روزان  دیروزم

نوشته:

sun daughter

خورشید.ر 

 کاربر انجمن نودهشتیا

ساخت نرم افزار :farid soghrat

تهيه شده در وبلاگ 

goldjar.blogfa.com

منبع : کنابخانه مجازي و انجمن نود و هشتيا

مقدمه: 

به یاد روزان دیروزم،

می نویسم از بی کسی،

بی پناهی،

پریشانی،

باز می نویسم از غرق در دیروزهایم!!

در سوگ سوژه های سوخته

اندوهگین،

به رجعت یک کور سوی نور امیدوار،

در پناه به قصری از ستون های آه!

می گریزم از دیروزم،

خاطراتم،

خاطی هایم،

و تنهایی!

و کاش می شد رها کنم، یادواره ی تلخ دیروزهایم را !

تا گشایند بر من در های روزی،

تا روزی نباشد این سرشت بی سرنوشت!

پر از خمودگی، یأس، نا امیدی!

تا باز ننویسم از بی کسی

و پر شوم از عشق،

و بگویم: پرستویی گذشت از این پنجره ای باز!

تا بگویم خواهم نوشت به یاد فرداها!

روزان ِ دیروزم

فصل اول:

صدای ریز کل کشیدن مادر را که شنیدم، لبخندی زدم ،نفس عمیقی کشیدم،

در آینه ای که روبه رویم قرار داشت و نوید درخشندگی را می داد، به خودم و چهره ی اراسته ام لبخند زدم.

با هوسی بچگانه تورم را بالا دادم،هرچند می دانستم رسم است که او تورم را بالا دهد.!

چشم های قهوه ای تیره ام زیر سایه ی دودی و نقره ای، کشیده به نظر می رسید.تاجم تورم را پشتیبانی می کرد. موهای خرمایی رنگم حلقه حلقه صورت گردم را قاب گرفته بود.

پیشانی صافم زیر پنک کیک و کرم پودر فرو رفته بود، اما کماکان دایره ی کوچکی که نشان از بی عقلی کندن جوش ابله مرغان بود در صورتم فریاد می زد خیلی بی عقلی! 

می دانستم.

ابروهایم هشتی بودند،با زبان خال کوچک بالای لب های به نسبت برجسته و کوچکم را تر کردم!صدای خواهرم سحر بلند شد: رژت پاک شد .!

نیش خندی زدم و تورم را پایین کشیدم، یقه ی باز لباسم زیر کت جنس ساتن سفیدم خیس عرق شده بود. به نورپردازی های دو فیلم بردار نگاه کردم و ارزو کردم تا شاید کسی دلش به رحم بیاید و پنکه ای را روشن کند. نفس عمیقی کشیدم، این وقت سال، وقت کولر و پنکه است؟

لبخند کجی زدم. به نان سنگکی که آذین سفره ی عقدم بود و برکت اینده ی زندگی ام بود خیره شدم. به عسلی که می خواستیم کاممان را شیرین کنیم، به ناخن های بلندم که زیر لاک صدفی با طرح های نقره ای مدفون بودند خیره شدم. عسل زیر ناخنم برود چه کنم؟!

به جای خالی او خیره شدم.

دستی روی شانه ام قرار گرفت و رها بود،دوست و یار غارم. لبخند زیبایی زد و گفت:عاقد اومد.

دنیا مقابلم نشست و با موبایلش عکسی از من گرفت وگفت: ماه شدی.

کیمیا ظرف شیرینی را در سفره ی پر وسیله ی عقدم گذاشت وگفت: خوبه خوبه! خیلی هم ایکبیری شده .

هرسه خندیدند و من به قامت پدرم که درچهارچوب در زیر زیرکی نگاهم می کرد خیره شدم!

لبخندی زدم. حس کردم چشم هایش تر است.

مادرم در ان لباس شب سیاه زیبا شده بود. ساره سفره ی ترمه ای را که قرار بود بالای سر من و او قند بسابد مدام در دستش جا به جا می کرد.

کله قند هایی که مشابه عروس و داماد بودند درون سینی ای قرار داشت.

نفس عمیقی کشیدم، دراینه به خودم خیره شدم، سحر برای اراستگی صورتم سنگ تمام گذاشته بود! خواهری که ارایشگر باشد این جور وقت ها زیادی به کار ادم می آید.

با همهمه ای سیل کوچکی از جمعیت وارد اتاق شدند. صدای مادر امد که زیر گوشم گفت: بالاخره عروسی تو دیدم.!

با شرم سرم را پایین انداختم، صدای جمعیت باعث شد بغض مادر در ان گم شود.

نفس عمیقی کشیدم. 

عاقد بلند گفت: صیغه رو بخونم؟

صدای کسی امد که گفت: داماد هنوز نیامده است.

به اینه خیره شدم. پارچه ی ترمه دست سحر بود. پشت سرم ایستاده بود. انگار نگران و منتظر بود !

ضربان قلبم تند می زد. خودش را به در و دیوار سینه ام می کوبید.

صدایی پرسید:ساعت چند است؟

صدای دیگری امد:ساعت سه و سی دقیقه است.

و صدای عاقد امد: من باید زود برم ساعت 5 شهرستان،مجلس دارم.

صدای کسی امد که گفت:خوب به داماد زنگ بزنید.

چانه ام می لرزید.

صدای مادرم امد که اهسته گفت: تلفنش خاموش است.

او که عادت نداشت تلفنش را خاموش کند؟!

عرق سردی روی تنم نشست.

نمی دانستم چه شد، ولی دلم ، گواهی بد می داد.

صدای برادرش گفت: لابد تو ترافیکه.

وصدای کسی که جانم را اتش زد گفت: ظهر جمعه ای چه ترافیکی!!!

وباز کسی پتک زد و انگار بر سرم فریاد کشید: پس داماد کجاست؟!!!

چشم هایم را بستم و سعی کردم به خود مسلط باشم. به سختی اب دهانم را فرو دادم.

ذهنم پرتکاپو و پر تلاش سعی می کرد تا من را به یاد خود بیاورد.

به یاد روزان دیروزم!

اگر نیاید؟؟؟

چشم هایم را محکم فشار دادم، مهم نبود مژه های مصنوعی زیبایم خراب می شود. چرا نیاید؟؟؟ مگر چه کرده بودم که نخواهد، یا نیاید ، یا؟!

این جواب بود اما نه در حال قرار داشت نه در...

پر کشیدم به لحظاتی که ...

چشمم که بهش افتاد طبق عادت مسخره ای که خودم هم به قطع به مسخره بودنش اطمینان داشتم انگشت اشارمو توی دهنم کردم ومشغول جویدن گوشه ی ناخنم شدم.

کمی مردد بودم، ولی نمی تونستم از وسوسه ام دست بکشم.

موهامو توی مقنعه ام فرستادم و از توی کیف ورنی سیاهم کیف پول قرمز ساده امو دراوردم. زیپ طلاییشو باز کردم. یه اسکناس بیرون کشیدم. دوباره بهش نگاه کردم و وارد مغازه شدم.

پسر فروشنده مشغول صحبت با یک مشتری بود. با دیدن من سری به علامت سلام تکون داد. دستمو روی پیشخوان گذاشتم وبه انواع و اقسام خودکار ها و مداد ها و مداد نوکی ها و روان نویس ها خیره شدم.

کار مشتری قبلی تموم شد رو به من گفت: بفرمایید؟

طبق یه عادت مسخره ی دیگم که خودم هم به قطع باز به مسخره بودنش اطمینان داشتم بهش نگاه کردم تا ببینم اون به من نگاه می کنه یا نه؟

درحالی که با یه نگاه عادی و راحت تو چشمام خیره بود و منتظر بود تا خواسته امو بیان کنم نفس عمیقی کشیدم وگفتم: یه دفتر خاطره نویسی، با جلد طرحِ چو ... نذاشت حرفم تموم بشه. اهانی گفت و من حرف اخر کلمه ام رو اروم زیر لب زمزمه کردم، "ب..." واژه ها شاید مثل من از نصفه خطاب شدن ناراحت بشن!

قبل از اینکه زیادی برای نصفه ادا کردن کلمات دل بسوزونم، اون دفتر جلوی روم قرار داشت.

دوباره به فروشنده نگاه کردم، این بار نگاهم نمی کرد. فقط زیر لب قیمت و گفت.

پرداخت کردم و تشکری کردم وبدون اینکه چیزی بشنوم از مغازه بیرون اومدم. دفتر و به سینه ام چسبوندم، بالاخره مال خودم شدی!

به صفحات کاه گلیش که انگار بوی چوب می داد خیره شدم. نفس عمیقی کشیدم.

امممم! بوی جنگل می داد! بوی دریا نمی داد! اما من صدای دریا رو که پشت جنگل ها بود می شنیدم. حتی می تونستم شن هایی که لابه لای انگشت های پام هم فرو میرن!

- بــــــــــــــــوق!! خانم جلوتو نگاه کن!!!

سرمو بلند کردم، وای وسط خیابون ایستاده بودم. 

مرد فرمون هیدرولیک پرایدشو با سرعت چرخوند و بلند گفت: فقط هیکل گنده کردی؟!

و با سرعت از جلوی چشمم رد شد. به ارومی از روی خطوط عابر رد شدم. دفتر چوبی عزیزمو به سینه ام چسبونده بودم. با صدای مردی که کامیونی و هدایت می کرد و گفت: بیا... بیا... عقب.... جا داری... بیا!

منتظر موندم تا هدایت کامیون به داخل کوچه تموم بشه.

خیلی دوست داشتم بوی دود اگزوز کامیون و عمیق تو ریه هام بفرستم. ولی یه جورایی از اون بوهای مصنوعی بود. بخاطر همین از اسیب رسوندن به ریه هام منصرف شدم، و از جلوی کامیون که جلوش نوشته شده بود: روز غمم نبودی، رد شدم.

لبخندی زدم و کلیدم و از توی کیفم بیرون اوردم، در ورودی و باز کردم.

به باغچه ی کوچیک جلوی مجتمع سلام کردم. گل رز محبوب صورتیم دو تا غنچه ی تازه داشت. خم شدم و اونا رو بوییدم. 

پروانه ی کوچولویی انگار منتظر بود من برم تا خودش دلی از عزا دربیاره، صاف ایستادم وگفتم: بفرمایید برای شما ! اگه گذاشتین دوزار کاسب شیم!

- بله؟

به پشت سرم نگاه کردم وچشمام و گرد کردم وگفتم: سلام خانم کریمی!

خانم کریمی چشم هاشو باریک کرد و گفت: خوبی سامه جان؟

- ممنون، شما خوبین؟

خانم کریمی کمی دیگه با دقت نگاهم کرد وگفت: خدا رو شکر، فعلا دخترم.

و درحالی که داشت هنوز با خیرگی نگاهم می کرد، پشتمو بهش کردم و پله ها رو بالا رفتم. وارد مجتمع شدم، در اسانسور باز بود. هرچند دوست داشتم سوار اسانسور بشم، اما طبقه ی سوم و 58 تا پله و غرغرهای مامان مبنی بر سوار نشدن اسانسور!

بخاطر همین به سمت پله ها راهمو کج کردم.

طبقه ی دوم جلوی پاگرد خانم کریمی به نفس نفس افتاده بودم. کیفم و رو شونه جا به جا کردم و چشمام و بستم و به سختی پله های باقی مونده رو بالا رفتم.

جلوی پاگرد خونمون دیگه کم آوردم!

ولی با دیدن در چوبی قهوه ای رنگ خونمون انگار جون تازه گرفتم و باقی پله ها رو بالا اومدم. کلید و توی در انداختم و در و باز کردم و بعد خم شدم تا بند کتونی هامو باز کنم. صدای سحر و مامان و کاملا اتفاقی شنیدم.

حتی می دونستم که مامان دقیقا جلوی گاز ایستاده و باز توی اون تابه ی روحی مشغول سرخ کردن پیازه و با کوبیدن قاشق بزرگی که لبه ی تابه سعی داره پیازه های چسبیده شده به قاشق و توی روغن بندازه تا سرخ بشن! هیچ وقت به این فکر نمی کرد شاید اون پیازها نخوان که توی اون روغن داغ سرخ بشن و طلایی. این بی رحمانه ترین کاری بود که می شد در حق پیاز کرد. اول پوستشو کند،بعد خردش کرد،بعد سرخش کرد،بعد لهش کرد، بعد تازه کلی غر بزنیم چرا چشمو می سوزونه! شامپو گلرنگ که نیست پیازِ پیاز!!!

بند کفشم گره کور شده بود.

سحر بلند گفت: مادر من وقتی میره کلاس شیرینی پزی، گل چینی، سیاه قلم، کلاس زبان، خیاطی، اشپزی، یعنی شوهر می خواد!

مامان با عصبانیت گفت: برم از تو جیبم براش شوهر پیدا کنم؟

بابا مداخله کرد وگفت: دختری که دیپلمه بشینه تو خونه عاقبت بهتری پیدا نمی کنه!

سحر کلافه بود انگار! با صدای خسته ای گفت: مامان این همه تو فامیل پسر داریم. تو در و همسایه. نمیشه تا اخر عمرش بشینه جلو اینه با خودش و وسایلاش حرف بزنه که!!! 

مامان باز قاشق و چند بار و چند بار به لبه ی تابه کوبید و گفت: برم یقه ی کی و بگیرم؟ برم به ملت بگم بیاین دختر من و.!!!

سحر با حرص گفت:داره خل می شه. یه نگاه بهش بندازین؟

بابا با مسخره گفت: شده عین گاو، که چی؟؟؟ و انگار به مامان گفت: تو فرستادیش کلاس شیرینی پزی و اشپزی که هیکل گنده کنه؟

سحر : اگر یه دکتر تغذیه ی خوب براش پیدا کنیم تو سه ماه بیست کیلو کم می کنه.

بابا دوباره مداخله کرد وگفت: اون هیکل سی کیلو هم ازش کم بشه.

اهسته وارد خونه شدم وگفتم: سلام.

سه تایی خیره نگام کردن ومامان گفت: سلام . چرا اینقدر دیر اومدی؟

بابا سرشو پایین انداخت وگفت: فرشته من رفتم.

به بابا نگاه کردم وگفتم: به سلامت بابا.

بابا به من خیره شد. حس کردم شرمنده سرشو پایین انداخت و اهسته گفت: خداحافظ!

وارد اتاقم شدم، در و بستم، مانتوم و دراوردم، شلوارمو با یه دامن ریون مشکی عوض کردم، تی شرت میکی موسی پوشیدم و به ترازوی گوشه ی اتاقم که وسط میز اینه و میز تحریرم قرار داشت نگاه کردم.

انگشت اشارمو توی دهنم کردم و ناخنمو جویدم.

با قدم های نامطمئنی به سمتش رفتم. روش ایستادم، هشتاد و سه . هیچ وقت کمتر از دفعه ی پیش نمی شد! با قد صد وپنجاه و نه سانتیم عدد هشتاد وسه! نمی دونم چرا زندگی من اینقدر رو عدد و رقم می چرخید.توسن 22 سالگی !!!

تقه ای به در خورد و از روی وزنه پایین اومدم وگفتم: بله؟

سحر وارد اتاق شد وگفت: باز خودتو وزن کردی؟

انگشتم و خواستم تو دهنم کنم که با حرص گفت: اه جلو من ناخن نخور.

روی تختم نشست وگفت: با هر روز هر روز خودتو وزن کردن وزنت کم نمی شه. باید اراده کنی.

حرفی نزدم. هیکل ترکه ای و باریک قشنگی داشت با اون تاپ نارنجی و شلوار لی کمرنگ که تا زانوهاش اون ها رو تا کرده بود . حتما بهزاد زیادی عاشق این هیکل تک و باریک خانمشه.

لبخندی به فکرم زدم و سحر گفت: دوره ی گل چینیت کی تموم می شه؟

به میزم تکیه دادم که باعث شد میز تحریرم محکم به دیوار پشت سرش بخوره.

سحر از جا بلند شد وگفت: وای! باز گچ دیوار کنده شد. خوب مجبوری بهش تکیه بدی؟!

با صدای مامان که گفت: سامه. نهارت اماده است. بی توجه به حضور سحر توی اتاقم که داشت تابلوهای سیاه قلم و گل چینی مو نگاه می کرد به دستشویی رفتم تا صورتمو بشورم.

سه کاکتوسی که جلوی اینه درقسمت روشویی قرار داشت بهم سلام کردن. با خوشرویی جواب سلامشونو دادم. و با قطرات ابی که از انگشت هام می چکید کمی نوازششون کردم. اون ها به دست من اسیب نمی رسوندن. اما سحر همیشه با حضور اونها جلوی اینه مشکل داشت.

بوگیر توت فرنگی دستشویی تموم شده بود. از بسته بندی قرمزش خداحافظی کردم و توی سطل اشغال انداختمش. از توی قفسه یه بوگیر جدید موزی دراوردم. بهش سلام کردم وازش خواهش کردم تا بوی دستشویی و خوب و مطبوع نگه داره!!!

از دستشویی خارج شدم.

مامان درحالی که با اخم و تخم جلوم ایستاده بود گفت: یک ساعته داری اون تو چی کار می کنی؟ یبوست گرفتی؟

سحر از اتاقم داد زد: احوال کاکتوس هاشو می پرسید !!! خواهر زن یکی از کاکتوساش بچه اش انگاری سرما خورده!!!

با این حرف بلند زدم زیر خنده و مامان درحالی که پوفی می کشید گفت: کی می خوای دست از این خل بازی هات برداری؟؟؟

نفس عمیقی کشیدم، بوی قرمه سبزی تو بصل النخاعم پیچید. درحالی که دماغمو می خاروندم گفتم: حالا بعدا، وای قرمه سبزی؟؟؟

و به سمت اشپزخونه حرکت کردم...

مامان داشت به اتاق خوابش می رفت، بلند گفت: سامه کم بخور!

باشه ی همیشگی ای گفتم و پشت میز نشستم. یه کوه برنج ریختم، کوه سفیدم با برفی از قرمه سبزی، و صخره های تپلی از گوشت های قرمز، گلهایی از لوبیا ، که در دامنه ی تپه ی خوشمزه ام روی هم می لغزیدند!

با صدای پچ پچ سحر فهمیدم بهزاد بهش زنگ زده . ساعت پنج باید به کلاس سیاه قلمم می رفتم. غذامو با سرخوشی خوردم. گرمای کتری و یه چای داغو حس می کردم.به شوق نوشیدن چایی خوش رنگ قرمه سبزیم و تند تند خوردم. ظرفها رو با اسکاچ و مایع ظرفشویی صورتی گلی درحالی که زیر لب زمزمه می کردم: گلی خوشگلی، گلی دلبری.، گلی از همه زیباتری!

هیکل بدنه ی مایع ظرفشویی رو هم دوست داشتم، کمرباریک بود! با اون لباس همیشه صورتی و کله ی کوچیکی که کلاهشو از سرش برداشته بود تا ...

صدای سحر و از پشت سرم شنیدم که گفت: این قدر اب و حروم نکن.

از شیر عذرخواهی کردم و اب و بستم.

سحر درحالی که ناخن های بلندشو سوهان می کشید گفت: فردا دوره ی گل چینیت تموم می شه؟

- اره، چطور؟

سحر نگاهم کرد وگفت: هیچی. فقط فردا چهار خونه باش. باشه؟

شونه هام بالا رفتن و گفتم: باشه.

زود کار ابکشی ظرف ها رو تموم کردم.ازشون بخاطر اینکه اجازه دادن تو دلشون غذا بخورم تشکر کردم. بعد به سمت کتری چرخیدم. لیوان محبوب تام و جریمو برداشتم.یه چایی تپل ریختم، داخل یخچال فرو رفتم، ظرف شیرینی بادومی هام و برداشتم. از دیروز که درستشون کرده بودم نصف شده بودن.

سحر دستمو گرفت وگفت: وای سامه، همین الان نهار خوردی!

اخم تیزی کردم وگفتم: خوب چه اشکال داره؟ شیرینی هام ناراحت می شن اگرمن...

سحر با جیغ بلندی گفت: خفه شو سامه! هرکاری می کنی بکن فقط از این مزخرفات تحویل من نده!

بساط همیشه بود. با لیوان چایم و ظرف شیرینی هام به اتاقم رفتم. در وبستم. به ساعت کلبه ایم نگاه کردم، بعد نگاهم به کامپیوتر و میز اینه ام سر خورد. همه جا پر بود از گل چینی هام یا تابلوهای سیاه قلمم !

بعد از صرف عصرونه ام، باز به دستشویی رفتم. دور بدنه ی کاکتوس هام و تمیز کردم و وضو گرفتم، در دستشویی و باز کردم.

با شنیدن صدای کاکتوس هام که ازم التماس دعا داشتن لبخندی بهشون زدم و حتمنی گفتم و محتاجیم به دعا هم تو دلم زمزمه کردم. چون مامان جلوی در دستشویی ایستاده بود! فرصت گفتگو رو ازم گرفت. 

فوری از جلوی چشمش به اتاقم رفتم و درو بستم. سجاده ی ترمه امو باز کردم، تسبیح سفیدم با دعاهایی که از بچه های سرچهار راهی می خریدم و مهر گردم درست شبیه یه تصویر خندان بهم نگاه می کردن.

سلامی به اونها کردم. و چادرمو که بوی عطر مشهد می داد رو سرم انداختم. قامت گرفتم و نمازمو شروع کردم.

ده دقیقه عبادتمو مثل هر روز انجام دادم. صدای مادر وسحر و می شنیدم.

مامان مثل هرروز بساط اه و ناله اش وپهن کرده بود و سحر دولا پهنا باهاش حساب می کرد و خوب ازش جنس و غرغر می خرید!

کار هر روزشون بود. خیلی وقت بود که عادت کرده بودم.

از چادر و جانمازم تشکر کردم، از خدا هم تشکر کردم که به حرف هام گوش داد.

جلوی اینه ایستادم. موهای خرماییمو بالای سرم جمع کردم. کمی ضد افتاب به روی کک های ریز و کوچولو و مورچه ای که زیر چشم هام قرار داشتند زدم. دوست نداشتم اون ها رو بپوشونم، حس می کردم بخاطر حضورشون باید ازشون تشکرکنم!

با صدای سحر که گفت: این قدر از عالم و آدم تشکر کردی، خسته نشدی؟

وای باز من بلند فکر کردم!

بوم نیمه کارم و برداشتم. مانتوم و تنم کردم، شالم و روی سرم انداختم.

سحر روی تختم ولو شد. داشت با گوشیش ور می رفت.

بهم نگاه کرد وگفت: داری میری؟

- اره.کاری نداری؟

سحر: یک میلیون بابا پول گوشی بهت داد که چی بشه؟

- من لازم ندارم. مگه چقدر راهه؟ همین سر خیابون می رم و میام.

سحر چینی به بینیش انداخت وگفت: پس میای گوشی هامون و عوض کنیم؟

- اره... مال تو! 

سحر لبخند کجی بهم زد و من تو دلم ازگوشیم خواستم تا برای سحر گوشی خوبی باشه!!! اگر بلند می گفتم کارم ساخته بود!

از خیابون رد شدم، وارد اموزشگاه شدم.

با دیدن خانم جعفری لبخندی زدم و خانم جعفری درحالی که از بالای عینکش به من نگاه می کرد با محبت جواب سلاممو داد و گفت: خوبی سامه جان؟

- ممنونم، شما خوبین؟

خانم جعفری تشکری کرد وهمون دم تلفن زنگ زد.

سری تکون دادم و به کلاس رفتم.

بومم رو روی پایه ی مخصوص گذاشتم. صندلیم و جلو کشیدم، به ارومی روش نشستم.

رنگ های اب رنگم و اماده کردم.

با صدای سلامش، سر بلند کردم. به موهای فر فری جوگندمیش که فرق از وسط دو طرف صورتشو گرفته بود و بلندیش تا پایین تر از گردنش می رسید با اون عینک شیشه گرد. چونه ی تیز، ته ریش مشکی و ابروهای پیوسته درکل ظاهرش بد نبود. حداقل از نظر من!

لباس پوشیدنشو دوست داشتم. تی شرت طوسی و پیراهن قرمزی که روش پوشیده بود. جین سورمه ای، و دستمال گردن ابی کمرنگ، بوی عطرش تو سرم پیچید.

با دیدن من لبخندی زد وگفت: سلام.

سلام کردم و اون درحالی که چشم هاشو به حالت تیک واری دو بار محکم رو هم فشار داد وگفت: خوبین خانم سراج؟

سرمو پایین انداختم وگفتم: ممنون.

صدای دختری از عقب اومد وگفت:استاد سلام، روزتون بخیر.

استاد: سلام آناهیتا. چه عجب زودتر از من اومدی؟ و به پسرها هم سلام کرد. پشت سه پایه اش نشست و گفت: خوب امروز قراره از ته کلاس یه خرده بزنم و نباشم.

صدای سهراب پسری که در امتداد اناهیتا می نشست اومد وگفت: کجا استاد؟

استاد لبخندی زد وگفت : هیچی مادرم از شهرستان برمی گرده. خانم سراج لطفا امروز غلط گیری های بچه ها با شما باشه.

حس می کردم ضربان قلبم توی دهنم می زنه.

استاد کنارم ایستاد و گفت: کارت خوبه خانم سراج. فقط فکر نمی کنی این سبز زیاد به این ...

وسط حرفش پریدم وگفتم: اوایل فروردین هنوز همه ی برگ ها سبز نشدن.

استاد اخم کرد، بیشتر برای دقت کردن. لبخند کجی زد وگفت: ولی اونطوری هم بخوای حساب کنی باز هم زمستون درخت ها لختن. از سبز تیره تر استفاده کن.

باز توجیه کردم: اخه سبز اوایل فروردین روشنه!

لبخند کجی زد وگفت: هرچی بگم یه چی می گی؟

لبمو گزیدم و استاد گفت: بلند شو کار بقیه رو رسیدگی کن .

و خودش پشت بوم و سه پایه ی من نشست. به سمت اناهیتا رفتم. سر و کله زدن با اون سخت بود. اون تنها کسی بود که دوست نداشتم ازش تشکر کنم. اون بد اخم بود. اونقدر اخم می کرد که همیشه وسط پیشونیش دو تا خط عمودی حضور داشت.

نفر بعدی سهراب بود . از اون پسرهای غد و خیلی بی ادب بود. نفر بعدی سپهر و لیلا و لادن بودند. سپهر از من کوچیکتر بود. لادن و دوست داشتم. لیلا هم خواهرش بود. شاید اگر لادن رو دوست نداشتم لیلا رو هم دوست نداشتم!!!

کلاس مربعی کوچیکمون با شش هفت تا چهارپایه و بوم و چند ادمی که زیادی فکر می کردند هنرمندند تشکیل می شد، جز استاد هیچ کس وهنرمند نمی دونستم.!!!

استاد مشغول غلط گیری کارم بود، پشت سهراب ایستادم، غروبش به سیاهی می زد. غروب، نارنجی متمایل به زرد بود.

قلم مو رو برداشتم وگفتم: با اجازه!

سهراب پوفی کشید وگفت: خانم سراج؟!

محلش نذاشتم وبا ترکیب رنگ نارنجی و زرد و کمی قرمز مشغول شدم. شاید عین بافت یه فرش ابریشم؛ فقط چند رج به رنگ هاش اضافه کردم.

ولی حالا حس غروب وبهتر می فهمیدم.

خودش هم ساکت شد. پنج دقیقه هم نشد. 

بهش لبخندی زدم وگفتم: ترکیب رنگ های ضد و امتحان کنید. بهتر جواب می ده!

جوابی بهم نداد. ولی وقتی قلمشو دوباره روی بومش گذاشت و با همون ترکیب رنگ ادامه داد لبخند پیروزمندانه ای تو دلم زدم، غروب که سیاه نبود!

سرجام برگشتم. استاد کمی به تصویرم دست برده بود؛ هرچند ترکیب رنگ های جنگل سرسبزم خیلی فرقی نکرده بود و کمی ابی اسمونم و تیره تر کرده بود. نفس عمیقی کشیدم؛ با کمی نگرانی روی چهارپایه ی چوبیم نشستم.

دفعه ی پیش تحمل وزن یه هنرجو رو نداشت و شکست! اناهیتا و سهراب به اون هنرجو خندیدند و لادن اولین کسی بود که جلو اومد تا حال اون هنر جو رو بپرسه !!! 

مسخره بود، ولی خوب؛ اون هنرجو نمی تونه از کوه پلوی قرمه سبزیش بگذره!!! اگر می تونست!!!

نفس عمیقی کشیدم. عین آه شد!!

استاد کنارم اومد و گفت: سامه حالت خوبه؟

به چهره اش نگاه کردم. مهربون بود، حداقل وقتی با تابلوهام حرف می زدم به من نمی خندید.

از توجهی که گه گاه به من می کرد حس خوبی بهم دست می داد. کم پیش میومد این دوران؛ این روزها کسی به من توجه کنه!

شاید سرگرم کننده ترین لحظات زندگیم کنار استاد نقاشیم می گذشت. نفس عمیقی کشیدم و به چهره اش دوباره خیره شدم.

درحالی که دست تو کیفم می کردم گفتم: امروز از لوازم تحریری نزدیک خونمون یه دفتر خریدم.

اوهومی گفت و من دفتری که اندازه ی دو کف دستم بود و بهش نشون دادم.

لبخند زیبایی زد و گفت: قشنگه؛ و چشم هاشو دوبار پیاپی محکم رو هم فشار داد. !

انگشتمو توی دهنم کردم وگفتم: اگه ازش خوشتون اومده می تونید برش دارید، مال شما!

درحالی که دفتر و باز می کرد خندید و گفت: هنوز توش چیزی ننوشتی؟

-نه.

استاد عینکشو روی بینیش به عقب هول داد وگفت: همسرم عاشق خاطره نویسیه.

لبخند کجی زدم وگفتم: پس ببرید برای همسرتون.

استاد: نه!

دفتر و به ستم گرفت وگفت: بهتره خودت توش بنویسی، گاهی سبک می کنه. امتحان کردم!

نفس عمیقی کشیدم و جنگل دو کف دستیم و به سینه ام چسبوندم.! 

***

بخش اول دفتر:

دو کف دست جنگل!!!

به نام او که به قلم سوگند خورد.

سعی می کنم با خطی خوانا و زیبا بنویسم.

در میان صفحاتی که روزی به من نفس هدیه می کردند؛ نفس عمیقی می کشم. 

چشم هایم به ثانیه شمار ساعت خشک می شود. دستم کم وبیش می لرزد، از ترس خراب کردن صفحه ی زیبای دو کف دست جنگلم می ترسم.

نمی دانم از چه و از کجا بگویم؟؛ اما دل پری دارم. 

***

با صدای سحر سرمو از روی دفتر بلند کردم. دفتر وبستم از جا بلند شدم. دفتر و روی میز سر دادم و خودم جلویش سنگر گرفتم تا از دید سحر پنهون باشه! سحر با کلافگی درحالی که داشت گوشه ی ناخنش رو سوهان می کشید گفت: پاشو بیا موهاتو رنگ کنم!

با دهن باز به چشم های به نسبت مصرش خیره شدم و سحر گفت: امروز تو کلاس ارایشگری یه مدل رنگ جدید یاد گرفتم. می خوام بذارم رو سرت!

باز شده بودم موش ازمایشگاهی؟؟؟ قبلا اپلاسیون و غیره رو اعمال می کرد حالا هم رنگ مو!

دفاعی عاقلانه.

لبخند کجی زدم وگفتم: خوب مامان اینا که نمی ذارن من موهامو رنگ کنم.

سحر از جلوی چهارچوب اتاقم داد زد: ماماااااان؛ سامه قبول نمی کنه!

مامان با سرعت جت خودشو جلوی در رسوند وگفت: دخترم حیا داره، عیب نداره مادر!

وقتی دو ماه پیش به جون ابروهام افتاد و صورتم، پس باید زودتر فکرشو می کردم که یه روزی هم به این قسمت می رسه.

اصولا نه در دهنم نمی چرخید وگرنه مخالفت می کردم!

با تمام درد و بوی رنگ و چیزهایی که سردرنمی اوردم، وقتی خودمو تو اینه دیدم، حس کردم یه مدلی شدم، از اون مدل های مصنوعی که اصلا با من جور درنمیومد. طبیعی نبود. اون همه رنگ روشن و تیره کنارهم! خدا من و اینطوری خلق نکرده بود!

سحر انتظار تعریف داشت ولی نمی شد؛ زبونم به دروغ و فامیل مصلحتیش نمی چرخید. حتی به اقوام دورش که می گفت نباید تو ذوق بزنم! مهم این بود که من ته دلم با حرف زبونم باید یکی می بود و همیشه بود.!!!

بدون حرف به اتاقم رفتم.

مامان با کلافگی گفت: عوض تشکر ازخواهرته؟؟؟

جوابی ندادم. مامان دوباره گفت: سامه فردا مهمون داریم. ظهر جایی نری!

خمیرگل چینی رو توی دستم ورز می دادم.

دفترم به من چشمک می زد تا دوباره براش درد ودل کنم ولی شاید بعدا!!!

فصل دوم:

به صورت ترکه ای و استخونیش نگاه می کنم.

اصلا حواسش به من نیست. بیشتر به پشت سرم نگاه می کنه . گاهی ارزو می کنم کاش دو تا چشم پشت سرم داشتم تا بدونم اون عقب که حاضر نیستم خودمو بخاطر دیدنش ضایع کنم چه خبره؟

نفس عمیقی می کشه.

نمی فهمم چرا موهامو رنگ کردم. بشم دلقک خیمه ی شب بازی؟ اون وقت این ادمی که روبه روم نشسته حتی زحمت تراشیدن ته ریشش هم نده؟ بدون کت و شلوار؟؟؟ بدون آمدن خانواده.

حالا باید روبه روش بشینم وبه کافه گلاسه ام فکر کنم . و اون با بخار کاپوچینوش بازی کنه!

بالاخره دست از نگاه کردن کشید و گفت: راستش نمی دونم چطور شروع کنم.

صدای خش داری داشت.

شاید باید عادت می کردم. ولی در کل قامت و بلندی اندامش خوب بود.

موهام کمی رو صورتم ریخته بودم . گذاشتم بیرون باشن. نمی دونم با چه فکری ولی گذاشتم تا اونها بیرون باشن!

دوباره با صدای خش دارش گفت: راستش بهزاد از شما خیلی تعریف کرده.

بهزاد؟

- بهزاد خان لطف دارن.

سرشو کمی جلو اورد.

صدای سحر وقتی که می خواست من و اماده کنه تو گوشم پیچید:سعی کن پسره رو بگیری تو مشتت. با لبخند، عشوه ... 

بلد نبودم ولی ناشیانه سرمو جلو بردم و لبخند زدم.

از حرکتم وحشتناک تعجب کرد!

ولی کاری بود که شده بود،عقب رفت و گفت: مطمئنم برای شما انتخاب های بهتری هم هست.

نفهمیدم.

دوباره گفت: راستش من فقط بخاطر اینکه روی بهزاد و زمین نندازم پا پیش گذاشتم، اما در واقعیت...

بی اراده دستم به سمت موهام رفت و اون ها رو بی هیچ حس خاصی به داخل فرستادم.

لبخندی طبیعی زدم وگفتم: درک می کنم.

واقعا هم درک می کردم. اولین بار نبود که چنین اتفاقی می افتاد.

ماه پیش هم همین برنامه رو داشتم.

لبخند دوباره ای زدم و اون گفت: شما از هرلحاظ ایده ال هستید.

وسط حرفش پریدم وگفتم: نه از هر لحاظ، ولی از تعریفتون ممنونم.خوب با اجازتون.

وسط حرفم اومد وگفت: سامه خانم؟

ازجابلند شدم وگفت: من به همه می گم شما من و رد کردید!

لبخند کجی زدم و فکر کردم اون دو نفر قبلی هم همین رو گفتند،شاید از دلسوزی زیاد شاید از مردونگی زیاد!

- لطف شما رو می رسونه. روزتون بخیر.

و قبل از اینکه اون به خودش تکونی برای بلند شدن بده. از کافی شاپ بیرون زدم.

خیلی سریع خودمو به پارکی در همون حوالی رسوندم. نزدیک مجسمه ای که کنار حوض مشغول مطالعه بود رفتم.

- می تونم اینجا بشینم؟

اونقدر غرق در کتاب بود که متوجه نشد، کنارش لبه ی حوض نشستم. از اب که پشتم بهش بود عذرخواهی کردم و دفترم و دراوردم.

قلمم رو هم برداشتم.

***

بخش دوم دفتر:

دلسوزی های مردانه ی مردها!!!

وقتی فکر می کنم چقدر دم دست ادم هایی که بیش از حد به انها نزدیکم هستم؛

وقتی فکر می کنم انها برای نجات خودشان از دست من بیش از حد به فکر خودشان هستند؛

وقتی فکر می کنم که چیزی کمتر از ان هستم که بقیه فکر می کنند؛

پیش خودم و تو به انها لبخند می زنم و فکر می کنم من در میان این هیاهوی خواستن و نخواستن ها، درمیان این تکامل و مکمل ها؛

نیمه ی پنهانم را نزد تو امانت می گذارم تا بدانی چقدر پرم از دم دستی بودن و خلاص شدن و کمتر بودن!!!

***

- فرار کردی؟

به چهره ی زیادی خلافش که با ارایش غلیظی پوشانده شد بود نگاه کردم.

- جا داری؟

حرفی نزدم.

- اگر بخوای امشب می تونم خونه ی یکی واسه ات جا خواب و یه حموم ردیف اماده کنم؟! هستی؟

لبخندی زدم و گفتم: جا دارم.

دهنشو باز کرد وگفت: اِ، ای ول، کجا؟

- اسمت چیه؟

- ساناز، المیرا، تینا، جسی، جنی، آنی، و بلند زد زیر خنده!

- من چی صدات کنم؟!

- ساناز.خیلی وقته کسی ساناز صدام نکرده!

- من دختر فراری نیستم ساناز.

پاکت سیگارش و دراورد و گفت: اره،حدس زدم. سیگار؟!

- نمی کشم.

ویاد بازی ای افتادم که با قدم بازی می کردیم. گردو، شکستم، سیگار، کشیدم، ساعت، تیک تاک!

ساناز: پس خانواده داری؟

- اره. 

ساناز:تنها توپارک نشستی؟

شونه هامو بالا انداختم وگفتم: خواستگارم ردم کرد.

ساناز: چه ازگلی بوده!

- حق داشت.

ساناز: هیچ مردی تو این دنیا حق نداره. خیالت تخت خواب!

لبخندی زدم و گفتم: من گرسنمه. میای بریم یه چیزی بخوریم؟

نگاهی به هیکلم انداخت وگفت: اره، ولی؟

وسط حرفش گفتم:مهمون من.

چشماش برقی زد وگفت: پاشو بریم یه رستوران ایتالیایی این ورا هست.

- من دلم چلو کباب می خواد. !

چینی به بینی اش انداخت وگفت:سگ خور. پاشو بریم.

از مجسمه وحوض اب خداحافظی کردم و درحالی که اون با چشم های گرد شده به من نگاه می کرد باهم به سمت خیابون رفتیم.

بعد از صرف غذامون کیفمو پیشش گذاشتم تا برم دستهای چربم و بشورم.

توی رستوران به سمت دستشویی زنانه رفتم، به صورتم اب پاشیدم، مقنعه امو دراوردم و موهای رنگ شدمو نگاه کردم. که چی؟!

از دستشویی بیرون اومدم. ساناز داشت توی کیفمو نگاه می کرد. پشت ستون ایستادم واجازه دادم وارسی چیزهایی که نداشتم تموم بشه.

وقتی کیف پولم و پیدا کرد جلو رفتم.

کیفمو زیر میز برد وگفت: بریم؟

از توی زیپ مخفی کیفم کارت اعتباری مو برداشتم وگفتم: برم حساب کنم، بعد بریم.

لبخندی زد و من هم به سمت صندوق رفتم.

جلوی رستوران گفت: من دیگه برم. از اشنایی باهات خوشحال شدم. راستی شمارم اینه . 0935...

- اگه جایی ونداری می تونی بیای خونه ی ما!

چشم هاش برقی زد وگفت: واقعا؟

- اره.

ساناز: جدی می گی؟

- اره. 

براش مهم نبود شب و کجا بگذرونه. خیلی راحت به من اعتماد کرد. درست همون اندازه راحت که من بهش اعتماد کردم و الان کیفم توی جیب جینش بود!

***

صدای مامان وشنیدم که به سحر گفت:دوستشه؟ مگه دوستم داره؟ حالا از کجا می شناستش؟

سحر: من چه می دونم، لابد از بچه های کلاسشونه!

مامان با نگرانی گفت: حالا چرا قیافه اش اینطوریه؟ شبیه معتاداست، عین دختر خرابه.

سحر: وای مامان بیخیال. حالا یه بار دوستشو اورده ها.

من وارد اشپزخونه شدم وگفتم: من و ساناز می ریم تو اتاق من.

مامان دستمو کشید وگفت: این دختره تک فرزنده؟؟؟ خواهر برادر داره؟ 

نمی دونستم.دستمو از تو دست مامان بیرون کشیدم وبا سینی شربت پرتقالی به اتاقم رفتم.

جلوش نشستم و گفت: این گل مل ها رو خودت درست کردی؟

- اره. ازشون خوشت اومده؟

ساناز:ای ول چه خوشگلن. 

سبد گل کوچولویی که شاید اندازه ی کف دست منهای پنج انگشت هم نبود رو به سمتش گرفتم وگفتم: این بهترین کارمه. مال تو.

لبخندی زد و گفت: می خوام چیکار؟

نقاشی هامو نگاه کرد وگفت: کارت درسته. ای ول داری.

سحر از پشت در گفت: اهای تپلی تنبلی. بیا اینو از من بگیر.

از جام بلند شدم، در وباز کردم. سحر با ظرف میوه جلوی در بود یه لبخند بهم زد و میوه ها رو به دستم داد.

دستمو گرفت وگفت: نه. رو همین ملافه ات می خوابم. البته اگه خودت وسواس داری ولی تمیزم. دیشب حموم بودم و چشمکی بهم زد وگفت: با همین کاکرو.

- راستی تو برادر داری؟

ساناز: اره!

-خوب من می رم بیرون،تو استراحت کن.

دفترم و برداشتم واز اتاق بیرون زدم.

***

بخش سوم دفتر:

صفت ها درد دارند!!

وقتی موصوف صفتی می شوی که دوستش نداری درد دارد؛

وقتی به تو چیزی را نسبت می دهند که دوستش نداری؛ هم درد دارد.

وقتی دوست نداری موصوف باشی و بالاجبار هستی، وقتی کدو تنبل می شوی. خاطره ی کدو قلقله زن تلخ می شود!

"كدو قلقله زن! ندیدی پیرزن؟"

والله ندیدم؛ بالله ندیدم؛ به سنگ تق تق ندیدم؛ به جوز لق لق ندیدم؛ قلم بده؛ ولم بده؛ بگذار برم!!!

وقتی نوستالژی خاطرات تلخ شود، زندگی اکنون هم تلخ می شود. ان وقت فکر می کنی دلت به چه چیزی خوش باشد، وقتی همه چیز تلخ است!!!

وقتی دیروز نیست؛ امروز نیست؛ فردا نیست..

وقتی نوستالژی را بخاطر ایدئولوژی موصوف بودن صفتی درد اور، از دست می دهی و از تداعی خاطراتی که تو درحال حاضر موصف صفت هایشان می شوی درد می کشی؛ طعم زندگی به طرز وحشتناکی به کل تلخ می شود..

شاید باید عادت کرد؛ شاید هم باید عادت کرد به عادت نکردن!!!

***

سحر: چی می نویسی؟

مامان: بنویسه بهتره تا با در و دیوار حرف بزنه.

سحر: این دوستتو از کجا می شناسی؟ امشب اینجا می مونه؟

- اشکالی داره؟

مامان عصبی گفت: بله، خیلی هم اشکال داره. معلوم نیست دختره کیه؟ چیکارست؟

-یه برادر داره.

مامان چشمهاشو باریک کرد و کنارم نشست وگفت: راست میگی؟

- اره.

مامان: تو کلاس خیاطی باهم اشنا شدید؟

جوابی ندادم وبه چهره ی مامان نگاه کردم.

مامان: برادرش مجرده؟ چند سالشه؟

باز جوابی ندادم، از جام بلند شدم، همراه دفترم به دستشویی رفتیم. به دیوار دستشویی تکیه دادم و رو به کاکتوس هام ماجرای امروز و تعریف کردم.

با مشتی که به در خورد ناچارا ادامه ی حرف هامو به بعد موکول کردم!!!

زنجیر طلامو توی کشو گذاشتم. بقیه ی طلاها و پول هامم جلوی چشم ساناز توی اون کشو گذاشتم.

از دفتر چرک نویسم عذرخواهی کردم و یه تیکه کاغذ ازش کندم، دفتر چوبی دو کف دست جنگلیم کمی از دستم دلخور شد شاید دوست نداشت از همسایه اش.

تو دلم عذرخواهی کردم وروی کاغذ نوشتم: اگر بردی، ببر؛ ولی لطفا این گردنبندم را نبر. از پنج ماهگی گردنم بود. اگر بردی هم به قیمت بفروش. در کیف پولم هم چند عکس سه در چهار از مادر وخواهر و پدرم دارم؛ انها را هم به من بده. به سلامت.

کاغذ و روی پول ها و جواهرات گذاشتم و در کشو رو بستم.

دست ساناز و گرفتم وگفتم: بریم شام.

ساناز لبخندی زد و وارد هال شدیم.

مامان براش یه سفره ی رنگین چیده بود، عطر غذا زیاد بهم اجازه نمی داد فکر کنم ولی سوالات پی درپی مامان از خانواده و برادر.

ساناز می تونست درخونه ی ما بمونه چون یه برادر مجرد داشت که اتفاقا مهندس بود!!! مامان مثل پروانه دورساناز می چرخید!

چون یه دخترخراب می تونست برادر داشته باشه !

ساعت شیش صبح بود. ساناز سر کشو ایستاده بود. با نور گوشیش داشت اون برگه رو می خوند. من خودمو به خواب زده بودم اما می دیدمش. 

هنوز ایستاده بود. کیفش رو شونه اش بود، در کشو رو بست. کاغذ و روی میز اینه ام انداخت. نفس عمیقی کشیدم؛ داشتم به سقف نگاه می کردم که سایه ی لوسترم افتاده بود توش. داشتم برای اون اشکال سیاه، نقش تو ذهنم ایجاد می کردم.

صدای در ورودی و که شنیدم؛ ازجام بلند شدم ،به سمت میز اینه ام رفتم.

ولی اول در کشو رو باز کردم. کیف پولم و تمام طلاهام و پولام دست نخورده تو کشو بود.

حتی چند اسکناس هم رو کیف پولم حضور داشت. حس کردم قیمتی که تو کشو بود شبیه دنگ غذاش بود!!!

روی یه تیکه کاغذ؛ پایین نوشته ام نوشته بود: خیلی وقت بود نخندیده بودم. سامه خیلی باحالی، خیلی با معرفتی، هرمشکلی داشتی زنگ بزن: 0912...

خط ثابتشو نوشته بود. با مداد چشم. برام یه تلفن نوشته بود. 

خراب بود، ولی معرفت داشت!!!

انگاری این روزا ادم ها عادت دارن بهم بی اعتماد باشن، بد عادتیه اعتماد کردن!!!

***

صدای دوخت تو سرم ویراژ می داد.

دنیا کلافه گردنشو چپ و راست کرد و ترق ترقش ودراورد. دلم برای استخون هاش می سوخت. دستمو پشت کتفم بردم و کمی شونه ام و مالیدم.

کیمیا نفس عمیقی کشید وگفت: کسی چای می خوره؟

خانم سعادت لبخندی زد وگفت: کیمیا جان دستت درد نکنه اگه بریزی.

و خم شد و از زیر میز چرخ یک بسته نقل بیرون اورد. دلم بی چشیدن طعم مزه اش شیرین شد.

نفس عمیقی کشیدم و گفتم: نقل بادومیه؟

خانم سعادت لبخندی زد و از جا بلند شد و جعبه رو جلوی من گذاشت وگفت:نقلش گردوییه.

چشمام برقی زد. درشو اروم باز کردم و یدونه دراوردم، عین مروارید بود، یا نه عین ابرها تو اسمون گلوله گلوله بود. بهش سلام کردم و اروم چشمامو بستم وگذاشتمش تو دهنم.

یذره تو دهنم نگهش داشتم. تا ته حلقمو شیرین می کرد، دلم نمیومد بجومش، اما بزرگی و تپلیش از داشتن یه مروارید گردویی تو دلش حکایت می کرد. باعرض معذرت با دندون های اسیام یه گاز بهش زدم و طعم گردو رو چشیدم. چشمامو باز کردم،با دیدن یه لیوان چای خوشرنگ که دست به کمر جلوی چرخم ایستاده بود برش داشتم کمی داغ بود. صداشو شنیدم که ازم بخاطر سوزوندن لبم عذرخواهی کرد.

لبخندی زدم... کمی فوتش کردم ودوباره خوردم. طعم تلخ چای و طعم شیرین نقل باهم مخلوط شد و یه ترکیب خدایی ساخت !

کیمیا پوفی کشید و گفت: نمی دونم باید چیکار کنم. 

اونقدر غرق بودم که نفهمیدم چی شد.

خانم سعادت عینکشو دراورد و چشمهاشو مالیدو گفت: حالا پسره چند سالش هست؟

کیمیا: ده سال ازمن بزرگتره.

دنیا:اختلاف سنی تون زیاده ها!!

کیمیا سرخ شد وگفت: اخه برام این مهم نیست، خانوادمم مخالفن.

خانم سعادت: ولی پسره دل تو رو برده؟؟؟

ذهنم ازم پرسید: دل بردن یعنی چی؟؟؟ یعنی دست کرده قلبشو از سینه دراورده؟؟؟

یه نجوایی تو دلم گفت: خودتو به خریت نزن.

گونه های کیمیا، لبخنداش، یه مدلی شده بود. مثل دفعات پیش که براش خواستگار میومد نمی نشست مسخرشون کنه و از بدی هاشون بگه.

فکر کم پسره دلشو برده.

کی دل تو رو می برن؟؟؟

لبخندی زدم و به قول سحر، نه دلم نمیومد به خودم توهین کنم.

از جام بلند شدم. یه چای دیگه برای خودم ریختم. یه نقل دیگه،یه تریکب تلخ وشیرین دیگه !!!

نفس عمیقی کشیدم وفکر کردم ده سال اختلاف سنی، اقا کاشفی بیست سال از من بزرگتر بود.

روی چرخ افتادم و تور لباس عروس و روش میزون کردم. پامو روی پدال فشاردادم و فکر کردم؛ بین اون نگاه و ریش سفیدش و موهای ریخته ی جلوی سرش، از کدوم بیشتر متنفر، نه متنفر که نه! شاید بیچاره فکر می کرد داره در حق من لطف می کنه! نمی تونم گناه مردم وبشورم. ولی اون تنها انتخابی بود که من شخصا ردش کردم، قبل از اینکه رد بشم!

صدای خانم سعادت اومد که گفت: ایشالا لباس سامه رو بدوزیم.

گونه هام سرخ نشد، قلبم به تاپ تاپ نیفتاد. ازاون تعارف ها بود که انگار هیچ وقت پیش نمیومد کسی برای خالی نبودن عریضه ازش حرف میزد!

با این حال لبخند عمیقی زدم و تشکر کردم.

بعد از کلاس وارد پارکی شدم که ، راه خونه رو بهم دور می کرد اما دوست داشتم از وسط بوی چمن ها و بدمینتون بازی کردن و تاب تاب عباسی بچه ها رد بشم.

داشتم فکر می کردم که کدوم دو درختی با هم زوج هستن و کدوم شمشادی می تونه بچه شون باشه.

کیفمو روی شونه ام جا به جا کردم.

دفترم و در اوردم و نفس عمیقی کشیدم.

***

بخش چهارم دفتر: 

هالو وارانه قدم می زنم.

نمی دانم چطور می شود که این طور می شود؟

به خلایی میرسم که هیچ وقت نمیفهمم چطور و از کجا به اینجا رسیدم؟

از ان احساسات پوچانه ی گمانه ی هالو وارانه است که فکر می کنم باید به مسیری ژرف نگاه کنم و به نوعی بدانم که من ذره ای بیش نیستم.

ولی خیلی طول نمی کشد که نجوایی درونم فریاد می زند؛ هستی و باشی و بمانی بهتر است تا نــهستن و نــباشن و نــماندن!

شاید راست می گوید.

]***

ضربه ای به ساق پام خورد وسرم و از تو دفترم بلند کردم. با دیدن سه تا پسر و توپ والیبالی که در فرو رفتگی اسفالت پر ابی زیر نیمکت گلی وکثیف وخیس شده بود، علت درد یدفعه ای که تو ساق پام پیچید و حس کردم. دفترم و کنارم روی نیمکت گذاشتم و از توی جیب مانتوم دستمال کاغذی طرح دار گل رزی که تو کارگاه خیاطی دنیا برای عطسه های پی درپی بهم داد و من دلم نیومد ازش استفاده کنم اخه طرح روش خیلی قشنگ بود و بیرون اوردم.

توپ و برداشتم؛ سه تاشون داشتن از فاصله ی دوری به سمتم میومدن.

توپ و خشک کردم. یکی از پسرا که تی شرت ابی پوشیده بود وشلوار سفید که کنارش خط سورمه ای داشت و موهاشو با نمک سیخ کرده بود با خنده گفت: خانم چند کیلویی شما؟

و دوتای دیگه بلند خندیدند. توپ وبه سمتش گرفتم وگفتم: اخرین باری که وزن کردم هشتاد و سه بودم.

لبخند بامزه ای زد و گفت: بیشتر نمی خوری؟

-همه همین و میگن!

یکی شون که تی شرت زرد پوشیده بود و جین ابی گفت: 

الاكلنگ بشينيم كدوممون تا صبح تو هواست؟

تند گفتم:خوب معلومه من! ولبخندی زدم وتوپ وبه سمتشون گرفتم.

تی شرت ابیه زل زده بود بهم، یه خرده تو چشم هام خیره خیره نگاه کرد و کنار دستیش که یه تی شرت مشکی استین کوتاه با طرح فروهر پوشیده بود و استین های سویی شرتشو دورگردنش گره زده بود گفت: توپ و شما تمیز کردید؟

دستِ گلی مو با گوشه ی دستمال کاغذی تمیز کردم و چیزی نگفتم. توپ و هنوز به سمتش گرفته بودم و بدون اینکه سه تایی دیگه حرفی بزنن ازجلوم رد شدند و رفتند.

صدای مشکیه رو شنیدم که به اون تی شرت ابیه گفت: داشت می ترکید!

تی شرت ابیه یه چیزی گفت و من نشنیدم و بعد به دویدن شروع کردن البته با خنده و تو سر وکله ی هم زدن !!!

روی نیمکتم نشستم و با دیدن یه کیف پول که روی زمین افتاده بود به سه تا پسرا که شروع به دویدن کرده بودند نگاه کردم.

به سمت کیف پول رفتم؛ یه کیف چرم قهوه ای بود. تنها چیزی که مطمئن بودم این بود که قبلا روبه روم نیفتاده بود.

به مسیر رفتنشون نگاه کردم و بساطمو توی کیفم ریختم . کیف پولو برداشتم. درشو باز کردم، یه گواهینامه بود. مطمئن نبودم اون عکسی که روشه خیلی برام اشنا باشه ولی از یه طرف دیگه هم مطمئن بودم برای یکی از این سه تاست!

با دیدن اندام های کوچیکشون که به شدت از من دور بودن، به سختی شروع به دویدن کردم.

-اقا. اقا پسر!! صبر کن؛ کیف پولت!

به هن و هن افتاده بودم.

دیگه نمی کشیدم بدوم. تمام جونم و ریختم تو صدامو با نفس نفس صداش کردم.

کمی بعد هم ایستادم و خم شدم. اونقدر نفس کم اورده بودم که حتی نمی تونستم اب دهنمو قورت بدم.

صدای کسی وشنیدم که گفت: خانم؟

سرمو بالا گرفتم.با دیدن شلوار سفید وتی شرت ابیش و چشم های متعجبش اب دهنمو با پشت دستم جمع کردم وگفتم:کیفتون.

تی شرت ابی لبخندی زد و گفت: کیف دوستمه، بهش میدم. مرسی.

هنوز نفس نفس می زدم.

تی شرت ابی، به نیمکتی اشاره کرد وگفت: بیا یه دقیقه بشین.

بهش نگاه کردم... هندزفری شو توی گوشش گذاشت وگفت: الو سجاد. اره.. باشه ... راستی به ممد بگو کیفش پیدا شد. تو ماشین نیست. اره. فعلا.

و به من گفت: مرسی خانم. لطف کردی.

نفس عمیقی کشیدم ودستی به پیشونیم. عرقم و با سر انگشتم پاک کردم و چیزی نگفتم.

تی شرت ابی: بیا یه شوکولات بخور قندت افتاده.

خندیدم وگفتم: همینا رو خوردم که دارم می ترکم دیگه.

خنده اش جمع شد و چیزی نگفت.

ولی هنوز شکلات تلخ شصت درصد و به سمتم گرفته بود.

ناچارا دست دراز کردم و ازش گرفتم.

درحالی که پیشونیشو می خاروند گفت: خونه ات این طرفاست؟

- بله خیابون پشت پارک.

دستشو تو جیبش کرد وگفت: برسونمت؟

- مرسی. ممنون.

سری تکون داد و ازم فاصله گرفت. چند قدم ازم دور شد.اما دوباره همون مسیر وبرگشت وگفت:فردا. بچه هایی که میان ورزش می کنن قراره صبحونه بدن، ساعت هشت، هشت و نیم... دوست داشتی بیا. بچه های ماهم هستن.

- مرسی.

دماغشو بالا کشید وگفت: خوب خدافظ.

- به سلامت.

و رفتنشو تماشاکردم. شروع به دویدن کرد. ورزشکاری می دوید.

این یه دعوت رسمی به حساب میومد؟؟؟

حالا چی می پوشیدم!!!

لبخندی زدم و از جام بلند شدم.

صبحونه تو پارک. شنیده بودم ادم های سحر خیز میان پارک و ورزش می کنن و جمعشون اگر صمیمی باشه بساط صبحونه دارن جمعشونم کلی سالمه.

لبخندی زدم و از نیمکتی که اجازه داد روش بشینم تشکر کردم واز نیمکت قبلیه که روش نشسته بودم عذرخواهی. چون بخاطر کیف پولی فکر کنم محمد مجبور شدم با عجله بدوم.!

***

صدای مامان بلند شد که رو به من گفت: امشب باید رژیم بگیری.

فکرم رفت پیش صبحونه ی فردا.

بخودم نهیب زدم حالا فردا رو می خورم از پس فردا.

و با اخم به مامان گفتم: حیف نیست نعمت خدا رو حروم کنین؟

مامان دیس برنج و برداشت وگفت:بخدا دیگه نمیذارم بخوری. یه نگاه به هیکلت بنداز.

پوفی کشیدم وگفتم: باشه نمیخورمش ولی حق ندارین بریزینش دور. بذارینش تو یخچال.

صدای بابا بلند شد که گفت: غذای مونده و بیات به چه درد می خوره.؟!

اخمی کردم وگفتم: پس بده بخورمش.

مامان دیس برنج وبه سحر داد وسحر با یه حرکت از جا بلند شد و همه ی برنج و توی سطل اشغال خالی کرد.

تقریبا مات ومبهوت مونده بودم. چرا باید اسراف می کردیم.خوب غذای بیات خوردن بهتر از اسراف هر روزه و هرشبه و هرساعته بود!

با اخم از جام بلند شدم و در کابینت وباز کردم. نایلون زباله رو بیرون اوردم.

و به تراس رفتم.

صدای جیغ مامان بلند شد: حق نداری برنجا رو بریزی رو تراس.

و صدای سحر: نکن سامه. گند زده میشه به کل خونه و تراس. بابا تمام کثافت کاری پرنده ها رو.

میون حرفش اومدم وگفتم: مثل همیشه خودم تمیز می کنم!!! 

________________________________________

با صدای غرغر مامان که می گفت: دخترای ملت هم سن تو ان، یه خونه و زندگی و شوهر و بچه رو می گردونن.نه کارِ خونه بلدی، نه درس خوندی. شدی اینه ی دق. فقط هیکل گنده کردی. برو دخترای مردم و نگاه کن، همشون و ببین. ببین چطوری دارن زندگی می کنن. ببین چقدر زرنگن، همشون ترکه ای. ادم حظ می کنه نگاهشون کنه. هیچ هنری هم جز نقاشی کشیدن که پس فردا نمی دونم چه نون وابی برات می شه بلد نیستی. این همه کلاس خیاطی و زبان و اشپزی و سفره ارایی میری هیچی .

صداشو نمی شنیدم. داشتم به کبوتر هایی که مشغول خوردن نون خشک وبرنج بودن نگاه می کردم.

دستم کثیف شده بود. نایلون زباله رو گره زدم و گوشه ای از تراس گذاشتم تا ببرمش تو سطل بندازمش.

با صدای بلند سحر که گفت:حالا تو بشین با کبوترا حرف بزن. سامه ما نگران توییم.

دستم و توی دستشویی شستم.

درحالیکه توی اینه نگاه می کردم و وضو می گرفتم به کاکتوس هام ماجرای دعوت صبحونه تو پارک و گفتم. حس کردم کاکتوسام می گفتن بخاطر جبران پیدا کردن کیف پول محمده . در هرصورت هیچ دلیلی برای نرفتن نداشتم. هرچند دلیلی هم برای رفتن نداشتم، مگر تنوع!

با مشتی که به درخورد سریع از کاکتوس هام خداحافظی کردم و به اتاقم رفتم. سجاده امو باز کردم... چادرمو سرم انداختم و تسبیح فیروزه ایم و دور مهر گردم که بوی گرم خاک می داد پیچ دادم.

لبخندی زدم و کمی خودمو معطر کردم.

قامت گرفتم و الله اکبر گفتم.

سلاممو دادم و شروع به ذکر گفتن کردم.

صدای بابا بلند شد .

- تا صبح کی می خواد صدای این حیوونا رو تحمل کنه!

پیشونیمو روی مهرم گذاشتم وزمزمه کردم:خدایا به خاطر تمام نعمت هایی که به ما دادی ازت ممنونم. مرسی که امشبم گذاشتی تا کبوترها هم سهمی از برکت خونمون داشته باشن. مهمونی قشنگی گرفتن؛ تا باشه از این مهمونی ها.

نفس عمیقی کشیدم. از چادرم که صاف و منظم روی سرم مونده بود تشکر کردم وجا نمازمو بستم.

روی تخت دراز کشیدم و به سقف نگاه کردم. وسوسه ی نوشتن توی دفترم به سرم افتاده بود.

دلم می خواست کمی باهاش درد ودل کنم.

***

بخش پنجم دفتر:

گلایه های شبانه.

گنگ و گمم.

در ثانیه شماری که تاریکی اعلام می کند.

من گمم.

در حجمی از تیک تاک و بی نوری.!

میان نسل باریک دخترانه، من گم بودم !!!

به قول مادرم؛

فقط بلدم بکشم.

گاهی وزن؛ گاهی بار؛ گاهی برنج؛ گاهی از مادر؛ گاهی از به جز مادر؛ گاهی از خود؛ گاهی درد!!! فقط بلدم بکشم !!!

***

با صدای لبخند دو تا دختر مدرسه ای لبخندی زدم و گفتم:بچه ها نون می خورین؟

دختر بچه بند کیف طوسی صورتیشو کشید وگفت: نه مرسی.

- نونش تازه و داغه.

اون یکی دستشو دراز کرد وگفت:مرسی خانم. 

ازم فاصله گرفتن وشنیدم اون کیف طوسی صورتیه گفت:به منم بده زهرا.

زهرا نونشو نصف کرد و بهش داد.

لبخندی زدم و وارد پارک شدم.

نمی دونستم چند تا نون بگیرم. برای همین سه تا نون بربری و پنیر زیره و کره و عسل وخامه خریده بودم. نمی دونم چرا کاکتوسم گفت زشته دست خالی برم!

راستم می گفت.

با دیدن جمع سحرخیزی تو پارک مسیری و رفتم. نمی دونم با چشم دنبال اشنایی می چرخیدم که حس کردم یه جمعی که مشغول دویدن بودند پشت سرم حرکت می کردند.

از مسیر حرکتشون خودمو دور کردم و با دیدن یکی از پسرای دیروزی که این بار یه تی شرت ابی نفتی پوشیده بود پشت سر این جماعت که خیلی اروم می دویدند شروع به راه رفتن کردم.

حس کردم پچ پچی بین جمع افتاد و این صحبت ها به لیدر این دوندگان سحر خیز رسید.

با دیدن تی شرت ابی دیروزی که یه گرمکن مشکی با تی شرت سفید پوشیده بود و یه نگاه اشنا به من داشت لبخندی زدم.

هندزفریشو دراورد وگفت: حالا یه نفس می گیرم. دست ها باز.

با دیدن اقایون مسن و خانم ها که یک دست سفید پوشیده بودند و داشتند با باز وبسته کردن دست هاشون نفس گیری می کردند لبخندی رو لبم نشست.

صداشو شنیدم که گفت: سجاد نرمش بده.

وصدای یک دو سه ... دست زدن جماعت که یه حرکت نرمشی و کامل می کرد کل فضا رو پرکرد!

جلوم ایستاد وگفت: اینا چیه؟

- سلام صبح بخیر.

تی شرت ابی دیروزی گرم کن مشکی امروزی گفت: اهان. سلام صبح بخیر. خوبی؟ می گم چرا زحمت کشیدی؟ ما می خواستیم دعوتت کنیم.

و رو به مردی گفت: مرتضی ممد و صدا کن.

لبخندی بهم زد و گفتم: زحمتی نبود.

نون ها و خریدام و ازم گرفت و گفت: به هرحال مرسی. اتفاقا نون کم داشتیم.

پسری که ممد خطاب شده بود جلوم ایستا دوگفت:خانم دیروز خیلی شرمنده شدم. مرسی.!

-سلام صبح بخیر.

ممد:سلام صبح تون بخیر. ببخشیدا . من تمام مدارکم تو کیفم بود.

- خواهش می کنم کاری نکردم که؟

ممد رو به تی شرت ابی دیروزی و گرم کن مشکی امروزی گفت:شایان بس نیست؟ پهن کنیم بساط صبحونه رو؟

تی شرت ابی دیروزی و گرم کن مشکی امروزی که اسمش شایان بود نگاهی به ساعت انداخت و گفت: باشه. خانم ها اقایون... خسته نباشید... بفرمایید بریم صبحونه رو اماده کنیم.

سجاد کوله اشو برداشت و من گوشه ای دورا دور نظاره گرشون بودم. با دیدن دو مردی که یه قابلمه ی بزرگ دستشون بود و یه گاز پیک نیکی کوچیک جلوشون گذاشته بودن بو کشیدم؛ بوی عدسی بود، دوست داشتم!!!

سفره اماده شد.

با نهایت خاکی گری روی زمین خاکی نشستن.

مردی مشغول ریختن عدسی داغ تو کاسه های یه بار مصرف بود و هربار که به خانمی عدسی می داد می گفت: بفرمایید خانم محترم.

و هر بار که به اقایی یه کاس عدسی می داد هم می گفت: بفرمایید اقای محترم.

نه یک بار، نه دوبار، اصلا از استفاده ی این عبارت خسته نمی شد، همه براش محترم بودن!!!

شایان دور سفره راه می رفت. با دیدن من که روی نیمکت نشسته بودم گفت: چرا نشستی بفرمایید.

- حالا می خورم. 

کمی ازم فاصله گرفت و دوباره برگشت وگفت: بابت حرف های دیروز...

لبشو گزید و گفت: بفرمایید دیگه!

تو چشم های قهوه ایش نگاه کردم و گفتم: مرسی می خورم.

پوفی کشید و یه کاسه عدسی وبا یه تیکه نون بربری کنجدی به سمتم اومد. لبخندی زد وگفت: مشغول باشید.

و بلند گفت:خانم ها اقایون چیزی کم و کسر نیست؟

صدای محمد اومد که گفت:شایان بشین خودتم بخور. 

________________________________________

به شایان نگاه کردم، هنوز درگیر بود که کسی چیزی کم و کسر نداشته باشه. 

صورتش گرد بود، چشمهای قهوه ای، ابروهای مشکی، دماغ گوشتی، فک و چونه ای تیز با پوستی سبزه ، موهای خرمایی!

یک لحظه حس کردم شاید بشه از ادمی مثل اون که من و به یک صبحونه دعوت می کنه خوشم بیاد!

***

چهار سال بعد ... 

سه ماه قبل از مراسم عقد ... تدارکات!

- خانم سراج درمورد نقاشی هاتون حس معنوی هم دارید؟ 

- معنوی؟ 

- مثال میزنم خدمتتون، در تابلوی رکوع شما بیشتر از اینکه بندگی یک انسان درمقابل معبودش نمایش داده بشه، ظرافت و رنگ بندی در تار و پود فرش دستبافتی که کاراکتر شما به رکوع دراومده به نمایش گذاشته شده. ایا بخاطر این بود که یک شرکت بافندگی گالری شما رو ساپورت می کرد؟ یا ...

نفس کلافه ای کشیدم، با چشمهای تیزی به من زل زده بود. از بین عکاس و فیلم بردار خودمو بیرون کشیدم و گفتم: تابلوهای من مشخصه های خودشونو دارن و فکر نکنم نیازی به توضیح بیشتر داشته باشه! روز خوش.

و به سمت در ورودی حرکت کردم.

قبل از اینکه ماشینمو پیدا کنم گوشیم زنگ خورد.

- بله؟

- سلام خانم سراج.

- سلام بفرمایید.

- ازانتشارات ... مزاحمتون میشم. امیری هستم.

- آه... خانم امیری. حال شما؟ بله، طوری شده؟

- راستش ارشاد برای کتاب جدیدتون مجوز صادر نکرده.

- برای چی؟

-راستش خیلی درجریان نیستم. از اقای نعیمی پرس و جو کنید. درمورد چاپ پنجم رمان روزان دیروزم با مشکل مواجه هستیم.

یک لحظه ایستادم وگفتم: دیگه چرا؟

- موفقیت دو کتاب قبلی تون رو نداره. راستش فکر می کنم بهتره از چاپ و ادامه اش منصرف بشید.

با لحن عصبی ای گفتم: فکر نمی کنم تصمیم گیری راجع به این موضوع به شما ربط داشته باشه!

- به هرحال نسخه های چاپ پنجم در انبار هستند و فکر می کنم بهتره بدهی های انتشارات و سریع تر پرداخت کنید . روزتون بخیر!

و بدون اینکه منتظر ادامه ی حرف هام باشه تلفن و قطع کرد.

گوشیمو روی صندلی پرت کردم.

پشت فرمون اتومبیلم نشستم.صفحه ی گوشیم چند بار خاموش و روشن شد!

با دیدن گوشیم که حاوی چند پیام بود نفس کلافه ای کشیدم.

کمربندمو بستم و بدون باز کردن پیام ها همه رو از دم حذف کردم و به سمت خونه راه افتادم. بعد از پشت سرگذاشتن یه ترافیک وحشتناک نمای سنگ سفید خونه امو دیدم و نفس راحتی کشیدم.

در رو با ریموت باز کردم. وارد پارکینگ شدم.

کمی بعد هم اسانسور و طبقه ی پنجم . 

در وبا کلید باز کردم. نفس عمیقی کشیدم بوی عطرش تو مشامم پیچید. قبل از اینکه واکنشی نشون بدم به سمت پیغام گیر تلفن رفتم.

- الو ... سامه جان؟ خوبی مادر؟ دلم تنگ شده بود گفتم یه زنگی بزنم دخترم...

- سامه؟ هستی؟

- سلام خانم سراج. از اسایشگاه سالمندان کهریزک مزاحمتون می شم. این روزها پدرتون خیلی بی قرار هستن؛ نمی خواین به ملاقتش بیاین؟

- سلام خواهری خوبی؟اخرین قرضمو ریختم به حسابت. مرسی بهزادم تشکر می کنه. مراقب خودت باش بای.

- سلام سامه؟ سامه الو؟

- سلام خانم سراج. بلیط های فرانسه رو به خواستتون کنسل کردم. راستی اردیبهشت ماه ایتالیا هواش عالیه براتون بلیط بگیرم؟ به من زنگ بزنید.

- الو سامه. شایانم. این بار سومه که برات پیام می ذارم... سامه... الو...

نفس عمیقی کشیدم. حس کردم پشت سرمه .

به سمتش چرخیدم وگفتم: وقتی جواب پیغاماتو نمی دم یعنی نه می خوام ببینمت نه می خوام باهات حرف بزنم.

شایان دست هاشو تو جیبش کرد وگفت: سامه سه ماه دیگه داریم عقد می کنیم. !

به سمت اشپزخونه رفتم و بطری ابی و از توی یخچال دراوردم ویک نفس سرکشیدم.

شایان به اپن تکیه داد و گفت: لباس عروست اماده شده .

در یخچال وبستم و گفتم: ببین من باید به کارام برسم .

شایان:خواستم یادت بندازم که بری برای پرو...

- پرو؟

شایان: نکنه وقت نداری؟

- کو تا سه ماه دیگه؟

شایان پوفی کشید و گفت:سامه؟

- شایان! می بینی سرم شلوغه؛ می بینی همه چیز بهم گره خورده، ولی باز تو...

شایان رو به روم ایستاد و گفت: همه چیز مهم تر از روز زندگیمونه؟

- شایان؛ یه کم منو درک کن.

دستهاشو دور بازوهام حلقه کرد و گفت:عزیزم! تو خودت خودتو درگیر می کنی. 

دست هاشو پس زدم وگفتم: الان واقعا اعصاب فکر کردن به پرو لباس عروسمو ندارم. الان برای این کار خیلی زوده. 

شایان دستمو گرفت و با سر انگشت پشت دستمو نوازش کرد و گفت: دوست داری شب و با هم باشیم؟بریم شام بیرون؟

- نه شایان. برنامه ی رژیمم بهم می خوره.

شایان گونه امو به ارومی بوسید و گفت:عزیزم بخدا عالی هستی.

- می دونم. فقط می خوام بهتر بشم.

شایان پوفی کشید وگفت: سامه تو الان 55 کیلو هستی؛ وزنت ایده اله .

- به پنجاه برسم ایده ال ترم.

شایان دستشو لای موهاش فرستاد و گفت: هرچی بگم حرف خودتو میزنی.

ابرومو بالا دادم وگفتم: چیه.؟ نکنه دلت برای اون سامه ی دیو 83 کیلویی تنگ شده؟!

شایان اهی کشید و گفت: اگر بگم اره چی میگی؟

نیشخندی زدم وگفتم: می گم خیلی احمقی.

شایان: رستوران و رزرو کنم؟ تو سالاد بخور؟

- شایان اصلا حرفشو نزن . من امشب وقت ندارم. متن های ترجمه شدم و باید تا فردا تحویل بدم. باشه یه وقت دیگه.

قبل از این که شایان حرفی بزنه؛

به سمت اتاقم رفتم؛ با دیدن تابلو های نیمه کاره ام که برای برگزاری سری دوم گالریم اماده اشون می کردم. کلافه نفسی کشیدم و به سمت لپ تاپم رفتم.

درحالی که به اینترنت متصل می شدم ورد ترجمه هامو باز کردم.

توی پیجم چند نقد و نظر راجع به نقاشی ها و کتاب هام بود.

مشغول خوندن شدم.

اونقدر غرق تعریفات و تمجیدات بودم که متوجه گذر زمان نشدم.

با صدای گوشیم بلند گفتم: شایان جواب بده.

هنوز داشتم جواب کسی و که مثلا خیلی بیشتر ازمن حالیش بود و می دادم.

دوباره با صدای تلفن گفتم: شایـــان؟؟ مگه با تو نیستم؟

پیغامو بدون اینکه یک بار دیگه از روش بخونم ارسال کردم و از اتاقم خارج شدم.

با دیدن نبود شایان این حس بهم دست داد که طبق معمول قهر کرده و گذاشته رفته.حوصله ی تجزیه تحلیل رفتارهاش و نداشتم یه جورایی به خودم حق می دادم که باید منو درک کنه . نه اینکه من اون و درک کنم.

قبل از اینکه تلفن و بردارم تماس قطع شد . حتی روی پیغام گیر هم نرفت.

ارنج هامو روی زانو هام گذاشتم. با سر انگشت شقیقه هام و مالیدم . اعصابم به شدت متشنج بود. حس بدی داشتم. از جا بلند شدم. موزیک ارومی گذاشتم.

کمی سالاد برای خودم اماده کردم .

تلفن دوباره زنگ خورد.

با دیدن شماره ی مادرم لبمو گزیدم و تصمیم گرفتم جواب ندم.

واقعا حوصله ی حرف زدن و نصیحت و درد و دل و گلایه و شکوایه نداشتم.

تلفن قطع شد. مشغول خوردن سالادم بودم سرمو به پشتی مبل تکیه دادم و به سقف خیره شدم.هیچ فکر خاصی نداشتم که بکنم، هیچ هیجانی،هیچی!

با صدای دوباره ی تلفن به شماره نگاه کردم.با دیدن شماره ی کیان لبخندی روی لبم اومد و جواب دادم.

- بله.؟

کیان:سلام خانم... حال شما؟

- مرسی ... خوبی؟

کیان: کجایی دختر؟ هرچی زنگ می زنم جواب نمی دی؟ جدی جدی نگرانت شدم.

- خوب پیغام می ذاشتی.

کیان: که اون لولو سر خرمن پیغامام و بخونه؟

- نگران نباش! شایان هیچ وقت به پیغامای من گوش نمیده.

کیان: هنوز بهش نگفتی؟

- چیو؟

کیان:سامه ... من وتو با هم یه قول و قراری داریم.

- کیان قبول کن سخته.

کیان: عزیزم این تصمیم زندگی ته و مهمترین تصمیمت. 

-من قبلا به پیشنهاد ازدواج شایان جواب مثبت دادم. حالا نمی تونم بزنم زیرش!

کیان: واقعا می خوای زندگی تو تباه کنی؟ سامه تو که می دونی چقدر می تونی موفق باشی. ما کنار هم می تونیم موفق باشیم مگه نه؟

- کیان؟

کیان:جانم؟ سامه ... عزیزم... خانمم... باور کن زندگی خودته و هیچ کس تو رو بخاطر تصمیماتت شماتت نمی کنه!

- ولی شایان چهار سال با من بوده.... کنارم بوده.

کیان: عشق من و توشاید کم سن و سال باشه ولی قبول کن که تو کنار ادمی مثل شایان هیچ وقت نمی تونی موفق باشی. هیچ وقت سامه. شایان یه فوق دیپلم ساده است که تمام هنرش گردوندن یه باشگاه بدنسازیه. سامه نکنه تو اون و به من ترجیح میدی؟

- نه نه ... این چه حرفیه؟

کیان: پس چی باعث این دودل بودنت میشه؟

-فکرکن قول و قراری که ..

کیان وسط کلامم اومد و گفت: قول و قرار؟ همه ی اون قول ها رو شایان یک طرفه گذاشته درسته؟ این ازدواج ساده که مطمئنم هیچ رقمه تو کت تو نمی ره، بهم زدنش اونقدرا که فکر می کنی سخت نیست. سامه من دوست ندارم تو بعدا از این تصمیمت پشیمون بشی.

- نمی دونم کیان.

کیان نفس عمیقی کشید وگفت: سامه ... تو منو دوست داری؟

-کیان خواهش می کنم. چی داری می گی؟

کیان: پس به من هم اعتماد داری؟

- خوب معلومه.

کیان: پس می تونم فکر کنم که دختر مورد علاقه ام که در نظر من یک انسان محکم وسخت و هنرمنده و دنیای احساس و استعداد ، پس می تونه یه پسر لا اوبالی و به راحتی دک کنه ... هان؟

چیزی در وجودم باعث شد تا به زبون بیارم :فکر نکن کیان... مطمئن باش!!!

کیان اهسته گفت: من عاشقتم دیوونه، می فهمی؟ عاشقتم. من خوشبختت می کنم. عروسی ای و برات می گیرم که برای هیچ پرنسسی گرفته نشده باشه... بهت قول می دم سامه.

یک لحظه فکر کردم ... شایان هیچ وقت چنین قول هایی و به من نداده بود!

بعد از کمی صحبت از کیان خداحافظی کردم. به اتاقم رفتم و مشغول ترجمه شدم!

شایان خیلی وقت بود رفته بود.حتی خداحافظی هم نکرد.

کش قوسی به کمرم دادم و روی تخت خوابم نشستم.

به کتابخونه ی رو به روم زل زدم.

نگاهم و تند گرفتم و به دو گل مصنوعی که روی میز کنار تختم بود دوختم.

چیزی تو وجودم سنگینی می کرد. خیلی نمی خواستم به مسائل و حاشیه های جانبی فکر کنم یا بهتر بگم اصلا دلم نمی خواست فکر کنم؛ دوست داشتم همچنان در پوسته ی بی تفاوتیم غرق باشم و مجبور نباشم از هیچ چیز و هیچ کس برای خودم توضیح بدم.

دوباره نگاهم به سمت کتابخونه افتاد.

من سه ماه دیگه باشایان ازدواج می کردم.

یا ...

دوماه دیگه با کیان از ایران می رفتیم!!!

مقاومت بی فایده بود. از جا بلند شدم، به سمت کتابخونه رفتم.

هنوز داشتمش. بعد از چهارسال، هنوز بوی جنگل می داد، هرچند حس بویایی من به شدت هرز رفته بود و دیگه هیچ بویی جز عطرهای فرانسوی مارک دار به مزاقم خوش نمیومد.

ولی هنوز ته اثر بوی جنگل و دریا و شن و توش حس می کردم.

دفتر دو کف دست جنگلی من !!!

*** 

کمی باورش سخت بود، اما من داشتم با شایان حرف می زدم. در مقابل نیمکت سرد فلزی، درخت ها، توپ والیبال. حتی مطمئنم کیف پول محمد هم گوش چشمی به هم نشینی شایان کنارم داشت.

شایان بیشتر می پرسید.

اول اسمم.

سامه!

فکر کرد سام هست که شده سامه.

وقتی براش توضیح دادم بانمک خندید و گفت: جالبه.

از جانب اسمم ازش تشکر کردم که ازش بعنوان یه لفظ جالب نام برده.

از کارم پرسید.

گفتم بیکارم!

از درسم پرسید.

گفتم دیپلمه ام!

از کارهایی که می کنم پرسید.

گفتم می رم کلاس نقاشی، کلاس زبان فرانسه و انگلیسی، کلاس اشپزی، شیرینی پزی،

استقبال کرد!

لبخند زد.

خوشش اومد. 

من حس کردم باید پیشنهاد کنم دوست داری شیرینی بپزم تا...

نذاشت جمله تموم بشه تو دلم تمومش کردم وشایان گفت: اره، اگه زحمتت نیست. ما همیشه پاتوقمون اینجاست!

لبخند زد! بابت دیروز عذرخواهی کرد. کمی از خودش گفت.

گفت: اسمش شایانه!

گفت: دیپلمه است!

گفت: بیست سالشه. دقیقا دوسال از من کوچیکتر!

گفت: که عاشق ورزشه.

گفت: پاتوقش اینجاست. گفت: ببخشم و منم اصلا یاد نداشتم که چه چیزی وباید ببخشم!

ساعت نزدیک ده بود. دیگه باید می رفتم، روز خوبی بود.

از اینکه چیزی اسراف نشد. از اینکه خیلی در میون اون جمع صمیمی و بانشاط و سحرخیز بهم خوش گذشت از شایان، زمین و چمنی که اجازه داد روش بشینیم و صبحونه ای گرم و صمیمی بخوریم، تشکر و خداحافظی کردم .

دلم هوس اینو داشت توی دفترم بنویسم هنوز می شد خندید. شاد بود. زنده بود. بدون آه با لبخند، بلند با فریاد خدا رو شکر کرد، بخاطر تمام نعمت هاش.

هنوز می شد، خیلی هم می شد، خوب هم می شد!

در از دستم در رفت و محکم بسته شد.

بازش کردم و حینی که زبونه اش رو نوازش می کردم ازش عذرخواهی کردم.

سحر بلند بلند گفت: سامه در و ببند خونه رو خاک گرفت.

نفس عمیقی کشیدم؛ داشتن پله ها رو تمیز می کردن. وای بوی نم خاک! حتی اگر با وایتکس و تمیز کننده مخلوط شده باشه باز هم یه بوی خدایی که نمی شد از نفس عمیق کشیدن بگذرم.

سحر جلوم ایستاد و حینی که با موبایلش صحبت می کرد دستگیره ی در رو گرفت تا ببنده. 

اجازه ندادم و خودم در و با کلی عذرخواهی بستم.

به دستم نگاه کردم و فکر کردم یکی من و محکم ببنده خوب، منم دردم میاد.

به سمت دستشویی رفتم. باید همه چیز و تعریف می کردم، همه چی رو زبونم قل می خورد.

دردستشویی و اروم بستم و رو به روی کاکتوس هام ایستادم. 

یه نفس همه چیز و تعریف کردم، درحالی که با سر انگشت خیسم کاکتوس های تیزمو نوازش می کردم، فکر می کردم هیچ وقت تیزی سوزنیشون تو دست من تا به حال فرو نرفتن.

به ارومی تک تکشونو بوسیدم و از دستشویی خارج شدم.

سحر با کلافگی گفت: یک ساعته اون تویی؛ بخدا من اخرش از دست تو باید قید کلیه هامو بزنم.

- کلیه خواستی خودم بهت میدم!

سحر لبخند کجی زد و از کنارم رد شد.

من وارد اتاقم شدم؛ روی تختم نشستم؛دفترمو بیرون اوردم.

***

بخش ششم دفتر:

از ان روزهاست که دوست دارم کنجی بنشینم و تک تک لحظاتش را برای خودم مرور کنم.

از ان روزهاست که شب به ان حسودی می کند.

از ان روزهاست که دوست دارم بارها و بارها بخاطر بودن و بودنم از خدا تشکر کنم.

از ان روزهاست که شب دلش می خواهد بگوید کاش در بطن من رخ می داد!

از ان روزهاست که در اوج می ماند؛ تا ابد؛ یادم نمی رود تا ابد.

ازان روزهاست که نامش را از زیادی خوب بودن، خاطره ی شیرین می گذاری، عین چای شیرین؛

دم صبح که طعم حلقت را که در هفت هشت ساعت انقدر نه خوب می شود در هفت هشت صدم ثانیه عالی می کند.

حیف دلم نمی اید به طعم حلق دم صبح که هفت هشت ساعت برای ان طعم نه خوب زحمت کشیدند صفت بد را بدهم، کاش بد اصلا صفت نبود!!!

***

به چهره ی گندمگونش خیره شدم.

کمی بستنی رو جلو کشیدم و اون مثل هر بار و هرکس دیگه شروع کرد.

- خیلی از اشنایی با شما خوش وقتم.

تا به حال پیش نیامده بود از اشنایی با کسی بدبخت باشم برای همین متقابلا لبخند زدم.

دستش را درموهایش فرستاد وگفت: می تونم بپرسم تحصیلاتتون چیه؟

- من؟ دیپلم... دیپلم انسانی.

ابروهاشو بالا داد وگفت: چرا ادامه ندادید؟

- نشد. نتونستم.

دست هاشو زیر چونه برد و گفت: خوب می تونم بپرسم علایق شما چیه؟

- علایقم؟ خوب من نقاشی و نوشتن وخیلی دوست دارم.

لبخندی زد وگفت: چه خوب دیگه؟

- عاشق گلام.

- چرا؟

- بهم حس زندگی میدن، حس طراوت. نشاط.

کمی از نسکافه اش خورد و فکر کردم چرا نمی گه من به همه می گم شما از من خوشت نمیاد؟!!!

لبخندی بهم زد و گفت: از بیکاری خسته نمی شی؟

- نه خیلی.

- سرت و با نقاشی و نوشتن گرم می کنی؟

- کلاس زبان میرم.

- جدی می گی؟

- اره... فکر کنم ترم دیگه تافلمو بگیرم.

چشماش گرد شد وگفت: این که خیلی عالیه... انگلیسی دیگه؟

- هم فرانسه هم انگلیسی.

- کدوم اموزشگاه؟

اسم کانونی که توش مشغول بودم و گفتم و گفت: اره ... اونجا خیلی حرفه ای و کارکشته است. خوبه مدرک اونجا رو بگیری خوب می تونی کار پیدا کنی... و یک لحظه بهم خیره شد وگفت:دوست داری کار کنی؟

- بدم نمیاد.

- ترجمه می تونی بکنی؟

- اره.کتابای زبان اصلی زیاد می خونم.

- وای چه عالی، خیلی خوبه. ببین شرکت من یه مترجم لازم داره که...

ادامه ی حرف هاشو نشنیدم. بیشتر حواسم به موهای جو گندمیش بود. می دونستم طلاق گرفته و یه پسر داره. دوست همسایه مون بود. من بهش معرفی شده بودم!!!

مامان هم راضی نبود. سحر هم می گفت امروز و سر قرار نرم. اما حسم قبل از دیدنش می گفت مثل بقیه می شه. ولی این بار، انگار مثل بقیه نشد. 

می خواست براش کاری انجام بدم. اولین کسی بود که می خواست براش کاری انجام بدم!!! 

________________________________________

کمی برای خودم برنج و فسنجون کشیدم.

امروز باید جشن می گرفتم. اینکه یک غریبه از من چیزی می خواست که نه خلاف بود نه ریا بود نه ربا بود، قشنگ بود!

***

یه لحظه نگاهم به صورتم توی اینه افتاد.

هوس بدی بود .

رنگ به صورتم بود، رنگ خدایی.

یه ذره سایه ی نقره ای پشت چشمم کشیدم. عین دزدها فوری با شصت پشت چشممو پاک کردم.

حق نداشتم از سایه ی سحر استفاده کنم.

نیشخندی زدم و فکر کردم کمی لبمو چرب کنم .

لبمو گزیدم. بهم پیام داده بود.

هنوز گوشی سحر دستم بود.

لبخندی زدم شاید هم پوزخند ونگاه کردم به انتظاری که در یک جمله خطاب به من نوشته بود.

اهی کشید و فکر کردم چقدر حس خوبیه یکی منتظرم باشه، یکی بخواد من و ببینه یا ...

دوباره پیامشو خوندم: من سر قرارم . کجایی عزیزم؟

نمی دونم چرا ولی فکرشم نمی کردم کسی با این تیپ و رفتار بخواد با من حرف بزنه یا به من بگه عزیزم.

با خیلی ها حرف می زدم، می شنیدم، هم کلام می شدم . با کسایی که منو نمی دیدن، منو با این وسعت نمی دیدن، نمی دونم! شاید ادمی بودم که کمی انزوا طلب بود یا شاید ترجیح می دادم در جمعی وارد نشم . ولی روابطم با ادم ها غیرمعمولی نبود . شایدهم بود . 

ولی عزیزمی که شایان به من می گفت !!!

باید خوشحال می شدم ولی نمی شدم . هیچ حس خاصی بهم دست نمی داد؛ اون سعی کرده بود به من نزدیک بشه، هیچ حصاری دورم نبود، هیچ مانعی نبود ولی...! همیشه یک ولی وجود داشت.

به سمت دستشویی رفتم.

مامان با هیجان گفت: میری بیرون؟

در دستشویی و باز کردم وگفتم: اره چطور؟

مامان: خبریه؟ کلاس که نداری؟

_ نه ... همون پسر پارکیه بهم گفته که ...

مامان چشماش برقی زد وگفت: شایان؟

با تعجب از سر شونه نگاهش کردم وگفتم: چطور اسمش یادته؟

مامان: قابل اعتماده؟

_ از من یه سالی کوچیکتره .

مامان لبخندی زد وگفت: عیب نداره مادر، الان مده!

با گیجی سرمو تکون دادو خودم جلوی کاکتوس هام متوقف کردم.

دست به سینه بهشون زل زدم وفکر کردم: واقعا می خوام با یه پسر برم بیرون؟ این با قبلی ها فرق داره. پوست لبمو گزیدم.

مامان تقه ای به در دستشویی زد وگفت: دیر نکنی سامه زشته!!

از کاکتوس هام خداحافظی کردم واز دستشویی بیرون زدم.

کیفمو برداشتم.

مامان با ذوق نگام می کرد. بی توجه به نگاهش از خونه خارج شدم.

شایان جلوی در شرقی پارک باید منتظرم می موند.

نمیدونم چه دلیلی داشتم تا از در غربی وارد بشم و مسیرمو طولانی تر کنم. دستهامو تو جیب مانتوم فرستادم. نفس عمیقی کشیدم.

با دیدن نیمکتی روش نشستم .

توی کیفم یه بسته ادامس بود، درش اوردم و بهش نگاه کردم. یه دونه بیشتر نبود. دلم نمیومد بخورمش.

با کلافگی به صفحه ی گوشیم نگاه کردم.

شایان بود: پس کجایی؟؟

تو ذهنم جای علامت سوالی که شایان براش گذاشته بود یه علامت تعجب زدم. من جایی نبودم؛ همین جا بودم، دلیلی نداشت برم ببینمش. چه دلیلی داشتم برای حاضر شدن برای اماده شدن؟

پیش کسی که فقط یه صبحونه باهاش خورده بودم.

اهی کشیدم؛ نمی دونم چی باعث شد تا برگردم، چرا فکر می کردم باید برم سراغش؟ چراباید یه دعوت ساده اشو قبول می کردم؟؟؟ اونقدرچرا تو سرم ریخته بود که جا برای باقی فکرها نبود.

از همون راهی که اومدم برگشتم، دلم می خواست برم ولیعصر وکمی میون شلوغی ادم ها حل بشم.

عین یه ترکیب محلول، شاید هم نا محلول، همگن یا...! مخلوطی از ادم ها! داشتن به چی فکر می کردن؟برای چی ؟ می خواستن به کجا برن؟

هم مسیر بودن یا..

سوار اتوبوس شدم.

شایان داشت زنگ می زد.

قطع کردم وتوی پیامی نوشتم: شرمنده ، نظرم عوض شد. نمی تونم بیام.

پیشونیمو به شیشه ی داغ اتوبوس چسبوندم، همیشه از برعکس نشستن توی اتوبوس سرگیجه می گرفتم. جای خالی نبود، شاید هم ....

پیام شایان اومد: چرا؟ خوانواده ات؟

نوشتم: نه خودم دوست ندارم بیام.

وقت نکردم سرمو از توی گوشی بلند کنم بلافاصله باز پیام داد:

_ چرا؟

نوشتم: بی دلیل... سه تا نقطه گذاشتم و نوشتم: خداحافظ.

خواستم ارسال کنم که پیام اومد.

نمی دونم چرا نفرستادم. 

پیام در پیش نویس ها ذخیره شد.

شایان نوشته بود: سامه خیلی خوشحال شدم که این تیپ دختری!! باشه. اخر هفته قراره بریم کوه . ادرس و برات می فرستم. مراقب خودت باش. فعلا.

ماتم برد! شایدم خواستم که ماتم ببره، چه تیپ دختر؟

کوه اخر هفته؟

با دیدن میدون ولیعصر از جام بلندشدم. هنوز سرم گیج میرفت.هنوز پیام شایان هم تو صندوق ذخایرم بود. هنوز داشتم فکر می کردم؛ هنوز، هنوز هام ادامه داشت!

ولیعصر مثل همیشه چه شلوغ بود! 

صدای نفس هام بلند بود.

هرچی بلند تر نفس می کشیدم ، کمتر نفس می کشیدم. داشتم خفه می شدم.

کیان حرف می زد.

من فکر می کردم عاقبت کاکتوس دومی ای که رنگ گلدونش بنفش بود چی شد!

کیان حرف می زد.

من فکر می کردم 4 سال گذشت! از دور زدن تو خیابون ولیعصر؛ چهارسال گذشت.

کیان حرف می زد.

من به سهم الارثم فکر کردم. همونی که بابا بهم داد، همون که شد سقف، شد خونه. شد ...!

کیان حرف می زد.

من رژیم گرفتم!

کیان حرف می زد.

من لباس هام خیلی وقت بود گشاد بود، من لاغر می شدم، من باشگاه می رفتم. پیش شایان، پیش ساناز، دوست شایان!!! ساناز. فقط یه اسم مشابهش می شناختم، یه اسم... یه قیافه، یه دزد، یه روسپی، شاید هم یه فرشته!!! کی می دونه.

کیان حرف می زد.

من تو خونه ام یه گل طبیعی ندارم.

کیان حرف می زد.

من بخاطر قرص های لاغری بیمارستان بستری شدم.

کیان حرف میزد، شایان اون روزها پنهونی گل می اورد.

کیان حرف می زد.

من مریض می شدم و لاغر!

کیان حرف می زد.

خواستگار پیر نداشتم، بعد از مریضی، دوره ی مریضی، دیگه هیچ خواستاری نداشتم! لاغر بودم اما ....!!!

کیان حرف می زد. 

من هم نه گوش می کردم نه از خودم عکس العملی نشون می دادم.

من همون سامه ام؟؟؟

کیان توی گوشی گفت: الو سامه ؟ اونجایی؟

اهسته زمزمه کردم:کیان فعلا باید برم.

و تلفن و قطع کردم.

نفس عمیقی کشیدم. دفتر دو کف دست جنگلی من باز بود.

صفحه ی اخرش و باز کردم.

اخرین کلماتی که با یه جوهر کمرنگ ابی نوشته بودم، با نم اشک، با بغض. همون بغضی که شب سراغم اومد. حالا بعد چهارسال. شاید هم کمتر دوباره به گلوم هجوم اورد.

آخرین بخش دفتر:

دیروز خودم را زیارت کردم!

به به، پارسال دوست امسال آشنا!!!

طعنه می زدم! خودم می دانستم که به خودم طعنه می زنم!

دیروز حس می کردم زیادی با خودم فاصله دارم. دور شدم ؛ از خودم ، از روزهایم، از خاطراتم، از دوستانم!

دیروز خودم را پشت کوچه پشتی دیدم که بی توجه به یک پسر بچه ی روی زمین افتاده رد شدم و بیخیال از روی ماسه ها و خاک و قلوه سنگ های ساختمان تخریب شده عبور کردم!

حتی فکر نکردم که قبلا ساختمان چه شکلی بود یا می خواهد چه شکلی شود؟!

دیروز و دیروزها وقتی از پل عابر رد می شدم و فکر می کردم چقدر انسانیت بخرج دادم اما امروز!! بی توجه به چراغ وسط خیابان رفتم و چند فحش و ناسزا خریدم. 

دیروز خودم را پشت خودم پنهان می کردم تا فدایت می شوم هایی که تو می شنوی را گردن نگیرم.

دیروز دیروز بود!

امروز منم؛ همان خود دیروز، درگذر زمان شاید هم مکان! شسته و رفته، پی خستگی ها و مد روز غمگین بازی درمیاورم ، اه می کشم.

امروز منم!

همان خود دیروز!

که تو را به جای دعوت به تلخ نویسی ها به یک لبخند لحظه ای فرا می خواند.

حالا منم؛ پشت جملات تلخ؛ هم رنگ تو می شوم. تو هم می بینی چقدر به تو نزدیک تر از انم که خود دیروزم نزدیک بود!

خود دیروزم خوش بود، الکی می خندید، بی غم. شاید بازی می کرد ، راست می گویی خود دیروزم زیادی بازیگر ماهری بود!

حالا عین توست!

چه فرقی با تو دارد؟؟؟

عین تو نمی خندد.

عین تو بی توجه به فال فروش که خودش را به تو می چسباند تا فال بخری از کنارش رد می شود.

قبلا رد می شدم اما ته دلم خدا را شکر می کردم. امروز دروغ چرا، گاهی یادم می رود.

این روزها مثل تو و مثل همه، جدی بازی درمی اورم، قهقهه هایم را خفه می کنم تا همه بگویند: وواوو؛؛ او چه سنگین است، متانت را در صد وهشتاد درجه ی لبهایم می بیند.

دیروز خودم را به زاویه ی لبخند متصل می دیدم.

امروز خودم را به شیب ابرو.

می خواهم اخم و تخم کنم.

ادا دربیاورم وای چه قدر جدی و عبوسم، به کسی رو نمی دهم.

کم می ایم، کم می روم. کم کم می خواهم خودم را محو کنم.

باشم که چه شود؟؟؟

ماندم چه شد؟؟؟

نماندنم چه می شود؟؟؟

به جواب هیچ می رسی و فکر می کنی واوو؛ او چه سنگین است، لبخند نمی زند، قربان صدقه ی دروغی نمی رود، تلخ نوشته هایش باعث بغض من می شود، وای چقدر خوب است. این جور ادم ها را که مثل خودت هستند را دوست داری.

تریپ غصه بیایند و شیب ابرو و لبهای صد و هشتاد درجه ی بسته.!

سنگین باشند تا کسی پشت سرشان نگوید.

مرسی را با یک "ی" بنویسند و به تقلید از فیلم نگویند: عاااااااشقتمممممممممم...!!!

دوستت دارم را عین ادم بنویسند و هرگز خرجش نکنند.

اصلا می خواهم طوری باشم که عین تو با خشکی وسردی جواب سلام را سهلام ننویسم.

می ترسم لبخند بزنی از متانتت کم شود! می ترسم لبخند بزنند از متانتشان کم شود. می ترسم لبخند بزنم من را جز قبیله ی متین ها ندانند!

می ترسم بگویم دوست دارم باورش شود بگوید همچنین ؛و، باورم شود!

می ترسم فدایت شوم ها را زودتر از روز مبادا خرج کنم که مبادا روزی نیاز داشته باشم و فدایت شومی باور نشود!!!

یا اصلا می خواهم..

هفته ای یک بار، شاید کمتر، بگویم حالت چطور است؟!

بگویی خوبم چه خبر؟!

بگویم تنها سلامتی!

بمانی چه بگویی.

ترجیحا حرف نزنی و بعد هفته ی بعد دوباره با همین مضمون خسته کننده!

بمیرم هم نمی پرسم چرا غمگینی!

حتی نمی ایم که بپرسم چرا دیروز جواب سلامم را تلخ تر از خودم گفتی.

به من چه! خودت خواستی که مثل تو شوم، مثل تو بی روح، سرد، متین، سنگین، موقر، برایت جملات تلخ بنویسم که حالت گرفته تر شود! 

انقدر این کار را می کنم تا زیادی عین تو شوم.

عین تو؛ درست عین تو. راستی زاویه ی شیب ابرویت چند است؟؟؟

تا چند درجه اخم می کنی؟؟؟ می خواهم سینوس و کسینوس صورت تلخ را اندازه بگیرم. شاید تانژانت سیرت غمگین را حساب کردم!

می خواهم عین تو روی پیشانی ام خط اخم بیفتد.

اصلا بیخیال روزهایی که فکر می کردم خود دیروزم درجستجوی لبخند به روی لب ها بود.

گور پدر خود دیروز!

امروز عین تو ام؛ درست عین تو؛ با تلخ نویسی و چهره ی متین و غمگین. لبخند هم نمی زنم. چه برسد به صدای خنده!

حالت را می پرسم.

می گویم: سلام... خوبی؟

شاید حتی سه نقطه را هم حذف کنم!

اصلا کم کم حذف می شوم چه بخواهی چه نخواهی!!

چرا در تشنج کلمات گمراهی؟؟؟

بیخیالی طی کن، دنیاست. می گذرد، چه تلخ باشم و باشی و باشیم؛ چه پشت دروغ دوستت دارم و عاشقتم به تقلید فیلم پنهان باشیم. به هرحال چه من خوب باشم چه تو خوب باشی چه بد باشم چه تو هنوز خوب باشی.

به هر حال می گذرد!

کسی باشد حالت را بپرسد یا نباشد مهم نیست! 

مهم نیست عادت دیروز ترک شود و امروز نباشی.

مهم خاطرات است که رنگارنگ است، مثل هفت رنگ رنگین کمان!

چه باشی چه نباشی خاطره ی روزهای تلخ و شیرین هست!

چه سعی کنی چه نکنی.

نمی شود انها را حذف کرد. می شود در خاطرات فردا نبود ولی خاطرات دیروز!!

خستم!!

خیلی خسته!

تو به جای من خوب باش. ببینم با این همه صداقت بازی باز کجای دنیا را می گیری؟

فقط فدایت شوم ها را به موقع خرج کن. شاید در این دنیای محبت دروغی کسی پیدا شد که باورش نشد چقدر همگی دروغیم!

می خواهم داد بزنم زیادی سواری دادم. حالا می گذاری من سوار شوم؟؟؟

در ولیعصر بی هدف می چرخیدم، جلوی ویترینی ایستادم . 

مانتوی گشادی تنم بود . با یه روسری کج و معوج، موهام بی حالت، چشمام! نه این یه مورد مثل قبل بود. لبخندی به خودم زدم. توی ویترین نگاه کردم .

پسر جوونی جلوی در بوتیک اومد وگفت: خانم امری داشتید؟

جوون بود.

مثل شایان این روزها فقط به شایان فکر می کنم.

لبخندی زدم گفتم: نگاه می کنم.

لبخندی زد و نیش دار گفت: سایز شما نداریم.

لبخندی زدم و بدون نیش گفتم: اشکالی نداره، روز خوبی داشته باشید.

بی توجه به نگاه متعجبش دور شدم.

با دیدن شلوار جین های ابی وارد مغازه شدم. شاید چون روی سر درمغازه نوشته بود سایز بزرگ موجود!

هوس خرید کرده بودم. لبخندی زدم و مغازه دار سایزی که فکر می کرد اندازمه رو روی پیشخون گذاشت.

پرو نکرده حساب کردم.

حالا حس بهتری داشتم.

با صدای زنگ گوشیم برش داشتم.

صدای مردی که سالخورده بنظر می رسید به گوشم خورد.

_ بله؟

- خوبی دخترم؟

_ ممنون. شما؟

_ کاویان هستم.

یخرده به مغزم فشار اوردم تا کاویان و شناسایی کنم. همون مردی بود که جای پدرم...

_ دخترم هنوز پشت خطی؟

لفظ دخترم باعث شد لبخند کمرنگی بزنم و بگم : بله، امرتون؟

_ هر وقت فرصت کردی به شرکتم بیا تا باهم صحبت کنیم.

_ درمورد کار؟

کاویان: بله. کی وقت داری؟

_ هروقت شما بگید. حتی همین الانم می تونم بیام.

کاویان: الان که نه. فردا صبح. وقتت ازاده؟

_ بله. فردا خدمتتون می رسم.

کاویان تماس و بایک خداحافظ دخترم قطع کرد.

مات ومبهوت فکر کردم شمارمو خودم دادم یا داشت یا...

لبخندی به دختر خپلی که توی ویترین تصویرش افتاده بود زدم!

در ولیعصر پرسه می زدم و فکر می کردم. به یک جهش یا یک پرتاب. فصل جدیدی تو زندگی من اغاز شده بود.

یه فصل به رنگ مسئولیت، با طعم اعتماد، به غلظت جدیت و با حس... 

درست مثل یه برنج شل و وارفته که زعفرون بهش رنگ میده، یه خورش بهش طعم میده و قاشق و چنگال، می تونه یه دریچه ی جدید از یه طعم و مزه و عطر وبهت بده !!!

حالا کاویان شبیه چه خورشی می موند؟

به خاطر جا افتادگیش فسنجون و یا بخاطر قدمتش قرمه سبزی!

یه مقنعه سرم کردم و کمی به خودم عطر زدم .

مرض مرتبی گرفته بودتم. می خواستم خوب باشم. بار اول بود؛ بار اول بود این همه مسئولیت.

هرچند!!!

نه خیلی هم بار اول نبود، ولی بار اول بود که همه چیز این قدر جدی بود.

نفسمو فوت کردم و از خونه خارج شدم.

سوار تاکسی شدم.

به شرکت رسیدم. یه نمای گرانیتی، یه پیرمرد با لباس فرم. شاید اسمش مشتی باشه شاید کبلایی(کربلایی) شایدم حاجی!

بیشترم رحمان و رحیم و کمال و رجب و داوود و ... چه بامزه می شد اگر اسم این پیرمردای مشتی و حاجی و کبلایی مثلا ارش باشه، یا شهاب، یا مثلا یه اسم خیلی سوسولی مثل فرزاد یا فرشاد . نمی دونم . خسته شدم از اسامی تکراری مثبت!

می شد که این ادم از اون مردای نیک روزگار نباشه؟؟؟

می شد که ...

نفس عمیقی کشیدم و وارد اسانسور شدم.

طبقه ی چهارم.

یه نمای سفید، با کفی پر از سنگ های شیری مرمری، یه دختر جوون.، هم سن و سال خودم.

نمی دونم چرا فکر می کردم یا داره با دوستش صحبت می کنه یا داره رمان می خونه. شایدم داره با کامپیوترش بازی می کنه!

تمام ذهنیتم از یه منشی.

سرشو بلند کرد .

با لبخند نگاه موشکافانه گفت: بله؟

_ با اقای کاویان قرار داشتم. خودشون گفتن بیام.

_ بله ... بفرمایید . خیلی وقته منتظرتون هستن. خانم سراج اگه اشتباه نکنم؟

_ بله خودمم.

لبخندی زدم و لبخندی زد و منم به اتاق رفتم.

تقه ای زدم.

اجازه ی ورود گرفتم.

لبخند گرمی زد، یه جورایی پدرانه. هرچند چهره اش جوون تر بود . 

رو به روش نشستم، کمی حرف زد. از گرما، ترافیک، بیکاری، حقوق،زبان!! 

منم گوش می دادم و نمی دادم... فکر می کردم و نمی کردم.

دلم می خواست از پنجره بیرون و تماشا کنم.

کاویان رو بهم گفت:خب دخترم سوالی اگر نداری. می تونی از فردا؟

وسط حرفش گفتم: چرا اومدید خواستگاری من؟

شوکه شد.

مات نگام می کرد.

چند لحظه سکوت کرد.

مصر بودم بدونم.

نفس عمیقی کشید وگفت: حتما باید جواب بدم؟

_ اشکالی داره بگم حتما؟

به پشتی صندلیش تکیه داد وگفت: خواهرم گفته بود یه دختره که...

_ پیر دختر؟

نگاهشو ازم گرفت و گفت: همسرم ده سالی میشه فوت شده.

_ خواهرتون بهم گفت پیر دختر یا ترشیده دختر؟

شروع کرد به تق تق کردن یه خودکار فشاری، کمی مکث، کمی نفس عمیق، کمی سکوت،

مصر بودم. 

اهسته گفت: اره. گفته بود ترشیده است.

_ من هنوز 22 سالمه.

لبخند غمگینی زد و گفت: سه سال از پسر من کوچیکتری.

نگاهشو تو نگام انداخت و گفت: از فردا میای اینجا؟

_ می خواین نیام؟

_ من همچین حرفی نزدم.

_شما به من به چشم یه پیردختر که منتظر فقط ازدواجه نگاه می کنید؟

صریح گفت: نه دخترم.

_ پس می تونم بیام.

نگاهشو ازم گرفت و لا اله الا اللهی گفت و گفتم:ببخشید.

_ بله؟

_ اسم ابدارچی اینجا چیه؟

_ عباس...

لبخندی زدم وگفتم: کاش اسمش آبتین بود!

با تعجب گفت: چرا ابتین؟

سری تکون دادم وگفتم: فردا از چه ساعتی بیام؟

با لبخند پدرانه ای گفت: هشت صبح تا سه بعد از ظهر.

کیفمو رو شونه ام انداختم وگفتم: از خواهرتون تشکر کنید.

ابروهاشو بالا داد وگفت: چرا؟

_ چون اگر من پیر دختر و بهتون معرفی نمی کرد الان صاحب کار نمی شدم.

سرشو با شرمندگی تکون داد و گفتم: از سر دلسوزی استخدامم می کنید؟

قبل جوابش تند گفتم: حتی اگر جوابتون اره باشه. بازم ممنونم.

لبخند مهربونی زد وگفت: به سلامت دخترم... فردا منتظرتیم.

از اتاق خارج شدم. یه نفس عمیق کشیدم.

یه پسرجوون با شلوار جین و تی شرت زرد درحالی که یه دستمال دور گردنش بود با سینی جلوی میز منشی ایستاده بود.

منشی غر میزد: عباس اقا چاییت جوشیده است!

لبخندی به قیافه ی اصلاح کرده و شیک و تر و تمیزش زدم.

بهش میومد اسمش ابتین باشه!!!

از منشی خداحافظی کردم.

عباس هم با حرص می خواست به اشپزخونه برگرده که چایی و از نو دم کنه. خوبه یه پیرمرد با یه جلیقه ی سیاه و یه لنگ قرمز و یه عرق چین نبود!!!

هنوز تو تاکسی کامل ننشسته بودم که موبایلم زنگ خورد.

- بله؟

صدای شایان بود.

_ سلام سامه خانم . خوبی؟؟ خوشی؟؟ سلامتی؟؟

_ خوبم اقا شایان. خوشم. سلامتم.

_ بیرونی؟

_ بله.

_ کجا؟

_ باید بگم؟

_ یعنی می خوای نگی؟

_ چرا بخوام بگم؟

شوکه گفت: سامه طوری شده؟

_ چرا طوری شده باشه؟

با یه لحن خاص گفت:

_ چه سرد حرف میزنی؟

_ چرا گرم حرف بزنم؟

_ خواستم برای یه عصرونه دعوتت کنم.

_ ممنون دلیلی برای اومدن ندارم.

_ ولی من برای دعوتم دلیل دارم!

_ چه دلیلی؟

_ دلیلی بهتر از اشنایی؟

جا خوردم.

کمی گوشی و تو دستم نگه داشتم . اونم پشت خط نفس می کشید. صدای نفسهاشو می شنیدم.

دوباره گفت: بیام دنبالت؟

کمی سکوت کردم.

باز گفت: کجایی.. ادرس بده بیام دنبالت. هوم؟ موافقی؟

معنی این اشنایی.

_ چرا اشنا بشیم؟

_ب ده اشنا بشیم؟دوست بشیم؟

_ با چه هدفی؟

_ با هدف تنها نبودن!

_شما که تنها نیستید. دوستای زیادی دارید.

با تعجب گفت: یعنی می خوای بگی تو هم تنها نیستی؟

_ من؟

_اره . تو.

_ تنهایی من برات مهمه؟

_ اگر دوستت باشم اره.

_ دوست باشیم که چی بشه؟

پوفی کشید وگفت: تنها نباشیم!

_ مگه تنهاییم؟

با کلافگی گفت:سامه داری شوخی می کنی؟

_ چرا شوخی کنم .

_ فکر کنم دعوتمو پس بگیرم بهتره.

_ من دیوونه نیستم!

شایان با گیجی گفت: من همچین حرفی زدم؟!

_ مطمئنی به ذهنتم خطور نکرد؟

شایان جوابم و نداد.

لبخند کجی زدم. راننده تو اینه نگام می کرد. با تعجب، باخیرگی، با هیزی، نمی دونم.

به نگاهش خندیدم.

زیر سیبل های کلفتش خندید.

به شایان گفتم: هروقت فکر کردی من دیوونه نیستم ازم بخواه دوستت باشم، عاقبت دوستی با دیوونه ها خوشایند نیست!

تماس و قطع کردم. به راننده گفتم: من پیاده می شم اقا...

_ حالا در خدمت بودیم خانم.

لبخندی زدم وگفتم: خدمت از ماست.

با چهره ی ذوق زده ای گفت: نگه میدارم بفرمایید جلو بنشینید!

لبخندی زدم وگفتم: ممنون من پیاده می شم. سرچهار راه اگر ممکنه.

دستی به موهای کم پشتش کشید وگفت: حالا چه عجله ایه.

_ می شه خواهش کنم نگه دارید؟!

_ من خواهش می کنم شوما بیا پیش ما جلو بشین.

نفس عمیقی کشیدم. دستمو به دستگیره گرفتم وگفتم: بیام جلو دستمو می گیری؟

خندید.

_ بیام جلو منو می بوسی؟

بلند تر خندید.

_ اقا؟

با خنده گفت: جانم؟

کرایه رو به سمتش گرفتم وگفتم: زن وبچه دارید؟

ابروهاش تو هم گره خورد وگفت: زنم حواسش به بچه داری گرمه، بذارتو کیفت. خودتم بیا جلو بشین!

لبخندی زدم وگفتم: نگه دارید.

نگه داشت... با قیافه ای ذوق زده. بازدستی به موهای کم پشتش کشید.

در جلو رو خم شد برام باز کرد.

در وبستم... کرایه رو روی صندلی شاگرد گذاشتم و گفتم: اگر امشب دخترتون دستهاشو دور گردن شما حلقه کرد. اگر پسرتون ازتون خواست یه دست باهاش فوتبال دستی بازی کنید... یا اگر خانمتون پیشبندش بوی پیاز سرخ کرده می داد . سلام منو بهشون برسونید. و بگید: خدارو شکر!

از ماشین فاصله گرفتم.

قیافه ی بهت زده اش هنوز به سمت شاگرد بود. منم مسیرمو گرفتم. رفتم از یه کوپه خاک تو پیاده رو گذشتم. از یه مورچه که دیدمش که یه دونه برنج رو کولش بود و لگدش نکردم. رد شدم.

از وول خوردن دم موشی تو شمشاد ها، ازکناریه گربه ی سیاه که یه دمبه ی چربی جلوش بود و حین چرت زدن جلوی سطل مکانیزه بهش لیس می زد.

از دو تا بنایی که پاچه های شلوار کردی و تا زانو تا کرده بودن و داشتن غذا می خوردن.

بوی قرمه سبزی تو دماغم پیچید!!!

ازشون گذاشتم.

اونا قرمه سبزی می خوردن، اون گربهه هنوزداشت اون دمبه رو لیس میزد. اون موشه هنوز تو شمشادا وول می خورد، اون مورچه هم هنوز داشت اون دونه برنج وبا خودش می برد.

چشمامو بستم، یه نفس عمیق کشیدم، هنوز بوی قرمه سبزی میومد!

روی تختم دراز کشیدم. به سقف خیره شدم.

غلت زدم. به پهلو شدم. خوابم نمی برد. اروم از جام بلند شدم، تو قفسه دنبال دفترم بودم، برش داشتم، هنوز بوی چوبشو داشت. 

اومدم خودکارمو بردارم که با دیدن یه دفتر هشتاد برگ مدل سیندرلایی یه لبخند رولبم نشست.

مال دوران دبیرستانم بود.

پنج صفحه ی اولش ریاضی نوشته بودم، سال اول دبیرستان. بعد معلممون عوض شد وگفته بود دفتراتون حتما باید صد برگ باشه. منم مجبور شدم برای بیست صفحه کمتر بودن ورقای دفتر سیندرلاییم یه دفتر دیگه بخرم که بیست صفحه بیشتر داشته باشه از این یکی.

تو اینم شروع کردم به قصه نوشتن. دلم براش می سوخت ، دلم می خواست همه ی صفحاتش پر بشه. بخاطر کمتر بودنش نمی خواستم ازش استفاده نکنم!

به خصوص که اون دفترصد برگیه اخر سال ازش نزدیک چهل صفحه باقی موند. اون چهل صفحه رو پر نکردم! هیچ وقت... ولی این یکی رو!

یه نفس عمیق کشیدم و برش داشتم. 

صفحه های که توش ریاضی بود و کنده بودم. یه بوی قدیمی می داد هرچند هنوز ورقاش زرد نشده بود، اما دست خطم یه بوی قدیمی می داد، یه بوی پر از خاطره ، پر از شیطنت، پر از ارزو، پر از رویا، اون موقع ها لاغر بودم، تو جمع ها بودم، نماز نمی خوندم. ولی برای نمره دعا می کردم و نذر!

نمی دونم اون موقع ها زیادی ادم بودم. یا الانا.؟

دفتر وبازش کردم. دقیق یادم نمیومد توش چی نوشته بودم. فقط یادمه یه قصه تو سرم بود . از یه پسر ودختری که هر دوناشنوا بودن، هر دو هم تو یه کوچه زندگی می کردن.

یادمه تو این دفتر بخاطر عکس جلدش که سیندرلا بود، از زبون اون دختر ناشنوا نوشته بودم. صفحه ی اول و که خوندم، یادم افتاد از زبون اون پسرهم تو یه دفتر با طرح هری پاتر نوشته بودم.

تو قفسه فرو رفتم. دنبال اون دفتره می گشتم.

بخاطر سرو صدا در اتاق باز شد. مامان با حرص گفت: سامه هنوز نخوابیدی؟

لبمو گزیدم وگفت: دنبال چی می گردی؟چرا کمدتو بهم ریختی؟ 

_ مامان تو یه دفتر با طرح هری پاتر ندیدی؟

مامان:خواب نما شدی؟هری پاتر دیگه چیه.؟ بگیر بخواب ساعت دو صبحه.

و از اتاقم خارج شد.

پوفی کشیدم وهمون دفتر سیندرلایی وبرداشتم. شروع کردم به خوندن ادامه ی داستانی که تو سالهای دبیرستانم نوشته بودم.

شاید خیلی ناپخته و خام بود و حتی هیچ دیالوگی جز ذهن نوشته های اون دختر ناشنوا و احساسش به اون پسر همسایه که درست مثل خودش بود نداشت.

تماما فکر و ذکر هایی بود که فکر می کردم یه دختر ناشنوا باید داشته باشه. یه دختری که نمی شنونه و نمی تونه حرف بزنه .

تمام هشتاد صفحه همه خط فقط حرفهای ذهنی اون دختر بود. دنیا از دید کسی که نمی شنونه و حرف نمی زنه ولی می فهمه و حس می کنه و احساسات داره.

یه لحظه حس کردم یادم اومد اون یکی قسمت قصه رو کجا گذاشتم. توی کوله ای که مال روزهای دیپلمم بود و کنار یه چمدون یه نفره ی سورمه ای تو اخرین قفسه ی کمدم.

به سختی وسیله ها و خرده ریز ها رو کنار زدم و کیفو دراوردم.

یه نفس راحت کشیدم .

تا صبح سرم گرم خوندن بود. خوندن ویرایش کردن.در شاهد دفتر دو کف دست جنگلیم.

با صدای الارم گوشیم فوری خاموشش کردم.

یه کش وقوسی به خودم دادم و دو تا دفترها رو که با خودکار قرمز همشون و ویرایش کرده بودم و توی بهترین قسمت کمدم کنار دفترچوبیم گذاشتم.

لباس پوشیدم . کیفمو رو شونه انداختم... گاهی مرور خاطرات کمکم می کرد که به چیز زیادی فکر نکنم.گاهی فکر نکردن خیلی نعمت بود.

لبخندی زدم وبه افتاب سلام کردم!

یادم افتاد دفترم و برنداشتم. دوباره به اتاق رفتم و برش داشتم. زیادی بهش اعتیاد پیدا کرده بودم.

توی اتوبوس نشستم.

گاهی از اینکه جای خالی گیرم میومد حس خوبی بهم دست می داد.

ساعت هفت صبح بود.نگام به یه دختر وپسر جوون بود.

***

بخش هفتم دفتر:

نگاهشان می کنم.

نمی دانم من را می بینند یا نه؟ ولی نگاهشان می کنم. کماکان.

جفتشان لبخند می زنند. صبح اول صبحی که کنار دستی ام چرت می زند و کنار دستی اش جا خالی است برای نشستن دختر. او ایستاده و اویزان یک میله ی زرد درمیان خمیازه اش لبخند می زند.

پسرهم ایستاده . قدش بلند است با ترمز های اتوبوس بازوی رو به رویی اش را که ایستادن را به نشستن در جای خالی در هفت صبح ترجیح داده است می گیرد و نمی گذارد اب از اب تکان بخورد. خودش را نگه داشته است و او را هم.

هنوز پچ پچ می کنند. لبخند می زنند.خمیازه می کشند و لبخند می زنند. جای خالی زیاد است. هنوز ایستاده اند. لبخند می زنند.

واقعی اند ولی برای من رویا می شوند. من هم پیش خودم می گویم.می شود یک روز... جای خالی در هفت صبح را بفروشم به یک لبخند در میان خمیازه و بازوهایی که من را میگرد؟؟؟

برای من یک حقیقت رویا می شود. حتی یک خاطره ی دیروز که نمی توانم داشته باشم هم رویا می شود.

دلم نمی خواهد سنت شکنی کنم ولی این بخش هفتم دفتر دو کف دست جنگلی ام را برایش اسم می گذارم. عشق اتوبوسی!! 

قشنگ است. وقتی کله ی سحر ،جای خالی را ول می کنی خودت را شل می گیری .خمیازه می کشی و لبخند می زنی تا کسی تو را بگیرد و اب از اب تکان نخورد!!! یک حقیقت می شوی برای خودت وبرای کسی که تجربه دارد. یک رویا می شوی برای من و برای امثال من!!!

شاید هم یک یاد اوری خاطره برای دو کس .برای کسی که در لژ اتوبوس نشسته است و کسی که در جلوی اتوبوس چرت می زند!!!

دست خطم بد شد، ولی این هم یک خاطره است. تماشای یک عشق اتوبوسی!!! در روز چند بار سوار اتوبوس می شوم؟چندبار عشق اتوبوسی می بینم؟؟؟

***

وارد شرکت شدم. اقای کاویان هنوز نیومده بود. پشت سیستم نشستم ومثل این چند وقت مشغول شدم. با اینکه دیگه روزای اولم نبود ولی هیجانم به قوت خودش باقی بود.

یه هیجان که از استقلال منشا می گرفت.

لبخندی به کامپیوتر زدم و مشغول شدم. خیلی نگذشته بود که با صدای یه مرد جوون سرمو بالا گرفتم.

عباس گفت:خانم چایی می خورین؟

_ ممنون خواستم خودم می ریزم.

عباس:منم واسه همین پول می گیرم.

_ منم واسه این پول نمی گرم که شما برام چایی بریزید.

عباس یخرده نگام کرد و منم با لبخندی که بهش زدم یه لبخند ازش خریدم.

پسر صاف و ساده ای بود. ازش خوشم میومد.

تا ظهر مشغول بودم. برای خودمم عجیب بود با اینکه از دیشب بیدارمونده بودم هنوز بدنم به خواب احساس نیاز نمی کرد.

اقای کاویان اون روز قرار بود به شرکت نیاد. با اینکه منشی و عباس از این مسئله سوء استفاده کردن ورفتن ولی من دقیقا تا اخرین لحظه ای که باید می موندم، موندم. نمی دونم مگه چه کار سختی می خواستم بکنم که باید می رفتم؟

توی خنکی و گرمی نشسته بودم و تایپ می کردم.

کیفمو روی شونه ام انداختم. موبایلم می لرزید.

با دیدن پنج تاتماس بی پاسخ و شیش هفت تا پیام . با تعجب بدون دیدن اسم کسی که زنگ میزنه جواب دادم.

_ بله؟

صدای یه پسری بود که با لحن خاصی گفت: خوبی عشقم؟

_ یعنی اینقدر صدام شبیه عشق شماست که متوجه نشدید اشتباه گرفتید؟

یه لحظه سکوت کرد و گفت: حالا زیاد مهم نیس. خوبی خانمی؟

_ من شما رو می شناسم؟

خندید وگفت: نه... منم تو رو نمی شناسم.

_ پس چه دلیلی داره به مکالمتون با من ادامه بدید؟

_ خب همو می شناسیم هوم؟ نظرت چیه؟

_ نظرم اینه که ازتون خواهش کنم به تماستون خاتمه بدید. امکانش هست؟

_ یعنی مزاحمم؟

_ابدا ... فقط بهتره حس کنم یه اشتباهی پیش اومده و مطمئنم عشقتون الان منتظر تماستونه.

_ حداقل اسمتو بهم بگو.

_ اسمم؟چرا می خواین اسممو بدونید؟ 

_ برای..

_ اسم من مهم نیست. شما هم پیشنهاد می کنم درست شماره گیری کنید. روز خوبی داشته باشید. پیشاپیش مرسی که قراره دیگه بهم زنگ نزنید. خداحافظ.

و تماس و قطع کردم.

سری تکون دادم و پیام ها رو خوندم.

همه از شایان بود. بی وفا شدی. چرا خبر نمی گیری. چه خبرا. سامه خوبی چرا جواب نمیدی؟ عادت نداری؟؟؟

همه رو از دم پاک کردم وگوشیمو توکیفم انداختم.

در و با کلید باز کردم.خونه شلوغ بود. بهزاد و پدر و مادرش اومده بودن و کلی سرو صدا و بوی غذاهای رنگین خونه رو پر کرده بود.

با دیدن اتاقم که خیلی مرتب شده بو دو البته چشم غره ی مامان ،شصتم خبردار شد که باید مرتبه ی تشکرات و به جا بیارم.

بعد از سلام و علیک به اتاق رفتم. یه تونیک ازاد و یه دامن پوشیدم. سرم روسری کردم و به هال رفتم.

روی مبلی نشستم. بهزاد و سحر اروم پچ پچ می کردن... می دونستم که دارن مقدمات عروسیشون و فراهم می کنن.

مامان صدام کرد.چای و چرخوندم، بعد شیرینی، شکلات، در اخر قند.

لیوان ها رو جمع کردم. پیش دستی گذاشتم و کارد. دیس میوه رو چرخوندم، با تعارف برمی داشتن و برنمی داشتن.

روی مبلی نشستم.

پدر بهزاد از بابا پرسید: شنیدم سامه خانم میرن سرکار؟ نه؟

خواستم جواب سوالی که مربوط به من بود و خودم بدم که بابا پوزخندی زد و گفت: چه کاری؟ فقط داره دور خودش می چرخه.

اخمی کردم و پدر بهزاد رو به خودم پرسید: کلاس زبانت چطوره؟ کی مدرک می گیری؟

باز بابا دخالت کرد و گفت: چه مدرکی؟؟؟ این اموزشگاه های خصوصی مگه مدرک هم میدن؟ من بعید میدونم این دختر چیزی از زبان فهمیده باشه. کسی که درس نخونده باشه و نتونسته باشه یه مدرکی که همه این روزا دارن بگیره.

مادربهزاد: سامه جان چرا درستو ادامه نمیدی؟ هنوزم دیر نشده عزیزم. چند وقت دیگه ثبت نام کنکوره. هان؟

مامان دخالت کرد وگفت: سامه درسش بد نبود. سر ازمون حالش بد شد و از اون روز.

بابا باز با حالتی که دلم نمی خواست ولی ناچار شدم که دلم و راضی کنم به نپسندیدن گفت: اینا بهانه است. من و مادرشم گذاشتیم به عهده ی خودش. افتخار ما دخترمون سحره . همه تایید کردن و بهزاد باعشق نگاهی به سحر انداخت. بابا لبخندی به سحر زد و زیر گوش من زمزمه وار گفت: سامه فقط می خواست بخوره وبخوابه که همه در خدمتش باشن. وزیر لب غرید: شده یه دیو سه سر. مونده رو دست من و مادرش!

لبمو گزیدم امیدوار بودم پدر ومادر بهزاد نشنیده باشن.

مادر بهزاد گفت: دوره ی خیاطیت تموم شده؟

سری تکون دادم. اکثر دوره هام تموم شده بودن بخصوص که بخاطر کار اقای کاویان دلم نمی خواست دیگه وقتمو جای دیگه بگذرونم. 

ولی خیلی وقت بود که دوره ی خیاطیم تموم شده بود.

مادر بهزاد سری تکون داد و با یه حالتی رو به سحر گفت:واسه لباس عروست چه کار می کنی؟

یه لحظه پرتوقع به سحر نگاه کردم ولی یادم افتاد که من نباید ازکسی توقعی داشته باشم.

سحر درجواب مادر بهزاد گفت: نگران نباشید به مزون ایتالیایی سفارش دادیم قرار تا اخر ماه اینده برام بفرستن.

و کم کم بحث و به سمت عروسی و مراسم کشیده شد ولی نفس راحت مادر بهزاد از دیدم پنهون نموند. لابد ترسید من بدوزم و خراب کنم!

پنجه هامو تو هم قلاب کردم.

درس می خوندم که چی بشه؟بشم همینی که الان هستم؟؟؟

هرچند اون موقع اگر درس می خوندم خراب می شدم. می دونستم که خراب می شم. گذاشتم کنار درس و که به خودم بیام که بفهمم که ادم باشم. رفتم انسانیت بخونم. خواستم انسان باشم. یعنی کسی من و این طوری نمی پذیره؟؟؟ اخه چرا؟؟؟ من به همه احترام می ذارم. از هیچ کس طلب ندارم ولی... 

اهی کشیدم و مامان اعلام کرد شام حاضره.

سفره پهن کردیم و روی زمین نشستیم. مامان تعارف می کرد کمی برای خودم برنج کشیدم هنوز قاشق اول ونخورده بهزاد مزه پروند:

کم خوراک شدی سامه.

لبخندی به شوخیش زدم می دونستم قصدی برای ناراحتی من نداره.

اروم گفتم: کم می خورم غذا کم نیاد.

بهزاد بلند بلند خندید و سحر و مادر و پدر من و بهزاد هم.

لبخندی زدم و بابا گفت: کارمون شده همین. 

و نگفت چه کاری. کارش شده بود پول دراوردن وپر کردن شیکم من؟ این چیزی بود که می خواست بگه.

نفس عمیقی کشیدم. صورتهاشون هنوز نشون می داد از اینکه از خودم برای شوخی استفاده کنم خوشحال بودن. لبخندی به خوشحالیشون زدم وسعی کردم توی بحث هایی که به من مربوط نیست دخالتی نکنم. 

ساعت نزدیک دوازده بود.سحر رفته بود همراه بهزاد تو شهر دور بزنن. 

من هم جمع و جور می کردم و ظرف می شستم. دیگه از خستگی روی پا بند نبودم. 

می خواستم برم بخوابم که بابا با غر غر رو به مامان گفت:این دختره اخرش ابروی ما رو می بره.

از اپن به بابا نگاه کردم وگفتم: چه ابرویی؟

بابا با حرص گفت: ندیدی پدر بهزاد چطوری داشت از تو پرس و جو می کرد؟ ندیدی چطوری جلوش سر خم کردم؟؟؟ ندیدی با این کارای مسخره و درس نخوندت چطوری سکه ی یه پول شدیم.؟ و یه اشاره به سرتاپام کرد وگفت: اینم وضع ریختته. مادرت روش نمیشه با تو پا تو خیابون بذاره.

نفس عمیقی کشیدم وگفتم: اره مامان تو روت نمی شه منو دختر خودت بدونی؟

مامان با بغض رو به بابا گفت: بس کن دیگه.

جلوی مامان نشستم وگفتم: واقعا روت نمی شه؟

بجای جواب مامان ، بابا بلند گفت: معلومه که رومون نمی شه. ما چی برات کم گذاشتیم که تو اینطوری تن پرور بار بیای؟ این طوری مفت خور باشی. هم من، هم مادرت. دیگه باید چیکار می کردیم؟ گاهی ارزو می کردم کاش دنیا نمیومدی. دنیا نمیومدی که اینطوری بشی تف سر بالا .

چشم هامو بستم و رو به مامان سوالمو تکرار کردم.

مامان با بغض و صدای خش داری گفت: نگاه چه به روز خودت اوردی. خودتو تو اینه دیدی؟؟؟ این دختریه که من بزرگ کردم؟حتی نتونست یه لیسانس بگیره که در دهن این مردم و ببنده؟ من با چه رویی به مردم بگم دخترم این شکلیه؟؟؟ هان؟ صد کیلو وزنته. مریضم که نیستی به خدا گله کنم. گلمو پیش کی ببرم؟؟؟ دختر مال مردمه. ولی تو موندی تو این خونه، که موهات بشه رنگ دندونات؟ مگه ما ارزو نداریم واست؟ مگه ما کم گذاشتیم واست؟

و بابا بلند بلند گفت : یه دختری که ادم روش بشه تو رو به عنوان فرزندش قبول کنه. به بچه اش افتخار کنه .

رو به بابا با لبخند گفتم: ولی من می خوام همیشه پیش تون باشم، ازتون نگهداری کنم. مامان اینو نمی خواین؟

بابا با حرص گفت: مطمئن باش سامه. من و مادرت هیچ وقت محتاج تو نمی شیم. تو هم به جای این همه خیال بافی و رویا بشین برای اینده ات برنامه ریزی کن. از این به بعد باید خرج خودت و کلاس هات و خودت دربیاری. تا کی من وظیفه دارم کار کنم؟؟؟ تا کی به خرده فرمایش های تو جواب پس بدم؟سحر که رفت شوهر کرد تو هم به فکر خودت باش. فردا روزی دستت جلوی من دراز بشه من دستتو پس میزنم!

مات به بابا خیره شدم ومامان شونه امو فشار داد وگفت: اینا واسه ی خودته سامه. تو دیگه باید مستقل باشی.

_ دارین منو از خونه بیرون می کنین؟

بابا پوفی کشید و گفت: نه . ولی باید خودت به حال خودت یه فکری بکنی. تاکی می خوای عین انگل باشی دختر؟؟؟ تا کی؟؟

از جام بلند شدم وگفتم: اگر یه روزی شما دستتون به سمتم دراز شد. من باید چیکار کنم؟

بابا پوزخند مسخره ای زد وگفت: پس بزن!

و منو کنار زد و به اتاق رفت . مامان با بغض نگام می کرد.

اهی کشیدم وگفتم: باشه. اگر اینطوری راضی می شید. باشه.

و به اتاقم رفتم و در وبستم. روی تختم نشستم، چشمهامو بستم. کمی سرمو ماساژ دادم.

با حس لرزش گوشیم برش داشتم.

ساعت یک صبح بود.

جواب دادم:

_ بله؟

صدای خفه و پسرونه ای گفت: می تونم چند لحظه وقتتونو بگیرم؟

_بفرمایید .

پسر گفت: می تونم بپرسم اسمتون چیه؟ 

-سر ظهر یه اقایی اشتباهی شمارمو گرفته بود. ازم اسم پرسید ازش خواهش کردم که تماس و قطع کنه و ...

وسط حرفم گفت: نه من همینطوری پرسیدم.

_ ساعت یک صبحه اقا.

_ بله. ولی راستش همین طوری شمارتونو گرفتم.

_ چرا؟

_ بیخوابی زده به سرم. بخصوص که کسی که حاضر بودم براش...

_ می شه خواهش کنم یه تراژدی تعریف نکنید؟ بهتره به زندگی و ایندتون فکر کنید .این تمام کمکمه. حالا هم خواهش می کنم استراحت کنید . هم برای سلامتی خودتون، هم برای اینکه مزاحم شخص دیگه ای نشید. ممنون می شم دیگه با من تماس نگیرید. در پناه حق ... یا علی.

و تماس و قطع کردم.

گوشیمو توی کیفم پرت کردم .زیر پتو فرو رفتم. کمی غلت زدم ولی خوابم نمی برد هرچند خیلی خسته بودم.

روزهام خیلی وقت بود به بطالت نمی گذشت. ولی؛ چرا باید کاربه جایی می رسید که دیگران و راضی کنم؟ مگه فقط برای زندگی رضایت خودم کافی نبود؟؟؟

چرا باید؟؟

نفسمو فوت کردم.

دو نفر دیگه بچه دار می شن و از بچه اشون می خوان که براشون مایه ی افتخار باشه یا حتی توقع دارن ارزوهایی که دیروز نتونستن خودشون بهشون برسن و ... نمیدونم شعاره یا واقعا معنای زندگیه؟ من راضی بودم از زندگیم ولی رضایت من موجب نارضایتی دو نفر دیگه است.

سحر هم لابد پس فردا حاضر نمیشه من وبه عنوان خواهرش بپذیره.

پوزخندی به تمام فکرام زدم و کم کم خستگی بهم غلبه کرد.

صبح جمعه بود.

با صدای پیامک گوشیم بیدار شدم. یه اس ام اس از یه غریبه. اونم یه پیام عاشقانه. نفس کلافه ای کشیدم. در عرض کمتر از 24 ساعت این همه مزاحم داشتن، برام عجیب بود. بخصوص که تا به حال هم مزاحم نداشتم. باید می رفتم گالری ولی نرفتم. در باز کمدم ونبودن کتاب ها ودفترهای دبیرستانم باعث شد یه لحظه منگ بشم و گیج.

تو قفسه رو نگاه کردم.

تقریبا نصف کمدم خالی بود.

با هول از اتاق خارج شدم وبه مامانم که داشت تو اشپزخونه می چرخید با غر گفتم: کتابام؟

مامان ابروهاشو بالا داد و گفت: کدوم کتابا؟

_ کتاب دفترهای دبیرستانم.

مامان هان راحتی کشید وگفت: گذاشتمشون سر خیابون. 

نفهمیدم چطوری مانتو پوشیدم و روسری روی سرم پرت کردم. فقط می دونم دم پایی هامو جا به جا پوشیدم و با نفس نفس سرکوچه دویدم.

با دیدن چند تا نایلون و کارتون که جلوی سطل مکانیزه بود نفس راحتی کشیدم. با دیدن یه خرس صورتی یه چشمی فهمیدم که این وسایل همه مال من و سحره.

توی کارتون ها می گشتم که یه لحظه به سطل خیره شدم. 

ناچارا ایستادم و توشو نگاه کردم. حدسم درست بود سه تا دفترم تو سطل بودن. به سختی سطل و به سمت خودم خم کردم. اون دفترها رو از بین اون همه بو و زباله بیرون کشیدم. کمی هایپ روی جلد دفتر هری پاترم ریخته بود. با این حال ...

خداروشکری گفتم. خرس صورتیموبرداشتم و به سمت خونه راه افتادم.

مامان با جیغ گفت: چرا بو می دی؟

محل نذاشتم و دفترها رو روی میز گذاشتمو بعد به حموم رفتم.

سعی می کردم زیاد عصبانی نباشم، کلافه نباشم، خسته نباشم. لباس پوشیدمو موهامو با حوله خشک کردم.

چند دقیقه بعد مامان با حرص گفت: رفتی تو اشغالا واسه ی این دو تا دفتر.

دفترها رو از دستش کشیدم و به اتاقم رفتم. در وقفل کردم و دفترها رو که بوی میوه گندیده می دادن و به سینه ام چسبوندم.

زانوهامو تو شکمم جمع کردم.

حس کردم پلکم خیس شده. مگه یه ادم چقدر ظرفیت داره؟ چقدر طاقت داره هرچیز و که بشنوه رو محل نذاره. چرا کسی نمی خواست بهفمه من برای خودم زندگی می کنم نه کس دیگه! برای رضایت خودم و خدای خودم زندگی می کنم. چشمامو بستم. خدا مگه کارم غلطه؟؟؟ مگه راهم اشتباهه؟

برای کی باشم؟

برای خودم؟

برای خانواده ام؟

یا برای خدا؟؟؟

نفس عمیقی کشیدم و زیر لب از شریعتی زمزمه کردم:

ببين فقط يك عدده

ببين فقط يك عدده

به غير از يك ، هر چه كه هست چه ده ، چه صد ، چه هزار ، چه ميليون ، چه ميليارد ، چه بی

شمار،

شماره نيست، هيچ نيست،

هستند ، اما نيستند،

نيستند ، اما هستند،

صفرند، يعني خاليند، هيچند، پوچند، بي معنيند ، يك عدد خشك و خالي هم نيستند،

نيستند، زيرا فقط يك عدده

چون كه فقط يك عدده

چون كه فقط يك عدده

اما همين صفر ، صفر بي بها ، جلوي يك كه نشست، اون وقت چي مي شه؟

وقتي صفرها جلوي يك مي شينند، يك رو صدها ،ميليونها، بيليونها مي كنند، 

اما صدها ، ميليون ها و ميلياردها فقط يك است،

صدها ، يك ميليون ها، يك ميلياردها، يك

زيرا فقط يك عدده

دو و سه و چهار و پنج و شش و هفت و هشت و نه وده يعني دوتا يك، سه تا يك، چهارتا 

يك، پنج تا يك ، شش تا يك، هفت تا هشت تا يك ، نه تا يك ،

ده ، يازده، دوازده، سيزده، چهارده، پانزده، شانزده، هفده، هجده، نوزده، بيست، 

سي، چهل، پنجاه، شصت، هفتاد، هشتاد، نود، صد،

دويست، سيصد، چهارصد، پانصد، ششصد، هفتصد، هشتصد، نهصد، هزار، ميليون، بيليون، 

كاتريليون .

و همه فقط يك است و بقيه صفر.

توي حساب، فقط يك عدده

توي اين عالم فقط يك عدده

بقيه هرچه هست ، همه صفرند، هيچند، پوچند، خاليند.

صفر، يك دايره ي تو خالي ،،، دور ميزند و آخرش ميرسد به اولش و هيچ.

فقط يك است و جلوش تا بي هايت صفر ، صفر ، خالي ، پوچ، هيچ، 

وقتي بخواد خودش باشه، صفر، خالي ، پوچ، وقتي بخواد خودش باشه، تنها باشه، وقتي بخواد .

فقط با صفرها باشه.

اما وقتي جلوي يك بشينه، وقتي بخواد فقط براي يك باشه ، از پوچي و تنهايي در بياد، 

همنشين يك بشه، اون وقت چي مي شه؟ 

صفر، خالي ، هيچ ، پوچ، وقتي بخواد خودش باشه، تنها باشه، وقتي بخواد فقط با صفرها باشه.

اما وقتي جلوي يك بشينه، وقتي بخواد فقط براي يك باشه ، از پوچي و تنهايي در بياد، 

همنشين يك بشه، اون وقت چي ميشه؟ 

تو بچه جون ! بچه ي نه ساله، ده ساله، كه هيچ بودي ، خاك بودي، خوراك شدي ،،، 

هشتاد سال ديگه ، نود سال ديگه، يه بچه ي پير و پاتال شدي ،،،

هيچ مي شي ، خاك مي شي ، 

دور ميزني ، دايره اي بي معني، خالي ، هيچ ، پوچ، دور ميزني ، باز به اول مي رسي باز ميشي 

صفر، هي دور ميزني،

كي؟ وقتي واسه خودت زندگي كني، وقتي بخواي فقط براي خودت باشي، تنها باشي، وقتي 

بخواي فقط با صفرا باشي،

عمر تو مثل يه خط منحني روي خودت دور ميزنه، مثل صفر ،،، 

باز از آخر مي رسي به اول، مثل مرداب ، گنديده ميشي ، ميشي صفر.

اما اگه جلوي يك بشيني، اگه بخواي فقط واسه يك باشي،

از پوچي و تنهايي دربياي، همنشين يك بشي، اون وقت چي ميشه؟

بايد براي ديگران زندگي كني، عمر تو مثل يك خط افقي پيش ميره 

مثل راه، مثل رود.

وقتي از خودت دور بشي ، از آخر مي رسي به آبادي، مثل راه

از آخر مي رسي به دريا ، مثل رود

اما اگه جلوي يك بشيني ، اگه بخواي فقط براي يك باشي،

از هيچي ، پوچي دربياي ، همنشين يك بشي، اون وقت چي مي شه؟

بايد براي ديگران بميري، عمر تو مثل يه خط عمودي بالا ميره ،

مثل موج، مثل طوفان، مثل يه قله ي بلند مغرور، مثل درخت، مثل سرو، آزاد ،

مثل يك انسان بزرگ ، مثل يك شهيد، مثل يك امام.

(دکتر شریعتی)

سرمو بلند کردم. شایان با یه لبخند و یه دسته گل برام دست تکون داد.

گوشیم و توی جیب مانتوم گذاشتم.

شایان صندلی وبرام عقب کشید و گفت: سامه هیچ معلومه کجایی؟ از کی منتظرتم.

دنبال بهونه بودم تو ذهنم تا لبخند بزنم ولی به هیچ بهونه ای نتونستم بخندم.

شایان سفارش داد .مثل همیشه پیتزای سبزیجات سفارش دادم .

با سالادم بازی می کردم و فکر می کردم هنوزم گم بودم، میون حال و گذشته .

شایان بحث و به مراسم کشوند. پدرو مادرم موافق بودن، همه راضی، همه خوشحال، واین وسط یک نفر بود که من و دو به شک می کرد و اون هم حضور کسی مثل کیان بود.

اه بغض داری کشیدم.

سخت بود واسم میون یه دوراهی قدم زدن؛ میون یه دوراهی پر از خاطره تلو تلو خوردن. این منم سامه !

نفس کلافه ای می کشم و با صدای دختری که میگه: شما سامه سراج هستید؟ 

به سمتش می چرخم. با هیجان گفت: کتاب دیالوگ و بیشتراز سه بار خوندم. وای خدای من باورم نمیشه که عکستونو پشت جلد کتابتون دیدم و با اشاره به شایان گفت: همسرتون هستن؟

شایان لبخند پهنی زد و من بی جواب گذاشتمش.

دختر از نوشته هام پرسید، از فکرم، احساسم، عقایدم، باورم، ایمانم.

از جایزه ی قلم زرینی که برنده شده بودم، از همه چیز، از فروش کتاب و کتاب هام و... از ترجمه هام.

فقط می پرسید. شایان هم با اشتیاق به جواب های من گوش می داد. شایان مشتاق چی بود؟ نگاهم یا ...

نفس کلافه ای کشیدم بعد از اوردن سفارش ها دختر رفت و ازم تشکر کرد به خاطر پاسخ هام.

در سکوت مشغول صرف غذا بودیم.

یادش بخیر تو دانشگاه ، استاد ادبیاتی داشتیم که میگفت صرف فعلیه که صرف حیوان می شه. برای انسان قشنگه که بگیم خورد یا میل کرد!!!

فقط حیف که اون استاد ادبیات نمی دونست که ماها خیلی وقته حیوون مابانه داریم ادای انسانیت و ادم بازی درمیاریم.

شاید باید پیش خودم اعتراف می کردم که:

در میون آدم بازی آدمک هایی که بویی از آدمیت نبرده اند

در لوکشین این دنیا

تقلید به انسانیت خیلی وقته اسکاری نمی شه!

شاید باید اینو توی دفترم یاد داشت می کردم... دفتر ده بخشی دو کف دست جنگل من!!!

اهی می کشم و شایان نفسشو فوت می کنه و میگه:سامه اصلا می شنوی چی میگم؟

به چشمهاش خیره شدم وگفتم: شایان؟ بهتر نیست کمی با هم حرف بزنیم؟

شایان گفت: تو اصلا وقت داری که من باهات حرف بزنم؟؟؟

پوف کلافه ای کشیدم. این روزا فقط همه گله می کردند و شکایت. شایان داشت حرف می زد. من تو سوال هام گم بودم. تو برهوتی از کلمه هایی که به قول دکتر شریعتی وقتی حرف اول الفبا کلاه سرش بره باید فاتحه ی کلمات و خوند!!!

نفس عمیقی می کشم و به تکون خوردن لبهای شایان نگاه می کنم.

خیلی وقتها بود که شنونده بودم. خیلی وقت ها بود که متکلم وحده بودم. از شنیدن زیاد رنجیدم و از گفتن زیاد رنجوندم!

اهی کشیدم واهسته گفتم: چرا از من خوشت میاد؟

***

باورش برام سخت بود.

تمام مزاحم ها کار دوستای شایان بودن برای امتحان من... وقتی یک ساعت پیش بهم زنگ زد وگفت: فوری خودمو به رستوران برسونم می خواد یه چیز مهم بهم بگه ؛ وحالا گفته بود... کار دوستاش بودن که برام پیام می زدن و زنگ می زدن.

اوفی کشیدم وشایان با صدای زیری گفت:سامه از وقتی دیدمت خیلی ذهنمو مشغول کردی. وقتی دوستام بهم گفتن چطوری باهاشون حرف زدی؛ درنهایت احترام و ادب ردشون کردی، وقتی ؛ لبشو خیس کرد وگفت: سامه حداقل یه فرصت به من بده.

پنجه هامو تو هم قلاب کردم . همیشه همه من و پس می زدن، رد می کردن، حالا یه نفر منو می خواست، یه نفر می گفت یه فرصت بده! یه نفر نمی گفت که به همه میگه که من بودم که نخواستم.

هرچند جز اقای کاویان، شایان دومین نفری بود که منو رد نمی کرد!

اهی کشیدم واهسته گفتم: چرا از من خوشت میاد؟

یه نفس راحت کشید و گفت:دوست دخترای قبلیم همشون یه جای کارشون می لنگید. ولی تو.. من تعقیبت می کردم، تو میری سر کار، هنرمندی، کلاس زبان میری.، خوشگلم که هستی. خیلی هم خانمی. بدون ارایش و با این لباسای ساده. 

ولبخند گرمی زد و گفتم: تو باشگاه داری؟

شایان خندید وگفت: نه تو باشگاه مربی ام چطور؟

دستهام و تو هم قلاب کردم و گفتم: ما قراره دوست باشیم؟

شایان چشماش برقی زد وگفت: بله. 

_پس می تونم بپرسم ادرس این باشگاه کجاست و چه روزایی مخصوص بانوانه؟

چشمهاشو باریک کرد وگفت:می خوای برای بدنسازی بیای؟

_ وزن می خوام کم کنم.

لبخند گرمی زد و گفت: به قران نوکرتم هستم.

در جواب تمام حرفها و از خود گفتن هاش سکوت کردم، شنونده بودم. 

البته کمی تا قسمتی هم گیج. هنوز تو باورم نمی گنجید دختری هم سن وسال من، یا از من کوچیکتر بتونه با دو نفر در آن واحد ارتباط برقرار کنه. این یه مسئله ای بود که برام غیر قابل هضم بود.

به هرحال من فقط گوش می کردم و البته سعی هم نمی کردم که چیزی از حرفهاش دستگیرم بشه . اون حرف میزد و منم شنونده ی خوبی بودم.

دو ساعت مرخصی ای که ازشرکت گرفته بودم رو به اتمام بود.

به شایان گفتم باید برم. خواست که منو برسونه ، خواستم مخالفت کنم که نذاشت و زوری، واقعا زوری سوارم کرد!

جلوی شرکت بهم گفت: به سلامت عزیزم.

از گفتن این عبارت خندم گرفت. باید چه حس خاصی بهم دست می داد که دست نداد؟؟؟ وایا من با این حس خاص باید مراوده ای می داشتم و باهاش دست می دادم؟؟؟

منظورم با احساسی بود که بعد از شنیدن عزیزم باید باهام دست می داد و دست نداد!

ولی شایان دستشو جلو اورد که جدی جدی باهام دست بده، یه خرده به خودش و یه خرده به چشمهاش.

شاید تمام دلیلم برای ربط بیشتر بین خودم و شایان این بود که بتونه کمکم کنه وزن کم کنم که باعث افتخار ورضایت خانواده بشم!

شاید هم صفر بشم جلوی یک؛ جلوی یک عددی مثل سحر!!!

سری تکون دادم، نه با حسی که باید بعد از شنیدن عزیزم بهم دست می داد و نداد ، دست دادم نه با شایان. وارد شرکت شدم.

عباس جلو اومد وبهم سلام کرد.

مثل همیشه ی این روزا پرسید: چای بریزم؟

لبخند کجی بهش زدم و خندید و کله اشو خاروند وگفت: اینقدر از من بدتون میاد که نمی خواین واستون چایی بریزم؟

با صدای منشی که گفت:کاویان کارت داره.

رو به عباس گفتم: صبرکن ببینم رییس چیکارم داره بعد خودم میام واست چایی می ریزم که بفهمی ازت بدم نمیاد! 

و یادم باشه تو دفترم بنویسم حتی اگر دلیلی هم داشته باشم بعد وجودی من خلق نشده تا من بدی و نفرت و تجربه کنم و باهاشون دست بدم!!!

بخش هشتم دفتر:

من آدمم؟

سوالی که هر روز، هر لحظه از خودم می پرسم و درجوابش واقعا بی جواب می مانم!

هرچند؛ در سیطره ی آدم بازی این قوم ادم نما ، صرفا کمی نقش یک آدم را بازی می کنم و تمام وجه شباهتم با یک انسان ، فقط لفظ انسان است که حرام من می شود وحتی حرام یک انسان واقعی هم می شود! گاهی می مانم که به اوهایی که واقعا انسان هستند چه لفظی عطا کرد؟ فرشته!

این آن نیست، فرشته به انسان سجده می کند پس به انسانی که واقعا انسان باشد نباید گفت فرشته!

انسانی که ادای انسان ها را در می اورد؛ پوووف! لایق چیزی نیست!

نمی دانم. به هر حال آدم ها عوض می شوند، من هم شامل آدم ها هستم.

و مشمول قوانین آدمانه!!!

من هم عوض می شوم، باشد که خدا با من باشد ،تا عوضی نباشم!

و درک کنم وقتی ارزش ها عوض می شوند،عوضی ها با ارزش می شوند!

***

اقای کاویان سرشو از روی دفتر دو کف دست جنگلی من بلند کرد و گفت: تو اینا رو می نویسی؟؟؟

با تعجب گفتم: بله .

اقای کاویان بلند شد وگفت: این قلمی که تو داری فوق العاده است سامه. واقعا اینا رو خودت می نویسی؟؟؟ یعنی منظورم اینه که از جایی؟؟

مات و مبهوت به بی ارزش هایی که درنگاه یه نفر با ارزش تلقی می شدند نگاهی کردم و گفتم:

_ بله خودم می نویسم.

اقای کاویان با تعجب گفت:تو نقاشی، زبان بلدی و می نویسی؟ واقعا سامه؟

مات گفتم:اینقدر عجیبه.؟

اقای کاوین پیشنهاد کرد بشینیم. 

نشستم ورو به روم نشست و برام از فلاسک چای ریخت و گفت: خب؟ بازم از این نوشته ها داری؟

_ بله. دو تا دفتر داستان دارم.

مات گفت: جدی میگی؟

- بله.

اقای کاویان چنگی به موهاش زد و فکر کردم دفتر من دست اون چیکار می کنه؟!

با تعجب بهش نگاه کردم وگفتم: شما دفتر منو از کجا؟

اقای کاویان تند گفت: رو میزت بود. ببخشید نمی خواستم بخونمش ولی نتونستم روی کنجکاویم برای دل نوشته های یه دختر سرپوش بذارم.

دستهام و توهم قفل کردم وگفتم: اما این نوشته ها ارزش ادبی ندارن... فقط چند جمله ی ساده است .

اقای کاویان با هیجان خاصی گفت: چند جمله ی ساده؟ پسر من با همین نوشتن تونست بورسیه ی ادبیات بگیره. اتفاقا اخر هفته برمی گرده ایران . خانواده ی شما هم تو مراسم استقبال کیان دعوت هستن. خواستم بهت پیشنهاد بدم که با کیان یه همکاری داشته باشید. اون نیاز به مترجم داره که داستان ها و نوشته هاشو تو ایران به چاپ برسونه. تو هم می تونی با توجه به حمایت و پشتوانه ی اون نوشته هاتو چاپ کنی. ما قراره با یه انتشارات قرار داد ببندیم. مطمئنم از کارهات استقبال می شه سامه.

جوری پدرانه سامه صدام کرد که حس حسرت تو دلم نشست.

لبخند تشکر امیزی زدم وگفتم: فکر نکنم هیچ وقت این اعتماد به نفس و داشته باشم که نوشته هامو چاپ کنم.

اقای کاویان با تعجب گفت: ولی سامه . این متن ها واقعا جالب و قابل تامل بودن . من همین الان مشتاقم که داستان هایی که نوشتی و بخونم. اسم هم داره؟

با گیجی گفتم: چی؟

اقای کاویان: نوشته هات!!

بی هوا گفتم: دیالوگ... اسمش دیالوگه! 

اقای کاویان سری تکون داد و گفت: راجع به چیه؟

واقعا کسی ازم می خواست که از فکرم و نوشته هام براش حرف بزنم؟؟؟چه حرفی؟؟؟ این یه سواله. از یه شنونده که همیشه فقط شنیده .

کسی که شنیده هاش همه جمع شده و شده فکر؛ شده حس، فقط شنیده ...

روزها...

ماه ها...

سالها...

فقط شنیده. در انزوا شنیده. در سکوت شنیده. درجمع شنیده. در خیابون و کوچه و جنگل و دریا شنیده . حتی درخواب.

این اولین سواله که از من پرسیده می شه. راجع به فکر من، اندیشه ی من، بهت من، مات من، نظر من، راجع به افکار و اندیشه و تامل من.

راجع به ذهن من ... و ... این اولین باره که باید جواب بدم. بجز شنیدن باید جواب بدم. دفاع کنم یا حرف بزنم یا . . . 

هیچ وقت هیچ کس ازفکر من نپرسیده بود . نگفته بود سامه این چیه ؟ راجع به چیه؟ چرا نوشتی؟ چی شد که نوشتی؟ چی شد که حرف هاتو نوشتی؟ چرا فکرهاتو که فقط شنیده بودیشون نوشتی!!! من چیک ار می کردم؟

دست و پام گم شده بود، فکرم چرخ میزد. چه جوابی می دادم که در شأن این توجه خالص باشه؟ درخور این پرسش. مهمترین پرسش انسانی...

"چی توفکرت می گذره؟!"...

امروز باورم شد که یه انسانم. 

راجع به فکر و اندیشه ام. بزرگترین نعمتی که خدا بعد خودش به من و ما داده بود ،ازم پرسیده بود ! این بزرگترین نقطه ی عطف زندگیم به حساب میومد.

من حرف زدم. برای اولین بار. از چیزهایی که متعلق به ذهنم بود. زمان می گذشت و من متکلم وحده فقط از شنیده های عمرم می گفتم و فکرها و رویاهایی که توسرم داشتم.

اقای کاویان با دقت گوش می کرد .

بعد از ظهر شد،عصرشد، داشت غروب می شد اقای کاویان از من می پرسید و فکرهام... من تونستم مجابش کنم که تک تک فکرهای من با دلیل و منطق توی سرم پرورش پیدا می کنن و اونم تونست منو مجاب کنه که باید نوشته هامو به یک ناشر نشون بدم و البته داستان هامو اورجینال بدم که بخونه.

باورش سخت بود ولی اقای کاویان به من به عنوان یه موجود زنبور طفیل یا شاهین تیزبال نگاه نمی کرد.

یه انسان عادی. یه موجود عادی. این دیدی بود که سالها از من گرفته بودنش و فقط بخاطر مسخره ترین وجهه ی وجودی و فیزیکی از این دید، که حس زندگی و تو وجودم به جریان درمی اورد محروم بودم !!! فقط بخاطر حرف مردم. فقط بخاطر تظاهری کسب نکردن علم و فقط بخاطر ظاهر !

زندگی من فقط با پنج ساعت مکالمه که به نوعی دفاعیه از فکرهام بود عوض شد.

توی مسیری قرار گرفت که هرگز فکرشو نمی کردم .

به هرحال چیزی نبود که توقعشو داشته باشم. که تو زندگیم رخ بده. بیشتر مشابه یه رویا بود.

با هیجان به خونه رفت.

دفترم و بوسیدم . هنوز بوی جنگل ودریا می داد. حتی هنوز بوی میوه گندیده می داد. هنوز اون پسری که تو لوازم تحریری اینو ازش خریده بودم ،مغازه رو اداره می کرد و هنوز...

ساناز وشایان تو خیابون ها شاید چرخ می زدند، یا دوتا عاشق تو اتوبوس باهم پچ پچ می کردند.

با یه هیجان خاص!! وارد خونه شدم.

بالافاصله به دستشویی رفتم. تک تک جزییات و برای کاکتوس هام تعریف کردم.

نوازششون کردم وبهشون قول یه جای خوب جلوی پنجره و رو به افتاب دادم.

تا قبل از شش ساعت قبل. کاکتوس هامم مثل من شنونده بودن.

از دستشویی بیرون اومدم بی توجه به نگاه خیره و چپ چپ مامان به اتاقم رفتم.

شایان برام پیام زده بود که باشگاه از درچه روزایی مخصوص بانوانه . حتی گفته بود که فردا میاد دنبالم و بهم یه کارت تخفیف می ده .

نمی دونستم محبتشو به حساب محبت بذارم یا به حساب...!

واقعا نمی دونستم؟ چرایی تو ذهنم بود؛ یعنی چراهای زیادی تو ذهنم بود. چرا شایان از من خوشش میاد؟ چرا من باید مایه ی افتخار باشم؟ چرا اقای کاویان از نوشته های من خوشش اومد... چرا؟!

ولی لذتی که امروز تجربه کردم غیر قابل وصف بود .

لذت وجود با علت. واقعا به درد کاری می خوردم؟؟؟

این نتیجه ی لذت بخش رو مدیون شنیده هام بودم!

***

شایان لبخندی زد وگفت: سامه تو ادم موفقی هستی.

_ صرفا بخاطر موفق بودن من از من خوشت میاد؟

شایان شونه هاشو بالا انداخت وگفت: کیه که بدش بیاد به همسرش افتخار کنه؟ تو باعث افتخاری. واسه من. واسه ی..

پوزخند تلخی زدم وگفتم: پدرمم همین و می گفت!

شایان دستشو روی دستم گذاشت و گفت: میدونی چند وقته بهش سر نزدی؟

لبخند خسته ای زدم وگفتم: اون هیچ وقت محتاج من نمیشه شایان .

شایان: عزیزم نمیشه که پدرت تو جشنمون حضور نداشته باشه .

لبخندی به گزیده فکرهاش زدم وگفتم: شایان من نمی خوام با تو ازدواج کنم.

مات ؛گیج؛ در خلا فرو رفته به من خیره شد.

منم صرفا برای خالی نبودن عریضه و فقط برای اینکه کاری کرده باشم، به چشم های بهت زده ی شایان نگاه کردم.

خسته بودم. از همه چیز، از همه کس ،از خودم، از دنیا. دلم برای خودم تنگ شده بود!

نفس عمیقی کشیدم و گفتم: شایان؟ بخاطر همه چیز متاسفم. اما تو انتخاب من نیستی. هیچ وقت نبودی. تو چهار سال بودی اما نه با من، با همه بودی جز من. تو... شایان، پشتم نبودی، حامیم نبودی، کنارم نبودی، می دونم مقابلم هم نبودی، سد راه هم نبودی، ولی شایان این بودن تو عین نبودنه!

ببخش منو شایان ولی نمی تونم که تو رو بخوام چون تو چیزی از من می خوای که من نیستم. من باید باعث افتخار خودم باشم، نه کس دیگه! من هیچ وقت نخواستم که ... ببخش شایان. متاسفم. خیلی متاسفم. 

________________________________________

به لباسی که خودم دوخته بودم خیره شدم. دستی به موهام کشیدم و شال حریری که به رنگ بلوزم بود و سرم انداختم.

مامان از کی تو چهارچوب در به من زل زده بود ولی من محل نمی ذاشتم. برای اولین بار بود که کسی می خواست منو دعوت کنه . هرچند این دعوت به منزله ی یه اشنایی کاری محسوب می شد ولی باعث این هم می شد که من حس کنم واقعا به یه دردی می خورم.

یه حسی که مدت ها بود برام حسرت شده بود.

واقعا از این همه اعتماد به وجد اومده بودم و علاوه بر این باید خودمو خوب نشون می دادم. یا بهتر بگم باید همینی که بودم و نشون می دادم! نه تظاهر و دورویی.

کیفمو رو شونه انداختم ومامان گفت: کجا؟

_ میرم یه قرار دارم.

لبخندی زد و چیزی نگفت.

منم خداحافظی گفتم و از خونه خارج شدم.

در تمام طول مسیر فکر می کردم که قراره چه چیزهایی بشنوم و چه چیزهایی بگم .

رستوران سنتی قشنگی بود.

اقای کاویان گوشه ای نشسته بود. دیدمشون. با خجالت جلو رفتم. 

لبخندی زد وبه احترامم بلند شد. شرمنده شدم و لبه ی تخت نشستم. خیلی طول نکشید که مردی با دست های خیس برگشت و گفت: نیومدن؟

اقای کاویان با اشاره به من گفتن:بله ایشون هم خانم سراج هستن. وروبه من گفتن:دخترم،ایشونم اقای محبی صاحب امتیاز نشر(...)

لبخندی زدم و چشم دوختم به دفترهایی که دست اقای کاویان بود ، اقای کاویان رو به اقای محبی از نوشته هام حرف زد و تعریف کرد.

اقای محبی هم کاملا جدی برخورد می کرد و در جواب اقای کاویان می گفت: تا نخونم هیچ حرفی نمی تونم بزنم و قولی هم نمیدم.

اونقدر قاطع گفت که اقای کاویان هم می دونست جای حرف و اصراری نیست. دلم نمی خواست جلوی اقای کاویان که خیلی به من ونوشته هام بها می داد کم بیارم ولی حرفی نزدم.

اقای کاویان در تعریف از من گفت که زبان خوبی دارم و می تونم ترجمه هم بکنم.

غذا کباب بود. از اینکه بین دو مرد بشینم و غذا بخورم ابایی نداشتم ولی از نگاه های خیره ای که بهم می شد. زیاد خوشم نمیومد.

اقای محبی خیلی راجع به سختی مجوز و وزارت ارشاد گفت.

اقای کاویان هم از استعداد من گفت.

اقای محبی پرسید: تحصیلاتم چیه.

قبل جواب من اقای کاویان گفت:خانم سراج مسلط به دو زبان هستن، کارهای گرافیک و نقاشیشون فوق العاده است. در کنار همه ی اینها دستی هم به قلم دارند.

لبخندی زدم وسرمو پایین انداختم.

اقای کاویان دست پخت منو می خورد چی می گفت؟!

لبخندی به فکرهام زدم و اقای محبی با تکون سر و یه حالت افتخار امیزی گفت: این عالیه. اتفاقا چند تا کتاب فرانسوی هست که دنبال یه مترجم خوب می گردم. مترجمی که خودش هم دست به قلم داشته باشه .

تعجب به اقای محبی نگاه کردم. انگشت هاشو لیسید و گفت: من مترجم زیاد دارم ولی چون خودشون اهل نوشتن نیستن همیشه کارهاشون غیرقابل قبوله وچاپ سوم و چهارم دیگه لنگ می زنم. چون انتقاد زیاد می شه که این چه طور ترجمه ایه. وزارتم که می شناسی هرترجمه ای و قبول نمی کنه .

و یه مشت سبزی و گذاشت دهنش.

یک لحظه فکر کردم با همون دست های چرب کتاب ها رو ورق می زنه؟؟؟

سرمو پایین انداختم تا مبادا فکر بدی راجع بهش بکنم. می خواست کمکم کنه پس نباید برای ورقهای چرب و چیلی ناراحت می شدم. لبمو گزیدم. به خودم هشدار دادم از ادم هایی که می خوان بهم کمک کنن نباید بدم بیاد!

بعد از صحبت و حرف و قرار و مدار اقای محبی گفت نوشته هامو به درخواست دوستش اقای کاویان خودش شخصا می خونه و بعدا نظرشو به اقای کاویان می گه.

اقای کاویان هم تسبیحی که تو دستش بود و دست به دست کرد وگفت: بلند شو دخترم.

قرار شد اقای کاویان منو برسونه.

بااین که تو ذهنم دنبال جواب می گشتم. جوابی برای کارهای اقای کاویان، ولی به هیچی نمی رسیدم.

با صدای موبایلم و دیدن شماره ی شایان... 

نفس عمیقی کشیدم و جواب دادم. باید قرار باشگاه رفتن و رژیمم اکی می شد. پوزخندی به اکی گفتنم زدم و فکر کردم دارم مثل این ادم ها می شم؟؟؟

***

سرمو که بلند کردم ؛ با دیدن کیان لبخندی می زنم و میگم: خوبی کیان؟

جلو میاد ودسته گل رو روی میزم میذاره.

با رخوت کش و قوسی میام و می گم: اقای کاویان کجاست؟

کیان لبخندی زد وگفت: بابا داره خودشو اماده می کنه برای ازدواجمون.

به انگشت هام نگاه می کنم. بعد به موبایلم که توی کیفم خودشو می کشه.

کیان به لبه ی میز تکیه میده ومی گه: نمی خوای جواب بدی؟

نفس عمیقی می کشم و میگم: چرا. 

کیان اخم می کنه ومیگه: شایانه؟

نفس عمیقی می کشم و می گم که :نه ... من و اون هرچی که بینمون بود تموم شد.

وفکرکردم هیچ چیز بین من و اون نبود!

کیان لبخندی میزنه و با احساسی که توی زبونش می ریزه و با کلمه ها بازی می کنه می گه: باورت میشه تا دو ماه دیگه برای هم می شیم؟

دست هامو می گیره؛ نفس می کشه، نفس می کشم، نفسهامون غرق هم می شن،

هیچ حسی ندارم من!!! 

ولی...

اهی می کشم؛ لبخندی میزنه و با صدای لولای در و حضور اقای کاویان دراتاق.

کیان ازم فاصله می گیره.

کیان روبه اقای کاویان میگه: بابا ؟ اگر این زن ما رو دو ساعت واسه اش مرخصی رد کنی . مخلصتم هستم.

اقای کاویان چیزی نمی گه، انگار موافقه.

ولی من ازتنهایی با کیان می ترسم!

گوشیم باز خودشو می کشه.

صاحب خونه است. خونه ای که اخرش هم نفهمیدم چطور شد نصیب من شد؟ یه شانس بود یا یه قرعه؟ شاید هم خدا خواست که من از خانواده ام کمی جدا بشم تا بخودم بیام.

شاید هم بخاطر سفرهام و شاید هم بخاطرچاپ کتاب هام. نمی دونم. ولی یه شانس بود . برنده شدن یه خونه تو بانک؛ یه شانس برای سامه ای که هالو می دونستنش!!!

یه اه می کشم. از پس زدن شایان دلخور نیستم. این روزها فقط بخاطر خونه و ماشین سراغم میومد . شاید اگر به این چیزها نمی رسیدم یا لیسانس ادبیات انگلیسی نمی گرفتم یا دانشجوی ارشد ادبیات فرانسه نمی شدم، همون روزها منو رها می کرد!!!

نفس عمیقی کشیدم.

اقای کاویان کمکم کرد که درس بخونم. کتاب هامو چاپ کنم و پسرش کمکم کرد یه گالری نقاشی راه بندازم. پسرش من و می خواد و اقای کاویان به نظر خوشحال میرسه. اقای محبی هم داره کم کم خودشو بازنشست می کنه و دنبال یه ادم مطمئن می گرده که انتشارات رو به دست اون بسپاره.

پسر نداره و جالب اینجاست که به من پیشنهاد کرده. و جالب تر اینکه خودش یه دختر داره!

اقای کاویان پدرانه گفت: کیان منتظرته.

لبخندی زدم وبلند شدم.

پدرم نگران نمی شد که شاید من خیلی وقت ها منتظر باشم!

اهی می کشم و ...

پدرم هنوز هم محتاج من نیست!

یه شیشه مربا، یه دبه ترشی، یه قابلمه سوپ. خوشحالم که اشپزی بلدم.

باورم نمی شد اقای کاویان یک هفته توی خونه بستری باشه؛ به جرم سینه پهلو!

ادرس خونه شونو از منشی گرفتم. برای عباس هم سوپ و مربا بردم. اونقدر ذوق کرده بود که نمی دونست چی بگه. نمی دونم چرا اصلا ناراحت نشدم که برای منشی نه مربا بردم نه سوپ!

جلوی خونه ی ساده و اجری نماش از تاکسی پیاده شدم.

راننده کمکم کرد. تشکر کردم . زنگ زدم.

صدای گرفته ی اقای کاویان گفت: بله؟

_ سراج هستم. خوبین اقای کاویان؟

می دونستم تعجب کرده،گوشی ایفون و گذاشت و اومد جلوی در.

لبخندی به بهتش زدم و گفتم: شنیدم مریض شدید براتون سوپ اوردم. مربا و ترشی هم درست کردم. البته بعد از خوب شدنتون بخوریدش. 

کمی مات، کمی خیره، ولی یه نگاه پاک بود.

شاید مرد میان سالی بود و موهای جو گندمی داشت و کمی شکم و کمی پیشونی بلند ولی... همیشه یه ولی هست.

نمی دونم داشتم دنبال مهر پدری می گشتم، یا دنبال جبران محبت بودم.

لبخند گرمی زد وگفت: بیا تو دخترم.

دستهامو تو هم قلاب کردم و بلند گفت: راضیه خانم؟ مهمون داریم.

لبخند گرمی زدم و خم شدم تا بند کفشمو باز کنم.

اقای کاویان از جلوی در کنار رفت.

راضیه خانم همسایمون بود. خواهر اقای کاویان.

با تعجب بهم نگاه کرد. اقای کاویان لبخندی به خواهرش زد وگفت: خانم سراج به عنوان مترجم تو شرکتم هستن.

حس کردم راضیه خانم یه جوری نگام کرد که انگار گفت: چه غلطا!!

با این حال گوشه ای نشستم. روی مبل کرم.، جلوی یه میز فندقی که روش یه قندون خالی از قند بود!

اقای کاویان بی حال دگمه های یقه اش رو می بست. راضیه خانم صدا کرد: رحمان؟

و اقای کاویان یا همون رحمان خان به اشپزخونه رفت.

با دیدن چند تا تابلوی خانوادگی سعی کردم سرمو گرم کنم. 

اما خیلی طول نکشید که راضیه خانم با یه سینی چای به هال اومد وگفت: سامه جون مادرت اینا خبردارن اومدی اینجا؟

لبخندی زدم و تو دلم برای نگرانیش تشکر کردم و گفتم: بله درجریان هستند.

راضیه خانم چشمشو ازم گرفت . نمی خواستم اون طرز پلک زدن رو به حساب چشم غره رفتن بذارم. اقای کاویان تعارف کردم. چاییمو در سکوت خوردم.

دلم نمی خواست مهمون ناخونده و مزاحم باشم. بعد از چایی اروم بلند شدم واقای کاویان کلی ازم تشکر کرد، شرمنده شدم و راضیه خانم هم خداحافظی گفت و منم از خونه خارج شدم.

نمی دونم چرا هیچ دلم نمی خواست اقای کاویان حالش بد باشه. دوست داشتم همیشه سالم و سلامت باشه و مهربون لبخند بزنه.

نفس عمیقی کشیدم و دستهامو توی جیبم فرو کردم.

جلوی در مشغول باز کردن بند کفشم بودم. سحر با یه حالت خاصی جلو اومد وگفت: تا حالا کجا بودی؟

سرمو که بلند کردم با چشمهای خیس اشک مامان رو به رو شدم.

مات گفتم: چی شده؟

سحر انگشت های دستشو تو هم پیچ داد و گفت: بابا رو بردن.

مبهوت گفتم: بردن؟

مامان رو زمین نشست و سحر گفت: یادته ماه پیش ضامن اقای صبوری .

مامان وسط گریه هاش گفت: اون از کجا بدونه سحر؟

لبمو گزیدم وگفتم: خب؟

سحر با بغض گفت: حکم جلبشو داشتن، بردنش.

به دیوار تکیه دادم وگفتم: خب؟

سحر: بهزاد قراره پول جور کنه . شاید اگر بشه یه خرده اش جور بشه ، بتونیم دهنشو ببندیم.

_ الان باید چیکار کنیم؟

سحر خسته گفت : نمی دونم.

نفسمو فوت کردم. بابا نیازی به من نداشت!

وارد اتاقم شدم.

روی تخت دراز کشیدم و سعی کردم فکر نکنم.

اما نمی دونم چطور شد که با هرغلتی که می زدم یا هر پلکم، چهره ی بابا جلو صورتم نقش می بست.

شایان پیام داد که فردا قبل از رفتن به باشگاه ،قهوه ی غلیظی بخورم بدون شکر که چربی سوزی و شروع کنه. اهی کشیدم. از شایان می تونستم پول قرض بگیرم؟ لبمو گزیدم و کم کم به خواب رفتم.

***

خونه ی بی بابا ، به اندازه ی خونه ی با بابا درد داشت.

با این حال تو این چهارروزی که نبود، انگار چقدربودنش واسم مهمه و بهزاد به هر دری زده بودتا پولی جور کنه و به هیچ نتیجه ای نرسیده بود.

کیفمو رو شونه انداختم و ساک ورزشیمو برداشتم.

مامان با حرص گفت: بابات گوشه ی زندونه تو پی خوشیتی؟

دلم می خواست با کاکتوس هام یه دل سیرحرف بزنم ولی فرصتشو نداشتم. کارم دیر می شد و از اون ورم باشگاه.

اهی کشیدم وزیر لب زمزمه کردم: اون محتاج من نیست.

مامان ناله ونفرین کرد، من نفس سنگینی کشیدم و ازخونه خارج شدم. داشت بارون می بارید.

اهی کشیدم و تاکسی سوار شدم. بعد هم جلوی نمای گرانیتی پیاده شدم. اقای کاویان با اینکه بهتر شده بود اما خودشو حسابی می پوشند که باز اسیر درد سینه پهلو نشه.

لبخند گرمی به من زد وگفت :تو همی خانم سراج؟

_ نه اقای کاویان ترجمه های...

اقای کاویان دستشو بالا اورد وگفت:دیشب با محبی صحبت کردم.

لبخند مهربونی زد وگفت: باورت می شه کارت و پسندیده. اصرار می کرد که خودش خبرشو بهت بده. ولی من گفتم...

وسط حرف اقای کاویان پریدم و گفتم: چقدر پول لازمه؟

اقای کاویان لبخندی زدو گفت: ازجانب شما هیچی. اقای محبی هستن که می خوان باهات قرارداد ببندن...بخصوص برای ترجمه ها.

نفس عمیقی کشیدم وگفتم: ببخشید اقای کاویان، اقای محبی می تونن پیش پیش پول منو بدن؟

اقای کاویان ابروهاشو بالا برد ولبخندش جمع شد وگفت: پول لازم داری؟

_ کمی... یعنی، کمی بیشتر از کمی!

اقای کاویان منو به سمت اتاقش کشوند وگفت: کنکور ثبت نام کردی؟

_ نه.

اقای کاویان اخمی کرد و گفت: چرا؟ و ادامه داد:تا دوازده شب هم که بیشتر مهلت نیست. مشکل مالیت چقدره؟

لبمو گزیدم و گفتم: نمی دونم!

اقای کاویان نگام کرد وگفتم: من تو جریان مسائل خانوادگی نیستم.

اقای کاویان بهم خیره شد ومنم گفتم: پدرم نیازی به من نداره ولی من بهش نیاز دارم!

اقای کاویان با دست اشاره کرد: بشین.

نشستم و گفت: توضیح بده. همون قدری که می دونی و بگو.

نفس عمیقی کشیدم وگفتم:چطوری؟ یعنی با چه رویی؟

اقای کاویان لبخندی زد وگفت:با همون رویی که من اومده بودم تا با یه پیر دختر اشنا بشم.

مات نگاهش کردم واقای کاویان سری تکون داد و گفت: تو جای دختر منی. 

لبخندی زدم و چیزهایی که می دونستم و تعریف کردم. اقای کاویان تنها گفت:بسپرش به من و خودتم به فکر ثبت نام باش.

خواستم از اتاق خارج بشم. که اقای کاویان صدام کرد: خانم سراج؟

_بله؟

اقای کاویان: پسر من برگشته ایران.

لبخندی زدم وگفتم:چشمتون روشن.

لبخندی زد وگفت:خیلی دوست داره تابلوهای شما رو ببینه . 

سری تکون دادم و اقای کاویان گفت: اگر شما هم موافق باشی، باهم یه گالری دایر کنید .

_ ولی اقای کاویان؟

اقای کاویان وسط حرفم گفت: مشخصه موافقی. کیان من هم سرش درد می کنه واسه ی این تیپ کارا.

و خندید وبه سمت تلفن با صندلی چرخشی پیش رفت و گفت: الان بهش بگم یه کله میاد اینجا.

_چرا این کارا رو می کنید؟

اقای کاویان گوشیشو بین شونه وگردنش نگه داشت وگفت: چه کاری؟

_چرا اینقدر کمکم می کنید؟

اقای کاویان لبخندی زد وگفت: رک بگم؟

- بله. رک بگید.

اقای کاویان با همون لبخند گفت: از وقتی شناختمت .

میون حرفش گفتم:ببخشید میون کلامتون، ولی واقعا می خوام رک وصریح بشنوم، بدون حاشیه.

اقای کاویان متعجب از لحنم گفت:فقط می خواستم با پسرم اشنات کنم.

_ چرا؟

اقای کاویان: دنبال یه دختر خوبم.

_ چه خوبی ای در من دیدید؟

اقای کاویان به پشتی صندلی تکیه داد و گوشی وروی تلفنش گذاشت وگفت: چه چیزی مهمتر ازایمان و اخلاق صاف و صادقت؟

_ شما از ایمان من چقدر می دونید؟

اقای کاویان لبخند گرمی زد و گفت: همین قدر می دونم که تو حقوق نمیگیری که کسی برات چای بریزه!

مات نگاهش کردم و نگاهشو ازم گرفت وگفت: همین قدر می دونم که موصوف بودن صفتهایی که با اون ها خاطراتتو مرور می کنی رو دوست نداری! و می دونم که از همه می کشی... هالو وارانه قدم می زنی و از نسل دختران باریک نیستی...تو دختری هستی که دلت می خواست میون این همه صفت، "بد" صفت نباشه!

برای همه ی اینا فکر می کنم، فقط یه لفظ بتونم بهت بدم و اون ایمانه! و ارزوی یه پدره که پسرش خوشبخت بشه!

نفس عمیقی کشیدم، خودمم هیچ نفهمیدم چرا چشمام پر اشک شد و اقای کاویان با تذکر گفت: ثبت نام فراموشت نشه.

***

شب قبل از مراسم عروسی | ساعت یازده و سی دقیقه.

بخش نهم دفتر...(تنها بخش خوانده نشده)!

یک نوشته قبل از اخری.

این را اتفاقی از جایی خواندم، دلم خواست در ورق های دو کف دست جنگلی ام این متن باشد:

یک وقت هایی بایدروی یک تکه کاغذ بنویسی تـعطیــل است

و بچسبانی پشت شیشه ی افـکارت

باید به خودت استراحت بدهی

دراز بکشی دست هایت را زیر سرت بگذاری

به آسمان خیره شوی

و بی خیال ســوت بزنی

در دلـت بخنــدی به تمام افـکاری که

پشت شیشه ی ذهنت صف کشیده اند

آن وقت با خودت بگویـی

بگذار منتـظـر بمانند !

چند خط چین پایین این نوشته های برداشته شده از جایی که نمی دانستم کجاست گذاشتم و نوشتم:

امروز در کنکور زبان انگلیسی ثبت نام کردم ،کنکور اختصاصی زبان.هیچ کس نفهمید. شاید هم بفهمند. برایم چندان فرقی ندارد.

کمی بغض دارم . اقای کاویان پدری که محتاج من نیست را ازاد کرد و پدری که بودن ونبودنش درد داشت یک هفته قبل از عید ان سال سکته!

از پا فلج شد، به من محتاج نیست، شاید هم به هیچ کس محتاج نیست، حتی خدا!

بهزاد و سحر و زودتر می خواهند عقد کنند. مادرم می ترسد که مبادا پدرسر سفره ی عقد سحر نباشد.

با شایان مشغول ورزش و تمرینم. هر روز و درجواب عزیزم هایش نمی دانم چه بگویم، یا چه حسی داشته باشم. و اولین کتاب امضا شده ام رو به اون هدیه کردم. باورش نمی شد که کتابم چاپ شده باشه. کتابی با عنوان رمان دیالوگ که جلد اولش از بیان ذهن یک دختر ناشنوا بود و جلد دومش که بلافاصله به چاپ رسید از ذهن یک پسر ناشنوا.

و من درگیر درس هایی هستم که می خوام مدرکشان را بگیرم، کیان هم کمکم می کند. وایمانی که اقای کاویان به من نسبت می دهد!

برای اولین بار دارم توی این دفتر از اتفاقات روزمره می نویسم، چون، شاید، نمی دانم چه چیزی بنویسم!!!

ولی می دانم که این روزها، به احتمال زیاد بخاطر اینکه من هم حل شدم بین ادم ها نمی توانم چیزبنویسم، آنها من را پذیرفتند، انقدر که با من حرف می زنند. دیگر از عقایدم برایشان بگویم کار سختی نیست. من را مجبور می کنند به جواب دادن و فقط جواب می دهم.

انها حرف من را نمی شنوند فقط دنبال جواب هایشان هستند. انها هم حرف نمی زنند . فقط می پرسند. من هم حرف نمی زنم، فقط جواب می دهم و نه زمانی است برای حرفهای من، و نه زمانی است برای حرفهای انها. نه من گوش می دهم، نه انها. آدم ها این روزها یا می پرسند یا جواب می دهند!

کاکتوس های بی نوایم خشک شدند بس که با انها حرف نزدم!چه عذابی است وقتی از پرسش وپاسخ زیاد، هیچ حرفی نه برای گفتن و نه برای شنیدن داشته باشی! 

________________________________________

ان روز کذایی یادم است. 

به تاریکی شب زل می زنم، به تصویرهایی که در ذهنم می کشم.به حرف هایی که هست و نیست. چه بخوام چه نخوام.چه سعی کنم نشنوم، چه بشنوم، من هیچ وقت به حرف کسی نبودم!!!

به قاب عکسی که به تقلید از خانه ی اقای کاویان اونها رو کنار هم چیدم، پدرم، مادرم، سحر و بهزاد. دو نفری که برای خرید خانه شان از من پول قرض کردند، از منی که قرار نبود حتی پدرم محتاجم شود.

اهی می کشم. باورش سخته اما فردا مراسم عروسی منه . مثل خیلی ها دلهره دارم و مثل خیلی ها، خوشحالم ولی می ترسم!

به لباس سفیدم خیره می شم. واقعا نمی دونم شانس به من رو کرد یا یه امتحان الهی بود؟

از اقای محبی باید ممنون می بودم که منو به دنیای نوشتن حرفه ای اشنا کرد، ولی همه ی احساسم رو به پول فروختم. اهی می کشم و روزان دیروزم! کتابی که هیچ منتقدی از من انتظار نداشت بعد ازدو رمان دیالوگ ارائه بدم.

روزان دیروزم .

اهی می کشم.هیچ کس نمی دونه تمام خط به خط روزان دیروز براساس واقعیت بود .لبخندی می زنم . باید بخوابم. روز سختیه.

روزی که بعد از شب اتمام با شایان بود یادم است. کیان هم می خواست جویای حالم شود ولی، من طفره می رفتم و هنوز هم می روم. طفره را می گویم.

شایان هم رفت. حتی نپرسیدم کجا.

کار به جایی رسید که بگویم خداحافظ واز خدا خواسته بگوید به سلامت . بدون انکه بپرسد چرا؟

هرچند دلیل های خوبی داشتم. ولی زندگی من بود!

***

اهی می کشم، با صدای موبایل چشم می چرخانم. سحر کنارم می اید، چشم هایم رامی بندم.

بغض بدی است ولی می دانم که گاهی باید بغض کرد. لبخند تلخی به چهره ام در اینه می زنم. ارایشم خراب نشده ولی جای خالی کسی که باید کنارم بنشیند، حس بدی در دلم پهن می کند. حس بی حسی.

بدترین حس دنیا!

چشمهایم را محکم فشار دادم. مهم نبود مژه های مصنوعی زیبایم خراب می شود.چرا نیاید؟؟؟ مگر چه کرده بودم که نخواهد یا نیاید یا؟!

من ایمان داشتم، به خودم، به خودش، پس می امد.

نفس عمیقی می کشم. شاید پشیمان است؟ اما چرا؟ مگر می شد پشیمان باشد؟؟؟

با صدای کیان که گفت: دامادم اومد، ونگاه خاصی به من کرد.

ساعت هشت شب پرواز داشت به مقصد فرانسه.

هنوز یادم نمی ره چه سیلی محکمی به من زد وقتی گفتم: من می خوام با پدرت که تمام سال ها کنارم بود و حامیم بود ازدواج کنم!!! دست محکمی داشت!

و یادم نمی ره که پدرم چه بغضی کرد و مادرم چه تلاش ها نکرد که نشه ولی چی نشه؟ چیزی که از اول قرار بود بشه؟ هنوزم اون قرار کافی شاپ تو ذهنم پررنگه. مرد میان سال مو جوگندمی که می خواست با یه پیردختر رو به رو بشه ولی!!!

نفسمو رها کردم.

رحمان کنارم نشست.

به تندی نفس نفس می زد.

لبخندی زدم وگفتم:کجا بودید اقای کاویان؟

لبخندی زد وگفت:چرخ ماشین پنچر شده بود.

راضیه خانم زمزمه ای کرد که شاید شبیه این بود که قراره مرده خوری کنم!!!

ولی مهم نیست .

هرکس هرچیزی بگه مهم نیست.

نفس راحتی می کشم و رحمان بلند گفت:بخونید حاج اقا.

زیر لب میگم: از چرخ ماشین تشکر کن رحمان.

- چرا؟

- چون منو به خودم اورد.خیلی وقت بود فکر نکرده بودم. از چرخ ماشینت خیلی تشکر کن.

- حتما تشکر می کنم که باعث شد تو فکر کنی.

لبخندی به صورتش پاشیدم وگفتم: ممنونم از بودنت . از همیشه بودنت. از حمایتت. از اینی که الان هستم ازت ممنونم.

رحمان: منم از تو ممنونم سامه. بخاطر حس زندگی که به من بخشیدی. ممنونم که داری خودتو فدای یه پیرمرد می کنی.

لبخندی می زنم ومی گم: بخاطر همه چیز .

به ارامی زمزمه کردم: دوستت دارم.

لبخندی زد وگفت:بی اندازه است اندازه ی حس من.

چقدر این بی اندازگی دوست داشتن را دوست داشتم.

پایان...

سامه به معنای سوگند است،شاید یک نماد، شاید یک سوگند. !

سوگند به لحظاتی که جز زندگی نام دیگری نمیتوان روی ان لحظات گذاشت.

بخش جامانده از دفتر دو کف دست جنگل سامه: ده +یک

خطوطی که هرگز به دست سامه نوشته نمی شوند. وحرف هایی که سامه به کاکتوس هایش نخواهد گفت!

بعضی ادم ها بزرگند، خیلی بزرگ. یا اگر هم بزرگ نباشند انقدر ادعای بزرگی شان می شود که باور کنی بزرگند.

وقتی می فهمی از خودت هم کوچکترند فقط دوست داری از ادعای بزرگی زیادی شان عق بزنی.

بعضی ادم ها هم سنی بزرگند. ولی وقتی پناهت می شوند، دلت می خواهد جوانشان کنی، قد خودت کنی، سایز تو بشوند تا با تو باشند تا پز بدهی از بزرگیشان و افتخار کنی به کوچک بودن در میان بزرگان!

و دلت تنگ نشود که چقدر دوست داشتی تو هم روزی بزرگ شوی و هرگز بزرگ نشدی!!! 

خورشید . ر 

پایان

سخن سازنده کتاب 

***********

مستقيما کتاب هاي رمان  .را  از طريق اس ام اس در گوشي موبايل خود دريافت و  دانلود کرده و انرا مطالعه بفرماييد

نام کتاب  وفرمت کتاب و  اسم خودتان   را  ( اس ام اس )کنيد به شماره   09391315486    وبعد از مدت زمان کوتاه  لينک دانلود رو براتون ارسال ميشود  تا اون رو دانلود کنيد ( البته بايد اينترنت مويالتون فعال باشه .)و همزمان در گوشيتون نصب هم ميشود.

..در ضمن حتما اين چند نکته رو رعايت کنيد  مهم است..موقع ارسال  درخواست کتاب به شماره 09391315486حتما اسم خودتون رو و کنارش نام شهرتون  را بنويسين ( مثال: مريم- مشهد- کتاب رمان حکم دل -فرمت جاوا-کتابچه).واقعا  سپاسگذار ميشم.... چون راحتتر ميتونم به اس ام اسها جواب بدم..و نوع فرمت کتاب رو هم بنويسيد که جاوا -هست يا ايپوب يا اندرويد  پي دي اف...و غيره 

 و اگر فرمت جاوا مورد نظرتان بود  ذکر کنيد که با قالب پرنيان باشد يا کتابچه و يا هر دو انها برايتان ارسال شود

 ارتباط با سازنده نرم افزار 

iraaanbook@yahoo.com

http://goldjar.blogfa.com

نحوه سفارش 

========

 {روش اول}

========

از طريق ارسال   { اس ام اس } يا پيامک . به شماره 

09391315486

========

{ روش دوم}\

========

ارسال پيام { پي ام } به ايدي _ ياهو  

 my     yahoo    =    ID =  iraaanbook