود به زور فرستادم خونه که منتظر تو باشم . . . الانم منتظر ماشینم

علی ساکت و صامت نگاهش کرد . چرا نفس انقدر سخت و بی روح شده بود ؟

دقایقی به طول انجامید تا صدای زنگ یاداور این شد که راننده پشت در منتظر است .

به بیمارستان که رسیدند کم کم لرزش زانوانش را حس کرد . می ترسید از این که در انتهای

راهرو خبری بدی در انتظارش باشد . علی هم با قدم هایی بلند در کنارش حرکت می کرد .

لحظه ها سخت می گذشت و محمد به وسعت ثانیه هایی که جان می گرفتند سکوت کرده بود

و قهوه ای چشمانش هیچ برقی نداشت تا شوریدگی اش نفس را دیوانه کند . تمام دو روز

نفس انتظار . . . انتظار . . . انتظار را هجی می کرد . به خواست او و به صلاح دید علی و

مسعود تا تغییر حال او چیزی به خانواده ها نگفتند . گویا الهام هم در تهران در وضعیت

مطلوبی به سر نمی برد .

نه مسعود نه علی و نه حتی نفس هیچ گاه فکرش را نمی کردند که روزی پشت شیشه منتظر

حرکت پلک های پسری بنشینند که نفس هایش به شمار افتاده بود و ضربان قلبش تمایلی

برای کوبیدن نداشت .

در این میان نفس هم بی وجود برق قهوه ای چشمان محمد یادش می رفت در تاریکی بین

اشک هاش پلک بزند . . . یادش می رفت که برای خوابیدن باید چشمانش را بندد !

_ بیا بگیر

چشمانش تا دستان علی بالا امد . قهوه را از دستش بیرون کشید و با صدایی خشدار گفت :

_ مرسی

علی قهوه ی دیگر را جلوی مسعود گرفت .

_ خبری نشد ؟!

مسعود که گلویش را بغض سختی می فشرد اهی کشید و گفت :

_ بردنش اتاق عمل

_ مگـه دیروز . . .

_ خونریزی داره !

و در حالی که قطره ای اشک از چشمان به خون نشسته اش پایین می چکید سرش را پایین

انداخت و زمزمه کرد : چیکار کنیم خدا !

نفس ، نفسش را فوت کرد و دوباره زیر لب مشغول دعا خواندن شد . تنها کاری که از

دستش بر می امد . دستانش می لرزید . علی دستش را روی دست او گذاشت و کمی به

طرفش خم شد .

_ اون خوب میشه ،ما براش دعا می کنیم

اب دهانش را قورت داد و گفت :

_ یکی جلوی در می خواد ببینتت !

تهی از هیجان اهسته پرسد :

_ کی می خواد منو ببینه ؟

علی به اشاره ی سر نفس را به رفتن دعوت کرد .

_ برو پایین خودت میبینیش

لحظه ای با تردید به علی نگاه کرد و سپس از روی صندلی کنده شد .

طبقه ی اول در ان وقت ظهر ساکت و ارام بود و جز پرستاری که از اتاق شماره ی 315

خارج می شد فرد دیگری در راهرو نبود . این بار برای پیدا کردن شخصی که ضاهرا قصد

ملاقات با او را داشت خواست از پرستار کمک بگیرد که دستی به شانه اش خورد . خسته

تر از ان بود که که بههویت فرد ناشناس بیندیشد بنابراینبرنگشت اما صدای پشت سرش او

را بر جا میخکوب کرد .

_ نفسی ؟!

صدای غریبه ی اشنایی بود . صدایی که سیزده سال خنده هایش را به گوش شنیده بود .

بغض بی اراه گلویش را گرفت . ساغر بود ؟! انجا چه می کرد ؟! صدای اشنا بار دیگر با

التماس در راهرو پیچید :

_ نفس ؟!

سعی کرد با قورت دادن اب دهانش و کشیدن نفسی عمیق بر رفتار و اعمال خود کنترل پیدا

کند . روی پاشنه ی پا برگشت و در یک چشم بر هم زدن ساغر در برابر چشمانش جان

گرفت . سعی کرد نگاه خیره اش را به دیوار سفید بیمارستان بدوزد اما چشمان بی قرارش

میل عجیبی به دیدن او داشتند و حتی با یک نگاه گذرا هم می توانست به چهره ی لاغر و نا

امید ساغر پی ببرد .

_ سلام !

صدایش می لرزید و اشک در چشمان خوشرنگش حلقه زده بود .نفس سکوت اختیار کرده

بود . چیزی که این روزها سخت به ان خو گرفته بود .

_ جواب سلاممو نمیدی ؟!

لب باز کرد :

_ سلام

و همین کافی بود تا ساغر خودش را در اغوش او بیندازد .

_ چقدر دلم برات تنگ شده بود عزیزم

نفس نیز بی اراده دستش را دور بازوی او حلقه کرد و لبخندبغض الودی زد . نمیدانست باید

از دین ناگهانی دوستش ان هم ر این موقعیت خوشحال باشد یا گله مند.

_ نمیخوای حال این رفیق بی معرفتتو بپرسی ؟!

_ تو یهو رفتی !

ساغر خود را از اغوش او بیرون کشید و با پشت دست اشک روی گونه اش را پاک کرد و

در حالی که به سمت صندلی می رفت او را نیز دنبال خود کشید .

_ من یهو رفتم . . . ولی حالا برگشتم . نفس خیلی خوشحالم که دوباره میبینمت

نفس لبخند غمگینی تحویلش داد :

_ چه جوری سر از شمال دراوردی ؟ اصلا تو چرا رفتی ؟!

_ برنا . . . برنا بهم زنگ زد و در حد اینکه دوستت اینجاست بهم گفت وبهم شماره ی یکی

به اسم مسعودو داد . با اونم که تماس گرفتم چون منو نمیشناخت گوشی رو داد به علی و

بهم گفت که اینجایی قصه اش مفصله ، حالا می گم برات ولی. . . راستی بگو ببینم ، خدا بد

نده چی شده ؟ برا چی اینجایی ؟!

برای چی اینجام ؟! نفس بیش از قبل در خود فرو رفت و چهره ی خون الود محمد در ذهنش

نقش بست .تداعی محمدی که خون از دهانش بیرون می زد مانند خنجری بر قلبش فرو می

رفت .

_ چی شد نفس ؟! نگرانم کردی

و دستش را پیش برد تا دستان او را بگیرد که نگاهش روی حلقه ی ساده ای که در دستش

بود سر خورد . من من کنان دست او را بالا اورد و به حلقه ی او اشاره کرد . پرسید :

_ تو . . . ؟!

اشک به چشمان نفس هجوم اورد . محمدش را گم کرده بود و اغوشش را نمی یافت .

_ اون حالش خوب نیست ساغر . . . اصلا

_ با کی . . . ؟!

_ محمد . . . محمد همایونیان

سنگینی دانه های اشک ازارش می دادند و سرانجام با رها کردنشان چشمانش سبک شد .

ساغر متاثر و بهت زده سوال می کرد .

_ مگه چی شده اخه ؟!

_نمیدونم، نمیدونم . . . داره میمیره !

ارنجش را روی زانوانش گذاشت و تلخ و بی صدا گریست .

_همراه همایونیان ؟

نفس در سینه ها حبس شد . گویی بعد از سه روز همه انتظار خبری داشتند . با شتاب به

سوی پرستار هجوم بردند . پرستار لبخندی زد و گفت :

_ بیمارتون به هوش اومده اما خیلی هوشیار نیست . . . یکی از همراه ها می تونن برن

ببیننشون

نفس انگار که به گوش هایش اعتماد نداشت گوشه ی لبش را گزید .دست علی شانه ی نفس

را فشرد و مسعود چشمان به خون نشسته اش را با ارامش بست و ساغر به روی نفس

لبخند زد . نفس از شدت ذوق نمیدانست چه کند .محمد پس از سه روز بی هوشی چشمانش

را باز کرده بود . تن خسته ی نفس اغوشش را می خواست تا دوباره از او جان بگیر د .

فضای اتاق سردی که محمد در ان محبوس بود کمی دلهره اور به نظر می رسید اما شوق

شنیدن ضربان قلب کسی که روی تخت خوابیده بود او را وادار به رفتن می کرد .

به نرمی روی صندلی نشست . چشمان محمد نیمه باز بود و واضح بود که هنوز کاملا

هوشیار نیست . نیم تنه ی برهنه اش مملو از بخیه و باند بود

همزمان با دانه ای از اشک لبخندی روی لبش شکل گرفت . دستش را به سمت دست محمد

که روی نیم تنه اش قرار داشت برد ودر حالی که خوشحالی اش را با فشردن ان ابراز می

کرد محجوبانه گفت :

_ سلام محمد

مردمک چشمان محمد چرخید و نگاهش بالا امد . اما با وجود ماسک اکسیژن و بی حالی

اش لبانش تنها تکان خفیفی خوردند . نگاه او نیز برخلاف همیشه سرد نبود ، سخت ومغرور

نبود . شوق دیدن دوباره به خوبی در ان موج می زد .

_ دلم برات تنگ شده بود . . . اگه برنمی گشتی نمی بخشیدمت !

لبش را برای چندمین بار گزید . دیدن بی حالی محمد ازارش می داد . سعی کرد خود را نبازد

.اما قلبش تند و بی اراده در سینه می کوبید . . محمد با صدایی خشدار سعی کرد بخندد :

_ سنگ دل !

_ سنگ دل باشم بهتر از اینه که بدقول باشم . . . بهم گفته بودی تا باهمیم دلشوره ی چیزی

رو نداشته باشم ولی این چند روز حسـابی نامردی کردی !

دستی در هوا تکان داد و در میان بغض و خنده گفت :

_ اصلا ولش کن . . .خداروشکر که حالت خوبه

محمد دست نفس را گرفت و کمی فشرد .

محمد پس از سه روز بهوشی بالاخره حال تقریبا مساعدی پیدا کرد هرچند که دکتر معتقد بود

با وجود ضربه ی سختی که به قلب و ریه اسیب رسانده بود وضعیتی غیرقابل پیش بینی دارد

اما با این وجود بیمار نفس سه روز پس از به هوش امدن با اصرار خودش از بیمارستان

مرخص شد . ساغر نیز در این بین گاه گاه به ملاقات محمد می امد و به نفس روحیه می داد

اما هنوز تمام ماجرایش را برای او بازگو نکرده بود . علی نیز با تلفن های مشکوکش

حسابی توجه نفس را به خود جلب کرده بود اما وجود محمد مانع از ان می شد که توجهش

بیش از ان به سمت او کشیده شود .

نفس در اتاق را گشود و محمد با ضعف وارد شد . در را پشت سر بست و همن که برگشت

خود را در اغوش محمد یافت . این اولین باری بود که محمد اینچنین او را در اغوش می

کشید . نفس بی اختیار دستش را دور کمر او حلقه کرد . احساس بی وزنی به او دست داده

بود انگار که تمام دنیا در بازوان محمد خلاصه شه .و او چه نرم حلقه ی دستش را دور کمر

نفس تنگ تر می کرد و نفس خود را بیشتر به او می سپرد .

_ محمد ؟

_ هیس . . . هیچی نگو !

دقایقی بعد نفس با اکراه خود را از اغوش محمد بیرون کشید انگار از ادامه ی ان وضعیت

خجالت می کشید .. چشمان بی حال محمد می خندید .

_ چقدر دلت برام تنگ شده بود دختر !

_ نه بابا ؟! من یا تو ؟! از این فکرا نکن که اصلا به من و تو نمیاد !

محمد بازو های نفس را گرفت و از خود دور کرد . قهوه ای چشمانش نمی توانست ارامشی

که از بودن در کنار نفس بدست اورده بود را پنهان کند .

_ چرا ؟ من و تو چمونه ؟!

_ من که چیزیم نیست ولی تو یه چیزیت میشه !

_ اِ ؟ که من یه چیزیم میشه ؟

نفس خود را از حصار دستان او ازاد کرد .

_ ای بابا اره دیگه تو که قلبت . . .

اما با دیدن پیراهن خونی محمد حرفش را قطع کرد .

_ لباست چرا . . . ؟

و بالافاصله ادامه داد :

_ از زخمت داره خون میاد محمد

محمد با دو انگشت پیراهن خد را کمی جلو کشید . ابروانش در هم رفت . شانه ای بالا

انداخت و در حالی که به سمت حمام می رفت خیلی جدی گفت :

_ توام برو تی شرتت رو دربیار

نفس با زبانی قفل شده و درگیر مفهوم جمله او نگاهش را به تی شرتش دوخت . محمد نیز با

شیطنت افزود :

_ خونی شده

و در حمام را پشت سرش بست . نفس ناخوداگاه از فکری که کرده بود خجالت کشید و به

خنده افتاد اما با دیدن لکه ی خونی که در اثر خونریزی زخم محمد روی لباسش ایجاد شده

بود خیلی سریع پیراهن تمیزی از کمد بیرون کشید و پشت در حمام رفت .

_ محمد ؟ خوبی ؟ بیا برات لباس اوردم

محمد در را گشود . نفس از دیدن نیم تنه ی برهنه ی او با ان همه بخیه منقلب شد . با

نگرانی تکرار کرد :

_ خوبی ؟ چرا دوباره از زخمت خون میاد ؟!

و مضطربانه افزود :

_ اینو بپوش بریم بیمارستان ، تقصیره منه نباید بغلت می کردم

محمد در حالی که پیراهن را از او می گرفت سرش را به نشانه ی منفی تکان داد و خندید و

طوری به نفس نگاه کرد که او را از گفته ی خود پشیمان ساخت . نگاهش مبهم بود

_ واقعا انگار منو تو یه چیزیمون میشه !

نفس از اتاق بیرون رفت . پایین پله ها صدای ساغر را شنید بنابر این قدم هایش را تند کرد .

_ به به سلام ساغر خانوم ، خوش اومدی

_ سلام نفسی . . . خدارو شکر محمد مرخص شد

و چشمکی زد و اهسته به نفس گفت :

_ بذار بیچاره دو روز از مرخص شدنش بگذره بعد برین تو اتاق درو رو خودتون قفل کنید ،

زشته بابا دوتا جوون مجرد نشستن این پایین !

_ دو تا ؟! تو که هیچی ولی علی و مسعود کدومشون پر زدن قاطی مرغا که من خبر ندارم

؟!

ساغـر سرش را پایین انداخت . چند قدم عقب رفت و روی مبل نشست .

نفس که از عقب نشینی او متوجه چیز غیر عادی شده و در حالی که روی مبل می نشست

پرسید :

_ چی شده ؟ . . . ساغر تو هنوز نگفتی چرا رفتی ؟!

ساغر که اشک در چشمانش حلقه زده بود لبخند محوی زد .

_ ولش کن . . . من واسه یه مدت رفتم و دوباره برگشتم . حالا همه چی تموم شده

سرش را پایین انداخت و با لحنی که انگار می خواست به خودش بقبولاند ان را باور دارد

ادامه داد :

_ امیر تو فال من نبود ، مال من نبود . . . دیگه همه چیز تموم شد

_یعنی چی ؟! منظورت چیه ؟ پس مامان و بابات چی ؟ کامران ؟ اون روز جلوی خونتون یه

چیز دیگه می گفتی ؟!

_ مامانم مریض شده بودو بابا بهمون نمی گفت . . . نمیخوام یاد او روزا بیوفتم

نفس متاسف از وضعیت ساغر دستش را نوازش وار روی شانه اش کشید . فهمید که ساغر

در حال حاضر علاقه ای به بازگو کردن وقایع این چند ماه ندارد بنابر این بهترین کار این بود

که راحتش بگذارد . اما باز هم دلخور بود .

_ اگه فراموش کردی غصه دیگه واسه چی ؟!

و همچنان که بلند می شد اهسته گفت :

_ ولی این رسمش نبودا ساغر ، من و تو دوست هم بودیم حداقل می تونستیم تو لحظه های

سختمون پشت هم باشیم

_ راست می گی . . . من و تو دوست خنده و گریه هم بودیم

نفس لبخندی زد و از داخل اشپزخانه پرسید :

_ وقت زیاده در موردش حرف میزنیم . . . قهوه می خوری ؟

_ نه مرسی ، فقط اومده بودم یه سری بهتون بزنم

_ راستی کجایی ؟ ویلا که نداشتین این طرفا

_ خونه ی برنام

نفس مشکوکانه نظری به او انداخت .

_ برنا ؟! تنها ؟!

ساغر دستانش را بغل کرد و با خنده ای موذیانه گفت :

_ گفتی حالا وقت هست !

نفس متوجه شد که ساغر چیزی را پنهان می کند . دستش را در هوا تکان داد و با تهدید

گفت :

_ نه واسه هر چی ، امشب اینجا میمونی تا باهم حرف بزنیم !

ساغر اما سری تکان داد و از جا برخاست . شالش را روی سر انداخت و کیفش را از روی

مبل برداشت.

_ پا شدی چرا ؟!

_ برنا منتظره ، دیر برم نگران میشه

نفس با چشمانی گرد شده پرسید :

_ ساغر این چند وقته کجا بودی خدایی ؟! خیلی مشکوکیا !

_ بماند عزیزم ، توام تغییر کردی !

_ هـی ، دنیا چقده کوچیک شده ساغر خانوم !

ساغر با خنده ای بلند گفت :

_ خیلــــی !

و قبل از اینکه نفس به او برسد به حالت دو به سمت در خروجی رفت . نفس با صدای بلند

گفت :

_ فـردا شب منتظرم دیوونه

_ بـابـای

پس از رفتن ساغر ، نفس با عجله به طبقه ی بالا رفت . با وجود وضعی که محمد داشت

نگرانی حتی لحظه ای رهایش نمی کرد . در اتاق را که گشود محمد را بی حال و با وضعیتی

اشفته در حالی که روی تخت دراز کشیده بود دید . دلشوره و نگرانی اش بی مورد نبود .

پیراهن غرق در خون و ملافه ی کرم رنگی که حالا به رنگ قرمز در امده بود او را به

وحشت انداخت .نگران به سمت او رفت و خواست لب باز کرند اما نگاه دلخور محمد مهر

سکوت به لبانش می زد .

_ چی شده ؟

و در حالی که روی تخت می نشست گفت :

_ چرا لج می کنی ؟ پاشو بریم بیمارستان

جمله ی اخرش را با خواهش بیان کرد .

_ کجا بودی ؟

_ تمام تختو خون برداشته اونوقت تو میگی کجا بودی ؟!

محمد بار دیگر سوالش را با تحکم بیشتری تکرار کرد .

_ خب ، خب پایین بودم ، ساغر اومده دیدنت ولی تو اتاق بودی نخواست مزاحمت بشه

محمد نگاه معنی داری به او انداخت و سرش را به سختی تکان داد .هر لحظه بی حال تر می

شد . چشمانش نیمه باز بود و رنگ به رو نداشت . دست به سمت دکمه های پیراهنش برد تا

ان را باز کند اما ضعف مانع از حرکت مداوم انگشتان دستش می شد . کلافه دستانش رو دو

طرف تخت رها کرد . رگ های پیشانی و گردنش منقبض شده بود . با کلی کلنجار رفتن با

خود ، با تردید و صدایی خشدار که به زور به گوش می رسید گفت :

_ دکمه های پیراهنمو باز می کنی ؟

نفس که حس می کرد بیان ان جمله برای محمد سخت بود بدون هیچ حرفی و با کمی خجالت

روی تخت جابه جا شد . درست روبروی محمد قرار گرفت و کمی خود را بالا کشید و محمد

هم حالا تقریبا به حالت نشسته منتظر بود . نفس با طمانینه دکمه ی اول را باز کرد . نگاه

سنگین و تبدار محمد را روی خود حس می کرد و این ازارش می داد . خیلی دوست داشت

لحظه ها زود بگذرند اما بدن گر گرفته ی محمد و صورت گل انداخته ی نفس به وسعت تمام

ثانیه ها گرما داشتند . نگاه خیره ی محمد لحظه ای دست از سرش بر نمی داشت . دستانش

می لرزید و همین باعث می شد تا چند بار با بدن او تماس پیدا کند و این نفس کشیدن را

برایش سخت می کرد .

دکمه ی اخر را به اهستگی باز کرد . ارام و با ملایمتی خاص که خجالتی نهفته چاشنی ان

شده بود گفت :

_ می تونی بشینی پیراهنتو عو ض کنی ؟

محمد به سختی دستش را کمی جا به جا کرد و نفس پیراهن را از تن او خارج کرد . باریکه

ی خون از زیر بخیه ها جاری بود .

پس از اینکه محمد پیراهنش را عوض کرد نفس علی ومسعود را خبر کرد . این بار علاوه

بر نفس با اصرار مسعود و علی راهی بیمارستان شد . در طول راه محمد تقریبا بیهوش شده

بودو چیزی نمی فهمید . دکتر با دیدن وضعیت محمد او را به شدت سرزنش کرد و بار دیگر

او را وادار ساخت تا در بیمارستان بستری شود . انگار حال او خراب تر و وخیم تر از چیزی

بود که نفس و پسر ها می پنداشتند .

انگار که همه چیز از سر گرفته شود دوباره خونریزی بخیه ها و بینی محمد شروع شد .تیم

پلیس بار دیگر برای پرسیدن سوالات و تکمیل اطلاعات پرونده سراغ محمد را گرفت . شب

عاشورا محمد برای رهایی دختر بچه ای که سوژه ی عکسش بود درگیر مجادله ی پدر ان

بچه با چند نفر دیگر شده بود و چنین بلایی را به جان خریده بود .

بار دیگر چشم ها پشت شیشه به انتظار نشستند . ادامه ی وضعیت محمد بچه ها را بابت خبر

نکردن خانواده ها نگران می ساخت .

_ هنوزم نمیدونم امیر منو برا خودم می خواست یا نه ، اولا خیلی با هم خوب بودیم . . .

میدونی من اون وقتا خیلی احمق بودم ، مامانم مریض بود ، دکترا می گفتن مشکوک به

سرطانه . . . بابام هیچی بهمون نگفته بود بعد از این که ما فهمیدیم مجبورشون کردیم برا

معالجه برن المان ، رفتن ولی من بازم تو اون حال و هوا به فکر بدون با امیر بودم . . .

نمیدونی چه اتفاقایی که نیوفتاد ولی بالاخره من و امیر با هم عقد کردیم !

نفس با شنیدن جمله ی اخر ساغر با دهانی باز نگاهش کرد . باور نمی کرد که چنین اتفاقاتی

برای ساغر افتاده است .

_ خب الان امیر کجاست ؟!

ساغر چشمان پر از اشکش را به زمین دوخت و نفس بیشتر در بهت فرو رفت . یعنی حالا

ساغر یک زن مطلقه بود ؟!

_ یعنی . . . می خوای بگی جدا شدی ؟!

_ نه !

_ پس چی ؟ چرا عین ادم حرف نمیزنی ؟!

_ اون ترکم کرد ، ولم کرد نفس . . . امیر مرد زندگی نبود ، حق با تو و مامان بود . من

چشامو خوب باز نکردم

_ عزیز دلم !

و او را در اغوش کشید .

_ ولی میدونی برنا خیلی دوسم داره !

نفس بی درنگ او را از خود جدا کرد .

_ آی دختره چی شنیدم ؟!

_ چیزای خوب خوب !

_ زهر مار ، یالله بگو ببینم . . . تو و برنا ؟!

_ نـه ، مـن و برنا !

نفس دستش را به دهان برد و با فریاد پرسید :

_ کی ؟! چه جوری ؟!

سپس دستش را به کمر زد و غر غر کنان گفت :

_ این پسرخالتم مثل خودت موذی ، هیچی نگفت که !

_ خیلی اقاست ، قبل قضیه امیر یه چیزایی گفته بود ولی من ندیده و نشنیده ردش کردم . . .

حتی بعد از جدایی امیرم دوباره اومد سمتم ، نمیخواستم حالا که مطلقه و شکست خورده

بودم بهش پناه ببرم ولی اون زندگی رو یه جور دیگه برام ترسیم کرد . . . اومد شمال و بهم

گفت فکرامو بکنم و اگه می تونم قبولش کنم بیام دنبالش . . . اون باید منو قبول می کرد نه

من اونو ، از خدام بود یه همچین تکیه گاه محکمی که خودشو بهم ثابت کرده برای خودم

داشته باشم . . . مثل همیشه تو با وجودت تو زندگیم باعث شدی به خودم بیام . . .من بیام

شمال و جوابشو بهش بدم

_ من خیلی برات خوشحالم . . . بالاخره آدم شدی !

_ اِ ؟! هـی حـّوا حالا تو برام بگو . . . تو ، محمد همایونیان ، چه جوریاست ؟!

این بار نوبت نفس بود که سکوت کند . همه چیز در برابر چشمانش قرار گرفت . از اولین

باری که محمد را در خانه شان دیده بود تا شب قبل که دوباره او زیر انبوهی از دستگاه و

لوله چشمانش را بسته بود . شب خواستگاری . . . جدایی پدر و مادرش . . . پله پله

خاطرات را بالا می رفت و حسرت بالا می اورد . حسرت روزهایی که می توانست جور

دیگری رقم بخورد .

_ از مامان و بابام خبر داری ؟!

ساغر متعجبانه شانه ای بالا انداخت .

_ من از کجا باید از خاله و عمو خبر داشته باشم ؟!

_ دارن از هم جدا میشن

_ شوخی نکن نفس . . . امکان نداره !

_ منم اولش همینو می گفتم ولی داره . . . من الان چند هفته ای میشه اومدم شمال . . .

خیلی ، خیلی یهویی با محمد عقد کردم ، بابام . . . نمیدونم چه جوری راضی شد . . . تو که

می شناختیش ، هر وقت بهش می گفتی عمو کی نفسو شوهر میدی از دستش خلاص شیم

اخم می کرد و می گفتم من دخترمو حالا حالا ها به کسی نمیدم . . . ولی داد ، به محمدی که

تقریبا چیزی ازش نمیدونم !

_ یعنی بین شما چیزی نیست ؟!

_ اون غرورشو و من خودمو دوست دارم . . . میفهمی ؟!

_ اما به محمد نمیاد که بدون فکر کاری کنه ، همون یه باری که تو اتلیه دیدمش می شد

فهمید ادم عاقلیه . . . شایدم بر عکس تو به جای این که قلبش پر باشه عقلش خیلی پره

نفس سرش را به نشانه ی ندانستن تکان داد .

_ حالا که کم کم دارم بهش خو می کنم رو تخت بیمارستانه . . . فنجون صبرم داره از اشکام

پر میشه . . . می ترسم اخر بشکنم

ساغر در خود فرو رفته گفت :

_ متاسفم نفس

نفس اشک راه پیدا کرده روی گونه اش را زدود و با لبخندی مصمم و محکم گفت :

_ بهتره که نباشی چون چیزی واسه تاسف خورن وجود نداره ، اینا همه بایدهای زندگی من

بود

ساغر خود را روی نفس انداخت و در حالی که بلند می خندید فریاد زد :

_ من عـاشــق دیوونه بازیاتم ، رفتی یکی رو هم تور کردی از خودت دیوونه تر !

_ خیله خب بسته حالا . . . پاشو من باید حاضر شم برم پیش محمد ، خوب تو و علی سر منو

گرم کردین اوردین خونه . . . باید برم با دکترش حرف بزنم ، دعا کن . . . دعا کن حالش

خوب شه

از روی تخت بلند شد و مشغول پوشیدن مانتویش شد .

_ ایشالله که خوب میشه

نفس با ناراحتی سرش را تکان داد و با عجله دکمه های مانتو را بست .

_ هنوزم نمیدونم امیر منو برا خودم می خواست یا نه ، اولا خیلی با هم خوب بودیم . . .

میدونی من اون وقتا خیلی احمق بودم ، مامانم مریض بود ، دکترا می گفتن مشکوک به

سرطانه . . . بابام هیچی بهمون نگفته بود بعد از این که ما فهمیدیم مجبورشون کردیم برا

معالجه برن المان ، رفتن ولی من بازم تو اون حال و هوا به فکر بدون با امیر بودم . . .

نمیدونی چه اتفاقایی که نیوفتاد ولی بالاخره من و امیر با هم عقد کردیم !

نفس با شنیدن جمله ی اخر ساغر با دهانی باز نگاهش کرد . باور نمی کرد که چنین اتفاقاتی

برای ساغر افتاده است .

_ خب الان امیر کجاست ؟!

ساغر چشمان پر از اشکش را به زمین دوخت و نفس بیشتر در بهت فرو رفت . یعنی حالا

ساغر یک زن مطلقه بود ؟!

_ یعنی . . . می خوای بگی جدا شدی ؟!

_ نه !

_ پس چی ؟ چرا عین ادم حرف نمیزنی ؟!

_ اون ترکم کرد ، ولم کرد نفس . . . امیر مرد زندگی نبود ، حق با تو و مامان بود . من

چشامو خوب باز نکردم

_ عزیز دلم !

و او را در اغوش کشید .

_ ولی میدونی برنا خیلی دوسم داره !

نفس بی درنگ او را از خود جدا کرد .

_ آی دختره چی شنیدم ؟!

_ چیزای خوب خوب !

_ زهر مار ، یالله بگو ببینم . . . تو و برنا ؟!

_ نـه ، مـن و برنا !

نفس دستش را به دهان برد و با فریاد پرسید :

_ کی ؟! چه جوری ؟!

سپس دستش را به کمر زد و غر غر کنان گفت :

_ این پسرخالتم مثل خودت موذی ، هیچی نگفت که !

_ خیلی اقاست ، قبل قضیه امیر یه چیزایی گفته بود ولی من ندیده و نشنیده ردش کردم . . .

حتی بعد از جدایی امیرم دوباره اومد سمتم ، نمیخواستم حالا که مطلقه و شکست خورده

بودم بهش پناه ببرم ولی اون زندگی رو یه جور دیگه برام ترسیم کرد . . . اومد شمال و بهم

گفت فکرامو بکنم و اگه می تونم قبولش کنم بیام دنبالش . . . اون باید منو قبول می کرد نه

من اونو ، از خدام بود یه همچین تکیه گاه محکمی که خودشو بهم ثابت کرده برای خودم

داشته باشم . . . مثل همیشه تو با وجودت تو زندگیم باعث شدی به خودم بیام . . .من بیام

شمال و جوابشو بهش بدم

_ من خیلی برات خوشحالم . . . بالاخره آدم شدی !

_ اِ ؟! هـی حـّوا حالا تو برام بگو . . . تو ، محمد همایونیان ، چه جوریاست ؟!

این بار نوبت نفس بود که سکوت کند . همه چیز در برابر چشمانش قرار گرفت . از اولین

باری که محمد را در خانه شان دیده بود تا شب قبل که دوباره او زیر انبوهی از دستگاه و

لوله چشمانش را بسته بود . شب خواستگاری . . . جدایی پدر و مادرش . . . پله پله

خاطرات را بالا می رفت و حسرت بالا می اورد . حسرت روزهایی که می توانست جور

دیگری رقم بخورد .

_ از مامان و بابام خبر داری ؟!

ساغر متعجبانه شانه ای بالا انداخت .

_ من از کجا باید از خاله و عمو خبر داشته باشم ؟!

_ دارن از هم جدا میشن

_ شوخی نکن نفس . . . امکان نداره !

_ منم اولش همینو می گفتم ولی داره . . . من الان چند هفته ای میشه اومدم شمال . . .

خیلی ، خیلی یهویی با محمد عقد کردم ، بابام . . . نمیدونم چه جوری راضی شد . . . تو که

می شناختیش ، هر وقت بهش می گفتی عمو کی نفسو شوهر میدی از دستش خلاص شیم

اخم می کرد و می گفتم من دخترمو حالا حالا ها به کسی نمیدم . . . ولی داد ، به محمدی که

تقریبا چیزی ازش نمیدونم !

_ یعنی بین شما چیزی نیست ؟!

_ اون غرورشو و من خودمو دوست دارم . . . میفهمی ؟!

_ اما به محمد نمیاد که بدون فکر کاری کنه ، همون یه باری که تو اتلیه دیدمش می شد

فهمید ادم عاقلیه . . . شایدم بر عکس تو به جای این که قلبش پر باشه عقلش خیلی پره

نفس سرش را به نشانه ی ندانستن تکان داد .

_ حالا که کم کم دارم بهش خو می کنم رو تخت بیمارستانه . . . فنجون صبرم داره از اشکام

پر میشه . . . می ترسم اخر بشکنم

ساغر در خود فرو رفته گفت :

_ متاسفم نفس

نفس اشک راه پیدا کرده روی گونه اش را زدود و با لبخندی مصمم و محکم گفت :

_ بهتره که نباشی چون چیزی واسه تاسف خورن وجود نداره ، اینا همه بایدهای زندگی من

بود

ساغر خود را روی نفس انداخت و در حالی که بلند می خندید فریاد زد :

_ من عـاشــق دیوونه بازیاتم ، رفتی یکی رو هم تور کردی از خودت دیوونه تر !

_ خیله خب بسته حالا . . . پاشو من باید حاضر شم برم پیش محمد ، خوب تو و علی سر منو

گرم کردین اوردین خونه . . . باید برم با دکترش حرف بزنم ، دعا کن . . . دعا کن حالش

خوب شه

از روی تخت بلند شد و مشغول پوشیدن مانتویش شد .

_ ایشالله که خوب میشه

نفس با ناراحتی سرش را تکان داد و با عجله دکمه های مانتو را بست .

و گوشی را از برابر گوشش پایین کشد . نمیدانست برای محمد گریه می کند یا فرشته و یا

پروانه . فقط دست هایش را روی گوشش گذاشت و روی صندلی نشست .

با صدای ساغر تند و سریع اشک هایش را پاک کرد و سرش را بالا گرفت . ساغر تنها نبود

برناهم همراهش بود . با دیدن چهره ی پف کرده ی نفس ترس در دلش نشست . تند و سریع

جلو امد .

_ چی شده ؟! محمد خوبه ؟

نفس بغضش را فرو داد و تنها لبانش را بر هم فشرد . بر نا هم جلو امد .

_ سلام خانوم

_ سلام

_ محمد چطوره ؟

_ خوب نیست

برنا متاثر ومتاسف سرش را پاین انداخت .

_ پایین مسعود داشت با پلیسا حرف می زد ، انگار یه ردی از اونایی که زدنش گرفتن . . .

ایشالله خوب میشه

نفس دیگر تاب ایستادن نداشت . با عذرخواهی کوتاهی به سرعت از انجا دور شد .

سه روز در بی خبری گذشت . قلب محمد اهسته تراز همیشه می تپید و دیگری نفسی برایش

نمانده بود .

پروانه و سهیل و همچنین خانواده ی همایونیان به جز الهام خیلی سریع خود را به

بیمارستان رساندند . با وجود اصرار های پی در پی دو خانواده دکتر اجازه ی انتقال محمد را

به تهران نداد چرا که وضعیت او اجازه ی کوچکترین حرکتی را نمی داد . نفس گیچ، کلافه و

سردرگم در راهی ناتمام اسیر شده بود . از طرفی دیدن بی توجهی های ظاهری مادر و

پدرش نسبت به هم و از طرفی وضع محمد او را به مرز جنون می کشاند . از خانواده ی

همایونیان هم خجالت می کشید به طوری که سعی می کرد کمتر در معرض دید ان ها قرار

بگیرد . دلش می خواست می توانست با مادرش خلوت کند و حرف هایی را که روی سینه

اش سنگینی می کند بر زبان بیاورد اما ماجراهای اخیر و فاصله ای که بینشان افتاده بود

حتی اجازه نزدیک شدن او به پروانه را نمی داد .

روز سوم از امدن خانواده ها نفس دیگر نمی توانست جو غم گرفته ی بیمارستان را تحمل

کند . از پشت شیشه دستی برای محمد که اسوده خاطر چشمانش را به روی همه چیز بسته

بود تکان داد و بیمارستان را ترک کرد . راه خانه را پیاده پیمود و اجازه داد هوای ابری و

مه گرفته و نم نم باران کمی از التهاب درونی اش بکاهد . به خانه که رسید مستقیم به اتاق

محمد رفت . سرش را که روی بالشت گذاشت از استشمام عطر تلخ او لبخند زد . بالشت را

در دست فشرد و برای ساعتی خوابید .

با شنیدن صدای موبایلش از خواب پرید . با خواب الودگی و نگرانی پاسخ داد :

_ بله ؟

_ کجایی نفس ؟

_ ویلا ، چیزی شده علی ؟

_ همون جا باش میام دنبالت

با فریاد گفت :

_ با توام ؟ چی شده ؟

_ به هوش اومد

اخرین نفری که وارد اتاق شد نفس بود . جلوتر رفت و کنار تخت ایستاد . زبانش بند امده بود

.

_ سلام

لبخند محمد در پاسخ سلامش او را به وجد اورد .

_ حالت بهتره اقای لجباز ؟!

_ میبینی که اخرش کار دستم داد

نفس در حالی که می نشست با چشمانی گشاد شده جواب داد :

_ این تویی ؟! داری اعتراف می کنی دیگه هان ؟!

_ هنوز خیلی هوشیار نیستم ، تو جدی نگیر

_ نه دیگه ، همینا شوخی شوخی جدی میشه

_ افرین ، چه پیشرفت کردی

به سختی نفس عمیقی کشید و پرسید :

_ ببینم تو این چند روز چه خبر شده ؟

نفس دستانش را روی سینه قفل کرد و به صندلی تکیه داد . با شیطنت پرسید :

_ چه خبر شده ؟

_ مامانت اینا و . . .

_ من و علی خبرشون کردیم . . . وضعیتت نگرانمون کرده بود

و انگار که چیزی یادش امده باشد پرسید :

_ الان خوبی ؟ درد نداری ؟

محمد دستش را به اهستگی روی قلبش گذاشت :

_ نه خیلی ، دکتر می گفت نباید مرخص می شدم ، بهم فشار اومد

نفس از حالت شاد قبلی خارج شد .

_ خـواهـشا دیگه حواست بیشتر به خودت باشه ، خب ؟!

محمد با فشردن پلک هایش حرف او را تایید کرد .

_ امر دیگه خانوم ؟!

_ تو خوب شو ، امر دیگه پیشکش !

_ مامان ؟!

پروانه با صدای نفس دست از بستن چمدانش کشید .

_ بیا تو

نمی دانست چرا در برابر مادرش خجالت می کشد . جلو تر رفت و روی تخت نشست . پروانه

هم به کمد تکیه زد .

_ مامان میشه یه کم حرف بزنیم ؟!

_ من گوش می کنم نفس

نفس که از جو حاکم راضی به نظر نمی رسید با عجز گفت :

_ مامان اینجوری نباش ، من همون مامان مهربون خودمو می خوام

پروانه پشت به او ایستاد .

_ تو دیگه اون دختر کوچولو نیستی

_ نه نیستم مامان ، توام دیگه مثل قبل نیستی . . . چرا من نمیتونم راحت باهات حرف بزنم ؟

چرا نباید تو این مدتی که شمال بودم حتی یه بار باهات حرف بزنم ؟

پروانه برگشت .

_ تو . . .

_ نه مامان . . . من دوست دارم ، خیلی ولی تو و بابا نمی خواین اینو باور کنید . من

نمیدونم چه تصمیمی برای زندگیتون گرفتین ولی هر چی هست داره من و علی و نینا رو هم

داغون می کنه . دقت کردی تو این یه هفته که شمال بودین نینا یا همش خوابه یا یه گوشه

نشسته ؟! . . . من ، من حتی روم نمیشه تو صورت خانوم شریفی نگاه کنم چون اونقدر تو

غم و غصه هام غرق بودم که نفهمیدم دارم با زندگیم چی کار می کنم ، حالا که می خوام

مامانم ، تکیه گاهم پیشم باشه داره چمدونشو جمع می کنه بره . . .برین مامان اما این دفعه

تصمیم اخرتون رو بگیرین

ساکت شد . پر بغض بود . هم خودش و هم پروانه . نگاه خیره ی پروانه را تاب نیاورد و از

اتاق بیرون رفت .

وارد سالن که شد نینا را کز کرده روی مبل دید .

_ عشق من ؟! اینجایی چرا ؟

_ کجا باشم ؟

_ اوه خواهرم دلش می خواد کجا باشه ؟!

_ خونمون ، پیش تو ، مامان و بابا و علی

_ ما که همیشه پیشتیم عزیز دلم

_ نمی خوام . . . تو پیشم نمیای

نفس ، نینا را روی دست بلند کرد و در چشمانش زل زد .

_ فدات شم ، من دوست دارم و هیچ وقت تنهات نمیذارم !

نینا اما به حالت قهر خودش را عقب کشید .

_ نمی خوام !

_ اِ قهر نکن دیگه دیوونه ی کوچولوی من ، اصلا من بهت قول میدم امشب بیام پیشت یا تو

بیا پیشم ؟ خوبه ؟!

نینا به سمتش برگشت . نفس در عمق چشمان خواهر کوچکش شادی را دید .

_ باشه ؟ فقط بذار برم بیمارستان و زودی برگردم

نینا با خوشحالی دستانش را به هم کوبید و بوسه ی محکمی روی گونه ی نفس کاشت .

_ سلام فرشته جون

فرشته با شنیدن صدای نفس سرش را برگرداند . از حالت چهره اش چیزی مشخص نبود اما

سکوت او در برابر اتفاقاتی که افتاده بود ازارش می داد . مطمئن بود که فرشته از این که

پسرش با دختری مثل او که جز مشکلات و گرفتاری چیزی برایش نداشت عقد کرده چندان

راضی به نظر نمی رسد .

_ سلام نفس ، الان دکترش میاد و مرخصش می کنه تو دیگه چرا تو این بارون اومدی اینجا

عزیزم ؟

با خجالت سرش را پایین اورد .

_ نه بالاخره باید میومدم . . . میتونم برم محمدو ببینم ؟!

_ آره عزیزم ولی فکر کنم خوابه . تا تو بری تو منم برم بپرسم دکترش اومده یا نه

نفس باشه ای گفت و به اتاق محمد رفت . همان طور که فرشته گفته بود محمد چشمانش را

بسته بود . کمی جلوتر رفت .

_ دیر کردی ؟

نفس ایستاد .

_ بیداری تو ؟!

محمد چشمانش را باز کرد . مثل همیشه با دیدن قهوه ای چشمان او خندید .

_ آره بیدارم ، مشکلی هست ؟

_ نخیر ، صبح بخیر

_ ظهر بخیر خانوم ، حواست کجاست ؟!

_ امم . . . پیـش . . . پیــش . . .

_ انقد حواست پرت اونه که زبونت بند اومد ؟

نفس چشمانش را ریز کرد و دستش را زیر چانه زد .

_ پرت کی ؟!

محمد کمی خودش را روی تخت بالا کشید و با لبخند خاص خودش گفت :

_ اینو دیگه تو باید بگی

_ باشه حالا که تو زیادی اصرار می کنی و منم قلب مهربونی دارم بهت می گم

_ خب ، مشتاقم بشنوم !

نفس با عشوه گردنش را به چپ و راست گرداند و با لبخندی مرموز و خجالت زده گفت :

_ پیش عشقم !

به شنیدن این حرف ابروهای محمد در هم گره خورد . نفس که از دیدن این صحنه لذت می

برد همچنان که روی صندلی کنار تخت می نشست و خودش را به تخت نزدیکتر می کرد با

خنده ادامه داد :

_ بهش قول دادم امشب تو بغلم می خوابه که دیگه منو متهم به دوست نداشتنش نکنه !

پس از گفتن این حرف منتظر عکس العمل محمد ماند که دست محمد با خشونتی پنهان دور

یقه اش حلقه شد و او را جلو کشید . نفس مات و مضطرب به محمد نگاه کرد . خشمی که در

چشمان او لانه کرده بود جرئت کوچک ترین حکرتی را به نفس نمی داد . صورتش درست

برابر صورت محمد بود و نفس های تند او به گونه هایش می خورد .

_ منـو . . .

که صدای تقه ای به در اتاق سبب شد محمد با مکث یقه ی او را ول کند و حرفش نمیه کاره

بماند . نفس مات و مبهوت خود را عقب کشید و به سرامیک سفید کف اتاق خیره شد .

_ آقای همایونیان ، حالت چطوره پسر ؟

محمد با اخمی محسوس از بین دندان های به هم قفل شده اش گفت :

_ خوبـم

دکتر با پرونده ی در دستش جلو امد . به نظر ادم شوخ و بذله گویی می امد . با خنده گفت :

_ هی پسر میدونم قدی ولی دیگه دروغ چرا می گی ؟ بخیه هات هنوز تازه ست ، درد داری

گره ی بین ابروان محمد کمی باز شد اما نفس تنها در سکوت با بغضی در گلو به حرف های

دکتر گوش می داد .

_ خانوم شما بیرون باشید لطفا ، من صداتون می کنم

نفس بی هیچ حرفی از اتاق خارج شد . فرشته با دیدن او به سرعت نزدیک امد . دقایقی بعد

دکتر از اتاق خارج شد .

_ چی شد دکتر ؟

_ مرخصه خانوم . کمکش کنید لباسشو بپوشه ، نباید خیلی حرکت داشته باشه

فرشته از دکتر تشکر کرد و برای کمک به محمد به اتاق رفت . نفس اما با اخم و عصبانیتی

که هر لحظه بیشترمی شد از بیمارستان خارج شد . هنگامی که از ورودی بیمارستان خارج

شد برای خبر دادن به فرشته به موبایل او زنگ زد اما فرشته پاسخ نمی داد . خواست تماس

را قطع کند که به تماسش پاسخ داده شد اما صدایی نمی امد .

_ الو ؟ فرشته جون ؟

صدای خشک و سرد محمد در گوشش پیچید :

_ چیه ؟

نفس با حرص گفت :

_ به مامان بگو من رفتم

_ کجایی ؟

اما او بدون پاسخی دیگر تماس را قطع و گوشی اش را خاموش کرد .

به ویلای متین پور رفت . به جز علی و پدرش کسی در ویلا نبود . بدون این که ان ها را

متوجه خود کند به سمت اتاقش رفت که پچ پچ ان ها که از کتابخانه به گوشش رسید

حواسش را پرت کرد . در واقع پچ پچ نبود . صدایشان به وضوح شنیده می شد .

انگار علی سعی داشت سهیل را ارام کند .

_ اخه پدر من این که نمیشه ، اون موقع که گفتی باشه چی ؟! مردم که به ساز ما نمی

رقصن

_ نه . اینجوریم نمیشه . . . تا کی باید اینجا بمونه ؟ از اولشم اشتباه بود گذاشتم اینجا بمونه

_ خب محمد پس چی ؟

_ علی گفتم برمی گرده تهران . . . دیگه نمیخوام هیچی بشنوم

نفس قبل از این که چیز دیگری بشنود با حالت دو از پله ها پایین امد و ویلا را ترک کرد .

در کافی شاپی روبروی دریا قهوه اش را می نوشید . پس از نوشیدن قهوه با ذهنش جلسه

گذاشت . احساس می کرد تلخی قهوه او را نسبت به همه چیز بی تفاوت می کند . درگیر

صحبت های پدرش بود . می خواست نفس را به تهران برگرداند . پس محمد چه می شد ؟

باید مثل دختر بچه ای کوچک که هیچ اراده ای از خود ندارد تابع قوانینی می شد که خودش

در به وجود اوردن ان ها هیچ نقشی نداشت ؟ اگر پدرش می خواست او برگردد چه جوابی

داشت تا با ان بتواند خودش و حتی محمد را قانع کند . چقدر از افکارش خجالت می کشید

وقتی به یاد خانواده ی محمد می افتاد . هیچ دوست نداشت که ان ها از انتخاب پسرشان

پشیمان شوند هر چند هنوز هم گیج انتخاب محمد بود . چیزی در عمق قلبش به خودش ، به

محمد و به حرف هایشان شک داشت .

از پله ها بالا رفت . در را که باز کرد علی را رو بروی خود دید .

_ دقیقا می خوام بدونم کدوم گوری بودی ؟!

نفس با بی تفاوتی اشکار که حرص علی را در میاورد او را کنار زد و گفت :

_ بیرون

_ بیرون خونه خاله ست که گوشیتو خاموش می کنی و میری می گردی ؟

_ اَه چیه علی ؟

_ نفس به جون نینا خیلی جلو خودمو میگیرم نزنم تو گوشت . . . اخه احمق تا این موقع

کجا بودی ؟ مثلا محمد مرخص شده اونوقت تو به جای اینکه اونجا باشی کجا رفتی ؟ بیرون

!

_ فردا میرم اونجا

_ نه همین الان پا میشی میریم اونجا ، مامان و باباهم اونجان

_ خب اونا که هستن مامان و بابای خودشم هستن من برم اونجا چی کار ؟

علی که دیگر طاقتش تمام شده بود بازو های او را گرفت و تکانش داد .

_ چی تو سرته ؟ هان ؟

_ ولم کن

علی از او دور شد و دستش را بین موهایش کشد . اصلا نمی توانست خواهرش را درک کند

_ کجا داری میری باز ؟

_ تو که با خودتم درگیری ، مگه نمیگی بریم خونه ی اونا

و به حالت مسخره ای دستش را درهوا تکان داد و گفت :

_ اخه همه اونجا تنهان ، ما بریم مواظبشون باشم !

_ بچه ای دیگه ، این چیزا حالیت نیست . . . می گم مامان و باباش نیستن ، حال زن

داداشش بد شده بود اونا یه ساعت بعد ترخیصش رفتن تهران

رنگ نفس کمي پريد . چطور توانسته بود محمدش را تنها بگذارد . علي هم که ترديد و دو

دلي نفس را ديد سريع چنگي زد و سوييچ ماشين را از روي ميز برداشت و او را به سمت

در هل داد .

به محض رسيدن به ويلا پاهايش سست شد . نمي توانست با خودش رو راست . باشد از

طرفي اتفاق صبح ازاش مي داد و از طرف ديگر وضعيت محمد که به زور او را از اغوش

مرگ و بيماري پس گرفته بود مانع مي شد که بر احساسات ضد و نقيضش غلبه کند .

علي زنگ را فشرد و لحظه اي بعد در با تقه اي باز شد .

_ چته ؟ برو تو ديگه ، امروز به اندازه ي کافي اعصاب همه رو بهم ريختي

و در حالي که زودتر ازاو وارد مي شد زير لب غر زد :

_ محمد چطوري باهات کنار مياد اخه ؟!

وارد خانه که شد موجي از هواي گرم صورتش را سرخ کرد . اولين نفر سهيل را ديد که به

حالت متفکر روي مبل نشسته بود و شقيقه هايش را بين دو انگشت مي فشرد . نینا هم مثل

این یک هفته ای ه شمال بود روی کتناپه به خواب رفته بود .

علي که سستي نفس را ديد با صداي بلند سلامي کرد که سهيل را متوجه ان ها ساخت .

_ سلام بابا

سهيل با ديدن نفس نگاه خيره اي به او انداخت و زير لب جوابش را داد . علي در حالي که

سوي شرتش را از تن خارج مي کرد به سمت سهيل رفت . نفس هم در گير کشمکش

هميشگي عقل و قلبش زير لب سلام اهسته اي به پدرش داد و به سمت راه پله ها رفت .

حدس مي زد که مادرش در اتاق محمد باشد بنابر اين بدون اينکه به فکر تعويض لباس

هايش بيفتد يک راست به اتاق او رفت .

همين که در اتاق را گشود با پروانه که قصد خروج از اتاق را داشت روبرو شد . قدمي عقب

رفت و سلام کرد و پروانه طوری مقابل در ایستاده بود که نفس نسبت به درون اتاق دید کمی

اشت . نگاهش به تخت افتاد که محمد روي ان نشسته بود و به نقطه اي دور خيره بود .

_ کجا بودي ؟

نفس که خيالش از بابت محمد راحت شده بود بهانه ي خوبي پيدا کرد که وارد اتاق نشود . با

صدای اهسته گفت :

_ بيرون بودم . . . حالش خوبه ؟

_ نمي خواي بري ببينيش ؟

_ داره استراحت مي کنه ، حالا بازم ميرم ميبينمش

پروانه در را پشت سرش بست و نفس بار دیگر پرسید :

_ چرا فرشته جون اینا رفتن ؟

پروانه که از دست نفس دلخور بود با لحنی سرد پاسخ داد:

_ الهام حالش بد شده بود ، مامان و باباش تهران نبودن به خاطر همین مجبور شدن برگردن

و در حالی که نگاه خیره ای به نفس می انداخت و به سمت پله ها می رفت ادامه داد :

_ دلم خوش بود حداقل بزرگ شدی ، رفتارت اصلا درست نبود

ساعتي بعد اصرار هاي پروانه و سهيل براي بردن محمد به ويلاي خودشان و يا ماندن يکي

از ان ها پيش او بي نتيجه ماند و ان دو و همچنین نینا به ويلاي خودشان بازگشتند . علي و

نفس نیز در ويلاي همايونيان ماندند . علي هم کمي بعد خواب به چشمانش نفوذ کرد و او را

وادار ساخت با شب بخيري کوتاه به اتاقش پناه ببرد .

چشمـانش را بست و لبش را گزید . حریف افکارش نمی شد بنابر این به ناچار به سمت اتاق

محمد رفت . خدا خدا می کرد که محمد خواب باشد . اتاق در تاریکی فرو رفته بوداما قهوه

ای چشمان او در سیاهی مطلق می درخشید . نفس با قدم هایی محکم و بی تفاوت کمی جلو

رفت . بی تفاوت بود . بی اراده ، سرد و جدی شده بود . درست مثل محمد .

_ نخوابیدی ؟

_ برو بیرون

_ نیومدم که بمونم ، اگه درد داری دکتر خبر کنم ؟

نفس پوزخند محمد را به خوبی حس کرد .

_ دکتر سه ساعت پیش مرخصم کرد تو تازه می خوای بری خبرش کنی ؟!

_ به هر حال گفتم که گفته باشم . . . اگه کاری داشتی میتونی علی رو صدا کنی

محمد گوشه ی چشمش را کمی باریک تر کرد و از شدت درد اه بی صدایی کشید . نفس که

به جای چشمان او به دیوار خیره بود صدایش را شنید . با حرص جلو رفت . برق اتاق را

روشن کرد و از روی میز قرص و لیوان ابی برداشت .

_ با این کارات می خوای چیو نشون بدی ؟!

محمد قرص را بدون اب از گلو پایی فرستاد .

_ من نه تـو میخوای چیو نشون بدی ؟!

نفس دست به کمر و با لحنی حق به جانب گفت :

_ هه ، من ؟ من چیکار کردم ؟

_ این مسخره بازیایی که را انداختی . . . فکر می کردم تو بیشتر از چیزی که باید درک می

کنی اما متاسفانه باید بگم دقیقا تو این مورد اشتباه می کردم

نفس که دیگر خونش به جوش امده بود لیوان را روی میز کوبید و روی محمد خم شد :

_ و دقیقا چه جوری به این نتیجه رسیدی ؟!

محمدهم که کم کم عصبانی می شد در حالی که سعی می کرد صدای بلندش را کنترل کند گفت

:

_ میتونی بفهمی من و تو الان دو تا ادم غریبه نیستیم ؟! میتونی بفهمی چه نسبتی با هم

داریم ؟!

نفس با صدای بلند و کنترل نشده در حالی که نفس نفس می زد گفت :

_ نه نمی فهمم ، که چی ؟!

محمد انگشت سبابه اش را چند بار به پشانی زد و با خشم غرید :

_ منم اینجام داغـونه . . . نذار از اینی که هست داغون تر بشه اونوقت کاری رو که

نمیخوام انجام میدم

نفس ساکت شد و کمی عقب تر رفت اماهنوز بر موضع خودش باقی بود . محمد هم اب

دهانش را قورت داد و دستش را مشت کرد و با لحن ارامتری نسبت به قبل ادامه داد :

_ تو چرا نمیخوای بفهمی ؟ . . . اون مسخره بازیا ، لجبازیا مال وقتی بود که هردومون

مجرد بودیم . . . ولی الان یه نگا به خودت بنداز ، اون شوخی مسخره تو بیمارستان

میتونست یه جور دیگه باشه

_ مثلا چه جوری باشه ؟ انتظار داشتی بگم عزیزم میشه لطف کنی منظورمو درک کنی و

دستتو از رو یقم برداری ؟!

_ انقدر بچه نباش

_ وای بابا بزرگ ، تو کوچیکم بودی انقده بزرگ بودی ؟!

محمد دیگر نتوانست بر فشار قلبش غلبه کند، دستش را روی قلبش گذاشت . احساس می

کرد هر لحظه نفس کم می اورد . نفس مات و مبهوت به او خیره شد . کمی عقب رفت و تازه

موقعیت اطرافش را دریافت . کنار محمد روی تخت نشست و سعی کرد همان طور که دکتر

گفته بود پشت قلب و شانه هایش را اهسته ماساژ دهد . محمد را از تخت دور کرد و دستش

را روی شانه های او کشید .

پس از چند دقیقه رفته رفته حالش بهتر می شد . نفس که به شدت ترسیده بود اهسته پرسید

:

_ بهتری ؟

سرش را به نشانه مثبت تکان داد و دست نفس را اهسته پس زد :

_ دیگه بسه ، خوبم

نفس هم از جا بلند شد .

_ اگه خوبی دراز بکش

_ گفتم خوبم یعنی خوبم . . . تو برو

هر دو انگار نه انگار که دقایقی قبل بر سر یکدیگر فریاد می کشیدند سکوت کردند .

_ متاسفم

و سریع افزود :

_ اما نه برای صبح ، واسه الان

و یه قصد خروج از اتاق روی پاشنه پا چرخید که محمد گفت:

_ اما من میبخشمت فقط به خاطر نینا !

صبح زود ار خواب پرید. شب قبل مدام با کابوس هایی که گریبانگیرش شده بود شب را به

صبح رسانده بود . ان روز باران به شدت می بارید و حس خوبی در نفس ایجاد می کرد و

همین باعث می شد تا جر و بحث شب قبل را فراموش کرده و به محمد سر بزند .

در اتاق را با سر و صدا باز کرد و در کمال تعجب و خلاف انتظارش محمد را روبروی پنجره

دید :

_ تو چرا وایستادی ؟!

_ تو با سلام کردن یا صبح بخیر گفتن چه مشکلی داری دختر ؟!

نفس با خنده سرش را تکان داد و در حالی که روی پنچه پاهایش راه می رفت با لحن بچگانه

ای گفت :

_ سـلام اقاهه

و خودش را کنار محمد رساند .

_ این شد یه چیزی

و لبخندش را به چهره ی شاداب نفس پا شید و دوباره به دریا خیره شد . نفس معصومانه به

مردش نگاه کرد . ته ریش داشت ، مثل همیشه . موهایش کمی بلندتر از هیشه شده بود و

پیراهن مردانه اش را به عادت همیشه تا روی رنج بالا زده و بوی عطرش تمام فظای اتاق

را پر کرده بود .

_ به چی نگاه می کنی تو بچه ؟ دریا اینوره !

نفس شیرین خندید و در دل با شادی فریاد کشید : دریای من تویی دیوونه !

_ محمد ؟

_ می شنوم

عادت نداشت وقتی او را مخاطب خودش قرار می دهد کلمه های جان ، عزیزم یا بله را

بشنود بنابر این ادامه داد :

_ دلم میخواد جیغ بزنـم !

محمد همچنان که به روبرو خیره بود با خونسردی گفت :

_ خب بزن

_ جدی ؟! من تنها جیغ بزنم ؟!

این بار محمد سرش را پایین انداخت و شانه هایش در اثر خنده ی خفه ای که می کرد به

لرزش در امد .

_ تو جیغ بکش ببینم چیکار می کنی !

_ اِ خب تنهایی که نمیشه !

_ تو تا دلت می خواد جیغ بزن ، خسته که شدی اونوقت باید یه صدای مردونه باشه که تو

رو ارومت کنه

این بار محمد جدی بود . جدی تر از همیشه . نفس که از شنیدن این جمله قند در دلش اب می

شد برای فرار از جواب دادن به او نزدیک پنجره رفت و انگشتش را روی شیشه بخار گرفته

کشید .

_ چی شد ؟ نمیخوای هنرنمایی کنی ؟!

نفس با شنیدن این حرف انگار که چیزی به یادش امده باشد با فریاد به عقب برگشت که

باعث شدمحمد ناخوداگاه چند قدم عقب تر رود .

_ وای محمد !

_ چته دختر ؟! چیه ؟!

_ میتونم یه چیزی ازت بخوام ؟!

محمد چشمانش را ریز کرد و سرش را پایین اورد و چند بار تکان داد

_ بگو ببینم

نفس این بار ارامتر از قبل نفس عمیقی کشید و گفت :

_ میشه برام پیانو بزنی ؟

_ نه

محکم و قاطع .

_ چرا؟ حداقل دلیلشو میتونم بدونم نه ؟

محمد به سمت تخت برگشت و از پنجره فاصله گرفت . پر واضح بود که از جواب دادن طفره

می رود .

_ خیلی وقته دستام رو کلاویه نرفته . . . باشه واسه یه وقت دیگه

نفس با دلخوری که سعی داشت به روی خود نیاورد گفت :

_ خیله خب !

محمد روی مبل چرمی کنار تخت نشست . پای راستش را روی پای چپ انداخت و با لحنی

جذاب گفت :

_ خب حالا نمیخوای صبحونه بخوری ؟

نفس اما بی تفاوت گفت :

_ خیلی گشنم نیست

و در حالی که به سمت در می رفت انگار که با خودش حرف می زد گفت :

_ باید به نینا زنگ بزنم

روز ها با سرعت از پس یکدیگر سپری می شدند . حال محمد رفته رفته بهتر می شد و به

ندرت دچار تنگی نفس می گشت . ساغر و برنا همراه هم به تهران برگشتند و مسعود نیز با

اصرار های محمدهمراه ان ها راهی شد . نفس هم مست وخوشحال ازبودن با او و لحظاتی

که با خوشحالی نفس نفس می زدند نگاهش را از دریچه ی چشمانش بیرون کشیده بود و با

لذت ان را دورو اطراف محمد نمی پلکاند . در این میان تنها چیزی که گاهی ازارش می داد

شاید دوست داشتن زیادی بود که هر دم و بازدمش ازآن نفس بود . مثل خوردن یه کیک

شکلاتی که در نهایت تلخی اش برای او می ماند . نبود مادر و پدرش او را اذیت می کرد .

حالا که همه خانواده اش به تهران بازگشته بودند گوشه ی خالی قلبش به او فشار می اورد

. چیزی که ازارش می داد این بود که این بودن ها همیشگی به نظر نمی امد .

محمد به طور کامل بهبودی خود را بدست می اورد که نفس با خبر علی بار دیگر تلخی را

زیر دندان هایش مزه مزه کرد . تاریخ دادگاه سهیل و پروانه مشخص شد . بیست و دوم اذر

ماه .

چند روز مغموم و افسرده با ذهنش جلسه ای طولانی برگزار کرد . در تمام این مدت نیز

محمد به عادت خودش خونسرد و صبور با رفتار های او خو گرفت و گذاشت تا نفس در

ارامشی ظاهری از مذاکره با افکارش دست بکشد .

روز سوم نفس تصمیم خود را گرفت . تنها یک هفته تا تاریخ نهایی داگاه فرصت داشت .

انگار جدایی پدر و مادرش اتشی شده بود که بال پروانه ی زندگی نفس را می سوزاند . باید

محمد را از تصمیمش با خبر می ساخت .

شانه به شانه هم به دریا نزدیکتر شدند . نفس بی حرف خم شد و شلوارش را تا مچ پا تا کرد

و اجازه داد تا خنکای اب ارامش کند . محمد هم روی تخته سنگی نشست و به نفس خیره شد

. هوای ابری غروب تشویش و نگرانی را برای نفس به ارمغان اورده بود . همه چیز

سکوت بود و سکوت و دیگر هیچ .

مدام پاهایش را در اب عقب و جلو می برد و هر بار که موج ردپایش را پاک می کرد پوزخند

تلخی روی لبش می نشست . خودش از محمد خواسته بود تا به ساحل بیایند اما زبان در

دهانش نمی چرخید . نگاهی به محمد انداخت . انگار او هم می خواست به اب بزند که

شلوارش را تا مچ پا تا می زد . نفس بار دیگر به جایی در ابی بی نهایت خیره شد و زیر لب

بغض الود زمزمه کرد :

مـن در تـولـد یـک زندگـی گُمـم

در یـک وجـود مفـرح

ولی دو گانه و تنهـآ

این بار صحبــت از تمـآمی من نیســت . . .

اینجــا من تمــام به نُقصــان خویــش مشــغولم . . . !

_ محمد گوش میدی ؟

و نگاهش را به او بخیه زد . محمد سرش را به نشانه ی مثبت تکان داد و منصرف از

تصمیمش بدون اینکه ازتخته سنگ پایین بیاید دستانش را روی سینه قفل کرد و منتظر او شد

.

_ تو خسته نشدی ؟

_ از چی ؟!

_ از این که اینجایی ؟ از این که بدون برنامه و هیچی و هیچی چند هفته شمالی ؟

_ چی تو سرته ؟ اینا رو واسه چی می خوای بدونی ؟

دستانش را در جیب سویی شرتش فرو برد و ادامه داد :

_نه جدی دارم میگم بهت

_ خب این که تکراریه ، بقیه شو بگو

_ من تلاش نکردم اما . . . حالا نمیدونم تو معتقد شدی یا نه !

پرت حرف می زد و این را خودش به خوبی درک می کرد . نفس عمیقی کشید . مقدمه چینی

فایده ای نداشت . نفس عمیقی کشید و گفت :

_ من یه چند روز میخوام برم تهران !

محمد کمی خیره خیره نگاهش کرد . نفس مثل همیشه نبود . شکننده به نظر می رسید اما پر

واضح بود که احساش را زیر پوسته ی ضخیمی از چیزی شبیه غرور پنهان می کند .

_ باشه ، برمی گردیم . . . گفته بودم بالاخره خودت یه روز این حرفو میزنی

_ نه من میرم . . . تو اینجا بمون !

محمد متعجب از نفس شانه ای بالا انداخت و پرسید :

_ خب چرا ؟!

_ وقتی رسیدم تهران بهت زنگ میزنم ، اونوقت همه چیزو برات توضیح میدم اون موقع اگه

خواستی می تونی بمونی یا برگردی

محمد که کم کم عصبانی می شد با جهشی ازروی سنگ پایین پرید . قدم به قدم به نفس

نزدیک شد و درست رو برویش قرار گرفت .

_ چی داری می گی تو ؟! تب داری ؟!

نفس با چشمانی پر از اشک به قهوه ای خمار نگاه او زل زد .

_ وقتی رسیدم همه چی رو می گم برات . . .

دستش را جلو برد و افزود :

_ تو دست مردونه بده و من قولشو ، باشه ؟!

باران هم بارید . با صدا ، با خشم غرید . پاییز غم دانه می بارید .

محمد زیر باران شانه های او را به چنگ کشید و فریاد زد :

_ تو منو چی فرض کردی ؟ یه احمق ؟ یه آدم تلخ و خشکم که تو راه بری و من نگات کنم ؟

وایستادی جلوم یه مشت مزخرفات تحویلم دادی و اونوقت دستتو میاری می گی قول بده ؟!

خودش را عقب کشید . نفسش بالا نمی امد .

_ محمد درکم کن !

_ درک ؟ چه درکی ؟تو دیگه داری به شعور من توهین می کنی ! جایی واسه فهمیدن و

درک کردنم گذاشتی ؟

دستش را روی صورتش کشید و برگشت . هر دو زیر باران خیس شده بودند . صدای محمد

می لرزید و لبان نفس .

_ چرا همش تا یه قدم میای بعد وایمیستی . . . دیگه بس کن !

نفس باز هم صدای خسته ی مردانه ی محمد را می خواست اما او سکوت کرد و با شانه

هایی خمیده و بی روح زیر باران مسیری نامعلوم را در پیش گرفت .

باز هم اسیر راهی ناتمام می شد . . .

هم زمان با بستن در چشمانش را نیز روی هم گذاشت . از پله ها پایین رفت . بدون اینکه

هیچ نگاهی به اطراف در کار باشد در خانه را قفل کرد و در سرمای سوزناک اخرین روز

های پاییزی به سمت ماشین محمد قدم برداشت . محمد با دیدن او با ابرو هایی گره خورده

چمدان را از دستش گرفت و ان را در صندوق ماشین جای داد .

_ ماشین گرفتی ؟

_ پیاده شو

با ناراحتی در ماشین را گشود و کنار محمد قرار گرفت . دلش میهمانی چشمان او را می

خواست . می خواست محمد در اغوشش بگیرد اما در ان لحظه چنین چیزی تنها به خیالی

دور می مانست .

_ مواظب خودت باش

محمد بار دیگر با اخم سری تکان داد و گفت :

- منتظر تلفنت هستم

و چند قدم عقب رفت . نفس پا جای پای باران می نهاد . ساده می رفت و تنها ، همان طور

که آمده بود .

در تمام طول راه سرش را به شیشه تکیه داده و به جاده ای که با نم نم باران تر شده بود

چشم دوخت و گاهی نیز با یاد اوری لحظات تلخ و شیرینی که با محمد داشت چند قطره اشک

بدرقه ی راهشان می کرد و ان ها را پشت سر جا میذاشت و چقدر از محمد ممنون بود که

جز خودش مسافر دیگری در ماشین نبود و راننده هم پیرمرد سالخورده ای بود که خودش را

با رادیو سرگرم نشان می داد .

چیزی به غروب نمانده بود که به تهران رسید و خیلی سریع خودش را به خانه رساند . با

کلید در را گشود وارد خانه شد . اولین نفر نینا که جلوی تلویزیون لم داده بود نگاهش به او

خورد و با جیغ از جا پرید .

_ وای خـواهری

و خودش را در اغوش نفس انداخت .

_ سلام عشق من . . . چقدر دلم برات تنگ شده بود

با داد و فریاد های نینا پروانه نیز از اشپزخانه بیرون امد و با حیرت به نفس زل زد . نفس

نینا را از خود جدا کرد و سرش را پایین انداخت .

_سلام

پروانه یواش یواش و سپس با قدم هایی بلند و به حالت دو پیش نفس امد و او را به اغوش

کشید . هر دو می گریستند و یکدیگر را می بوییدند .

_ دلم برات تنگ شده بود مامان

_ منم عزیزم . . . منم همنطور

تا هنگامی که علی و سهیل به خانه برگردند مادر و دخترها کمی به گفت و گو نشستند.

پروانه از نبود محمد پرسید و نفس سربسته توضیح داد که چند روزی را برای بودن با ان ها

و سر و سامان دادن به دانشگاهش به تهران امده. ولی انگار که در جمع کوچکشان

غریبگی می کرد . با دیدن چهره ی تکیده مادرش در ان سن غبار غم بر دلش می نشست .

باید فکری می کرد تا از این مهلکه نجات یابد . در همین افکار پرسه می زد که به یاد اورد

باید با محمد تماس بگیرد . تند و با عجله به اتاقش رفت و قبل از این که شماره را بگیرد

نگاهی به گوشی اش انداخت . با دیدن نام محمدکه چندین بار با او تماس گرفته بود اهی

کشید و با سرعت بیشتری مشغول شماره گیری شد . بوق دوم نخورده بود که صدای عصبی

محمد در گوشی پیچید :

_ تا الان و این موقع شب کجا بودی ؟!

_ سلام !

_ جواب سوال منو بده

محمد سرد و تلخ بود و نفس نیز به ناچار از شور و اشتیاق خود کاست .

_ یکی دو ساعتی میشه رسیدم ولی با مامان حرف میزدیم یادم رفت بهت زنگ بزنم

_ پس چرا گوشیتو جواب ندادی ؟! میدونی به چند جا زنگ زدم ؟ خونتونم کسی جواب نمی

داد

_ ببخش

محمد با لحنی عصبی و با غیظ گفت :

_ همین ؟!

و خودش ادامه داد :

_ خیله خب ، حالا تهرانی ، من حرفاتو می شنوم فقط نمیخوام حرفات مثل چیزایی باشه که

لب دریا بهم گفتی !

_ محمد من خستم ، میشه فردا صبح بهت زنگ بزنم ؟

محمد نفس عمیقی کشید و سعی کرد خود را کنترل کند .

_ تا فردا

_ مـرسـ. . .

اما محمد گوشی را قطع کرده بود .

نفس مغموم و سرخورده کمی در اتاق قدم زد و سپس پایین رفت . همزمان با پایین رفتن او

پدر و علی نیز از در وارد شدند .

علی با دیدن نفس کیفش را کنار در گذاشت و نفس نیز به سمت او رفت . علی نفس را بغل

کرد و چند دور در هوا چرخاند .

_ چـطوری دختر ؟! اینجـا چی کار می کنی ؟!

_ بذارم زمین علی ، می ترسم

علی او را اهسته پاین گذاشت و نفس با سری پایین به سهیل سلام داد . سهیل هم با سر

پاسخش را داد و به طبقه ی بالا رفت .

راس ساعت نه گوشی محمد زنگ خورد .

_ صبح بخیر

_ خب نفس بگو

نفس برخلاف انتظارش جویای احوال اونشد و گفت :

_ محمد نمیدونم چه جوری بهت بگم ولی یکی از دلایلی که اومدم تهران این بود که باید

کارای دانشگاهمو درست کنم . . .

محمد میان حرفش پرید :

_ توضیح اضافه و بهونه نمیخوام نفس ، فهمیدی ؟

_ خب . . . جدایی مامان و بابام . . . یعنی اونا واقعا تصمیمشونو گرفتن

_ تو فقط به خاطرهمین بدون این که به من بگی ، رفتی تهران ؟!

نفس صدا داری کشید و با لحنی که سعی داشت او را مجاب کند گفت :

_ محمد مامان و بابای من دارن از هم جدا میشن ، اینجا من یه خواهر و یه بردار دیگه هم

دارم که هردوشون تو وضعیتی نیستن که من بخوام تنهاشون بذارم ، حالا علی نه ولی نینا

به وجودم احتیاج داره

_ کی می خوان برن واسه طلاق ؟

_ تو این همین هفته

محمد با زرنگی اما به ظاهر بی تفاوت پرسید :

_ و اگه جدا شدن تو بعدش چیکار می کنی ؟

_ موضوع همینه محمد ، اگه جدا بشن نمیدونم چی میشه . . . من نمیدونم نینا و علی می

خوان چیکار کنن . . .

اب دهانش را قورت داد و با صدای اهسته تری که لبالب از غم بود ادامه داد :

_ بعدشم خانواده ی تو اگه بفهمن چه اتفاقاتی واسه مامان و بابام داره میوفته احتمالا عقیده

شون نسبت به من تغییر می کنه

محمد که حالا کمی ارام گرفته بود با شنیدن جمله ی اخر نفس از بین دندان های به هم قفل

شده اش غرید :

_ من بچه نیستم که خانوادم برام تصمیم بگیرن ، راهمو خودم مشخص می کنم

و در حالی که سعی می کرد به سختی بر درد قلبش غلبه کند بدون حرف گوشی را قطع کرد .

نفس هم بی خبر و افسرده خودش را روی تخت پرت کرد . دقایقی نگذشته بود که بار دیگر

تلفنش زنگ خورد .

_ سلام ساغر

_ به به سلام خانوم خانوما . . . چطوری تو ؟

نفس در یک ان فکر کرد که چقدر لحن صحبت هایشان تغییر کرده . چقدر نسبت به قبل از

اتفاقات اخیر ارام تر شده اند .

_ نمیدونم خوبم یا بد . . . تو چطوری ؟

_ با این حرف تو منم حالم خراب شد . . . چی شده نفسی ؟ کجایی ؟

_ تهرانم ساغر

همین حرف کافی بود تا نگرانی ساغر شدت بگیرد .

_ بنال ببینم چی شده نفس ؟! کشتی منو دختر !

_ مامان و بابام این هفته میرن که زندگی مشترکشونو تموم کنن . . . میبین ساغر ؟ همیشه

می گفتی به خاله و عموحسودیم میشه ؟ حالا بازم این حرفو میزنی ؟ ببین زندگی قشنگمون

به کجا رسید

_ فدات شم گریه نکن تو رو خدا ، مگه محمد همرات نیومده؟

_ نه نذاشتم بیاد

_ دیگه چرا ؟

_ ساغر اونا دارن از هم جدا میشن تو رو خدا تو دیگه منو بفهم ، من نینا رو چی کار کنم ؟

تازه بعدش فرشته جون چه فکری می کنه ؟

_ اولا بذار ببینیم چی میشه بعد بشین زانوی غم بغل بگیر ، بعدشم فرشته جونتون چه فکری

می خواد بکنه مثلا ؟

_ وای ، دیگه حوصله ندارم به تو یکی توضیح بدم

_ با زندگیت بازی نکن احمق جون

_ کدوم زندگی ؟

_ میخوای غروبی بریم بیرون حال و هوات عوض شه ؟

_ نه مرسی ، تو خودت درگیری بعدشم دیگه دل و دماغی نمونده برام که برم حال و هوامو

عوض کنم

_ نفس تو رو خدا خوب فکر کن . . . من بازبهت زنگ میزنما

_ باشه عزیزم

_ حالا سعی می کنم نهایتا تا فردا و پس فرداخودمو برسونم اونجا

_ لطف می کنی

_ من لطف مطف حالیم نیستا !

نفس اهسته خنید و با خداحافی کوتاهی گوشی را قطع کرد .

همه چیز خیلی سریع پیش می رفت . بیسـت و یکم اذر ماه نفس انگار که از خواب بیدار شده

باشد با چشمانی از حدقه در امده به این حقیقت انکار شده رسید که سهیل و پروانه می

خواهند نقطه پایان زندگی مشترکشان را مشخص کنند . در این چند روز مدام با علی صحبت

می کرد اما هیچ کدام به هیچ نتیجه ای نمی رسیدند . احمقانه بود ولی سهیل و حتی پروانه

در رقابتی شدید با ان ها هیچ کدام دلیل این جدایی را به زبان نمی اوردند . تنها در برابر تمام

سوالات ان ها یک جمله بود : ما دیگه نمی تونیم با هم ادامه بدیم !

نگاهش رنگ باخته بود . دلش برای نینا می سوخت . چطور باید با این قضیه کنار می امد .

در واقع اصلا این جدایی برایش قابل هضم نبود . چقدر خلاف میلش سعی کرده بود با پدر

صحبت کند اما انگار سهیل هنوز هم او را نبخشیده بود که ان طور سرسنگین برخورد می

کرد .

یکی دو روزی می شد از محمد خبری نداشت . باز هم مثل چند وقت اخیر خلاف میلش به او

زنگ زد اما انگار این بی میلی فقط از طرف او نبود چراکه محمد باز هم با بی تفاوتی و

سردی اشکارش ته مانده احساس نفس را منجمد کرد .

_ سلام

با اکراه جواب داد :

_ سلام

_ خوبی ؟

_ آره ، کاری داری ؟!

به طعنه پرسید :

_ حتما باید مثل تو هروقت کاری دارم زنگ بزنم ؟!

_ میتونی به تلافی رفتارم گوشی رو قطع کنی !

نفس دندان هایش را روی هم سایید .

_ و اگه نخوام اینکارو کنم ؟!

_ نمیدونم ، یا باید صدای منو تحمل کنی یا به فکر یه راه دیگه باشی

حتی از سر لجبازی هم حرف نمی زد تا نفس کمی امیدوارتر به مکالمه ادامه دهد . خونسرد

و بی تفاوت .

_ و اگه اینو نخوام ؟!

بالاخره حرف دلش را در لفافه زد و بی صبرانه در جواب شاید یکی از مهم ترین سوال های

زندگیش ماند .

_ میل خودته ، شاید این اخرین باری باشه که صدای همو می شنویم !

انگار اب سردی بر پیکر نفس سرازیر شد . زبانش تلخ و پلک هایش باز شده بود . با خود

فکر کرد چقدر احمق بود که انتظار پاسخ دیگری را داشت . اما چیزی به او نهیب می زد که

او اصلا انتظار چنین جوابی را نداشت . یعنی چه ؟ محمد چه منظوری داشت ؟! غرور این

بار به طور جدی کار دستشان می داد . بی رمق گفت :

_ چه خوب شد که گفتی ، با خودم می گفتم چه جوری بهت بگم

_ دیدی که اونقدرام سخت نبود ، تو تلاشتو کردی دیگه حالا نتیجه اش که بماند ولی نمیتونم

با ادمایی که خیلی مثل خودم نیستن کنار بیام

_ آ هان ، هیچ وقت فکر نمی کردم غرور انقدر دوست داشتنی باشه !

_ خوشحالم که تو رو به این نتیجه رسوندم

نفس با خشم دندان هایش را روی هم فشرد و محمد ادامه داد :

_ از حرف اخر و اینا خوشم نمیاد اما خب حرفای اون روز تو چه لب دریا و چه پشت تلفن

هیچ وقت منو قانع نکرد ولی اینم یادت باشه هیچ وقت ادمی نبودم که دیگران برام تصمیم

بگیرن

باز هم سکوت و ادامه ی حرف های محمد :

_ خب دیگه حرفی نمونده که نه ؟

با طعنه ، کنایه . . . نفس محکم و قاطع با خشم بر سر احساسش فریاد کشید و انگار که بی

هیچ احساسی مهم ترین تصمیم در تمام طول عمرش را می گرفت اهسته و شمرده به محمد

گفت :

_ خداحافظ

و گوشی را محکم کوبید . خودش را روی تخت انداخت . سرش را در دست فشرد و ناگهان

مثل برق از جا جهید : من چی کار کردم ؟! به محمد چی گفتم ، گفتم خداحافظ ؟! با زندگی

خودم بازی کردم ؟! این همون چیزی بود که علی و ساغر و اصلا همه بهم می گفتن ؟!

بازندگی بازی نکن ؟!

نفسش بند امده بود .

چشمانش به روی اخرین روز از فصل پاییز گشـوده شد . به لهجه ی تمام دلتنگی های

پاییزی به صبحش سلام داد . اخرین روز سفر اتش جا مانده از کاروان بهاری روز سرنوشت

او بود . هم به دلیل مقدر شدن سی ام اذر برای روز دادگاه و به نوعی عقب افتادن ان و هم

تصمیم نفس . چند روز اخیر مدام بین قهوه و سرمای عصر پاییز با ذهنش جلسه می گذاشت

. دستانش را در هم قفل می کرد تا ذهنش را از بند اشفتگی ها رها سازد .

پس از حمام جلوی ایینه نشست . با خیال راحت رژش را چند بار روی لب کشید . مژها ی

بلند و گونه هایش را به عادت همیشه و شاید کمی بهتر و زیباتر از همیشه اراست . لبخندی

زد و موهای حالت دارش را روی پیشانی رها ساخت . شلوار کتان کرم رنگی به پا و پالتوی

مشکی رنگش را که علاقه ی زیادی به ان داشت به تن کرد . از بین کفش ها نیز به تبعیت

لباس هایش بهترین را انتخاب کرد . نگاهی به پاشنه ی بلند کفشش کرد . پاشنه های بلند در

برابر راهی که پیش گرفته بود به نظرش بهترین گزینه بود . عطر مورد علاقه اش را به زیر

گردن ، موها و مچ دستانش زد و شال کرم رنگش را نیز روی سر کشید . جلوی ایینه ی

قدی اتاق ایستاد . قامت قاب گرفته اش در ایینه دخترک جوان وجذابی را نشان می داد که به

روی خود لبخند می زد .

از پله های خانه ی غرق در سکوت پایین رفت . تق تق پاشنه های کفش زنانه ی نفس

اخرین صدایی بود که در خانه ی متین پور پیچید .

این بار سرش را به شیشه ماشین تکیه نداد و از راننده هم خواست تا بدون روشن کردن

پخش ماشین به مقصد ابی دریا رانندگی کند .

نگاهی به گوشی انداخت . ساعت یازده صبح را نشان می داد . با تصور این که پدر و

مادرش در صدد تلاش برای بستن نگاهشان به روی هم هستند چشمانش را بست . خنده ی

نینا و گرمی لبخند علی در ذهنش فریاد کشید .

نفس بزرگ شد . نفس به وسعت این چند روز بزرگ شد ، درک کرد ، بیشتر از همیشه و از

همه مهم تر تصمیم گرفت . به این نتیجه رسید که عشق خط بطلانی بر شادی هایش خواهد

کشید ! نینا را دوست داشت ، علی را هم اما محمد را عاشقانه . از هجوم این فکر دوباره

چشمانش را بست و کلمه ی نه را سه بار زیر لب تکرار کرد . چقدر محمد را ازرده بود . به

یک باره تمام باور هایش شکست و فرو ریخت . چرا فکر نکرد که با رفتارش چه بلایی بر

سر غرور محمد اورده بود . محمدی که لب به اعتراف گشود و به طور مستقیم گفته بود

غرورش را می پرستد . نفس هم می رفت تا این بار او نیز نقطه ای برای پایان بگذارد . تا

پایانش را همین جا بداند . تا دیگر در خیالش محمد را به اغوش نکشد . تا . . . و هزار و

یک تای دیگر که محمد را به ارزوهای دور دست بفرستند ، که به باور خودش دیگر او را

بیش از این نیازارد ، به خواست و اراده ی خودش . این پایان تلخ را با غمی نهفته در

چشمانش با لبخند ظاهر شده روی لبش می پسندید . کنار امدن با این قضیه برایش سخت بود

اما انگار می خواست با تظاهری بسیار ماهرانه عشق را از فرهنگ لفات ذهنش پس بزند .

تا رسیدن به شمال گوشی اش را خاموش کرد و با چه جان کندنی از ریزش اشک هایش

جلوگیری کرد و لبخندی که می خواست دست خداحافظی برایش تکان دهد روی لبان لرزانش

نگه داشته بود .

هنگامی به شهر شمالی رسیدند که چیزی به غروب نمانده بود . انگار تمام خیابان ها سیاه

پوشیده بودند و اسمان چه سوزناک و موقرانه قطره قطره غم می بارید . هوای مه گرفته ی

شهر سوز اشک را به چشمانش راه می داد .

در حالی که اخرین جملاتش را که باید به محمد می گفت تکرار می کرد گوشی اش را روشن

کرد . برای یک لحظه تمام تفکراتش پر کشید و دلش سوخت . دلش سوخت برای دریای

احساسی که در قلبش به غلیان افتاده بود . گذشتن از محمد را تاب می اورد ؟ از تصور این

که نبض قلب بیمار محمد در گوش دیگری طنین بیندازد و یا صدای پر ابهت مردانه ی او

فریاد های دختر دیگری را ارامش ببخشد مو بر اندامش سیخ شد . اه سردش سینه اش را

سوزاند . کاش راه برگشتی داشت . چقدر تلخی میهمان قلب بیمار محمد کرد . چقدر مسیحای

زندگی او ارام بود و دم نمی زد . یک لحظه از خدا ، با تمام وجود ، با تمام هستی زندگیش

خواست تا کاش مهره های زندگش جور دیگری حرکت می کردند . بالاخره غم دانه ای

کوچک از چشمش جاری شد و راه تنفس را برایش ازاد کرد .

پول را به راننده داد و در رابست . قلبش می تپید و دستانش همچون قالی یخ سرما را صرف

می کرد . آخرین روز پاییزی چه عجیب می بارید .در کوچه قدم برداشت و به در مشکی رنگ

ویلا رسید . در باز بود . کسی انتظار نمی کشید تا زنگ خانه به صدا در اید . پاهایش را به

زحمت دنبال خود کشید و به در ورودی رسید . حتی توان کشیدن نفس عمیقی را هم نداشت .

کمی از در را باز کرد که سمفونی پیانو در گوشش طنین انداخت . هیجان مهمان وجودش شد

. سرمای عجیبی در خانه حکم فرما بود . قدم به قدم جلوتر رفت و بند کیفش را با قدرت

درمشت فشرد . تق تق کفشش در حرکت انگشتان محمد که ماهرانه روی کلاویه ها بالا و

پایین می رفت گم می شد . و باز هم غافلگیری . صدای گرم ، مغرور و دلنشین محمد ، پر

ابهت تر از همیشه احساسش را به میهمانی فراخواند .

زمستــون زیـر اَبـراســت ، همیــن اَبـرای تیــره

همیــن روزاســت اونــم بـا مـن گـریــش بگیــره

تلفن همراه در دستش به لرزش در امد . سریع و بدون حرف به ان پاسخ داد . علی بود . با

زبانی بند امده :

_ کجایی ؟!

سکـوت . . .

_ چرا انقد ارومی تو ؟ میدونی چی شده ؟

چیزی به قلبش چنگ انداخت . اگر همان چیزی را که انتظار دات می شنید بی شک پاهایش

سست و گوشه ی قلبش برای همیشه خالی می شد . محمد کلاویه ها را امان نمی داد .

_ نشد نفس . . . نشد . . . اونا ، اونا جدا نمی شن . . . هر دوشون پشیمون شدن . . . آخ که

چه به موقع رفتی عزیز دلم !

پـر از روزای بـی تو ، پـر از روزای سـردم

میـدونی چنـد تـا پــاییــز بهـــارو گـریـه کـردم

شی را با بهت از گوشش پایین کشید . همه چیز فرو ریخت . دیوار غم درهم شکست . حریر

پنجره به جای محمد و نفس در دست باد می رقصید و نفس فکر کرد که محمد همان مسیح

التیام بخش روح اوست .

انتظارش به سر می امد . همه چیز به ناگاه پر شد از محمد ، پر شد از او . . . خودِ خودِ خودِ

او . . . . کلاویه ها فریاد کشیدند .

بـرای مـن کـه عشقــو تـو چشــم تو شنـــاختــم

واســه مـــن کـه خـودم رو بـه دنیـای تـو بـاختــم

بوی هوس انگیز عشق شامه اش را نوازش داد . پرده ی حریر همچنان در دست باد گرفتار

بود.

تـو رو دیدن مـی تونـه بشـه روز تـولــــــــد

میشـه چشـاتو دیــدو دوبـاره عاشـقت شـد

متعجب به محمد نگریست همه چیز ارام شد . مسـتِ مست جرعه جرعه شراب وجود محمد

را به جان می ریخت . صدای سکوت عاشق ترش کرد .

مــن از روزای بـی تــــــو دلـم خــیلـی گرفـتـه

تـو نیستـی جز تـو با کـی بگـم از چـی گرفتـه

تـو که واسـه جدایی یـه قلـب سنگـی داشتـی

واسـه تنهـاییم ای کـاش یه کم دلتنگـی داشتی

این بار دیگر تاب نیاورد . داغی لبان عشق را روی گردنش حس می کرد . خموش ، خفته ،

مسکوت جلو رفت . نفس عشق را به قیمت شکسته شدن غرور محمدش نمی خواست .

محمد مغرورش را عاشقانه دوست داشت حتی بدون اعتراف او . شیرینی زندگی با او را می

خواست . دیدار مکرر او برایش شمع روشن کرده بود .

بـرای مـن کـه عشقــو تـو چشــم تو شنـــاختــم

واســه مـــن کـه خـودم رو بـه دنیـای تـو بـاختــم

تـــــو رو دیـــــدن مـی تونـه بشـه روز تـولـــــــــد

میشـه چشـاتـــــو دیــدو دوبـاره عاشـقــــت شـد

کلاویه ها ساکت ماندند . صدای مسیح زندگی نفس ارام گرفت . به او رسید . خمار عشق

سرش را پایین اورد . درست زیر گوش او . اعتراف ، اعتراف است ، کاریش نمی توان کرد

. صدای محمد در گوشش زنگ می خورد . . .تـو رو دیدن مـی تونـه بشـه روز تـولــــــــد . . .

میشـه چشـاتو دیــدو دوبـاره عاشـقت شـد . . . نهایت احساس ، جایی از اعماق قلبش با

اطمینان زمزمه کرد :

_ تولـدم مبـــــارک !

پـرده ی حریر در اغوش باد آرام گـرفت . . . !

پـــآیـــآن

ارتباط با سازنده کتاب

iraaanbook@yahoo.com

goldjar.blogfa.com

آدرس وبلاگ من و دانلود ساير کتابهاي رمــان

================

درخواست خود را مانند مثال زير نوشته و ارسال نماييد به شماره 09391315486

مثال :

مرجان سهرابي - تهران - کتاب کلبه عمو تام - جاوا - پرنيان

اگر دوست نداشتيد فاميليتون رو بويسيد ميتونسد اولين حرف فاميل رو بزاريد اينجوري

مرجان / ن

از طريق ارسال { اس ام اس } يا پيامک . به شماره

09391315486

========

ارسال پيام { پي- ام } به ايدي _ ياهو

my yahoo = ID = iraaanbook

my yahoo = ID = farid.book

ادرس ايميل خودرا هم بفرستيد