زندگی

mah banoo- ماه بانو

  کاربر انجمن نودهشتیا

نام کتاب:زندگي 

***********

نويسنده :ماه بانو

mah banoo کاربر انجمن نودهشتيا

ساخت کتاب : فريد 

***********

تهيه شده :وبلاگ گولدجار - بلاگفا 

goldjar.blogfa.com

***********

FARID . S

 منبع

خلاصه داستان :

زندگي.. فرازها و فرودهاست.. خوشي ها و غم هاست.. موفقيت ها و شکست هاست.. دختري به نام مهرگان که به تازگي 

توي کنکور قبول شده، در رشته ي مورد علاقه اش “نجوم” که مي تونه تمام آرزوهاش رو برآورده کنه، وارد دنياي 

روياييش ميشه. اما زندگي هميشه رويِ خوششو نشون نميده و بزودي مهرگان و غافلگير ميکنه و او بايد راه درست و 

بيابه…..

************

فصل اول

قبول شدم! خدا جون قبول شدم!

انقدر سر و صدا کردم که تمام اهل خانه هراسان و خواب آلود هجوم آوردند به اتاقم! همان طور که بالا و پايين مي پريدم تکرار مي کردم قبول شدم! 

نگاه همه با تعجب دنبال من بود. مامان براي اين که من را يک لحظه ثابت نگه داره دستم را گرفت و گفت:

-حالا چي قبول شدي؟ 

با صدايي که بلند تر از حد معمول بود گفتم: 

-فيزيک!

چشماي مامان را برقي از خوشحالي و تحسين گرفت، بغلم کرد و گفت: 

-عاليه! مي دونستم عزيزم.

دستاش را از دورم باز کرد و با نگاهي به سر تا پاي من گفت: 

-دختر کوچولوم خانمي شده مگه نه آقا؟

برگشتم سمت بابا با چنان لذتي به من نگاه مي کرد که انگار نفر اول کنکور شدم! روي ابرها بودم که با صداي ماهان به خودم آمدم. 

-خب بابا حالا خيال مي کنه دانشگاه هاروارد قبول شده! سر صبح با صداي جيغ جيغش ما را  بيدار کرد که چي قبول شدم قبول شدم! اونم با اين سر و شکل!

-شما را هم مي بينيم آقا ماهان!

-من را هيچ وقت اينطوري نخواهي ديد! 

 اين را گفت و نگاهي از بالا تا پايين به من انداخت, من که مانده بودم به چي اينطوري نگاه مي کند سرم را پايين انداختم که ديدم وااااااي! اين لباس ها چيه! 

سريع از در اتاق دويدم بيرون صداي ماهان پشت سرم مي آمد: 

-نري تو اتاق من سنگر بگيري ... مي خوام برم به ادامه ي خوابم برسم خروس بي محل! 

نزديک ترين جا, حمام بود سريع خودم را داخلش انداختم و از همان جا صدا زدم: 

-مامان يه چيزي بده من بپوشم!

دوباره يه نگاهي به پاهاي برهنه ام کردم ... با خودم گفتم "همش تقصير اين سازمان سنجش! اه! خوب چي مي شد نتايج را ديشب اعلام مي کردن که من از بس کلافه بودم به لباسام گير نمي دادم و دونه دونه درشون نمي آوردم! باز جاي شکرش باقي بود که از کشيده شدن پاي برهنه روي هم بدم مي اومد وگرنه اين شلوارک کوتاه را هم نمي پوشيدم!

خوب ماهان حق داشته تعجب کنه! کسي که توي خونه دامن هم نمي پوشه اينطوري ببينه! اينم از تاپ شل و ولم که يکي از بنداش از سرشونه ام آويزون بود! واااي خداي من جلوي بابا! خوب حالا توام! بابات بود ديگه!"

 با اين فکر لبم را گاز گرفتم و ياد نگاه پر از غرور بابا افتادم. با يادآوري نگاه بابا ذهنم پر کشيد سمت قبولي دانشگاه، زير لب زمزمه کردم "خدايا شکرت! مرسي خداجون!"

صداي در حمام اجازه نداد بيشتر از اين به فکرام ادامه بدهم.صداي مامان بود که مي گفت: 

-بگير اين لباس ها را، اون فرار کردنت ديگه چي بود!؟

-خب خجالت کشيدم!

-بيا بگير, زود بيا بابات مي خواد بره سرکار، مي خواد با هم صبحانه بخوريم.

-باشه شما بريد منم زودي اومدم.

به سرعت لباس ها را پوشيدم و از حمام بيرون آمدم و به سمت اتاقم رفتم. جلوي آينه ايستادم و با صداي نه چندان آهسته اي گفتم"خب مهرگان خانم ... نه نه ... خانم منجم ..." با اين حرف نيشم تا بناگوش باز شد!

 سال ها بود تمام آروزم شده بود آسمان ... با اين که رتبه ي خوبي داشتم و مطمئنن مهندسي قبول مي شدم اما روياي آسماني ام اجازه ي فکر کردن به چيز ديگري را نمي داد! مي دانستم براي منجم شدن راه زيادي در پيش دارم. فعلاً بايد ليسانس ام را مي گرفتم شايد تا آن موقع نجوم هم جز رشته هاي ارشد قرار مي گرفت و گرنه که بايد فکر ديگري مي کردم.

صداي مامان از داخل آشپزخانه در گوشم پچيد: 

-پس کجا موندي مهرگان؟

تازه به ياد آوردم که بابا منتظر من است. سريع دستي توي موهايم کشيدم و به سمت آشپزخانه رفتم. با صبح بخير آهسته اي روي صندلي نشستم، مامان و بابا با يه لبخند کنج لبشون جوابم را دادن. بابا در حالي که براي خودش لقمه مي گرفت گفت:

-خب بابا جان حالا کي بايد بري براي ثبت نام؟

-نمي دونم بابا! اما فکر کنم توي سايت خود دانشگاه اعلام کنن.

با آوردن اسم دانشگاه يه پسوند توي ذهنم بهش اضافه شد، دانشگاهم! در فکر اين بودم که دانشگاهم چطور جايي مي تواند باشد که صداي بابا رشته ي خيال پردازي هايم را پاره کرد.

-ببين چه مدارکي لازم داري که ميري براي ثبت نام زياد معطل نشي.

-چشم

بابا رو کرد به مامان و گفت:

-خب خانم کاري نداري من ديگه برم ديرم مي شه؟

-خدا به همرات

بعد از رفتن بابا مامان رو کرد بهم و گفت:

-نمي خواي از دوستات خبر بگيري؟

با حرف مامان از جا پريدم و به سمت تلفن هجوم بردم و در همان حال گفتم:

-خوب شد گفتي مامان اصلاً يادم رفته بود!

سريع شماره مينا را گرفتم و مشغول صحبت شدم. با مينا 5-6 سالي بود که دوست شده بودم، البته از کلاس اول مي شناختمش توي يک محله بوديم و طبيعي بود که هر دو به يک مدرسه مي رفتيم، گاهي همکلاس بوديم، گاهي هم نه! اما آن موقع ها هيچ وقت برايم آدم جذابي نبود شايد چون زيادي ساکت و آروم بود! اما از سال دوم راهنمايي مينا عوض شد! ديگر آن دختر ساکت و گوشه گير نبود، نه اين که مثل من باشه اما خب يک کم شبيه هم شده بوديم! بعد از اول دبيرستان که دوست صميمي ام رشته انساني را انتخاب کرد رابطه ي ما بيشتر شد طوري که علاوه بر مدرسه، مسير مدرسه و کلاس زبان هم با هم مي رفتيم.

نفر بعدي فاطي بود، فاطي انساني مي خواند اما با اين وجود هنوز ارتباط ما به قوت خودش باقي بود. با فاطي صميمي تر از مينا بودم يا مي شود گفت راحت تر! دختري که هر وقت به يادش مي افتادم اولين چيزي که در ذهنم نقش مي بست چشمانش بود که هميشه مي خنديد! يادش بخير چقدر سر کلاس ها با هم حرف مي زديم و مي خنديديم! 

با وجود تمام شيطنت ها و حرف زدن هاي يواشکي سر کلاس اگر قرار بود کسي درس را بعد از معلم توضيح بدهد اولين نفر دست من بالا مي رفت! با بقيه بچه هاي کلاس هم دوست بودم اما ارتباط آنچناني باهاشون نداشتم.

بعد از کسب اطلاعات از بچه ها به سراغ مامان رفتم که در آشپزخانه مشغول آشپزي بود.

-مينا صنايع قبول شده دانشگاه ...، فاطي هم علوم ارتباطات اما مي گه نميرم، براي سال آينده مي خونم، دلش روانشناسي مي خواد.

مامان يه نگاهي به چهره ي درهم من انداخت و گفت:

-حالا تو چته؟

-فاطي خيلي زحمت کشيده بود حقش اين نبود!

-تو نگران فاطي نباش اون بهتر مي دونه چي به نفعشه، در ضمن تو از صلاح کار اون که خبر نداري!

با حرف مامان آهي کشيدم و گفتم:

-انشالله که هر چي خيره براش پيش بياد!

مامان با خنده گفت:

-انشالله مادربزرگ!

سرم را تکون دادم و به اتاقم برگشتم، ديگر از خوشي يک ساعت قبل خبري نبود. نمي دانم چرا اينقدر هيجانم زود فروکش کرد. دلم براي مدرسه تنگ مي شد، براي شيطنت هايم، براي معلم ها اصلاً براي همه چيزش! نمي دانستم مي توانم در دانشگاه هم دوستاني به خوبي فاطي و مينا پيدا کنم يا نه! به خودم اميد دادم که همه جا مي شود يک دوست خوب پيدا کرد گرچه خيلي نسبت به حرفي که مي زدم ايمان نداشتم! مشکل اين جا بود که من دير با کسي صميمي مي شدم، هميشه حتي با عزيزترين افرادي که اطرافم بودند يک فاصله اي را حفظ مي کردم و روابط بدون قاعده و ضابطه نداشتم. آهي کشيدم و سعي کردم ديگر به اين موضوع فکر نکنم.

به قصد چک کردن سايت دانشگاه کامپيوترم را روشن کردم، بعد از کمي جست و جو مدارک لازم و زمان ثبت نام را پيدا کردم، حوصله وب گردي را نداشتم براي همين سيستم را خاموش کردم و دراز کشيدم روي تخت، حس خوبي زير پوستم دويد از نتايج راضي بودم بعد از آن همه زحمت رشته ي مورد علاقه ام در يک دانشگاه عالي قبول شده بودم. 

مامان و بابا برايم زحمت زيادي کشيده بودند و هميشه مثل کوه پشتيبانم بودند بايد جواب زحماتشان را مي دادم. بابا وکيل بود و درآمد خوبي داشت، زندگي راحتي داشتيم يک خانه ي راحت در يک محله ي خوب. مامان هم ديپلمه بود کار کردن بيرون از خانه را دوست نداشت و سرش را با کارهاي خانه گرم مي کرد. بردار کوچکم ماهان، سه سالي از من کوچکتر بود اما خيلي احساس بزرگي مي کرد! البته ماشالله قدش خيلي از من بلند تر بود نه اين که من کوتاه باشم ... بلکه او زيادي بلند بود! دوستش داشتم اما هميشه ي خدا با هم درگيري داشتيم! 

کم کم چشمانم گرم شد و چون ديشب اصلاً راحت نخوابيده بودم به خواب رفتم.

فصل دوم

نگاهم را از پنجره ي کلاس به بيرون دوخته بودم و به دو هفته ي گذشته فکر مي کردم. چقدر همه چيز زود گذشته بود، کارهاي ثبت نام خيلي راحت تر از چيزي بود که فکرش را مي کردم. خوشحال بودم از اين که مجبور نيستم چهار سال روزهاي زيادي مسير رفت و آمدم خيابان انقلاب باشد ... هميشه از جاهاي شلوغ بيزار بودم، خيابان انقلاب هم که هميشه شلوغ بود.

اول مهر با چه ذوقي وارد دانشگاه شدم، همه چيز برايم جديد و خواستني بود، محوطه ي  قديمي دانشگاه با حياطي پر از درخت که به يک ساختمان پير ختم مي شد. ساختماني که وقتي روز ثبت نام براي اولين بار ديدمش احساس کردم هر لحظه ممکن است سرم آوار شود.  اما با وجود نماي قديميش داخلش خيلي تميز و مرتب بود، شايد تنها ايرادش راهروهاي تنگش بود، که اگر قرار بود دو آدم به نسبت چاق از کنار هم رد شوند حتماً بهم برخورد مي کردند با ديدن راهرو خدا را شکر کردم که اضافه وزن ندارم.

روز اول دنبال شماره ي کلاسي بودم که ساعت اول داشتم که ناگهان پخش زمين شدم. دختري که روبروم ايستاده بود با اخم بزرگي مقنعه اش را درست مي کرد. در همان حال گفت:

-معلومه حواست کجاست؟ ... جلوي پات را نگاه کن که نخوري به آدم!

همان طور که آثار گرد و خاک را از روي چادرم پاک مي کردم گفتم:

-همون جايي که حواس تو هست ... خودت چرا حواست را جمع نکردي!

با انزجار رويش را ازم گرفت و گفت:

-رو که نيست!

دوست نداشتم روز اول وقتم صرف جر و بحث با کسي بشود براي همين سريع راهم را کشيدم و رفتم. دوباره فکرم رفت سمت پيدا کردن کلاس.

وقتي وارد کلاس شدم سلام آرومي دادم و روي صندلي در رديف دوم نشستم. بيشتر جمعيت کلاس را پسرها تشکيل مي دادند که انگار در همين زمان کوتاه خيلي خوب با هم جور شده بودند. 4-5 تا دختر هم بودند اما انگار قرار نبود با هم حرف بزنند. تصميم گرفتم براي اولين بار من رابطه اي را شروع کنم، با اين فکر از جايم بلند شدم و رفتم سمت آن ها، دخترا طوري نشسته بودند که مي شد با يک نگاه همه ي آن ها  را در ديد داشت! نگاهم را به سمت آن ها چرخاندم و گفتم:

- من مهرگان اميري هستم خوشحال مي شم باهاتون آشنا بشم.

يکي از دخترا که نزديک تر از بقيه بود دستاش را به سمتم دراز کرد و گفت:

-منم سونيا رياحي هستم، اميدوارم دوستاي خوبي براي هم باشيم.

سونيا دختر کوتاه قد و لاغري بود با چشماني مشکي و پوست سبزه و لب هايي که يه لبخند مهربوني رويش جا خشک کرده بود.

با لبخند گفتم:

-اميدوارم

بقيه بچه ها هم خودشون را معرفي کردند، حالا که با بچه ها آشنا شده بودم احساس بهتري داشتم. کيف و کلاسورم را برداشتم و در صندلي کنار سونيا نشستم. در همين لحظه دختر ديگري وارد کلاس شد و سکوت کلاس را با صداي سلام گفتنش شکست. 

وقتي کنار صندلي من رسيد گفت:

-چه جالب که با هم همکلاسيم خانم حواس پرت!

-واقعاً جالبه ... فکر کنم براي همين هر دو توي يک کلاس باشيم!

نگاه گنگي به من انداخت و گفت:

-منظورت چيه؟

-خب چون شما هم حواس پرتي گفتن هر دو توي يک کلاس باشيم ...

با اين که از حرفم جا خورده بود اما به روي خودش نياورد. دست راستش را به سمتم دراز کرد و گفت:

-حالا حواس پرت شماره 1 اسمت چيه؟

-مهرگان اميري، شما چطور شماره 2؟

-ستاره سليماني.

با صداي ستاره دست از فکر کردن کشيدم و برگشتم به زمان حال.

-باز که حواست پرت شده!

-نه داشتم فکر مي کردم، کي اومدي؟

-همين الان، گفتم تا غرق نشدي نجاتت بدم!

با لبخندي زل زدم به صورتش ... صورت کشيده و سفيدي داشت که با موهاي مشکي که روي صورتش ريخته بود تضاد قشنگي ايجاد مي کرد، چشمان قهوه اي تيره و خيلي معمولي، بينيش را همين تابستان گذشته عمل کرده بود با اين که معلوم بود عمل کرده اما به صورتش مي آمد. با لباني معمولي، نه خيلي پر و برجسته نه نازک ... چيزي که خيلي توي ستاره جلب توجه مي کرد صدايش بود ... صداي جذاب و مهرباني داشت از حرف زدن با او حس خوبي بهم دست مي داد. بازم صداي ستاره رشته افکارم را پاره کرد:

-مهرگان برادرت چند سالشه؟

متعجب نگاهش کردم و گفتم:

-وا! چه کار به ماهان داري؟

-گفتم شايد بخواي براش زن بگيري اينطوري زل زدي به من ... حالا مقبول افتادم!؟

-مقبول که نه ... اما خب علف بايد به دهن بزي شيرين بياد! ... مي خواي بگم بياد بچشتت ببينه شيريني يا نه!

نگاه عصباني ستاره اجازه نداد بيشتر از اين سر به سرش بزارم. براي عوض کردن بحث و فرار کردن از نگاه ستاره برگشتم سمت در و گفتم:

-به نظرت استاد بالاخره بعد از دو هفته مياد سر کلاس يا نه؟

ستاره بدون نگاه به من گفت:

-نمي دونم! اگر نيومد بريم آموزش ببينم اصلاً استادي  در کار هست يا نه!

صداي در اجازه ي ادامه ي بحث را نداد. ورود يک مرد ميانسال با سکوت بچه ها همراه بود، مرد در جايگاه استاد قرار گرفت و گفت:

-سلام، سليمي هستم. اين ترم با درس ادبيات در خدمتتون هستم، اميدوارم روزهاي خوبي را کنار هم بگذرونيم.

صداي بچه ها در پاسخ به استاد بلند شد و من در فضاي کلاس غرق شدم.

*****

ساعت 5 غروب بود که با سونيا و ستاره داشتيم دانشگاه را ترک مي کرديم.

-بچه ها شما کتاب خريدين؟

سونيا گفت:

-مگه تو هنوز نخريدي!‌ اصلاً شبيه ترم اولي ها نيستي! واقعاً براي خريدن کتاب هيجان نداشتي؟!

ستاره ادامه داد:

-ببينم اصلاً تو هيچ وقت به هيجان مياي؟!

حوصله ي بحث با بچه ها را نداشتم، گفتم:

-پس خريدن ... من اصلاً حوصله ي انقلاب رفتن را ندارم ... کاش براي منم مي خريدين!

با نگاه چپ بچه ها گفتم:

-گفتم کاشکي! ... شماها که نخريدين که اينطوري نگاه مي کنيد.

با خروج از در دانشگاه با بچه ها خداحافظي کردم و قدم زنان به سمت ايستگاه تاکسي رفتم.

سر کوچه اي که زندگي مي کرديم يک کتاب فروشي بود، با اين که از وقتي يادم مي آمد اين کتاب فروشي اين جا بود نمي دانم چرا بيشتر از 4- 5 بار داخلش نرفته بودم. عجيب بود که من اينقدر کم به اين جا سر زدم در صورتي که هميشه دلم مي خواست يک کتاب فروشي براي خودم داشته باشم.

با يادآوري کتاب هاي دانشگاه با اين که احتمال مي دادم چنين کتاب هايي را نداشته باشند اما وارد کتاب فروشي شدم. يک مغازه ي خيلي بزرگ پر از کتاب که از لحظه ي ورود من را افسون کرد. مغاره عرض کمي نسبت به طولش داشت براي همين پيشخوان انتهاي مغازه قرار گرفته بود،کسي پشت پشخوان نبود براي همين بلند گفتم:

-ببخشيد، کسي نيست؟

کمي مکث کردم اما صدايي نشنيدم با فکر اين که ممکن است صدايم را نشنيده باشند بلند جمله ي قبلي را تکرار کردم. بلافاصله صدايي از در کوچکي که پشت پشخوان بود من را متوجه پيرمردي که به چارچوب تکيه داده بود کرد.

-بله باباجان چه کار داري دخترم؟

چهره ي پيرمرد نوراني و مهربان بود، موهاي سفيد و ريش کوتاه سفيدي که داشت صورتش را دوست داشتني کرده بود. لبخند روي لبش همخواني عجيبي با چهره اش داشت. يک لحظه متوجه شدم زل زدم به پيرمرد با اين فکر سرم را انداختم پايين و گفتم:

-سلام

لبخند پيرمرد عميق تر شد.

-سلام باباجان

-حاج آقا، يه سري کتاب دانشگاهي مي خواستم شما داريد؟

همان طور که از در مي گذشت و پشت پيشخوان قرار مي گرفت گفت:

-ليستت را بده ببينم باباجان

ليست کتاب ها را دادم دستش و گفتم:

-راستش هيچ دوست ندارم برم انقلاب ... آخه خيلي شلوغه!

بعد از تمام شدن جمله ام به خودم آمدم و با خودم گفتم، "اه! مهرگان ... خب جلوي زبونت را بگير" 

صداي پيرمرد باعث شد سرم را بلند کنم.

-يکي دوتاش را دارم اما بقيه را نه ... اما اگر بخواي مي تونم برات تا يک هفته ي ديگه بيارم براي يه سري کتاب سفارشي بايد برم انقلاب 

با اين حرف پيرمرد لبخند بزرگي روي لبم نشست.

-جدي مي گيد حاج آقا ... اين که عاليه!

در حالي که سرش را آهسته تکان مي داد گفت:

-امان از جوان هاي امروزي، چقدر تنبلي مي کنيد!

نمي دانم چرا اما با لحني که بيشتر اوقات براي اين که خودم را براي پدربزرگم لوس کنم به کار مي بردم گفتم:

-اه! حاج آقا! ... خب بده مي خوام بيشتر خونه باشم به مامانم کمک کنم ...

با اين حرف من صداي خنده ي پيرمرد توي مغازه پيچيد و بين کتاب ها گم شد.

-نه بابا جان ... چه بدي داره 

با شيطنتي که از سنش بعيد به نظر مي رسيد توي چشمانم نگاه کرد و گفت:

-البته من که اين موها را توي آسياب سفيد نکردم!  

معلوم بود که فهميده چقدر دختر کاري اي هستم! با اين فکر سرم را پايين انداختم و گوشه ي لبم را به دندان گرفتم!

-پس هفته ي ديگه بيا کتاب ها را ازم بگير.

-خيلي خوبه، مي شه همون يکي دوتا کتابي را که داريد بهم بديد.

*****

خيلي زودتر از اين که بفهمم ترم اول تمام شد. به فضاي کلاس و دانشگاه عادت کرده بودم. با بيشتر بچه هاي کلاس دوست بودم البته دوستيم با همه در حد دانشگاه بود. با پسرهاي کلاس برخورد خيلي کمي داشتم در حد سلام کردن و گاهي بحث هاي مربوط به درس. 

نمرات پايان ترم با توجه به زحماتي که کشيده بودم عالي بود! با اختلاف 20 صدم نفر دوم کلاس شده بودم، نفر اول کلاس سينا شاهرخي، پسر ريز نقش و عينکي بود که هميشه رديف اول مي نشست و عموماً جز براي سوال پرسيدن صدا ازش در نمي آمد! اين سکوت دائمي اش براي من باعث جلب توجه مي شد. هميشه دلم مي خواست بدانم به چه فکر مي کند که اينقدر ساکت و مظلوم است!

ترم دوم دستم براي انتخاب درس ها و ساعت ها بازتر بود، ترجيح مي دادم براي فرار از غذاي دانشگاه هم که شده هر جور هست براي ناهار خودم را به خانه برسانم. البته خوش شانس بودم که با ماشين تا سر کوچه کمتر از 15 دقيقه راه بود، يعني رفت و برگشتم به دانشگاه کمتر از 45 دقيقه طول مي کشيد.

به دليل وسواسم در انتخاب کلاس ها خيلي نتوانسته بودم با بچه ها هماهنگ باشم. البته اين موضوع خيلي هم برايم مهم نبود اما از اين که جايي غريبه باشم حس خوبي نداشتم. روز يکشنبه اولين روز شروع ترم بود که کلاس داشتم. طبق معمول اين چند ماه گذشته صبح کلي براي مامان و بابا سخنراني کرده بودم که يک ماشين هرچند جمع و جور برام بخرند. اما وحشت بابا از رانندگي من مانع اين کار مي شد. 

افکارم به چند ماه قبل برگشت، بعد از کنکور در موسسه آموزش رانندگي ثبت نام کردم، يکي دو جلسه بيشتر تا پايان جلسات آموزش نمونده بود که با اصرار از بابا خواستم اجازه بدهد تا رسيدن به در آموزشگاه من پشت ماشين بنشينم، قبول کرد اما چه قبول کردني! اجازه نمي داد از دنده يک ماشين را خارج کنم و ماشين با سرعت لاک پشتي در حال حرکت بود، ديگر چيزي تا محل قرار با مربي نمانده بود. مسير سربالايي بود و به خاطر باران شب گذشته سطح جاده لغزنده، بابا تاکيد کرد که بيشتر پدال گاز را فشار بدم. فشار دادن پدال همانا و پرش ماشين روي جدول کنار خيابان همان! از آن به بعد بابا وقتي حرف رانندگي مي شه کلاً بحث را عوض مي کند!

يادآوري چهره ي وحشت زده بابا لبخند را مهمان لب هايم کرد. با صداي ستاره به خودم آمدم:

-مهرگان حالت خوبه؟ ... با خودت مي خندي؟!

-مگه هميشه بايد با بقيه خنديد!  من خيلي وقتا خودم تنهايي مي خندم!

با اين حرف نگاه متعجبي بهم انداخت و گفت:

-جدي؟! واقعاً حالت خوبه؟

لبخند اطمينان بخشي زدم و گفتم:

-خوبم عزيزم! ياد يه چيزي افتاده بودم براي همين لبخند زدم  حالا اين قضيه انقدر عجيبه!! 

سرش را تکان داد و گفت:

-براي همه نه ... اما براي تو چرا! ... آخه هميشه يه اخم توي چهره ات وقي لبخند مي زني آدم هزار جور فکر و خيال مي کنه!

-باور کن اخم کردن دست خودم نيست ... نمي تونم وقتي دارم تنها راه مي رم لبخند بزنم ... راستي سلامت کو ستاره خانم؟! چند بار بايد يادآوري کنم که ازت بزرگترم! 

-برو بابا! همچين مي گه بزرگتر ... دو ماه قابل که هي بزرگتر بزرگتر مي کني!

ابرويي بالا انداختم و گفتم:

-چه دو ماه چه دو سال ... آدم بايد به بزرگترش احترام بزاره!

روش را ازم گرفت و گفت:

-حالا چه دوري برداشته، خب اشکال نداره من سلام مي کنم.

با اين حرف جلوي من ايستاد و گفت:

-سلام عرض شد مهرگان بانو! حال و احوال ملوکانه چطوره؟

-واقعاً که با اين حرف زدنت! احوال ملوکانه چطوره يعني چي؟

-همون چطوريه خودمونه ديگه!

سري به تاسف تکان دادم و گفتم:

-ولش کن اين حرفا را! اين ساعت با کي کلاس داري؟

-استاد اعتضاد

-خوش به حال خودم ... که هنوز نمي دونم استاد اين ساعتم دقيقاً کيه و گرنه اگر مي دونستم شبيه اعتضاد کلاً مريض مي شدم!

-بنده خدا اينقدرا هم بد نيست ... حالا ترم پيش يه چيزي گفت تو زيادي کشش مي دي!

اصلاً حوصله ي ادامه ي بحث راجع به اعتضاد را نداشتم. نگاهي به ساعتم انداختم و گفتم:

-چيزي تا شروع کلاسم نمونده بايد برم شماره کلاس را پيدا کنم، کاري نداري؟

-نه برو، ان شالله که استادتون از اعتضاد بدتره!

-به حرف گربه سياه بارون نمياد ...  خواهي ديد که خيلي بهتر از اعتضاد ... با اون سيبيلاش!

با اين حرف گام هاي بلندتري برداشتم، بعد از اين که کمي از ستاره فاصله گرفتم برگشتم و گفتم:

-فعلاً ستاره جان!

منتظر نشدم که از ستاره جوابي بشنوم از در وارد شدم و به سمت برد رفتم.

*****

يکي دو هفته اي از شروع ترم جديد مي گذشت که با کامل شدن ليست کتاب هايي که لازم داشتم تصميم گرفتم سري به حاج آقا، کتاب فروش سر کوچه بزنم. بعد از دفعه اولي که رفته بودم انگار يخم باز شده بود. عاشق کتاب فروشي کمال شده بودم، البته شايد حضور حاجي بزرگترين دليلش بود. هميشه رابطه ي خوبي با پيرمردها داشتم يه جور حس اطمينان! فکر مي کنم علتش هم اين بود که هر دو تا پدربزرگم را واقعاً دوست داشتم و آن ها هم از هيچ محبتي دريغ نمي کردند.چهارشنبه آخرين روز در هفته بود که کلاس داشتم، از قبل با مامان هماهنگ کرده بودم که ديرتر به خانه مي روم، اخلاق مامان طوري بود که اگر نيم ساعت دير مي کردم انواع و اقسام فکراي بد به سراغش مي آمد و اگر بنا به دليلي نمي توانستم به موبايلم جواب بدهم ديگه يک فاجعه اتفاق مي افتاد! براي همين هميشه اگر قرار بود جايي بروم از قبل هماهنگ مي کردم.

سر کوچه از تاکسي پياده شدم و به سمت کتاب فروشي راه افتادم. با نگاهي در شيشه ي مغازه کش چادرم را کمي جا به جا کردم و وارد شدم. فضاي گرم مغازه، صداي ساز و کتاب ها براي من مثل يک جادو بود. يک جور آرامش خاص! بعد از يکي دو دقيقه به خودم آمدم و با صداي بلندي گفتم:

-سلام، صاب مغازه کجاييد؟!

با صداي الان ميام حاج آقا نگاهم رفت سمت در پشت پيشخوان، همان لحظه متوجه شدم که ديگر صداي ساز نمي آيد! با خودم گفتم، "حاجي خسيس شده! حالا چي مي شد ضبط را خاموش نمي کرد"

-سلام بابا جان ... چه عجب از اين طرفا!

با لبخند گفتم:

-من که هميشه مزاحم شمام

-مراحمي دخترم! توام عين نوه ي خودم برام فرقي نداري.

لبخند روي لبم عميق تر شد و گفتم:

-باور کنيد شما هم من را ياد پدربزرگم مي ندازيد ... خيلي دوستش داشتم ...

با يادآوري آقاجون لبخند از لب هايم رفت و ابروهايم به هم نزديک شد.

-پس چرا ناراحت شدي دخترم؟

-دلم براش تنگ شده ... چند سالي هست که فوت کردن

-خدا رحمتش کنه ... خوش به حالش که نوه اش بعد از چند سال اين طوري با حسرت ازش ياد مي کنه

لبخندي زدم و چيزي نگفتم. 

بعد از يکي دو دقيقه سکوت گفتم:

-راستي چرا ضبط را خاموش کرديد ... خيلي صداي سازش قشنگ بود!

حاجي آهي کشيد و گفت:

-صداي سازش اثر زخم هاي دلش بود ... دل شکسته خوب ساز مي زنه ... سازمم مثل خودم دلتنگ!

من که مشغول نگاه کردن کتاب ها بودم با اين حرف سرم را برگرداندم سمت حاجي و گفتم:

-شما خودتون ساز مي زديد؟ 

-ساز که نه ... اينا حرف دلم بود!

-واقعاً زيبا بود! حالا نگفتيد چرا سازتون دلتنگ؟

-دلش براي روزاي خوبش تنگ شده!

کنجکاو بودم بيشتر بپرسم اما پيرمرد توي خودش جمع شده بود، دلم گرفت. حتماً ياد چيزي افتاده که انقدر ناراحت شده. چند دقيقه اي سکوت کردم و اجازه دادم به خودش بياد.

*****

محرم امسال هم مثل سال هاي گذشته زودتر از چيزي که فکرش را مي کردم از راه رسيد و باز هم نوبت نذري پزون پدربزرگ پدري رسيده بود. طبق عادت هر ساله صبح زودتر از وقت معمول از خواب بيدار شدم و شروع کردم به آماده شدن.

-مامان، من کدوم لباسم را بپوشم؟

مامان در حالي که سريع تر از معمول در حال حاضر شدن بود گفت:

-نمي دونم ... خودت يه نگاه بنداز ببين کدوم بهتره

نگاهي به کمد لباس انداختم، لباس هاي کمي به رنگ مشکي داشتم، هميشه از رنگ مشکي متنفر بودم و اين تنفر بعد از مرگ آقاجون عميق تر شده بود. هميشه براي خريد لباس مشکي اين وسواس را داشتم که خيلي هم مشکي نباشد! ترجيح مي دادم هر چند کم اما رنگ ديگري هم داشته باشد.

لباس گرمي را که سنگ دوزي هاي نقره اي داشت به تن کردم و نگاهي به چهره ي خودم در آينه انداختم. صورتي کشيده با پوستي سفيد داشتم که گاهي وجود جوش هر چند کوچکي بر روي آن اعصابم را به هم مي ريخت! ابرو هاي باريکي که نيازي به مرتب کردن نداشت، چشماني نه چندان درشت با مژه هايي که هر چند بلند بود اما چندان مشکي و پرپشت نبود. رنگ چشمانم به سياهي مي زد، از ديد خودم نگاهم عمق چنداني نداشت، مثل آينه بود به سادگي مي شد تمام آن را خواند. بيني معمولي که شايد کمي بزرگ بود اما در کل به چهره ام مي آمد و لب هايي که بيشتر از همه ي اجزاي صورتم دوستش داشتم. صورتم به چانه اي گرد و کوچک که در وسط چال کوچکي داشت ختم مي شد. 

مراسم هميشه جداگانه برگزار مي شد. منزل آقابزرگ دو طبقه بود، طبقه اي که در آن ساکن بودند خانم ها و طبقه ي دوم که بيشتر براي چنين مراسم هايي مورد استفاده قرار مي گرفت آقايان را در خود جاي مي داد.

مجبور بودم دستي به موهايم بکشم. موهايم فقط کمي پايين تر از سرشانه ام بود، در نگاه اول مشکي بود اما زير نور خورشيد برخي از تارهايش به طلايي مي خورد.

-مامان مياي موهاي من را سشوار بکشي؟

-واي مهرگان! تازه مي خواي موهات را سشوار کني ... لازم نکرده ... روسري سرت کن!

-اه! مامان ... نمي خوام ... بيا ديگه ... خواهش!

چند لحظه بعد مامان از در وارد شد و گفت:

-بده به من شسوار را دختر لوس!

چشماي مامان هميشه لو مي دادش و مي گفت که از لوس بودن من راضي است.

از سر کوچه ي آقابزرگ بوي محرم به خوبي به مشام مي رسيد. از بچگي محرم براي من بوي آتش و برنج مي داد. طعم محرم اما طعم رب آلبالو و انار بود. يادم مي آيد از بچگي عادت داشتيم وقتي ماماني مشغول اضافه کردن چاشني به خورش فسنجان بود کنارش صف مي کشيديم و همه قاشقي از رب خورش را مي گرفتيمو

يادش بخريم ...چشمانم را بستم و با لذت نفس کشيدم. وقتي چشم باز کردم نگاهم به آقابزرگ افتاد، کنار ديگ بزرگي که از آب پر شده بود در حياط ايستاده بود، صورتش را هرم آتش برافروخته کرده بود. بدون حرف راهم را به سمت آقابزرگ کج کردم، متوجه حضورم نشده بود. دوستش داشتم خيلي زياد! وقتي نزديک شدم سلام بلندي دادم و گفتم:

-آقابزرگ من چطوره؟ خوش مي گذره من را نمي بينيد؟

لبخند مردانه اي زد و گفت:

-اي زبون باز ... نکنه قرار بود من بيام ديدنت!

به حالت قهر رو گرفتم و گفتم:

-حالا چي مي شد شما به من سر مي زديد؟!

قدمي به سمتم برداشت با دستاش صورتم را گرفت و مثل هميشه بوسيد، هميشه صورتش زبر بود. دستش را از صورتم برداشت و گفت:

-آخيش ... خستگيم در رفت!

غرق غرور شدم. هميشه همين طور بود.خيلي دوستم داشت به هر حال اولين نوه ي پسريش بودم بالاخره بايد با بقيه فرق داشته باشم!

بعد از آقابزرگ نوبت، مامان بزرگ بود. ماماني براي مامان، مادر شوهر بود، اما براي من يک مادربزرگ دوست داشتني.

دو عمه و يک عمو دارم. عمو محمد 10- 11 سالي از بابا کوچکتر بود و بچه ي آخر خانه. حقيقت اين بود که بيشتر از عمه هايم دوستش داشتم. مردم آزار بود اما مهربان! هميشه سر به سر همه مي گذاشت اما در عين حال کافي بود کسي مشکلي داشته باشد اولين نفر داوطلب مي شد. زن عمو سيما 7 سالي از عمو کوچکتر بود، اختلاف سني چنداني با من نداشت. براي همين با هم صميمي بوديم. عرفان کلاس اول دبستان بود و عارفه 5 ساله! عرفان را بيشتر دوست داشتم. شبيه خودم بود! وسواس داشت و پسر تميزي بود. بر عکس عارفه، شيطان بود و بي توجه!

عمه ها از بابا کوچکتر بودند اما چون دختر بودند زودتر ازدواج کرده بودند و بچه هاي بزرگتري داشتند. عمه مه گل، بچه ي سوم خانه بود، دو پسر و يک دختر داشت. ميثم و ميثاق دوقلو بودند و هر دو دانشجوي مهندسي عمران شايد هم فارق التحصيل شده بودند. نمي دانم چرا اما هميشه نوعي ميل به فرار از دوقلو هاي عمه در من وجود داشت! شايد نگاه هاي معنا دار عمه و خوش بخت بشي هاي با آب و تابش باعث مي شد که گاهي حتي براي سلام هم خودم را به نديدن بزنم. 

مارال اما دوست داشتني بود. يک سالي از من بزرگتر و دانشجوي مديريت بود گرچه بيشتر به روحياتش مي خورد که دانشجوي هنر باشد. هميشه سرگرم کار هنري بود از نقاشي و گلسازي گرفته تا عروسک و شمع سازي. مهربان بود و خوش سر و زبان! بر عکس من که با وجود حاضر جوابي هميشه در ابراز علاقه مشکل داشتم مارال به سادگي ابراز مي کرد.

عمه مه گل هميشه بيش از حد از بچه هايش تعريف مي کرد. اغراق و بزرگنمايي در رفتارش موج مي زد! با وجود اين که واقعاً مارال را دوست داشتم اما هميشه از اين کار عمه کفري مي شدم.

عمه مهسا محبتش زلال بود. به دل مي نشست مهرگان را طوري مي گفت از اعماق جان! براي ابراز علاقه از زبان استفاده نمي کرد چشمانش محبت را منتقل مي کرد. يک پسر و يک دختر داشت. هادي 4-5 سالي از من بزرگتر بود. چشمانش به پاکي چشمان عمه بود و لبخند روي لبش را از پدرش به ارث برده بود. محال بود کسي هادي را ببيند و جذب او نشود. چهره ي چندان زيبايي نداشت اما سيرت زيباش روي صورتش سايه انداخته بود. هدي اول دبيرستان و دخترک شيطاني بود! عمه هميشه شکايتش را مي کرد. به من مي گفت حاضر جواب مثل تو مهرگان!

خانواده ام با تمام اخلاق هاي خوب و بدشان برايم عزيز بودند. رسم هر ساله بود دور هم جمع شدن و نذري پختن. اقوام دور و نزديک هم مي آمدند. بودن در چنين جمعي چندان برايم خوشايند نبود. بعضي هايشان تنها تا نوک دماغشان را مي ديدند! روي مبل چنان تکيه مي زدند که فکر مي کردم بر تخت پادشاهي نشسته اند، ذره بين به دست به دنبال کشف کاستي ها! ترجيح مي دادم بيشتر وقتم را در آشپزخانه باشم تا در جمع! نه تعريف هايشان دلنشين بود نه انتقادهايشان سازنده.

معمولاً مراسم بعد از نهار خودماني مي شد و تمام تلاشم را کرده بودم که تا زمان نهار زياد توي هال آفتابي نشوم. اما بعد از نهار وقتي مشغول تميز کردن سفره بودم يکي از دختر خاله هاي بابا گفت:

-واااي مهرگان جان چقدر يواش دستمال مي کني ... بده من تميز کنم

خون خونم را مي خورد! مي توانستم به سادگي جواب دندان شکني به او بدهم اما خوب حرمت مهمان را نگه داشتم. اما جواب مارال کمي آرامم کرد.

-خوب در عوض سفره را تميز پاک مي کنه، لازم نيست دوباره يکي اين کار را انجام بده

بنده خدا دختر خاله بابا ساکت شد. فکر کنم به خاطر آورده  بود که دفعه قبل وقتي سفره را باز کردند با چه صحنه اي روبرو شده بودند.

تا غروب خانه آقابزرگ بوديم، کلي با مارال سر به سر آقابزرگ گذاشته بوديم. اگر مارال تنها بود حتماً خشم آقابزرگ را مي ديد اما چون من همدستش بودم آقابزرگ کلي هم کيفور شد!

*****

فردا جمعه بود، براي حاج آقا نذري کنار گذاشته بودم،‌ نمي دانستم جمعه ها مغازه باز است يا نه! تصميم داشتم فردا سري به مغازه بزنم. صبح ديرتر از معمول از خواب بيدار شدم، نيم ساعتي هم توي رختخواب براي خودم غلت خوردم و فکر کردم. عادت داشتم ... از توي تخت بودن لذت مي بردم! بالاخره رضايت دادم و از اتاق بيرون رفتم.

ماهان تا من را ديد گفت:

-بالاخره صبح شد ... چي شد دل از تختت کندي!

-چيه ... حسوديت مي شه!

-به چي حسودي مي کنم!

مانده بودم چه جوابي بدهم! با خودم گفتم، "چه ربطي به حسودي داشت حرفش!" صداي بابا نجاتم داد:

-صبح بخير مهرگان خانم ... خوبي بابا؟

سرم را پايين انداختم و گفتم:

-صبح شما هم بخير، شما خوب باشيد منم خوبم!

صداي اعتراض ماهان بلند شد:

-دختر گنده خجالت نمي کشه خودش را لوس مي کنه!

بابا مجال پاسخگويي نداد:

-خوب اگه بلدي تو هم خودت را لوس کن

-وا ... مگه مردم خودش را لوس مي کنه!؟

با خودم فکر کردم، "چه احساس بزرگي مي کند!"

-کجا موندي دختر ... مي خوام ميز را جمع کنم بيا صبحانه ات را بخور!

مامان بود که صداي اعتراضش بلند شده بود.

بعد از صبحانه پالتو دودي و روسري مشکي طوسي ام را با هم ست کردم عادت داشتم روسري را شبيه زنان لبناني ببندم. راهي کتابفروشي کمال شدم. کوچه ي خلوتي داشتيم تا سر کوچه دو دقيقه بيشتر راه نبود. گوشه و کنار کوچه برف بود اما قسمتي که محل رفت و آمد ماشين ها بود تقريباً برفي باقي نمانده بود. ماشيني که از روبرو مي اومد مجبورم کرد در پناه ديوار قدم بردارم. نگه داشتن ظرف نذري با وجود چادر و لغزندگي کوچه واقعاً کار مشکلي بود. وقتي به در مغازه رسيدم نفسي به راحتي کشيدم.

وارد مغازه شدم، حاج آقا پشت پيشخوان نشسته بود و کتابي را مطالعه مي کرد. با صداي باز و بسته شدن در سرش را بلند کرد و گفت:

-به به مشتري مخصوص خودم! صبح جمعه يادي از ما کردي

-سلام! براتون غذاي نذري آوردم.

-دستت درد نکنه دخترم، زحمت کشيدي

-خواهش مي کنم قابل نداره

اخم مهرباني کرد و گفت:

-هيچ خوب نيست که برکت خدا را مي گي قابل دار نيست ... اين که غذاي نذري و امرش جدا!

حق با حاج آقا بود! حرف حاج آقا مرا به فکر برده بود. زماني به خودم آمدم که پسر جواني کنارم ايستاده بود و با کنجکاوي نگاهم مي کرد. با ديدن پسر جوان اخم هايم در هم رفت. با خودم گفتم، "چه معني داره وايساده زل زده به من!"

صداي حاج آقا باعث شد سرم را بالا بگيرم باز هم نگاه جوان روي من بود. "عجب رويي داره! از حاج آقا هم خجالت نمي کشه!"

-دخترم اين آقا سهراب نوه ي عزيز بنده هستند که بعد از مدت طولاني برگشتن پيش پدربزرگ پيرش

حرف حاج آقا باعث تعجبم شده بود. اصلاً به حاجي نمي آمد چنين نوه اي داشته باشد. چه نگاه گستاخي داشت. نگاه متعجبم به سمت پسر برگشت. قد بلند و هيکل متناسبي داشت، معلوم بود که ورزشکار است. موهاي مشکي و لختي داشت که دست باد به هم ريخته بودشان، چشماني سياه که انگار روي آن ها را پرده اي پوشانده باشد. اخم عميقي بين ابروانش جا خشک کرده بود. بيني متناسب و لبان باريک ديگر اجزاي صورتش بودند. 

با پايان ارزيابي به خودم آمدم. چند لحظه اي بود که به چهره ي جوان زل زده بودم. رنگ تعجب از چشمانش رفته بود و جايش را به خشم داده بود. تازه در آن لحظه بود که متوجه شدم علت اخم عميق ابروهايش هم نگاه خيره ي من است.

با خجالت سرم را پايين انداختم و با شتاب به سمت حاجي برگشتم گفتم:

-با اجازه اگر کاري نداريد من برم

حاجي رو کرد به سهراب و گفت:

-غذاي نذري برام آورده دخترم

بعد از من پرسيد:

-راستي نذرتون چي بود؟

-فسنجون

سهراب سريع به سمت ظرف غذا رفت، در ظرف را برداشت و به صورتش نزديک کرد. 

-آخ جون فسنجون!

از حرف نوه محترم حاج آقا نزديک بود شاخ در بياورم! نه به آن اخم کردن نه به اين نيش تا بناگوش باز شده!

صداي خنده حاج آقا در گوشم پيچيد:

-مي گن حاجت شکم زود برآورده مي شه ها ... بيا بابا جان اينم از فسنجوني که هوس کرده بودي

به سمت من چرخيد و گفت:

-خير ببيني بابا جان ... نجاتم دادي! و گرنه من که بلد نبودم براي اين شکمو فسنجون بپزم مي ترسيدم تا خانم جون بياد آقا تلف بشه ... در عجبم چطوري چندين و چند سال توي غربت براي خودش غذا پخته

سهراب گفت:

-اونا که غذا نبودن ... فقط مي خوردم که زنده بمونم ... دلم لک زده بود براي دست پخت خانم جون

صداي آه بلند حاج آقا سهراب را خاموش کرد. حالات حاج آقا عجيب بود. نمي فهميدم چرا اينقدر غمگين شده. بهتر ديدم سريع تر جمع را ترک کنم، به هر حال من يک غريبه بودم که شايد دوست نداشته باشند چيزي از زندگي آن ها بداند.

رو کردم به حاج آقا و گفتم:

-من ديگه رفع زحمت کنم، با اجازه

-برو باباجان از مادرت هم تشکر کن.

-چشم

وقتي داشتم از مقابل سهراب مي گذشتم همان طور که سرم پايين بود گفتم:

-با اجازه

با صداي مردانه اي گفت:

-خدانگهدار

*****

کلاس هاي دانشگاه خيلي معمولي تر از حد انتظار من بود. هيچ وقت دانشگاه قبله ي آمالم نبود اما چنين تصوري هم از محيط دانشگاه نداشتم. من که با وجود نمرات خوب در دوران تحصيل هميشه جز شاگردان شلوغ بودم در دانشگاه ساکت شده بودم. انگار به نوعي دست و پايم را بسته باشند. 

تنها انگيزه اي که باعث مي شد هم چنان در کلاس ها بدون غيبت حضور داشته باشم علاقه ي عجيبم به اين رشته بود. بابا معتقد بود وقتي رتبه ي خوبي آوردم بهتر که يک رشته ي آينده دار را دنبال کنم اما من يک قدم هم از موضع خودم عقب نشيني نکردم حاضر نبودم روياي زيبايم را به يک شغل پردرآمد بدهم.

لذتي که از فهميدن به من دست مي داد فوق العاده بود. انگار درس ها آبي بود روي تشنگي روحم ... با اين که اين رشته دقيقاً چيزي نبود که من مي خواستم اما باز هم نزديک ترين رشته بود. 

از کودکي عاشق آسمان بودم، بهترين هديه اي که در تمام عمرم گرفته بودم، تلسکوپ نه چندان خوبي بود که روز تولد 16 سالگي از پدر گرفتم. انگار که مي شد با آن خدا را ديد! کافي بود کسي از نزديکي تلسکوپم رد شود تا صداي من به آسمان رود. تا مدت ها هر شب، تابستان و زمستان تا نيمه هاي شب مشغول رصد ستاره ها بودم کار به جايي رسيد که به دليل کم خوابي در کلاس هاي مدرسه خواب آلود بودم. وقتي اين خبر به پدر رسيد تهديدم کرد اگر به اين روند ادامه بدم تلسکوپ را از دست خواهم داد. در آن زمان تلسکوپ تنها چيزي بود که واقعاً مي خواستم در نتيجه شب بيداري هر شبه به شب هاي تعطيل افتاد.

سال ها بود که عضو يکي از انجمن هاي نجوم بودم و در تمام همايش ها و دور هم جمع شدن هاي خودماني شرکت مي کردم اما پدر اجازه نمي داد که در مسافرت هايي که براي رصد مي رفتند شرکت کنم. اعتقاد داشت که سنم براي چنين مسافرت هايي کم است، هميشه مي گفت، "بزار دانشگاه قبول بشي بعد راجع بهش صحبت مي کنيم" 

معمولاً اين مسافرت ها در روزهاي تعطيل رسمي بود که تمام بچه ها بتوانند شرکت کنند. کمتر از يک ماه تا نوروز فرصت باقي بود و قرار بود بچه ها روز دوم فروردين سفرشان را شروع کنند.

دودل بودم که اين موضوع را الان اعلام کنم يا وقتي به موعد مقرر نزديک شديم. مي ترسيدم اگر فرصت زياد باشد بابا راهي براي فرار از موافقت پيدا کند و از طرف ديگر شايد کمي طول مي کشيد تا نظر مساعدش را بگيرم.

بالاخره تصميم گرفتم که دو هفته به سال جديد موضوع را مطرح کنم.

*****

مامان مثل هر سال مشغول خانه تکاني بود، هميشه از آشفتگي خانه بيزار بودم. بدترين قسمت هم اين بود که مامان تا تمام سوراخ سنبه هاي خانه را تمام نمي کرد دست از کار نمي کشيد.

اعظم خانم هميشه وقت خانه تکاني کمک دست مادر بود، بدون اين که خم به ابرو بياورد تمام دستورات مامان را انجام مي داد. البته مامان هم تا جايي که مي توانست از نظر مالي کمک حالش بود.

بالاخره بعد از دو هفته تلاش بي وقفه مامان، خانه سر و ساماني گرفت و از حالت بازار شام به خانه ي قابل سکونت تغيير وضعيت داد.

هميشه اتاقم را خودم به تنهايي تميز مي کردم،‌ نوعي وسواس در جاي قرار گرفتن وسايلم داشتم. هيچ خوشم نمي آمد تا خودم تصميم نگرفتم جاي چيزي تغيير بکند. 

وسايل اتاق را سال گذشته بعد از اين که رنگ اتاق را تغيير دادم تعويض کرده بودم و به چيز خاصي نياز نداشتم. تمام وسايل اتاق ترکيبي از رنگ آبي و نسکافه اي بود. 

يک روز از صبح تا شب تميز کردن اتاق وقتم را گرفته بود اما وقتي مامان برام شام صدام زد و کمر راست کردم از چيزي که مي ديدم کمال رضايت را داشتم. تنها ايرادي که مي شد به اتاق گرفت نصب نبودن پرده بود که به خشکشويي داده و مجبور بودم تا فردا تحمل کنم.

فکر اين که فردا از نيش آفتاب بايد زود بيدار شوم ابروهايم را در هم کشيد. مامان وقتي چهره ي اخم آلودم را ديد گفت:

-مهرگان چندبار بهت بگم بزار کمکت کنم ... تو را خدا قيافش را نگاه کن انگار از جنگ با لشگر سلم و تور برگشته!

-خسته نيستم مامان

-پس چي؟ با کي دعوا کردي که اينقدر اخم داري!

به مامان نزديک شدم و گفتم:

-اه مامان ... دختر به اين خنده رويي داري هي ايراد مي گيري

مامان با لبخندي گفت:

-بر منکرش لعنت! ... حالا نمي خواي بگي چي شده؟

با يادآوري پرده آهي کشيدم و گفتم:

-مامان من چطوري توي اتاق بدون پرده بخوابم! صبح آفتاب نمي زاره بخوابم که!

صداي خنده ي مامان بلند شد و گفت:

-اوه پس بگو ... تنبل خانم نگران خوابش ... حالا نمي خواد انقدر اخم کني يه ملافه بزرگ بهت ميدم فعلاً يه طوري به چوب پرده وصلش کن تا فردا که پرده را مي گيري کارت را راه مي ندازه

دستم را دور گردن مامان انداختم و گفتم:

-فداي مامان خودم بشم

مامان گفت:

-خوبه خوبه! نمي خواد فدام بشي ... پاشو ميز را بچين، زير خورش خاموش از دهن مي افته.

*****

هر چه به موعد مقرر براي رصد نزديک مي شديم دلشوره ي من بيشتر مي شد. ترس از مخالفت بابا مانع از اين مي شد که موضوع را مطرح کنم. اما کمتر از 10 روز فرصت داشتم و مجبور بودم تکليفم را مشخص کنم.

اول تصميم داشتم موضوع را به مامان بگويم تا او اجازه را از پدر بگيرد اما بعد منصرف شدم. چون مامان اگر بيشتر از بابا مخالفت نمي کرد مطمئناً کمتر هم نبود. 

از ديشب تصمصم جدي گرفته بودم که هر طوري هست قضيه را مطرح کنم. بيشتر از يکي دو ساعت نتوانسته بودم از دلشوره بخوابم. صبح از دلشوره حالت تهوع داشتم! براي خودم هم عجيب بود چرا انقدر اين مسئله برايم بزرگ شده بود.

با چهره اي که شبيه بيماران در دوره ي نقاهتشان بود روي صندلي روي به روي پدر نشستم. بدون هيچ صدايي نگاهم را به چاي روي ميز دوخته بودم. با صداي بابا سرم را بلند کردم.

چشم هاي بابا با نگراني روي صورتم بود.

-بابا جان مريضي؟ حالت خوب نيست؟

بازم سرم را پايين انداختم و گفتم:

-نه حالم خوبه فقط ...

-چيزي شده؟

-نه بابا راستش ... راستش ... يادتون گفته بوديد دانشگاه قبول بشم اجازه مي ديد براي رصد برم کوير؟

بعد از گفتن همين يک جمله انگار کوهي از روي شانه هايم برداشته شده باشد نفسي به آسودگي کشيدم.

-آها ... پس قضيه اينه ... من نگفته بودم اجازه مي دم گفته بودم بزار قبول بشي بعد راجع بهش صحبت مي کنيم ... خب يعني الان وقتش صحبت بکنيم ... اما بزار براي عصر که برگشتم، ديرم مي شه بايد برم دادگاه.

با نگراني نگاهش کردم و گفتم:

-آخه بابا

اجازه نداد ادامه بدم و گفت:

-وقتي برگشتم راجع بهش صحبت مي کنيم. فعلاً خداحافظ.

تا عصر مثل مرغ سر کنده سرگردان بودم، دلشوره لحظه اي رهايم نمي کرد. هزار جور براي خودم حرف هاي بابا را حلاجي کردم. هيچ نمي توانستم حدس بزنم که موافق است يا نه! گرچه دائم چيزي در ذهنم تکرار مي شد که محال بابا اجازه بدهد.

با صداي آيفون مثل فشفه از جا پريدم و در را باز کردم،‌ هر چقدر سعي مي کردم جلوي بابا بي تفاوت باشم باز هم نمي شد. 

-به به سلام باباي خوب خودم، خسته نباشيد، بديد من اين کيفتون رو!

دست دراز کردم و کيف را از بابا که جلوي در ايستاده بود گرفتم و گفتم:

-واي بابا چقدر کيفت سنگينه، خب پدر من دست درد مي گيري هي با اين کيف پله هاي دادگاه را بالا پايين کني، فکر کنم اگر هر کدوم را نياز نداري بزاري توي ماشين بمونه بهتر باشه ها!

همان طور که تند تند صحبت مي کردم کيف را کنار کمد لباس گذاشتم و به سمت بابا برگشتم، همان طور جلوي در ايستاده بود و با چشم هاي گرد از تعجب نگاهم مي کرد. با نگاه من به خودش آمد و گفت:

-ماشالله مهرگان جان ... مهلت بده بيام تو بابا جان

سرم را به زير انداختم و لب به دندان گرفتم. "مهرگان يک کم خوددار باش دختر!" 

-تا من لباسام را عوض مي کنم يه چايي برام مي ريزي بابا جان؟

با لبخندي گفتم:

-البته

بعد از چند دقيقه بابا به پذيرايي برگشت.

-خرما نداشتيم؟

-نه بابا تمام شده.

-کاش مي گفتيد داشتم مي اومدم مي خريدم

-حالا اشکال نداره امروز را با شکلات هاي من بخوريد

بعد از اين که نيمي از چاي را نوشيد رو کرد به من و گفت:

-خب مهرگان خانم بگو ببينم چه خبرا؟!

-خبري نيست ... سلامتي

-آها! پس پشيمان شدي ديگه نمي خواي براي رصد بري؟!

-اه! بابا ... کي گفته پشيمان شدم ... آخه اين خبر را صبح بهتون داده بودم گفتم اخبار تکراري را نگم!

خنده ي کوتاهي کرد و گفت:

-که اين طور ... خب حالا توضيح بده ببينم چه روزي قرار بچه ها برن براي رصد؟ اصلاً کجا قرار برن؟ چند روزه است؟ کلاً هر چيزي را که بايد بدونم را بگو.

تمام چيز هايي را که ديروز به طور دقيق از سيما پرسيده بودم براي بابا توضيح دادم، او هم بدون هيچ اظهار نظري به حرف هام گوش داد. پس از اتمام حرف هايم سرم را بلند کردم تا تاثيرش را در صورت بابا ببينم. صورتش چيز خاصي را نشان نمي داد.

بعد از چند لحظه گفت:

-مي توني آدرس انجمن را بدي؟ بايد برم ببينم اصلاً آدم درست و حسابي مسئولتون هست يا نه؟ نمي تونم بدون تحقيق اجازه بدم! اما اگر از آدماش مطمئن بشم با اين که توي تعطيلات و دلم مي خواست کنار ما باشي اما چون مي دونم خيلي برات مهم اجازه مي دهم بري.

با اين حرف بابا انگار دنيا را به من داده باشند. از جا پريدم و يک بوس آبدار صورتش را کردم.

-مرسي باباي خوبم

-اما من هنوز قبول نکردم ها

-قبول مي کنيد

با اين حرف به سرعت به سمت اتاق رفتم تا اين خبر را به سيما بدهم.

*****

امروز تنها به اين اميد راهي دانشگاه شدم که استاد غيبت کند و بتوانم به کارهاي ديگرم برسم. با اين که چيزي تا نوروز باقي نمانده و بالطبع کلي تعطيلي در انتظارم بود اما باز هم مثل بچه هاي کلاس اولي به دنبال تعطيلي بودم.

کلاس امروزم با بيشتر بچه هاي هم ورودي ام بود. توي محوطه ي دانشگاه ستاره را ديدم که مشغول صحبت بود. از دور صورت مخاطب واضح نبود. چند قدم که جلوتر رفتم سينا شاهرخي را شناختم. از تعجب نزديک بود شاخ در بياورم. عجيب اين بود که ستاره بيشتر شنونده بود تا گوينده! با خودم فکر کردم احتمالاً شاهرخي جيره ي حرف زدن يک سالش را پيش پيش استفاده مي کند!

هنوز چند قدمي با ستاره فاصله داشتم که شاهرخي خداحافظي کرد و به سمت در خروجي رفت. من که تصميم داشتم وارد ساختمان بشوم مسيرم را تغيير دادم و به سمت ستاره رفتم.

با لبخندي گفتم:

-به به ستاره خانم ... چه خبرا؟

بي حوصله جواب داد:

-بازم سلام يادت رفت

-نخير ... شما يادت رفت

کيفش را روي شانه جا به جا کرد و به راه افتاد.

-مهرگان شروع نکن که اصلاً‌حوصله ندارم

يک تاي ابرويم را بالا انداختم و گفتم:

-الان که خب حوصله داشتي ... چي شد تا من را ديدي بي حوصله شدي؟!

-از دست اين شاهرخي ... اعصابم را بهم ريخت و رفت!

لب هايم را غنچه کردم و گفتم:

-اوه! حالا کي قرار بيان خواستگاري!

مي دانستم با اين حرف ستاره مثل آتشفشان فوران خواهد کرد! چشم هاي ستاره که نزديک بود از حدقه خارج شوند به سمت من چرخيد. بعد از چند ثانيه که از بهت اوليه خارج شد با عصبانيت گفت:

-واقعاً که عقلت کمه!!

سعي کردم لبخندم را کنترل کنم. گفتم:

-عزيزم خودت را کنترل کن ... باشه قبول ... پس چه کارت داشت؟

لبخند مليحي زد و گفت:

-نمي گم!

با اين که واقعاً دلم مي خواست متوجه بشوم راجع به چه صحبت مي کردند اما ترجيح دادم اصرار نکنم. بعد از چند ماه اين اخلاق ستاره را به خوبي مي شناختم. دوست داشت براي دادن هر خبري کلي آدم را کفري کند.

-باشه بيا بريم سر کلاس، خداکنه استاد نيومده باشه. مي خوام برم براي سفره هفت سين وسيله بخرم.

-به به! خانم کدبانو ... سفره هفت سين هم مي ندازيد!؟

بادي به غبغب انداختم گفتم:

-البته

صداي سولماز اجازه نداد کمي در مورد استعداد هاي نهفته ام توضيح بدهم. 

-سلام بر دانشجوهاي عزيز

-سلام استاد ... همچين مي گه دانشجويان عزيز انگار خودش استاد تمام

ستاره هم در جواب سلام کوتاهي داد. سولماز با نگاه از من علت رفتار سرد ستاره مي پرسيد و من که جوابي نداشتم شانه اي بالا انداختم.

سولماز نزديک شد و گفت:

-خوبي ستاره جان؟ چيزي شده؟

ستاره اخمي کرد و گفت:

-خوب بودم ... اما شاهرخي خبر آورد جناب استاد اعتضاد فرمودن روز آخر يعني 28 اسفند قرار امتحان بگيرند و اگر کسي هم سر امتحان حاضر نشه 7 نمره امتحان را از دست داده

شنيدن اين خبر هم من هم سولماز را شکه کرده بود. وقتي از بهت اوليه خارج شدم گفتم:

-عجب بي انصافيه ... آخه روز آخر کي مياد دانشگاه!

سولماز که دنبال نيمکي مي گشت که تا از حال نرفته روي آن بنشيند گفت:

-حالا من چه کار کنم؟ ما براي اون روز بليط داريم

چنان قيافه اي به خود گرفته بود که مطمئن بودم چيزي نمانده اشک هايش جاري شود.

-بليطتون براي چه ساعتي؟ شايد بتوني بياي امتحان بدي؟

فکري کرد و گفت:

-فکر کنم ساعت 12 باشه، کلاس ساعت 10! بايد 30 دقيقه اي امتحان بدم اگر قرار باشه به هر دو برسم

نگاهي به ساعتم انداختم و گفتم:

-بريم بچه ها کلاس دير مي شه.

با اين حرف ستاره و سولماز به راه افتادند. نزديک در ورودي ساختمان که رسيديم گفتم:

-ديديد گفتم با اين اعتضاد درس برنداريد گفتيد تو شلوغش مي کني 

هيچ کس در جوابم چيزي نگفت و من ادامه دادم:

-خوش به حال خودم ... دلتون بسوزه ... اون روز کلي خانه بهم خوش مي گذره!

نگاه خشن بچه ها مجبورم کرد ساکت شوم و بيشتر از اين نمک به زخمشان نپاشم!

*****

بعد از نهاري که با بچه ها خورديم، به سراغ خريد لوازم مورد نيازم رفتم. تصميم داشتم سفره ي امسال ترکيبي از رنگ قرمز و شيري باشد براي همين يک ساتن شيري و تور قرمز خوش رنگي براي روي ميز و مقداري ربان و کريستال هاي کوچک و بزرگ گرفتم. به دليل شلوغي بازار براي خريد همين چند تکه کلي معطل شدم و سختي کشيدم.

خوشبختانه بعد از خانه تکاني کار چنداني نداشتيم. من هم که چند سالي بود خودم را از خريد عيد راحت کرده بودم. اين قضيه به سه سال پيش بر مي گشت وقتي پيرمرد دستفروشي را ديدم که براي فروش پسته هاي بسته بندي شده چقدر به مردم التماس مي کند و بيشتر مردم هم بدون توجه به نگاه هاي حسرت بار پيرمرد به سادگي از کنارش مي گذشتند فکر کردم واقعاً لزومي نداره حتماً براي عيد خريد کنم. هميشه دلم براي پدر و مادر هايي که شرمنده بچه هاشون مي شدند مي سوخت.

وقتي به خانه رسيدم ديگر چيزي تا غروب باقي نمانده بود، ماهان و بابا هم هنوز به خانه نرسيده بودند. مامان که انگار تنها بودن در خانه اذيتش کرده بود زياد تحويلم نگرفت. کلي برايش چرب زباني کردم و قربان صدقه اش رفتم تا کمي حالش جا آمد.

بعد از شام مشغول ور رفتن با کريستال ها بودم که بابا صدام زد و گفت:

-بيا مي خوام باهات حرف بزنم

احتمال مي دادم بخواهد راجع به مسافرت صحبت کنم. ترس به دلم افتاد. روي مبل روبرو نشستم و گفتم:

-بفرماييد

-من امروز يه سر به آدرسي که داده بودي زدم با آقاي صبا صحبت کردم، به نظر که مرد خوبي مي اومد، به من اطمينان داد که خودش هواي همه را داره. البته کلي هم از دخترم تعريف کرد ها! 

با اين حرف بابا نفس راحتي کشيدم. بابا ادامه داد:

-به هر حال الان تصميم با خودت اگر دوست داري بري من حرفي ندارم

جيغ کوتاهي کشيدم و گفتم:

-عاليه! مرسي بابا!

نگاهم به چهره ي درهم مامان افتاد راضي به نظر نمي رسيد. حق داشت اولين باري بود که قرار بود چند روز خانه نباشم آن هم ايام عيد که مطمئناً نمود بيشتري داشت. بلند شدم و کنار مامان نشستم و گفتم:

-قربون مامان مهربون خودم، نبينم اخمات تو هم باشه

رويش را ازم گرفت و گفت:

-حالا انقدر برات مهم ... آخه عيد! دلم خوش بود که چند روز کنار هميم

-مامان مي دوني که برام مهم ... اما شما از همه چي مهم تري ... تو را خدا راضي باش ديگه!

-حالا مثلاً راضي نباشم نمي ري؟!

-مــــــــامــــــــان!

مي دانستم که مامان به اين سادگي ها کوتاه نمي آيد اما کار اصلي رضايت بابا بود که داشتم. راه راضي کردن مامان را از حفظ بودم. کمي طول مي کشيد اما مطمئناً راضي مي شد. بهتر ديدم امشب بيشتر از اين اذيتش نکنم.

*****

هنوز براي هيچ کس عيدي تهيه نکرده بودم، از خريدن هديه براي ديگران لذت مي بردم. تصميم داشتم براي ماهان چند تا از بازي هاي کامپيوتري را که جديداً به بازار آمده بود را تهيه کنم مطمئن بودم از ديدن هديه اش کلي خوشحال مي شود.

براي مامان هم بلوز بنفش خوش رنگي را که چند وقت قبل ديده بودم، در نظر داشتم. هديه خريدن براي بابا راحت بود. بابا عاشق کتاب به خصوص شعر بود. تصميم داشتم کليات شمس نفيسي برايش بخرم. 

با قطعي شدن تصميمم در فکر بودم که چطور هديه ها را بخرم که تا قبل از سال نو کسي بويي از هديه ها نبرد. نصف لذت هديه دادن به غافگير کردن هديه گيرنده بود.

با فاطي و مينا هماهنگ کرده بودم که به بهانه اي اين که آن ها هنوز خريد عيد نکردن با هم براي خريد برويم. البته راضي کردن فاطمه کار سختي بود. همش بهانه مي آورد که از برنامه ريزي اش عقب مي ماند اما به خاطر اصرار من و مينا قبول کرد. چند وقتي بود که همديگر را از نزديک نديده بوديم، موقعيت خوبي بود که کمي با هم باشيم.

صبح مشغول زدن گيره به روسري ام بودم که صداي زنگ در آمد و بعد از چند ثانيه صداي مامان که مي گفت:

-مهرگان، ميناست. هر چي مي گم بيا تو مي گه دير مي شه ... زود باش گناه داره دم در

-باشه مامان اومدم.

کيف و چادر را به سرعت برداشتم و به راه افتادم هنوز خيلي از در فاصله نداشتم که شک کردم عينکم را برداشتم يا نه، بعد از اطمينان از اين که عينکم در کيف است به راهم ادامه دادم.

-مهرگان خوبه بهت مي گم تند باش ... چه کار مي کني يک ساعت

-هيچي مامان رفتم ديگه

مينا جلوي در، در حالي که به ماشين تکيه داده بود، منتظرم بود. قيافه ي مظلومي به خودم گرفتم و گفتم:

-سلام مينا خانم، احوال شما؟

بدون اين که حالت چهره اش تغيير کند گفت:

-بازم تاخير داشتي ها

-اه! مينا ... خودتم مي دوني که من آدم وقت شناسي هستم!

نگاه عجيبي به من انداخت و گفت:

-بله! خييييييييييلي!

-بي مزه! مسخره مي کني؟

در حالي که در ماشين را باز مي کرد گفت:

-نه جان تو! داشتم حرفت را تصديق مي کردم!

حق با مينا بود. با اين که وقت شناسي برايم خيلي مهم بود اما تقريباً هميشه 1-2 دقيقه مينا را منتظر مي گذاشتم. خب تقصير من نبود. مينا کلاً آدم سحر خيزي بود براي همين هميشه زودتر از من براي مدرسه رفتن حاضر مي شد.

فاطي بيرون در منتظر ما بود. بعد از اين که سوار شد گفت:

-بازم مهرگان دير کرد؟!

اخمي کردم و گفتم:

-نخير! جنابعالي عجله داشتيد!

لبخندي زد و گفت:

-باشه قبول من عجولم اما شما هم زيادي خونسرد تشريف داري!

مينا که حس کرد الان است که باز هم بحث هاي هميشگي من و فاطي شروع شود گفت:

-اصلاً من دير کردم ... شما خودتون کيف مي کنيد سر به سر هم مي ذاريد اما اعصاب من بهم مي ريزه خواهشاً شروع نکنيد

برگشتم و به فاطي گفتم:

-نظرت چيه؟ ادامه بديم يا کافيه!؟

لبخندي زد و گفت:

-چقدر دلم براتون تنگ شده بود

با اين حرف مسير صحبت تغيير کرد.

*****

بعد از ظهر خسته و کوفته از خريد برگشتم، به خاطر خريد مينا کلي معطل شده بوديم. انقدر ما را از اين مغازه به آن مغازه کشانده بود که ناي ايستادن نداشتم. بلافاصله بعد از ورود به خانه روي اولين مبل ولو شدم. نگاهم به مامان که از آشپزخانه بيرون آمد افتاد:

-سلام مامان، خوبي؟

-سلام عزيزم، خسته نباشي 

-از دست اين مينا ... مامان کلافه کرد ما را انقدر از اين مغازه به اون مغازه کشوند

-اولاً غيبت ممنوع! دوماً نکنه خودت را يادت رفته که براي يه مانتو کل بازار ها را بايد زير پا بزاري

مامان درست مي گفت هميشه در خريد سخت گير بودم. تا از چيزي واقعاً خوشم نمي آمد نمي خريدم. حسن اين قضيه اين بود که هميشه از انتخابم راضي بودم و بعد از مدتي چيزي که خريده بودم از چشمم نمي افتاد.

-براي خودت چيزي نخريدي؟

-يه روسري خريدم، از رنگش خوشم اومد

دستم را داخل کيفم کردم و تلاش کردم بدون نگاه کردن روسري را بيرون بکشم. اما فايده اي نداشت! کيفم شلوغ تر از اين حرف ها بود. کيف را روي پايم گذاشتم و مشغول گشتن شدم. در عجب بودم مگر يک کيف چقدر ظرفيت دارد که من اين همه وسيله داخلش ريختم. با خوشحالي روسري را بيرون آوردم و گفتم:

-پيداش کردم ... قشنگه؟

همان طور که مشغول بررسي روسري بود گفت:

-مبارکت باشه عزيزم ... ان شالله خريد عروسيت!

با اين حرف مامان جا خوردم. معمولاً اينطور صحبت نمي کرد. همان طور که بهت زده به مامان نگاه مي کردم گفت:

-عمه مه گلت تلفن کرد!

بي خيال گفتم:

-خب! خوب بودن؟ چه کار داشت؟

-خيلي سلام بهت رسوند، راستش يه چيزايي مي گفت!

دلم به شور افتاد.

-چي مي گفت مگه؟!

مامان سرش را پايين انداخت و خودش را با روسري مشغول کرد.

-مي گفت مي خوان براي دو قلوها زن بگيرن.

با تعجب گفتم:

-خب بگيرن! به سلامتي! 

مامان لحظه اي سرش را بالا آورد و گفت:

-خب مي خواستن بدونن نظر تو چيه!؟

نزديک بود از تعجب شاخ در بياورم! گفتم:

-وا! به من چه! يکي ديگه مي خواد ازدواج کنه نظر خواهيش را از من مي کنن! چه چيزا!

مامان لبخند مرموزي زد و گفت:

-آخه اون يکي مي خواد با تو ازدواج کنه! 

با دهاني باز به مامان خيره شدم. بعد از اين که از بهت اوليه خارج شدم گفتم:

-شما بهشون چي گفتي؟

لبخندي زد و گفت:

-گفتم بايد با بابات صحبت کنم که گفت خودم به مسعود گفتم، اون حرفي نداره

با اين حرف واقعاً داشتم شاخ در مي آوردم! با تعجب گفتم:

-يعني بابا راضي؟!

-بابات گفته هر چي مهرگان بگه ... ميثاق پسر خوبيه ... انتخاب با خودت

واقعاً خنده دار بود. من حتي نمي دانستم ميثاق دقيقاً کدام يکي از دوقلو هاست! با اين که شباهت خيلي زيادي هم به هم نداشتند اما چون هيچ وقت برايم مهم نبودند دقت نکرده بودم که کدام به کدام است!

با بد خلقي گفتم:

-من اصلاً نمي خوام به اين زودي ازدواج کنم ... در ضمن هيچم از ازدواج فاميلي خوشم نمياد! به عمه مه گل هم بگو هيچ حوصله بحث و گفتمان هم ندارم!

مامان با اخم گفت:

-اين چه طرز حرف زدنه! خجالتم نمي کشي!

با تعجب گفتم:

-من که چيزي نگفتم!

-انگار بنده خدا چي گفته که اين طور جبهه مي گيري!

بي حوصله به مبل تکيه دادم و گفتم:

-منم نگفتم که حرف بدي زده ... گرچه همچين حرف خوبي هم نبوده! اما نظر من همينه که گفتم

مامان با همان ابروهاي گره خورده گفت:

-يعني چي؟ اصلاً فکر کردي که جواب مي دي!؟

براي اين که غائله را ختم کنم از جا بلند شدم و کيف و چادرم را برداشتم و به سمت اتاقم به راه افتادم.

-به هر حال جواب من همين بود که گفتم! نياز به فکر کردن هم نداره، از ازدواج فاميلي بدم مياد ... در ضمن فعلاً هم قصد ازدواج ندارم

به محض ورود به اتاق براي اين که مامان ماجرا را ادامه ندهد با صداي بلندي گفتم:

-من دارم ميرم حمام!

*****

صبح وقتي از خواب بيدار شدم اولين چيزي که به ذهنم رسيد اين بود: امروز آخرين روز کلاس هاست! با اين فکر شادي زير پوستم دويد. با انرژي از تخت پايين آمدم و جلوي آينه ايستادم، چشم هايم از خوشحالي برق مي زد. با خودم فکر کردم، "هر کي ندونه فکر مي کنه چه تنبل بغدادي هستم." از اين حرف لبخندي روي لب هايم نشست.

تشعشعات خوشحالي ام سر ميز صبحانه باعث شد که کلي بابا سر به سرم بگذارد و اين قضيه را به پاي خواستگاري ميثاق بگذارد. من هم از آن جايي که عادت به سکوت نداشتم خيلي صريح گفتم که تنها علت خوشحالي ام تعطيلي دانشگاه! که همين حرف سوژه ي بعدي بابا شد!

بعد از انجام مراسم با شکوه خداحافظي پيش از سال نو با بچه هاي دانشگاه، راهي خانه شدم. البته تصميم داشتم اول به کتاب فروشي کمال سري بزنم و آخرين هديه را هم تهيه کنم.

خيابان ها شلوغ تر از معمول بود، بوي عيد از همه جا به مشام مي رسيد. تکاپوي مردم براي سال جديد ديدني بود. انگار همه جا براي آمدن بهار آب و جارو شده باشد. 

رد پاي بهار، به کتاب فروشي کمال هم رسيده بود. شيشه ها برق مي زد و کتاب هاي داخل ويترين با نظم خاصي چيده شده بودند. لبخندي زدم و وارد شدم.

به محض ورود بدون توجه به اطراف سلام بلندي کردم. بعد از اين که سرم را بلند کردم به جاي حاج آقا نوه ي بد اخمش را ديدم. با ديدن اين صحنه دوباره سرم را به زير انداخته و لبم را به دندان گرفتم.

-سلام، امرتون؟

با اين حرف سرم را بلند کردم و گفتم:

-سلام! حاج آقا تشريف ندارند؟

با سلام دوباره ي من لبخند کوچکي روي لب هايش نشست و گفت:

-خير، نيستند، امرتون را بفرماييد من در خدمتم.

-راستش سفارش داده بودم برام يک کليات شمس نفيس بياورند،‌ گفته بودند امروز بيام

ابرويي بالا انداخت و گفت:

-بله، کلي سفارش مشتري مخصوصشون را به من کردند 

نگران شده بودم که نکند مشکلي وجود داشته باشد. با صداي آرامي گفتم:

-حالشون خوب بود؟

در حالي که مشغول گشتن توي قفسه ها بود گفت:

-بله، کمي سرما خورده بودند،‌خانم جون اجازه نداد از منزل خارج بشن

لبخندي زدم و گفتم:

-بلا دور باشه، ان شالله زود خوب بشن

به طرف من برگشت و کتابي را به طرف من گرفت.

-بفرماييد اينم سفارش شما.

-ممنون، لطف کرديد، چقدر تقديم کنم؟

بي اعتنا گفت:

-قيمت پشت جلد زده شده.

پول کتاب را پرداختم و تشکر کردم وقتي داشتم از در خارج مي شدم برگشتم و گفتم:

-راستي از قول من عيد را پيشاپيش به حاج آقا تبريک بگيد.

-چشم، سال نوي شما هم مبارک باشه!

با اين حرف کلي خجالت کشيدم. خب خيلي زشت بود که من پيغام تبريک براي کس ديگه را بهش گفته بودم اما يک تبريک خشک و خالي هم به بنده خدا نگفته بودم! با اين فکر با صداي ضعيفي گفتم:

-سال نوي شما هم مبارک باشه، ان شالله سال خوبي در انتظارتون باشه

با صداي بلندي گفت:

-ان شالله!

بعد از اين که از در مغازه خارج شدم دستم را روي صورتم گذاشتم، هنوز مي سوخت. با خودم فکر کردم، "اين بنده خدا هم يه چيزيش مي شه ها! چه ذوقي کرد با يه دعاي کوچولو!" لبخندي زدم و راهي خانه شدم.

*****

سال تحويل نيمه شب بود، براي همين تمام وسايل سفره هفت سين را شب آماده کردم و چيدم. سفره ي زيبايي شده بود. کلي از هنر خودم تعريف و تمجيد کردم. تا اين که ماهان شاکي شد و گفت:

-وااااااااااي اگه حالا تمومش کرد ... فکر مي کنه آپولو هوا کرده!

خنديدم و گفتم:

-آپولو را شما هوا مي کني آقا ماهان با اون نمرات درخشانت

نگاه عصبي به من انداخت و گفت:

-به تو مربوط نيست

صداي مامان که مي گفت شام حاضر باعث شد تا بحث خاتمه پيدا کند.

صبح با کلي دردسر ماهان را از تخت جدا کرديم. طاقت نياورده بود کمي ديرتر بخوابد. بعد از سال تحويل ماهان بلافاصله به سمت اتاقش دويد و با صداي بلند گفت:

-خواهشاً بزاريد صبح بخوابم

بابا گفت:

-بيا خانم حالا ما مي گيم مهرگان تنبل

مي دانستم مي خواهد اذيتم کند. براي همين با لبخند ژکوندي گفتم:

-خب از هر چه بگذريم سخن دوست خوش تر است ... تکليف عيدي ما را معلوم مي کنيد که مي خوام برم بخوابم!

بابا خنده اي کرد و گفت:

-به به ... پول دوست هم بودي من خبر نداشتم!

-اه! بابا! ... اذيت نکنيد ديگه! 

با لبخندي بر روي لب نگاهم مي کرد و چيزي نمي گفت. گفتم:

-اصلاً نخواستيم ... امسال من زودتر عيدي ميدم بهتون

سريع به سمت اتاق رفتم و هداياي مامان و بابا را که با حوصله کادو کرده بود آوردم. بابا با ديدن هديه ها گفت:

-من حرفم را پس مي گيرم ... کي گفته مهرگان پول دوست!

روي مبل کنار بابا نشستم و هديه را به طرف بابا گرفتم.

-سال نوتون مبارک

بعد هم خم شدم و بوسيدمش، وقتي مي خواستم خودم را کنار بکشم دستش را پشتم قرار داد و پيشانيم را بوسيد و گفت:

-سال نوي تو هم مبارک باشه عزيز دلم

مامان با چنان شادي ما را نگاه مي کرد که انگار براي اولين بار است شاهد چنين صحنه هايي است.

-اينم براي مامان خوشگلم ... سال نوتون مبارک!

-دستت درد نکنه دخترم، سال نو تو هم مبارک.

بعد از ختم به خير شدن قضيه عيدي به اتاقم رفتم تا کمي بخوابم.

طبق رسم هر ساله اولين وعده ي غذايي بعد از سال تحويل را خانه ي آقابزرگ بوديم و وعده ي بعدي را خانه مادربزرگ مادري که مادر جون صدايش مي زديم.

صبح ماهان که از ديدن هديه اش کلي کيفور شده بود اجازه نداد تا زياد بخوابم. با خودم گفتم، "همه ي کارهاش مثل خاله خرس است! دوستي اش هم مايه دردسر!"

*****

بعد از قضيه ي خواستگاري عمه مه گل با هيچ کس ارتباط نداشتم يعني دقيقاً نمي دانستم بايد چه رفتاري داشته باشم. بهترين چيزي که به ذهنم رسيد ادامه ي همان رفتار قبلي بود. يعني واقعيت اين بود که من حتي اگر مي دانستم که چه رفتاري بايد داشته باشم باز هم نمي توانستم به اين سرعت خودم را تغيير دهم پس تلاشي هم براي تظاهر نمي کردم.

مانتوي سفيد را با شلوار جين آبي روشن و روسري آبي سفيدي که صورتم را کم سن و سال تر نشان مي داد را پوشيدم. مامان با ديدنم گفت:

-چقدر اين روسري بهت مياد

خنده اي کردم و گفتم:

-مثل فرشته ها شدم مگه نه!

صداي ماهان که مي گفت: "باز خود شيفته شدي" نگذاشت کمي بيشتر خودم را لوس کنم.

در منزل آقابزرگ همه چيز مثل سال هاي گذشته بود. انگار اين ديد و بازديد اول سال را هر سال کپي مي کردند که همه چيز بدون تغيير باقي مي ماند. 

عمه مه گل کمي گرفته به نظر مي رسيد اما در کل انگار خيلي هم ناراحت نبود. عمو محمد مثل هميشه شاد و سر زده بود، سوژه امروز براي اين که اذيتش کند هم هادي بي نوا بود! عمه مهسا در آشپزخانه مشغول کمک به ماماني بود.

خوشحال بودم که کسي قضيه خواستگاري را مطرح نکرد.

بعد از نهار با مارال مشغول شستن ظرف ها بوديم که به خاطر آوردم هنوز چيزي راجع به مسافرت به مارال نگفته ام گفتم:

-راستي من فردا دارم ميرم مسافرت

با تعجب به سمت من برگشت و گفت:

-مسافرت؟ تنهايي؟

لبخندي زدم و با غرور گفتم:

-بله ... تنهاي تنها که نه! 7-8 نفري هستيم

مارال که چشم هايش روي من ثابت شده بود گفت:

-جدي مي گي؟

حالت جدي به خودم گرفتم و گفتم:

-من هميشه جدي حرف مي زنم

با اين حرف با دست کف آلودش به شانه ام زد و گفت:

-خودت را لوس نکن

من که شکه ي کثيف شدن مانتوي نازنينم بودم گفتم:

-چه کار مي کني مارال ... مانتوم کثيف شد

مارال که تازه فهميده بود چه کرده گفت:

-واااي ... ببخشيد ... اصلاً نفهميدم ...

-اين که چيز جديدي نيست!

با اين حرف چشم غره اي به من رفت و گفت:

-تمام نقشه هاي مامان را نقشه بر آب کردي!

من که فکر مي کردم مارال از قضيه خواستگاري بي خبر است گفتم:

-کدوم نقشه؟!

-همون نقشه اي که اجراش نيمه تمام موند ديگه زن داداش!

لبم را گاز گرفتم و گفتم:

-مارال اصلاً شوخي جالبي نيست ... ديگه هم اين حرف را نشنوم

لبخندي زد و گفت:

-چشم زن داداش!

واقعاً عصبي شده بودم. بدون هيچ حرفي دستم را آب کشيدم و بي توجه به مارال که صدايم مي زد از آشپزخانه خارج شدم. حوصله ي جمع را نداشتم براي همين شال بافتني ماماني که به جالباسي آويزان بود برداشتم و رفتم داخل حياط. نمي دانم چرا انقدر حرف مارال اذيتم کرده بود. در صورتي که ما هميشه با هم شوخي مي کرديم و من هيچ وقت به دل نمي گرفتم.

واقعاً عجيب بود من که از ميثاق شناختي نداشتم. پس چرا انقدر در برابرش جبهه گرفته بودم. تنها چيزي که به ذهنم مي رسيد البته بدون در نظر گرفتن اين قضيه که هيچ علاقه اي هم در بين نبود همان مخالفت با ازدواج فاميلي بود. فکر مي کردم وقتي با يک فاميل وصلت کني هيچ چيز جديد و هيجان انگيزي وجود نخواهد داشت، آدم هاي تکراري ... تفکرات تکراري ... احساسات تکراري ... من اين همه تکرار را نمي خواستم!

علاوه بر اين اعتقاد داشتم که زن و شوهر نبايد خيلي هم از همه چيز هم با خبر باشند. مثلاً‌ اين که جد پدر پدربزرگ من چه کاري کرده و بعداً همين مايه دردسر شود واقعاً عذاب آور بود! کلاً به ضرب المثل دوري و دوستي در روابط فاميلي اعتقاد زيادي داشتم.

کمي توي حياط قدم زدم تا آرام شدم. هوا هنوز سرد بود و شال ماماني هم محافظ خيلي خوبي نبود. تصميم داشتم که به داخل خانه برگردم که هادي را ديدم که به سمتم مي آمد.

با لبخندي که هميشه به لب داشت گفت:

-احوال دختر دايي چطوره؟

نا خواسته آهي کشيدم و گفتم:

-بد نيستم!

نگاه متعجبي به من کرد و گفت:

-اوه ... مهرگان افسرده! چي شده دختر دايي؟

-چيز مهمي نيست ... در ضمن کي گفته من افسرده ام

خنده اي کرد و گفت:

-اون آه سينه سوزتون بانو!

لبخندي زدم و گفتم:

-خودت را لوس نکن هادي

حالت جدي به خود گرفت و گفت:

-شنيدم خاله برات نقشه کشيده

با تعجب به سمتش برگشتم و گفتم:

-تو ديگه از کجا مي دوني؟

شانه اي بالا انداخت و گفت:

-همه مي دونن

دستم را روي سرم گذاشتم و گفتم:

-اي خدا! ... آخه عمه چرا اينطوري مي کنه!

با همان جديت گفت:

-براي اين که نکنه مامانم زودتر اقدام کنه

با اين حرف به مرض سکته رسيده بودم! چشمانم تا آخرين حد ممکن گشاد شده بود و با دهان باز به هادي نگاه مي کردم.

از ديدن قيافه ي وحشت زده ام، خنده اي سر داد و گفت:

-اوف! ميثاق اين طوري ببينت حتماً عاشقت مي شه!

بعد از اين حرف انگار خودش متوجه وخامت اوضاع شد چون گفت:

-خودت را اذيت نکن ... اگر تو نخواي مامان حتي به مامانت هم چيزي نمي گه

با اين حرف هادي لبخندي روي لبم نشست اما چيزي نگفتم. هادي نگاهي کوتاهي به من انداخت و گفت:

-انقدر بدم؟!

حرف هادي واقعاً شکه ام کرده بود. من هادي را مثل يک بردار بزرگتر دوست داشتم. نبايد اجازه مي دادم چنين فکري با خودش بکند:

-نه! ...  تو خيلي هم خوبي فقط من فعلاً نمي خوام ازدواج کنم

-فعلاً يعني تا کي؟

واقعاً گيج بودم. من داشتم چه کار مي کردم. نکنه هادي حرف من را طور ديگري برداشت کند و فکر کند که نظرم راجع به او مثبت است. در برزخ بدي گير افتاده بودم از يک طرف واقعاً هادي را دوست داشتم و از طرف ديگر مطمئن بودم که نمي خوام هادي شريک همه ي زندگي ام باشد. هيچ حرف منصفانه اي به ذهنم نمي رسيد. مطمئن بودم اگر به جاي هادي ميثاق اين جا بود خيلي راحت حرف دلم را مي زدم و ناراحت نمي شدم اما هادي فرق مي کرد.

مجبور بودم جواب بدهم. نگاه بلاتکليفي به هادي انداختم و گفتم:

-خب! من چي بگم ... راستش ... راستش ...

-راستش چي مهرگان؟ تو ميثاق را دوست داري؟!

سکوتم کلافه اش کرده بود. دستي توي موهايش کرده و گفت:

-به خدا ميثاق به درد تو نمي خوره

دوست نداشتم اذيتش کنم براي همين سريع گفتم:

-نه نه! مسئله اصلاً‌ ميثاق نيست!

نگران نگاهم کرد و گفت:

-پس مسئله چيه؟

بعد از مکثي ادامه داد:

-کس ديگه اي را دوست داري؟

با اين حرف ديگر مغزم به مرز انفجار رسيد براي همين بدون فکر گفتم:

-قضيه اصلاً اين چيزا نيست ... من از ازدواج فاميلي بدم مياد

هادي مثل بادکنکي که بادش را خالي کرده باشند خالي شد. نگاه غم زده اي به من انداخت و گفت:

-بي انصافيه ... نمي شه که همين طوري بگي بدت مياد ... بگو تو را نمي خوام!

نگران گفتم:

-به خدا هادي حقيقت همين ... من دوست ندارم عمه ام مادر شوهرم باشه ...

هادي ساکت بود و فقط نگاهم مي کرد. واقعاً حس بدي بود. مي دانستم که توان قبول کردن علاقه اش را ندارم و نمي خواستم محبت برادرانه اش را از دست بدهم. بعد از چند دقيقه که انگار از حرف زدن من نااميد شد بدون هيچ حرفي از من جدا شد و به سمت در خروجي رفت. به طرفش دويدم و گفتم:

-هادي!

ايستاد ولي جواب نداد. براي همين رفتم و روبرويش قرار گرفتم. سرش را پايين انداخته بود و نگاهم نمي کرد. 

-هادي داري اذيتم مي کني ... به خدا نمي خوام ناراحتت کنم ... اما من نمي تونم ... خواهش مي کنم بفهم

باز هم تنها جوابم سکوت بود.

-هادي نگام کن!

سرش را بالا آورد و نگاه غمگيني به من انداخت، مردد بود حرفي را بزند يا نه! 

-بگو! چي مي خواي بگي!

با تعجب گفت:

-از کجا فهميدي؟

لبخندي زدم و گفتم:

-چشمات زود لوت ميده! مثل چشماي من که عمق نداره!

لبخند نصفه نيمه اي زده و گفت:

-پس چرا حرفم را از توي چشمام نمي خوني!؟

سرم را پايين انداختم، خيلي خوب حرف چشم هايش را فهميده بودم. اما مشکل قبول حرف چشم هايش بود!

-چشم ها حرف دل را تکرار مي کنن ... به حرف عقلت گوش بده! ... باور کن دوست دارم ... اما من نمي تونم ... تو را خدا عذابم نده

چيزي نگفت، بلاتکليف سرم را بالا گرفتم، با نوک کفش سنگ ريزه ها را جا به جا مي کرد.

-من دوست دارم، از همون بچگي! اما عاشقت نيستم! مي خواستم تو عاشقم کني! اما وقتي تو نمي خواي!

آهي کشيد و چند لحظه اي سکوت کرد. بعد کلافه دستي در موهايش کرد و گفت:

-بايد با خودم کنار بيام

لبخندي زدم و گفتم:

-برات بهترين ها را آرزو مي کنم

در جواب لبخند مهرباني زد و گفت:

-به همچنين دختر دايي

هادي آدم قوي بود. 

-بيا بريم تو که تا حالا هم سرما نخورده باشي خيلي

فصل سوم

ديشب تا صبح نتوانستم حتي يک دقيقه هم بخوابم. هميشه همين طور بودم، وقتي قرار بود جايي بروم اصلاً خوابم نمي برد چه برسد به اين سفر که کلي منتظرش بوده ام.

تمام وسايلم را از يک هفته قبل آماده کرده بودم، البته بعد از اين که از خانه ي مادر جون برگشتيم تازه مامان به فکر آذوقه براي من افتاد. از ساعت 11 تا 2 شب يک سره مشغول جمع کردن خوراکي براي من بود. 

-آخه مادر من مگه آدم توي يه سفره 5 روزه چقدر تنقلات مي خوره که شما اين همه خودت را اذيت مي کني!

نگاهي کوتاهي به من انداخت و دوباره مشغول ريختن انجير خشک ها در کيسه شد.

-من بهتر از خودت مي شناسمت ... بري اون جا يه وقت از غذا خوشت نياد از گشتنگي تلف مي شي!

خنده اي کردم و گفتم:

-مگه توي بيابان گير افتادم!

بعد از اين که حرفم تمام شد تازه فهميدم که چه گفتم. نگاه خشم آلودي به من کرد و گفت:

-بله! نکنه يادتون رفته کجا تشريف مي بريد!

براي اين که حرف قبلي را رفع و رجوع کنم گفتم:

-آخه اين همه خوراکي مال 50 نفر

نگاه عاقل اندر سفيهي به من انداخت و گفت:

-نکنه مي خواي بخوري يه تعارف هم بقيه را نکني!؟

با اين حرف مامان با خودم گفتم، "نخير! اين مامان خانم کوتاه بيا نيست!" خلاصه هر چيزي را که فکر مي کرد ممکن بهش احتياج داشته باشم را بسته بندي کرد و جلوي در گذاشت. با ديدن ساک وسايل وا رفتم. در حالي که اشکم داشت جاري مي شد گفتم:

-مامان!! آخه من چطوري اين ساک را ببرم!؟

اخمي کرد و گفت:

-تا انجمن را که با بابات ميري ... از اون جا به بعد هم قرار نيست که پياده بري که غصه مي خوري!

-مامان به خدا خجالت مي کشم ... نمي گن براي يه سفر 5 روزه کل خانه را بار کرده آورده!

-نخير! من به بقيه کاري ندارم! ... شما همه اين ها را مي بري!

مي دانستم بحث با مامان فايده اي جز ناراحت کردن خودم و او ندارد براي همين ديگر چيزي نگفتم. باز جاي شکر داشت که قرار نبود تلسکوپ را با خودم ببرم و گرنه احتمالاً خودم در ماشين جا نمي شدم.

قرار حرکت ساعت 7 صبح، از جلوي انجمن بود. از ساعت 6 حاضر و آماده، چادر به دست، روي مبل نشسته بودم و به ساعت نگاه مي کردم.

قبل از حرکت به نصيحت هاي مامان در مورد غذا، خواب، رفيق ناباب، سرما، گرما و در کل همه چيز گوش دادم. به او حق مي دادم براي اولين بار بود که به چنين سفري مي رفتم.

قبل از ساعت 7 جلوي در انجمن بوديم. سيما و روزبه هم قبل از من رسيده بودند از ماشين پياده شدم و با آن ها سلام و احوالپرسي کردم.

بعد از نزديک شد رو به سيما گفتم:

-ايشون پدرم هستند،‌آقاي اميري، وکيل پايه يک دادگستري

بعد رو به بابا کردم و گفتم:

-ايشون هم سيما خانم هستند که تعريفشون را کرده بودم، آقا روزبه هم نامزد سيما جان هستند.

بعد از آشنايي، گوشه اي ايستاديم و منتظر بچه ها شديم. روز دوم فرودين بود و صبح زود، هوا کمي سرد بود و عجيب بود که خبري از بچه ها نبود. مضطرب نگاهي به ساعتم انداختم و رو به سيما گفتند:

-پس چرا هيچ کس نمياد؟ نکنه رفته باشند!

سيما نگاه متعجبي به من انداخت و گفت:

-چي مي گي مهرگان ... کجا رفته باشند! هنوز دير نشده ... راستش استاد صبا گفت ساعت 7:30 اما من چون به تو گفته بودم ساعت 7، ديشب وقتي يادم افتاد که دير وقت بود گفتم خوابي براي همين با روزبه زودتر آمديم.

با اين حرف کمي دلم آرام گرفت. شده بودم مثل کسي که قرار است براي اولين بار به سفر برود.

بعد از چند دقيقه سر و کله ي بقيه بچه هاي گروه هم پيدا شد. پژمان و عماد با هم دوست و هر دو مهندس عمران بودند و يکي دو سالي مي شد که به گروه اضافه شده بودند. 

شايان و شيدا خواهر و برادر بودند و مي شد گفت تنها وجه اشتراک اين دو علاقه ي هر دو به آسمان بود. شايان 25 ساله و شيدا 26 ساله بود اما وقتي که با هم بحث مي کردند عين بچه هاي 4-5 ساله مي شدند.

ساحل يکي دو سال از من بزرگتر بود اما با وجود اين که تفاوت سني کمي با هم داشتيم هيچ وقت با هم صميمي نشده بوديم.

رو کردم به سيما و گفتم:

-راستي قرار چطوري بريم؟! فقط پژمان ماشين آورده ... استاد هم که گفت من مسير طولاني رانندگي نمي کنم

-ديروز که روزبه با استاد حرف مي زد گفت قرار يک نفر ديگه هم به گروه اضافه بشه، گفت ماشين مي آورد.

همين که حرف سيما تمام شد ماشين شاسي بلند مشکي جلوي پاي ما پارک کرد و چند لحظه بعد استاد صبا از آن خارج شد و با همه سلام احوالپرسي کرد. بابا که خيلي وقت بود معطل شده بود بعد از اين که از آمدن استاد مطمئن شد و به قول خودش من را دست استاد سپرد با من خداحافظي کرد و به خانه برگشت.

برايم عجيب بود چرا راننده ماشين پياده نمي شود تا اين که استاد در ماشين را باز کرد و گفت:

-سهراب جان پياد شو با بچه ها آشنات کنم.

وقتي راننده از ماشين پياده شد نوه ي حاج آقا، کتاب فروش سر کوچه، را شناختم. برايم عجيب بود که او اين جا چه مي کند تا اين که استاد او را معرفي کرد.

-ايشون آقاي سهراب سعادت هستند. دکتراي نجوم رصدي از آمريکا دارند و چند سالي هم در سازمان هوايي ... کار کردند.

با توضيح استاد متعجب نگاهي به سعادت انداختم، وقتي نگاهم را متوجه خودش ديد سرش را به نشانه ي سلام پايين آورد. منم همان کار را تکرار کردم و براي اين که دوباره نگاهي به او نياندازم به جلوي پايم خيره شدم.

بعد از معرفي همه، استاد گفت که عماد، شايان و شيدا به همراه خودش با پژمان مي روند و بقيه بچه ها با سعادت. معلوم بود که استاد نگران رانندگي پژمان بود و به سعادت اعتماد کامل داشت.

با اين که دلم مي خواست با استاد صبا توي يک ماشين باشم اما به خاطر بوي عطر استاد پشيمان شدم. استاد هميشه عطر گرم تندي مي زد که من محال بود بعد از شنيدن بويش سردرد نگيرم. بارها تصميم گرفته بودم که عطر خوشبويي براي استاد هديه بگيرم اما هر چه فکر کردم دليلي براي خريد اين هديه پيدا نکرده بودم و مجبور بودم همان بو را تحمل کنم.

بعد از اين که با کلي شرمندگي لوازم بيش از حد خودم را در ماشين جا دادم سوار ماشين شدم. سيما وسط نشسته بود که راحت تر با روزبه که جلو بود صحبت کند، البته اين کار باعث شد که من و ساحل کنار هم نباشيم و اين باعث خوشحالي بود. چون احساس مي کردم هيچ وجه اشتراکي با ساحل ندارم.

*****

روزبه آدم راحت و شوخي بود، خيلي راحت با سعادت ارتباط برقرار کرد و او را به حرف گرفت. گرچه سعادت بيشتر شنونده بود اما گاهي اظهار نظر هم مي کرد.

بيشتر کنجکاوي روزبه در مورد زندگي او در خارج از ايران بود. در صورتي که من دوست داشتم بيشتر در مورد شغل و رشته ي تحصيلي او بدانم و اي کاش روزبه در اين مورد سوال مي کرد.

هنوز خيلي از تهران دور نشده بوديم که ماشين پژمان ايستاد و سعادت هم به پيروي از آن ها ايستاد. استاد از ماشين پيدا شده و به سمت شيشه راننده آمد و گفت:

-همين جا صبحانه بخوريم بهتره ... بچه ها گرسنه اند.

خوردن صبحانه بيشتر از يک ساعت طول کشيد. تا هر کس وسيله ي صبحانه را از توي وسايلش پيدا مي کرد کلي زمان مي برد. استاد که از اين بي نظمي ناراحت بود گفت:

-اگر بخوايد همين طور پيش بريد فردا صبح هم نمي رسيم ... دست بجنبونيد!

بعد از صبحانه ساحل و سيما هر دو به خواب رفتند. متأسفانه عادت نداشتم در حال حرکت بخوابم و گرنه تا مقصد کمبود خواب ديشب را جبران مي کردم. خيلي نگذشت که روزبه هم که به خاطر بچه ها کمتر صحبت مي کرد سرش را به پشتي صندلي تکيه داد و به خواب رفت.

من که از نگاه کردن به مناظر خشک اطراف خسته شده بودم کتاب شعري را که نغمه برايم خريده بود باز کردم و مشغول خواندن شدم. 

نغمه دختر دوم خاله طاهره بود و با من چند ماه اختلاف سني داشت، اين کتاب هم هديه ي تولدم بود که به خاطر اين مسافرت زودتر از تولدم به دستم رسيده بود.

يک ساعتي مي شد که مشغول مطالعه بودم، گردنم خسته شده بود و عينک روي بيني ام عرق کرده بود! سرم را بلند کردم و عينک را برداشتم چشمانم به شدت به نور آفتاب حساس بود براي همين بلافاصله بعد از برداشتن عينک چشمانم را جمع کردم و سريع مشغول تميز کردن آن شدم، بعد از اين که عينک را به چشم زدم، نگاهم به نگاه سعادت در آينه افتاد. در اين زمان بود که به خاطر آوردم اين بنده خدا مثل يک راننده بدون حرف دارد رانندگي مي کند. براي اين که حرفي زده باشم گفتم:

-خسته نباشيد 

نگاه متعجبي از توي آينه به انداخت و گفت:

-سلامت باشيد

بعد از چند لحظه لبخندي زد و گفت:

-مي شه بپرسم چي مي خونديد که انقدر محوش شده بوديد؟

با صداي آهسته گفتم:

-شعر!

بعد از چند دقيقه متوجه شدم که مدتي است مشغول صحبت در مورد شعر هستيم. سعادت اطلاعات خوبي در مورد شعر داشت و برايم عجيب بود که حتي شاعران معاصر را به خوبي مي شناخت. وقتي به اين نکته اشاره کردم گفت:

-توي آمريکا اگر کار و تحصيل فرصتي باقي مي گذاشت دوست داشتم وقتم را با شعر بگذرونم ... خوندن متني به زبان فارسي به هم آرامش مي داد ... شعر من را ياد آقا جون و کتاب فروشي مي انداخت 

با اين حرف تاملي کرد و گفت:

-راستي شما چطوري با آقاجون آشنا شديد؟

سوالش برايم عجيب بود اما جواب دادم:

-براي خريد کتاب رفته بودم، شيفته ي کتاب فروشي شدم

-و آقا جون؟!

-حاج آقا هماهنگي عجيبي با کتاب ها و در کل مغازه دارند ... من را ياد پدربزرگم مي اندازند  

بعد از اين حرف متوجه شدم که ماشين را به حاشيه جاده هدايت کرد و ايستاد. بعد از اين که از ماشين پياده شد متوجه ماشين پژمان شدم که کمي جلوتر ايستاد. بدنم به خاطر بي تحرکي خشک شده بود. براي همين از ماشين پياده شدم کمي قدم زدم. ماشين هاي ديگري هم براي نهار و استراحت ايستاده بودند. از دور متوجه صحبت هاي سعادت با استاد نمي شدم. چند دقيقه بعد به سمت من برگشت و گفت:

-همين جا نهار را مي خوريم. لطف کنيد بچه ها را بيدار کنيد.

*****

روزبه از وقتي سوار ماشين شد تا دو سه ساعت لاينقطع سخنراني کرد! مشکل اين جا بود که موضوعات سخنراني هيچ ربطي به سفر و در کل علت جمع شدن ما کنار هم نداشت. از زمين و زمان ايراد مي گرفت و روي همه چيز عيب مي گذاشت. تا حالا با اين وجه از شخصيت روزبه روبرو نشده بودم. روزبه هميشه براي من پسر خوش مشرب و مودبي بود که از نگاهش عشق به سيما تراوش مي کرد.

بعد حدود دو سه ساعت که انگار بالاخره روزبه احساس خستگي کرد سيگاري در آورد وقتي به دنبال پيدا کردن فندک از جيبي به جيب ديگر مي گشت گفتم:

-آقا روزبه لطف کنيد سيگار نکشيد

برگشت و متعجب نگاهم کرد و گفت:

-من که هنوز روشن نکردم

در کمال خونسردي گفتم:

-قصد داريد روشن کنيد ديگه

سري تکان داد و چيزي نگفت. بعد از چند دقيقه گفت:

-آسم داريد؟

لبخندي زدم و گفتم:

-نه!

-پس حتماً حساسيت داريد؟

-از بوي سيگار خوشم نمياد اما دليل اصلي اينه که اصلاً منصفانه نيست شما سيگار بکشيد ضررش به من برسه!

چشمان گرد شده اش را به من دوخت و گفت:

-چه ضرري؟

-کسي که در معرض دود سيگار باشه از کسي که سيگار مي کشه بيشتر در خطر ابتدا به انواع بيماري هاست ... فکر نکنم اين منصفانه باشه! نه آقا روزبه؟

روزبه چيزي نگفت و به جلو خيره شده.

اما ساحل براي اين که حرفي زده باشد گفت:

-حالا با يک دفعه در معرض دود سيگار بودن مشکلي پيش نمياد مهرگان جون

نگاهم را به ساحل دوختم و گفتم:

-اگر قرار باشه هر دفعه همين فکر را بکنم مطمئن باش مشکل پيش مياد عزيزم

هيچ دوست نداشتم به بحث در اين مورد ادامه دهم. نگاهم را به سمت سيما چرخاندم که نتيجه بحث را در صورت او ببينم، سکوت کرده بود اما نگاهش راضي به نظر مي رسيد تا اين که دهانش را به گوشم نزديک کرد و گفت:

-خدا خيرت بده ... اگر چيزي نمي گفتي از دود سيگار خفه مون مي کرد

خوشحال بودم که سيما از حرفم دلخور نشده. البته از نظر خودم که نبايد دلخور مي شد اما خب آدميزاد است ديگر!

وقتي سرم را چرخاندم که دوباره به بيابان هاي اطراف نگاه کنم براي يک لحظه نگاه خيره ي سعادت را ديدم، نمي دانم چرا اما اين آقاي سعادت مشکوک بود. طور خاصي نگاه مي کرد. نه اين که نگاه بد و آلوده اي داشته باشد. نگاهش کنجکاو بود، انگار هر لحظه در انتظار کشف چيز جديدي باشد. جالب اين جا بود که گويا واقعاً چيزي را کشف مي کند. چنان لبخندهاي رضايت مندي مي زد که انگار با پديده ي قرن روبرو شده. با فکر اين که من پديده ي قرن باشم لبخندي زدم و بي خيال به بيرون خيره شدم.

*****

وقتي به محلي که قرار بود ساکن شويم رسيدم هوا کاملاً تاريک شده بود. به محض اين که ماشين توقف کرد براي بار هزارم گوشي من زنگ خورد. از بس از صبح به تلفن هاي مامان جواب داده بودم ديگر از اين که گوشي دست بگيرم خجالت مي کشيدم. براي همين سريع از ماشين پيدا شدم و بعد از اين که چند قدم از ماشين فاصله گرفتم شروع به صحبت کردم.

بنده خدا مامان نگران تر از چيزي بود که فکرش را مي کردم هر دفعه که تماس مي گرفت علاوه بر تکرار توصيه هاي قبلي يک توصيه جديد هم داشت. 

-مهرگان مامان، شب کوير سرد خوب خودت را بپوشوني ها ... نکنه بگي هوا بهاريه ... اون جا مريض بشي کسي نيست نازت را بکشه قربون صدقه ات بره تا يه لقمه غذا بخوري! حواست به خودت باشه

از اين که اينقدر براي مامان مهم بودم احساس رضايت مي کردم. گرچه هميشه نگراني بيش از حدش دست و پا گير بود اما آنقدر کوچکتر از محبتش بود که بتوان تحمل کرد.

با صدايي که سعي مي کردم مامان را آرام کند گفتم:

-چشم مامان گلم ... مواظب خودم هستم! لباس گرم مي پوشم سعي مي کنم مريض نشم که توي اين 4 روز باقي مانده کسي بخواد نازم را بکشه

مامان با صداي بعض آلودي گفت:

-آره مادر! مواظب خودت باش.

بعد از بيشتر از 10 دقيقه بالاخره مامان رضايت داد که فعلاً تلفن را قطع کند چون مطمئن بودم هنوز به يک ساعت هم نرسيده که باز تماس مي گيرد. چادرم را مرتب کردم و به سمت ماشين برگشتم، وقتي به نزديکي ماشين رسيدم فقط سعادت را در حالي که مشغول خارج کردن وسايل از صندق عقب بود ديدم. بقيه بچه ها وسايلشان را برده بودند و فقط وسايل من باقي مانده بود. 

بعضي وقت ها در بد مخمصه اي گير مي کردم. دقيقاً مثل الان که نمي دانستم بايد چه به سعادت بگويم، به خاطر رانندگي خوب و بي خطرش تشکر کنم که انگار دارم از يک راننده تشکر مي کنم! به خاطر هم صحبتي با خودش تشکر و تعريف کنم که اين کارها با شخصيت من در تضاد بود! به خاطر اين که ساک ها را از ماشين بيرون گذاشته بود تشکر کنم که واقعاً کاري نکرده بود که تشکر لازم داشته باشد. واقعاً شرايط بغرنجي بود!

بالاخره تصميم گرفتم فقط تشکر کنم. اين طوري انتخاب با خودش بود که تشکر من را بابت چه موضوعي بداند. براي همين وقتي روبرويش ايستادم گفتم:

-دستتون درد نکنه، لطف کرديد

-خواهش مي کنم، کاري نکردم.

دستم را جلو بردم که ساک را بردارم اما صدايش باعث شد دستم در نزديکي ساک خشک شود.

-اجازه بديد من براتون بيارم ... فکر مي کنم براتون سنگين باشه!

اصلاً از اين حرف احساس خوبي پيدا نکردم. واقعاً چه فکري در مورد من کرده بود. اين که حتي نمي توانم ساک خودم را جا به جا کنم. مطمئن بودم که احساس ناخوشايندم در چهره ام بيداد مي کند. با اخمي که ناخودآگاه بين ابروهايم نشسته بود گفتم:

-خيلي لطف داريد اما خودم مي تونم

سريع دستم را پيش بردم و هر دو ساک را با سرعت بلند کردم و به راه افتادم. از بس که براي دور شدن از معرکه عجله داشتم در لحظات اول متوجه سنگيني بيش از حد ساک ها نشدم. وقتي مطمئن شدم که سعادت به کار خودش مشغول شده و حواسش به من نيست  ساک ها را زمين گذاشتم و کمرم را صاف کردم. حق با سعادت بود، وسايلم سنگين تر از چيزي بود که من در حالت عادي ممکن بود بردارم. اما قضيه حيثيتي بود!

انقدر عجله کرده بودم که حتي نپرسيدم بقيه ي بچه ها کجا رفته اند. محل در نظر گرفته شده يک کاروانسراي قديمي بود. محوطه ي بازي در مرکز قرار داشت و اتاق هاي زيادي حول مرکز ايجاد شده بود. با چشم دور تا دور کارونسرا را بررسي کردم بلکه متوجه شوم که بقيه کجا رفته اند اما وقتي دوباره به نقطه ي شروع رسيدم متوجه سعادت شدم که کنارم ايستاده.

-خانم اميري از اين سمت ...

با اين حرف به راه افتاد و من هم پشت سرش حرکت کردم. چمدان بزرگي در دست داشت که از جنس و شکل آن کاملاً معلوم بود که چمدان تلسکوپش است. البته پايه و لوله ي تلسکوپ در چمدان ديگري بود.

ساک ها واقعاً سنگين بود. به نظر خودم که شکل خنده داري پيدا کرده بودم. من هميشه در جمع و جور کردنم چادر وقتي يکي از دست هام بند بود مشکل داشتم. در حالي که با يک دست دو طرف چادر را گرفته بود با دست ديگرم که بيرون از چادر بود ساک ها را نگه داشته بودم و به خاطر سنگيني ساک ها کمرم کمي به سمت راست متمايل شده بود. احساس مي کردم چيزي نمانده که روسري و چادر با هم از سرم بيفتد.  وقتي جلوي در يکي از اتاق ها ايستاد نفسي به آسودگي کشيدم.

-فکر مي کنم خانم ها اين جا باشند

سريع ساک ها را زمين گذاشتم و با دستم چادر را جلو کشيدم. تشکري کردم و تقه اي به در اتاق زدم، صداي سيما که مي گفت:

-مهرگان تويي؟ پس کجا موندي بيا تو ديگه

باعث اطمينانم شد. برگشتم و به سعادت که در چند قدمي من ايستاده بود گفتم:

-ممنون!

سري تکان داد و به سمت اتاق کناري حرکت کرد.

*****

اتاقي که ما در آن بوديم حدود 20 متر به نظر مي رسيد که کف آن را موکت کرده بودند و به خاطر بي ملاحظگي مسافران قبلي خيلي کثيف بود. انتهاي اتاق دو تخت دو طبقه قرار داشت. ديوار هاي اتاق خشت و گل بود و بوي خاصي مي داد. يک لامپ کم نور بد قواره هم از سقف آويزان شده بود. در کل اتاق دلگيري بود و به محض ورود باعث دلتنگي ام براي اتاق عزيزم شد!

کمي به اطراف نگاه کردم و مردد بودم چه بکنم. دلم نمي خواست ساکم را روي اين موکت بگذارم. اما مجبور بودم. ساک را روي زمين گذاشتم و به سرعت دمپايي را از آن خارج کردم. چقدر خوشحال بودم که افکار وسواسي ام موجب شده بود که حتماً دمپايي بردارم. شيدا که در حال جا به جا کردن وسايلش بود گفت:

-خوش به حالت که دمپايي داري ... آدم چندشش مي شه! من چه افکار فانتزي داشتم ها! فکر مي کردم الان برامون دمپايي يک بار مصرف مي زارن ... واقعاً فکر کردم قرار برم هتل 5 ستاره!

شب اول به خاطر خستگي راه، برنامه ي رصد نداشتيم. شام را هر کس در اتاق خودش خورد. سيما که از اين قضيه دلخور شده بود کمي غرغر کرد و زودتر از بقيه به تخت خواب رفت.

بعد از شام کمي با شيدا راجع به رشته ي تحصيلي و بازار کار صحبت کرديم، شيدا بابت اين که دنبال دلم رفته بودم تشويقم کرد و اعتقاد داشت حتماً موفق مي شوم. ساحل گوشه اي نشسته بود و با گوشي اش ور مي رفت. 

براي خواب آماده مي شديم که تقه اي به در خورد، ساحل که يا خواب بود يا خودش را به خواب زده بود. شيدا هم که کلاً تيپ خواب زده بود و چنان نگاهي به من کرد که مطمئن شدم خودم بايد ببينم چه کسي پشت در است.

سريع مانتو را پوشيدم و روسري را روي سرم انداختم به جاي اين که روسري را گره بزنم جلوي روسري را با دست گرفتم و در را باز کردم، عماد پشت در ايستاده بود، عماد پسر سبزه روي که اصالتاً جنوبي بود، ته لهجه ي بانمکي داشت که من عاشقش بودم. هر چقدر از حرف زدن عماد خوشم مي آمد وقتي پژمان لب از لب باز مي کرد جان مي دادم. واقعاً علت نزديکي پژمان و عماد جز مسائل حل نشده ي زندگي من بود. هر چقدر عماد سر به زير و آرام و بي آزار بود پژمان نقطه ي مقابلش بود. از هر ده کلمه حرفي که مي زد 9 تايش براي اذيت و آزار بود. گرچه بعضي وقت ها کارها و حرف هايش باعث تفريح بود اما در کل به نظرم آدم معقولي نبود. بعد از اين که سلام کرد گفت:

-استاد گفت بهتون بگم فردا ساعت 10 قرار بريم شهر، يک کم بچريم احتمالاً چند تا از آثار باستاني را ببينيم و بعد از نهار برگرديم، اگر کاري داريد انجام بديد که براي اون ساعت آماده باشيد.

تشکر کردم و شب بخيري گفتم وقتي داشتم در را مي بستم صداي آهسته اش را شنيدم که گفت:

-خواباي خوب ببينيد!

با شنيدن اين حرف چيزي تا رشد شاخ روي سرم باقي نمانده بود. "پسره پررو! به خواباي من چه کار داري! بيا اينم عوارض نشست و برخواست با پژمان! من را باش که فکر مي کردم اين پسر چقدر خوبه!" ترجيح دادم خيلي به حرف هايش فکر نکنم! قبل از خواب با خانه تماس گرفتم و بعد خوابيدم، هيچ دلم نمي خواست مامان از خواب بيدارم کند و حالم را بپرسد. 

امروز صبح زودتر از همه از خواب بيدار شدم، با اين که دوست داشتم بيشتر بخوابم اما خوابم نمي برد. بلند شدم و روي تخت نسشتم، سقف به سرم نزديک بود اين قضيه اذيتم مي کرد. دوست نداشتم با لباس هاي راحتي ام روي زمين بنشينم. لباسم را عوض کردم و براي شستن دست و صورتم، مسواک به دست به سمت دستشويي رفتم.

وقتي برگشتم بچه ها بيدار بودند و هر کس مشغول کاري بود، سيما که انگار دلخوري شب پيش را فراموش کرده بود در حال آماده کردن صبحانه بود، که البته کاملاً واضح اين کارها به خاطر روزبه است نه هيچ کس ديگر!

روز خوبي بود، هميشه ديدن بناهاي تارخي حس خوبي را در من ايجاد مي کرد، حس افتخار!

قرار بود بعد از تاريکي کامل رصد را شروع کنيم. پديده ي خاصي براي اين چند روز نداشتيم و فقط تصميم به رصد خوشه ها و سحابي ها بود. هر چه به غروب نزديک تر مي شديم هيجان من بيشتر مي شد. انگار براي اولين بار است که آسمان را مي بينم! 

شام را خيلي زود خورديم و بعد از آن هر کس مشغول آماده کردن وسايلش شد. از اول قرار بود که همه با تلسکوپ استاد رصد را انجام دهيم، اما با وجود تلسکوپ سعادت هيچ کس کششي به سمت استاد نداشت. تلسکوپ سعادت پيشرفته تر بود و بزرگنمايي بهتري داشت.

رصد خيلي خوبي بود. بدون اغراق بهترين رصدي بود که توي 4 سال گذشته داشتم. لذت بودن در کنار ديگران با لذت ديدن آسمان با اين کيفيت براي من خيلي خيلي زياد بود! از اول شب تا قبل از روشن شدن هوا توي حياط کارونسرا کنار تلسکوپ ايستاده بودم و منتظر بودم دوباره نوبتم شود. البته خوش شانس بودم که ساحل و روزبه براي خوابيدن کم طاقت بودند و هنوز خيلي از نيمه شب نگذشته بود که شب بخير گفتند و رفتند. سيما هم که انگار زندگي به شکل انفرادي برايش لذتي نداشت! بلافاصله بعد از روزبه رفت. 

تنها چيزي که باعث مي شد لذت لحظات کم رنگ شود حضور پر رنگ پژمان بود. حساسيتم روي پژمان عجيب بود اما واقعاً آزارم مي داد. پژمان پسر 26 ساله و کاملاً به روزي که مشکل من با رفتار بيش از حد بي شرمانه اش بود. نحوه ي ايستادن، نگاه کردن و حرف زدنش آزارم مي داد. گاهي به خودم نهيب مي زدم که "مهرگان چه کار به پسر مردم داري! مگه چه هيزم تري به تو فروخته!" اما هنوز حرفم به انتها نرسيده باز هم افکار پليد به سراغم مي آمد. گاهي از اين که چرا نمي توانم محکم توي کمرش بزنم تا لااقل زمان ايستادن پاها را بيشتر از عرض شانه اش باز نکند عصبي مي شدم.

هر چقدر مي خواستم نسبت به حضورش بي تفاوت باشم اما باز هم خودش مانع مي شد. تا من پشت تلسکوپ مي ايستادم انگار که سوزنش گير کرده باشد مرتب تکرار مي کرد سريع تر سريع تر! انگار من دونده باشم و سريع تر بودنم سبب برنده شدنم بشود! با همه ي اين تفاسير شب خيلي خوبي بود.

مخصوصاً اين که يک ساعت پيش از روشن شدن هوا، تقريباً همه براي خواب رفته بودند به جز من، پژمان، سعادت و استاد صبا. استاد رو به سعادت کرد و گفت:

-من پيرمرد بيشتر از توانم بيدار بودم ... خيلي به خودم فشار بيارم نمي تونم شب هاي ديگه اصلاً بيدار باشم ... شما مي تونيد تا يک ساعت ديگه ادامه بديد

پژمان هم مثل استاد راهي اتاق شد. من فکر کردم که حضورم مانع از رفتن سعادت مي شود با اين هنوز عطشم فروکش نکرده بود سرم را پايين انداختم و گفتم:

-پس با اجازه من هم برم

و به راه افتادم. صداي سعادت باعث شد بايستم.

-خانم اميري من تا روشن شدن هوا بيدارم ... اگر فکر مي کنيد مزاحم من هستيد سخت در اشتباهيد ... به هر حال ترجيح مي دم تنها نباشم

خوشحال بودم که هنوز به سمت سعادت نچرخيدم و گرنه حتماً از لبخند بزرگم مي فهميد که چقدر مشتاق ماندنم. با اين حال برگشتم و دوباره مشغول شدم چقدر آرزو کردم که اي کاش از اول خودم تنها بودم. حضور سعادت هم به خاطر توضيحاتش مي توانستم تحمل کنم. البته بنده خدا در کمال سخاوت اجازه داد من به تنهايي از آسمان لذت ببرم و خودش مشغول نوشيدن چاي شد و بعد از آن هم بيشتر در مورد عملکرد تلسکوپ و اجرام مختلف صحبت کرد.

هنوز تا روشن شدن کامل هوا بيش از يک ساعت باقي بود اما ديگر نمي شد اجرام را خوب ديد براي همين سعادت مشغول جمع کردن تلسکوپ شد و من باقي وسايل را جمع کردم. چمدان هاي وسايل تلسکوپ سنگين بود و واقعاً ناراحت بودم که نمي توانستم به سعادت کمک کنم. وقتي آخرين چمدان را به دست گرفت من هم پشت سرش به راه افتادم. جلوي در اتاق ما ايستاد و با صداي آهسته اي گفت:

-شب خيلي خوبي بود ... چند سالي بود که انقدر لذت از يک رصد نبرده بودم

لبخند جمع و جور و مودبانه اي زدم و گفتم:

-بله رصد خيلي خوبي بود 

سعادت وقتي ديد که من ساکت شدم و گفت:

-اميدوارم شب هاي آينده بقيه زودتر بخوابند ... فکر مي کنم اينطوري شما هم راضي تر باشيد

سرم را پايين انداختم و گوشه ي لبم را به دندان گرفتم و صورتم از خجالت سرخ شده بود! آتش گونه هايم را احساس مي کردم! سعادت که انگار شرايط را درک کرده بود، سريع شب بخيري گفت و به سمت اتاقشان به راه افتاد. وقتي وارد اتاق شدم با خودم فکر کردم اي کاش آرزوي سعادت برآورده شود.

*****

روز دوم مسافرت صبح با صداي زنگ موبايلم از خواب بيدار شدم طبق معمول هميشه مارال بود، براي اين که زودتر از همه به من تبريک بگويد از خواب بيدارم مي کرد. بارها گفته بودم که يک کم ديرتر هم زنگ بزني من ناراحت نمي شوم و باز هم اولين نفري اما به گوشش نمي رفت.

سعي مي کردم با صداي آهسته صحبت کنم تا بچه ها را از خواب بيدار نکنم اما مارال اصرار داشت بلندتر صحبت کنم! با صداي آهسته اي گفتم:

-ممنون مارال جان که به يادم بودي! لطف کردي! خانومي کردي! حالا مي شه قطع کني تا بقيه را بيدار نکردم!

-چي چي را قطع کني! تازه مي خوام بهت خبر هاي دست اول بدم!

با صداي گرفته اي گفتم:

-خواهش مي کنم مارال ...

-خواهش مي کنم ... خواهش مي کنم ... تازه مي خواستم بهت بگم که ميثاق هم خيلي بهت تبريک گفت ... در ضمن شماره ات را هم مي خواست که من بهش ندادم اما اگر از مامان بخواد بهش ميده ها! در ضمن مي تونه از گوشي مامان کش بره!

با صداي بلندي گفتم:

-مارال!

بعد از چند ثانيه سکوت ادامه دادم:

-مگه من بهت نگفته بودم که راجع به اين موضوع صحبت نکن ... به خدا اذيتم مي کنه!

-دلتم بخواد داداش دست گلم را بدم دستت!

-منم که همين را مي گم ... اين دست گل را بديد دست کس ديگه ... فقط مراقب باشيد به آبش نده!

براي اين که مارال ادامه ندهد گفتم:

-باور کن من ديشب که نه! بعد از اذان صبح خوابيدم! هنوز دو ساعت نشده ... الان هم بچه ها بيدار مي شن نمي ذارن ديگه بخوابم ... خيلي ممنون به عمه هم سلام برسون

وقتي مارال تماس را قطع کردم با خوشحالي سرم را روي بالش گذاشتم و چشم هايم را بستم اما هر چه تلاش کردم نتوانستم بخوابم. وقتي ديدم که تلاشم بي فايده است بلند شدم و روي تخت نشستم، موهاي آشفته ام روي صورتم ريخته بود و اطراف را درست نمي ديدم. از کم خوابي توان نشستن هم نداشتم! دوباره دراز کشيدم و سعي کردم به خاطر بياورم که چطور بايد خوابيد!

سر و صداي بچه ها امانم را بريده بود اصلاً نفهميدم که خوابيدم يا نه! با حالت زاري از جايم بلند شدم و لباس عوض کردم. وقتي چهره ي خودم را توي آينه ديدم به خودم گفتم، "آخه اينم قيافه است! چشمام را نگاه کن! اه! اين چه قيافه اي که روز تولدم دارم!"

خوشحال بودم که هيچ يک از بچه ها نمي دانست که امروز تولدم است، حوصله ي شلوغ بازي را نداشتم. البته اگر مي دانستم به يک ساعت هم نخواهد کشيد که همه متوجه اين موضوع مي شوند مطمئناً انقدر خوشحال نبودم!

طبق برنامه بعد از صبحانه براي ديدن باقي آثار باستاني از کارونسرا خارج شديم. به محض حرکت ماشين موبايلم زنگ خورد. اين بار مامان بود که تولدم را تبريک گفت. بابا و ماهان هم هر کدام بعد از مامان تولدم را تبريک گفتند و ماهان هم تاکيد کرد که براي گرفتن هديه ي تولدم دادن سوغاتي الزامي است!

هنوز 5 دقيقه از قطع تماس نگذشته بود که نوبت به نغمه رسيد. عجيب اين بود که هيچ کس در ماشين صحبت نمي کرد و همه به صحبت هاي من گوش مي دادند! هر چقدر که تلاش مي کردم آهسته تر صحبت کنم باز هم مطمئن بودم که همه از جريان با خبر شده اند! مي دانستم که تا نغمه تماس را قطع کند نوبت به خاله طاهره و ندا است که دوباره تماس بگيرند. درک اين قضيه که چرا وقتي نغمه تماس مي گيرد خاله و ندا هم تبريک نمي گويند از توان من خارج بود! بلافاصله بعد از اين که نغمه تماس را قطع کرد من هم گوشي را خاموش کردم تا بيشتر از اين شاهد محبت هاي خانواده ام نباشم. اما انگار بي فايده بود چون بلافاصله سيما گفت:

-مهرگان تولدته؟

با چهره ي گرفته اي گفتم:

-بله!

لبخند گشادي زد و گفت:

-تولدت مبارک ... بدجنس نگفتي که ما را مهمان نکني؟

جوابي نداشتم که بدهم! يعني حقيقت اين بود که خجالت مي کشيدم جواب بدهم و بگويم که علت کارم اين بود که دوست نداشتم شما بدانيد! با شلوغ بازي سيما به دقيقه نکشيد که شيدا که در ماشين پژمان هم بود از جريان با خبر شد و طبق تصميم بقيه نهار به گردن چون موي من افتاد! براي اين که بقيه فکر نکنند از اين که قرار است نهار بدم ناراحتم سعي کردم چهره ي خوشحالي داشته باشم!

بعد از رسيدن به منطقه ي باستاني همه به من تبريک گفتند و دوباره اعلام کردند که نهار را من بايد بدهم.

در محوطه هر کس براي خودش مشغول بررسي قسمتي بود.من هم  محو تماشاي کاشي هاي هاي روي ديوار بودم که ناگهان تعادلم را از دست دادم و به زمين افتادم و عينک نازنينم شکست. وقتي سرم را بالا گرفتم علت به هم خوردن تعادل را ديدم. ساحل با آن هيکل که کم کم 15 کيلو اضافه وزن داشت به من تنه زده بود و باعث افتادنم شده بود.

با چهره ي شرمنده اي دستش را به سمتم دراز کرد و گفت:

-مهرگان جون چيزيت که نشد؟ شرمنده به خدا اصلاً متوجه نشدم داشتم عقب عقب مي رفتم که خوردم به تو!

در آن لحظه بدون شک دلم مي خواست سر ساحل را بکنم! ساحل که حرف دلم را از چهره ام خوانده بود دوباره گفت:

-به خدا از عمد نبود!

براي اين که خيلي آدم بدي به نظر نرسم مجبور بودم چيزي بگويم! براي همين گفتم:

-اميدوارم از اين به بعد پشت سرت را نگاه کني بعد راه بري!

از جايم بلند شدم و مشغول مرتب کردن چادر روي سرم شدم. چادرم به حدي خاکي شده بود که اميدي به تميز شدنش نداشتم! با چند بار کشيدن چادر روي هم توانستم کمي شرايط را بهتر کنم. ساحل هم ساکت ايستاده بود و من را تماشا مي کردم. وقتي خم شدم تا کيفم را از روي زمين بر دارم چشمم به جنازه ي عينک افتاد و داغ دلم تازه شده! من بدون عينک در هواي آفتابي کور بودم! واقعاً چه روز تولد خوش يمني داشتم و خودم بي خبر بودم!!

وقتي بازديد همه تمام شد به سمت ماشين ها حرکت کرديم و من دستانم را سايه بان کرده بودم و با چشم هايي که تقريباً بسته بود به سمت ماشين مي رفتم که متوجه سعادت شدم.

-اتفاقي افتاده؟

با خودم گفتم، "خوبه لااقل يکي فهيميد يک چيزي تغيير کرده!" با صدايي که سعي مي کردم خونسرد باشد و ناراحتي ام در آن مشخص نباشد گفتم:

-عينکم شکست ... مشکلي نيست

-اما انگار خيلي اذيت مي شيد

-مهم نيست ... البته اميدوارم بتونم توي شهر عينک بخرم!

ديگر چيزي نگفت و سريع تر از من به سمت ماشين رفت.

در ماشين هيچ کس صداي ساحل را نشنيد. فکر مي کنم از من خجالت مي کشيد. اگر مي دانستم با شکستن يک عينک انقدر متحول مي شود عينکم را زودتر در اختيارش قرار مي دادم! البته حتماً قبلش براي خودم يک عينک زاپاس تهيه مي کردم!

من که نور آفتاب باعث سردردم شده بود در انتخاب رستوران هيچ دخالتي نکردم و اين کار را به عهده ي بچه ها گذاشتم. بچه ها هم اصلاً تعارف نکردند و به بهترين رستوران شهر رفتند. رستوران سنتي و با صفايي بود. هر کس به سليقه ي خودش غذا سفارش داد و من به عنوان ميزبان تنها وظيفه ي پرداخت پول را بر عهده داشتم! چقدر به خاطر اين که کارت بانک را به اصرار مامان همراه آوردم از او متشکر بودم و گرنه پول نقدم به بيش از سه پرس نمي رسيد و اين واقعاً فاجعه بود!

از خوش شانسي ديگرم در اين روز فرخنده اين بود که نتوانستم براي خودم عينک تهيه کنم! وقتي به کاروانسرا رسيديم از ماشين پياده شدم هنوز خيلي دور نشده بودم که صداي سعادت را شنيدم:

-خانم اميري يک لحظه صبر مي کنيد.

ايستادم و منتظر شدم به من برسد.

-راستش من يک عينک آفتابي هميشه توي داشبرد مي زارم و يکي هم همراهم آوردم، مي دونم دوست نداريد قبول کنيد اما فکر نمي کنم بتونيد عينک پيدا کنيد ... من خودم چشمم به نور حساس مي دونم اذيت مي شيد ... مي تونيد تا برسيم تهران از عينک من استفاده کنيد 

بنده خدا انگار که هول شده باشد و بخواهد حتماً من را مجاب کند سريع حرف مي زد و اضافه کرد:

-اصلاً قابلتون را نداره! برش داريد براي خودتون! 

بعد از چند لحظه خودش که انگار فهميد چه گفته خنده اي کرد و گفت:

- راستش فقط مي خواستم بگم که عينک هست! همين ...

دنياي بدون عينک سخت تر از چيزي بود که فکر مي کردم! شرايط کوير و بازتاب نور را هم که در نظر مي گرفتم اگر پيشنهادش را قبول نمي کردم حتي نمي توانستم به تهران برگردم چون زمان حرکت در طول روز بود! به ناچار و با کلي تشکر پذيرفتم. خوشحال بودم که براي فردا برنامه اي خارج از کاروانسرا نداريم و من مي توانم توي اتاق بمانم.

بعد از نهار موبايل را روشن کردم، کاري که نبايد مي شد شده بود ديگر خاموش بودنش دردي را دوا نمي کرد! بعد از اين که وارد اتاق شدم تلفن ها با تماس مامان شروع شد. نگراني مامان کمتر شده و جايش را به دلتنگي داده بود. اين مسافرت تجربه ي خيلي خوبي بود دور شدن از خانواده يکي از اثراتش بود که دوباره به يادم آورد چقدر خانواده ام را دوست دارم.

چيزي تا شب نمانده بود که باز هم صداي گوشي ام بلند شد. با خودم گفتم، "بازم مامان" وقتي گوشي را بر داشتم صداي نا آشنايي گوشم را پر کرد. با تعجب سلام و احوالپرسي کوتاهي کردم و گفتم:

-بنده به جا نمي آرم

-بايدم به جا نياري ... چون هيچ وقت نخواستي ببينيم ...

چشمانم از تعجب گرد شده بود. هيچ دلم نمي خواست بقيه بچه ها از مکالمه ام بويي ببرند مخصوصاً ساحل حساسيت عجيبي روي ساحل داشتم بدون هيچ دليلي نمي دانستم که بايد به مکالمه ام ادامه دهم يا قطع کنم. از حرف ها و احوال پرسي هايش معلوم بود آشناست اما من به خاطر نمي آوردم. دوست نداشتم که به کسي بي احترامي کنم به شخص پشت خط گفتم:

-چند لحظه گوشي حضورتون

چادرم را سر کردم و از اتاق خارج شدم. 

وقتي توي حياط کاروانسرا رسيدم گفتم:

-من هنوز شما را به جا نياوردم

صداي پوزخندش را شنيدم.

-ميثاقم!

تعجيب کردم اما نه آنقدر ها! مارال هشدار داده بود. براي اين که تعجيم را پنهان کنم گفتم:

-عمه جان خوبن؟

-مامان خوبه، اما مي شد بهتر از اين هم باشه ...

حرفي نداشتم که بزنم براي همين گفتم:

-سلامت باشند ...

-راستش مهرگان زنگ زدم اول از همه تولدت را تبريک بگم ... خب ... تولدت مبارک!

ابرويي بالا انداختم و گفتم:

-ممنون، لطف کرديد

-اما اين يکي از دلايل بود ... دليل اصلي ام اين بود که چرا بهم جواب ندادي؟ در رابطه با قضيه خواستگاري!؟

با اين که مي دانستم بايد بالاخره يک روز به ميثاق جواب بدهم اما توقع نداشتم در چنين شرايطي اين کار را بکنم. براي همين کمي مکث کردم و گفتم:

-خب راستش ... ما هم ديگه را نمي شناسيم ...

واقعاً نفهميدم چرا اين حرف را زدم!

خنده اي کرد و گفت:

-نمي شناسيم دختر دايي!

دستپاچه گفتم:

-خب ... خب ... کم مي شناسيم

با لحن جدي گفت:

-اگر شما اجازه مي داديد بيشتر مي شناختيم

"اي خدا ... اين چه حرفي بود که زده بودم! چرا يه جور ديگه فکر مي کني چيز ديگه مي گي مهرگان!"

-خب نه!

-چي نه؟

-چيزه ... يعني ... من اصلاً قصد ازدواج ندارم ...

-تا کي؟

اين چرا از من بازجويي مي کرد. حرف هايش عصبي ام کرده بود براي همين با لحن محکمي گفتم:

-نمي دونم تا کي ... اما اين را مي دونم از ازدواج فاميلي بدم مياد و هيچ وقت با فاميل ازدواج نمي کنم!

با خودم گفتم، "اوووووووف! خيلي بد گفتي مهرگان ... عمه مي کشتت! که از فاميل بدت مياد ... که خوشت نمياد با پسرش ازدواج کني ... ريختن خونت حلال شد!" از حرف هاي خودم خنده ام گرفت عجب توانايي در بزرگ کردن قضيه داشتم.

-مي خندي؟

اي خدا! يعني انقدر بلند خنديده بودم. سکوت کردم و چيزي نگفتم.

-مهرگان حرفت جدي بود؟

-من ازدواج فاميلي دوست ندارم کاملاً جدي هم هستم

-چرا انقدر بد برخورد مي کني ... چرا به من فرصت نمي دي!؟ شايد چون به قول خودت نمي شناسيم اين حرف را مي زني؟

-حتي با شناخت بيشتر هم حرفم همينه ... چون درسته شما را نمي شناسم اما خودم را خوب مي شناسم!

بعد از تکرار چند باره ي حرفم در آخر ميثاق گفت:

-من عجله اي براي ازدواج ندارم ... صبر مي کنم شايد نظرت عوض شد

واقعاً نمي فهميدم حرف هاي من نياز به ترجمه دارد يا ميثاق مشکل دارد! بعد از اين که تماس را قطع کردم، گوشي را در جيب مانتو گذاشتم و سرم را بالا گرفتم سعادت در چند قدمي من ايستاده بود و مشغول تنظيم کردن تلسکوپ بود! فقط همين را کم داشتم! احتمالاً کل مکالمه عاشقانه ي ما را شنيده بود! سعي کردم بي تفاوت باشم براي همين بدون هيچ حرفي از کنارش گذشتم.

*****

واقعاً عجيب بود که خدا دعاي سعادت را نه يک شب بلکه هر دو شب باقي مانده برآورده کرده و از آن جايي که دعاي سعادت خواسته ي قلبي من بود واقعاً از خدا سپاسگذار بودم. 

در دوشب باقي مانده سعادت بيشتر از رشته ي تحصيلي و شغلش برايم صحبت کرد گرچه مطمئنم که خيلي از حرف هايش را نشنيدم. تلسکوپ از وقتي همه مي خوابيدند تمام و کمال در اختيار من بود و من مي توانستم در آسمان غرق شوم اين از همه چيز مهم تر بود.

روز پنجم صبح بعد از خوردن صبحانه حرکت کرديم، استاد صبا که تجربه ي صبحانه خوردن در راه را داشت چنين پيشنهادي داد. وقتي حرکت کرديم که چيزي تا ظهر نمانده بود.

در طول راه سيما و روزبه سر به سر هم مي گذاشتند و باعث خنده ي بقيه مي شدند. جو ماشين صميمانه تر از چند روز قبل بود. اين قضيه باعث مي شد که روزبه خيلي هم آدم مودبي نباشد. اين چند روز واقعاً به اين نتيجه رسيده بودم که آدم ها را در سفر مي شود شناخت. مثلاً چيز هايي که از روزبه فهميده بودم باعث مي شد به عقل سيما به خاطر انتخابش شک کنم.

يا اين که ساحل با اين که به نظر بدذات مي رسد اما واقعاً اين طور نيست و علت برداشت غلط من برخورد هاي بد و تند در روزهاي اول آشنايي بود. يا اين که عماد خيلي هم سر به زير و معقول نيست، البته تمام اين تغييرات هم باعث نشده بود نظرم راجع به پژمان تغيير کند. شيدا و شايان هم چنان شاد بودند و سر هر موضوع کوچکي با هم بحث مي کردند علارغم اين که فهميده بودم با تمام اختلافاتشان حاضرند براي هم جان بدهند.

بعد از نهار باز هم سکوت بر ماشين حکم فرما شد. البته گاهي صداهايي که از گلوي روزبه در مي آمد سکوت را مي شکست. سعادت هم انگار مثل من از سکوت و البته صداهاي عجيب و غريب روزبه به تنگ آمده بود ضبط ماشين را روشن کرد. موسيقي ملايم و عاشقانه اي بود که حس خوبي را به من منتقل مي کرد.

من هم سرم را در کتاب شعر کرده بودم. تنها مشکلم هم اين بود که عينک سعادت خيلي بزرگ بود. يعني عينک دسته هاي بلندي داشت که همين امر باعث مي شد وقتي سرم را پايين مي گرفتم عينک سر بخورد و به نوک بيني ام برود. مجبور بودم به دفعات عينک را سر جاي خودش قرار بدهم اما باز هم با اين وجود حاضر نبودم دست از خواندن بکشم.

سرم را بلند کردم و چشمم به آينه جلو افتاد چهره ي سعادت خندان به نظر مي رسيد. برايم عجيب بود که چه چيزي باعث خنديدنش شده براي همين نگاهي به اطراف کردم، مناظر اطراف که چيز خاصي نداشت! براي يافتن دليل بچه ها را از نظر گذراندم اما بچه ها هم چيز خنده داري نداشتند! يک لحظه به ذهنم رسيد که شايد به من مي خندد! 

بعد با خودم گفتم، "از کي تا حالا من خنده دار شدم ... نه بابا ... دختر به اين معقولي به چي بايد بخنده!" سعي کردم بي تفاوت باشم و دوباره مشغول خوانندن شدم. اما عينک باز هم بازي در مي آورد بعد از درست کردن عينک سرم را بالا گرفتم و چشمان سعادت متوجه من بود و لبخند مي زد، پس داشت به من مي خنديد! اخم هايم را در هم کشيدم و چيزي نگفتم. سرم را پايين انداختم و دوباره مشغول شدم اما بي فايده بود. چهره ي خندانش از ذهنم خارج نمي شد! کتاب را بستم و سرم را به سمت بيابان هاي اطراف چرخاندم. باز هم بي فايده بود براي همين با اخم عميقي به آينه نگاه کردم. لبخندش به خنده ي کوتاهي تبديل شد و گفت:

-به دل نگيريد اما واقعاً بامزه شده بوديد!

با خودم گفتم، "پسره ي بي مزه ي پررو! ... بامزه شده بودي! ... هر هر!" باز چيزي نگفتم و دوباره به بيرون نگاه کردم. با خودم گفتم، "شيطونه مي گه عينک را در بيارم بندازم بيرون!" بعد به اين نتيجه رسيدم که شيطان غلط زيادي مي کند! من بدون عينک که نمي توانستم ببينم! اين ضعف اذيتم مي کرد دلم مي خواست سر سعادت را از تنش جدا کنم. اصلاً دلم مي خواست تصادف کنيم! ... شايد اين طوري دلم خنک مي شد! ... اما باز هم فايده نداشت! ... ممکن بود خودم هم زخمي شوم ... مغزم داشت منفجر مي شد ... چقدر اخلاق بدي داشتم! حالا به فرض که خنديد و گفت بامزه شدي! دنيا که به آخر نرسيده بود! شايد اگر خودم هم مي توانستم شاهد اين صحنه باشم خنده ام مي گرفت. اما نه! ... اين حرف ها در سرم فرو نمي رفت! اجازه نداشت به من بخندد! صداي سعادت رشته ي افکارم را پاره کرد.

-خانم اميري باور کنيد چهره تون خيلي معصوم بود ... با چنان جديتي عينک را درست مي کرديد که انگار داريد يک تحقيق علمي مهم مي کنيد ... خواهش مي کنم ناراحت نشيد ... من خندم از روي رضايت و خوشحالي بود نه خداي نکرده تمسخر شما!

با خودم گفتم، "اين اصلاً بلد نيست حرف بزنه ... خنده ي من از روي رضايت بود! چه خودش را تحويل مي گيره" نتوانستم جلوي زبانم را بگيرم و گفتم:

-اما شما اجازه نداشتيد به من بخنديد ...

لبخندي زد و گفت:

-بيايد يه کاري بکنيم ... شما هم به من بخنديد بلکه راضي بشيد! ... هيچ دلم نمي خواست از دستم ناراحت باشيد

با خودم گفتم، "آخه من به چي تو بخندم! ... آدمي که باعث مي شد خواه ناخواه در صحبت باهاش جدي باشم که خنده دار نبود" مي دانستم تا تلافي نکنم دلم راضي نمي شود براي همين گفتم:

-باشه طلبتون

بعد با خودم فکر کردم مگر قرار باز هم با هم جايي بريم. شانه اي بالا انداختم و گفتم "خدا را چه ديدي!"

*****

ساعت دقيق حرکت را به مامان نگفته بودم مي ترسيدم مسئله اي باعث شود ديرتر به تهران برسيم و مامان نگران شود. وقتي وارد تهران شديم تماس گرفتم و گفتم منتظر بابا مي مانم تا دنبالم بيايد. مسير ماشين پژمان به کل جدا بود و قرار بود اول شيدا و شايان را برساند بعد هم عماد را. روزبه و سيما نزديک منزل سيما پياده شدند. ساحل هم مثل من قرار بود پدرش کنار ساختمان انجمن منتظرش باشد. وقتي به انجمن رسيديم ساحل و من پياده شديم استاد صبا هم که جاي روزبه را در ماشين گرفته بود پياده شد و با پدر ساحل احوالپرسي کرد. به ساحل نمي آمد پدري به اين سن داشته باشد بيشتر پدربزرگ ساحل نشان مي داد تا پدرش! 

بعد از رفتن ساحل بيست دقيقه اي منتظر شدم اما خبري از بابا نبود. تماس که گرفتم متوجه شدم ماشين پنچر شده و لاستيک زاپاس هم ندارد. چاره اي نبود با اين که مسافت چنداني تا خانه نبود اما چيزي تا نيمه شب باقي نبود و خيابان ها خلوت، براي همين از استاد صبا سراغ آژانس گرفتم. وقتي سعادت از قضيه مطلع شد، پرسيد منزلمان کجاست و وقتي فهميد داخل کوچه ي کتابفروشي است گفت:

-چه جالب ... همسايه هم که هستيم ... خانه ي آقاجون هم داخل کوچه است ... سه چهار تا پلاک بالاتر از مغازه

با اين حرف سعادت استاد که انگار خسته بود خيالش راحت شد و سريع خداحافظي کرد و رفت. اين عمل سريع استاد فرصت هر گونه مخالفتي را از من گرفت. اصلاً دلم نمي خواست ايجاد مزاحمت کنم با اين فکر صدايي در ذهنم گفت: "شما مراحمي مهرگان خانم! ... از خداشم باشه برسونتت!" به صدا لبخندي زدم و باز هم سوار ماشين شدم.

از انجمن تا خانه حرفي بينمان رد و بدل نشد. افکارم آشفته بود. زياد درباره ي سعادت فکر مي کردم و اين آشفته ام مي کرد. بلافاصله بعد از فشردن زنگ در باز شد و بابا و مامان بيرون آمدند. در عجب بودم که آيا پشت در کمين کرده بودند. و گرنه براي گذشتن از حياط در خوش بينانه ترين حالت 1 دقيقه طول مي کشيد.

سعادت را به مامان و بابا معرفي کردم و گفتم:

-آقاي سعادت لطف کردند و من را رسوندن گرچه دوست نداشتم مزاحمشون بشم

سعادت لبخندي زد و سرش را به زير انداخت و گفت:

-مراحميد ... زحمتي نبود ... به هر حال همسايه گردن آدم حق داره

با خودم گفتم، "عجب آدم زرنگي ها ... فوري گفت که همسايه است که حتماً بابا بپرسه کجا زندگي مي کنن و صحبت ادامه پيدا کند!" به افکار خودم نيشخندي زدم و گفتم، "چه خوش خيال ... حالا چرا بايد دوست داشته باشه صحبت ادامه پيدا کنه" حدسم درست از آب درآمد و صحبت سعادت و بابا گل انداخت. من که از خستگي روي پا بند نبودم باز تشکري کردم و با مامان وارد خانه شدم.

چقدر دلم براي حياطمان تنگ شده بود، گرچه هنوز سبزي چنداني نداشت اما باز هم زيبايي خاصي داشت. نور هاي رنگي حياط فضا را دلنشين کرده بود. چادر را از سرم برداشتم و دستم را دور شانه ي مامان انداختم و براي چند لحظه سرم را روي شانه اش گذاشتم.

-دلم براتون تنگ شده بود مامان

صداي مامان بعض دار بود.

-منم دلم براي دختر عزيزم تنگ شده بود ... مهرگان هيچ طاقت دوريت را ندارم ... حالا حالا ها شوهرت نمي دم

با اين حرف مامان سرم را از روي شانه اش برداشتم و گفتم:

-اوه! مامان خانم حرف هاي بالاي 18 سال مي زني؟!

-مگه بالاي 18 نيستي؟!

خنده اي کردم و گفتم:

-بشنو و باور نکن ... منم تصميم ندارم جايي برم!

*****

از آن جايي که بابا تقريباً بزرگترين فرزند فاميل بود اين چند روزي که من نبودم بيشتر به مهمان داري گذشته بود تا مهماني رفتن و من محکوم بودم که حتماً در اين مراسم شرکت کنم. مامان مي گفت، "خيلي زشت که خانه نبودي و حالا هم که ما داريم مي ريم تو با ما نياي." 

برنامه اين بود که بابا تا ساعت 5 سر کار بود از آن به بعد سوت مهماني رفتن زده مي شد. از نظر من که عمل خنده داري بود. چطور مي شد در طول دوازده ماه هيچ حالي از هم نمي پرسيديم و در طي دوازده روز دو بار به خانه ي هم مي رفتيم. باز جاي شکر داشت که تمام اين عيد ديدني ها به 30 دقيقه هم نمي رسيد و گرنه قطعاً ديوانه مي شدم. ديدن آدم هايي که هيچ دوستشان نداشتم و به نظرم فوق العاده نچسب بودند هيچ لذتي نداشت. ماهان هم بدتر از من از اين شرايط ناراضي بود.

شب اول شام را خانه ي خاله طاهره بوديم.خاله طاهره 6 سالي از مامان بزرگتر بود و دو تا دختر داشت. ندا 5 سال از من بزرگتر بود و که قرار بود به زودي با يکي از همکارانش نامزد کند. نغمه چند ماه از من کوچکتر بود که به خاطر نيمه دوم بودن يک سال تحصيلي از من عقب تر بود. با ندا و نغمه رابطه ي خوبي داشتم اما به خاطر نزديک بودن سنمان با نغمه صميميت بيشتري احساس مي کردم.

براي نغمه کلي از مسافرت و اتفاقاتش تعريف کردم و تازه در آن زمان بود که به خاطر آوردم عينک سعادت را پس ندادم. وقتي اين قضيه را به نغمه گفتم با لحن شوخي گفت:

-پس عينکش را نگه داشتي بهونه داشتي باشي سراغش را بگيري!

دستم را روي پيشاني اش گذاشتم و گفتم:

-تبم نداري! 

اخمي کرد و گفت:

-حالا معلوم مي شه که توهم يا واقعيت!

دوست نداشتم نغمه دلخور شود براي همين گفتم:

-حالا اين حرف ها را ولش کن ... براي نامزدي ندا لباس خريدي؟

با اين حرف من مسير بحث عوض شد.

*****

خوشحال بودم که بالاخره اين ديد و بازديد هاي فرماليته تمام شد. گرچه به اندازه ي کافي اعصابم در اين چند روز به هم ريخته بود. عمه مه گل چنان نگاه هاي شيفته اي به من مي کرد که انگار به تازگي صاحب برادرزاده شده و من مهرگاني نيستم که نوزده سال در اين خانواده زندگي مي کردم. ميثاق هم که انگار تازه وارد خانواده شده هر جا هر حرفي زده مي شد اظهار نظر و ادعاي فضلي مي کرد.

از همه بدتر مارال بود که انگار آرزو دارد من زن برادرش باشم. بدترين قسمت قضيه اين بود که همه سعي مي کردن خيلي زير پوستي و نامحسوس عمل کنند و به شکل مستقيم حرفي نزنند.

خدا را شکر مي کردم که در اين آشفته بازار هادي مثل هميشه بود. چقدر خوب بود که نگاه مهربانش را از من دريغ نمي کرد، البته عمه مهسا کمي گرفته و پکر بود اما خوب چيز خاصي نبود و مطمئن بودم که به مرور زمان احساسم را درک مي کند.

عمو محمد امسال هم مثل هر سال عيد منحصر به فردي به من داد! هميشه دادن عيدي هاي هيجان انگيز مختص عمو محمد بود. امسال هم عيدي من يک کتاب ستاره شناسي زبان اصلي بود که واقعاً خوشحالم کرد.

سيزده به در امسال هم مثل هر سال به شيطنت ها و آش رشته عصر ختم شد و اتفاق خاصي نيفتاد.

*****

چه احساس خوبي است که بعد از 15-16 روز تعطيلي، روز چهاردهم هم کلاس نداشتم. برنامه ي استخر امروز را در ايام عيد با ندا و نغمه ريخته بوديم. قرار ساعت 10 صبح بود اما نغمه از ساعت 8 مثل ساعت شماطه دار نيم ساعت به نيم ساعت تماس مي گرفت و ساعت را اعلام مي کرد. هر چه التماس مي کردم که انقدر اذيت نکند فايده اي نداشت. از ديد نغمه اين کار بسيار طبيعي بود و مردم آزاري حساب نمي شد!

وقتي به استخر رسيدم نغمه تنها بود. 

-پس ندا کجاست؟

-ندا کار داشت ... ناسلامتي 5 روز ديگه نامزديشه ... اصلاً چه معني داره يه خانم متاهل با من و تو بياد استخر!

خنده اي کردم و گفتم:

-بيا بريم خانم مجرد ... تا بريم تو نصف سانس رفته

نغمه دختر شاد و سرزنده اي بود که از هر چقدر از لحاظ ظاهري شبيه ندا بود از نظر اخلاقي تفاوت زيادي با هم داشتند. ندا دختر آرام و خجالتي بود که چندان با افراد غريبه دم خور نمي شد، برعکس او نغمه کافي بود براي دو دقيقه کنار کسي بنشيند خيلي سريع دوست مي شد و سريع تر از آن دوستي هايش به هم مي خورد.

براي نهار با نغمه به خانه برگشتيم و تا عصر به قول مامان آتش سوزاديم.

*****

انقدر کارهاي نامزدي درهم و برهم شده بود که نفهميدم اين چند روز چطور گذشت. با نغمه از صبح آرايشگاه بوديم. وقتي از در بيرون آمديم نفس عميقي کشيدم. انقدر به وراجي هاي آرايشگر درمورد شوره سرم گوش داده بودم سردرد داشتم. عجيب بود من هيچ وقت سرم شوره نداشت! لباسم کت و دامن کوتاه دخترانه اي بود. با اين که خيلي دلم نمي خواست موهايم را جمع کنم اما به خاطر لباسم مجبور شده بودم. با اين که تاکيد کرده بودم موهايم را پايين تر شينيون کند باز هم با چادر خيلي بد بود. انگار که يک شي اضافي روي سرم باشد. نغمه کلي به هيبت من خنديده و گفته بود:

-مهرگان انگار قابلمه روي سرت!

بابا که براي بردن ما آمده بود کلي سر به سرم گذاشت و بارها تکرار کرد ان شالله عروسي دخترم. رفتارهاي عجيبي داشتند اين زن و شوهر! انگار با خواستگاري عمه تازه به خاطر آورده بودند که دختر 19 ساله اي دارند!

وقتي از ماشين پياده شدم براي اين که خيلي توي ديد نباشم چادرم را جلوتر کشيدم و سرم را پايين انداختم و به سمت در ورودي به راه افتادم. انقدر سرم پايين بود که فقط جلوي پايم را مي ديدم. با صداي بلند و مردانه اي توجه ام جلب شد اما همين که سرم را بالا گرفتم با چيزي برخورد کردم و يک قدم به عقب برداشتم. وقتي سرم را بلند کردم سعادت را ديدم که متعجب نگاهم مي کند. با تعجب سلامي کردم و گفتم:

-ببخشيد ... نديدمتون!

بالاخره سرش را پايين انداخت و گفت:

-شما هم ببخشيد ... منم نديدمتون ... حواسم به صحبت با بچه ها بود

بابا هم از ديدن سعادت تعجب کرد اما چيزي نگفت. سعادت که انگار تعجب را از نگاه ما خوانده بود گفت:

-فکر نمي کردم شما را اين جا ملاقات کنم... راستش داماد پسر دايي ام هستن!

بابا هم در پاسخ گفت:

-عروس خانم هم دختر باجناق بنده هستن!

من هم که از ماجرا سر درآورده بودم با اجازه اي گفتم و داخل سالن شدم. به محض ورود چهره ي خودم را در آينه روي ديوار ديدم. با خودم گفتم، "وااااااي مهرگان تو با اين شرايط ايستادي به حرف زدن با اين پسره ... بگو چرا انقدر با تعجب نگاهم مي کرد ..."

نگاهم را از آينه گرفتم و از پله ها بالا رفتم. حس خوبي داشتم. اگر مي خواستم با خودم صادق باشم بايد اعتراف مي کردم که از ديدن سعادت خوشحالم! اگر کمي صادق تر بودم هم به اين نتيجه مي رسيدم که از اين که من را با اين چهره ديده هم خوشحالم! لبخندي روي لب هايم نشست اما هنوز خيلي عميق نشده بود که با ديدن چهره ي مامان از روي لب هايم پاک شد.

-پس کجا موندي؟! برو لباست را عوض کن ... الان مهمان ها مي رسن تو هنوز چادر سرت ...

برايم جالب بود که خانواده ي سعادت را ببينم. به شکل غريبي در پي پيدا کردن نسبت فاميل هاي، فرهاد، نامزد ندا با سعادت بودم. بيشتر از همه دوست داشتم خانم جون را ببينم. مطمئن نبودم که در جشن شرکت کرده يا نه ... براي همين هر خانم مسني که مي ديدم مشغول بررسي مي شدم. گر چه به نظر بي نتيجه مي رسيد اما ايده ي جالبي بود! البته گاهي نغمه مانع کارم مي شد!

-مهرگان امشب چته؟! ... معلوم کجايي؟ ... چرا ناپديد مي شي؟

ابرويي بالا انداختم و گفتم:

-من که همين جام ... کي ناپديد شدم ...

-لابد من بودم داشتم با مادربزرگ فرهاد خوش و بش مي کردم! ... چه خبره؟ ... مهرگان عزيزم فرهاد برادر نداره!

اخمي کردم و گفتم:

-نغمه حرف بي خود نزن!

براي اين که بحث بدون دلخوري خاتمه يابد گفتم:

-من دارم ميرم برقصم اگر نمياي برم به ميترا بگم با هم برقصيم ...

ميترا دختر عموي نغمه بود، نغمه حساسيت عميقي روي ميترا داشت! البته ميترا هم دختر نچسبي بود. گاهي فکر مي کردم چقدر بد است که فقط دوتا دختر خاله دارم. خاله طيبه که 2 سالي از مامان کوچکتر بود سه پسر داشت. پسر بزرگش کيان چند ماهي از من بزرگتر بود و وقتي کوچک بوديم پايه ي تمام خراب کاري هاي من و نغمه بود. کيوان يک سال از ماهان کوچکتر و به نوعي رفيق گرمابه و گلستان يکديگر بودند. کيارش هم نوه ي آخر خانواده و بدون هم بازي بود. 

آخر شب ندا و فرهاد با هم به مسافرت دو روزه اي رفتند، نغمه خيلي گرفته بود. اصرار هاي من و مامان هم براي اين که چند روزي را خانه ي ما باشد فايده اي نداشت.

شب وقت خواب به پروژه کشف خانم جون که ناتمام مانده بود فکر کردم و سعي کردم چهره اي براي خانم جون در ذهنم ترسيم کنم.

*****

هر روز که مي گذشت نقش سعادت در ذهن من پررنگ تر مي شد. با اين که حس خوبي از اين جريان داشتم اما ترس مبهمي هم در دلم خانه کرده بود. اگر من در ذهن سعادت نباشم؟! هيچ دوست نداشتم دلباخته ي کسي باشم که من را نمي بيند. 

براي دادن عينک امروز و فردا مي کردم. مي ترسيدم بهانه ام را براي ديدنش از دست بدهم و يا از آن بدتر حرفي بزند که روياهايم ناتمام بماند. بيشتر از ده روز از پايان تعطيلات گذشته بود و ديگر نمي توانشتم دليل براي دير بردن عينک بياورم. براي همين تصميم گرفتم امروز بعد از برگشتن از دانشگاه سري هم به کتاب فروشي بزنم.

عصر به در کتابفروشي که رسيدم باز هم پايم شل شد و پيش نمي رفت. به خودم نهيب زدم که، "قوي باش مهرگان!" براي اين که از تصميمم برنگردم سريع در را باز کردم و داخل شدم. با حرکت سريع من زنگوله ي بالاي در با صداي خشني ورودم را اعلام کرد. من که از وجود زنگوله شکه شده بودم هاج و واج اطراف را نگاه مي کردم تا اين که سعادت را در يک قدمي خود ديدم.

-خانم اميري حالتون خوبه؟ ... اتفاقي افتاده؟ ...

از خجالت سرم را پايين انداختم و گفتم:

-سلام!

گرچه نگاهم پايين بود اما از صدايش بوي تعجب به مشام مي رسيد!

-سلام ... خوبيد شما؟

با گيجي نگاهش کردم و گفتم:

-ممنون، شما خوبيد؟!

لبخندي زد و گفت:

-خدا را شکر ... ترسيدم ... فکر کردم اتفاقي افتاده ...

با اين حرف دوباره سرم را پايين انداختم و با صداي آهسته اي گفتم:

-راستش از صداي زنگوله ترسيدم ... قبلاً اين جا نبود ...

خنده ي بلندي سر داد و گفت:

-بله ... راستش پيشنهاد من بود اين طوري اگه توي انبار هم باشيم متوجه ورود مشتري مي شيم! 

-آها! از اون لحاظ!!

گاهي وقت ها خودم از حرف زدنم شاکي مي شدم! با خودم گفتم،" مهرگان اگر يک کم فکر کني بعد حرف بزني اتفاقي نمي افته!" حالا وقت اين بود که عينک را پس بدهم و برگردم اما حرف سعادت باعث شد فکر ديگري بکنم.

-کتاب لازم داشتيد؟

با اين حرف به ذهنم رسيد که اين بار را کتاب بخرم دفعه ي بعد عينک را مي دهم. براي خودم دليل مي آوردم که سعادت يک عينک ديگر دارد و به اين يکي نيازي ندارد! گرچه دلايلم عقلم را قانع نمي کرد اما براي قلبم بهانه براي يک ديدار هم غنيمت بود.

سعي کردم که خونسرد باشم.

-بله ... اما کتاب خاصي مد نظرم نيست ... راستش رمان مي خوام با يک کتاب شعر!

لبخندي زد و گفت:

-مي تونم کمکتون کنم؟

با لحن صميمانه اي گفتم:

-خوشحالم مي کنيد

بعد از حدود 30 دقيقه بالاخره به دو کتاب رضايت دادم، واقعاً که اطلاعات سعادت در مورد ادبيات گسترده بود. هميشه فکر مي کردم مشتري هاي  رمان و شعر را دختر ها تشکيل مي دهند اما وجود سعادت مثال نقضي براي اين مسئله بود!

وقت خداحافظي بهتر ديدم که براي دير بردن عينک عذر خواهي کنم براي همين گفتم:

-آقاي سعادت شرمنده ... من بازم يادم رفت عينک را بيارم 

سرم را پايين انداختم که دروغم لو نرود! اما سکوت سعادت مشکوک بود يعني انقدر از نبردن عينک ناراحت شده؟! سرم را بلند کردم شايد دليل ديگري براي سکوت پيدا کنم. نگاه سعادت روي من بود و به محض اين که متوجه نگاهم شد سرش را پايين انداخت و گفت:

-بهتر پيش خودتون نگهش داريد!

با خنده گفتم:

-براي اين که هر وقت مي زنم بقيه بهم بخندن!؟

نگاه اخم آلودي به من انداخت و گفت:

-نخير!

رفتار عجيبي داشت! متوجه نمي شدم چرا ابرو درهم کشيده! وقتي نگاه بهت زده ي من را ديد سرش را پايين انداخت و گفت:

-شما هنوز از من دلخوريد؟

-نه ... مسئله ي مهمي نبود! 

لبخندي زد و گفت:

-خيلي خوبه!

صداي زنگوله بالاي در حضور مشتري جديدي را اعلام کرد من هم سريع خداحافظي کردم و از در خارج شدم. وقتي پايم را از کتابفروشي بيرون گذاشتم به فکر فرو رفتم. رفتار سعادت را نمي توانستم تحليل کنم. از اين که تکرار کرده بودم به من خنديده ناراحت شده و اخم کرده يا از رفتارش شرم زده بود. اگر شرم زده بود بايد خجالت مي کشيد نه اين که رفتارش را با اخم کردن تکميل کند. افکارم حول و هوش همين مسئله بود که به خانه رسيدم. 

نگاه هاي مامان مشکوک بود. تنها حدسي که مي توانستم بزنم اين بود که نقش اول اين جريان را عمه مه گل بازي مي کند. چيزي نمي گفت، اما دزديدن نگاه و سکوتش همه چيز را لو مي داد. زياد پاپي نشدم که از قضيه سر در بياورم، ترجيح مي دادم به رفتار سعادت فکر کنم و تا عمه!

*****

دو هفته اي از آخرين ديدارم با سعادت مي گذشت و هنوز نتوانسته بودم متوجه علت رفتارش شوم. امروز بعد از کلاس هاي صبح راهي خانه شده بودم که در محوطه ي دانشگاه سعادت را مشغول صحبت با استاد اعتضاد ديدم. با اين که از ديدنش تعجب کرده بودم اما وقتي براي  کنکاش نداشتم. فاصله ي زيادي با آن ها داشتم و تقريباً مطمئن بودم که من را نديدند براي همين سعي کردم تا دور از چشم آن ها از دانشگاه خارج شوم. علت اين رفتار و فکرم براي خودم هم عجيب بود. دوست نداشتم با سعادت در حضور اعتضاد روبرو شوم. براي همين سعي کردم در بيشترين فاصله ي عرضي از آن ها قدم بردارم. چند قدمي بيشتر با آن ها فاصله نداشتم که به خاطر کنجکاوي سرم را بلند کردم و در همين لحظه سعادت هم متوجه من شد. راهي براي گريز نبود! به همين خاطر سرم را به نشانه ي سلام تکان دادم. سعادت هم همين کار را تکرار کرد. با اين کار سعادت توجه استاد اعتضاد به سمت من جلب شد. با نگاه اعتضاد مجبور شدم نزديک تر بروم و سلام کنم. اعتضاد نگاهي به من کرد و گفت:

-خانم اميري شما با دکتر سعادت آشنايي داريد؟

از سوالش تعجب کردم. دليلي براي اين سوال نمي ديدم. با خودم گفتم به خصلت هاي نيکوي جناب اعتضاد بايد فضولي را هم اضافه کنم.

سعادت که تعلل من را ديد جواب داد:

-سر يک برنامه ي رصد با دکتر صبا با خانم اميري آشنا شدم ... فکر نمي کردم ايشون دانشجوي اين دانشگاه باشند

باز هم چيزي نگفتم، طاقتم تمام شده بود. 

-استاد اگر امري نيست فعلاً‌مرخص مي شم ... البته به زودي زود خدمت مي رسم که ساعت هاي کلاس را با هم هماهنگ کنيم!

حرف سعادت باعث شد چشمانم به سمتش بچرخد. سعادت که کنجکاوي ام را ديده بود خيلي سريع با اعتضاد خداحافظي کرد و با اين کار اعتضاد از ما جدا شد. من هم که ايستادن در محوطه ي دانشگاه کنار يک غريبه را درست نمي ديدم لب باز کردم که خداحافظي کنم که سعادت غافلگيرم کرد.

-خانم اميري منزل تشريف مي بريد؟!  ... من بيرون منتظرتون هستم ...

با سرعت از من دور شد و مهلت هر گونه حرفي را از من گرفت. راهي جز خروج از دانشگاه نداشتم. با سستي قدم برمي داشتم و اميدوارم بودم که سعادت از انتظار خسته شود گرچه هر چقدر هم که قدم هاي کوچک بر مي داشتم بيشتر از 5 دقيقه طول نمي کشيد. برداشتن قدم هاي کوچک من را به دوران کودکي برد.

کيان انتهاي حياط مي ايستاد و به نوبت به من و نغمه مي گفت چند قدم و چطوري برداريم! 

-مهرگان 3 قدم فيلي!

-نغمه تو 5 تا مورچه اي بيا!

-اه کيان! چرا من همش قدم مورچه اي مهرگان قدم فيلي!

-حرف نباشه! ... من بايد بگم کي چطوري بياد!

با يادآوري گذشته ها لبخندي زدم و از در دانشگاه خارج شدم. بيرون در، سمت ديگر خيابان سعادت را ديدم که منتظرم ايستاده. با اين که ممکن بود بعداً برايم دردسر درست شود اما درست نمي ديدم که بدون هيچ حرفي راهم را کج کنم و بروم. 

وقتي روبروي سعادت قرار گرفتم گفتم:

-شما را هم معطل کردم ... اگر اجازه بديد مرخص بشم

لبخندي زد و گفت:

-اتفاقاً از ديدنتون خيلي خوشحال شدم ... ان شالله که از اين به بعد بيشتر هم همديگه را مي بينيم!

با تعجب ابرويي بالا انداختم و چيزي نگفتم. سعادت ادامه داد:

-قرار توي دانشگاه يه سري کلاس هاي رصد بزاريم ... همه چيز از ابتدا، البته ممکن براي شما تکراري باشه اما خيلي خوشحال مي شم که توي کلاس ببينمتون!

باز حرف از رصد شده بود و من کنترل خودم را از دست دادم و گفتم:

-واي ... چه عالي ... حتماً! ... حالا از کي شروع مي شه؟!

خنده ي کوتاهي کرد و گفت:

-شما که از من هم بيشتر عجله داريد ... به زودي!

سرم را پايين انداختم و سعي کردم که چيزي نگويم! 

-اگر اجازه بديد برسونمتون

-نه خيلي ممنون، مزاحم نمي شم

-مراحميد ... مسيرمون يکيه

مجبور شدم به دروغ بگويم که قرار نيست به خانه بروم. خداحافظي کردم و مسير خلاف جهت خانه را در پيش گرفتم. با خودم گفتم، "يعني نمي توني بگي نمي خوام با شما بيام! يه وقت هايي که خيلي زبون داري! حالا چرا تا اين را مي بيني لال مي شي!!!"

براي اين که با سعادت برخورد نکنم مجبور شدم مسير خلاف جهت را کمي ادامه دهم متاسفانه مسير يک طرفه بود و مجبور بودم پياده به سمت ايستگاه تاکسي بروم. وقتي دوباره جلوي در دانشگاه رسيدم که کمتر از 30 دقيقه به کلاس بعدي زمان داشتم و فرصت نمي کردم براي نهار به خانه بروم. با مامان تماس گرفتم و گفتم که براي نهار نمي روم. کلي توي دلم به خودم و سعادت بد و بيراه گفتم که من را از غذاي خوشمزه ي مامان محروم کرده بود.

*****

نه! ... فايده اي ندارد! ... هر چقدر که براي دلم بهانه مي آورم و دليل مي تراشم بي فايده است! مجبورم امروز به حرف دلم باشم. صبح قبل از خروج از خانه براي صدمين بار عينک سعادت را تميز کردم و داخل کيفم گذاشتم. وقتي داشتم از جلوي مغازه مي گذشتم نيم نگاهي به داخل مغازه انداختم. با اين کار ياد مينا افتادم که زماني عاشق شاگرد مغازه ي نانوايي شده بود و هر روز صبح زير چشمي نانوايي را مي پاييد. لبخندي زدم و به راهم ادامه دادم.

به محض ورود به محوطه ي دانشگاه سولماز را ديدم که برايم دست تکان مي دهد، به سمت سولماز حرکت کردم و بعد از احوالپرسي گله گذاري خانم شروع شد.

-مهرگان خانم ... سايه تون سنگين شده بانو! ... کم پيدايي!؟ ... چه خبره؟ 

-من که بيشتر روز ها دانشگاهم و هم ديگه را مي بينيم اين حرفا ديگه چيه!؟

-بله ... اما چه ديدني ... خانم حواسش جاي ديگه است ... حالا کجا جا گذاشتيش؟!

با گيجي پرسيدم:

-چي را جا گذاشتم!؟

-حواستون را! ... پيش کي گذاشتيد بانو!؟

ضربه اي به بازويش زدم و گفتم:

-تو دوباره شروع کردي به شايعه پراکني!

با اين حرفم انگار چيزي را به خاطر آورده باشد گفت:

-راستي! شنيدي قرار کلاس بزارن در مورد نجوم؟ ... بچه ها مي گفتن استادش دکترا داره ...

نگاهي به اطراف انداخت و خودش را کمي به من نزديک کرد و گفت:

-بين خودمون باشه ... انگار فاميل اعتضاد ... بچه ها مي گفتن خيلي خوش تيپ ... تازه مجردم هست!

با اين حرف قهقهه اي زد و گفت:

-بهناز از همين الان براش نقشه کشيده

نا خودآگاه اخمي کردم و با خودم گفتم، "بهناز غلط زيادي کرده!"

سولماز نگاه دقيقي به صورتم انداخت و گفت:

-مهرگان تو ديديش اين جناب دکتر را؟!

حال و حوصله ي حرف زدن را نداشتم. با اين که از تشکيل کلاس خوشحال شده بودم اما دوست داشتم کلاس فقط براي پسرها برگزار مي شد و داشتم به اين نتيجه مي رسيدم که  نجوم به درد دختر ها نمي خورد ... با اين فکر به خودم گفتم، "خيلي حسودي ها!"

 من هميشه آدم انحصار طلبي بودم. اگر چيزي را دوست داشتم آن چيز را فقط براي خودم مي خواستم حالا هم که دل به کسي بسته بودم حاضر نبودم از دستش بدهم. نمي دانستم در مقابل کسي مثل بهناز که نقطه ي مقابل من بود، اميدي هست يا نه! اما مطمئن بودم که حاضر نيستم عقب نشيني کنم با اين فکر ها هر لحظه اخم هايم عميق تر مي شد تا اين که با تکاني که سولماز به دستم داد به خودم آمدم.

-نه ... انگار واقعاً حالت خوب نيست ... اتفاقي افتاده؟

-نه چيز خاصي نيست ... من ديگه برم کلاسم دير مي شه

تا عصر در اين فکر بودم که چطور مي توانم در مقابل بهناز براي خودم امتياز کسب کنم. در آخر به اين نتيجه رسيدم که حريف من بهناز نيست بلکه خود سعادت است. ترجيح مي دادم با کسي که دوستش دارم رقابت کنم، اين طوري انگيزه ي بيشتري براي پيروزي داشتم. براي همين تصميم براي رفتن به کتابفروشي قطعي شد.

بعد از ظهر بدون هيچ ترديدي وارد مغازه کتابفروشي شدم اين بار زنگوله با صداي ملايم تري ورودم را اعلام کرد. ديدن حاج آقا با اين که باعث خوشحالي ام شد اما به نوعي مانع از ديدن سعادت بود و اين اذيتم مي کرد.

حاج آقا با لحن مهرباني گفت:

-چه عجب! يادي از ما کردي بابا جان؟!

-من که هميشه مزاحم شما هستم ... چند وقت پيش اومدم شما تشريف نداشتيد

سري تکان داد و گفت:

-راستش اين خانم جون از وقتي سهراب برگشته همش بهانه مي گيره مي گه تو ديگه نمي خواد بري مغازه، سهراب هست ... هر چي بهش مي گم زن! ... سهراب اين همه درس نخونده، چندين و چند سال غربت را تحمل نکرده که بياد پشت پيشخون کتابفروشي بايسته توي گوشش نميره که نميره! ... الان هم فقط به اين خاطر اجازه داده بيام، که سهراب کار داشته و نمي تونسته مغازه باشه ... قرار بلافاصله بعد از ورود سهراب من از در خارج بشم!

خنده اي کرد و گفت:

-مي بيني بابا جان اينم روزگار من ... مي گن هر چه کني به سرت مياد همينه ... مردا تا جوانن و زور دارن، زور مي گن وقتي هم پير مي شن بايد زور بشنون ديگه!

لبخندي زدم و گفتم:

-اما به شما نمياد که زورگو بوده باشيد

-زورگو نبودم ... اما خوب خيلي هم کنار زنم نبودم ... حالا که پير شديم، شدم گوش به فرمان خانم!

چشمکي زد و گفت:

-البته از حق نگذريم خيلي خوش مي گذره!

صداي خنده ام در صداي زنگوله بالاي در گم شد و شد و بلافاصله بعد از آن صداي سعادت به گوش رسيد. 

با شنيدن صدايش سرعت تپش قلبم افزايش پيدا کرد و صورتم گر گرفت. سرم را براي لحظه اي بالا آوردم و سلام کوتاهي کردم. حاج آقا بعد از صحبت کوتاهي با سعادت به من گفت:

-خب ... من ديگه برم پيش خانم جون ... بنده خدا خانومم از صبح تنها بوده دلش برام تنگ شده!

خودش به اين حرف خنديد و رفت.

نه من چيزي مي گفتم نه سعادت. با خودم فکر کردم، "براي چه اين جا ايستادم و هيچ حرفي نمي زنم!" کيف را از روي دوشم برداشتم و روي پيشخوان گذاشتم و مشغول پيدا کردن عينک سعادت شدم. بعد از چند بار اين طرف و آن طرف کردن محتويات کيف بالاخره عينک را پيدا کردم. حالا که عينک پيدا شده بود نمي دانستم بايد چه بگويم. يک لحظه احساس کردم ذهنم از هر چيزي خالي شده. عينک را روي پيشخوان گذاشتم و زيپ کيف را کشيدم. عينک را به طرف سعادت دراز کردم و با صدايي که سعي مي کردم خيلي لرزان نباشد گفتم:

-اينم امانتي شما ... دستتون درد نکنه 

براي يک لحظه صورت سعادت در خود جمع شد اما باز هم چيزي نگفت. من که دستم بين زمين و هوا مانده بود عينک را روي پيشخوان گذاشتم و با سر پايين مشغول مرتب کردن کيف و چادرم شدم. خداحافظي زير لبي کردم و به سمت در راه افتادم. يکي دو قدم بيشتر برنداشته بودم که صداي سعادت باعث ايستادنم شد.

-خانم اميري مي شه يه شماره تماس ازتون داشته باشم!؟

با تعجب به سمتش برگشتم و چيزي نگفتم. دوباره لب باز کرد و ادامه داد:

-مي خوام در مورد کلاس هاي نجومي که توي دانشگاه گذاشتم باهاتون مشورت کنم ... کسي را مطلع تر از شما پيدا نکردم ...

نيشخندي از افکارم روي لبم نشست و با خودم گفتم، "بيا! حالا هي اصرار کن بيام ببينمش! سعي کردم صدايش را در ذهنم تقليد کنم ... مي خوام باهاتون مشورت کنم!"

با نارضايتي که سعي مي کردم خيلي در چهره ام مشخص نباشد به سمت پيشخوان برگشتم و روي کاغذي که گذاشته بود شماره تماس را نوشتم و باز به سمت در چرخيدم. اما هنوز قدمي بر نداشته بودم که باز هم با صدايش مانع از ادامه ي مسيرم شد.

-خانم اميري اين را فراموش کرديد

برگشتم و عينک را توي دستش ديدم. با صداي سردي گفتم:

-اين عينک امانت دست من بود که الان هم به صاحبش برگردوندم

اخمي کرد و گفت:

-يک بار هم قبلاً گفتم اين عينک مال شماست

با خودم گفتم، "انگار جداً مشکل داره ها!" بدون اين که عينک را از دستش بگيرم به سمت در حرکت کردم. با خودم فکر کردم همه چيز تمام شد. صدايي در مغزم پيچيد که اصلاً چيزي شروع نشده بود.

چند قدمي با در فاصله داشتم که سعادت جلوي رويم قرار گرفت و گفت:

-خانم اميري ...

شايد مسخره بود اما ازش دلخور شده بودم و دوست نداشتم جوابش را بدهم براي همين سرم را بلند نکردم. باز هم تکرار کرد. 

-خانم اميري ... به من نگاه کنيد

با خودم گفتم، "پسره پررو! ... نگاه کنم که اخم هاي جنابعالي را ببينم ... هيچم نگاه نمي کنم!" 

-مهرگان خانم ...

برايم جالب شده بود که اگر باز هم جواب ندهم قرار است چطور صدايم بزند! با اين فکر لبخندي روي لبم نشست.

-خواهش مي کنم يک لحظه من را نگاه کنيد

سرم را بلند کردم و سعي کردم بي تفاوت و خونسرد باشم. حالا سعادت بود که سرش را پايين انداخته بود.

بعد از چند لحظه که به سکوت گذشت و انگار کسي خيال شکستنش را نداشت تکاني خوردم، با تکان من سعادت که انگار حدس زده بود مي خواهم بروم سرش را بلند کرد و گفت:

-من مي خوام اين عينک پيش شما باشه چون مي خوام بهم فکر کنيد

نگاه متعجبي به او انداختم و حرفي نزدم، نفس عميقي کشيد و به سرعت ادامه داد:

-اگر مي دونستيد وقتي اين عينک را مي زنيد چقدر دوست داشتني مي شيد به من حق مي داديد!

چند لحظه اي طول کشيد تا متوجه حرفش شدم. به محض اين که جمله ي سعادت در ذهنم پردازش شد سرم را پايين انداختم و لبم را به دندان گرفتم. هيچ فکر نمي کردم که اين جمله را از زبانش بشنوم. حس غريبي بود. گرماي خاصي در وجودم دويد و به گونه هايم رسيد. احساس مي کردم از گونه هايم آتش مي بارد. صداي زنگوله سکوت را شکست.

کسي داخل شد و بعد از زمان کوتاهي صداي زنگوله نشان از خارج شدن همان شخص بود. نمي دانستم که چرا خشکم زده و کاري نمي کنم. باز هم سعادت بود که به حرف آمد:

-خيلي وقت بود مي خواستم اين حرف را بزنم ... اما شما طوري برخورد مي کنيد که آدم نمي تونه حرفش را بزنه! 

تنها چيزي که در مغزم تکرار مي شد اين بود که نبايد بيشتر از اين بمانم. براي همين بدون هيچ حرفي به سمت در حرکت کردم و قبل از خروج از در صداي سعادت که مي گفت:

-من باهاتون تماس مي گيرم را شنيدم

تا رسيدن به خانه گيج حرف هاي سعادت بودم. در هر لحظه حس متفاوتي به سراغم مي آمد، لحظه اي خوشي سخنان سعادت در جانم مي پيچيد و لحظه ي بعد ترديد اين که بايد چه بکنم و اين که منظور سعادت از اين حرف ها چه بود؟! 

*****

رفتارم در خانه تغيير کرده بود. افکار مختلفم باعث سکوت بيش از حدم مي شد که همين موضوع هم باعث نگراني مامان شده بود. طوري که بعد از دو روز طاقت نياورد و گفت:

-مهرگان، مامان جان چيزي شده؟ اتفاقي افتاده انقدر تو خودتي؟!

من که نمي دانستم بايد چه جوابي بدهم گفتم:

-نه مامان ... فقط يک کم کسلم ...

با اين که به نظر نمي رسيد قانع شده باشد گفت:

-خب، با نغمه يا دوستات برو بيرون ... چند وقت استخر نرفتي؟ ... اصلاً يه برنامه بذار برو فيلم عقد ندا را ببين ... خاله ات مي گفت ديروز رفته گرفته.

براي اين که مامان را بيش از اين نگران نکنم گفتم:

-آره ... بايد يه فکري بکنم ...

اما حقيقت اين بود که تصميم نداشتم هيچ کدام از اين کارها را بکنم. بيشتر از هر چيزي منتظر تماس سعادت بودم. انگار که با اين تماس تمام مشکلات حل مي شد. گرچه مشکل اصلي اين بود که هيچ ايده اي براي صحبت با سعادت نداشتم.

صداي مامان رشته ي افکارم را بريد.

-مهرگان چندبار بهت بگم انقدر خرما و کاکائو نخور ... نگاه کن روي بازوت را چندتا جوش زده... اگه تا عروسي خوب نشه مي خواي چه کار کني؟!

با اين حرف مامان نگاهي به بازويم که آستين کوتاه لباس به نمايش گذاشته بود کردم و گفتم:

-همش چند تا جوش ... حالا کو تا عروسي! ... خوب مي شه خودش

*****

امروز صبح خسته و کسل راهي دانشگاه شدم. سه روز از ديدار با سعادت مي گذشت و خبري از تماس تلفني نبود و من هر شب تا نزديکي هاي صبح بيدار بودم. افکارم پريشان تر از چيزي بود که اجازه ي خوابيدن را به من بدهد.

ستاره و سولماز براي چندمين بار علت رفتارم را پرسيدند و من هم مثل هميشه تنها کاري که توانستم انجام دهم فرار از سوالاتشان بود. اين که نمي توانستم در مورد سعادت با کسي حرف بزنم و مشورت کنم کلافه ام مي کرد. هيچ کس تا اين حد به من نزديک نبود که با او حرفي از احساساتم بزنم. البته مي توانستم موضوع را سربسته با فاطي در ميان بگذارم که چون چيزي تا کنکور نمانده بود ترجيح مي دادم که مزاحمش نشوم.

نغمه هم گزينه ي مناسبي نبود. اصولاً نمي شد خيلي روي رازداري اش حساب باز کرد! 

نمي توانستم حواسم را جمع کلاس کنم. هيچ وقت فکرش را نمي کردم که شخصي تا اين حد فکرم را مشغول کند. هنوز کلاس اول تمام نشده بود که گوشي ام زنگ خورد. از آن جايي که عادت داشتم گوشي روي لرزاننده باشد، مطمئن بودم که استاد بويي نبرده. استاد اين ساعت، استاد سخت گيري بود که از روز اول اعلام کرده بود به هيچ عنوان صداي زنگ تلفن را تحمل نخواهد کرد. براي همين پيش از اين که صداي ويز ويز موبايل لو ام بدهد با اجازه از کلاس خارج شدم و به صفحه ي گوشي نگاه کردم. شماره ناآشنا بود براي همين با سردي جواب دادم:

-بله؟

-سلام

-سلام

سکوت کردم و منتظر شدم شخص پشت خط خودش را معرفي کند.

-خانم اميري، سعادت هستم ... 

تازه در اين زمان بود که به خاطر آوردم چقدر منتظر تماسش بودم. نگاهي به سالن انداختم و ترجيح دادم براي اين که دليلي براي توجيح حرارت صورتم داشته باشم به محوطه ي باز دانشگاه بروم. با صدايي که سعي مي کردم خونسرد جلوه کند گفتم:

-بله! امرتون؟!

بعد از اين حرف با خودم گفتم، "واقعاً که بلد نيستي حرف بزني! به جاي اين که حالش را بپرسي انگار داري با ارباب رجوع صحبت مي کني!"

-راستش در مورد موضوعي که چند روز پيش مطرح کردم تماس گرفتم، مي خواستم نظر شما را بدونم

صورتم گر گرفته بود و داغي گوش هايم را احساس مي کردم. حقيقت اين بود که من نظري نداشتم. يعني نظر قطعي نداشتم! سعادت را دوست داشتم اما برايم مهم بود که منظور سعادت چيست!؟ حاضر نبودم احساسم را درگير يک رابطه ي زود گذر بکنم ... مي ترسيدم ... از تنها و بي دل ماندن مي ترسيدم ... براي همين سکوت کردم و چيزي نگفتم.

-خانم اميري ... من منتظرم

نفس عميقي کشيدم و به زحمت گفتم:

-راستش من منظور شما را از حرفاي اون روز نفهميدم!

با خودم گفتم، "الان که پيش خودش فکر کنه با چه آدم خنگي طرف شده!"

-فکر مي کردم منظورم را رسونده باشم!

با سکوت دوباره ي من خودش ادامه داد:

-حقيقت اين که من فکر مي کنم ما مي تونيم با هم زندگي خوبي داشته باشيم. شما ويژگي هايي داريد که مورد نظر من بوده!

با اين حرف لبخندي از خوشحالي زدم و نفسي به آسودگي کشيدم.

-فقط مي خواستم اگر شما قبول کنيد تا پايان امتحانات شما و روبراه شدن کارهاي من صبر کنيم ... راستش نتونستم صبر کنم تا اون موقع!

با اين حرف از حرکت ايستادم. فکر اين جا را نمي کردم! من سعادت را مي خواستم اما نمي توانستم به اعتماد خانواده ام پشت کنم. سکوتم فرصت را به سعادت داد که باز هم ادامه دهد:

-قصد جسارت نداشتم ... باور کنيد کافيه من اسم شما را بيارم تا آقاجون از فردا دنبال عاقد بيفته! 

بعد از مکثي که به نظر خودم طولاني آمد گفتم:

-راستش غافلگيرم کرديد ... من هيج وقت چنين رابطه اي نداشتم و تمايلي هم ندارم که داشته باشم!

-خانم اميري شما متوجه عرايض بنده نشديد ... من فقط مي خوام تا زماني که با خانواده خدمت برسيم خيالم راحت باشه همين ...

-اجازه بديد فکر کنم

-باشه، حتماً! ... پس من دو روز ديگه تماس مي گيرم. اميدوارم به اين قضيه فکر کنيد که من هيچ چيز خاصي نمي خوام ...

وقتي تماس قطع شد به اين نتيجه رسيدم که خلاف چيزي که فکر مي کردم با تماس سعادت نه تنها گره افکارم باز نشد بلکه به گره کور تبديل شد. نمي دانستم چه کاري درست است و چه کاري غلط! نه مي توانستم به سعادت بگويم که لازم نيست صبر کند تا امتحاناتم تمام شود نه اين که حرف هايش را قبول کنم، حتي از نتيجه اي که ممکن بود خود سعادت از اين تصميم بگيرد مي ترسيدم.

*****

افکار در هم و بر هم خودم کم بود که با ورود به خانه متوجه حضور عمه مه گل شدم. با سستي و بي ميلي چادر را از روي سرم برداشتم و به طرف پذيرايي رفتم. عمه با ديدنم از جا بلند شد و به استقبالم آمد. با خودم گفتم، "خدا بهت رحم کنه! ببين چه مهربون بازي در مياره! بدون نقشه هاي پليدي برات کشيده!" با اين فکر لبخندي زدم و با خودم گفتم، "انقدر بي انصاف نباش مهرگان! عمه هميشه تو را زيادي لوس مي کنه!"

مجبور شدم با همون سر و وضع چند دقيقه اي پيش عمه بنشينم. وقتي مقنعه را از سرم برداشتم متوجه نگاه هاي خشمگين مامان شدم. مطمئنن موهايم آشفته شده بود و مامان هيچ دلش نمي خواست خواهر شوهرش، احتمالاً عروس آينده اش را با اين وجنات ببيند! براي همين گفت:

-مهرگان جان پاشو يه آبي به دست و روت بزن و لباست را عوض کن ... عمه تازه اومده مي خوام زنگ بزنم بچه ها هم بيان، پاشو مامان ...

با اين حرف مامان صداي اعتراض عمه بلند شد.

-ولش کن مطهره ... زنگ نزني ها ... امشب وقتش نيست ... مارال هم امتحاناتش شروع شده. ميثاق هم که دنبال کاراي شرکت و گرفتن خانه است!

با اين حرف نگاهي به من انداخت و منتظر عکس العملم شد. من هم براي اين که کاري نکنم مهلکه را به بهانه ي تعويض لباس ترک کردم. موهاي سرم به شکل وحشتناکي حالت گرفته بود و به درستي روي سرم قرار نمي گرفت. اين شوره هاي سرم هم که کلافه ام کرده بود. تصميم گرفتم دوش سريعي بگيرم و بعداً به پذيرايي برگردم. 

بعد از حمام در انتخاب لباس مردد بودم، هوا گرم بود و دلم لباس باز و آستين کوتاه مي خواست اما هيچ حوصله ي نصيحت هاي عمه را در مورد خوردن شيريني و کاکائو نداشتم. براي همين لباس آستين سه ربعي پوشيدم و به سالن رفتم.

عمه که انگار زمان برايش طولاني گذشته است گفت:

-اومدي عمه جان ... چه کار مي کردي!؟

با خودم گفتم، "هنوز هيچي نشده داره برات مادر شوهر بازي در مياره! شيطونه مي گه برم توي اتاقم و بيرونم نيام!" بدون اين که به حرف عمه اهميتي بدم روي مبل روبرويش نشستم و گفتم:

-عمه چرا مارال نيومد؟ حالش خوبه؟

-خوبه عمه جان، امتحاناتش از هفته ي ديگه شروع مي شه و مارال هم که مي دوني انقدر توي ترم کار سرش ريخته بود که وقت نکرده درس بخونه، بچه ام همش سرش توي کتاب! مي خواد مثل ترم هاي قبل شاگرد اول بشه!

هميشه علت رفتار عمه برايم جالب بود. اين که چرا انقدر از مارال تعريف مي کند و نمي گذارد رفتار و کردار مارال نشان دهنده ي شخصيت مهربان و هنرمندش باشد. مي دانستم که مارال شاگرد اول کلاس نيست و هميشه هم نمره هاي خوبي نمي گيرد. اما نمي فهميدم که چرا عمه انقدر اصرار به اين قضيه دارد با اين که از رابطه ي صميمانه ي من و مارال با خبر است!

اصرار مامان بي فايده بود و عمه قبل غروب آفتاب رفت. بعد از رفتن عمه کم کم سر و کله ي بابا و ماهان هم پيدا شد. بعد از آمدن بابا منتظر بودم تا مامان اهم اخبار را به اطلاع بابا برساند و من هم از قضيه با خبر شوم. اما هر چقدر تلاش کردم نتوانستم از حرف هاي رد و بدل شده بويي ببرم.

امشب هم مثل شب هاي پيش به فکر هاي مختلف گذاشت با اين تفاوت که لااقل از نيت سعادت با خبر شده بودم. جواب دادن به سعادت کار دشواري بود! هر چه فکر مي کردم باز هم به بن بست مي خوردم.

****

خوشبختانه ديروز کلاس نداشتم و توانستم روي حرف هاي سعادت بيشتر فکر کنم. از صبح منتظر تماس سعادت بودم تا اين که زماني که داشتم از دانشگاه خارج مي شدم، با لرزيدن گوشي دلم لرزيد. سعي کردم با صداي خونسردي پاسخ گو باشم.

بعد از سلام و احوالپرسي گفت:

-خانم اميري فکراتون را کرديد؟

بعد از مکثي که براي آرام کردن خودم بود گفتم:

-بله ... راستش تنها چيزي که مي تونم بگم اينه که من تا يک ماه آينده قصد ندارم تصميم مهمي براي آينده ام بگيرم ...

صداي نفس عميقش را از پشت خط شنيدم.

-براي من همين قدر هم کافيه! 

وقتي ديد من جوابي ندادم گفت:

-فعلاً مزاحمتون نمي شم ... مراقب خودتون باشيد ... خدانگهدار.

بعد از پايان جمله بلافاصله گوشي را قطع کرد و مهلت نداد جوابش را بدهم. نفسي به آسودگي کشيدم و راهي خانه شدم. در تمام مسير صدايش توي سرم مي پيچيد و خوشي توي دلم قنج مي زد.

مامان که بعد از چند روز روي خوش و خندان من را ديده بود گفت:

-مهرگان لباست را عوض کردي بيا کارت دارم

با اين حرف تا ته ماجرا خواندم! مي دانستم که تمام اين ها زير سر عمه خانم است. براي برگشتن به پذيرايي تا جايي که مي توانستم تعلل کردم و کارهايم را با پايين ترين سرعت ممکن انجام داد. 

نزديک آشپزخانه بودم که با صداي مامان به خودم آمدم.

-مهرگان داري مياي اون شيريني توي يخچال که پريروز عمه ات آوردم بيار!

با خودم گفتم، "بيا! براي خودشون شيريني خورون راه انداختن!" از اين فکر اخمي روي صورتم نشست.

مامان استعداد زيادي در پنهان کردن و مهم تر از آن کشاندن بحث به چيزي که مي خواست نداشت و معمولاً از بدترين جاي ممکن شروع به صحبت مي کرد. براي همين خودم پيش قدم شدم و گفتم:

-خب! عمه چه کار داشت که با شيريني اومده بود؟!

-وا ... حرفا مي زني ها ... مگه حتماً بايد کاري داشته باشه ... دوست داشت داره مياد خونه ي برادرش دست خالي نباشه!

-آهــــــا ... نه که من عمه را نمي شناستم از اون بابت مي گين ديگه!

-خب حالا تو ام! ... گفت اين را آوردم ان شالله دفعه ي ديگه با شيريني خواستگاري خدمت برسيم ...

برآشفته گفتم:

-مگه شما بهشون نگفتيد جواب من چيه ... شيريني خواستگاري ديگه چه صيغه ايه؟

اخمي کرد و گفت:

-عرايضتون را به سمعشون رسوندم خانم! 

بعد از مکث کوتاهي ادامه داد:

-اما مي گه ما که غريبه نيستيم حالا يه شب دور هم جمع مي شيم، اين دوتا جوون حرفاشون را با هم بزنن شايد به نتيجه برسن

اخم روي صورتم عميق تر شد و گفتم:

-من نمي خوام دور هم بشينين ... در ضمن هيچ حرفي هم با ميثاق ندارم! بايد با چه زبوني بگم!

مامان که معلوم بود هم از حرف هاي من عصباني است و هم اين که مي خواد به قول خودش با زبان خوش من را راضي کند گفت:

-آخه عزيز دلم من که نمي تونم بهش بگم خونه ي برادرت نيا، مي تونم؟

سکوت کردم و چيزي نگفتم، مامان ادامه داد:

-حالا آسمون به زمين نمياد دو دقيقه با پسر عمه ات حرف بزني ...

با صدايي بلند تر از حد معمول گفتم:

-چه آسمون به زمين بياد چه نياد من با ميثاق حرف نمي زنم! 

مامان با نگاه رنجيده اي سکوت کرده بود. نبايد کوتاه مي آمدم در غير اين صورت هر چيزي از عمه بر مي آمد. مي ترسيدم با يک بار آمدن و جواب رد شنيدن جنجالي به راه بياندازد و من هم مجبور شوم به خاطر مصلاح خانواده از مواضعم عقب نشيني کنم. براي همين بدون اين که به چشمان مامان نگاه کنم گفتم:

-به خدا مامان اگر عمه اينا اين جا بيان براي خواستگاري ميرم خونه ي مادر جون و تا وقتي اين قضيه حل نشه بر نمي گردم خونه ... از همين الان گفته باشم ... من با فاميل ازدواج نمي کنم!

مامان که ديده بود ملايمتش جواب نداد با اخم گفت:

-ديگه چي ... خانم براي من قهرم مي کنه! 

بعد از چند لحظه ادامه داد:

-يه خواستگاري که اين همه قشقرق نداره!

در حالي که به سمت اتاقم مي رفتم گفتم:

-من از هفته ي ديگه امتحان دارم ... هيچ حوصله ي اين مراسم هاي مسخره را هم ندارم ... حرفمم همونه که گفتم ... ميرم پيش مادر جون ...

از رفتارم با مامان پشيمان بودم. هيچ کدام از اين اتفاقات تقصير مامان نبود که من با مامان بداخلاقي کرده بودم. اما چاره اي نبود! مي دانستم عمه کوتاه بيا نيست براي همين بايد مامان را از اين وصلت پشيمان مي کردم.

*****

يک هفته اي که به عنوان فرجه ي قبل از امتحان داشتم به قهر و ناز مامان گذشت. متوجه شده بودم که نگراني مامان از اين است که تصميم من به پاي او نوشته شود. در صورتي که در خانه هيچ کس به اندازه ي مامان به اين جلسه ي خواستگاري اصرار نداشت. حتي بابا هم که مخالفت سفت و سخت من را ديده بود گفت:

-گرچه مه گل خواهرمه و هر وقت بياد قدمش روي چشمامه اما بهش مي گم که اصلاً روي خواستگاري حسابي باز نکنه

با اين حرف بابا خيالم از يک جهت راحت شد و حالا فقط موضوع سعادت بود که ذهنم را در گير کرده بود. در اين مدت تقريباً هر شب از سعادت پيامک داشتم و او که تمام طول روز ذهنم را اشغال کرده بود خواب شبم را هم از آن خود مي کرد. هنوز جرأت پاسخ به پيامکش هايش را نداشتم. نوعي ترس، خجالت و بي تجربگي دست به دست هم داده بود تا در برابر حرف هايش سکوت کنم. اما عجيب به اين پيامک هاي گاه و بي گاه عادت کرده بودم. طوري که هر شب بدون خواندن ده باره ي پيام هايش گوشي را رها نمي کردم.

روي تخت دراز کشيده بودم و به شکل کاملاً غير ارادي منتظر پيام سعادت بودم. با صداي پيامک گوشي چنان ذوقي کردم که خودم هم از رفتارم خجالت کشيدم. شده بودم شبيه دختر هاي 15-16 ساله اي که تازه عاشق شده اند! با خودم گفتم، "حالا درسته سنم بيشتر اما دفعه ي اولمه ديگه!" با اين فکر کمي خودم را تبرعه کردم و با عجله پيام را باز کردم:

دل از من برد و روي از من نهان کرد

خدا را با که اين بازي توان کرد!

حس خوشي زير پوستم دويد. احساس اين که اين بيت حرف دلش باشد من را به عرش مي برد. دستم بارها براي پاسخ گويي روي دکمه ها قرار گرفت و اما باز هم ترس مانعم مي شد. فکر اين که سعادت چه ذهنيتي از من دارد آزارم مي داد. ترس از اين که اگر روزي کنار هم بودم نظرش در مورد اين روز ها چه خواهد بود جرأتم را گرفته بود.

*****

با شروع امتحانات تمام تلاشم را کردم که تمرکزم فقط روي امتحانات باشد. گرچه حضور گاه و بي گاه عمه اعصابم را به بازي مي گرفت و نمي توانستم حضور سعادت را در فکرم انکار کنم.

بعد از امتحان امروز منتظر ستاره و سولماز بودم که گوشي ام زنگ خورد. حدس مي زدم مامان باشد. احتمالاً مثل چند روز گذشته با خاله براي خريد وسايل ندا مي رفتند، دو سه ماه بيشتر تا عروسي باقي نمانده و خواهر ها در تدارک بهترين جهيزيه براي ندا بودند.

اما وقتي گوشي را برداشتم با کمال تعجب متوجه شماره ي سعادت شدم. به جز روز اول و براي گرفتن جواب سابقه نداشت تلفن بزند و روزي يکي دو بار پيام مي فرستاد. سعي کردم خونسرد باشم اما مطمئن بودم که صدايم تعجبم را آشکار مي کند.

-بله، بفرماييد.

-سلام، خانم اميري،‌خوب هستيد؟

-سلام، ممنون، شما خوبيد؟

-از احوالپرسي هاي شما!

با اين حرف سعادت با خودم گفتم، "ماشالله پررو هم هستي!" سکوتم طولاني شد و سعادت گفت:

-غرض از مزاحمت ...

در حالي که يک تاي ابرويم را بالا انداختم گفتم:

-خواهش مي کنم، مراحميد!

خنده اي کرد و گفت:

-اميدوارم!

با اين حرف لب به دندان گرفتم و چيزي نگفتم.

-راستش يه سري مجموعه اشعار و رمان تازه چاپ شده آورديم، گفتم شايد اين طوري سري هم به ما بزنيد ..

سعي کردم خونسردي نداشته ام را حفظ کنم. قلبم با سرعت بالايي به سينه مي کوبيد. با خودم گفتم، "حقا که آکه آکي!" با صدايي که مطمئن بودم دستم را رو مي کند گفتم:

-ان شالله خدمت مي رسم ...

با صداي شادي گفت:

-امروز؟

مردد بودم چه جوابي بدهم، فردا امتحان داشتم اما خودم هم دلتنگش بودم، پس نه به خاطر او بلکه به خاطر خودم بايد مي رفتم. پيش از اين که پاسخي به سعادت بدهم سر و کله ي ستاره از دور پيدا شد. پشت به مسير ستاره کردم و گفتم:

-سعي ام را مي کنم.

با صداي مطمئني گفت:

-منتظرم!

مي خواستم سريع تر مکالمه را خاتمه بدهم، حوصله سوال هاي ستاره را نداشتم. پيش از اين که من تلاشي براي تمام کردن صحبت بکنم سعادت گفت:

-پس بيشتر از اين مزاحمتون نمي شم ... به اميد ديدار ... مراقب خودتون باشيد.

باز هم مثل دفعه ي قبل اجازه ي پاسخ را از من گرفت. نمي دانستم عادت به اين دارد که بدون خداحافظي قطع کند يا براي اين که جوابي خلاف ميلش نشنود سريع قطع مي کند!

صداي ستاره اجازه نداد بيشتر در اين مورد فکر کنم:

-تو فکري! ... کي بود خانم؟!

براي اين که جواب سوالش را ندهم گفتم:

-امتحان چطور بود؟ من که خيلي خوب ندادم.

با اين سوال، ستاره ديگر چيزي از شخص پشت خط نپرسيد و صحبت به امتحان کشيده شد.

*****

بعد از اين که از دانشگاه خارج شدم با مامان تماس گرفتم. همان طور که حدس مي زدم خانه نبود و با خاله براي خريد رفته بود. خيلي مختصر گفتم که احتمالاً ديرتر به خانه مي روم، اما توضيحي براي اين تاخير ندادم و مامان هم که سر گرم خريد بود چيزي نپرسيد.

هنوز چند قدمي با مغازه فاصله داشتم و به اين فکر مي کردم که بهتر است اول به خانه بروم و خودم را از شر اين مقنعه ي سرمه اي خلاص کنم که در همين حين درب مغازه باز شد و پيش از اين که فرصتي براي حدس زدن در مورد شخصي که از مغازه خارج شد داشته باشم صداي سعادت افکارم را پاره کرد.

-سلام

لب هايش را لبخندي دلنشيني احاطه کرده و پرده ي چشمانش کنار رفته بود و رضايت از چشمانش مشهود بود. 

من در حالي که تلاش مي کردم خيلي از اين که پروژه ي تعويض لباسم ناکام مانده ناراحت نباشم با صداي آهسته اي پاسخش را دادم.

چند قدم باقي مانده بدون هيچ حرفي طي شد و من به اين که چقدر رنگ ليمويي روشن پيراهنش به صورت مردانه و ته ريش کوتاهي که براي اولين بار روي صورتش مي ديدم مي آيد فکر مي کردم. يک قدم باقي مانده تا در مغازه را بلند تر از من برداشت و با يک دست در را باز کرد و با دست دير من را به داخل دعوت کرد. 

من که حواسم به صداي زنگوله بود و به اين فکر مي کردم که يک زنگوله چطور اين همه صداي متفاوت ايجاد مي کند متوجه حرف هاي سعادت نبودم! تا اين که با صدايي بلندي گفت:

-خانم اميري؟!

سرم را به سمت سعادت چرخاندم و با گيجي گفتم:

-بله؟

لبخندي زد و گفت:

-هيچي ... نگران شدم ... آخه جواب نمي داديد

لبم را گزيدم و گفتم:

-راستش اصلاً حواسم نبود

خنده ي کوتاهي کرد و گفت:

-متوجه ام!

با اين حرف گونه هايم گر گرفت! سرم را به زير انداختم تا بيش از اين متوجه التهاب دروني ام نشود. حالا که تا اين جا آمدم نمي دانستم چه بايد بکنم! کم کم اين ندانستن ها داشت کفري ام مي کرد! صداي سعادت مانع از اين شد که بيش از اين خودم را توبيخ کنم.

-خيلي خيلي خوشحالم که مي بينمتون!

من که سرم را بلند کرده بودم و به صورتش نگاه مي کردم با اين حرف باز سر به زير انداختم و چيزي نگفتم. فاصله ي چنداني نداشتيم اما قدمي جلوتر آمد و فاصله را کمتر کرد و با صداي آهسته اي گفت:

-اين رسمش نيست ها!

منتظر بودم حرفش را ادامه دهد اما با سکوتش باعث شد سرم را بالا بگيرم. لبخند دلنشيني زد و گفت:

-دل از پسر مردم ببريد و خودتون را قايم کنيد!

مطمئن بودم که صورتم سرخ شده است! ناخودآگاه باز هم سرم پايين آمد و از خوشي لبم را گزيدم. چيزي نداشتم که بگويم يعني اگر از قبل چيزي هم آماده کرده بودم با اين حرف سعادت همه دود شد و به هوا رفت! صداي خنده ي سعادت در گوشم پيچيد. خنديدنش را دوست داشتم،‌حس خوبي در من ايجاد مي کرد! آرام و دلنشين مي خنديد، قهقهه نمي زد! 

سعادت که فهميده بود اگر خودش چيزي نگويد من احتمال دارد تا قيامت ساکت باقي بمانم با صداي شادي گفت:

-حالا بيايد کتاب هايي که گفتم را نشونتون بدم، فکر نکنيد بدجنسي کردم و الکي شما را کشوندم اين جا!

با خودم گفتم، "اين امروز قصد داره حسابي من را خجالت بده، آخه يکي نيست بگه سر چه حسابي پاشدي اومدي اين جا! تو که مي دوني تو اين چيزا کم مياري، حالا واجب اين هم بفهمه!" با اين فکر اخمي کردم و پشت سر سعادت به سمت قفسه ي مورد نظرش حرکت کردم.

جلوي يکي از قفسه ها ايستاد و گفت:

-اينا کتاب هاي جديد هستند، راستش هنوز توي قفسه ها مرتب نکردمشون.

مکثي کرد و گفت:

-تا شما يه نگاهي بندازيد منم برم يه شربت براتون بيارم!

تا آمدم اعتراضي بکنم، از جلوي چشمانم گذشت و از در پشت پيشخوان عبور کرد. من هم که ديدم اعتراضم فايده اي نخواهد داشت، نگاهم را به قفسه ي کتاب ها دوختم. اما تمام حواسم به در پشت پيشخوان بود. بعد از چند دقيقه با صدايي که از پشت در آمد متوجه بازگشت سعادت شدم و سعي کردم طوري نشان دهم که تمام حواسم به کتاب ها است! براي همين سرم را پايين انداختم به کتابي که دستم گرفته بودم نگاه کردم. انقدر بي حواس بودم که متوجه نشدم کتابي که به دست دارم همان کتابي است که دفعه ي قبل خريده ام. انگار کتاب هاي جديد بين کتاب هاي قديمي يکي از قفسه ها بود و من هم که حواسم پي چيز ديگري بود متوجه اين قضيه نشده بودم. با صدايي در کتاب از دستم افتاد. 

پيش از اين که بتوانم عکس العملي نشان دهم، سعادت را ديدم که خم شد و کتاب را برداشت، با اين حرکت موهاي لختش روي صورتش ريخت. با خودم فکر کردم، "که وقتي موهايش توي صورتش مي آيد چه چهره ي بچگانه اي پيدا مي کند." براي چند لحظه به صورت سعادت زل زدم، تا اين که سعادت دستي به موهايش کشيد و سعي کرد موهاي لختش را از روي صورتش کنار بزند،‌ درصورتي که چند تار مو نافرماني مي کردند و باز توي صورتش مي ريختند. صحنه ي درگيري سعادت با موهايش براي من صحنه ي جالبي شده بود و لبخند را به لبم آورد.

سعادت کتاب را بدون در نظر گرفتن جاي قبلي روي ميز پيشخوان گذشت و سيني شربت را برداشت و به سمت من چرخيد:

-بفرماييد ميل کنيد. راستي امتحان داشتيد؟

-متشکر، ميل ندارم ... شما اجازه نداديد که بگم لازم نيست زحمت بکشيد.

اخم مهرباني کرد و گفت:

-خواهش مي کنم تعارف نکنيد ... زنگ زدم مهمون دعوت کردم بايد ازش پذيرايي کنم ديگه!

خنده اي کرد و گفت:

-البته شما که صاحب مغازه ايد!

سرم را پايين انداختم براي چندمين بار در چند دقيقه ي گذشته ضربان قلبم تند شد. فاصله اش را با من کمتر کرد و گفت:

-البته من روي رازداري شما حساب باز کردم ها! ... به آقاجون چيزي نگيد و گرنه گوشم را مي بره که مغازه اش را بخشيدم!

لبخند خجولانه اي زدم و سعي کردم با صدايي که لرزش کمتري داشته باشد صحبت کنم:

-شما لطف داريد!

سريع گفت:

-مهرگان خانم انقدر تعارف نکنيد ديگه!

با خودم گفتم، "کاش به جاي من شما يک کم اهل تعارف بودي، والله جاي دوري نمي رفت!" با اين فکر به خودم نهيب زدم "در اين صورت که تا آخر عمر بايد با هم تعارف تيکه پاره مي کرديم!"

باز هم سعادت سکوت را شکست و گفت:

-برداريد ديگه دستم خسته شد ...

با اين حرف بي اراده دستم به طرف سيني دراز شد و شربت را برداشتم. با برداشتن شربت فکري مثل خوره به جانم افتاد! اگر کسي الان وارد مغازه شود چه فکري با خود مي کند. نگاه مشکوکي به سمت در انداختم که سعادت متوجه شد و گفت:

-اگر نگران اين هستيد که کسي بياد، زدم بسته است کسي نمياد.

با اين حرف نفسي به آسودگي کشيدم اما بلافاصله اين فکر به ذهنم رسيد که من چقدر شناخت از سعادت دارم که اين جا ايستادم و شربتي را که تهيه کرده و معلوم نيست چه چيزي در آن ريخته را در دست دارم. به قول نغمه باز هم مغزم نظريه پردازي جنايي مي کرد! سعادت شربتش را لاجرعه سر کشيد و گفت:

-گرم مي شه زودتر بخوريدش

با اين حرف نظرياتم افزايش پيدا کرد! نگاه نامطمئني به شربت انداختم که باز هم صداي سعادت را شنيدم.

-امکانات ضعيف بود اين جا! هر چقدر گشتم يخ پيدا نکردم!

در همين لحظه در با صداي زنگوله باز شد و ليوان شربت از دستم افتاد! وقتي در کامل باز شد و من قامت حاج آقا را در چارچوب در ديدم نفسي به آسودگي کشيدم و خوشحال شدم که شربت از دستم افتاد! اما بعد به اين فکر کردم، "که سعادت حتماً با خود فکر مي کند چه آدم دست و پا چلفتي هستم!"

حاج آقا با لبخندي که چهره اش را مهربان تر کرده بود جلو آمد و در جواب سلام ما گفت:

-سلام به روي ماه هر دو تون!

خنده ي کوتاهي کرد و گفت:

-البته بايد بگم روي ماه نشسته ات سهراب جان!

سعادت با چهره ي متعجبي گفت:

-من آقاجون؟!

لبخندي زد و گفت:

-يک کم جنبه ي شوخي داشته باش آقاجون! ... مرد که انقدر بي جنبه نمي شه! ...

سعادت در حالي که من را مي پاييد گفت:

-حالا مونده تا من مرد بشم!

با اين حرف سعادت سرم را پايين انداختم و سعي کردم توي ديد حاج آقا نباشم اما فايده اي نداشت! فاصله ي من تا حاج آقا به 3 متر هم نمي رسيد.

صداي قهقهه ي حاج آقا در فضا پيچيد و گفت:

-ان شالله به زودي!

بعد از مکث کوتاهي دوباره با خود تکرار کرد:

-ان شالله به زودي!

و نگاه پر معنايي به من انداخت. در همين حال متوجه ليوان شکسته ي شربت شد و گفت:

-سهراب برو براي من و مهرگان جان يه شربت بيار ببينم که مي توني مرد بشي يا نه! ... در ضمن قبلشم اون چارو را بيار اين شيشه خورده ها را جمع کن!

سعادت با سرخوشي چشمي گفت و از در گذشت و به سرعت با جارو برگشت و با دقت شيشه ها را جمع کرد. بعد از اين که جارو کردنش تمام شد رو کرد به حاج آقا و گفت:

-خب آقاجون نظرتون چيه؟!

حاج آقا با نگاه شيطنت باري دستي به چانه اش کشيد و با يک اخم مصنوعي گفت:

-حالا برو يه شربت بيار ببينم چي مي شه!

سعادت با لبخند روي لب در حالي که سرش را تکان مي داد وارد اتاق پشت پيشخوان شد. بعد از رفتن سعادت، حاج آقا رو کرد به من و گفت:

-شما چطوري دختر گلم؟ چه خبرا؟ اين خانم جون بدجوري دست و بال من را توي خونه بند کرده و گرنه بيشتر دختر گلم را مي ديدم!

لبخندي زدم و گفت:

-شما لطف داريد. خبري نيست، سلامتي

لبخند مهرباني زد و گفت:

-هميشه سلامت باشي.

-امتحانات تمام شده دخترم؟ 

-فردا آخرين امتحانمه.

با صداي باز شدن در، سعادت با سيني شربت وارد شد. سيني را جلوي من گرفت و گفت:

-بفرماييد خانم اميري

اين دفعه با اطمينان بيشتري که به خاطر حضور حاج آقا بود دست دراز کردم و شربت را برداشتم و زير لب تشکري کردم.

حاج آقا شربت را برداشت و نگاه خريدارانه اي کرد و گفت:

-هوووم ... اي بدک نيست ...

مکثي کرد و ادامه داد:

-اگر تلاش کني و زن خوبي بالا سرت باشه مي شه بهت اميدوار بود

با اين حرف حاج آقا صداي خنده ي سعادت بلند شد در حالي که هنوز از خنده صدايش مي لرزيد گفت:

-آقاجون دختر خوبش را خودم پيدا کردم ... حالا کي مياريدش بالا سرم!؟

با اين حرف سعادت عرق شرم از پيشاني ام جاري شد! هيچ فکر نمي کردم انقدر صريح لهجه باشد! متوجه بودم که هم سعادت و هم حاج آقا زير چشمي من را مي پايند. مغزم کار نمي کرد و همان طور ايستاده بودم. تا اين که صداي حاج آقا کمي شرايط را بهتر کرد.

-عجله نکن پسر جان ... حالا من تازه بايد برم با دختر صحبت بکنم، کلي منت خانواده اش را بکشم که به اين نوه ي من که بلدم نيست حرف بزنه دختر بدن ...

در حالي که سرم پايين بود لبخندي زدم. در همين حين صداي اعتراض سعادت بلند شد:

-آقاجون! پسر به اين خوبي ... تازه چه کار کنم اين حرف زدنم هم تقصير زندگي غربيه ... حالا شما با دختر خانم صحبت کنيد که ناراحت نشه ديگه

من که از حرف هاي اين نوه و پدر بزرگ خيس عرق شده بودم، فکر کردم بهتر است که به خانه بروم. احساس مي کردم اگر دو دقيقه ي ديگر بايستم بايد جواب خواستگاري را هم همين جا بدهم. براي همين با صداي ملتهبي گفتم:

-خب اگر اجازه بديد من مرخص بشم ... لطف مي کنيد اين کتاب را برام حساب کنيد؟

حاج آقا اخمي کرد و گفت:

-پا قدم من بد بود ... حالا چه عجله اي داري؟

لبخندي زدم و گفتم:

-اين حرف ها چيه ... من فردا امتحان دارم، اجازه بديد برم يک کم درس بخونم.

سعادت در حالي که اخم هايش در هم بود گفت:

-شما که به نظر دانشجوي خوبي ميايد

با لبخند گفتم:

-من اعتقاد به درس خوندن شب امتحان دارم!

لبخندي زد و گفت:

-ان شالله زودتر امتحاناتتون تمام بشه منم راحت بشم

متعجب ابرويي بالا انداختم و چيزي نگفتم. اما حاج آقا در جواب سعادت گفت:

-بابا جان خوشحال باش که فردا آخرين امتحان!

با اين حرف حاج آقا لب هاي سعادت به خنده باز شد و گفت:

-خب خدا را شکر! 

من که ديدم انگار قضيه رفتن من فراموش شده تکرار کردم:

-حاج آقا، اين کتاب را برام مي ذاريد که ببرم.

*****

اصلاً نفهميدم امتحان امروز را چطور دادم. ديروز بعد از اين که به خانه رسيدم حتي يک کلمه هم نتوانسته بودم درس بخوانم، تمام فکرم را کتابفروشي و حرف هايي که زده شده بود پر کرد و جايي براي چيز ديگري باقي نگذاشت. تنها چيزي که باعث مي شد خيلي ناراحت نباشم اين بود که در طول ترم درس را خوب فهميده بودم و 8 نمره مربوط به تحقيق را تمام و کمال گرفته بودم.

وقتي داشتم از جلوي کتابفروشي مي گذشتم نيم نگاهي به داخل مغازه کردم که چيز خاصي دستگيرم نشد.

هنوز چند دقيقه از رسيدنم به خانه نگذشته بود که صداي ويز ويز گوشي که روي تخت انداخته بودم بلند شد. وقتي گوشي را برداشتم باز هم شماره ي سعادت را ديدم. برايم عجيب بود که دو روز پشت سر هم تماس بگيرد از ترس اين که تماس را قطع کند با دستپاچگي جواب دادم، بعد از سلام و احوالپرسي معمولي و در حالي که من کمي به خودم مسلط شده بودم گفت:

-امتحانات تمام شد به سلامتي؟

-بله ... گرچه خيلي خوب نبود اما خب، بد هم نبود ...

-ان شالله که نتايج راضي کننده است.

سکوت کردم و چيزي نگفتم. بعد از مکث کوتاهي گفت:

-راستش ديروز فرصت نشد مطلبي را که مي خواستم بگم

با اين حرف سعادت قلبم به شدت مي تپيد و نفس در سينه ام حبس شده بود. بعد از چند لحظه ادامه داد:

-براي شب جمعه، قرار يک رصد را گذاشتن بچه هاي گروه، به استاد صبا گفتم خبرش را من بهتون ميدم ...

با اين حرف نفس حبس شده ام با صدا از سينه ام خارج شد. به سرعت جلوي دهانم را گرفتم بلکه صداي کمتري از اين آه جگر سوز به سعادت برسد. اما صداي خندان سعادت ثابت مي کرد که عکس العمل سريعي نداشتم.

سعي کردم آرام باشم:

-چه خوب ... حالا کجا هست؟

سعادت آدرس محل را داد و توضيح داد که رصد از چه ساعتي شروع مي شود. بعد از اين که توضيحاتش تمام شد منتظر بودم که خداحافظي کند و من هم به حمامي که از صبح به خودم وعده داده بودم برسم. اما انگار خيال قطع کردن نداشت. با کمي من من ادامه داد:

-خب ديگه ... بيشتر از اين مزاحم نمي شم،‌ان شالله فردا شب مي بينمتون!

با اين حرف يک تاي ابرويم بالا رفت و با تعجب گفتم:

-شما که گفتيد رصد پنج شنبه شبه ... فردا سه شنبه است!

مکثي کرد و گفت:

-فکر مي کردم بدونيد! اين قرار و مادرتون و خانم جون گذاشتن ...

لبم را از خوشي گزيدم و چيزي نگفتم. سعادت هم که انگار متوجه معذب بودن من شده بود گفت:

-امري نيست؟

با نفس عميقي گفتم:

-لطف کرديد خبرم کرديد!

با صداي شيطنت باري گفت:

-براي کدوم يکي؟!

مکثي کردم و با هزار جان کندن گفتم:

-هر دو!

صداي خنده ي سعادت در گوشي پيچيد. بعد از اين کمي به خودش مسلط شد گفت:

-مراقب خودتون باشيد، خدانگهدار و به اميد ديدار!

برعکس دفعات قبل که براي قطع کردن عجله داشت اين دفعه با اين که من جوابش را دادم خيال قطع کردن نداشت. بعد از چند لحظه که به سکوت گذشت بدون گفتن هيچ حرفي تماس را قطع کرد.

روي تخت دراز کشيدم و حس خوبي را که در وجودم دويده بود را مزه مزه مي کردم. عجيب بود که مامان چيزي در مورد اين جلسه به من نگفته بود. وقتي از روي تخت بلند شدم نگاه به آينه ي ميز آرايش افتاد، وقتي خودم را ديدم جيغ خفه اي کشيدم. به کل فراموش کرده بودم که وقتي تاپ زير مانتو را در آوردم سعادت تماس گرفته بود و من هم چنان بدون لباس جلوي باد کولر بودم. وقتي داشتم لباسم را مي پوشيدم با خودم گفتم، "برعکس چيزي که فکر مي کردم اين جوش ها خيلي زود خوب بشه بعد از چند وقت هيچ تغييري نکرده ... بهتره يه مدت کمتر خرما و کاکائو بخورم" بلافاصله به اين فکر افتادم که اگر قرار به برگزاري مراسمي باشد چه بايد بکنم.

*****

آن طور که مامان مي گفت به خاطر اصرار هاي خانم مسني که من مطمئن بودم خانم جون است قبول کرده بود بدون مشورت با من و بابا قرار خواستگاري را بگذارد. گرچه به نوعي از اين که عمه هم بويي از اين ماجرا ببرد نگران بود و مدام تکرار مي کرد:

-خدا رحم کنه عمه ات بويي نبره و گرنه چه حرفا که بزنه ... مي شينه همه جا مي گه من را خونه ي خودشون راه ندادن اما غريبه را چه راحت قبول کردن 

لحظه اي مکث مي کرد و دوباره ادامه مي داد:

-لابد مي گه: من که خواستگاري کردم مهرگان قصد ازدواج نداشت يک ماه نگذشته تصميمش عوض شد!

من اما گوشم به حرف هاي مامان بدهکار نبود همين که سعادت انقدر زود دست به کار شده بود باعث خوشحالي ام بود. 

مادرجون امروز از صبح آمده بود تا به قول خودش کمک دست دخترش باشد. آقابزرگ و ماماني هم قرار بود براي عصر بيايند. من خيلي راضي نبودم که در جلسه ي اول بزرگتر ها حضور داشته باشند به نظرم جلسه ي اول بيشتر جنبه ي معرفي داشت. اما بابا مي گفت، چون سعادت با پدربزرگ و مادربزرگش مياد اين طوري بهتره!

مادر جون از صبح راه مي رفت و برايم شعر مي خواند، با صداي مادرجون گذشته ها برايم زنده شد:

-مهرگان بسه ... گربه ي بيچاره را کشتي ... بيا اين جا ببينمت!

من از اين که مجبور بودم اسباب بازي زنده ام را رها کنم نارحت بودم اما مادر جون مثل هميشه بلد بودچطوري دلخوري ها را دود کند. بعد از اين که حسابي دست و صورتم را شست، موهاي آشفته ام را که در هم گره خورده بود را به آرامي شانه مي کرد و شعر مي خواند:

دختر دارم انار و به!

چادر زده کنار ده،

به کس کسونش نمي دم،

به همه کسونش نمي دم،

به راه دورش نمي دم، 

به مرد پيرش نمي دم،

به بي سوادش نمي دم،

به کسي مي دم که کس باشه،

بند قباش اطلس باشه،

سيصد تومن کيسش باشه! 

 روزي باشه! روزي باشه!

شاه بياد با لشگرش،

خدم و حشم پشت سرش، 

شاهزاده ها دور و برش،

دخترم بخواد واسه پسرش،

 آااااايا بدم،

 آااااايا ندم!

با دستي که ماهان به شانه ام زد از گذشته بيرون آمدم:

-کجايي!؟ معلوم هست

با گيجي گفتم:

-ها ... چي گفتي؟!

پوزخندي زد و گفت:

-نه ... از دست رفتي!

بعد از گفتن اين حرف بدون توجه به من از کنارم گذشت. با اين که دلم مي خواست يک جر و بحث حسابي راه بياندازم اما صداي زنگ در مانع شد.

با ورود آقابزرگ و ماماني، شرايط کمي رسمي تر شد. آقابزرگ از وقتي وارد شد روي مبل نشسته بود و با کسي حرفي نمي زد، بيشتر از چند دقيقه طاقت نياوردم در حالي که کنارش مي نشستم گفتم:

-چي شده آقابزرگ من سرحال نيست؟

نگاه دلخوري به من انداخت و گفت:

-من چطوري به يه سري آدم غريبه اعتماد کنم و تو را بسپرم دستشون؟!

نگاه متعجبم باعث شد ادامه دهد:

-نمي دونم چرا ميثاق را رد کردي، اما اگر ميثاق بود نمي ذاشتم از گل نازک تر بهت بگه!

سرم را پايين انداختم و چيزي نگفتم. آقا بزرگ دست هاي بزرگ و مردانه اش را روي شانه ام گذاشت و من را به خودش نزديک تر کرد. سرم را بوسيد و گفت:

-دلم طاقت نمياره گلم را دست هر کسي بسپرم

صداي مامان که من را مي خواند باعث شد از اوضاع به وجود آمده فرار کنم.

-بله مامان ...‌ اومدم ...

مامان که کمي دستپاچه به نظر مي رسيد نگاهي به من انداخت و گفت:

-تو که هنوز لباست را عوض نکردي اونوقت نشستي با‌ آقابزرگ درد و دل مي کني؟

-مامان درد و دلم کجا بود ... ديدم گرفته است گفتم بپرسم ببينم چي شده

-من نمي دونم ... حالا هر چي! ... نيم ساعت ديگه اينا مي رسن خانم هنوز لباسش را عوض نکرده

مکثي کرد و انگار چيزي را به خاطر آورده باشد گفت:

-راستي چي مي خواي بپوشي؟

بلافاصله بعد از اين حرف به سمت اتاقم به راه افتاد و به من که ايستاده بودم گفت:

-چرا وايسادي من را نگاه مي کني

با اين حرف من هم تکاني خوردم و به سمت اتاق حرکت کردم. مامان مشغول بررسي کمد بود که به لباس هاي روي تخت اشاره کردم و گفتم:

-مامان من لباسم را آماده کردم، انقدر خودت را اذيت نکن

مامان به سمت تخت رفت و مشغول بررسي لباس ها شد. يک مانتو دامن سفيد با گل هاي سبز و نارنجي را با روسري با همين ترکيب رنگ به همراه يک صندل سفيد ست کرده بودم. مامان که انگار از انتخاب من راضي بود،‌به سمت در رفت و گفت:

-زودتر حاضر شو! 

آينه که تصويرم را نشان مي داد باعث رضايتم شد. با صداي زنگ در تپش قلبم بيشتر شد و گونه هاي رنگ گرفت. دستم را روي قلبم گذاشتم و به تصوير خودم در آينه لبخند زدم.

با صداي مامان نگاهي دوباره به داخل آينه انداختم و از در خارج شدم. 

بابا و مامان کنار در ورودي ايستاده بودند. من نگاه بلاتکليفي به اطراف انداختم و با اشاره ي مامان من هم کنار در قرار گرفتم و سعي کردم چهره ي خونسردي به خودم بگيرم. با صداي تعارف هاي بابا سرم را بلند کردم و حاج آقا را با چهره ي دوست داشتني اش ديدم. در کنار حاج آقا پيرزن ريز نقشي ايستاده بود که اولين چيزي که توجه من را جلب کرد چشمان روشنش بود. وقتي حاج آقا از جلوي من رد مي شد بعد از اين که به سلام آهسته ي من پاسخ گفت ادامه داد:

-سهرابم هميشه انتخابش عالي بوده، اين دفعه هم من را رو سفيد کرد.

با اين حرف گونه هايم گر گرفت. خانم جون هم که کنار حاج آقا ايستاده بود، لبخندي زد و خم شد و روي من را بوسيد. آغوشش بوي آرامش مي داد. با تعارف هاي بابا همه وارد سالن شدند. لحظه اي به خودم آمدم که سعادت روبرويم با سبد گل زيبايي ايستاده بود. سعادت که متوجه نگاه من شد سرش را پايين انداخت،‌ اما لبخند روي لب هايش واضح تر از چيزي بود که قابل پنهان کردن باشد. لحظه اي بعد سرش را بلند کرد و در حالي که سبد گل را به من نزديک تر کرد گفت:

-سلام!

با اين سلام ناگهاني لب هايم به خنده باز شد! سرم را پايين انداختم و سعي کردم لبخندم را کنترل کنم. من هم با صدايي ملتهبي جوابش را دادم. با خودم گفتم، "تمام اين صحنه ها از پذيرايي قابل ديدن است!" با اين فکر تصميم گرفتم سعادت را سريع تر راهي پذيرايي کنم براي همين دستم را دراز کردم که سبد گل را بگيرم. اما سعادت دست هايش را از سبد جدا نکرده بود. با تعجب سرم را بالا گرفتم که نگاه سعادت غافلگيرم کرد. لبخندي زد و آهسته در حالي که سبد را به دستم مي سپرد گفت:

-وقتي گونه هات رنگ مي گيره از هميشه زيباتري!

سرش را به زير انداخت و راهي پذيرايي شد. لبم را گزيدم و بعد از مکث کوتاهي وارد پذيرايي شدم. سبد گل، را که به شکل زيبايي با گل هاي رز سفيد و صورتي تزيين شده بود روي ميز ناهار خوري که روبروي آشپزخانه قرار داشت گذاشتم و راهي آشپزخانه شدم. خوبي آشپزخانه مان اين بود که با وجود اپن بودن تمام آشپزخانه در ديد نبود. به ديوار تکيه دادم و صحنه هاي جلوي در را در فکرم بازسازي کردم. 

با تکاني که مامان به شانه ام داد به زمان حال برگشتم.

-شربت ها را ريختم توي ليوان، فقط روش آب بريز و توي هر کدوم هم دو تا تيکه يخ بنداز.

بدون هيچ حرفي، کارهايي که گفته بود را انجام دادم. انقدر فکرم درگير بود که اضطراب قبل از آمدن مهمان ها را فراموش کرده بودم.

با صداي مامان که من را صدا مي کرد، دستي به روسريم زد و با گفتن بسم الله سيني به دست به سمت پذيرايي به راه افتادم. از بچگي عادت داشتم اگر به محتويات سيني توي دستم نگاه مي کردم بيشتر هول مي شدم و احتمال ريختن محتويات هم افزايش پيدا مي کرد. براي همين به جاي اين که به سيني نگاه کنم نگاهم را به جلوي سيني دوختم. حس اين که تمام حاضران به من نگاه مي کنند عذاب آور بود. دلم مي خواست هر چه سريع تر از شر سيني خلاص شوم.

سيني را جلوي آقابزرگ گرفتم و بفرماييد زير لبي گفتم، با اشاره ي آقابزرگ به سمت حاج آقا رفتم و بعد از آن نوبت حاج خانم بود. دقيقاً نمي دانستم که حالا نوبت چه کسي است! اما چون سعادت نزديک ترين نفر بود سيني را جلوي سعادت گرفتم. صداي نفس هاي خودم و سعادت در گوشم پيچيده بود و تمرکزم را از بين مي برد. سعادت دستش را دراز کرد و بدون اين که سرش را بلند کند تشکري کرد و ليوان را برداشت.

گرداندن سيني براي بقيه برايم بيش از حد تکراري بود. تنها چيزي که به نظرم با هميشه فرق داشت چهره ي درهم ماهان بود. بعد از اين که سيني خالي شد تازه متوجه شدم که تعداد مبل هايي که در اين قسمت خانه چيده شده بيشتر از 9 تا نيست و در نتيجه عروس خانم جايي براي نشستن نداشت! انگار ماهان زودتر از همه متوجه اين ماجرا شد. چون به سرعت بلند شد و از صندلي هاي ميز ناهارخوري که با مبل ها ست بود را آورد و خودش روي آن نشست. بعد از اين که کنار بابا نشستم تلاش کردم متوجه صحبت هاي طرفين بشوم. اما تلاشم بي فايده بود به نظرم هيچ کدام از حرف هايي که زده مي شد مرتبط با من و يا کلاً خواستگاري نبود. همين قضيه باعث شد باز هم اسير فکر هاي مختلف شوم و اين بار هم با تماس دست هاي بابا که روي دستم قرار گرفت متوجه موقعيتم شدم. براي اين که چيزي نگويم که ربطي به بحث نداشته باشد باز هم سکوت کردم. تا اين که حاج آقا گفت:

-دخترم نمي خواي با اين آقا سهراب ما دو کلمه صحبت کني!؟

با اين حرف متعجب سرم را بلند کردم و نگاهي به بقيه انداختم. با لبخندي که مامان زد متوجه شدم افکارم در اين مورد اشتباه بوده است. 

-مهرگان جان، بريد توي حياط عزيزم.

با اين حرف مامان لااقل تکليف جا معلوم شد و مي ماند حرف هايي که بايد زده مي شد که من هيچ ايده ي خاصي در اين زمينه نداشتم. به سختي از صندلي کنده شدم و به سمت در حرکت کردم. بعد از اين که به جلوي در رسيدم به خاطر آوردم که به سعادت تعارف هم نکردم براي همين به عقب برگشتم که چيزي نمانده بود که به سينه ي سعادت بخورم. ببخشيدي گفتم و سريع از در خارج شدم اما صداي خنده ي سعادت را پشت سر مي شنيدم.

به سرعت خودم را به آلاچيق کوچکي که وسط حياط بود رساندم و تا رسيدن به آلاچيق توجهي به سعادت نکردم. وارد آلاچيق که شدم سعادت هم پشت سرم وارد شد. باز هم بدون تعارف به سعادت نشستم. سعادت متعجب از رفتار من ميز وسط آلاچيق را دور زد و روبروي من نشست. بخندي زد و گفت:

-شما از چيزي ناراحتيد؟

اخمي کردم و بدون اراده گفتم:

-شما از اين که به من بخنديد لذت مي بريد؟!

خنده ي با صدايي کرد و گفت:

-نه! مگه بيمارم خانوم ... راستش شما برام جالب هستيد ... يک بار ديگه هم گفتم که خنده هاي من از سر تمسخر نيست.

چيزي نگفتم اما اخم هايم همچنان در هم بود تا اين که سعادت سکوت را شکست و گفت:

-خب ... اين شروع اصلاً خوب نبود! 

مکثي کرد و ادامه داد:

-بيايد از اول شروع کنيم!

در مقابل چشمان من از جايش بلند شد و به سمت باغچه ي کوچکي که حاصل زحمات مامان بود رفت و گل سرخ زيبايي را با دقت چيد و بعد از اين که به آلاچيق برگشت گل را با احترام جلوي ميز روبروي من گذاشت و گفت:

-من چيز زيادي از همسر آينده ام نمي خوام ...

لبخند کوتاهي مي زنه و ادامه ميده:

-منظورم اينه چيز زيادي به جز اين چيزي که شما هستيد نمي خوام ... من فقط يه همراه خوب مي خوام. کسي که دوستش داشته باشم و همراهم باشه. بقيه چيز هايي هم که مي خوام مطمئنم شما داريد.

سرش را پايين انداخت و گفت:

-راستش من از دفعه ي اولي که شما را ديدم ... دفعه ي اول که نه! اما از دفعه ي بعدش ...

خنده ي کوتاهي کرده و گفت:

-خب دفعه ي بعدش هم که نه!

بعد از مکث کوتاهي، وقتي که چهره ي کاملاً جدي به خود گرفت، سرش را بالا آورد. نگاهش را به چشمانم دوخت و با وسواس خاصي گفت:

-من دوستت دارم، خيلي زياد!

*****

بعد از جلسه ي ديروز ديگر حرفي از خواستگاري در حضور من زده نشد گرچه از لبخند ها و نگاه هاي همه به جز ماهان رضايت نمايان بود و من علت چهره ي درهم ماهان را نمي فهميدم. گويا قرار بود خانم جون بعد از يک هفته تماس بگيرد و نتيجه را بپرسد.

-مهرگان امشب قرار بري براي رصد؟

-خوب شد گفتي مامان ... اصلاً يادم رفته بود!

مامان لبخندي زد و گفت:

-همين که تو رصد را يادت بره نشونه ي خيلي خوبيه

با خجالت سرم را پايين انداختم.

-سعادت امروز زنگ زده به بابات ازش اجازه گرفته که خودش بياد دنبالت ... خدا خيرش بده وگرنه بابات بايد سر صبح مي اومد دنبالت

از اين حرف شوکه شده بودم اما ترجيح دادم عکس العملي نشان ندهم، چون نه مي خواستم اين موقعيت را از دست بدهم نه تأييد سريع آن به نظرم درست بود. نگاهي به ساعت انداختم که مامان گفت:

-قرار ساعت 8:30 بياد ... هنوز خيلي وقت داري

با خجالت گفتم:

-اه! مامان اذيت مي کنيد ها ... من فقط خواستم بدونم ساعت چنده!

خنده اي کرد و گفت:

-منم فقط خواستم ساعتي که مياد را بهت گفته باشم!

از يک ساعت قبل مشغول انتخاب لباس بودم. قدرت انتخابم به طرز عجيبي از بين رفته بود و انتخاب يک مانتو کار سختي به نظر مي آمد. وقتي نگاهي به ساعت انداختم و متوجه شدم بيشتر از 30 دقيقه وقت ندارم. اولين مانتويي که به دستم آمد را برداشتم. مانتو قهوه اي سوخته با دکمه هاي طلايي زيبايي بود که چند ماه پيش خريده بودم. نگاهي به مانتو انداختم و با خودم فکر کردم براي يک برنامه ي رصد زيادي مجلسي است! مانتو را کنار گذاشتم و دوباره سرم را داخل کمد کردم و اين بار با مانتوي کرم ساده اي بيرون آمدم. نگاهي به مانتو انداختم، خيلي اين مانتو را دوست نداشتم اما نوعي اجبار را براي انتخاب آن احساس مي کردم.

وقتي حاضر و آماده و البته منتظر داخل پذيرايي رفتم مامان با نگاهي به من جيغش به هوا رفت که:

-مهرگان اين چيه پوشيدي!

-مانتو ديگه

اخم هايش در هم رفت و گفت:

-بله خانم ... مي دونم مانتو ... اما مانتو به جز اين نداري ... زود باش برو عوضش کن مهرگان

صداي زنگ در نجاتم داد. بابا در را باز کرد و به سعادت تعارف کرد که داخل شود و خودش هم به حياط رفت. مامان که از اين اتفاق ناراحت شده بود، نگاهي از روي نارضايتي به من انداخت و گفت:

-حالا برو ديگه ... وايسا هي اون مانتوي عتيقه را ببينم حرص بخورم 

با اين حرف مامان به سمت در حرکت کردم. لحظه اي جلوي در مکث کردم و دوباره به طرف مامان برگشتم و در مقابل چشمان متعجب مامان بغلش کردم و رويش را بوسيدم. مامان دست هايش را محکم دورم حلقه کرد و آهسته زير گوشم گفت:

-مواظب خودت باش!

وقتي از در بيرون آمدم نگاه بابا و سعادت به سمت من برگشت و باعث شد به بهانه  ي برداشتن کيفم روي زمين خم شوم. 

بعد از اين که جلوي در رسيدم و سلام کردم. بابا دستش را به سمت سعادت دراز کرد و گفت:

-بريد به سلامت. 

سعادت لبخندي زد و به نشانه ي احترام سرش را خم کرد:

-خيلي به من لطف کرديد آقاي اميري. 

بابا لبخندي زد و گفت:

-مواظب خودتون باشيد. بريد ديگه ديرتون مي شه!

بابا تقريباً ما را از حياط بيرون کرد. سعادت درب ماشين را باز کرد و گفت بفرماييد. من که ترجيح مي دادم سعادت شاهد سوار شدن من نباشد گفتم:

-شما بفرماييد!

بالافاصله بعد از اتمام جمله خودم از حرفي که زدم لبخندي روي لبم نشست و سعادت که انگار از عکس العمل من در برابر خنديدنش مي ترسيد ماشين را دور زد و سوار شد. من بعد از کمي مکث، با دقت چادرم را جمع کردم و سوار شدم. 

فاصله تا محل رصد زياد نبود اما مطمئن بودم تا محل رصد را بايد در ترافيک باشيم. هيچ صدايي به جز نفس کشيدن من و سعادت سکوت ممتدد ماشين را برهم نمي زد. بعد از 10 دقيقه سعادت دست دراز کرد و پخش را روشن کرد و صداي افتخاري در فضا پيچيد.

چون صيد به دام تو به هر لحظه شکارم

 اي طرفه نگارم از دوري صياد دگر تاب ندارم

 رفتست قرارم

 چون آهوي گمگشته به هر گوشه دوانم

 تا دام در آغوش نگيرم نگرانم

 از ناوک مژگان چو دو صد تير پراني

 بر دل بنشاني

 چون پرتو خورشيد اگر رو بکشاني

 واي از شب تارم

 در بند و گرفتار بر آن سلسله مويم

 از ديده ره کوي تو با اشک بشويم

 با حال نزارم

 با حال نزارم

 برخيز که داد از من بيچاره ستاني

 بنشين که شرر در دل تنگم بنشاني

 تا آن لب شيرين به سخن باز گشايي

 خوش جلوه نمايي

 اي برده امان از دل عشاق کجايي

 تا سجده گذارم

 تا سجده گذارم

 گر بوي تو را باد به منزل برساند

 جانم برهاند

 ور نه ز وجودم اثري هيچ نماند

 جز گرد و غبارم

 جز گرد و غبارم

اين ترانه هميشه احساس خوبي را در من ايجاد مي کرد و اين بار اين حس با وجود سعادت بيشتر شده بود. ترانه چندين بار تکرار شد و اين فکر که حرف دل سعادت باشد در ذهنم پر و بال گرفت. وقتي به محوطه اي که براي رصد در نظر گرفته بودند رسيديم ماشين را پارک کرد. من که از بعد از ظهر تصميم گرفته بودم به سعادت گوشزد کنم حرفي جلوي بقيه نزد، هنوز موفق نشده بود. صداي پخش قطع شده بود اما هيچ کدام براي پياده شدن پيشقدم نمي شديم. نگاهي به ساعتم انداختم و با درک اين مسئله که برنامه شروع شده است گفتم:

-آقاي سعادت

اجازه نداد حرفم را ادامه دهم و خيلي سريع گفت:

-بله!

من که از اين عجله ي سعادت خنده ام گرفته بود سعي کردم به خودم مسلط باشم و بعد از مکث کوتاهي گفتم:

-مي شه به کسي چيزي نگيد؟

سعادت در حالي که يک دستش به فرمان و دست ديگرش را تکيه گاه سرش کرده بود و به من نگاه مي کرد با لبخند شيطنت باري گفت:

-چي را نگم؟

نگاهي از سر درماندگي کردم و گفتم:

-همون قضيه را ديگه!

در حالي که هر لحظه لبخندش عميق تر مي شد گفت:

-کدوم قضيه را؟

با لحن التماس آميزي گفتم:

-آقاي سعادت!

ابرويي بالا انداخت و چيزي نگفت. مي شد از نگاهش خواند که قصد اذيت کردن دارد. بعد از چند دقيقه سکوت، در حالي که هر دو دستش را به فرمان گرفته بود و به جلو نگاه مي کرد گفت:

-خب ... تا يک هفته را قبول ... 

نگاهي به من انداخت و با شيطنت گفت:

-اما بيشترش را قول نمي دم ها!

بدون اين که منتظر جواب من باشد گفت:

-بهتره بريم.

محلي که در نظر گرفته شده بود جز قسمت هاي شمال شهر و مرتفع بود. ماشين در پارکينک پايين محوطه قرار داشت. براي رسيدن به محلي که بچه ها بودند بايد پله هاي زيادي را پشت سر مي گذاشتيم. با نگاهي به پله ها با خودم گفتم، يک ساعت زمان لازمه تا اين همه پله را آدم بره بالا! مطمئنن تأتير تفکراتم در چهره ام مشخص بود که ساعت گفت:

-انقدر که به نظر مياد خسته کننده نيست، پله ها کوتاه هستند.

خودش به سمت پله ها حرکت کرد. نااميدانه نگاهي به اطراف انداختم و با خودم گفتم، "چي مي شد اين جا آسانسور داشت!" از اين فکر لبخندي روي لبم نشست و من هم به سمت پله ها حرکت کردم.

سعادت، که متوجه حرکت من شد روي پله هاي بالايي ايستاد و ساکت منتظر شد تا من هم به او برسم. قدم برداشتن کنارش را دوست داشتم. لذت کنار او بودن براي قلب تازه عاشقم انقدر زياد بود که متوجه نشدم کي به محوطه ي اصلي رسيديم.

ديدن بچه ها بعد از چند ماه باعث شد تا با صدايي بلند تر از حد معمول با هم صحبت کنيم. در يکي دو ماه گذشته به بهانه هاي مختلف دور هم جمع نشده بوديم. بعد از اين که هيجان اوليه ديدار بچه ها فروکش کرد نگاهي به اطراف انداختم و متوجه شدم که افراد زيادي در گوشه و کنار بعضي مشغول رصد و بعضي هم ايستاده اند و مشغول صحبت هستند. نگاهم به جايي افتاد که پسرهاي گروه ايستاده بودند. سعادت کنار استاد صبا ايستاده بود و به ظاهر به حرف هاي استاد گوش مي داد اما نگاهش به سمت من بود. وقتي من را متوجه خودش ديد لبخند کوچکي زد. براي اين که بقيه بويي از قضيه نبرند سريع سرم را به سمت بچه ها برگرداندم که با نگاه کنجکاو سيما مواجه شدم. با ديدن چشمان سيما با خودم گفتم، کارم دراومد! مگه مي شه از دست سيما به اين سادگي ها خلاص شد! براي اين که فرصتي به سيما براي سوال کردن ندهم خودم را مشغول صحبت با شيدا کردم. 

از شيدا سراغ ساحل را گرفتم که گفت:

-سيما مي گه عروسي دعوت بوده ... جالب اينه که خيلي اصرار داشت ما برنامه را بندازيم فردا شب که وقتي فهميد فقط گروه ما نيست و نمي شه برنامه را تغيير داد خيلي پکر شده!

نگاه سيما چنان روي من ثابت بود که انگار منتظر است تا از نگاه کردن به من چيزي دستگيرش شود. با صداي استاد صبا به سمت پسر ها برگشتيم:

-خانم ها نمي خوان نگاهي به آسمون بندازن.

با اين حرف با عجله به سمت استاد حرکت کردم و وقتي کنار استاد ايستادم متوجه حرکت عجولانه ام شدم. با خجالت سرم را پايين انداختم و زير لب گفتم:

-ببخشيد!

صداي خنده ي استاد در گوشم پيچيد.

-هر کس تا حالا نفهميده باشه تو عاشق آسموني حتماً کور مهرگان ... بيا تا بقيه نيومدن شروع کن.

چيزي از نيمه شب نگذشته بود که سيما و روزبه رفتند و من نفس راحتي کشيدم گرچه مطمئن بودم سيما دست بردار نيست. اما شايد مي توانستم چند روزي از دستش فرار کنم! 

نوبت رصد پسر ها بود و من و شيدا مشغول صحبت بوديم که عماد به من نزديک شد و گفت:

-خانم اميري، مي شه چند لحظه وقتتون را بگيرم

نگاه متعجبي به عماد انداختم و با صداي نامطمئني گفتم:

-البته، بفرماييد.

نگاهي به شيدا انداخت و گفت:

-اگر مي شه تنها

شيدا بدون اين که نظر من را بپرسد از جا بلند شد و گفت:

-من ميرم پيش شايان

با نگاه متعجب و سردرگمي شيدا را بدرقه کردم. در همين لحظه متوجه نگاه خيره ي سعادت شدم. جوابي براي نگاه خيره اش نداشتم براي همين سرم را پايين انداختم و منتظر شدم هر چه زودتر از شر اين مزاحم خلاص شوم.

حرف هاي عماد آن قدر عجيب و دور از باور بود که قدرت حرف زدن را از دست داده بودم. تا اين که عماد گفت:

-پس من منتظر جوابتون هستم

نگاه گيجي به او انداختم و چيزي نگفتم. هنوز چند لحظه از رفتن عماد نگذشته بود که احساس کردم کسي کنارم نشست. حدس مي زدم که شيدا باشد براي همين با صداي ضعيفي گفتم:

-باورت نمي شه شيدا اگر بگم چي گفت!

صداي سعادت غافلگيرم کرد و باعث شد به سرعت سرم را بلند کنم.

-اتفاقاً اومدم که بشنوم چي مي گفت!

حالت چهره و چشمانش سعادت چند ساعت پيش نبود. مي ترسيدم اگر حرف هاي عماد را تکرار کنم چهره اش از اين هم کدرتر شود. سکوت کردم و چيزي نگفتم. نگاه رنجيده اي به من انداخت و گفت:

-انقدر به هم بي اعتمادي؟

قفل دهانم با اين حرف باز شد و گفتم:

-نه! ... قضيه اين چيزا نيست ... آخه حرف مهمي نزده که ...

سري تکان داد و بعد از چند لحظه بدون اين که نگاه ديگري به من بکند بلند شد و به سمت لبه ي محوطه رفت و ثابت ايستاد. با اين رفتار سعادت عذاب وجدان اين که چرا حرفي نزدم در جانم ريخت اما باز هم به خودم حق مي دادم که چيزي نگويم. 

باقي شب به تلاش من براي نديدن بقيه بچه ها، سکوت سعادت و نگاه منتظر من گذشت. حتي زماني که من را جلوي در خانه پياده کرد هم چيزي در اين مورد نگفت و با خداحافظي کوتاهش دلم را لرزاند. وقتي وارد خانه شدم با مهرگان چند ساعت قبل خيلي فرق داشتم. چيزي که به خوبي متوجه شده بودم اين بود که طاقت دلخوري سعادت را حتي براي چند لحظه ندارم. خوشحال بودم که کسي از اعضاي خانه متوجه ورودم نشده و درنتيجه کسي چهره ي درهمم را نديد.

بعد از نماز صبح که ديگر چيزي تا قضا شدنش نمانده بود روي تخت دراز کشيدم و به سقف خيره شدم. چشمان دلخور سعادت عذابم مي داد. گرچه وقتي سکوت کردم و چيزي نگفتم مطمئن بودم که کار درستي کردم اما حالا به اين تصميمم شک داشتم. بارها دستم به سمت گوشي رفت تا براي سعادت توضيح دهم اما همين که تلفن را لمس مي کردم پشيمان مي شدم. 

*****

يک هفته اي که به عنوان مهلت از خانواده ي سعادت خواسته بوديم به جنجال هاي عمه و بي توجهي سعادت گذشت. گاهي با خودم مي گفتم شايد علت رفتارش اين باشد که من را تحت فشار نگذارد و گاهي هم فکر مي کردم دلخوري باعث شده تا سراغي از من نگيرد.

عمه مه گل هم که در اين مدت سنگ تمام گذاشت و هر طور که در توانش بود با اعصاب من بازي کرد. يک روز تماس گرفت و با کنايه گفت:

- چطور هنوز يک ماه نشده نظر مهرگان عوض شده ... حتماً خبري بوده شما خبر نداشتي زن داداش! 

روز ديگر مارال را براي حرف کشيدن پيش من فرستاد تا شايد بتواند چيزي از زير زبان من بکشد. رفتار عمه با آن چيزي که من از عمه توقع داشتم زمين تا آسمان تفاوت داشت. مارال هم مثل هميشه نبود و سرسنگين شده بود. هيچ دلم نمي خواست محبت خانواده ام را از دست بدهم اما همه چيز دست به دست هم داده بود تا اين اتفاق بيفتد.

سيما يکي دو بار تماس گرفت که هر بار با بهانه اي جوابش را ندادم. 

ماهان به شکل غريبي در تلاش بود با من روبرو نشود و دليل اين قضيه براي من معما شده بود.

بابا به نظر کاملاً راضي بود. به خاطر نوع حرفه اش آدم شکاکي بود اما انگار تمام مسائل خوب پيشرفته است که بابا راضي است. مامان نگران به نظر مي رسيد، هم نگران حرف هاي عمه بود و هم نگران خود قضيه ي خواستگاري چندين بار در طول هفته گفته بود:

-نمي دونم بايد چه کار بکنيم ... بابات که مي گه پسره از همه نظر خوبه، تو هم که مي گي از ازدواج فاميلي بدت مياد، عمه ات هم که ول کن ماجرا نيست ... معلوم نيست تکليف ما اين وسط چيه!

هيچ کس از من سوال نپرسيد که راضي هستم يا نه! البته معمولاً جلوي چيزي که نمي خواستم مي ايستادم و سکوت اين دفعه نشان دهنده ي اين بود که ناراضي نيستم.

از ظهر به بعد با هر زنگ تلفن از جا مي پريدم و مي دانستم تمام تلاشم براي خونسرد نشان دادن خودم بي فايده است. چيزي به غروب آفتاب نمانده بود که باز هم صداي تلفن من را از جا پراند. صداي مامان که با شخص پشت تلفن تعارف مي کرد مطمئنم کرد که خانم جون پشت خط است.  

به آرامي به سمت اتاقم حرکت کردم و پيش از اين که وارد اتاق شوم نگاهي به در بسته ي اتاق ماهان انداختم. به سمت اتاق ماهان چرخيدم و با تقه اي به در وارد شدم. ماهان روي تخت دراز کشيده بود و موسيقي گوش مي داد. نگاهي به من انداخت و چشمانش را بست. روي تخت کنارش نشستم و گفتم:

-چه ساکت شدي چند روزه؟

هيچ حرکتي انجام نداد. دست در موهايش کردم و گفتم:

-با من قهري مثلاً؟

بدون اين که چشمانش را باز کند گفت:

-مگه مهم؟!

از صدايش بوي دلخوري به مشام مي رسيد، آهسته گفتم:

-معلومه داداشي!

نيشخندي زد و گفت:

-اما اين طور به نظر نمي رسه!

حوصله ي نيش و کنايه نداشتم. سکوت کردم و چيزي نگفتم. چند دقيقه اي به همين منوال گذشت. تکاني خوردم که ماهان بلند شد و نشست. گفت:

-مهرگان تو راضي هستي؟!

نگاه متعجبي به چشمانش انداختم و گفتم:

-از چي؟

نگاهش را به زير انداخت و گفت:

-خب ... همين آقاي سهراب سعادت ... يعني راضي که ازدواج کني؟!

با اين حرف انگار جريان برق به من وصل شده باشد نگاه متعجبي به ماهان انداختم و با خودم فکر کردم، "برادرم کي انقدر بزرگ شده که نگران ازدواج خواهرش باشد." بدون هيچ اراده اي ماهان را در آغوش گرفتم و گفتم:

-براي همين ناراحت بودي داداشي؟!

با صداي آهسته و بغض داري گفت:

-من خيلي دوست دارم مهرگان!

مکثي کرد و با صداي بدجنسي ادامه داد:

-گرچه اخلاق خيلي گندي داري!

آغوشم را باز کردم و گفتم:

-بهت محبت نيومده! 

با اين حرف از روي تخت بلند شدم و به سمت در حرکت کردم. هنوز در را کامل نبسته بودم که سرم را داخل بردم و گفتم:

-منم خيلي دوست دارم خرس گنده!

سريع در را بستم و فرصت هر گونه جبراني را از ماهان گرفتم. نفس عميقي کشيدم و با خودم فکر کردم چقدر ماهان را دوست دارم، با اين حال چقدر از هم دور هستيم.

مامان متفکر روي مبل نشسته بود و متوجه حضور من نشد. وقتي کنارش نشستم تکاني خورد به سمت من چرخيد و گفت:

-حاج خانم اصرار داشت پس فردا شب بيان اين جا. مي گفت حالا که جواب شما مثبت اين دو تا جوون بايد بيشتر با هم آشنا بشن.

مکثي کرد و ادامه داد:

-خب بدم نمي گه بنده خدا ... آخه من نگفتم جوابمون صد در صد مثبت که ... گفتم هنوز مهرگان حرفي نزده اما من و پدرش راضي هستيم.

سکوتم باعث شد مامان بلند شود.

-برم يه زنگي به خاله هات بزنم، پس فردا گله مي کنن که چرا به ما نگفتي! آخه به مادرجون گفتم به کسي نگه تا جواب نداديم.

*****

قرار امشب برعکس دفعه ي قبل براي شام بود و اين قضيه نتيجه ي اصرار هاي مامان به خانم جون بود. براي شب يک مانتوي هندي سفيد که طرح زيبايي روي آن کار شده بود را به همراه شلوار جين يخي و روسري سفيد و آبي زيبايي به تن کردم. نگاهي به خودم در آينه انداختم نگراني در چشمانم نشسته بود. هيچ تصوري از رفتار سعادت نداشتم و همين موضوع سبب نگراني ام شده بود.  

صداي زنگ در من را از اتاق خارج کرد. برعکس دفعه ي قبل خبري از بزرگتر ها نبود و من اين طور راحت تر بودم. حقيقت اين بود که از آقابزرگ خجالت مي کشيدم.

ماهان برعکس چند روز گذشته اخم هايش در هم نبود و با آن تي شرت کرم و شلوار جين تيره اي که به تن داشت بزرگتر از سنش به نظر مي رسيد. 

حاج آقا با ورود به سالن رو کرد به من و گفت:

-به به عروس گلم! چطوري عروس خانم؟!

با اين حرف صورتم آتش گرفت و سرم را به زير انداختم و زير لب پاسخ دادم. خانم جون من را در آغوش گرفت و با صداي بلند گفت:

-حاجي عروسم را اذيت نکن و گرنه با من طرفي!

روابط صميمانه ي زن و شوهر همه را به خنده انداخت. با راهنمايي مامان همه داخل پذيرايي شدند به جز من و سعادت که جلوي در خشک شده بوديم. سعادت در کت و شلوار مشکي خوش دوختش از هميشه جذاب تر بود.

سلام آهسته اي دادم و گفتم:

-بفرماييد داخل.

بعد از اين که دسته گل زر سرخي که به همراه داشت را به دست من داد، به سمت پذيرايي حرکت کرد. متوجه نشده بودم که مثل چند روز قبل دلخور است يا نه.

شام بين شوخي هاي حاج آقا و خنده هاي از ته دل بابا خورده شد. از اين که بابا راضي بود خوشحال بودم. ماهان هم گاهي با سعادت هم کلام مي شد که نشانه ي خوبي به حساب مي آمد.

بعد از شام، وقتي با سيني چاي به پذيرايي رفتم و سيني را جلوي حاج آقا گرفتم، گفت:

-بالاخره ما از دست عروس خانم يه چايي مي خوريم!

وقتي سيني را جلوي سعادت گرفتم، سرش را بلند و با نگاهي مهربان تشکر کرد. خيالم راحت شده بود که دلخور نيست. چند دقيقه اي بيشتر نگذشته بود که حاج آقا گفت:

-والا قرار بود اين دوتا جوون بيشتر همديگر را بشناسن و گرنه من پيرمرد که شناختن ندارم

با اين حرف حاج آقا‌،‌بابا رو کرد به من و گفت:

-مهرگان جان بريد توي حياط، هوا الان عاليه ... هر دو تا هم که اهل آسمون!

حاج آقا حرف بابا را قطع کرد و گفت:

-فقط زياد حواستون نره به آسمون ها ... من پيرمرد خيلي وقت ندارم!

با اين حرف صداي اعتراض سعادت بلند شد که حاج آقا مهلت نداد چيزي بگويد و سريع گفت:

-بلند شيد ديگه ... بازم نشستن من را نگاه مي کنن.

باز هم در آلاچيق روبروي هم نشسته بوديم و اين بار هم سعادت شروع کننده بود و گفت:

-بابت قضيه اون شب ... راستش يه لحظه ...

خنده ي کوتاهي کرد و حرفش را نيمه تمام گذاشت.

-من فکر نمي کردم ناراحت بشيد، ‌آخه واقعاً مسئله ي مسخره اي بود

با کنجکاوي نگاهم کرد و گفت:

-مي شه بگيد چي بود؟!

لبخندي زدم و گفتم:

-گرچه به نظر من اصلاً چيز مهمي نبوده اما حالا مي خوايد بدونيد مي گم! 

نفس عميقي کشيدم و سرم را پايين انداختم:

-عماد من را براي دوستش خواستگاري کرد!

صداي بله ي بلند سعادت باعث شد سرم را بلند کنم.

-براي کي؟! ... پژمان؟!

مکثي کرد و زير لب گفت:

-پسره ي نفهم! يک جو شعورم خوب چيزيه!

از عصبانيت سعادت لبخند روي لبم نشست و حس خوبي در تنم پيچيد.

طبق قراري که در نبود ما گذاشته شد، اين رفت و آمد ها چند بار با حضور خانواده ها تکرار مي شد تا هم من و سعادت بيشتر با هم آشنا شويم و بعد از آن من جواب قطعي را بدهم.

*****

با اصرار هاي نغمه که بعد از شنيدن قضيه خواستگاري سعادت شدت گرفته بود، امروز عصر را خانه ي خاله طاهره بودم. خاله به محض ديدنم رويم را بوسيد و گفت:

-عروس خانم از اين طرفا!؟

با صداي معترضي گفتم:

-اه! خاله جون اذيت نکنيد ديگه!

خاله خنده اي کرد و گفت:

-قربون شرم و حيات بشه خاله

صداي اعتراض نغمه اجازه ي ادامه دادن را به خاله نداد.

-مامان خانم، انقدر تحويلش نگير ... من مهرگان را مي شناسم اصلاً ظرفيت تعريف کردن را نداره!

نگاه خشمگيني به نغمه انداختم و گفتم:

-تو دوباره تمام صفت هاي رذيله ي خودت را به من نسبت دادي!

صداي خنده ي نغمه در فضا پيچيد. چند لحظه اي طول کشيد تا توانست جلوي خنده اش را بگيرد. با لبخندي که هنوز بر روي لبش بود گفت:

-اوه خانمِ دکتر ... عفو بفرماييد!

بعد با صدايي که سعي داشت شبيه من باشد گفت:

-صفت هاي رذيله ...

به محض تکرار دوباره شروع به خنديدن کرد. با ديدن ندا پشتم را به نغمه کردم و ندا را در آغوش گرفتم، ندا لبخندي زد و گفت:

-چطوري عزيزم؟ باز اين نغمه معرکه گرفته

صداي نغمه که هنوز لرزان بود گفت:

-اوه ندا، چيه فاميل شوهرت را ديدي يادت رفت من خواهرتم!

صداي خاله که با سيني شربت ايستاده بود باعث شد نغمه سکوت کند.

-دخترا مهلت بديد يه نفسي تازه کنه بعد!

ندا با فرهاد براي خريد عروسي رفتند. من و نغمه هم مثل هميشه به پناهگاه نغمه رفتيم. منزل خاله طاهره دوبلکس بود. اتاق نغمه و ندا در طبقه ي بالا و خاله هم در طبقه ي پايين بود. شوهر خاله طاهره، يوسف خان، مهندس معمار بود. البته مهندسي کاملاً تجربي! در چند سال گذشته با گران شدن قيمت خانه و زمين به ثروت زيادي دست پيدا کرده بود. اخلاق تندي داشت که باعث مي شد تمايلي به ديدنش نداشته باشم. با اين که در حضور ما سعي مي کرد مهربان تر به نظر برسد اما احساس من مي گفت که تمامش تظاهر است.

برعکس يوسف خان، خاله طاهره زن ساکت و مهرباني بود. مهرباني تا حدي که محال بود کسي مشکلي داشته باشد و خاله براي رفع آن پيش قدم نشود آنقدر که گاهي صداي مامان را در مي آورد. اخلاق ندا شبيه به خاله بود گرچه نغمه هم مهربان بود اما بعضي خودرايي ها و کله شقي هايش من را ياد يوسف خان مي اندخت. گاهي از اين يادآوري شرمنده مي شدم و با خودم فکر مي کردم که يوسف خان آنقدر ها هم که من فکر مي کنم بداخلاق نيست اما باز هم صدايي موذي در سرم مي پيچيد و حرف هاي قبلي را تکرار مي کرد. 

چهره ي دو خواهر شبيه پدرشان بود. قد بلند و کمي چاق. صورت گرد، چشمان مشکي و ابرو هاي مشکي و پر که چند سالي بود جايشان را ابرويي خوش حالت و کشيده گرفته بود. بيني نغمه وقتي بچه بوديم با سقوط از پله ها شکسته بود و نغمه هنوز موفق نشده بود رضايت خاله را براي جراحي بگيرد. هر دو لب هاي متناسب و چانه اي گرد داشتند. در کل شباهت چهره شان باعث مي شد همه متوجه نسبت اين دو بشوند.

صداي نغمه من را به زمان حال برگرداند:

-چيه ... به فکر آقاي دکتري!؟

اخمي کردم و حرفي نزدم. بدون توجه به سکوت اعتراض آميز من گفت:

-ديدي گفتم اين عينک دادن يه تله است

با اخم جواب دادم:

-بعله ... من الان دزديده شدم و چيزي نمونده به دست يک ديوانه ي رواني کشته بشم! ... هيچ معلوم هست چي مي گي! ... تله چيه ...

نغمه بدون توجه به حرف هاي من ادامه داد:

-گفتي اولين بار کجا ديديش؟ ... آها! ... کتاب فروشي ... حتماً بابابزرگه هم باهاش همدسته!

شانه ي نغمه را تکاني دادم و گفتم:

-نغمه!‌ چي مي گي ... حالت خوبه؟!

چشمانش به سمت من چرخيد و خيره نگاهم کرد. بعد از چند دقيقه به طور غير منتظره اي من را بغل کرد و با صداي بغض داري گفت:

-مهرگان خيلي برام عزيزي ... مثل خواهرم مي موني! 

مکثي کرد و با صداي غير عادي گفت:

-نکنه يه وقت اذيتت کنه ... سرت داد بزنه ... 

من را که هنوز در آغوشش بودم از خودش جدا کرد و گفت:

-اگه يه وقت بزنت چي؟!

نگاه متعجبم روي چهره ي نغمه قفل شده بود. متوجه حرف ها و حالت هايش نمي شدم. بدون اراده نغمه را در آغوش گرفتم و گفتم:

-عزيزم، نگران نباش هيچ اتفاقي نمي افته! 

صداي گريه ي نغمه گيجم کرده بود. هيچ وقت نغمه را به اين حال نديده بودم. نمي فهميدم از اين که بزودي ازدواج مي کنم ناراحت است يا نگرانيش چيز ديگري است. چند دقيقه به همين منوال گذشت تا اين که نغمه از بغلم بيرون آمد و با صدايي که نه گريان بود نه نگران و مثل هميشه شاد و سرزنده بود گفت:

-واي مهرگان يادم رفت ... مي خواستم فيلم عقد ندا را نشونت بدم ...

در حالي که دست من را مي کشيد و به سمت پذيرايي مي برد گفت:

-بايد آقاي دکتر را ببيني! 

با اين حرف لبخند موذيانه اي روي لب هايش نشست. بعد از اين که فيلم را درون دستگاه گذاشت کنار من نشست و شروع کرد به عقب و جلو کردن فيلم. روي صحنه هاي قسمت مردانه دکمه play را زد. وقتي به پشت مبل تکيه مي داد گفت:

-اول از جاهاي ديدنيش شروع مي کنيم!

فيلم با ورود فرهاد به قسمت مردانه شروع مي شد و تبريک هاي حاضران که به نظر من جذابيتي نداشت، البته به جز قسمتي که با سعادت و حاج آقا احوالپرسي مي کرد.

نغمه که بي علاقگي من را ديد باز هم فيلم را جلوتر برد. صحنه هايي که حالا پخش مي شد. صحنه ي رقصيدن آقايون بود. تا سرم را به سمت نغمه گرداندم که اعتراض بکنم، صداي نغمه بلند شد:

-آها ... نگاه کن مهرگان!

با اين حرف باز سرم به سمت تلويزيون چرخيد. با ديدن سعادت در حال رقصيدن دهانم از تعجب باز ماند. چنان با دقت و زيبا مي رقصيد که نمي توانستم چشم از صفحه ي تلويزيون بر دارم! نغمه چندين بار همين صحنه را تکرار کرد. چيزي که هيچ وقت فکرش را هم نمي کردم تبحر آقاي دکتر در رقصيدن بود. 

نغمه دستش را دور گردنم انداخت و گفت:

-مي گم مهرگان ... عروسي شما چه شود! ... هي تو برقص هي آقاي دکتر برقصه! ... ببينيم آخرش کي کم مياره!

دستش را از دور گردنم باز کردم و گفتم:

-گم شو! ... مگه مسابقه است ...

مکثي کردم و ادامه دادم:

-اما هيچ فکر نمي کردم انقدر وارد باشه

با صداي زنگ در و ورود ندا و فرهاد موضوع بحث عوض شد.

*****

دو روز تا شروع کلاس هاي نجوم بيشتر نمانده بود و من هنوز فرصت نکرده بودم به سعادت براي رازداري و بي اعتنا بودنش در کلاس تذکر دهم. با صداي مامان از اتاق خارج شدم و به سمت آشپزخانه رفتم. مامان که مشغول آشپزي بود وقتي متوجه حضور من شد گفت:

-امروز حاج خانم زنگ زده بود و اصرار پشت اصرار که فردا شب بيايد خونه ي ما ... حالا هي من مي گم نه ... زحمتتون مي شه ... حالا چه عجله اي ... هر چي من گفتم يه چيزي گفت تا بالاخره مجبور شدم قبول کنم!

شانه اي بالا انداختم و گفتم:

-خب چه اشکالي داشت که اين همه تعارف کرديد؟

نگاه متعجبي به من انداخت و گفت:

-خب گفتم بنده خدا پيرزن دست تنها سختش مي شه ...

بدون هيچ حرفي به اتاقم برگشتم. دلم گرفته بود با خودم فکر کردم که اگر پدر و مادر سهراب زنده بودند با من چگونه رفتار مي کردند. با اين فکر به ياد آوردم که چيزي از پدر و مادر سعادت نمي دانم. با خودم قرار گذاشتم که فردا حتماً از سعادت در اين مورد بپرسم.

هيجان خاصي داشتم، چندين بار از مامان پرسيده بودم که شب چه لباسي بپوشم و مامان هر بار لباسي را پيشنهاد مي داد با ايراد هاي بي پايه و اساس من روبرو مي شد. در آخر هم به حالت قهر اتاقم را ترک کرد.

نگاهي به کمد انداختم و فکر کردم با وجود اين همه لباس احساس مي کنم چيزي براي پوشيدن ندارم. روي تخت به شکم دراز کشيدم و در حالي که دستم زير چانه ام بود به کمد خيره شدم. تصور مي کردم که با پوشيدن هر لباس چطور خواهم شد. لباس هاي مختلف را در ذهنم امتحان کردم و به هيچ نتيجه اي نرسيدم! جلوي کمد ايستادم و سعي کردم بدون نگاه کردن يک مانتو را انتخاب کنم. دلم به اين طور انتخاب کردن راضي نمي شد. سرم را بلند کردم و براي چندمين بار مانتو ها را يکي يکي بررسي کردم. در آخر هم مانتوي بنفش و طوسي خوش دوختي که خيلي خوب روي تنم مي نسشت را انتخاب کرد. شلوار مشکي و روسري طوسي با طرح بنفش را هم روي تخت گذاشتم. به نظر خودم که انتخاب مناسبي بود.

بابا کمي زودتر از هر روز به خانه آمد و جعبه ي شيريني بزرگي هم روي دست گرفته بود. بابا وسواس خاصي به چيزي که مي خريد داشت از هر جايي خريد نمي کرد. شيريني هاي شيريني فروشي دور ميدان را قبول نداشت براي همين هميشه از شيريني فروشي نزديک دفترش خريد مي کرد.

زودتر از همه آماده شدم و روي مبل پذيرايي منتظر بقيه نشسته بودم که سر و کله ي ماهان پيدا شد. شلوار پارچه اي طوسي اش را با تي شرت سفيدي که براي تولد سال گذشته اش خريده بودم به تن داشت. ماهان قد بلند و لاغر بود البته مامان اعتقاد داشت که همه اول رشد قدي مي کنن و بعد چاق مي شوند! 

صورتش ترکيبي از مامان و بابا بود. موهاي موج دار و مشکي اش را از مامان به ارث برده بود. پوست صورت سبزه اش من را ياد عمو محمد مي انداخت. ابرو هاي پر و مژه هاي بلندي داشت. چشمانش مثل بابا ريز و قهوه اي تيره بود. بيني اش در صورت لاغرش چندان زيبا نبود. لب هاي باريکش، کپي لب هاي بابا بود. چانه اش مثل من و مامان گرد بود. وقتي به خودم آمدم که ماهان جلوي من با حالت خنده داري ايستاده بود و به قول خودش فيگور گرفته بود! عادت داشت تا متوجه نگاه کسي مي شد دستش را به حالت نشان دادن ماهيچه هاي بازو نگه مي داشت! خنده اي کردم و گفتم:

-خب ... خوش هيکل ... اندازه ي استخون هاي بازوت را ديدم ... راحت باش!

اخمي کرد و با لحن خاصي گفت:

-شعور نداري ديگه ... اين الان خودش کليه!

خنده اي کردم و گفتم:

-بله ... همين که استخون داري دستت خودش کليه!

اخمش عميق تر شد. اما پيش از آن که چيزي بگويد مامان و بابا هم در سالن حاضر شدند. وقتي زنگ در خانه ي سعادت به صدا در آمد قلب من هم با سرعت بيشتري شروع به تپيدن کرد. از مامان و بابا خجالت مي کشيدم. سعي کردم خودم را مشغول مرتب کردن چادر کنم تا جلب توجه نکنم. من به عنوان آخرين نفر وارد شدم. خانه ي سعادت جنوبي بود و به محض وارد شدن در راهرو چهره ي حاج آقا و خانم جون و البته سعادت را جلوي در ديدم. با تعارف بقيه خيلي سريع وارد خانه شديم.

خانه ي بزرگ و قديمي بود البته کاملاً مشخص بود که جديداً بازسازي شده. ديوار ها را کاغذ ديواري سفيد با گل هاي گلبهي زيبايي پوشانده بود. کف خانه با فرش هاي دست بافت لاکي فرش شده بود. مبل هاي استيل قديمي ولي زيبايي به رنگ زرشکي در کنار شومينه قرار گرفته بود که با راهنمايي حاج آقا همه به همان قسمت رفتند. 

يک ساعتي از ورودمان گذشته بود که با اصرار حاج آقا من و سعادت به حياط رفتيم. حياط بزرگي داشتند. کنار ديوار چند تخت فرش شده با پشتي قرار داشت و انتهاي حياط گلخانه ي کوچکي به چشم مي خورد. وسط حياط را حوض کوچک با ماهي هاي قرمز زيبا تر کرده بود. 

با راهنمايي سعادت داخل حياط شدم. در وسط حياط کنار حوض يک تخت قرار داشت که به نسبت تخت هايي که اول حياط ديدم کوچکتر بود. سايه ي درختان حياط روي تخت افتاده بود و فضاي دلنشيني را ايجاد کرده بود. با تعارف سعادت گوشه ي تخت نشستم. سعادت هم در گوشه ي ديگر نشست و بر عکس من دمپايي هايش را در آورد و به لب هاي تخت تکيه داد. من هم رويم را به سمت سعادت چرخاندم و منتظر شدم چيزي بگويد، لبخندي زد و گفت:

-شما نمي خوايد چيزي از من بپرسيد؟!

از اين که فکرم را خوانده بود تعجب کردم و گفتم:

-راستش دوست داشتم در مورد پدر و مادرتون بدونم.

نفس عميقي کشيد و شروع به صحبت کرد:

-پدرم پسر بزرگ خانواده و در واقع تنها پسر خونه بود و دو تا خواهر کوچکتر از خودش داشت. درسش خيلي خوب بود. وقتي 18 سالش بود با بورسيه دولت ميره آمريکا براي ادامه ي تحصيل. سال آخر تحصيلش با مادرم آشنا مي شه. مادرم، مه لقا، هم براي ادامه ي تحصيل رفته بود. البته مثل پدرم بورسيه نشده بود. بابا دانشجوي سال آخر بود که با مامان که تازه وارد دانشگاه شده بود آشنا مي شه. چيز زيادي در مورد آشنايي شون نمي دونم.

مکثي کرد و با لبخند تلخي ادامه داد:

-تمام اين چيزا را هم ديگرون برام تعريف کردند. به هر حال زمان انقلاب بوده و خانواده ها مي گن بهتره همون جا به عقد هم در بيان. براي همين با اجازه نامه ي پدربزرگم با هم ازدواج مي کنند. دو سه سالي بعد از ازدواجشون من به دنيا ميام. وقتي بابا فوق ليسانسش را مي گيره، تصميم مي گيره برگرده ايران. البته مامان هنوز درسش را تموم نکرده بود خيلي هم موافق برگشتن نبود. به هر حال مجبور مي شن تا تمام شدن درس مامان آمريکا بمونن. آخه مامان به خاطر من يک سالي عقب افتاده بود و انگاري خيلي هم دانشجوي مستعدي نبوده!  جنگ برخلاف چيزي که همه فکر مي کردند ادامه داشت و بابا هم که درسش تمام شده بود دليلي براي موندن نداشت.

وقتي برمي گرديم ايران من سه ساله بودم. بابا سربازي نرفته بود و حالا سرباز به حساب مي اومد. هر چقدر مامان و بقيه اصرار مي کنند که با توجه به دوستاني که دارند سربازي نره قبول نمي کنه. هنوز خاطره هاي محوي از وقتي که بابا مي اومد را دارم. بابام خيلي مهربون بود.

سرش را پايين مي اندازد و باز هم مکث مي کند،‌ از اين که خواسته بودم برايم از پدر و مادرش بگويد پشيمان بود. چشمانش پر از غم بود.

-وقتي سربازي بابا تموم مي شه بازم کسي نمي تونه قانعش کنه که ديگه جبهه نره.

لبخندي زد و ادامه داد:

-يادمه وقتي 6 سالم بود بابا زخمي مي شه و توي تهران بستريش مي کنن. دوستانش وقتي براي ملاقات ميان براش يه پستونگ بزرگ کادو ميارن ...

با تعجب مي گويم:

-چرا؟

نگاه مهرباني به چشمانم مي کند و مي گويد:

-مثلاً‌ مي خواستن بهش بگن بچه ننه است که توي بيمارستان بستري شده!

لبخندي مي زنم و سهراب ادامه مي دهد:

-بعد از اين که حال بابا بهتر مي شه به اصرار مامان چند روزي مرخصي مي گيره تا بريم مسافرت. من که از خوشحالي روي پام بند نبودم. قرا بود با بابا و مامانم برم مسافرت و اين براي من عالي بود. خوب يادمه که هنوز خيلي از تهران دور نشده بوديم که من خوابم برد. 

لبخندي زد و گفت:

-بچه ي خيلي شيطوني بودم! تا يه دقيقه مي نشستم خوابم مي برد. وقتي بيدار شدم توي بيمارستان بودم. نمي دوني چقدر با گريه مامانم را صدا زدم. هر دو تا شون رفته بودند و من را تنها گذاشته بودند. وقتي که فهميدم تا مدت ها شب ها با گريه مي خوابيدم. فکر مي کردم دوستم نداشتن که بدون من رفتن. شايد باورت نشه اما ازشون متنفر شده بودم.

نفسش را با حسرت بيرون مي دهد و بعد از چند لحظه سکوت ادامه مي دهد:

-نمي دوني چقدر سخته زندگي با پدر بزرگ و مادر بزرگ. نمي دوني چقدر حسرت پدر و مادر همکلاسي هام را خوردم. نمي دوني چقدر دوست داشتم منم خواهر و برادري داشته باشم.

باز هم سکوت مي کند و من سعي مي کنم بغضم را قورت دهم.

وقتي بزرگتر شدم خيلي چيزا رو قبول کردم. اما هميشه مي گم اي کاش بابا شهيد مي شد. با تمام بچگيم مي فهميدم چقدر عاشق جبهه است. بچگي سختي داشتم. نه اين که فکر کني آقاجون و خانم جون کم مي ذاشتن ... نه ... مشکل اين بود که اونا پدر و مادرم نبودن. مادر مادرم هم که قبل از به دنيا اومدن من فوت کرده بود و پدربزرگ مادريمم همون سالي که مامان رفت، مرد. همه مي گفتن پدربزرگم جونش را براي مادرم مي داد. مامانم دختر کوچيکه خونه بود و سه تا برادر داشت. فکر کن بعد از سه تا پسر يه دونه دختر چقدر مي تونسته عزيز باشه!

دبيرستان را که تمام کردم به خواسته ي خودم و پشتيباني آقاجون رفتم آمريکا. شناسنامه ي آمريکاييم خيلي به دردم خورد. تمام اين سال ها تنها بودم. زياد با کسي دمخور نمي شدم. با اين که ديگه بزرگ شده بودم و براي خودم کسي بودم. به هر حال دانشجوي ممتاز دانشگاه بودن کلي اعتبار محسوب مي شد اما دوستان زيادي نداشتم. 

زياد راضي به برگشتن نبودم. با اين که ايران را دوست داشتم اما خاطرات خوبي از اين جا نداشتم. اما وقتي خواهش هاي آقاجون و خانم جون را ديدم نتونستم مخالفت کنم. با خودم گفتم درسته پدر و مادرم نبودن اما در حقم چيزي کم نذاشتن. اون جا کار خوبي داشتم و البته يه کرسي توي دانشگاه اما همه چيز را گذاشتم و برگشتم. 

لبخندي زد و گفت:

-اين بود داستان ما!

چيزي براي گفتن نداشتم. خوش بختانه صداي حاج آقا باعث شد حال و هوا عوض شود:

-شما دو تا جوون نمي خوايد بيايد براي شام ... حالا درسته شما ها جوونيد اما من و خانم جون ديگه دوران چل چليمون تموم شده.

سهراب لبخندي زد و گفت:

-چشم آقاجون الان ميايم.

*****

امروز جلسه دوم کلاس هاي رصد بود. کلاس ها يک روز در هفته و چهار ساعته برگزار مي شد. بهناز از روز اول پروژه ي جلب توجه استاد را شروع کرده بود. بار ها در کلاس سوالات بي ربط پرسيده و با نگاه هاي جدي سعادت هم کوتاه نيامده بود! بهناز از هم کلاسي هايم بود که از روز اول نوعي دافعه براي من داشت. قد متوسط و هيکل بي نقصي داشت که با کفش هاي پاشنه بلند بيشتر به چشم مي آمد. صداي کفش هايش روي سنگفرش دانشگاه براي من عذاب آور بود. چهره ي گندم گون و چشمان عسلي زيبايي داشت. طور خاصي به آدم نگاه مي کرد، هيچ وقت دلم نمي خواست در تيررس نگاه هايش باشم. چشمانش را به شيوه ي خاصي آرايش مي کرد. سياه بودن آرايشش روشني چشمانش را بيشتر نمايان مي کرد.

بعد از اتمام کلاس هم دست از سر سعادت بر نمي داشت و به بهانه ي سوال پرسيدن تا اتاق استادان همراهيش مي کرد. حيف که قرار نبود فعلاً کسي چيزي بفهمد و گرنه حتماً  بهناز را سر جايش مي نشاندم. حوصله ي شايعه پراکني و کينه توزي بهناز را نداشتم.

از دانشگاه تا ايستگاه تاکسي را هميشه پياده مي رفتم و کسي هم، مسيرش با من يکي نبود. کنار در دانشگاه با بچه ها خداحافظي و شروع به قدم زدن کردم ساعت 7 عصر بود و هوا کمي معتدل تر شده بود و از گرماي عذاب آور ظهر خبري نبود. هنوز چند متري با ايستگاه فاصله داشتم که صداي بوق ماشيني توجهم را جلب کرد. مثل هميشه بدون نگاه کردن به ماشين و راننده ي آن به راهم ادامه دادم. تا اين که صداي آشنايي توجهم را جلب کرد. وقتي به سمت صدا برگشتم سعادت را ديدم که به سمت شيشه ي کنار راننده خم شده و من را صدا مي زند. وقتي نگاهم را ديد لبخندي زد و گفت:

-دو دقيقه است دارم بوق مي زنم يه نگاه کنيد بد نيست ها ...

اخمي در صورتم نشست و گفتم:

-دليلي نمي ديدم که بخوام نگاه کنم ...

لبخند مهرباني زد و گفت:

-بله ... حق با شماست. حالا بفرماييد سوار بشيد که دير شد

يک تاي ابرويم را بالا دادم و پيش از آن که سوالي بکنم گفت:

-حالا بفرماييد براتون توضيح ميدم.

با شک، از اين که منظورش چه بوده سوار ماشين مي شوم. وقتي سوار شدم تازه به خاطر آوردم که هنوز خيلي با دانشگاه فاصله نداريم و ممکن است کسي ما را ديده باشد اما سعادت بدون توجه به اطراف وارد اتوبان شد. سرم را به سمتش چرخاندم و گفتم:

-آقاي سعادت اشتباه نمي ريد؟!

اخم مصنوعي کرد و گفت:

-سهرابم!

نگاه گيجم باعث شد خنده ي کوتاهي بکند.

-دلم مي خواد سهراب صدام کنيد!

ناخودآگاه کلمه ي آهان! از دهانم خارج شد! گوشه ي لبم را گاز گرفتم و سرم را پايين انداختم اما زير چشمي نگاه م به سعادت بود و لبخند روي لبش را ديدم. وقتي دوباره متوجه فضاي بيرون ماشين شدم به خاطر آوردم که جواب سوالم را نگرفته ام.

دوباره گفتم:

-آقاي سعادت ...

ابروي بالا رفته اش، معذبم کرده بود. دوباره سکوت کردم اما سکوتم خيلي طول نکشيد چون هر لحظه بيشتر از خانه دور مي شديم! گفتم:

-کجا داريم مي ريم؟!

با سکوتش نشان داد که بايد حتماً به اسم صدايش بزنم! با کمي من من گفتم:

-سهراب خان!

چشمانش را به طرز خنده داري درشت کرد و گفت:

-چي؟!!!

من که از حالت چشمانش خنده ام گرفته بود با لبخند و صدايي که خندان بود گفتم:

-گفتم کجا مي ريم؟!

دوباره به روبرو نگاه کرد و گفت:

-نه بعدش چي گفتيد؟!

مستأصل گفتم:

-هيچي ...

ابروي بالا رفته اش مجبورم کرد دوباره به حرف بيايم، با سري پايين گفتم:

-هيچي گفتم سهراب خان ...

صداي خنده اش در فضا پيچيد و گفت:

-والا اونطوري که شما گفتيد سهراب خان فکر کردم پسر رستمم!

لبخندي روي لبم نشست و سعادت ادامه داد:

-من را سهراب صدا کنيد!

بعد بدون اين که اصرار کند اسمش را تکرار کنم گفت:

-از پدرتون اجازه گرفتم امشب را با هم باشيم. 

بيشتر از چند دقيقه طول نکشيد که به محل مورد نظر سعادت برسيم. در اين فاصله ي چند دقيقه اي صدايي جز نفس کشيدن شنيده نشد. سعادت جلوي يک رستوران سنتي ايستاد و پياد شد. من که مانده بودم چه بايد بکنم با صداي باز شدن در سرم به سمت در چرخيد. سعادت گردنش را کمي به جلو خم کرد و گفت:

-بفرماييد خانم.

گونه هايم رنگ گرفت و با سر پايين از ماشين پياده شدم. صداي دزدگير ماشين را بلافاصله شنيدم و حرکت سعادت را کنار خودم حس کردم. تمام اين لحظات را با لذت به خاطر سپردم. يک قدم باقي مانده را بلند تر از من برداشت و در را باز کرد. رستوران فضاي جالبي داشت. در گوشه و کنار تخت هاي فرش شده و پشتي قرار داشت. ديوار ها را نقاشي شاهنامه اي پر کرده بود و موسيقي سنتي و ملايمي که پخش مي شد فضا را دلنشين تر کرده بود.

به انتخاب سعادت روي تختي نسشتيم. کمي معذب بودم. سرم را پايين انداختم و به صداي سعادت که به گارسون سفارش مي داد گوش سپردم. براي چندمين بار به اين نتيجه رسيدم که صداي دلنشين و مهرباني دارد. تا بازگشت گارسون کسي سکوت بينمان را نشکست.

سيني چاي را که گارسون بينمان گذاشت نگاهم به سعادت افتاد، لبخندي زد و مشغول ريختن چاي شد. ليمو هاي کنار سيني را برداشت و در هر دو استکان چکاند. استکان را جلوي من گذاشت و با صداي آهسته اي گفت:

-بفرماييد.

استکان را که بلند کردم عصر ليمو در بيني ام پيچيد. عطر چاي و ليمو هميشه باعث شادي ام مي شد. کمي از چاي را بدون شيرين کردن سر کشيدم. ظرف شکر را جلوي من گذاشت و گفت:

-اصلاً ميزبان خوبي نيستم ... چاي تلخ جلوي مهمونم گذاشتم ...

سرم پايين بود اما اطمينان داشتم لبخند روي لبم واضح تر از چيزي است که قابل پنهان کردن باشد. مطمئنم تا آخر عمر طعم اين چاي را فراموش نمي کنم.

سکوتمان به قدري طولاني شد که تصميم گرفتم چيزي بپرسم. سرم را بلند کردم که سوالي بپرسم که متوجه نگاه خيره ي سعادت شدم. دوباره سرم را به زير انداختم. اين بار سعادت شروع به صحبت کرد:

-با پدرتون صحبت کردم براي اين که امشب ازتون نتيجه را بپرسم.

مکثي کرد و ادامه داد:

-فکر مي کنم اين چند وقت فرصت خوبي بوده. مي خوام نظرتون را راجع به خودم بدونم.

غافلگير شده بودم! نمي فهميدم که چرا کسي به من حرفي نزده. سکوتم که طولاني شد سعادت گفت:

-مهرگان خانم ... من منتظرم!

سرم را بلند کردم و با صداي آهسته اي گفتم:

-چي بايد بگم؟!

لبخندي زد و گفت:

-هر چيزي که فکر مي کنيد بايد بگيد. اصلاً اگر سوالي داريد بپرسيد.

سکوتم خودم را هم عذاب مي داد از حال سعادت بي خبر بودم. چند دقيقه اي که به سکوت گذشت تصميمم را گرفتم. من سعادت را دوست داشتم در اين مدت هم هيچ نقطه ي مبهمي نديده بودم که نياز به فکر کردن بيشتر باشد. تصميم گرفتم هر دويمان را از اين عذاب خلاص کنم. سرم را بلند کردم و با صدايي که سعي مي کردم خيلي هيجان زده نباشد گفتم:

-من حرفي ندارم ... موافقم!

بعد از پايان جمله ام سرم را پايين انداختم و از داغي گونه هايم لذت بردم! حرکت سعادت را روي فرش احساس کردم. در فاصله ي کمي از من نشست و با صداي سرحالي گفت:

-مرسي ... خوش بختت مي کنم ... قول ميدم ... عزيزم

*****

همه چيز خيلي سريع تر از پيش بيني من انجام شد. وقتي نتيجه را به مامان گفتم چند دقيقه اي من را در آغوش گرفته بود و گريه مي کرد. چشمان بابا خوشحال بود گرچه به جز تبريک مردانه حرف ديگري نزد. ماهان انقدر محکم من را بغل کرد که جيغم به هوا رفت. گونه ام را بوسيد و گفت:

-چه خواهر کوچولوم بزرگ شده ...

با اين حرف ماهان جرقه ي يک بحث جديد زده شد. 

يکي دو روز بيشتر تا ماه مبارک رمضان باقي نمانده بود، طبق خواسته ي من روز پانزده رمضان که روز تولد امام حسن (ع) بود قرار عقد گذاشته شد. 

حالا که همه چيز قطعي شده بود وقتش بود که بقيه هم بفهمند. در اولين جلسه ي کلاس رصد به اصرار سهراب با جعبه ي شيريني خبر نامزدي ام را به بچه ها دادم و در سوال اين که نامزدم چه کسي است گفتم بايد تا آخر کلاس صبر کنيد و به نيشگون هاي سولماز هم اهميتي ندادم. بهناز هم تنها به گفتن تبريک قناعت کرد. با خودم گفتم وقتي اصل قضيه را بفهمه چهره اش ديدن داره. 

سهراب بعد از ورود به کلاس با چشم به دنبال من گشت و به محض ديدنم لبخند زيبايي تحويلم داد. صداي بهناز را از پشت سرم شنيدم:

-دختره خجالت نمي کشه! ... خوبه هنوز 30 دقيقه نيست شيريني نامزديش را پخش کرده ... اونوقت همچين براي آدم خودش را مي گيره که انگار چه قديسه اي هست!

سعي کردم حرف هاي بهناز را نشنيده بگيرم و تمام حواسم را معطوف به کلاس کردم. بعد از اتمام کلاس سهراب وسايلش را جمع کرد و پيش از خروج از کلاس گفت:

-خانم اميري يه لحظه تشريف مياريد؟

نگاه متعجب همه به سمت من چرخيد. من در حالي که سعي مي کردم خونسرد جلوه کنم. جلوي در کلاس رفتم.

سهراب نگاهي به من کرد و گفت:

-جلوي در دانشگاه منتظرتم. 

وقتي سرم را بلند کردم که جواب دهم گفت:

-زياد منتظرم نزار خانم.

پيش از آن که من چيزي بگويم به سمت اتاق استادان به راه افتاد. ورودم به کلاس باعث سکوت همه شد بدون توجه به کسي به سمت صندلي خودم رفتم و مشغول جمع کردن لوازمم شدم. سايه اي روي سرم افتاد باعث شد سرم را بلند کنم.

-سعادت چه کارت داشت؟

-هيچي ... گفت زياد منتظرش نزارم ...

صداي بلند سولماز باعث تعجبم شد:

-چي گفتي؟!

با اخم گفتم:

-چرا داد مي زني! هيچي ... نامزدم گفت زياد جلوي در منتظرش نزارم ...

دهان سولماز از تعجب باز مانده بود. حرکت بهناز را از گوشه ي چشم ديدم. جلوي من ايستاد و گفت:

-نامزدت کيه؟!

در حالي که سعي مي کردم لحنم چندان بدجنسانه نباشد گفتم:

-جناب دکتر سهراب سعادت

چشمان بهناز از تعجب گشاد شده بود. صداي دست زدن بقيه باعث شد سرم را برگردانم. ستاره و سولماز و چند نفر از بچه ها ايستاده بودند و دست مي زدند. با خجالت سرم را پايين انداختم و گفتم:

-بچه ها اذيت نکنيد ... خجالت مي کشم!

صداي بهناز باعث تعجبم شد:

-خجالت را بايد وقتي مي کشيدي که داشتي سعادت را تور مي کردي!

يک تاي ابرويم را بالا دادم و چيزي نگفتم. بحث با بهناز فايده نداشت. سکوت بهترين کار بود. وسايلم را جمع کردم و با سولماز و ستاره از در خارج شديم. جلوي در سينا شاهرخي جلو آمد و گفت:

-تبريک مي گم خانم اميري خوشبخت بشيد

با لبخند تشکر کردم و از سالن خارج شديم. در حياط دانشگاه هر چقدر ستاره و سولماز تلاش کردند چيز بيشتري بدانند در کمال خونسردي سکوت کردم و چيزي نگفتم. جلوي در از بچه ها خداحافظي کردمم و بدون توجه به حرف هايشان سوار ماشين سهراب شدم.

سلامي گفتم که باعث شد به سمت من برگردد. با لبخند گفت:

-سلام به روي ماهت خانم

با لبخندم ماشين را روشن کرد و به راه افتاد.

*****

ديشب يک دقيقه هم نتوانسته بودم بخوابم. با اين که متوجه بيدار شدن مامان براي سحري شدم اما صبر کردم تا خودش براي بيدار کردنم بيايد. وقتي مامان وارد اتاق شد به سمت در چرخيدم و صدايش زدم. مامان با نگاه متعجبي که در تاريکي اتاق هم قابل ديدن بود به سمت تختم آمد و گفت:

-چي شده؟ حالت خوب نيست؟

روي تخت نشستم در حالي که ملافه دور دست و پايم پيچيده بود گفتم:

-مي ترسم!

کنار نشست و با صداي خنداني گفت:

-کوچولو شدي مهرگان!

با صداي بعض داري گفتم:

-مامان ... يعني سهراب مرد خوبيه؟

مامان خودش را به من نزديک و دستش را دورم حلقه کرد. سرم را بوسيد و گفت:

-ما که هيچ چيز بدي ازش نديديم ... بابات دختر يکي يکدونه اش را دست هر کسي نمي سپره!

چند دقيقه اي به همين حال گذشت. مامان دوباره سرم را بوسيد و گفت:

-حالا هم زود بيا که چيزي تا اذان نمونده

با اين حرف اتاق را ترک کرد. از روي تخت بلند شدم و کليد برق را زدم. نور، کمي چشمانم را اذيت مي کرد اما بدون توجه به اين قضيه روبروي آينه ايستادم و شروع کردم به شانه کردن موهايم. از توي آينه نگاهم به قاب پشت سرم افتاد. قاب نفيس خطاطي بود که اولين هديه ي سهراب محسوب مي شد و اين بيت حافظ روي آن خودنمايي مي کرد.

هواخواه توام جانا و مي دانم که مي داني

که هم نا ديده مي بيني و هم ننوشته مي خواني

با خواندن دوباره ي شعر حس اطمينان در رگ هايم جريان پيدا کرد و لبخند روي لب هايم نشست.

براي مراسم عقد مهمان زيادي نداشتيم. فقط فاميل نزديک را براي مراسم دعوت کرده بوديم. تنها کاري هم که من براي مراسم کرده بودم. اصلاح صورت و ابرويم بود. البته چندان به چشم نمي آمد و اين باعث خوشحالي ام بود. مانتو دامن سفيد که نقش سرمه دوزي شده ي زيبايي روي مانتو داشت را با يک روسري سفيد با حاشيه ي طلايي به تن کردم. هيجان زيادي داشتم. آرايش صورتم بيشتر از هميشه بود. 

سفره ي عقد به خواسته ي من فيروزه اي و کار مارال بود. تمام مخالفت هاي عمه هم نتوانسته بود جلوي مارال را بگيرد. مارال اجازه نداده بود که وسايل سفره را ببينم. هيجان خاصي براي ديدن سفره و وسايل آن داشتم با اين فکر از کارهاي خودم خنده ام گرفت، شده بودم شبيه بچه ها که دنبال زرق و برق هستند. 

با صداي تقه اي که به در خورد نگاهم به سمت در برگشت. حدس مي زدم که مامان باشد. با صداي بلندي گفتم:

-بيا تو مامان،‌ ببين چطوره لباسم؟

وقتي در باز شد و قامت سهراب را در چارچوب ديدم شکه شدم. بدون توجه به غافلگيري من به آهستگي وارد شد و در اتاق را بست. سرم را پايين انداخته بودم و نگاهش نمي کردم. خوشحال بودم که لااقل روسري را سرم کرده بودم! حرکت سهراب را از زير چشم مي پاييدم. به آهستگي کنارم روي تخت نشست و باز هم چيزي نگفت. چند دقيقه اي به سکوت گذشت که صداي آهسته اش را شنيدم.

-دفعه ي اولي که ديدمت زياد ازت خوشم نيومد ... ايستاده بودي و زل زده بودي به من! راستش باعث شدي يه طور ديگه اي راجع بهت فکر کنم ... چادر روي سرت مجبورم مي کرد که بيشتر ناراحت بشم! دفعه ي دوم وقتي از ماشين پياده شدم و ديدمت خيلي تعجب کردم. هيچ فکرش را نمي کردم که اون جا ببينمت ... همين ديدن باعث مي شد دلم بخواد بيشتر بشناسمت. مخصوصاً وقتي که اين بار با ديدنم نگاهت را پايين انداختي و سعي کردم نگاهم نکني...فکر کردم داري نقش بازي مي کني! ... توي ماشين حواسم بهت بود زياد حرف نمي زدي و اين کار را سخت مي کرد ... وقتي به روزبه گفتي سيگار نکشه خيلي خوشم اومد ... هميشه از زني که نتونه از خودش دفاع کنه بيزار بودم ... اين که شعر دوست داشتي ... عاشق آسمون بودي ... واقعاً مهرگان شب ها که براي رصد مي رفتيم چيزي غير از آسمون هم مي ديدي؟!

با مکثي که کرد سرم را بالا گرفتم و در چشمانش نگاه کردم. صداي خنده اش در گوشم پيچيد:

-واي! اگه بدوني چقدر با اون عينک بامزه شدي بودي! داشتم از خنده منفجر مي شدم!

اخم هايم را در هم کشيدم و گفتم:

-نه که نخنديدي!

به حالت قهر رويم را برگرداندم و زير لب گفتم:

-چه تعريفم مي کنه!

صورتش را به صورتم نزديک کرد. بازدم نفس هايش را حس مي کردم. دوست نداشتم اتفاقي بيفتد براي همين سرم را عقب کشيدم که باز هم خنديد و با صداي لرزاني گفت:

-باشه به وقتش 

وقتي نگاهم را متوجه خودش ديد چشمکي زد و ادامه داد:

-چيزي نمونده ... مي تونم صبر کنم!

صورتم از خجالت گر گرفت. سريع از جايش بلند شد و گفت:

-تو را مي بينم يادم ميره قرار بود چه کار کنم ... مامان گفت بيام صدات کنم الان که عاقد بياد!

بدون اين که منتظر جوابي از طرف من باشد اتاق را ترک کرد. براي آخرين بار نگاهي به آينه انداختم، با اين که رنگم کمي پريده بود اما باز هم قابل قبول بود. با بسم الله زير لبي که گفتم از اتاق خارج شدم.

*****

براي هزارمين بار بعد از مراسم عقد نگاهم روي حلقه ي ظريف و پر از نگين، طلا سفيدي که در انگشتانم بود لغزيد. صحنه هاي مراسم مثل عکس هاي پشت سر هم جلوي چشمانم جان گرفت. 

آغوش گرم مادرجون، لبخند مهربان ماماني، بوسه ي آقابزرگ روي پيشاني ام ، نگاه اشک آلود مامان و لبخند روي لب هايش، لرزيدن اشک در چشمان بابا، لودگي هاي ماهان، عمق لبخند آقاجون ، آغوش لرزان خانم جون.

با به ياد آوردن آغوش خانم جون صدايش در گوشم پيچيد:

-نمي دوني توي اين سال ها چقدر جاي علي ام را خالي کردم ... اما هيچ جا مثل الان نبودنش را حس نکردم ... خوشحالم که زنده ام و اين لحظه را مي بينم ... هيچ وقت تنهاش نذار ... بچه ام خيلي تنهايي کشيده ...

يادآوري سفره ي عقد باز هم ذوق زده ام کرد. هيچ فکرش را نمي کردم در اين مدت کوتاه چنين سفره ي زيبايي داشته باشم. لبخندم به مارال باعث شد خودش را به من برساند و کنار گوشم بگويد:

-هميشه دلم مي خواست اين سفره ي عقد تو و داداشم باشه، اما وقتي تو نمي خواي ... خيلي خيلي دوست دارم ... خوش بخت بشي خواهرم

نگاه حاکي از تشکري به مارال انداختم و در جايم نشستم. با ورود عاقد، سهراب هم کنارم نشست و با صداي آهسته اي گفت:

-مي گم بيا دفعه ي اول بله را بده! 

سرم که به سمتش چرخيد ادامه داد:

- خب زودتر برن ديگه! 

نگاه متعجبم را که ديد لبخند شيطنت باري زد و با اشاره به بقيه سکوت کرد. متوجه نشدم چه کسي قرآن را به دستم داد. هيچ صدايي به جز صداي عاقد را نمي شنيدم. وقتي براي سومين بار تکرار کرد که عروس خانم وکيلم ... نگاهم از آينه ي روبرو به چشمان سهراب افتاد. خبري از پرده ي روي چشمانش نبود. مي شد هيجان و شادي را از چشمانش خواند. 

با بله اي که دادم حباب ترکيد و صداي اطراف در سرم پيچيد. چند لحظه بعد وقتي سهراب هم بله را گفت کسي حلقه ها را جلويمان گرفت. سهراب زودتر حلقه را برداشت و با لبخند حق به جانبي منتظر دستم شد! نگاهي به دستان منتظرش کردم، از هيجان دستانم يخ کرده بود با هيجان دستم را جلو بردم. تماس دستش براي اولين بار لرزه به اندامم انداخت و بيشتر از همه قلبم بود که لرزيد. دستانش داغ بود! نمي دانم سردي دستانم باعث مي شد اين طور فکر کنم يا واقعاً اين طور بود.

گرفتن هديه ها و تبريک ها به خاطر نزديکي به اذان خيلي مختصر انجام شد که باعث خوشحالي ام بود. تنها چيزي که باعث تعجبم شد حضور استاد اعتضاد بود که از شانس خوبم دايي سهراب معرفي شد! سهراب که به چشمان گرد شده ام مي خنديد گفت:

-دايي شهرام روزي که براي بله برون آمديم ايران نبود ... براي همين متوجه نشدي ...

با خجالت سرم را پايين انداختم و گفتم:

-استاد شرمنده!

صداي خنده ي استاد بلند شد. چقدر خنديدنش شبيه به سهراب بود. 

-دشمنت شرمنده عروس خانم ... خوش بخت بشيد...

هيچ کدام از عمه هاي سهراب در مراسم حضور نداشتند. تنها چيزي که از آن ها مي دانستم اين بود که هيچ کدام تهران زندگي نمي کردند. عمه ي بزرگش،‌ فاطمه، خارج از ايران زندگي مي کرد و عمه ي کوچکش، زهرا، تبريز بود. 

صداي اذان که در خانه پيچيد همه مشغول افطار شدند. سرم را که به سمت سهراب چرخاندم ابرو هايش را در هم کشيد و گفت:

-چه عجب ... يه نگاهي هم به من انداختي!

با تعجب گفتم:

-وا! من که همش همين جا بودم!

با لحن لوسي گفت:

-خب همش پيش خودم باش! بقيه را هم نگاه نکن!

با صدايي بلند تر از حد معمول گفتم:

-سهــــــــــــــــــراب!

صداي آقاجون کنار گوشم زنگ زد:

-چي شده بابا جان! اذيتت مي کنه؟ بگو خودم گوشش را بپيچم!

از اين که آقاجون صدايم را شنيده بود عرق شرم روي پيشاني ام نشست.

-من اذيتش نکردم ... مهرگان من را اذيت مي کنه! 

صداي خنده ي آقاجون بلند شد:

-چه کار کرده مگه؟!

-هيچي! بهش مي گم فقط من را نگاه کن گوش نميده!

اين بار آقاجون با صداي بلندتري خنديد و با صداي لرزاني گفت:

-خب بابا جان! ... منم برم افطار کنم! ... اين مشکل شما خيلي حاده قابل حل کردن نيست! 

هنوز آقاجون دور نشده بود که مامان با عجله به سمت ما آمده و گفت:

-مهرگان هنوز ايستادي ... چرا نميريد افطار کنيد ... براتون سفره را توي آلاچيق آماده کردم ... بريد مادر ... 

بلافاصله بعد از تمام شدن جمله اش از ما فاصله گرفت. سهراب به سرعت از جايش بلند شد و پيش از آن که بتوانم کاري بکنم دستانم را گرفت و به سمت در حرکت کرد. باز هم لمس دستانش وجودم را گرم کرد.

به آلاچيق که رسيديم بدون هيچ حرفي براي من و خودش آب جوش ريخت و خرما را جلوي من گذاشت. منتظر شد تا من شروع کنم. وقتي هر دو افطار کرديم. با لبخند گفت:

-راستش وقتي گفتي اين طور عقد بگيريم زياد به نظرم جالب نبود ... اما حالا ... خيلي خوشحالم!

بدون حرف لبخند زدم. سريع جايش را تغيير داد و کنار من نسشت. دستم را بين دستانش گرفت و به آرامي نوازش کرد. سرش را کنار گوشم آورد زمزمه کرد:

تو گل سرخ مني

تو گل ياسمني

تو چنان شبنم پاک سحري

نه

از آن پاکتري

تو بهاري نه بهاران از توست

از تو مي گيرد وام

هر بهار اين همه زيبايي را

هوس باغ و بهارانم نيست

اي بهين باغ و بهارانم تو

حس خوشبختي، شادي، آرامش و اطمينان در قلبم غوغا مي کرد. دوست نداشتم هيچ وقت شعر به پايان برسد. سهراب هم گويا حال من را داشت. چون با وجودي که شعر تمام شده بود هم چنان دستم را نوازش مي کرد و سرش روي شانه ام بود.

صداي ماهان که از جلوي در سهراب را صدا مي کرد باعث شد هر دو سر جايمان سيخ بنشينيم! باز جاي شکر داشت که بدون صدا زدن جلو نيامده بود! صداي غرغر هاي سهراب را مي شنيدم، ماهان که به آلاچيق رسيد، سهراب کمي از من فاصله گرفته بود. 

-مامان مي گه بيايد تو ... 

بعد از گفتن اين جمله به سرعت به داخل برگشت. نگاه خنداني به سهراب که اخم هايش در هم بود کردم و گفتم:

-آقاي داماد اخم نکن زشت مي شي پشيمان مي شم ها!

اخم هايش باز شد. با شيطنت ابرويي بالا انداخت و گفت:

-پشيموني در کار نيست خانم ... مال خودم شدي تمام شد!

اين بار صداي عصباني ماهان اجازه ي هر گونه تعللي را از ما گرفت. به در ورودي که رسيديم آهسته کنار گوشم گفت:

-خيال نکني يادم رفته ها ... باشه به وقتش خانم ... 

هنوز گيج حرفش بودم که سريع تر از من وارد خانه شد. 

عمه مه گل براي شام نماند و سريع تر از همه رفت. وقت رفتن من را بوسيد و گفت:

-آرزو داشتم عروسم بشي ... اما نشد! ... خوشبخت بشي عمه جان!

مارال و آقا کامران هم بعد از تکرار جملات عمه از در بيرون رفتند و اصرار هاي بابا و مامان هم بي فايده بود. 

مهمان ها بعد از شام يکي يکي خداحافظي کردند و رفتند. کيان وقت خداحافظي با سهراب دست داد و گفت:

-مهرگان مثل خواهر نداشتم مي مونه! شما هم شوهر خواهرمي! هواي خواهرم را داشته باش آقا سهراب!

با اين حرف، غرق در شادي شدم. کيان براي من هم بازي بود که با وجود اين که بزرگ شده بوديم اما به نوعي حمايت هايش را هميشه حس مي کردم.

بعد از رفتن مهمان ها، آقاجون رو کرد به سهراب و گفت:

-بابا جان پاشو ما هم رفع زحمت کنيم که صبح براي سحري خواب مي مونيم.

با اين حرف آقاجون، بابا با اين که خيلي راضي به نظر نمي رسيد گفت:

-خب سهراب جان شب پيش ما باش ...

از اين حرف بابا تعجب کردم. اما از آن جايي که نارضايتي در چهره اش بيداد مي کرد. آقاجون گفت:

-راهي نيست که ... من مي دونم سهراب چه خوش خوابيه ... شما نمي دونيد چطوري بايد از خواب بيدارش کنيد ... اين جا باشه تا شب بيدار نمي شه!

آقاجون خودش به اين حرف خنديد و بقيه به لبخندي اکتفا کردند. لبخند مصنوعي سهراب نشان دهنده ي اين بود که راضي به رفتن نيست. همه کنار در خانه خداحافظي کردند اما من با سهراب به حياط رفتم. آقاجون و خانم جون سريع از در حياط خارج شدند. سهراب با اخم به در تکيه داد و گفت:

-من نمي خوام برم ...

از اين حرف سهراب خنده ام گرفت. با خنده گفتم:

-اوه ... چه اخمي هم کرده ...

يک تاي ابرويش را بالا داد و گفت:

-اصلاً بيا زودي عروسي بگيريم ... اين طوري که نمي شه!

با اين حرف صداي خنده ام بلند شد. با بدجنسي لبخندي زد و هر لحظه به من نزديک تر شد. هنوز يکي دو قدمي با من فاصله داشت که صداي زنگ گوشي اش بلند شد. پايش را با ناراحتي به زمين کوبيد و به صفحه ي گوشي نگاه کرد.

-بله آقاجون؟

.....

-بله دارم ميام ...

بدون حرف ديگري گوشي را قطع کرد و گفت:

-اگر گذاشتن! 

صداي بابا که من را صدا مي کرد باعث شد چهره ي سهراب تيره تر شود. از خنده نمي توانستم جواب بابا را بدهم، به زحمت به بابا گفتم که الان برمي گردم. 

سهراب باز هم کمي ايستاد و بالاخره با خداحافظ آهسته اي از در خارج شد. هنوز در را نبسته بودم که باز هم وارد حياط شد و خيلي سريع گونه ام را بوسيد و زير گوشم زمزمه کرد:

-نمي بوسيدمت شب خوابم نمي برد ... شب بخير گلم.

انقدر کار سهراب ناگهاني بود که بعد از بسته شدن در متوجه شدم. صورتم گر گرفته بود، دستم را روي گونه ام گذاشتم و با لبخندي وارد خانه شدم. هنوز هم با وجود اين که چند ساعتي گذشته گرماي بوسه اش را احساس مي کنم.

*****

دو روز از مراسم عقد مي گذشت. امروز افطار خانه ي آقاجون مهمان بوديم. عصر خواب بودم که با تقه اي که به در خورد از جا پريدم، قلبم به شدت به سينه مي کوبيد. مامان با اخم وارد شد و گفت:

-صبح بخير! هنوز خوابي؟ دير شده ها!

با ديدن ساعت به سرعت از روي تخت بلند شدم. نگاهم که به آينه افتاد آه از نهادم بلند شد. چشمان و صورتم پف کرده و خواب آلود بود. دستم را به پيشاني کوبيدم و به سمت دستشويي دويدم. مشکل بزرگي که داشتم اين بود که نمي دانستم چطوري لباس بپوشم. از وقتي عقد کرده بوديم بي حجاب جلوي سهراب نيامده بودم. يک بار با هم بيرون رفته بوديم که احتياجي به فکر کردن به اين که چه بپوشم نداشت! با وقت کمي که داشتم فرصت تعلل نبود.

نگاه سريعي به کمد انداختم و اولين لباسي که به نظر مناسب آمد را برداشتم. بلوز گلبهي با آستين هاي بلند توري را انتخاب کردم اين طوري نه معذب بودم نه خيلي باز و راحت بود. وقتي جلوي آينه لباسم را براي تعويض در آوردم، چشمم به جوش هاي روي بازو هايم افتاد. با خودم فکر کردم اين جوش ها خيال خوب شدن ندارند. با سماجت سعي کردم يکي از آن ها را بکنم! اما فايده اي نداشت پوسته ي رويي کنده مي شد اما برعکس چيزي که فکر مي کردم جوش چرکي نبود.

با صداي مامان بي خيال جوش ها شدم و سريع لباس را به تن کردم. شلوار سفيد خوش دوختي هم به تن کردم و صندل هاي سفيدم را درون ساک مقوايي زيبايي گذاشتم که فراموش نکنم. صداي مامان مهلت نداد آرايش زيادي بکنم.

کمتر از پنج دقيقه به اذان باقي بود که سهراب در را به رويمان باز کرد. با همه احوالپرسي کرد و دست داد. من نفر آخر بودم که دستش را مقابلم مي گرفت. با خجالت دستم را جلو بردم که باز هم گرماي دستانش غافلگيرم کرد. صداي ربنا از داخل به گوش مي رسيد و مجبورمان کرد سريع داخل خانه شويم. با راهنمايي خانم جون وارد يکي از اتاق ها شديم. دکور ساده اش سبب شد مطمئن شوم که اين اتاق حکم اتاق مهمان را دارد. فرش لاکي دست بافت 6 متري با يک تخت و کمد که قديمي به نظر مي رسيد تمام وسايل اتاق را تشکيل مي داد.

چادر و مانتو ام را تا کردم و پايين تخت گذاشتم. دستي به لباسم کشيدم و سعي کردم خونسرد باشم. وارد پذيرايي که شدم همه مشغول افطار بودند تنها کسي که در همان لحظه ي اول متوجه ورودم شد سهراب بود. لبخند مهرباني زد و به صندلي که کنارش خالي بود اشاره کرد.

سرم را پايين انداختم و با صورتي که مطمئن بودم سرخ شده کنار سهراب نشستم. اصلاً نفهميدم چطور افطار کردم! انقدر که سهراب همه چيز را تعارف مي کرد و با نگاهش منتظر خوردنم مي شد مزه ي هيچ کدام از چيز هايي که روي ميز بود را نفهميدم!

هنوز ميز افطار کامل جمع نشده بود که به اصرار سهراب به اتاقش رفتم. اتاق تميز و مرتبي داشت. ست تخت و ميز و کتابخانه اش قهوه اي تيره بود. روي ديوار پر بود از قاب هاي خطاطي شده، بيشتر قاب ها اشعار حافظ بود. با علاقه مشغول خواندن شدم.  چشمم که به کتابخانه افتاد با ديدن کتاب ها، خطاطي و شعر را از ياد بردم. تقريباً تمام کتاب ها به زبان اصلي بود. زبان انگليسي ام بد نبود اما تسلط زيادي نداشتم. با افسوس نگاهم را از کتاب ها گرفتم. حضور سهراب را به کل فراموش کرده بود، با چشم به دنبالش گشتم. پايش را روي پا انداخته بود و با دستي زير چانه من را تماشا مي کرد. نگاهم را که متوجه خودش ديد با يکي از دست ها روي تخت زد و منتظر شد کنارش بنشينم. نگاهي به در انداختم و با ديدن در بسته با خجالت کنارش نسشتم. فاصله ي بينمان را کم کرد و دستانم را گرفت. 

-از اتاقم خوشت اومد؟

هيجان زده گفتم:

-خيلي ... چه خطاطي هاي قشنگي ... واي سهراب ... چه کتابايي داري ... حيف که زبانم خيلي خوب نيست و گرنه همين امشب همش را مي بردم

با شيطنت ابرويي بالا انداخت و گفت:

-اولاً که خطاطي ها کار خودمه، دوماً کتاب ها هم قابل شما را نداره، سوماً مگه قرار شب جايي بري؟!

از خجالت سرم را پايين انداختم و سکوت کردم. اما سهراب هم چنان به من نگاه مي کرد. براي اين که از جو ايجاد شده فرار کنم سرم را به سمت پنجره اي که زمان ورود به اتاق ديده بودم کردم. از جايم بلند شدم و روبروي پنجره ايستادم.

-اوه! چه منظره اي ... خوش به حالت!

صدايش را که کنار گوشم شنيدم، غافلگير شدم.

-قابل شما را نداره بانو!

لبخندي زدم و چيزي نگفتم. بدون اين که حرف ديگري بزند به سمت در رفت و کليد را چرخاند. با اين حرکت تمام بدنم گر گرفت. يک تاي ابرويش را بالا انداخت و با لبخندي که بدجنس نشانش مي داد، گفت:

-دي مي شد و گفتا صنمــــــــا عهد به جاي آر!

من هم در مقابل لبخند شيطنت باري زدم و گفتم:

-گفتا غلطي خواجه در اين عـــــــــهد وفا نيست!

از پاسخم خنده اش گرفت و همان طور که به من نزديک تر مي شد گفت:

-که من خواجه ام! ... که در اين عهد وفا نيست!

لمس لب هاي داغش روي لبم فرصت هر حرفي را از من گرفت.

*****

روز عيد همگي خانه ي مادرجون دعوت بوديم. اين که سهراب را کنار خودم و بين خانواده ام مي ديدم باعث خوشحالي ام بود. گرچه نغمه مهلت نمي داد. انقدر کنار گوشم مرد ذليل، مرد ذليل کرد که لحظه اي هم نتوانستم کنار سهراب باشم.

سهراب با کيان مشغول صحبت بود. ديدن کيان در حالي که ژست يک مرد بزرگ را به خود گرفته بود براي من و نغمه خنده دار بود. با ديدن کيان در اين حال به ياد بچگي ها و شيطنت هاي عجيب و غريب خودمان افتادم. 

خانه ي قبلي مادرجون يک خانه ي قديمي و بزرگ بود که کمد ديواري هاي زيادي داشت! يکي از بازي هاي مهيج دوران کودکي ما مربوط به همين کمد ديواري ها بود. به طوري که يکي از ما يعني من و نغمه و کيان داخل کمد مي شد و بقيه در را قفل مي کردند و منتظر مي شدند که طرف طاقتش تمام شود! يک بار وقتي کيان داخل کمد رفت و من و نغمه در را قفل کرديم و شروع کرديم به شمردن. هنوز به 10 هم نرسيده بوديم که با صداي مادرجون که مي گفت بچه ها بيايد لواشک بخوريد اتاق را ترک کرديم. هيچ وقت يادم نمي رود که با چه لذتي لواشک ها را خورديم و شايد بعد از يک ساعت تازه به ياد کيان افتاديم! وقتي در کمد را باز کرديم. از ديدن کيان تعجب کرديم. چشم هايش به خون نشسته بود و رد اشک تمام صورتش را پوشانده بود. در را که باز کرديم چنان فريادي کشيد که من و نغمه از اتاق فرار کرديم. مدت زيادي طول کشيد که دوباره روابطمان با کيان حسنه شد اما ديگر هيچ وقت کسي داخل کمد نرفت!

ندا و فرهاد که اول به خانه ي پدر و مادر فرهاد رفته بودند، وقت نهار سر رسيدند. حضور فرهاد خيالم را از بابت سهراب آسوده مي کرد. 

براي شام خانه ي آقاجون دعوت بوديم. عصر با سهراب سري هم به آقابزرگ زديم و بعد از آن راهي خانه ي آقاجون شديم. اولين باري بود که بدون مامان و بابا، مهمان خانه ي سعادت بودم. 

آقاجون و خانم جون مثل هميشه با ديدن من و سهراب چشمانشان از شادي درخشيد. خانم جون بغلم کرد و زير گوشم کلي دعاي مختلف کرد. با آقاجون دست دادم که دستم را به طرف خودش کشيد و پيشاني ام را بوسيد. از خجالت سرخ شدم. وارد خانه که شديم خانم جون سريع مشغول پديرايي شد. دلم براي پيرمرد و پيرزن مي سوخت. تمام اميدشان به سهراب بود. خانم جون خيلي فرز و چابک بود. تمام وسايل را خيلي سريع چيد و شروع به تعارف کرد. کمي که گذشت از جايش بلند شد و بعد از چند دقيقه با بسته کادو کرده اي برگشت. بسته را جلوي من گذاشت و گفت:

-اينم عيدي عروسم ... البته ما بايد خدمت مي رسيديم ... پيري و هزار دردسر ... تنبلي کرديم!

با خجالت گفتم:

-اين حرفا چيه ... زحمت کشيديد ... من راضي به زحمتتون نيستم.

آقاجون لبخند مهرباني زد و گفت:

-تو رحمتي دخترم ... بعد از سال ها من و خانم جون رفتيم بازار کلي گشتيم تا يه چيزي باب پسند عروس خانم بگيريم ... نمي خواي که اين شادي را از ما بگيري؟!

سهراب با لبخند نظاره گر ماجرا بود. از جايم بلند شدم و روي هر دو را بوسيدم. وقتي دوباره کنار سهراب نشستم زير گوشم گفت:

-پس من چي؟!

سرم را که به سمتش چرخاندم با شيطنت ابرويي بالا انداخت. لب پايينم را گاز گرفتم و سرم را پايين انداختم. با خودم گفتم، "اين سهراب يه ذره حيا نداره ها ... جلوي آقاجون اينا ببين چي مي گه!" دوباره زير گوشم گفت:

-خب حالا که اين طوريه ... باشه طلبم ... فقط گفته باشم بايد زود تسويه کني ها!

کادو را که باز کردم، يک تونيک مجلسي با آستين هاي حلقه اي و يقه ي شل به رنگ بنفش بود. لباس واقعاً قشنگي بود. با لبخند تشکر کردم که نگاهم به جعبه ي زير لباس افتاد. جعبه را که باز کردم، يک جفت گوشواره ي طلا سفيد با نگين هاي مشکي درون آن بود. با شرمندگي گفتم: 

-خيلي زحمت کشيديد من اصلاً توقع نداشتم

آقاجون اخمي کرد و گفت:

-نکنه فکر کردي پير شديم رسم و رسوم يادمون رفته!

متعجب گفتم:

-نه ... فقط دوست نداشتم توي زحمت بيفتيد

سرم را پايين انداختم. صداي خنده ي آقاجون که بلند شد سرم را بلند کردم. با صداي لرزاني گفت: 

-اقتدار را ديدي سهراب ... شدم يک فاميل شوهر درجه يک!

از اين حرف آقاجون همه به خنده افتادند.

به اصرار سهراب به اتاقش رفتيم. واقعاً خجالت مي کشيدم که با سهراب تنها باشم. اتاقش را دوست داشتم تمام چيز هاي مورد علاقه ي من را داشت. نگاهي که به پنجره انداختم من را به ياد گلخانه ي داخل حياط انداخت. رو کردم به سهراب و گفتم:

-سهراب بريم گلخانه را ببينيم.

با لبخند گفت حالا بيا دو دقيقه اين جا بشين ... چشم ... گلخانه هم ميريم.

کنارش روي تخت نشستم. دستش را دور کمرم انداخت و من را به سمت خودش کشيد. شنيدن ضربان قلبش آرام بخش بود. بعد از چند دقيقه سرم را بوسيد و از جايش بلند شد. با يک بسته ي زيبا برگشت. با ديدن بسته ي کادو پيچ گفتم:

-نه!

لبخند با نمکي زد و گفت:

-بعله! ... چطور بقيه مي تونن براي خانم من هديه بگيرن خودم نمي تونم؟!

لبخندي زدم و گفتم:

-پس کاش لااقل به خانم جون مي گفتي ديگه تو زحمت نمي افتاد.

باز هم کنارم نشست و من را به خودش نزديک کرد.

-مگه خودت نديدي با چه ذوقي برات هديه خريدن، دلت مياد اين لذت را ازشون بگيري

نفسش را با صدا بيرون داد و گفت:

-سال هاست براي اين روزها نقشه کشيدن

مکثي کرد و گفت:

-حالا باز کن ببين خوشت مياد

با لبخند کادوي بسته را باز کردم. از ديدن محتواي بسته که شامل چند جلد از رمان هاي معروف و مورد علاقه ام بود جيغ خفه اي از خوشحالي کشيدم و گفتم:

-واي سهراب ... از کجا مي دونستي ... من عاشق اين کتاب هام ...

سکوتش باعث شد سرم را به سمتش بچرخانم، ابرويش را بالا داده بود و با حالت جدي به من نگاه مي کرد. با تعجب گفتم:

-چي شده؟!

هنوز حالتش را حفظ کرده بود.

-گفتي عاشق چي هستي؟

با لبخند گفتم:

-اين کتاب ها ديگه! واي ... خيلي دوستشون دارم ... مرسي سهراب!

با صداي جدي که چند وقتي بود نشنيده بودم گفت:

-خانم اميري توجه کنيد که شما فقط بايد عاشق من باشيد! 

بعد از اين که جمله اش تمام شد خودش از لحن حرف زدنش به خنده افتاد که باعث شد من هم همراهيش کنم. خنديدنش که تمام شد گفت:

-گوشواره ات را بده.

گوشواره را روي ميز گذاشته بودم. دست دراز کردم و گوشواره را به دستش دادم. وقتي داشت روسري ام را باز مي کرد گفت:

-آخه اين سوزن چيه مي زني به روسريت ... نمي گي ميره تو صورتت!

خنده اي کردم و گفتم:

-نخير ... نميره ... شما نگران نباش!

با احتياط گوشواره ي خودم را باز کرد و گوشواره ي جديد را برايم بست. بعد از اين که گوشواره را بست. گيره ي موهايم را باز کرد. با سر انگشتانش موهايم را از هم باز کرد و گفت:

-موهات چه جعد قشنگي داره!

بدون حرف لبخند زدم. سرش را نزديک گوشم آورد و گفت:

-من موي بلند دوست دارم ... البته نه خيلي بلند ها! يک کم بلند تر موهاي خودت!

بوسه اي کنار گوشم زد و از جايش بلند شد.

-حالا پاشو بريم گلخانه را نشونت بدم.

هنوز از جايم بلند نشده بودم که گفت:

-صبر کن ... صبر کن ... شما بدهي ات را صاف نکردي ها

هنوز جمله ي سهراب تمام نشده بود که صداي آقاجون به گوش رسيد.

-شما دو تا جوون کجا رفتيد!؟ 

لبخند بزرگي به سهراب زدم و به سرعت از در خارج شدم.

*****

مراسم عروسي ندا يک هفته بعد از عيد فطر بود و قرار بود امروز با سهراب براي خريد لباس برويم. تازه نماز ظهرم را شروع کرده بودم که با صداي زنگ در حواسم پرت شد. تقريباً مطمئن بودم که سهراب است. صداي باز و بسته شدن در اتاق همان اندک تمرکزم را هم از بين برد. حدس زدم که مامان براي صدا کردنم آمده باشد. بلافاصله بعد از اين که سلام دادم سرم را به سمت در چرخاندم که با نور فلاش گوشي سهراب غافلگير شدم. لبخند پهني روي لب هايش نشسته بود.

-سلام خانم ... التماس دعا

لبخندي زدم و گفتم:

-سلام ... محتاجيم آقا

مکثي کردم و گفتم:

-حالا اون عکسي که گرفتي را بده ببينم

با اين حرف نگاهش سمت گوشي رفت و لبخندش عميق تر شد.

-نمي دوني چه عکسي شده

-بده ببينم

با بدجنسي يک تاي ابرويش را بالا انداخت و گفت:

-نخير! ... زن خودمه ... نميدم بهت!

سرم را به حالت قهر چرخاندم و گفتم:

-خسيس!

صداي حرکتش را روي فرش اتاق مي شنيدم. دستش را دور گردنم حلقه کرد. گونه ام را بوسيد و گفت:

-دوست دارم خانمي.

ساعت نزديک 4 بعد از ظهر بود که به قصد خريد خانه را ترک کرديم. اگر چه خريد بدون مامان برايم سخت بود اما بودن کنار سهراب جلوي هر ترديدي را مي گرفت.

همان طور به ويترين مغازه نگاه مي کردم. لباس آبي آسماني دکلته اي با دامن بلند که روي کمذش سنگ دوزي زيبايي داشت چشمم را گرفت. سهراب نظري نداد اما چندان راضي به نظر نمي رسيد. رنگ لباس به پوست سفيد و موهاي مشکي ام مي آمد. چرخي زدم که در را براي سهراب باز کنم که نگاهم به جوش هاي روي بازويم افتاد. کاملاً مشخص بودند و اميدي هم نبود که ظرف يک هفته خوب شوند، راهي براي ناپديد کردنشان به ذهنم نمي رسيد. پايم را از ناراحتي به زمين کوبيدم و لباس را عوض کردم. وقتي در اتاق پرو را باز کردم سهراب به سمت در برگشت و با تعجب من را ديد که با چادر از اتاق خارج مي شدم. با تعجب گفت:

-پس چرا نذاشتي من ببينم؟

سعي کردم اخم نکنم.

-خوب نبود! خوشم نيومد!

با اين که به نظر قانع نشده بود اما سري تکان داد و با من از مغازه خارج شد. حالا تنها نگاهم به دنبال لباسي بود که بالا تنه ي پوشيده اي داشته باشد. تقريباً به جز کت و دامن و يا کت و شلوار هيچ لباس ديگري به چشمم نخورد. سهراب مدام در مورد لباس ها نظر مي داد و پيشنهاد مي کرد که بپوشم شايد به تن، خوشم آمد. اما من با سرسختي مقاومت مي کردم. داشتم از خريد کردن منصرف مي شدم که فکر نداشتن لباس جديد و اين که به هر حال عروسي دخترخاله ام بود، مجبورم کرد ادامه بدهم. با خودم فکر کردم که يعني تمام خانم ها پوست خوبي دارند که انقدر پيدا کردن لباس پوشيده سخت است! که چشمم به يک تاپ و دامن شيک که کت کوتاهي هم داشت افتاد. لباس را که به سهراب نشان دادم لبخند رضايتي روي لبش نشست.

گرچه لباس قبلي زيباتر بود اما اين کت و دامن هم قابل قبول بود. باقي خريد ها را خيلي سريع انجام داديم و بعد از شام به خانه برگشتيم.

*****

امروز يکي از دوره هاي انجمن بود. هنوز هيچ کدام از بچه ها از رابطه ي من و سهراب خبر نداشتند. قرار بود با سهراب بروم. از صبح دلشوره داشتم. خنده دار بود اما عکس العمل بچه ها برايم قابل پيش بيني نبود. در تمام اين مدت جواب تلفن هاي عماد را که احتمالاً براي گرفتن جواب بود نداده بودم. سيما هم که جاي خود داشت. تصور اين که وقتي متوجه موضوع شود بايد به تمام سوالاتش جواب بدهم مانع شده بود تا چيزي بگويم، گرچه به هر حال چنين شرايطي پيش مي آمد اما با خودم فکر کردم، از اين ستون به آن ستون فرج است.

سهراب سر راه جعبه شيريني بزرگي خريد و به من که از استرس رنگ به صورت نداشتم لبخند زد و گفت:

-مهرگان چقدر رنگت پريده ... انقدر نگراني نداره که!... قرار نبود از بچه ها اجازه بگيري که الان نگراني!

در جواب لبخند کم جاني زدم. جلوي در انجمن اول خودش پياده شد و در را براي من باز کرد. جعبه شيريني که دست من بود را از دستم گرفت و منتظر شد تا از ماشين پياده شدم. هنوز از ماشين پياده نشده بودم که با ديدن پژمان در حالي که چشمانش از تعجب گرد شده بود به همان حال باقي ماندم. سهراب که حال من را ديد مسيرم نگاهم را دنبال کرد و با ديدن پژمان اخم هايش در هم رفت. سهراب خيلي سريع به خودش مسلط شد و لبخندي زد و گفت:

-به به آقا پژمان؟ خوبيد؟

اجازه نداد پژمان جوابش را بدهد،‌ رو کرده به من و گفت:

-عزيزم پياده شو!

با اين حرف به خودم آمدم و سريع از ماشين پياده شدم. سلام آهسته اي به پژمان کردم. پژمان اما همچنان با بهت به من و سهراب نگاه مي کرد. سهراب جلو رفت. دستي به پشت سهراب زد و گفت:

-فکر مي کردم تعجب کنيد اما نه تا اين حد ... طوري شده؟!

پژمان که انگار تازه متوجه اطرافش شده، سرش را پايين انداخت و گفت:

-نه نه! سلام!

بقيه بچه ها هم با اين که تعجب کردند اما خيلي صميمانه تبريک گفتند و برايمان آرزوي خوشبختي کردند. حتي ساحل من را در آغوش گرفت و با لحن بسيار مهرباني گفت:

-خوش بخت بشي عزيزم

با اين که تعجب کرده بودم اما حرفي نزدم. قيافه ي سيما وقتي سهراب شيريني را جلوي رويش گرفت ديدني بود. انقدر تعجب کرده بود که تا چند دقيقه هيچ حرفي نزد. بعد از چند دقيقه با نيشگوني که از بازوم گرفت فهميدم اوضاع خيلي خراب است و بايد تا مدت ها جواب سوال هايش را بدهم. 

تمام مدتي که در انجمن بوديم سنگيني نگاه پژمان را احساس مي کردم. هيچ دوست نداشتم کسي متوجه شود اما مطمئن بودم که اين نگاه ها از ديد بقيه هم پنهان نمي ماند. عماد هم در جلسه نبود و نمي شد اميدي داشت که کسي پژمان را کنترل کند.

سهراب کنار من نشسته بود. سرم را که بلند کردم از ابروهاي درهمش وحشت کردم. با چنان حالتي به پژمان نگاه مي کرد که فکر کردم به دشمنش نگاه مي کند.

از انجمن که خارج شديم اخم هاي سهراب هم چنان درهم بود. سوار ماشين که شديم مکث کوتاهي کرد و زير لب گفت:

-پسره ي بي شعور .. شيطونه مي گه با مشت بزنم تو چشماش که ديگه اينطور به زن مردم نگاه نکنه!

از حرف هاي سهراب خنده ام گرفته بود. سرم را به سمت خيابان چرخاندم که لبخندم را نبيند. هيچ فکر نمي کردم کسي که بيشتر از 8 سال را خارج از ايران زندگي کرده تا اين حد روي نگاه ها حساس باشد. 

صداي سهراب رشته ي افکارم را پاره کرد:

-خانومه که بيرون را نگاه مي کني مي خندي،‌ خب برگرد ما هم خنده ات را ببينيم! 

خنده ي آهسته اي کردم و گفتم:

-خيلي بامزه شده بودي!

يک تاي ابرويش را بالا انداخت و گفت:

-بامزه دقيقاً مي شه چه مزه اي؟!

صداي خنده ام که بلند شد ماشين را به کنار جاده هدايت کرد و گوشه اي ايستاد. با تعجب گفتم:

-اين جا کجاست؟!

حالت مرموزي به خودش گرفت و گفت:

-هيچ جا!

متعجب گفتم:

-پس چرا ايستادي؟!

نگاه شيطنت باري کرد و گفت:

-خب مي خوام کمکت کنم بفهمي بامزه دقيقاً چه مزه ايه!

با اين حرف منظورش را فهميدم، گوشه ي لبم را به دندان گرفتم و گفتم:

-سهراب اين جا وسط خيابونه ها!

همان طور که به من نزديک مي شد گفت:

-خب باشه!

*****

روز عروسي ندا با روز کلاس هاي نجوم يکي شده بود و من مجبور بودم به خاطر عروسي قيد کلاس را بزنم. سهراب که از اين اتفاق راضي نبود با کلي غرغر و اين که خانم ها چه ادا اصول هايي دارند راهي کلاس شد. قرار بر اين شد که بعد از کلاس خودش را سريع به من برساند و با هم به عروسي برويم. جاي خوشحالي داشت که مراسم عقد قبلاً برگزار شده بود و کمي دير رفتن ما خيلي به چشم نمي آمد. 

تمام مدتي که در آرايشگاه به غرغر هاي آرايشگر براي شوره سر و بلندي ابرو و هر چيز ديگري بود گوش مي دادم، به سهراب و کلاس نجوم فکر مي کردم. فکري مثل خوره به جانم افتاده بود که بهناز در نبود من چطور برخورد مي کند.

با به ياد آوردن جلسه ي قبلي عصبي شدم. جلسه ي قبل با اين که همه از جريان عقد ما با خبر شده بودند اما بهناز باز هم با وقاحت تمام بعد از پايان کلاس سهراب را تا در دفتر اساتيد به بهانه ي سوالات بي معني همراهي کرده بود. بيشتر از اين کفري مي شدم که هيچ چيز از نجوم نمي فهميد و تمام سوالاتش تنها براي جلب توجه بود.

تنها چيزي که کمي آرامم مي کرد رفتار هاي سهراب بود. برعکس بهناز که گاهي فکر مي کردم تعداد موهاي ابروي سهراب را هم شمرده حتي نگاه هم به بهناز نمي کرد و سعي مي کرد با کمترين تعداد جملات پاسخ سوالات بي سر و تهش را بدهد.

با صداي آرايشگر رشته ي افکارم پاره شد.

-ازدواج کردي؟

با لبخند گفتم:

-نامزدم، البته عقديم!

همان طور که مشعول ور رفتن با موهايم بود گفت:

-آتليه نمي ريد؟!

مکثي کردم و گفتم:

-بهش فکر نکرده بودم

بدون اين که به من نگاه کند گفت:

-واحد کناري سالن آتليه است، خواستي مي توني بري همين جا

سرم را تکان دادم و حرفي نزدم.

مامان زودتر از من کارش تمام شده بود و با کلي توصيه بابت دير نکردن رفته بود. هنوز لاک ناخنم خشک نشده بود که گوشي در جيبم لرزيد. به هزار زحمت گوشي را از جيبم در آوردم. 

-سلام استاد!

-سلام به شاگرد بي انضباطم ... حاضري شاگرد!؟

-هووم ... استاد يه کوچولو بايد صبر کنيد لاکم خشک بشه!

-مگه لاکم زدي!؟

با اين حرف صداي خنده ام بلند شد.

-با اجازه استاد

بعد از مکث کوتاهي ادامه دادم:

-سهراب بريم آتليه عکس بندازيم

-آتليه! ... الان؟ ... دير مي شه!

-نه! ... دير نمي شه! ... همش دو سه تا عکس ديگه ... آتليه همين واحد کناري سالن

مکثي کرد و گفت:

-گرچه احتمالاً بابات سرم را به خاطر تأخير غير موجه ام مي کنه ... اما هر چي خانم بگه

لبخندي زدم و گفتم:

-پس بيا طبقه دوم ... منم لباسم را مي پوشم ميام

از در سالن که بيرون آمدم، سهراب که کنار آسانسور ايستاده بود به سمت من چرخيد و بدون هيچ حرفي من را نگاه کرد. کت و شلوار طوسي با پيراهن صورتي پوشيده و موهايش را به سمت بالا شانه کرده بود. گرچه مثل هميشه چند تار مو در صورتش بود. جالب بود که رنگ لباس هايمان کاملاً با هم جور بود، لباس من هم ترکيبي از صورتي چرک و طوسي بود.لباس را زير مانتو پوشيده بودم و چادر به دست به سمت آتليه اشاره کردم و گفتم:

-بريم ديگه دير مي شه ها

با لبخند جلو آمد و گفت:

-هر چي خانم خوشگل خودم بگه!

سرم را با خجالت پايين انداختم و حرفي نزدم.

خوشبختانه تمام کارکنان آتليه خانم بودند و من خيلي راحت لباسم را مرتب کردم. وقتي عکاس براي کاري از اتاق بيرون رفت سهراب سرش را کنار گوشم آورد و گفت:

-خيلي خوشگل شدي ها ... حتي بيشتر از روز عقد فرهاد

با تعجب گفتم:

-روز عقد من را کجا ديدي؟!

لبخند شيطنت باري زدي و گفت:

-يادت رفته اومدي خودت را زدي به من که يعني من را ببنين ...

با اين حرف تازه به خاطر آوردم که روز نامزدي سهراب را جلوي در تالار ديده بودم. لبم را گاز گرفتم و گفتم:

-واي ... يادم رفته بود ... خيلي بد بود ها ...

خنده اي کرد و گفت:

-اتفاقاً عالي بود! ... هيچ اتفاقي نمي تونست تا اون حد خوشحالم کنه که ديدن تو تونست!

باز هم لبم را به دندان گرفتم که گفت:

-لبت را گاز نگير! ... وگرنه ...

با جمله ي نيمه کاره اش نگاهم را به سمت خودش کشاند که چشمان شيطنت بارش جمله اش را تکميل کرد.

اصرار هاي بي حد عکاس را براي در آوردن کت روي تاپ باعث شد مجبور شوم کت را در بياورم، دوست نداشتم سهراب جوش هاي روي بازويم را ببيند. اما سهراب بدون هيچ سوالي من را طوري از پشت بغل کرد که هر دو بازويم بين دستانش قرار گرفت. با اين کار سهراب موجي از عشق تمام تنم را لرزاند.

فصل چهارم

براي هزارمين بار در يک ماه گذشته نگاهم به حلقه اي که هنوز به دست داشتم افتاد. دست راستم بي اراده جلو آمد و انگشتانم حلقه را لمس کرد. لمس حلقه آزارم مي داد. تصميم گرفتم که اين بار کاري را که يک ماه بود تصميم داشتم را تمام کنم.هنوز حلقه به بند انگشتم نرسيده بود که چکيدن قطره اشک روي دستم باعث شد، دست راستم بي حرکت کنار بدنم قرار بگيرد. براي اين که دوباره به حلقه نگاه نکنم سرم را به سمت پنجره چرخاندم از روي تحت بلند شدم و پرده را کنار زدم. باران مي باريد. دست چپم را روي پنجره گذاشتم و زمزمه کردم:

واي باران

باران

شيشه ي پنجره را باران شست

از دل من اما

چه کسي عشق تو را خواهد شست

حرکت قطرات اشک را روي پوست صورتم حس مي کردم. باز هم خاطرات يک ماه گذشته به ذهنم هجوم آورد:

چند روزي از عروسي ندا گذشته بود. وقتي از حمام آمدم برعکس هميشه که بدون معطلي با سشوار به جان موهايم مي افتادم جلوي آينه ايستادم. موهاي خيسم صورتم را قاب گرفته بود. دستانم را با لذت بين موهايم کردم و با سر انگشتانم مشغول باز کردن موهاي مجعدم شدم. لمس چيزي در سرم حرکت دستانم را متوقف کرد، با دقت بيشتري سرم را لمس کردم. متعجب به سمت هال حرکت کردم و با صداي بلند گفتم: 

-مامان بيا ببين سرم زخم شده! ... 

مامان از‌ آشپزخانه بيرون آمد و گفت:

-سرت شکسته؟!

-نه مادر من ... انگاري زخم شده بيا ببين

مامان قاشق بزرگي که به دست داشت را روي قابلمه گذاشت و به هال آمد. قد من بلندتر از مامان بود براي همين گفتم:

-شما بشينين روي مبل ... اين طوري که نمي بينيد ...

مامان روي مبل نشست و پشت به او روي زمين نشستم. موهايم را کنار زد و گفت:

-انگاري جوش زده ... يکي دو تا بيشتر نيست

با سکوت من، مامان ادامه داد:

-يه دکتر برو ... اون جوشاي دستتم نشون بده ... چند وقت ديگه عروسي ... يکي دو روزه که خوب نمي شه

بي خيال سري تکان دادم و گفتم:

-باشه ... از نغمه آدرس مي گيرم، مي رم ... شما نمياي؟

-اگر فردا بخواي بري که نه! قرار با خاله ات بريم براي پاگشايي ندا خريد براش کادو بخريم ... اين طوري شايد منم يه چيزي براش خريدم ... خاله ات بهتر مي دونه چي دوست داره ...

*****

آدرس را از نغمه گرفتم و بدون نوبت راهي مطب دکتر شدم. نغمه گفته بود که خيلي دير نوبت مي دهد و مي توانم بين مريض ويزيت بشم. زمان زيادي را پشت در معطل شدم. هميشه از انتظار در مطب بيزار بودم! ديدن آدم هايي که همه بيمار هستند آزارم مي داد. 

خانم دکتر زني حدوداً 50 ساله با موهاي قهوه اي روشن بود که عينکي به چشم داشت. با خوشرويي صحبت را شروع کرد و گفت:

-خب مشکل چيه عزيزم ...

با توضيحات من، در حالي که دستکشي به دست مي کرد گفت:

-نشونم بده عزيزم!

بعد از ديدن جوش هاي روي بازو و سرم دستکش ها را در آورد و پشت ميز نشست و گفت:

-احتمال نود درصد پسوريازيس ... اما بهتر تيکه برداري کني تا مطمئن بشيم ...

من که متوجه اسم بيماري نشده بودم، گفتم:

-مي شه بيشتر توضيح بديد ...

عينکش را از روي چشم برداشت و به صندلي تکيه داد. دستانش را در هم گره کرد و گفت:

-يه بيماري ارثيه ... ممکن همين فردا خوب بشي، ممکن هم هست تا آخر عمرت باقي بمونه ... قابل کنترل هست اما درمان نداره ... سعي کن عصبي نشي ... اعصاب رابطه ي نزديکي باهاش داره ...

گيج و مبهوت از مطب خارج شدم. هيچ چيزي در فکرم نبود. بي اراده به سمت خانه حرکت کردم. وارد خانه که شدم چيزي که باعث شد نفس حبس شده ام آزاد شود نبودن مامان بود.

به سمت اتاقم حرکت کردم و چادر را بي توجه روي تخت انداختم و بدون اين که لباسم را عوض کنم، رايانه را روشن کردم. به دکتر گفته بودم که اسم بيماري را برايم بنويسد. از روي دفترچه اسم را جست و جو کردم. با ديدن عکس ها حس کردم گردش خون در بدنم متوقف شده است. مغزم کار نمي کرد. چشمم روي صفحه نمايش قفل شده بود و نمي توانستم حرکتي بکنم. بارها و بارها صداي زنگ در گوشم پيچيد اما توان حرکت نداشتم. متوجه گذر زمان نبودم. در با شدت باز شد و باعث شد سرم به سمت در بچرخد.

-مهرگان هيچ معلومه حواست کجاست ... صد بار زنگ زدم ... نصفه عمر شدم ... چرا جواب نمي دي!؟

تنها کاري که توانستم بکنم بستن پنجره بود. مامان چند قدم داخل اتاق شد و با نگراني گفت:

-حالت خوبه؟!

مکثي کرد، انگار به خاطر آورده باشد که از مطب دکتر برگشتم. گفت:

-دکتر چي گفت؟

من که تا حالا سکوت کرده بودم، خيلي خونسرد گفتم:

-يه بيماري ارثي که درمان هم نداره

مکثي کردم و با لحن نيش داري ادامه دادم:

-ممکنه جاي بدنم را بگيره

مامان با دهاني باز به من نگاه مي کرد. نگاهم را از مامان گرفتم و به سمت پنجره چرخيدم.

*****

تا دو روز از اتاق بيرون نيامدم، حتي گريه هم نمي کردم. سهراب بارها تماس گرفته بود اما من تنها به گوشي که روشن و خاموش مي شد و با صداي ويز ويز مي لرزيد نگاه کرده بودم. مطمئن بودم که با مامان حرف زده اما نمي فهميدم چرا باز هم به من زنگ مي زند. با به ياد آوردن اين که امروز چه روزي از هفته است آه از نهادم بلند شد.

امروز جلسه کلاس نجوم بود و من باز هم غيبت کرده بودم. اين فکر که در نبودن من بهناز چقدر با سهراب حرف زده ديوانه ام مي کرد ... به خودم نهيب زدم، به چي حسادت مي کني؟! اون که مال تو نيست! ... حالا گيريم که هنوز اسمش در شناسنامه تو باشد! ... بعد با خودم گفتم، "لياقت سهراب بيشتر از بهناز!" صدايي در سرم پيچيد که "تو هم لياقتش را نداري" با اين فکر بغض دو روزه ام شکست.

نمي دانم چقدر گريه کردم، صداي در و بعد از آن سنگيني نشستن کسي روي تخت باعث شد سکوت کنم. دوست نداشتم کسي گريه کردنم را ببيند. حرکت دستي را روي کمرم احساس کردم. مطمئن شدم که سهراب است، چقدر دلتنگش بودم خدا مي دانست اما نبايد ...

-شاگرد تنبلم بازم که کلاس نيومده

صداي سهراب تمام افکارم را فراري داد. دستش را روي شانه ام گذاشت و کنارم گوشم گفت:

-ناز نکن خانمي ...

دستش که روي سرم قرار گرفت از جا پريدم. نمي خواستم به من دست بزند. دوست نداشتم سهراب بدنم را لمس کند ... مي ترسيدم ... از دلم مي ترسيدم ... تمام اين دو روز براي خودم و دلم نقشه کشيده بودم، نمي توانستم کنار سهراب بمانم. يعني حقيقت اين بود که مي خواستم من باشم که او را ترک مي کنم ... از اين که سهراب ترکم کند وحشت داشتم ... نمي توانستم بايستم و با چشم هاي خودم دور شدن سهراب را ببينم ... براي خودم هيچ جايي کنار سهراب نمي ديدم. سهراب دکترا داشت و چند وقت پيش در سازمان هوايي سمت مهمي گرفته بود. چندين سال خارج از ايران زندگي کرده بود. مي دانستم از نظر مالي هم جايگاه خوبي دارد. به خوبي نگاه هاي بچه ها را روي سهراب درک مي کردم. مي ترسيدم روزي برسد که ديگر هيچ کدام از نگاه هاي امروزش را نداشته باشم. گرماي دستانش، آغوش مهربانش، شيطنت هاي دلنشينش ... مي خواستم تمام خاطراتم از همين زمان کم با هم بودن را براي هميشه نگه دارم ... حاضر نبودم براي مدتي بيشتر داشتنش تمام خاطراتم را از دست بدهم.

سرم پايين بود. بايد تمام مي کردم، بايد دل مي بريدم. سرم را بلند کردم. تا چشمان خيس و اخم هاي درهمم را ديد گفت:

-دلت برام تنگ شده بود گريه مي کردي ...

خنده اي کرد که تپش قلبم را بيشتر کرد. حالا که احساس مي کردم سهراب را براي هميشه از دست داده ام مي فهميدم که چقدر دوستش دارم! جلو آمد که من را در آغوش بگيرد، خودم را عقب کشيدم و با لحن سردي گفتم:

-اما دل من برات تنگ نشده بود ...

ابرويي بالا انداخت و گفت:

-اه ... چه خانم بدي ... بايد ببينم چرا دلت برام تنگ نشده!

حالا وقتش بود. تمام اين دو روز اين صحنه را براي خودم مجسم مي کردم، بايد مي گفتم. صدايم هنوز بعض دار بود و بوي گريه داشت، براي صدمين بار جمله را در مغزم تکرار کردم و اين بار به زبان آوردم:

-بايد از هم جدا بشيم ...

چشمان سهراب از تعجب گشاد شده بود، خيلي وقت بود که پرده ي چشمانش کنار رفته بود. نمي دانست چقدر چشمانش را وقتي تعجب مي کند دوست دارم!

با دهاني باز گفت:

-چي؟!

-شنيدي چي گفتم ... طلاق مي خوام!

مثل فنر از جايش پريد و گفت:

-يک بار ديگه تکرار کن

مصمم گفتم:

-طلاق مي خوام

چشمانش را تا به حال اين طوري نديده بودم. خشم، تعجب، سر درگي در چشمانش موج مي زد. دوباره لب تخت نشست و بدون اين که چشم از من بردارد گفت:

-مي فهمي چي مي گي مهرگان؟

از روي تخت بلند شدم و به سمت پنجره رفتم. بدون اين که نگاهش کنم گفتم:

-خيلي خوب

با صداي عصباني گفت:

-نخير ... نمي فهمي ... اگر مي فهميدي همچين حرفي از دهنت خارج نمي شد ...

با خونسردي ظاهري گفتم:

-انقدر نگو نمي فهمي ... من تصميمم را گرفتم ...

از روي تخت بلند شد و در يک قدمي من ايستاد.

-اوه! تصميم! ... خسته نباشيد!

خنده اي عصبي کرد و ادامه داد:

-فقط بانو، اين جا ايران تا من نخوام نمي توني ازم جدا بشي!

بغض به گلويم چنگ انداخت. آهسته زير لب گفتم:

-تو هم تصميمت را مي گيري!

-مگه عقلم کمه!

فکر نمي کردم صدايم را شنيده باشد، نگاه ماتم را که ديد گفت:

-داري شلوغش مي کني مهرگان ... اتفاقي نيفتاده که!

پوزخندي زدم و گفتم:

-چرا افتاده ... هنوز صداش در نيومده!

اشاره اي به صورتم کردم و گفتم:

-چند وقت ديگه صداشم در مياد!

نگاهش عصباني بود! دستش را ميان موهايش کرد و گفت:

-داري بزرگش مي کني ... چيزي نيست که!

با صداي بلندي گفتم:

-بزرگ هست ... بفهم!

سکوت کرد. سکوتش عصبيم مي کرد. باز هم ترس وجودم را گرفت ... به چه فکر مي کرد؟ ... به اين که حق با من است!؟ ... براي اين که جلوي صداهاي داخل سرم را بگيرم، در اتاق را باز کردم و گفتم:

-مي خوام تنها باشم!

اول از جايش تکان نخور اما وقتي ديد از کنار در تکان نمي خورم بلند شد، جلوي من که رسيد مکث کرد و گفت:

-اين را توي گوشت فرو کن طلاقت نمي دم!

قلبم چنان خوشحال بود که با هيجان به سينه مي کوبيد! اما نه ... نبايد ...

پايش را که از در بيرون گذاشت در را به هم کوبيدم و روي تخت افتادم.

خدايا اين چه امتحانيه! ... اصلاً امتحانه؟! ... چرا حالا؟! ... چرا يک سال قبل نه؟ ... خدايا بدون سهراب چه کار کنم؟! ... چرا حالا که عاشقش شدم؟! ... چرا بايد بگذرم ازش؟! ...

صدايي در سرم گفت، "مجبور نيستي ازش بگذري ... خودش گفت طلاقت نميده ..."

فرياد زدم، مجبورم! ... مجبورم!

سرم را روي تخت گذاشتم و زمزمه کردم، اگر من نرم يه روزي سهراب ميره ... اون موقع مي ميرم ... اون دووم نمياره ...

****

از فرداي روزي که سهراب به خانه مان آمد. تا يک هفته به اصرار مامان کار هر روزمان سر زدن به دکتر هاي مختلف بود.

يک دکتر از درد مفاصل مي پرسيد و ديگري تمام انگشتانم را بررسي مي کرد. يکي مدعي بود که گاهي خارش هم وجود دارد و ديگري ادعا مي کرد اين بيماري اصلاً خارش ندارد! ... يکي کورتون تجويز مي کرد و ديگري مصرف کورتون را غدقن! ... يکي از تبديل زخم ها به اين بيماري مي گفت و ديگري از تقارن در محل! (اين نوع بيماري تقريباً در تمام افراد داراي تقارن هست مثلاً اگر ضايعه اي روي انگشت کوچک دست راست باشه بعد از مدت کوتاهي روي دست چپ و همون انگشت ايجاد مي شه!)

من که راضي به دکتر رفتن نبودم با اين حرف بيشتر پشيمان مي شدم. اگر به خاطر دل مامان نبود حتي دارو هاي دکتر اولي را هم تهيه نمي کردم. هيچ اميدي نداشتم که بخواهم تلاشي بکنم.

آخرين دکتر، از متخصصان بنام بود،‌مردي حدوداً 45 ساله با قد بلند و لاغر اندام. موهايش بيش از حد سفيد شده بود اما صورت جواني داشت.

بعد از اين که مشکل را فهميد. خيلي راحت به صندلي تکيه داد و گفت:

-اين بيماري، يه بيماريه خود ايمني ... يعني خود بدن بر عليه خودش مبارزه مي کنه. يعني يه بيماري داخلي که نمود پوستي داره ... سلول هاي پوست توي بعضي از قسمت ها سريع تر توليد ميشن. مثلاً اگر قرار هر 40 روز يک پوست جديد ساخته بشه توي بعضي از قسمت ها هر 15 روز سلول هاي پوست جديد ايجاد مي شه. 

مکثي کرد و ادامه داد:

-پلاک هاي روي ضايعه بعد از مدتي از بين ميره و ضايعه پوسته پوسته مي شه ... اگر چرب نگهش داري کمتر اذيت مي شي ... ممکن مفاصل و ناخن هات هم درگير بشه ...

حرف هاي دکتر برايم آزار دهنده بود. دوست نداشتم گوش کنم ... دلم مي خواست مهرگان 10 روز قبل باشم ... براي اين که هم حرف هاي دکتر را قطع کنم و هم به پاسخ سوالي که ذهن را درگير کرده بود برسم گفتم:

-واگير داره؟!

دکتر لبخندي زد و گفت:

-من از اون موقع تا حالا دارم چي مي گم! ... اين يه بيماري خود ايمني! يه جورايي شما خود درگيري داري دخترم!

لبخند دکتر را بي جواب گذاشتم و سرم را پايين انداختم. لااقل خيالم از اين بابت راحت شده بود.

صداي غمگين مامان باعث شد سرم را بلند کنم:

-آقاي دکتر مي گن اين بيماري ارثيه اما نه من نه همسرم بيمار نيستيم

دکتر ابرويي بالا انداخت و گفت:

-اولاً که اين بيماري ممکن توي 60 سالگي خودش را نشون بده ... معمولاً يه شک باعثش مي شه البته الزامي نيست ... در ضمن وقتي مي گم ارثي يعني اين که ممکن از 10 نسل قبل به يکي برسه!

سوالي توي ذهنم جولان مي داد اما قدرت پرسيدن نداشتم. دکتر نگاهي به چشمانم و بعد از آن انگشتان درهمم کرد و گفت:

-ازدواج کردي؟!

سرم را به نشانه ي تأييد تکان دادم که گفت:

-به همسرت بگو! 

مکثي کرد و با حالتي که نمي فهميدم دقيقاً چيست گفت:

-ممکن بچه ات هم مبتلا بشه!

با اين حرف دکتر تمام آرزو هايم فرو ريخت ... اگر تا آن لحظه اميد داشتم به داشتن سهراب همه با اين جمله ي کوتاه دود شد و به آسمان رفت. سهراب عاشق بچه بود!

با صداي تشکر مامان من هم با سري پايين بلند شدم. هنوز به در نرسيده بودم که دکتر گفت:

-توکلت به خدا باشه ... اگر بخواد همين امروز خوب مي شي ...

نيشخندي زدم و از در بيرون آمدم. حس آدمي را داشتم بهش خيانت شده! ... فکر مي کردم که چرا من!؟ ... چرا من بايد مريض باشم؟! ... اين تنبيه کدوم گناهم بود؟! ... من که هميشه خودم را از نامحرم حفظ مي کردم حالا حتي جلوي شوهرم هم بايد خودم را بپوشانم! ... 

بغض بدي گلويم را فشار مي داد، هجوم اشک را به چشم هايم حس مي کردم. دوست نداشتم مامان گريه کردنم را ببيند. در طول اين يک هفته شکسته شده بود. ديده بودم که شب ها گوشه اي مي نشيند و گريه مي کند. 

وارد خانه که شديم بدون هيچ حرفي به اتاقم رفتم.

*****

همه در خانه مراعاتم را مي کردند. حتي بابا با اين که فهميده بود من به سهراب چه گفتم اما باز هم حرفي نمي زد. گرچه از اخم هايش وقتي سهراب زنگ مي زد و من فرار مي کردم مشخص بود که چقدر ناراضي است.

انقدر بداخلاق شده بودم که حتي خودم را هم نمي توانستم تحمل کنم. نبودن سهراب فشار زيادي روي من مي آورد. فکر اين که با حرف هاي من جا زده باشد و واقعاً راضي به طلاق باشد ديوانه ام مي کرد. در افکارم نه مي توانستم سهراب را داشته باشم و نه مي توانستم دل بکنم و نداشته باشمش! ... گاهي از افکار و کارهاي خودم خنده ام مي گرفت. با کمال خونسردي مي گفتم طلاق مي خواهم و حالا داشتم ديوانه مي شدم!

يک هفته از شروع کلاس ها گذشته بود و من هنوز پايم را در دانشگاه نگذاشته بودم. ستاره و سولماز يکي دو بار تماس گرفته بودند و علت نرفتنم را پرسيده بودند. دليل قانع کننده اي وجود نداشت حتي براي خودم! حالا گيرم که بيمار بودم ... يک بيماري ارثي که واگير نداشت که براي ديگران خطري ايجاد نمي کرد ... حتي از لحاظ ظاهري هم مشکلي نبود ... تنها چيزي که آزارم مي داد افکارم بود که لحظه اي دست از سرم بر نمي داشت. مدام صدايي در سرم نبودن سهراب را يادآوري مي کرد و اين که سهراب مال من نيست!

تصميم گرفتم براي اين که کمتر به چيزي فکر کنم خودم را با کاري مشغول کنم. تمام روز را کتاب مي خواندم. کتاب هاي مختلف، از ستاره شناسي و کتاب هاي درسي گرفته تا رمان هاي ضعيفي که اگر قبل از اين جريان بود حتي بعيد بود نگاهي به آن ها بي اندازم! 

با خودم قرار گذاشته بودم که از فردا به دانشگاه بروم. براي موقعيتي که الان داشتم خيلي زحمت کشيده بودم, نبايد اجازه مي دادم موضوعي که خيلي هم بزرگ نبود تمام زندگي ام را تحت الشعاع قرار داد. با اين فکر ها لبخندي روي لب هايم نشست و کارهاي يک ماه گذشته به نظرم غير منطقي آمد. البته هنوز هم به نظرم جدا شدن از سهراب بهترين کار بود. به نظرم نه سهراب و نه هيچ مردي حاضر نبود با شرايط من کنار بيايد. زني که ممکن بود روزي تمام بدنش را پلاک هاي قرمز رنگي بگيرد!

دستي که به شانه ام خورد من را به زمان حال برگرداند. دست مردانه بود گرچه انقدر سريع از روي شانه ام برداشته شد که نتوانستم تشخيص بدهم چه کسي بود! هنوز کامل برنگشته بودم که در آغوش سهراب قرار گرفتم. 

انقدر تشنه ي وجودش بودم که هيچ حرفي نزدم. با اين که مي دانستم دارم کار اشتباهي مي کنم اما حاضر نبودم از سهراب فاصله بگيرم. نه من حرفي زدم نه سهراب ... انقدر من را به خودش فشار داد که تمام استخوان هايم درد گرفته بود اگر چه لذتي که از اين کار مي بردم خيلي بيشتر از احساس درد بود. نمي دانم چقدر به همان حال مانديم تا اين که بالاخره حلقه ي دستان سهراب باز شد. بازو هايم را گرفت و کمي من را به عقب هل داد. صورتش خسته بود! دلتنگي را از نگاهش مي شد خواند. دوباره من را در آغوش گرفت و آهسته زير گوشم گفت:

- مهرگانم ... من چطوري بدون تو يک ماه دووم آوردم! 

قلبم لبريز از عشق شد. براي لحظه اي عقلم نهيب زد, اشتباه نکن ... اما زمزمه هاي سهراب صداي عقلم را بريد ... لمس لب هاي داغ و خيسش تير آخر بود!

روي تخت کنار هم نشستيم, دستان سهراب دورم حلقه شده بود و مهلت نمي داد که تکان بخورم! اين يک ماه دوري چشم خودم را هم ترسانده بود! با خودم گفتم امروز بايد تکليفم معلوم بشه, يا رومي روم يا زنگي زنگ! سرم را روي شانه ي سهراب گذاشتم و گفتم:

-سهراب تو مطمئني؟!

سرش را انقدر سريع به سمت من چرخاند که مجبور شدم, سرم را از روي شانه اش بردارم! نگاه اخم آلودش را به صورتم دوخت و خيلي شمرده شمرده گفت:

-يک بار براي هميشه مي گم ... بار دومي وجود نداره! ... من دوست دارم ... عاشقتم ... هيچ کدوم از اين چيزا هم برام مهم نيست!

نتوانستم جلوي زبانم را بگيرم و گفتم:

-حتي اگر تمام بدنم را بگيره؟ ... اصلاً عکساش را ديدي؟!

اخمش عميق تر شد و گفت:

-حتي اگر تمام بدنت را بگيره!

سرم را پايين انداختم و گفتم:

-ممکن بچه .... بچه ... بچه مون ... هم ... مريض بشه!

سکوت کرد و چيزي نگفت. سکوتش آزار دهنده بود, به چه فکر مي کرد. عقلم گفت, "سهراب عاشق بچه است" با ترديد و هراس سرم را بلند کردم. لبخندي به لب داشت و با شيطنت نگاهم مي کرد. عجيب بود! سر در نمي آوردم کجاي حرف من خنده دار بود! نگاه گيج من را که ديد, در آغوشم کشيد و با صداي شيطنت باري گفت:

-حتي اگر بچه اي که از من و تو ... 

خنده ي کوتاهي کرد. حالا معني نگاه شيطنت آميزش را فهميده بودم. صورتم گر گرفت! آهسته زير گوشم گفت:

-من عاشق بچه اي هستم که خون تو, توي رگ هاش باشه

نگاه دلخوري کردم و گفتم:

-اما شايد اون بچه نخواد که باشه! 

سرم را پايين انداختم و گفتم:

-اگر مريض باشه چي؟!

سهراب خنده اي کرد و با لحني که تا به حال نشنيده بودم, گفت:

-بچه مچه را ولش کن ... مامان بچه را بچسب ...

آغوشش را تنگ تر کرد و با صداي بلندي گفت:

-دلم برات خيلي تنگ شده بود ... ديگه هيچ وقت اين کار را با من نکن!

لبخندي زدم و براي اولين بار بوسيدمش. سرم را از خجالت پايين انداختم و لبم را گزيدم. از سهراب خجالت مي کشيدم. دستش را زير چانه ام گذاشت و صورتم را بلند کرد. با صداي آهسته و خش داري گفت:

-خانمم نگام کن ...

نگاهم را به چشمانش دوختم. به وضوح مي شد شادي و خوشبختي را در چشمانش ديد. سرم را روي سينه اش گذاشت و در حالي که پشتم را نوازش مي کرد آهسته شروع به زمزمه ي اين شعر کرد.

با توأم 

اي لنگر تسکين

اي تکان هاي دل

اي آرامش ساحل

با توأم

اي نور

اي منشور

اي تمام طيف هاي آفتابي

اي کبود ارغواني

اي بنفشابي

با تو اي دلشوره ي شيرين

با توأم

اي شادي غمگين

با توأم 

اي غم

غم مبهم

اي نمي دانم

هر چه هستي باش

امّا کاش ...

نه، جز اينم آرزويي نيست:

هر چه هستي باش

اما باش

*****

امروز صبح با حال خوبي از تخت بلند شدم و جلوي آينه براي خودم شکلک درآوردم و در آخر هم بوسه اي براي خودم فرستادم. با تصور اين که اگر سهراب شاهد اين ماجرا بود چه عکس العملي نشان مي داد لبخندي روي لبم آمد! سعي کردم صدايم را شبيه سهراب کنم. با صداي بلندي که رگه هايي از خنده درش بود و هيچ شباهتي به صداي سهراب نداشت با گفتم:

-براي زن من بوس مي فرستي ... مال خودمه!... فقط خودم بايد بوسش کنم!

با اين حرف روي تخت نشستم و با صداي بلند زدم زير خنده, در اتاق باز شد و سهراب با ابروي بالا رفته توي چارچوب نمايان! با همان چهره داخل اتاق شد و در را پشت سرش بست. من که از شک باز شدن در ساکت شده بودم,  پقي زدم زير خنده! سهراب با چهره اي که سعي مي کرد نشان دهنده ي خنده ي نهفته اش نباشد گفت:

-قضيه بوس چي بود؟! ... کي براي خانم من بوس فرستاد؟!

صداي خنده ام بلند تر شد. نمي توانستم جلوي خودم را بگيرم, سهراب هم منتظر نگاهم مي کرد. بين خنديدن گفتم:

-هيشکي! ... يه بوس ... کوچولو ... براي ... براي خودم فرستادم!

به حالت نمايشي اخم هايش را در هم کشيد و گفت:

-براي زن من بوس مي فرستي! مال خودمه! فقط خودم بوسش کنم!

وقتي جمله اش تمام شد زدزير خنده و گفت:

-جايش را که جا ننداختم!

اشکي که به خاطر خنده ي زياد گوشه ي چشمم را خيس کرده بود پاک کردم و سرم را تکان دادم و گفتم:

-نه ... کامل کامل بود!

دوباره خنديدم و گفتم:

-البته تو خيلي خوب صداي خودت را در مياري ها! صداي من اصلاً خوب نبود.

روي تخت کنارم نشست و در حالي که من را بغل مي کرد گفت:

-من عاشق صداتم!

مسير دانشگاه و محل کار سهراب يکي بود و قرار بر اين بود که صبح ها با سهراب دانشگاه بروم. کلاس هاي نجوم هم با شروع کلاس هاي دانشگاه تعطيل شده بود. چقدر افسوس اين را خوردم که کلاس ها را بي هيچ دليلي از دست دادم. البته سهراب قول داده بود تمام چيز هايي که در کلاس گفته را به صورت خصوصي برايم توضيح بدهد.

وقتي از ماشين پياده شدم, سهراب گفت:

-يادت نره امروز کلاس داريم ها ... کلاس هم خونه ي ما برگزار مي شه

دهانم را باز کردم که اعتراض کنم که گفت:

-رو حرف استاد حرف نزن! ... خونه ي شما آدم راحت نمي تونه کلاس بزاره

بعد از اين که جمله اش تمام شد چشمک شيطنت آميزي به من زد و بدون اين که منتظر حرفي از جانب من باشد با بوق کوتاهي رفت. لبخندي روي لبم نشست و به سمت در ورودي دانشگاه حرکت کردم.

هنوز وارد نشده بود که متوجه ستاره شدم که با عجله به سمت من مي آمد. حرکت سريعش باعث شده بود که موهاي لخت ميشکيش روي چشمانش بريزد. متوجه نگاه من که شد کمي سرعتش را بيشتر کرد. به من که رسيد بدون هيچ حرفي بغلم کرد. از کارهايش تعجب مي کردم. فقط يک ماه بود که من را نديده بود. بعد از چند دقيقه من را رها کرد و گفت:

-تو هيچ معلومه کجايي دختر؟ ... نگرانت شده بوديم ...

قدمي به عقب برداشت و با دقت من را نگاه کرد:

-سالمي مهرگان؟!

تمام تلاشم را کردم که پوزخندم شبيه به لبخند باشد! سري تکان دادم و گفتم:

-بازم سلام يادت رفت!

نگاه عصباني به چشمانم کرد و گفت:

-برو گمشو ... ما را بگو که نگران تو شده بوديم ... گفتيم لابد داري مي ميري که شوهر جونتم انقدر گرفته و بداخلاق شده!

متعجب گفتم:

-سهراب؟ چطور مگه؟!

ابرويي بالا انداخت و گفت:

-بله سهراب شما و استاد سعادت ما ... اوه اوه مهرگان نبودي اون روي شوهرت را ببيني! ... يه سگي شده بود ...

اخمي کردم و گفتم:

-ستاره درست صحبت کن!

-خب بابا ... باشه! 

سکوت کرد. همان طور که حدس زده بودم سکوتش طولاني نشد و گفت:

-واي مهرگان نمي دوني استاد سعادت چطوري بود ... چنان اخمي داشت از اول تا آخر کلاس کسي جرأت نمي کرد نفس بکشه

يک تاي ابرويم را بالا انداختم و حرفي نزدم. ستاره ادامه داد:

-بهناز را بگم ... اون روز که عروسي دختر خاله ات بود ... بهناز که فهميد تو نمياي يه ذوقي کرد! ... انگاري حالا تو مردي ...

بلافاصله خودش سکوت کرد و با حالت شرمنده اي گفت:

-دور از جونت البته! ... همچين سر کلاس استاد استاد مي کرد بيا و ببين! خوشم مياد اين شوهرتم محلش نمي کنه بازم از رو نميره ...  البته از رو نرفت ها! اون سه هفته حسابي براي خودش جولون داد ... اما استاد آدم حسابش نمي کنه!

نفسش را که به خاطر تند حرف زدن گرفته بود با صدا بيرون داد. بلافاصله گفتم:

-خب ... ديگه چه خبر!؟

هنوز جمله به پايان نرسيده بود که سخنراني ستاره شروع شد!

*****

از ديروز که به نغمه قول رفتن به استخر را دادم دلم شور مي زند. هنوز ضايعه هاي روي بازوم قرمز رنگ هستند و شايد کمي هم بزرگتر شده باشند. هر چه کردم نتوانستم جواب نه به نغمه بدهم! گاهي فکر مي کنم چه اشکالي داشت که حقيقت را به نغمه بگويم و گاهي هم از اين که مخفي کاري مي کنم راضي هستم. دلشوره ي عجيبي به جانم افتاده. خودم را با اين فکر که من هيچ خطري براي بقيه ندارم تسکين مي دهم. صدايي در مغزم مي پيچيد, "مهرگان انقدر سخت نگير!" 

صداي زنگ در, مطمئنم کرد که براي پشيمان شدن دير است. مامان کنار اف اف ايستاده بود و با نغمه صحبت مي کرد وقتي متوجه من شد به نغمه گفت:

-نغمه جان خاله مهرگان آماده است, الان مياد

گوشي اف اف را گذاشت و لبخند دل گرم کننده اي به من زد و گفت:

-زودتر برو تا نيومده کشون کشون ببرتت ...

در جواب لبخند مامان, لبخند کم جاني زدم و با خداحافظي زير لب از در خارج شدم. فاصله در خانه تا در حياط را با کمترين سرعت ممکن طي کردم. جلوي در حياط نگاه مرددي به در انداختم و با بسم الله زير لبي از در خارج شدم. نغمه ساک به دست منتظرم بود.

-چه عجب ... بالاخره اومدي!

-هميشه عجله داري ... وقت داريم هنوز ...

فاصله ي استخر تا خانه زياد نبود و طبق عادت پياده رفتيم. وقتي جلوي در استخر رسيديم به خودم آمدم و متوجه شدم که يک کلمه از حرف هاي نغمه را هم نشنيده ام! تلاش کردم که نغمه متوجه حال خرابم نشود اما به نظر خيلي موفق نبودم.

-مهرگان حالت خوبه؟ ... فکر نکني نفهميدم ها ... هيچ حواست به من نبود ... البته ضرر خودت شد ها ... يک چيزايي گفتم ... تو که نفهميدي!

منتظر بود که من دنبال حرف را بگيرم و سر از ماجرا در بياورم اما من لبخند کجي زدم و بدون هيچ حرفي وارد استخر شديم.

خانمي که به عنوان مراقب نشسته بود لبخندي به نشانه ي آشنايي زد. به عمد اجازه دادم چند نفر از خانم ها بين من و نغمه قرار بگيرند. نغمه که وارد محوطه شد نفسي به آسودگي کشيدم! ترجيح مي دادم تنها باشم. مراقب در همان حالي که کيفم را بررسي مي کرد مثل هميشه پرسيد: 

-بيمار که نيستيد؟ ... بيماري پوستي؟ ... واگير دار؟

نفس عميقي کشيدم و با صداي آهسته اي گفتم:

-بيماريم واگير دار نيست!

متعجب سرش را بلند کرد و گفت:

-بيماري پوستيه؟

-بله ... پسوريازيس ... داء الصدف ... واگير نداره!

سرش را پايين انداخت و در حالي که کيف را به دستم مي داد گفت:

-نمي تونيد بريد داخل!

بدون اين که حرفي بزنم کيف را از دستش گرفتم و به سمت در خروجي به راه افتادم به در که رسيدم متوجه شدم که نغمه را فراموش کردم. دستم را روي سرم گذاشتم و با بي ميلي راه آمده را برگشتم. زن با ديدنم گفت:

-خانم گفتم نمي تونيد بريد داخل!

با لحن سردي گفتم:

-با دخترخاله ام کار دارم ... نمي رم تو ...

سرش را به نشانه ي موافقت تکان داد. سعي کردم چهره ي معمولي به خودم بگيرم. چشمانم را بستم، نفس عميقي کشيدم و وارد شدم. نغمه برايم دست تکان داد و گفت:

-چقدر طول کشيد ... زود باش ديگه

لبخند کوتاهي زدم و گفتم:

-نغمه ... من بايد برم خونه ...

با تعجب گفت:

-چرا؟ ... چيزي شده؟

-نه ... فقط ... وضعيت قرمز ...

خنده اي کرد و گفت:

-بميري! ... الان وقتش بود!

من هم در جواب لبخندي زدم و گفتم:

-شرمنده ديگه خانم ... از قبل هماهنگ نکرده بوديم با شما!

لبخند مهرباني زد و گفت:

-باشه پس دفعه ي بعد سرت را مي کنم زير آب!

در حالي که در دلم به حرفش پوزخند مي زدم گفتم:

-آره ... نشونت ميدم که کي سرش ميره زير آب ... خب ... خوش بگذره

از در استخر که بيرون آمدم نگاهي به اطراف انداختم. حتي فکر برگشتن به خانه هم آزارم مي داد. حوصله ي نگاه هاي دلسوزانه ي مامان را نداشتم،‌ بنده خدا فقط چند روز بود که از دست بد اخلاقي هاي من راحت شده بود. نگاهي به پارک نزديک استخر انداختم و مسيرم را تغيير دادم. پارک خلوت و سر سبزي بود. نيمکتي زير سايه ي درخت پيدا کردم و نشستم. نگاهي به ساعتم انداختم بيشتر از دو ساعت فرصت داشتم. گوشي را هم که به محض ورود به استخر خاموش کرده بودم. نفس عميقي کشيدم و زل زدم به فضاي روبرو که هنوز سبز بود و زنگ و بوي پاييزي نگرفته. چند دقيقه اي بيشتر نگذشت بود که حرکت قطرات اشک را روي صورتم حس کردم. بالاخره بغض گره خورده ي گلويم شکست. با دو دست صورتم را پوشاندم. سرم را خم کردم و زانوهايم تکيه گاه دستانم شد.

زير لب با خودم تکرار مي کردم، "من براي هيچ کس خطري ندارم ..." با هر باز تکرار اين حرف شدت گريه ام بيشتر مي شد.

سرم را که بلند کردم نور آفتاب چشمانم را زد. با چشمان نيمه باز نگاهي به ساعتم انداختم. يک ساعتي بود که داشتم گريه مي کردم. مطمئن بودم که چشمانم سرخ شده اما لااقل کمي دلم سبک شده بود. دستم را که به طرف کيفم بردم متوجه خانم مسني شدم که کنارم نشسته بود. 

نگاهم را که متوجه خودش ديد لبخندي زد و گفت:

-مزاحم خلوتت شدم؟!

در جوابش چيزي نداشتم که بگويم لبخند بي رمقي زدم و سرم را به دنبال پيدا کردن دستمال کاغذي و آينه در کيف کردم. صداي زن باعث شد سرم را به سمتش بچرخانم.

-دلت از چي گرفته بود که انقدر طول کشيد تا سبک بشي؟

از حرفش تعجب کردم،‌ يعني تمام مدت اين جا بود و من متوجه نشده بودم! نگاه متعجبم باعث شد لبخند دلنشيني بزند. زن حدوداً 55 ساله به نظر مي رسيد. چشمان سبز ريز و ابرو هاي قهوه اي مرتبي داشت. لبانش با لبخند، زيبا به نظر مي رسيد. پوست صورتش در کنار چشم ها چين خورده بود. شال کرم قهوه اي مرتبي به سر داشت که به مانتوي قهوه اي خوش رنگش مي آمد. با حرکت دستانش متوجه شدم که مدتي است زل زدم به زن و مشغول ارزيابي آن هستم. باخجالت سرم را پايين انداختم و با خودم گفتم، "‌همچين زل زدي انگار آدم نديدي تا حالا!"

صداي زن باعث شد سرم را بلند کنم.

-وقت داري يک کم با هم حرف بزنيم.

من که تا آن موقع حرفي نزده بودم، دهانم را باز کردم و گفتم:

-من حرفي براي گفتن ندارم

لبخندي زد و نگاهش را از من گرفت.

-باشه ... وقت براي گوش دادن چي، داري؟

مردد نگاهش کردم، بدون اين که منتظر پاسخي از طرف من باشد شروع به صحبت کرد:

-من بچه ي آخر خانواده بودم، سه تا برادر بزرگتر از خودم داشتم. خونمون هميشه ي خدا شلوغ پلوغ بود. بچه که بودم فکر مي کردم بزرگي دنيا به اندازه ي ده کوچيکمون! بزرگتر که شدم فهميدم دنيا خيلي بزرگتر از فکر من!‍

 10 – 11 ساله ام بود که توي تصادف دست و پام شکست. اين اتفاق تأثير زيادي روي زندگيم داشت. اون مدتي که توي بيمارستان شهر کوچک نزديک دهمون بودم عاشق پرستار هاي بيمارستان شدم. از همون موقع تصميم گرفتم که هر طوري شده پرستار بشم. شاگرد زرنگي بودم و حالا هم که هدف داشتم تلاش بيشتري مي کردم. برادرام علاقه ي چنداني به درس نداشتن البته محيط و شرايط زندگي هم بي تأثير نبود. پدرم خان دهمون بود. زمين و رعيت زيادي داشت. همين چيزه ها باعث شد که برادرام دل به درس خوندن ندن. خان بابام خيلي با اين که دخترش درس بخونه موافق نبود البته هميشه پز درس خوندن من را مي داد ... با کلي خواهش و تمناي من و مامان راضي شده بود که ديپلمم را بگيرم ... حالا از اين بگذريم که چند تا خواستگار را رد کرديم و با رد کردن هر خواستگار من چي کشيدم ... گرچه خان بابام بعضي از اون ها را به نوکري هم قبول نداشت چه برسه به دامادي يه دونه دخترش!

خلاصه، يواشکي خان بابا کنکور دادم ... وقتي دانشگاه قبول شدم سر از پا نمي شناختم انقدر خوشحال بودم که خان بابا هم بو برده بود ... مي گفت چه خبره دختر انقدر بالا و پايين مي پري ... اگر شوهرت داده بودم الان بايد بچه هات اين کارها را مي کردن ... نمي گم که چي کشيدم تا خان بابا راضي شد انقدر گريه و زاري و التماس کردم که بالاخره به هزار تا شرط و شروط راضي شد. مهم ترين شرطشم اين بود که با هر کسي که خان بابا خواست ازدواج کنم خوب من را شناخته بود مي دونست که مثل بقيه ي دختر هاي ده نيستم. اون موقع انقدر فکر رفتن به دانشگاه بودم که هر شرط ديگه هم مي ذاشت قبول مي کردم. 

خلاصه يکي دو سال اول را تقريباً بدون دردسر گذروندم تا اين که خان بابا پاش را کرد توي يک کفش که الا و بلا بايد با پسر خان ده پايين ازدواج کني ... اين دفعه گريه ها و التماس هام بي فايده بود ... وقتي ديدم که دل خان بابا نرم نمي شه به اجبار پاي سفره ي عقد نشستم. اون موقع ها رسم نبود که عروس و داماد قبل از عقد همديگه را ببينن ... بعد از عقد که داماد اومد توي اتاق و همه رفتن بيرون داشتم از ترس بي هوش مي شدم ... منتظر بودم با يه غول بي شاخ و دم روبرو بشم!

به اين جاي حرفاش که رسيد خنده اي کرد و ساکت شد. هر لحظه لبخند روي لبش پررنگ تر مي شد. بعد از چند دقيقه نگاهي به من کرد و با لبخند ادامه داد:

-از ترس چشمام را بسته بودم. وقتي که چادر روي سرم کنار رفت چنان تکان خوردم که خودم تعجب کردم. چند دقيقه اي گذشت و اتفاقي نيفتاد من که فکر کرده بودم داماد رفته بيرون آهسته چشمام را باز کردم و همون موقع بود که گرفتار دو تا چشم شدم. چشم هاي شاهرخ من را براي يک عمر اسير خودش کرد ... همون شب بهش گفتم که مي خوام درس بخونم قبول کرد اما بازم برام شرط گذاشت ... انگار زندگي من روي همين شرط و شروط ها بنا شده بود! شرطش اين بود که دوستش داشته باشم! ... باورم نمي شد که يه مردي که توي ده بزرگ شده چنين شرطي برام بزاره! ... آخه اون موقع ها مردها عارشون بود که از اين حرفا بزنن! 

شاهرخ انقدر خوب بود که حتي اگر مي خواستم هم نمي تونستم دوستش نداشته باشم! ...  دو سه سالي از ازدواجمون مي گذشت، درسم تمام شده بود اما هنوز بچه اي نداشتيم. انقدر که از اطرافيان طعنه مي شنيدم کار هر روزم شده بود گريه و زاري. شاهرخ که حال و روزم را ديد اصرار کرد بريم دکتر، راستش مي ترسيدم ... مي ترسيدم مشکل از من باشه و شاهرخ طلاقم بده يا بره يه زن ديگه بگيره ... عاقبت به اصرار شاهرخ رفتيم دکتر، چيزي که فهميديم اين بود که هيچ کدوممون مشکل نداشتيم و فقط بايد صبر مي کرديم ... با اين حرف دکتر روز به روز حال من بهتر شد و کم کم حس کردم دارم مادر مي شم ... سر از پا نمي شناختم وقتي به شاهرخ گفتم به همه ي رعيت هاش وليمه داد. پدرش همون سالي که ما ازدواج کرديم مرد و شاهرخ خان ده شده بود. سه چهار ماهه بودم که خبر شروع جنگ رسيد. اول زياد توجه نکرديم ... راستش همه فکر مي کردن که يه درگيري کوچيکه و خيلي زود تمام مي شه ... اما تازه شروعش بود. اولين بار که شهر هاي اطراف بمباران شد بچه ام را از دست دادم!

آهي کشيد و ادامه داد:

بعد از اون اتفاق شاهرخ پاش را کرد توي يک کفش که بايد برم جنگ ... هر چه کردم نتونستم راضيش کنم که نره ... رفتن شاهرخ باعث شد بيشتر خودم را توي کار غرق کنم. شاهرخ يه خونه توي شهر خريده بود و من بيشتر اوقات اونجا بودم. بعد از فتح خرمشهر هر روز منتظر بودم که جنگ تموم بشه، ‌اما جنگ لعنتي نمي خواست تمام بشه ... بدترين خبري که توي عمرم شنيدم بمباران شيميايي مناطق جنگي بود ... وقتي فهميدم شاهرخ هم توي همون منطقه ي عملياتي بوده دنيام تموم شد. شاهرخ به بيمارستاني که خودم بودم منتقل شد. شب و روز بالاي سرش بودم. يکي دو روزي حالش خوب نبود. تاول هاي روي پوستش کم کم بهتر مي شد. اون موقع هنوز نمي دونستيم که چه بلايي سرمون اومده.

سرش را به سمت من چرخاند و گفت:

-سرت را درد آوردم ها!

لبخندي زدم و گفتم:

-نه اتفاقاً لهجه ي شيريني داريد که آدم را جذب مي کنه!

سرش را تکان داد و نگاهش را به فضاي روبرو دوخت:

-نتونستم شاهرخ را راضي کنم که ديگه نره ... جنگ که تموم شد،‌شاهرخ برگشت ... ديگه اون شاهرخ سرحال نبود اما من از خوشحالي روي پا بند نبودم ... همين که شاهرخ برگشته بود به اندازه ي تمام دنيا برام ارزش داشت. درسته سالم نبود،‌ يک پاش را از دست داد و شيميايي شده بود اما بازم شاهرخ بود. يه مدت که گذشت افتاديم به صرافت اين که بچه دار بشيم. دو سال گذشت و خبري نشد! ... بالاخره بازم راهي دکتر شديم اين بار خلاف دفعه ي قبل فهميديم که هيچ وقت بچه دار نمي شيم! ... شاهرخ به خاطر اين که شيميايي شده بود قدرت باروريش را از دست داد. اوايل خيلي بد اخلاقي مي کرد ... مي خواست به زور طلاقم بده ... اما هر چه کرد من زير بار نرفتم ... فکر مي کرد دارم بهش ترحم مي کنم ... در صورتي که من دلم براي خودم مي سوخت. نمي تونستم بدون شاهرخ زندگي کنم.

بعد از اون قضيه برگشتيم ده خودمون، هم آب و هواي بهتري داشت و هم زمين ها بي صاحب مونده بود. پرستاري از بيمار هاي بيمارستان تبديل شد به پرستاري از بيمار توي خونه ...

الان هم به خاطر شاهرخ اومديم اين جا ... هر چند وقت يه بار مجبور بستري بشه! 

نفس عميقي کشيد و در حالي که به چشمانم نگاه مي کرد گفت:

-اما راضي ام. خدا را شکر مي کنم براي لحظه لحظه ي بودنش ... گرچه هر دو خيلي سختي کشيديم ...

نگاهي به ساعتش انداخت و از جا بلند شد،‌ دستش را به طرف من دراز کرد گفت:

-من ديگه بايد برم، ببخش سرت را درد آوردم ... اما خيلي وقت بود اين حرف ها را براي کسي نزده بودم ...

لبخندي زدم و گفتم:

-استفاده کردم

دستش را از دستم در آورد و خداحافظي کرد. هنوز چند قدم بيشتر به سمت من بر نداشته بود که برگشت و گفت:

-حديثي هست که مي گه زيارت اهل قبور غم را از دل مي بره ... ياد رفته ها يادت مياره که هيچ چي توي اين دنيا موندني نيست ... زياد خودت را در گير چيز رفتني نکن ...

*****

به خانه که رسيدم حال بهتري داشتم. به نغمه پيامک داده بودم که چيزي در مورد نرفتنم به استخر به مامان نگويد،‌ نغمه کلي سر به سرم گذاشت و فکر کرد که تمام مدت را با سهراب بودم. من هم اجازه دادم در اشتباهش بماند، ترجيح مي دادم مامان متوجه اصل ماجرا نشود. براي توجيه قرمزي چشمانم آب استخر را بهانه کردم.

شب با سهراب قرار يک رصد دو نفره را داشتيم. از ظهر به بعد که گوشي را روشن کردم هر 30 دقيقه يک پيامک از سهراب مبني بر يادآوري قرار به دستم مي رسيد. در اين بين گاهي پيامک ها رنگ و بوي شيطنت مي گرفت.

براي اولين بار در عمرم از سرد شدن هوا خوشحال بودم. خوشحال بودم که همه ي آدم هاي معمولي لباس آستين بلند مي پوشند و من فرقي با کسي ندارم.‍ در دلم به خوشحالي مسخره ام پوزخند زدم. حرف زن توي پارک در ذهنم تکرار شد: زياد خودت را در گير چيز رفتني نکن!

سعي کردم ذهنم را از هر چيزي به غير از سهراب و قرار امشب پاک کنم. با دقت مشغول وارسي لباس هايم شدم. در آخر هم يک تونيک سفيد که روي سينه اش نقشي با پولک هاي مشکي و آستين سه ربع داشت را با شلوار مشکي انتخاب کردم. علاوه بر اين که نمي خواستم کسي از مشکلم بويي ببرد، هم از سهراب و هم از آقاجون خجالت مي کشيدم. 

موهايم را با گيره ي سفيد و مشکي بستم و آرايش کم رنگي کردم. بعد از اين که کارم تمام شد بوسه اي براي خودم فرستادم و مانتو را روي لباس پوشيدم. روسري را روي سرم مرتب کردم و کيف و چادر به دست از در خارج شدم.

بابا دفتر و ماهان هم کلاس زبان بود با مامان خداحافظي کوتاهي کردم. از در که بيرون زدم هوا هنوز روشن بود. کمتر از دو دقيقه بعد جلوي درب خانه ي آقاجون بودم. کيف و چادرم را مرتب کردم و زنگ را فشار دادم. هنوز دستم روي زنگ بود که در باز شد. شانه اي بالا انداختم و وارد شدم. به محض ورودم در داخل هم باز و سهراب لبخند به لب در چارچوب نمايان شد.

با صداي بلندي گفت:

-به به خانم خانما! ... چه عجب ما شما را ديديم ... راه گم کردي بانو!

بي اختيار دستم را به سمت بيني ام بردم و با اشاره گفتم:

-هيس ... چه خبرته! ... زشته!

لبخند خونسردي زد و گفت:

-کسي نيست که زشت باشه! ... بيا تو ... راحت باش!

با فهميدن اين موضوع که کسي نيست دلم پاييين ريخت! از ترس بي موردي که داشتم خنده ام گرفته بود. سعي کردم خونسردي ظاهريم را حفظ کنم. با اشاره ي دست سهراب به سمت اتاقش حرکت کردم. هنوز وارد اتاق نشده بوديم که تلفن زنگ خورد. 

-تو راحت باش ... برم به تلفن جواب بدم ... 

مشغول تا کردن چادر بودم که دست هاي سهراب دور کمرم پيچيد، آهسته در گوشم زمزمه کرد:

-حالا ديگه تنها تنها ميري استخر!

متعجب به سمتش برگشتم. حرکت لب هايش اجازه نداد حرفي بزنم!

هنوز دست سهراب دور کمرم بود که صداي زنگ در آمد. پيشاني ام را بوسيد و از در اتاق خارج شد. نگاهي به خودم در آينه انداختم. گونه هايم گل انداخته بود و اثري از رژ لب باقي نمانده بود. گيره را از موهايم باز کردم و مشغول مرتب کردنشان شدم. تماس دستم با زخم هاي روي سرم تمام احساس نابم را از بين مي برد. با خودم تکرار مي کنم،‌ "قول دادي امشب بهش فکر نکني" براي دور کردن فکر هاي مزاحم سرم را تکان دادم. صداي سهراب افکارم را فراري داد:

-هي خانم ... کجايي؟! ... خوش مي گذره تنهايي!

سرم را به سمتش چرخاندم،‌چشمک شيطنت آميزي زد و گفت:

-بيا بريم آقاجون و خانم جون بودن ...

خانم جون با ديدنم لبخند مهرباني زد و گفت:

-خوش اومدي عزيزم ... ببخش ديگه ما دير کرديم ... تقصير اين آقاست ... بهش مي گم برو ميوه بخر مي گه دير نمي شه تو عجله داري ... الان مي گه بريم ميوه بخريم ...

لبخندي زدم و گفتم:

-تو زحمت افتاديد!

صداي آقاجون باعث شد جهت نگاهم را تغيير دهم:

-باز اين دختر تعارف کرد ... بيا بشين اين جا بهت بگم که چرا ديگه نبايد تعارف کني

متعجب از حرف آقاجون روي مبل نشستم. سهراب هم کنارم نشست. آقاجون لبخندي زد و گفت:

-راستش مي خواستم اول به خودت بگم بعد اگر موافق بودي با بابات حرف بزنم ... حقيقت اينه که اين سهراب ما يک کم عجوله! ... عجله داره زودتر عروسي بگيريد!

نگاه گيجم به سمت سهراب برگشت. لبخند شيطنت آميزي زد و گفت:

-نزديک سه ماه عقد کرديم ... خب زودتر عروسي بگيريم که بهتره!

آقاجون خنده اي کرد و گفت:

-نگفتم عجله داره! ... حالا خودت مي دوني و سهراب!

آقاجون بعد از تمام کردن جمله اش در حالي که مي خنديد از روي مبل بلند شد و گفت:

-نتايج مذاکره را بهم اعلام کنيد

آقاجون که از در حياط گذشت،‌ سهراب خودش را به من نزديک کرد و در حالي که دستش را دور کمرم حلقه مي کرد گفت:

-همچين اخم کردي فکر کن چي گفتم! ... بريم سر خونه زندگيمون که خيلي خوبه!

خنده ي بدجنسانه اي کرد و ادامه داد:

-ديگه تنها تنها نمي توني بري استخر ... با هم ميريم!!!

با اين حرف سرم را به طور ناگهاني چرخاندم که باعث شد خنده اش شديد تر شود! لبم را گاز گرفتم و گفتم:

-خيلي پررويي!

قهقه اي زد و گفت:

-خيلي عاشقم!

بعد از شام، آقاجون و خانم جون ما را تنها گذاشتند. سهراب کمي کار داشت و بايد يک گزارش را تمام مي کرد براي همين به اتاق رفتيم. پشت پنجره ايستادم و زل زدم به آسمان، هوا ابري بود و شرايط براي رصد مناسب نبود. در دلم به بدشانسي ام بد و بي راه گفتم با نااميدي گفتم:

-سهراب بريم ديگه

سهراب نگاهي به پنچره انداخت و گفت:

-دختر جان يک کم صبر کن ... هوا ابريه، بزار ابرها برن مي ريم ...

به فضاي تاريک بيرون خيره شدم و حرفي نزدم. صداي سهراب باعث شد نگاهم را از پنچره بگيرم.

-بيا بشين ... فکر نکنم امشب هوا صاف بشه!

مکث کوتاهي کرد و گفت:

-خب راستش را بخواي ... امشب کلاً هوا ابريه ...

با تعجب گفتم:

-نهههههه!

جدي جواب داد:

-راستش بايد باهات حرف مي زدم ... من که سر کارم و وقت نمي کنم زود بيام ... خونه ي شما هم درست نيست باهات تنها باشم ...

سکوت مي کنم. سهراب ادامه مي دهد:

-نگفتي نظرت راجع به اين که زودتر عروسي بگيريم چيه!

مکثي کردم و گفتم:

-من آمادگيش را ندارم!

متفکرانه جواب مي دهد:

-منظورت از آمادگي چيه؟!

-خب ... خب ... 

-ببين مهرگان ... به خودت باشه تو هيچ وقت آماده نيستي ... اما وقتي قرار باشه يه کاري انجام بشه آماده مي شي ديگه ... در ضمن من که نگفتم همين فردا عروسي بگيريم ... بايد دنبال خونه بگرديم ... وسيله بخريم ... کاراي عروسي ... 

مکثي کرد و با لبخند شادي گفت:

-اوه! چقدر کار داريم ها ... از فردا شروع کنيم؟!

لبخند کم جاني زدم. سهراب کنارم نشست و در حالي که من را در آغوش مي گرفت گفت:

-نگران هيچ چيز نباش شما ... دلت مياد من اين جا تنها باشم ...

آهسته در گوشم زمزمه کرد:

-همه چيزهايي که دوست داشتم را زود از دست دادم ... يک روز هم براي زودتر داشتنت غنيمت ... من ديدم فرصت ها چطوري از دست ميره ... نمي خوام هيچ فرصتي را از دست بدم ...

*****

بابا و مامان از پيشنهاد آقاجون استقبال کردند و با اين که من خيلي مطمئن نبودم قرار عروسي براي بهمن ماه گذاشته شد.

قرار بر اين شده بود که اول از همه خانه ي مناسبي پيدا کنيم و بعد جهيزيه را بخريم. امروز با سهراب قرار داشتم اما تلاشم براي فهميدن اين که قرار است کجا برويم بي نتيجه بود. سهراب مرخصي گرفت و از نهار با هم بوديم. اصرار مامان باعث شد برنامه به بعد از نهار موکول شود. بعد از نهار در پذيرايي نشسته بوديم. مامان براي آوردن چاي به آشپزخانه رفت. سهراب براي چندمين بار از وقتي آمده بود با حالت مرموذانه اي گفت:

-اگه بدوني کجا مي خوايم بريم!

-سهراب بدجنس نباش ديگه ... بگو!

ابرويي بالا انداخت و نچ بلندي گفت. ادامه داد:

-بگم هيجانش از بين ميره!

من که ديدم بحث با سهراب فايده اي ندارد سکوت کردم. 

از وقتي سوار ماشين شده بودم دلشوره گرفته بودم که قرار است کجا برويم! هنوز دو دقيقه نشده بود که گفتم:

-سهراب بگو کجا مي خوايم بريم ... 

لبخند شيطنت باري زد و گفت:

-مي خوام ببرمت خونه خالي!

تعجب من را که ديد قهقه اي سر داد و گفت:

-نترس گلم ... الان ديگه مي رسيم

وارد کوچه اي شد و ماشين را کنار در قديمي رنگ و رو رفته اي پارک کرد. نگاهي به من کرد و با لبخند مهرباني گفت:

-پياده شو ...

با تعجب نگاهي به اطراف انداختم و در ماشين را باز کردم. فکر مي کردم قرار است جاي دورتري برويم. سهراب که منتظر من کنار در ايستاده بود دزدگير ماشين را زد و کليدي را که به دست داشت داخل قفل کرد. با تعجب به حرکات سهراب نگاه مي کردم. هيچ حدسي در مورد اين خانه و نيت سهراب نمي توانستم بزنم. در به سختي و با تنه ي سهراب باز شد. اول سهراب وارد شد و با دست اشاره کرد که وارد شوم. با تعجب وارد خانه شدم. روبرويم حياط بزرگ، به خوبي پاييز را به رخ مي کشيد. برگ درختان روي زمين تلمبار شده بود. 

پشت سر سهراب به سمت خانه ي دو طبقه اي که بالاي باغ قرار داشت به راه افتادم. خانه اي که به نظر سي ساله مي رسيد اما بيشتر از چيزي که انتظار مي رفت فرسوده شده بود. سهراب در را باز کرد و وارد شد. من هم پشت سرش وارد شدم. سمت چپ راهرو در بود و سمت راست پلکاني که به طبقه ي بالا مي رفت. سهراب در را باز کرد و گفت:

-اين جا خونه ي مامان و بابامه!‌ ... يعني خونه ي واقعي من ...

با اين حرف صدايش بوي غم گرفت. نگاهي به اطراف انداختم. سالن بزرگ با پنجره هاي بزرگ رو به باغ، پنجره هاي خاک گرفته اي که تصوير باغ را کدر مي کرد. سهراب روي جعبه هايي که گوشه و کنار افتاده بود نشست و گفت:

-هر جا را که دوست داري نگاه کن ...

با اين حرف به سمت قسمت پشتي حرکت کردم. اولين اتاق آشپزخانه بود که برعکس آشپزخانه هاي امروزي اپن نبود. کابينت هاي قديمي، پرده هاي زهوار در رفته اي که به پنجره هايي که به سمت ديگر باغ بود آويزان بود. يکي دو صندلي قديمي به ديوار تکيه داده شده بود.

از آشپزخانه خارج شدم. در نيمه باز اتاق بعدي را باز کردم و وارد شدم، اتاق نه چندان بزرگي که چند پنجره کوچک به سمت ديگر باغ داشت. پرده هاي رنگ و رو رفته اي که نشان از روزهاي گذشته بود. کمد ديواري بزرگي که درهايش باز بود و چند کارتن خالي در آن قرار داشت. اتاق بوي نااميدي مي داد. سري تکان دادم و از اتاق خارج شدم.

نگاه کوتاهي به دستشويي و حمام انداختم و وارد اتاق آخر شدم. اتاق کوچک بدون پنجره اي که از بقيه جاها تميز تر بود. تکيه اي موکت کهنه گوشه اي افتاده بود. چند ماشين اسباب بازي قديمي که سالم هم نبودند روي زمين پخش بودند. تخت کوچک قهوه اي هم گوشه ي ديگر اتاق بود. صداي پاي سهراب توجه ام را جلب کرد. جلو در ايستاد و لبخند خسته اي زد. آهسته حرکت کرد و روي موکت نشست. زانو هايش را بغل کرد و سرش را به دور و بر چرخاند. با صداي آهسته اي گفت:

-اين جا اتاق منه ... ببخش که تميز نيست ... مي دونم جا خوردي ... اما بايد اين جا را مي ديدي ...

چادر را از سرم برداشتم و کنار سهراب روي موکت نشستم. از سردي زمين مور مورم شد. سهراب نگاهم کرد و لبخند زد و سرش را به اطراف چرخاند.

-راستس دلم مي خواست حالا که مي خوايم دنبال خونه بگرديم اين جا را ببيني ... از وقتي بچه بودم هر وقت کلمه ي خونه را مي شنيدم ياد اين جا مي افتادم ... با اين که دو سه سال بيشتر اينجا نبوديم ... با اين که خاطراتم از اين جا محو و رنگ پريده است اما حسم به اين جا يه چيز خاصه ... مامان و بابام را احساس مي کنم ...

بعد از مکث کوتاهي و حرکت دادن دستش گفت:

-اينا اسباب بازي هامه ... اون کاميون بزرگه را مي بيني آخرين باري که بابا برگشت خونه برام آورد ...

خنده اي کرد و گفت:

-فکر مي کردم از جبهه برام آورده

با ديدن لبخندم، لبخندي زد و ادامه داد:

-هميشه وقتي دلم مي گرفت مي اومدم اين جا ... البته وقتي بزرگتر شدم ... از وقتي برگشتم ايران چند بار اومدم براي همين اين اتاق تميز تر از جاهاي ديگه است ...

نشسته روي موکت حرکت کردم و کنار سهراب قرار گرفتم. سهراب سرش را روي شانه ام گذاشت. دستم را دور کمرش حلقه کردم و اجازه دادم عشق،‌ آرامشش را برگرداند. در همين حال به سرنوشت پسر 5-6 ساله اي فکر کردم که در يک روز پدر و مادرش را از دست داده بود.

*****

خوشحالي  مسخره ام براي سرد شدن هوا در کمتر از يک ماه دود شد و به هوا رفت. با سرد شدن هوا تعداد ضايعه ها بيشتر شد و علاوه بر بازو اين بار روي شکمم خودنمايي کرد. هيچ وقت فکرش را نمي کردم انقدر در برابر بيماري ضعيف النفس باشم. هر روز به نوعي خودم را دلداري مي دادم اما در همان لحظه هم مطمئن بودم که تمام اين دلداري ها فقط جنبه ي خود فريبي دارد!

باز جاي شکر داشت که ضايعه هاي روي سرم که البته به تعداد انگشتان يک دست هم نبود با مصرف داروي سياه رنگ و بد بويي به تجويز پزشک که داروساز ساخته بود از بين رفت.

نمي خواستم کسي از حال و احوالم با خبر شود براي همين مجبور بودم خودم را مثل هميشه نشان دهم.

از وقتي خانه ي پدري سهراب را ديده بوديم دو هفته اي مي گذشت و تلاش ما براي پيدا کردن خانه اي در نزديکي محله ي خودمان بي نتيجه بود. فهميدن اين که آن خانه چقدر براي سهراب با ارزش است کار ساده اي بود. تصميم داشتم از سهراب بخواهم به جاي پيدا کردن خانه ي جديد همان خانه را تعمير کنيم.

بعد از کلاس منتظر سهراب شدم. نم نم باران مي باريد. صبح فراموش کرده بودم چترم را بردارم. صداي بوق ماشيني توجه ام را جلب کرد. به سمت صدا که برگشتم سهراب را آن طرف خيابان ديدم. دستي تکان دادم و به سمتش حرکت کردم. دستش را که به سمتم دراز شده بود گرفتم. کمي من را به سمت خودش گشيد و گفت:

-دلم تنگ شده بود ...

خنده اي کردم و گفتم:

-ما که ديروز با هم سه ساعت دنبال خونه مي گشتيم

چشمکي زد و گفت:

-وقتي مي گم زودتر عروسي بگيريم براي همينه ديگه ... دلم زود به زود برات تنگ مي شه ...

لبخندي زد که گفت:

-بيا سوار شو ببينم چه کارم داشتي ...

ماشين را روشن کرد صداي افتخاري در ماشين پيچيد. بخاري ماشين را روشن کرد و به راه افتاد. از شنيدن ترانه ي آشناي افتخاري لبخندي زدم و گفتم:

-يادت مياد کي اين ترانه را گذاشته بودي؟

نگاه کوتاهي به من کرد و گفت:

-مگه مي شه يادم بره ... اولين باري که تنها سوار ماشينم شدي ...

مکث کرد و ادامه داد:

-هميشه اين ترانه را دوست داشتم ... اما خوب اون شب ديدم چه کنم خانم حرف دلم را بفهمه ... کلي انديشه کردم تا ياد اين ترانه افتادم ...

خنده اي کردم و گفتم:

-نمي دوني من به چي فکر مي کردم!

با عجله گفت:

-به چي؟!

لبخندي زدم و گفتم:

-نمي گم!

نچ بلندي گفت و ادامه داد:

-نمي شه ... بايد بگي ... اصلاً چه معني داره زن چيزي را از شوهرش پنهان کنه!

صداي خنده ام بلند تر شد. از اين که سر به سر سهراب بگذارم غرق لذت مي شدم! با صداي موذيانه اي گفتم:

-خب ... مي شه روش فکر کرد که بگم ... نگم ... البته اگر آقا سهراب شرط بنده را قبول کنن!

ابرويي بالا انداخت و گفت:

-چه شرطي؟

-شما اول قبول مي کني بعد مفاد قرارداد را مي شنوي!

با ناله گفت:

-اين خيلي نامرديه!

با صدايي که از خنده مي لرزيد گفتم:

-نکنه قرار بود کار مردونه بکنم ... شوهر کردم که کاراي مردونه را بکنه ديگه ...

لبخند زيبايي روي لب هايش نشست:

-نوکرتم هستم ... خودم همه ي کار ها را مي کنم ...

صدايم را کلفت کردم و گفتم:

-آقايي!!!

صداي خنده ي سهراب فضاي ماشين را پر کرد. چقدر شاکر خدا بودم به خاطر داشتن سهراب به خاطر صداي خنده اش، لبخند روي لبش و هر چيزي که سهراب را به زندگي من وصل مي کرد.

با صداي سهراب به خودم آمدم:

-خانم با ما باش ... حواست به من نيست ها!

لبخندي زدم و گفتم:

-حالا شرط را قبول مي کني يا نه!؟

لبش را جمع کرد و به حالت فکر کردن سکوت کرد، کمي بعد گفت:

-فقط زياد سخت نباشه ها

خوشحال دست هايم را به هم کوبيدم و گفتم:

-سخت نيست ... آقامون از پسش بر مياد!

دستش را از فرمان جدا کرد و به حالت فيگور بازو گرفت. صداي قهقه ام بلند شد!

-ضعيفه به چي مي خندي!

با اين حرف صداي خنده ي خودش هم بلند شد. چند دقيقه اي به سکوت گذشت. صداي سهراب سکوت را شکست.

-مي دوني چقدر خدا را براي داشتنت شکر مي کنم ... نمي دونم با خنديدنت چطور دلم را مي لرزوني!

لبخندي از ته دل زدم و گفتم:

-حالا بگم اون شب به چي فکر مي کردم ... قولت يادت نميره ...

-بگو گلم ... نه ... يادم هست

سرم را به زير انداختم و گفتم:

-همش با خودم مي گفتم يعني اين حرف دل سعادت! ...

سرم را بلند کردم و ادامه دادم:

-آخه اون موقع سعادت بودي نه سهراب ...

لبخند شيطنت باري زد و گفت:

-خوب ازم مي پرسيدي ...

ابرويي بالا انداختم و گفتم:

-ديگه چي!؟

-خب حالا نوبت شماست به قولت عمل کني ...

بدون اطمينان ابرويي بالا انداخت و گفت:

-بگو شرطتت چيه ...

-شرط اينه خونه اي که قرار بگيريم به سليقه ي من باشه!

با لبخند گفت:

-از اولشم قرار همين بود! .... قول لازم نداشت!

-خب پس نه نمياري ... من فکرام را کردم ... مي خوام بريم خونه ي شما زندگي کنيم ...

متعجب به سمتم برگشت و گفت:

-خونه ي ما! ... با خانم جون و آقاجون!

خنده اي کرد و ادامه داد:

-دو روز نشده از خونه بيرونمون مي کنن ... فکر کردي!!

لبخندي زدم و گفتم:

-خونه آقاجون نه ... خونه ي خودتون ...

سرش را به سمتم چرخاند و راهنما زد و گوشه اي ايستاد.

-خونه ي واقعي من؟!

-بله ... مي تونيم مرتبش کنيم ...

بي توجه به حرف من گفت:

-چرا؟

-چون تو اون جا را دوست داري ... منم ايرادي نمي بينم ... درسته يک کم قديميه ... اما اشکالي نداره ... مي تونيم تعميرش کنيم ...

سرش را به پشتي صندلي تکيه داد و چشمانش را بست. با صدا نفسش را بيرون داد. چند لحظه اي ساکت ماند و بعد گفت:

-مي دوني به جز اين که واقعاً‌ دلم مي خواست اون خونه را ببيني ... دلمم مي خواست توي اون خونه زندگي کنيم ... وقتي حرفي نزدي فکر کردم تو دوست نداري ... راحتي تو از هر چيزي مهم تره! ... اما الان ... با اين حرفي که زدي ... نمي دوني چقدر خوشحالم کردي!

لبخند رضايت بخش صورتم را پر کرد. 

*****

بابا با شنيدن تصميمي که براي خانه گرفته بوديم يکي از دوستانش را که شرکت ساختماني داشت براي کارهاي خانه معرفي کرد. اين طوري سهراب درگير ترميم خانه نمي شد و کار هم به دست کاردان سپرده مي شد.

خانم جون با شنيدن تصميم ما براي زندگي در خانه ي پدري سهراب چنان ناگهاني من را در آغوش گرفت که شکه شدم. زير گوشم زمزمه کرد:

-22 سال که عذاب آوردن سهراب را به اين خونه دارم ... مي فهميدم که چقدر براش سخته اين جا زندگي کردن ... اما نمي تونستم برم ... اون جا... يک روز هم دووم نمي آوردم ... 

نقشه اي که پيمانکار کشيده بود به نظر که عالي بود! به جاي اين که دو طبقه خانه داشته باشيم يک خانه ي دوبلکس داشتيم و اين مورد با توجه به اين که خانه خيلي بزرگ نبود واقعاً عالي بود.

خوشبختانه پيمانکار اعتقاد داشت که اين تغييرات خيلي اساسي و زمان بر نخواهد بود و قول داده بود خانه را آماده اول بهمن به ما تحويل بدهد. البته در مورد سختي هاي کار در هواي سرد و کارهاي مربوط به شهرداري و ... هم توضيح داده بود که از نظر من مهم نبود! مهم حاضر شدن خانه در موعد مقرر بود.

بعد از اين که تکليف خانه مشخص شد کار اصلي من و مامان شروع شد. کار هر روزمان در آمده بود. البته روزهايي که کلاس نداشتم. از صبح به دنبال خريد مي رفتيم و غروب به خانه بر مي گشتيم.

اين خريد ها هر چقدر که خستگي داشت تفريح خوبي محسوب مي شد. کار جالبي بود انتخاب لوازم و رنگ ها ... حسن ديگر اين قضيه اين بود که با توجه به حجم کارها فرصت کمتري براي فکر کردن به بيماري داشتم و با وجود سردي هوا، بعضي از ضايعه هاي روي بازو از بين رفته بود. خوشحال بودم که دردسر کمتري براي پيدا کردن لباس عروس مي کشم... گرچه مشکل با کرم گريم قابل حل بود!

بيشتر خريد هاي بزرگ را براي وقتي گذاشتيم که خانه آماده شده باشد و وسايل را دو بار جا به جا نکنيم. البته تمام وسايل انتخاب شده بود و تنها پرداخت هزينه و تحويل باقي مانده بود.

يک ماه به موعد تحويل خانه زمان باقي بود. سهراب خيلي از روند تغييرات راضي نبود اعتقاد داشت که محال است تا اول بهمن تمام شود. گچ ديوار ها هنوز خيس بود. کار کاشي و سراميک تمام نشده بود. کابيت ها و کمد ديواري ها آماده نبود. سرماي هوا هم که تأخير را بيشتر مي کرد. 

در مقابل حرف هاي سهراب سري تکان دادم و گفتم:

-در عوض همه چيز به دل خودمون ... مثلاً من عاشق رنگ کابينت ها، يا طرح کاشي ها هستم ... از کجا قرار بود خونه اي پيدا کنيم که انقدر همه چيزش را دوست داشته باشيم ...

من را به سمت خودش کشيد و گفت:

-شما فقط بايد عاشق من باشي!

فرصت زيادي تا عروسي باقي نبود، تصميم داشتم پيش از اين که با سهراب باقي خريد ها را انجام دهيم تکليف آرايشگاه را هم مشخص کنم. با مامان به چند آرايشگاه رفتيم،‌ کار هيچ کدام را خيلي نپسنديده بودم. براي همين آدرس آرايشگاه ندا را گرفتم و عصر با مامان سري به آرايشگاه زديم.

گرچه خيلي متفاوت تر از بقيه جاها نبود اما باز هم کار قابل قبول تري ارائه مي دادند. قرارداد پيش نوشته را امضا کردم. خانمي که مسئول اين کار بود يادآوري کرد که دو روز قبل از عروسي براي اپيلاسيون به يکي از شعبه ها مراجعه کنم و روز عروسي هم از ساعت 8 آرايشگاه باشم. 

*****

براي شام با سهراب قرار داشتم. وقتي برگشتيم دوش سريعي گرفتم و بعد از حمام پوستم را چرب کردم. توصيه ي دکترم بود، اعتقاد داشت چرب کردن قسمت هاي درگير باعث مي شود پوست ريزي کمتري داشته باشد.

سشوار سريعي کشيدم و موهايم را با گيره بالاي سرم جمع کردم. پالتوي قهوه اي با يقه ي خز قهوه اي و مشکي را با شلوار مشکي پوشيدم. روسري مشکي با رگه هاي طلايي زيبايي را که هديه ي سهراب بود روي سرم انداختم. روسري لجبازي مي کرد و مرتب نمي شد! چند بار روسري را باز کردم و دوباره سعي کردم ... بالاخره بعد از چند بار تلاش به شکل قابل قبولي روي سرم قرار گرفت! وقتي روسري را مرتب کردم به خاطر آوردم که به صورتم حتي کرم مرطوب کننده هم نزدم! با پريشاني روي تخت نشستم و فکر کردم چطور ممکن کرم بزنم و روسري را کثيف نکنم!

 در آخر تصميم گرفتم قيد انواع کرم ها را بزنم. خوش بختانه پوست صورتم لک نداشت. با کمي ريمل و رژ لب خودم را راضي کردم. با صداي زنگ در کيف و کفش به دست از اتاق خارج شدم.

مامان مشغول بحث با سهراب بود. معلوم بود که برخلاف تعارف هاي مامان سهراب قصد داخل شدن ندارد. من را که حاضر ديد به سهراب گفت:

-باشه مامان جان ... ديگه اصرار نمي کنم ... مهرگانم آماده است ... مراقب خودتون باشيد ...

گوشي اف اف را گذاشت و رو به من گفت:

-هر چقدر اصرار کردم بياد يه چايي بخوره قبول نکرد برو زودتر زياد معطل نشه ...

با يکي دو قدم خودم را به مامان رساندم و دستم را دورش حلقه کردم و گونه اش را بوسيدم. خودش را از من دور کرد و گفت:

-اون کفشت را به من نمال ... برو ديگه ... شوهرت منتظره

دوباره گونه اش را بوسيدم و خداحافظي کردم. نگاهي به بابا که روبروي تلويزيون نشسته بود انداختم و سريع به سمتش حرکت کرد. از پشت مبل سرم را کچ کردم و گونه اش را بوسيدم. بابا با اين که فکر مي کردم اصلاً حواسش به من نيست به همان سرعت گونه ام را بوسيد و آهسته گفت:

-خوش بخت بشي ...

خيلي سريع کفش پوشيدم و بدون سر کردن چادر به حالت دو به سمت در رفتم. دم در عجله اي چادر را سرم کردم و از در خارج شدم. به محض خروج چشمم به کفش هاي نازنينم که گلي شده بودند افتاد. اخمي کردم و به سمت ماشين رفتم. وقتي در را باز کردم با همان اخم به سهراب سلام کردم.

با تعجب نگاهم کرد و گفت:

-چي شده؟! ... نکنه من نيم ساعت منتظرت گذاشتم که اخم کردي

-نخير ... کفشم کثيف شده ... در ضمن شما فقط 5 دقيقه است که منتظر شدي!

لبخند شيطنت آميزي زد و گفت:

-اشکال نداره ... فقط هر جا بريم مي گن حيف مرده که با همچين زني ازدواج کرده ...

با ناراحتي ناليدم:

-سهــــــــراب ... خيلي بدي!!

لبخند مهرباني صورتش را پر کرد. سريع و کوتاه گونه ام را بوسيد. دستمالي را از جعبه بيرون کشيد و گفت:

-پات را بيار بالا برات تميز کنم ...

دستمال را از دستش خارج کردم و خودم تا جايي که مي شد کفش را تميز کردم. کمرم را که صاف کردم دولا شد و کمربند را برايم بست. ماشين را روشن کرد و به راه افتاد. من هم شروع کردم توضيح دادن در مورد کارهايي که کرده بودم. در مورد آرايشگاه که توضيح مي دادم لبخندي گوشه ي لبش نسشت. زير چشمي نگاهي به من انداخت و گفت:

-به نظرت نمي شه زودتر عروسي بگيريم!؟

با دهاني که از تعجب باز مانده بود گفتم:

-زودتر براي چي؟! ... خونه حاضر نمي شه ... سالن رزرو کرديم ... کلي کار مونده ... اون وقت چطوري زودتر عروسي بگيريم؟!

آهي کشيد و گفت:

-آخه من چطوري تا اون موقع صبر کنم ....

متوجه منظورش شدم سرم را پايين انداختم و لبم را گزيدم. از آهي که کشيده بود خنده ام گرفته بود هر چه کردم که نتوانستم جلوي خنديدنم را بگيرم. صداي خنده ام را که شنيد سرش را به سمت من چرخاند و گفت:

-حيف که دستم امانتي و گرنه مي دونستم چه کار کنم که به من نخندي!

با اين حرف صداي قهقهه ام بلند تر شد!

*****

پيش بيني سهراب درست از آب در آمد و خانه 10 روز ديرتر از موعد به ما تحويل داده شد. اگر چه نگران بودم که کارهاي باقي مانده تمام نشود اما با ديدن خانه با خودم گفتم به کمي تأخير مي ارزيد!

در ورودي باغ با در بزرگ و زيبايي که با دو رنگ مشکي و طلايي رنگ شده بود تعويض شد. روي درختان باغ برف نشسته بود و منظره ي زيبايي را ايجاد کرده بود. با سهراب قرار گذاشته بوديم که روز عروسي چند عکس هم در باغ بياندازيم. عکس هاي متفاوتي مي شد و به سرمايش مي ارزيد.

چند پله ي ابتدايي خانه با سنگ پوشانده شد بود. بالکن نه چندان بزرگي به فضاي خانه اضافه شده بود که براي فصل تابستان عالي بود. در ورودي ساختمان در ضد سرقت بزرگ و زيباي بلوطي رنگ بود. به محض ورود چشمم به پلکان زيبايي با نرده هاي مشکي و طلايي افتاد که از سنگ مرمر بود. 

فضاي کلي خانه با روز اول زمين تا آسمان تفاوت داشت. سالن بزرگ خانه را پنجره هاي بزرگ و دوجواره روشن کرده بود. کف سالن را پارکت خوش رنگ قهوه اي روشني پوشانده بود. طبق خواسته ي من قسمتي از سالن رنگ و قسمت ديگر کاغذ ديواري بود. رنگ روغني که کار شده بود کرم و کاغذ ديواري زمينه ي کرم با گل هاي زيباي سبزآبي (سبز کله غازي!) بود. پرده و فرش و مبلمان اين قسمت هم ترکيب اين دو رنگ با فندقي بود. 

پرده بر عکس کاغذ ديواري و مبلمان، رنگ زمينه سبزآبي و گل ها کرم بود. تور کرم رنگ با گل هاي ريز زيبايي زير پرده قرار داشت. ميز ناهارخوري کنار آشپزخانه قرار گرفته بود.

عاشق آشپزخانه بودم. بزرگ و دلباز با کابينت هايي از سفيد و مشکي. روي درهاي مشکي رنگ شره هاي سفيد و روي سفيد هم رنگ مشکي! به خواسته ي خودم بيشتر قسمت ها سفيد رنگ بود. تمام لوازم برقي سفيد و اجاق گاز و هود هم مشکي رنگ بود.

روبروي آشپزخانه هم ميز تلويزيون و يک کاناپه ي کرم و گوجه اي که سهراب براي لم دادن روي آن نقشه کشيده بود! سرويس بهداشتي هم در انتهاي خانه قرار گرفته بود.

طبقه ي بالا سه اتاق تقريباً بزرگ داشت و البته يک هال کوچک و نقلي! اتاق بزرگتر که رو به باغ بود و تراس کوچکي داشت را براي اتاق خواب انتخاب کرديم. تنها مشکلي که وجود داشت نور بيش از اندازه ي اتاق بود که با پرده ي تيره اي که گرفتم تقريباً حل شد! سرويس اتاق خواب را هم مثل وسايل پذيرايي فندقي گرفتم. از هيچ کدام از سرويس ها با رنگ روشن خوشم نيامد بود. باقي وسايل را هم از سبز مغز پسته اي و طلايي! عاشق روتختي سرمه دوزي با گل هاي طلايي اش بودم! 

اتاق بعدي با کتابخانه ي بزرگ و جادار و يک کاناپه ي بزرگ کرم با پرده هاي قهوه اي که به پنجره ي کوچکش وصل کرديم کامل شد. فرش فانتزي پرز بلند کرم و قهوه اي هم روي پارکت قرار گرفت.

اتاق بعدي را که من از آن به عنوان انباري ياد مي کردم و سهراب سفت و سخت مي گفت اتاق بچه ام! با پرده ي آبي و فرش کرم با نقش هاي لاجوردي پر کرديم. تمام وسايل تلسکوپ و کامپيوتر در اين اتاق قرار گرفته بود.

براي چيدن خانه تقريباً تمام فاميل هاي نزديک آمده بودند. البته بيشتر کارها را با ندا و نغمه و مارال انجام داديم. اگر چه فقط وسايل بزرگ جاي خود قرار گرفت و جا به جايي لباس ها و کتاب ها و ظروف و ... ماند براي من و سهراب!

خوش بختانه از فرصت تأخير در تحويل خانه نهايت استفاده را کرده بوديم و تمام خريد عروسي را انجام داديم. براي خريد لباس عروس و آينه شمعدان کلي سهراب را دنبال خودم کشانده بودم تا آخر چيزي که باب ميلم بود را پيدا کردم. 

آينه شمعدان نقره اي با سنگ هاي فيروزه که از همان لحظه ي اول چشمم را گرفته بود و سهراب مبلغ بالايي را بابت آن پرداخت کرد. اما من از تمام خريد هاي عروسي و جهيزيه بيشتر دوستش داشتم!

براي لباس عروس هم که علاوه بر سخت پسند بودن من مشکل ضايعه هاي روي بازو هم دليل سخت گيري بيشترم مي شد. در آخر هم لباس عروس زيباي که آستين کوچکي روي بازو داشت را به همراه تور بلندي انتخاب کردم که اگر کرم ها از پس قرمزي ضايعه بر نيامدند لااقل تور باعث شود که خيلي در ديد نباشند!

يک هفته بيشتر تا مراسم باقي نمانده بود. متأسفانه سهراب نمي توانست خيلي مرخصي بگيرد و ده روز مرخصي را هم براي بعد از عروسي نگه داشته بود براي همين مجبور بودم کارها را بعد از ساعت اداري و بازگشت سهراب انجام دهيم. قرار بود امشب هر طور هست کار چيدمان وسايل را تمام کنيم. از وقتي که پا به خانه گذاشته بوديم سهراب مشغول شوخي و شيطنت شده بود. از زير کار در مي رفت و سر به سر من مي گذاشت و به حرص خوردن هاي من مي خنديد! واقعاً از دستش کلافه شده بودم براي همين رويم را از سهراب برگرداندم و ديگر حرفي نزدم. احساس کردم که نزديکم شد و در حالي که بغلم کرد زير گوشم گفت:

-قهر نکنه عروس خانم ...

بلافاصله بعد از اين حرف محکم تر فشارم داد و گفت:

-من فداي عروس خودم بشم!

براي شام هم از بيرون غذا گرفت و به قول خودش اولين شام متأهيلي را در خانه ي خودش جشن گرفت! در آخر هم بيشتر کارها باقي ماند و سهراب قول داد فردا شب همه ي کارها را انجام دهد! اگر چه از چشمانش مي شد خواند که فردا شب هم به همين منوال خواهد گذشت!

*****

از صبح که بيدار شدم دلشوره امانم را بريده! تمام ديشب را به اين فکر کردم که چه دروغي براي ضايعه هاي روي تنم به آرايشگر بگويم! چندين بار تصميم گرفتم تماس بگيرم و قرار اپيلاسيون را لغو کنم اما پشيمان مي شدم! حتي دليلي براي پشيماني هم نداشتم!!

سعي کردم مامان متوجه حال خرابم نشود! اولين مانتويي را که ديدم برداشتم و بدون توجه به چيزي لباس پوشيدم. انقدر ذهنم درگير بود که توان فکر کردن به چيز ديگري را نداشتم. وقتي که براي رفتن آماده شدم با خودم فکر کردم، هر طور هست بايد برم! فاصله ي خانه تا آرايشگاه تقريباً زياد بود. با آژانس تماس گرفتم و منتظر شدم که ماشين برسد.

روي مبل نشستم و به صورت غير ارادي مشغول تکان دادن پايم شدم. با صداي مامان به خودم آمدم. 

-بيا دو تا شيريني بخور داري از حال ميري!

لبخند بي رنگي زدم و گفتم:

-نمي خوام ... صبحانه خوردم ديگه! ... مي ترسم جوش بزنم!

اخمي کرد و گفت:

-بردار يکي ... چيزي نمي شه!

بالاجبار دست دراز کردم و يکي برداشتم. به هر حال خيلي هم بد نبود! لااقل اين طوري دهانم پر بود تا رسيدن ماشين مي توانستم از حرف زدن طفره بروم! 

هنوز تکيه اي از شيريني دوم دستم بود که صداي زنگ در بلند شد. با عجله آخرين تکه را توي دهانم گذاشتم و به مامان که اف اف را برداشت نگاه کردم.

-بله ... الان ميان!

متوجه شدم که راننده آژانس است. سريع چادر را روي سرم انداختم و کيفم را برداشتم. جلوي در مامان نگاهي به چهره ام کرد و گفت:

-برو خدا به همراهت!

با اين حرف متوجه شدم برخلاف چيزي که فکر مي کردم مامان کاملاً متوجه اضطرابم شده. لبخندي زدم و از در خارج شدم.

انقدر ذهنم درگير بود که نفهميدم چطور به آرايشگاه رسيدم و سوار آسانسور شدم! خودم را به مسئول آنجا معرفي کردم و کارتي را که در اختيارم بود نشانش دادم. من را به سالن ديگري برد که پارتيشن بندي شده بود. در هر قسمت هم يک تخت قرار داشت. شماره ي يکي از اتاقک ها را به من گفت و خودش از سالن خارج شد. مشغول تا کردن چادرم بودم که دختر ريز نقش و خوش رويي که مانتوي کوتاه سفيد تميزي به تن داشت و موهايش را مرتب پشت سرش جمع کرده بود وارد شد. 

لبخندي زد و گفت:

-من سايه ام ... قرار کار شما را انجام بدم ... اسم شما چيه؟!

جواب سوالش را در حالي که مشغول در آوردن مانتو بودم دادم. باز هم دلشوره داشتم و کاري از پيش نمي بردم! با تاپي که به تن داشتم روي تخت نشستم تا سايه بگويد کارش را از کجا شروع مي کند.

لبخندش را تکرار کرد و نگاهي به بازويم انداخت. با خودم گفتم که الان که بپرسه!! پيش بيني ام درست از آب درآمد!

-وااااي چه شانسي داري! ... دستت چه جوشي زده! ... پس فردا عروسيت ... فکر نکنم خوب بشه اما بهش تتراسايکلين بزن بهتر از هيچيِ!!

لبخند کم جاني زدم و در جوابش چيزي نگفتم! يعني نمي توانستم بگويم که 5 ماه است دارو مي زنم و فايده اي ندارد!! انگار به خير گذشته بود! البته هنوز ضايعه هاي روي شکمم مانده بود! مطمئن بودم که براي اين يکي بايد دليل بياورم! 

-خب ... از پشتت شروع مي کنم ... تاپت را بزن بالا و دراز بکش!

تمام مدتي که سايه مشغول کارش بود به ايده ها و در حقيقت دروغ هايي که ديشب به ذهنم رسيده بود فکر مي کردم. متأسفانه ضايعه هاي روي شکمم شکل بدتري داشت! پوسته رويي قهوه اي شده و ترک خورده بود! فکر کردم بهتره که اصلاً بگم نمي خوام روي شکمم کار کنه! آره!! اين بهترين کار بود!! با صداي سايه به خودم آمدم.

-بچرخ ...

پيش از اين که واقعاً‌ متوجه کارم بشوم دارم چه کار مي کنم به سمت شکمم چرخيدم ... نگاه سايه روي شکمم ثابت مانده بود! تاپ را که بالا رفته بود پايين کشيدم و منتظر عکس العمل سايه شدم! حالا که فهميده بود احساس بهتري داشتم! 

سايه سرش را پايين انداخت و از در خارج شد! مطمئن بودم که ديگر براي ادامه ي کارش بر نخواهد گشت! از روي تخت بلند شدم و به سمت وسايلم رفتم. صداي حرف زدن سايه را با يک زن ديگر مي شنيدم! 

-شهناز خانم من نمي دونم چه مرضي داره! ... تمام پوست شکمش تيکه تيکه شده!!

نيشخندي زدم و زير لبي گفتم:

-اي بي انصاف! ... اين ها که 10 تا هم نيستن ... اونوقت تمام شکمم تيکه تيکه شده!!

صداي آهسته ي شهناز خانم را مي شنيدم!

-برو ردش کن ... بگو وسواس داري!!!!!

نقش پوزخند هنوز از روي صورتم پاک نشده بود که دوباره برگشت! توان صحبت کردن نداشتم پيامکي به سهراب دادم و آدرس آرايشگاه را نوشتم. گفتم هر طوري هست بياد دنبالم! پيغام دريافت تازه رسيده بود که گوشي زنگ خورد.

-خوبي مهرگان؟ ... چي شده؟ ... حالت خوبه؟

نفس عميقي کشيدم و سعي کردم صدايم شبيه يک آدم بدبخت نباشد!

-خوبم ... فقط مياي دنبالم ... خواهش مي کنم

صدايش را مي شنيدم که مي گفت، برام مرخصي رد کن محمد!

-اومدم ... تا ده دقيقه ديگه اونجام

با صداي آهسته اي گفتم:

-باشه ... اومدي تک زنگ بزن ...

با طمانينه مشغول پوشيدن لباس هايم شدم. نهابت تلاشم را به کار گرفتم که به گفت و گوي سايه و شهناز خانم گوش ندهم! اين طوري بهتر بود ... 

نگاهي به ساعت انداختم ... احتمالاً سهراب تا 3-4 دقيقه ي ديگر مي رسيد ... نفسم تنگ شده بود ... تحمل فضاي بسته ي آرايشگاه را نداشتم. کيف را روي دوشم انداختم و بدون حتي نيم نگاهي به سمت سايه مسير در خروج را در پيش گرفتم.

در پارکينگ آرايشگاه به آسانسور تکيه دادم و منتظر تماس سهراب شدم. انگار در يک فضاي خالي گير افتاده باشم ... ذهنم از حرف ها و برخوردها پر بود افکار مختلفي در سرم مي چرخيد ... احساسم گنگ بود ... نمي فهميدم کار من اشتباه بود يا کار آن ها ... شايد بايد توضيح مي دادم که خطري ندارم ... از فکر خطرناک بودن پوزخندي روي لبم نشست! ... شايد هم کار سايه اشتباه بود ... چرا نپرسيد؟ ... به فرض که مي پرسيد! ... مگه ماجراي استخر رفتن يادت رفته! ... مگه اون جا که توضيح دادم چه نتيجه اي گرفتم! ... حتماً کار من اشتباه ... اين که مي خوام مثل بقيه باشم ... اما من که مثل بقيه نيستم! ... مگه سهراب نگفت که مهم نيست ... بزرگ نيست ... پس چرا به نظر بقيه فاجعه بود ... نکنه سهراب دروغ مي گه!!؟ 

لرزش گوشي در دستانم من را از افکارم بيرون کشيد.

-مهرگان کجايي؟ ... من جلوي در آرايشگاهم ...

-اومدم!

در ماشين را باز کردم و با سلام آهسته اي سوار شدم. سهراب هم بدون معطلي حرکت کرد. چند متر بالاتر از آرايشگاه روبروي پارکي ايستاد و به من که سرم پايين بود گفت:

-خوبي؟

-خوبم!

-چيزي شده؟

-نه!

دستش را زير چانه ام گذاشت و سرم را بلند کرد:

-چي شده خانمم؟!

با اين حرف سهراب اولين قطره ي اشک از چشمم چکيد. نگاه سهراب نگران تر شد. بغضم سر باز کرده بود و قدرت اين که جلويش را بگيرم نداشتم. دستم را روي صورتم گذاشتم و اجازه دادم قطرات اشک روي صورتم سر بخورد. انقدر گريه کردم که به هق هق افتادم. نفهميدم سهراب چطور روي صندلي من نشست و من چطور سرم را روي سينه اش گذاشتم. حرکت دستش روي کمرم ... زمزمه هايي که تنها تن صدايش را مي شنيدم و درکي از مفهوم کلمات نداشتم ... نمي دانم چقدر گذشت که کمي آرام شدم. با خجالت سرم را از روي سينه ي سهراب بلند کردم و بدون اين که نگاهش کنم گفتم:

-ببخشيد!

سرم را به سينه اش چسباند و گفت:

-چي را ببخشم گلم ... اين که گذاشتي حس کنم بهم تکيه کردي؟ 

خنده ي کوتاهي کرد و ادامه داد:

-محاله ببخشم!!!!

چند لحظه اي سکوت برقرار شد تا سهراب سکوت را شکست:

-بهتر شدي؟ ... نمي خواي تعريف کني چي شده؟

دوباره سرم را پايين انداختم و با صداي آهسته اي گفتم:

-خانمه ازم ترسيد!!!

با تعجب گفت:

-ازت ترسيد؟!!!!!!

به جاي اين که حرفي بزم سرم را تکان دادم.

-مهرگان به من نگاه کن ... براي چي ترسيد! معلوم هست چي مي گي؟!!

سرم را براي چند لحظه بلند کردم و در حالي که به چشمانش نگاه مي کردم گفتم:

-براي همون چيزي که مي گي مهم نيست ... بزرگ نيست ...

چند لحظه اي سکوت برقرار شد. دست سهراب زير چانه ام آمد و سرم را بلند کرد.

-اگر براي همه ي دنيا بزرگ باشه ... مهم باشه ... براي من نيست! ... چيزي که مهم تويي ...

بلافاصله بعد از پايان جمله لبش را روي لبم گذاشت.

چند دقيقه اي هر دو ساکت بوديم. باز هم کسي که سکوت را شکست سهراب بود.

-مي گم خوش مي گذره بانو؟!! ... جاتون راحت؟!!

با صدايي که تلاش مي کردم بهتر از دقايق قبل باشد گفتم:

-اي بد نيست!

خنده اي کرد و گفت:

-که بد نيست! ... باشه تا بعد!!! ... من برم سرم جام که تا همين جا هم شانس آوردم کسي چيزي نگفته!

سهراب که پشت فرمان قرار گرفت گفت:

-حالا تعريف کن اصلاً آرايشگاه چه کار داشتي!؟

با هزار بدبختي توضيح دادم که براي چه کاري رفته بودم! حرفم که تمام شد ابرويي بالا انداخت و گفت:

-هيچ خوشم نمياد براي همچين کاري پات را توي آرايشگاه بزاري ... من شوهرتم دوست ندارم کسي تنت را ببينه! ... 

لبخند نصف نيمه اي زدم و زير لب باشه اي گفتم. دست سهراب که به سمت سوييچ رفت با صداي ناله مانندي گفتم:

-حالا چه کار کنم؟ ... چطوري يک روزه آرايشگاه پيدا کنم؟ ... فکر نکنم توي آرايشگاه راهم بدن!

دستش را از روي سوييچ برداشت و با اخم گفت:

-اگر بيان از در خونه هم ببرنت نمي زارم بري!!

-پس چه کار کنم؟!

لبخند شيطنت آميزي زد و گفت:

-نگران نباش ... به من مي گن سهراب سوپر من!!

بالاخره با اين حرف سهراب صداي خنده ام بلند شد. با خنده ي من سهراب هم به خنده افتاد و شروع به شماره گيري با تلفن همراهش کرد. بعد از چند لحظه مشغول صحبت با شخص پشت خط شد.

-سلام بر خاله دنياي خودم!

ناخودآگاه ابرويم بالا رفت و با خودم فکر کردم سهراب که تا ديشب خاله نداشته يه شبه خاله دار شد!! 

-مي خوام شما مهرگان را براي عروسي آماده کنيد.

-....

-بله ... بله ... مي دونم ... 

-....

-خاله فقط هواي زنم را داشته باشي ها ... کلي تعريفت را کردم ... گفتم خاله ي من تک!! ... اگر نري پيشش پشيمون مي شي!

-....

-نه خاله ... زبون بازي کجا بود ... اصلاً بايد از دلم در بياريد که توي عقدم نبوديد!!

-....

-بله اين جورياست!!

-....

-پس 25 ام ساعت 7

تماس که تمام شد يک دستش را روي داشبرد گذاشت و سرش را به آن تکيه داد. با دست ديگر هم فرمان را گرفت و با ابروي بالا رفته و لبخند موذيانه اي روي لب به من زل زد!

من هم متقابلاً زل زدم به سهراب! چند دقيقه اي به همين شکل گذشت تا اين که هر دو با هم شروع به خنديدن کرديم! خنديدنمان که تمام شد سهراب گفت:

-برات آرايشگاه هم پيدا کردم ... 

-آرايشگر از کجا مي شناختي؟ ... راستي قضيه خاله چي بود؟

در حالي که در آينه نگاه مي کرد و از پارک خارج مي شد گفت:

-دوست مامانم بوده ... خاله صداش مي کنم ...

-براي عقد نبود؟!

-ايران نبود ... فکر کنم يکي دو ماهي باشه برگشته اما انقدر مشغول بودم يادم رفت برات بگم

چند لحظه اي سکوت برقرار شد. 

-امروز اگر نمي اومدي نمي دونستم بايد چه کار کنم!

لبخند دلگرم کننده اي به رويم زد و گفت:

-من هميشه آماده ي خدمتم بانو! ... امشب هم بانو منزل ما تشريف دارن!

لبخند بدجنسانه اي زدم و گفتم:

-چه اتفاقي افتاده که به نظرت ممکن بابا اجازه بده!؟ ... اون دفعه هم که گولش زدي!!

لبخند موذيانه اي زد و گفت:

-خب اين دفعه هم گولش مي زنم! ... البته اين پروژه باشه براي بعد از نهار ... فعلاً پروژه ي نهار در اولويت!

*****

سهراب تبحر زيادي در قانع کردن بقيه داشت و اين قدرت به خصوص در مورد بابا عجيب کارآمد بود! بعد از اين که سهراب بابا را راضي کرد من هم تماس کوتاهي با خانه گرفتم و با مامان گفتم که شب به خانه نمي روم البته توضيحي در مورد اتفاقي که افتاده بود ندادم.

خانم جون و آقا جون مثل هميشه مهربان و گشاده رو به استقبالم آمدند. انقدر اين پيرزن و پير مرد به من محبت مي کردند که گاهي کلافه مي شدم! اجازه ي هيچ کاري را به من نمي دادند. حتي آماده کردن سفره را هم با هزار تعارف و اصرار قبول مي کردند. 

صداي اذان که بلند شد وضو گرفتم و آماده نماز شدم. چند سالي بود که سعي مي کردم نمازم را سر وقت بخوانم. سهراب که سجاده را دستم ديد از اتاق بيرون رفت و گفت بعد از من نماز مي خواند.

با حوصله سجاده را پهن کردم و قامت بستم. بعد از نماز سرم را روي مهر گذاشتم و مثل هميشه با صداي آهسته اي گفتم، خدايا همه ي مريضا را شفا بده.

با تکرار اين جمله قطره اي اشک از چشمم چکيد. با بعض زمزمه کردم:

تو خود گفتي که در قلب شکسته خانه داري

شکسته قلب من جانا به عهد خود وفا کن

چند دقيقه اي به همان حال ماندم. اما سر که از روي مهر برداشتم سبک شده بودم. چادر را مرتب تا کردم و سجاده به دست از در خارج شدم. نبودن سهراب باعث شد از آقاجون بپرسم سهراب کجاست؟

-رفته پرونده هايي که دوستش آورده را بگيره.

شانه اي بالا انداختم و حرفي نزدم. چند دقيقه بعد سهراب با چند پرونده وارد شد. نگاهي به من انداخت و با شرمندگي گفت:

-مجبورم امشب گزارش ها را تکميل کنم ... فردا روز آخريه که ميرم ... تو اداره نمي رسم تمومش کنم ... 

به هر حال سهراب امروز به خاطر من از کارش زده بود. لبخندي زدم و گفتم:

-اشکالي نداره راحت باش!

در جوابم لبخند شيطنت آميزي زد و گفت:

-اما تا ده روز بعد عروسي در خدمت خانومم!!

با خجالت از حضور آقاجون سرم را پايين انداختم. بعد از شام سهراب با پرونده ها به اتاق رفت. من هم با آقاجون و خانم جون مشغول صحبت شدم. فرصت مناسبي بود تا در مورد سازي که يک بار در مغازه شنيده بودم از آقاجون سوال کنم براي همين گفتم:

-راستي آقاجون نمي خوايد برامون ساز بزنيد!

نگاه متعجبي به من انداخت و گفت:

-از کجا مي دوني من ساز مي زنم!؟

لبخند که مي دانستم در مورد آقاجون کارآمد زدم و گفتم:

-تو کتاب فروشي صداش را شنيدم!

خانم جون پا در مياني کرد و گفت:

-کمال پاشو تارت را بيار ...

آقاجون لبخند مهرباني به خانم جون زد و گفت:

-امر امر شماست!

صداي سه تار که بلند شد سهراب هم از اتاق بيرون آمد و کنار من نشست. آقاجون انقدر استادانه مي زد که همه محو صداي سازش شده بودند. نواختن آقاجون که تمام شد. نگاهي به بقيه انداختم. در چشمان خانم جون اشک حلقه زده بودم و آقاجون هم سرحال نبود! سهراب لبخند کوتاهي به رويم زد و بدون هيچ حرفي به اتاق برگشت. چند دقيقه بعد هم خانم جون با عذرخواهي کوتاهي به اتاق رفت! از رفتارشان سر در نمي آوردم! درست است که نواي سه تار آقاجون غمگين بود اما نه تا اين حد که انقدر روي خانم جون تأثير بگذارد! ساکت زل زدم به آقاجون! حقيقت اين بود که دلم مي خواست يک نفر حرفي در اين مورد بزند!

چند دقيقه اي به همين منوال گذشت تا اين که آقاجون نگاهي به من انداخت و با لبخند مهرباني گفت:

-شرمنده دخترم! ... نبايد ساز مي زدم!!

متعجب گفتم:

-آخه چرا؟ ... صداي سازتون محشره!

سرش را پايين انداخت و چند ثانيه بعد گفت:

-حوصله داري برات يه داستاني تعريف کنم؟

من که از خدايم بود راز نگاه هاي غمگين خانم جون و صداي غمناک آقاجون را بفهمم مشتاقانه قبول کردم.

-وقتي ازدواج کرديم من 21 ساله بودم و منير 16 ساله، دختر دايي پسر عمه بوديم. بزرگتر ها بريدن و دوختن و ما هم تنمون کرديم! قواره ي هم بوديم! خيلي زود به هم انس گرفتيم و شديم يار و مونس همه ديگه! چند ماه بعد از سالگرد ازدواجمون علي به دنيا اومد. بچه ي شيريني بود، منير حاضر نبود يک لحظه ازش جدا بشه! علي که حرف افتاد و شروع کرد شيرين زبوني منير دوباره حامله شد. راستش خيلي خوشحال نبود يعني فکر مي کرد هنوز زوده اما به هر حال خواست خدا بود. فاطمه که به دنيا اومد کار منير چند برابر شد. علي پسر شيطوني بود چشم ازش بر مي داشتي مي رفت سمت فاطمه و ممکن بود هر بلايي سر بچه بياره! يک بار بالش گذاشته بود روي صورت فاطمه و اگر منير دير رسيده بود ممکن بود بچه خفه بشه! منير که خيلي عصباني بود سر علي داد مي زنه و علي هم از اتاق بيرون ميره! 

چند ساعتي که مي گذره و مي بينيم خبري از علي نيست! تمام خونه را مي گرديم و پيداش نمي کنيم! شب شد و علي بر نگشت! منير داشت مي مرد! انقدر گريه کرد که از حال رفت. خودش را مقصر گم شدن علي مي دونست! به هر حال بعد از دو روز خبري از علي نشد و ما واقعاً فکر کرديم که از دستش داديم! تا اين که خواهرم که به خاطر اين اوضاع اومده بود پيشمون علي را توي دستشويي ته باغ پيدا کرد! نمي دونم چطور شد که يادمون رفت اونجا را بگرديم به هر حال علي دو شب را توي باغ بود. وقتي پيداش کرديم بي حال بود به هزار ضرب و زور بهش آب قند خورونديم. يک کم که سر حال شد ازش پرسيديم چي شده؟ هيچ حرفي نزد! همين طور ساکت زل زده بود به بقيه نگاه کردن! منير که اين صحنه را ديد از حال رفت! همش مي گفت تقصير من که بچه ام اين طوري شده!

به هر حال هر چه ما تلاش کرديم که علي حرفي بزنه کمتر نتيجه گرفتيم! يک سال گذشت و علي همون طور بود! منير حساسيت عجيبي روش پيدا کرده بود! اجازه نمي داد يک دقيقه هم از کنارش جم بخوره! مي خواست بازي کنه بايد جايي بود که مي تونست ببينش! خلاصه اوضاعي بود! فاطمه تازه راه افتاده بود و خيلي روي راه رفتنش تسلبط نداشت، يه بار که علي توي حياط داشته بازي مي کرده فاطمه به هواي علي ميره توي بالکن و خودش را به پله ها مي رسونه حالا نمي دونم منير داشته چه کار مي کرده که اين دو تا تنها بودن! انگار فاطمه داشته از پله ها مي افتاده که صداي جيغ و فرياد علي منير را مي کشونه توي حياط! منير که فاطمه را بر مي داره تازه يادش مي افته که علي حرف نمي زده! بالاخره اين طوري علي دوباره شروع کرد به حرف زدن و ما هم شروع کرديم به اداي نذرهامون! 

من توقع داشتم که هر چي علي بزرگتر مي شه وابستگي و حساسيت بيش از حد منير کمتر بشه اما متأسفانه اينطور نشد! برعکس با بزرگ شدن علي حساسيتش بيشتر مي شد. فاطمه 5 ساله بود که زهرا به دنيا اومد. با به دنيا اومدن زهرا شرايط يک کم بهتر شد البته منير انقدر مشغله داشت که ديگه وقت نمي کرد خيلي به علي گير بده! اما وابستگي ش به علي با بقيه بچه ها فرق داشت!

علي که بورسيه تحصيلي را گرفت خيلي اصرار داشت که نزارم از ايران بره، اما نمي شد! پر و بال بچه ام تازه باز شده بود نمي تونستم بالش را بچينم! علي که رفت تا مدت ها با من سر سنگين بود! يک کم که گذشت اوضاع بهتر شد. 

دو سه سال که از رفتن علي گذشته بود فاطمه هم ساز رفتن کوک کرد! انقدر گفت که فرق مي ذاريد و همه چيز را براي علي مي خوايد که مجبور شدم بفرستمش انگليس! ازدواج و بچه دار شدن علي خارج از ايران و در زماني که ما هم شرايط رفتنش را نداشتيم واقعاً براي منير سخت بود! 

فاطمه يکي دو سال بعد از رفتنش نامه نوشت که مي خواد با يه پسر انگليسي سياه پوست ازدواج کنه! من و منير هراسون و مستأصل که اين کيه و چطور وارد زندگي ما شده رفتيم انگليس، هنري پسر خوبي بود قبل از آشنايي با فاطمه مسلمون شده بود و باعث آشنايي شون هم همين مسلمون بودن فاطمه بود.

اولين بار که هنري را ديدم حسابي خورد تو ذقم اما يک کم که باهاش آشنا شدم فهميدم پسر فهميده ايه. اما بازم دلم راضي نبود دختر توي کشور غريب و با يه غير ايراني ازدواج کنه! اما فاطمه هميشه چيزايي که مي خواست را به دست مي آورد. آخر بعد از سه ماه دست به دستشون کرديم و برگشتيم ايران!

زهرا دختر ساکت و آرومي بود بچه ام شانس نداشت! سالي که بايد کنکور مي داد خورد به انقلاب فرهنگي و دانشگاه ها بسته شد. مي دونستم دير يا زود اين يکي هم عزم رفتن مي کنه، اما بايد هر طور بود جلوش را مي گرفتم. هر چقدر زهرا اصرار کرد من انکار کردم! دوست داشت دکتر بشه! مطمئنم که مي شد! اما بازم قبول نکردم! نمي تونستم اجازه بدم بچه ي آخرمم بره ديار غربت. به هر حال زهرا هم به خاطر لج و لجبازي با من به اولين خواستگارش جواب مثبت داد و چند سال بعد هم به خاطر کار شوهرش از تهران رفت تبريز! راستش هنوزم ازم دلخوره! شوهرش مريض بود که براي مراسم عقدتون نيومد اما مي دونم يکي از دلايلشم منم! نزديک 30 سال گذشته اما زهرا هنوز از من کينه داره!

علي که برگشت مال و اموالم را بين بچه هام تقسيم کردم و سهمشون را بهشون دادم. براي من و منير همين خونه و مغازه بس بود! علي و مه لقا که رفتن سهراب شد مونس ما! پدر مادرش خيلي اصرار داشت اون نگهش داره اما حال و روز منير را که ديد رضايت داد! فاطمه که چند سالي يک بار مياد ايران و من و منير هم دست و پاي سر زدن بهش را نداريم! زهرا هم که مشغول زندگيه و دلش با من صاف نيست! 

قصه اين ساز غمگين و چشم هاي اشک آلود منير هم همين! ساز را که دستم مي گيرم ياد قصه ي زندگيم مي افتم. منير بهتر از همه اين قصه را بلده براي همين که هر بار با ساز من حالش عوض مي شه! 

من که کنجکاوي ام ارضا شده بود. لبخندي زدم و گفتم:

-خدا سايه تون را بالا سر ما نگه داره! ... من مطمئنم اشتباه مي کنيد ... عمه زهرا هم حتماً خيلي دوستتون داره!

لبخند کوتاهي زد و گفت:

-سرت را درد آوردم عروس خانم ها ... نا سلامتي دو روز ديگه عروسي تون! ... اون از سهراب که چپيده تو اتاق اين هم از من که نشستم قصه ي غصه هام را برات تعريف مي کنم ... پاشو ... پاشو برو ببين شوهرت در چه حاله؟!!

*****

ديشب يک دقيقه هم نخوابيده بودم تمام ذهنم را اتفاقات احتمالي امروز پر کرده بود. اضطراب مثل خوره به جانم افتاده بود و يک دم راحتم نمي گذاشت! تمام فکر هاي مربوط به مراسم يک طرف و احتمال برخورد هاي مختلف از اين آرايشگري که نديده بودم يک طرف! فکر اين که چيزي را براي کسي توضيح دهم عصبانيم مي کرد! مخصوصاً اين که آرايشگر جديد خاله ي نديده ي سهراب بود و دلم نمي خواست چيزي در مورد بيماريم بداند. 

قرار بود که با نغمه به آرايشگاه بروم بقيه هم ديرتر به همان سالن بيايند. اما خاله دنياي سهراب گفته بود که هيچ کسي را به عنوان همراه و مشتري قبول نخواهد کرد! براي همين مجبور شدم کلي دروغ و راست براي نغمه رديف کنم که چرا برنامه عوض شده است. براي مامان اما توضيحي به جز اين که سهراب دوست دارد اين کار را خاله اش بکند ندادم!

کمتر از سه دقيقه طول کشيد که به آرايشگاه برسيم. بلافاصله بعد از باز شدن در زن حدوداً پنجاه ساله اي که روسري نازکي روي موهاي مش کرده اش انداخته بود با کت سفيد کوتاهي در چارچوب در نمايان شد. لبخند دلنشيني زد و گفت:

-به به! بالاخره چشم ما به جمال عروس خانم روشن شد! ... مبارک باشه ...

سلام و احوال پرسي کوتاهي کرديم. سهراب لبخندي زد و با ابروي بالا رفته گفت:

-خاله جون اين مهرگان من تحويل شما ... من هم برم سراغ بقيه کارها! ... اصلاً نمي فهمم که چرا به عنوان يک شاه داماد! شاخ شمشاد! من بايد برم دنبال کارها؟!!

دنيا خانم خنده اي کرد و گفت:

-برو دنبال کارت شاه داماد! برو بزار ما هم به کارامون برسيم ... مي خوام يه کاري کنم که وقتي اومدي مهرگان جون را نشناسي!

-مهرگان هر طوري باشه مي شناسمش! ... اما خاله يه کاري نکني که همه بگن حيف عروس که زن اين پسره شده!!

دنيا خانم خنده ي کوتاهي کرد و گفت:

-برو پسر ... کم تر زبون بريز!

سهراب سريع گونه ام را بوسيد و به سمت ماشين رفت. من از خجالت سرم را پايين انداختم  که با بوق کوتاهي که زد متوجه رفتنش شدم. دنيا خانم دستش را پشت کمرم گذاشت و من را به طرف جلو هل داد.

-خيلي خوشحالم که سهراب داره ازدواج مي کنه ... کاش مه لقا بود!

آه کوتاهي کشيد و در را باز کرد. از ديدن سالن مجهز و تميز نارنجي و کرم حس خوبي پيدا کردم. برخورد خوب دنيا خانم باعث شده بود که اضطرابم کم تر بشود. هنوز باقي آرايشگر ها نيامده بودند. با اين که سالن بزرگي نبود اما مطمئنن يک نفره هم اداره نمي شد!

دنيا خانم در حالي که لبخند مهرباني روي لبش بود گفت:

-تا شما لباس هات را در مياري برم دو تا چايي بيارم با عروس خانم بخوريم ...

دنيا خانم که در چارچوب ناپديد شد نگاه دقيقي به اطراف انداختم. پرتره چند عروس به چشم مي خورد آرايش مو و صورت عروس ها در عکس ها انقدر زيبا بود که چند لحظه اي محو شدم. آرايش هاي دقيقي که کاملاً به صورت شخص مي آمد،. ‌نگاهم را از عکس ها گرفتم. وسايل را مرتب کردم و روي صندلي نشستم که دنيا خانم با دو ليوان چاي و مقداري شيريني برگشت. لبخندي روي لب نشاندم و گفتم:

-زحمت کشيديد دنيا خانم ...

اخم مصنوعي کرد و گفت:

-چه دوره زمونه اي شده! ... قديما يه احترامي به خانواده ي داماد مي ذاشتن ها! ... دنيا خانم يعني چي! 

خنده اي کردم و گفتم:

-چشم خاله دنيا!

نمايشي پشت چشمي نازک کرد و گفت:

-حالا اين شد يه چيزي!

خاله نگاهي به لباسم کرد و گفت:

-لباس دکمه دار نپوشيدي!؟

با اين حرف خاله دنيا تازه به خاطر آوردم که فراموش کردم لباس يقه دارم را با بلوز دکمه داري که بعد از آرايش به راحتي قابل تعويض باشد عوض کنم! آخ آهسته اي از دهانم خارج شد و گفتم:

-فراموش کردم!

خاله خنده اي کرد و گفت:

-اشکال نداره عروس خانم ... اما بايد به سهراب بگم که خوب هوش و حواس عروس خانم را برده ...

بلافاصله بلند شد و از داخل يکي از کمد ها کت سفيدي مشابه چيزي که به تن داشت به طرفم گرفت، همان طور که به سمت آشپزخانه مي رفت گفت:

-لباست را عوض کن شروع کنيم! ... مشتري امروزم فقط خودتي ... قرار کار بقيه را بچه ها انجام بدن.

متأسفانه کتي که خاله به من داده بود آستين کوتاه بود. با ديدن دوباره ي ضايعه هاي روي بازو اضطرابم برگشت! به خودم دلداري دادم که حالا چه فرقي مي کنه! چه الان چه چهار ساعت ديگه! بالاخره که مي فهميد! 

خاله به محض اين که از در آشپزخانه خارج شد نگاهي به من انداخت و با حالت شوخي گفت:

-دختر جان يک کم ملاحظه مي کردي! شيريني کمتر مي خوردي اين طوري دستت جوش نزنه!

حرفي نزدم. نزديک تر که شد کمي چشمانش را ريز کرد و با اخم نگاهي به ضايعه ها انداخت! با خودم گفتم خدا رحم کنه الان که بگه وسواس دارم!

خاله دستي به پيشاني اش کشيد و گفت:

-پسو داري؟!

متعجب گفتم:

-شما چطور متوجه شديد!!؟

لبخند کم رنگي زد و گفت:

-بعد از 25 سال خوب مي شناسمش! ... 

نگاه بهت زده ام را که ديد گفت:

-چيه! ... نکنه فکر کردي فقط خودت همچين بيماري داري! ...

نمي دانستم چه حرفي بايد بزنم! ابراز خوشحالي از اين که کس ديگري دردم را مي فهميد و يا ناراحتي از اين که کس ديگري دردي که من مي برم را تجربه کرده بود!

-کجايي عروس خانم! بيا بريم که دير مي شه!

بهت زده به دنبال خاله وارد اتاق ديگري شدم. روي صندلي نشستم و خاله پشت صندلي را خواباند و حوله ي کوچکي روي شانه ام انداخت. قبل از اين که کارش را شروع کند با تلفن همراه با کسي تماس گرفت و گفت که امروز به کسي قول انجام کاري را از طرف خاله ندهند و مزاحم نشوند! بعد از اين که مکالمه اش تمام شد رو کرد به من و با لبخندي که جز لاينفک صورتش بود گفت:

-من يه عادتي که دارم اينه که وقتي دارم کار مي کنم حرف مي زنم! از نظر تو که اشکالي نداره؟

با لبخند گفتم:

-اختيار داريد! 

بسم الله زير لبي گفت و مشغول شد.

-راستش با اين که فکر نکنم کار درستي باشه که روز عروسي يه کسي براش داستان زندگيت را تعريف کني اما خب چه کنم! دوست دارم از زندگي خودم و مه لقا برات بگم!

-خوشحال مي شم خاله جان!

-زنده باشي عزيزم

همان طور که مشغول امتحان کردن کرم هاي مختلف روي صورتم بود شروع به صحبت کرد:

-پدر من و مه لقا هر دو درجه دار ارتش بودند و با هم دوستي خانوادگي داشتند. من يک خواهر بزرگتر از خودم داشتم و دو تا برادر و يک خواهر کوچکتر برعکس مه لقا که يه دونه دختر و گل سر سبد خانواده اش بود! بچه که بوديم به خاطر همسن بودن و رابطه خانوادگي همبازي هم شديم. خونه هامون به هم نزديک بود و هر دو تا به يه مدرسه مي رفتيم. روابط خانوادگي باعث شده بود که دوستي صميمانه اي داشته باشيم. مه لقا بر عکس من که از ديوار راست بالا مي رفتم دختر مهربون و سر به زيري بود! گاهي انقدر ساده بود که حسابي از دستش حرصي مي شدم! دوستي ما چيزي نبود که با بالا رفتن سنمون رنگ ببازه اتفاقاً هر چي سنمون بيشتر شد دوستي مون عمق بيشتري پيدا کرد! مه لقا پوست سبزه اي داشت که چشماي سياهش بهش جلوه ي خاصي مي داد، چشماي سهراب هميشه من را ياد مه لقا مي ندازه!

آهي کشيد و گفت:

-خدا بيامرزتش زود رفت! ... کاش بود و عروسي پسرش را مي ديد!

بعد از مکث کوتاهي و ادامه داد:

-مه لقا هميشه به خاطر پوست سفيدم سر به سرم مي ذاشت و مي گفت شبيه شير برنجم! شايد تنها شيطنت مه لقا همين زبونش بود! هميشه با زبونش کارش را پيش مي برد!

دبيرستاني که شديم و تک توک خواستگار ها در خونمون را زدن يه آرزو توي دلم افتاد! دوست داشتم مه لقا زن داداشم باشه! خنده دار بود که هر دو تا برادر من از مه لقا کوچکتر بودن! اما وابستگي عجيبي نسبت به مه لقا داشتم!!

راستش درس هيچ کدوممون خيلي خوب نبود! اما به ضرب و زور و گاهي حتي تهديد ديپلممون را گرفتيم! وقتي خونه نشين شديم تازه فهميديم مدرسه رفتن چه نعمتي بوده که قدرش را ندونستيم!

دو سه ماه که از ديپلم گرفتنمون گذشت زمزمه ي ازدواج مه لقا با پسر خاله اش شروع شد. اما مه لقا دلش راضي به اين وصلت نبود. نشستيم و فکرامون را ريختيم روي هم که چه کنيم و چه نکنيم که مه لقا از دست اين ازدواج فرار کنه! هر چي فکر کرديم فقط به يک نتيجه رسيديم! مه لقا بايد مي رفت! موندنش توي ايران مساوي بود با ازدواج با فرشاد که مه لقا ازش متنفر بود. من هم که وابسته ي مه لقا بودم! پس دوتايي بايد مي رفتيم! هر دوتا شروع کرديم به کوک کردن ساز رفتن! مه لقا شرايطش از من خيلي بهتر بود! باباش عاشقش بود و محال بود حرفي از دهن مه لقا در بياد و انجام نشه!

توي قضيه ازدواج هم که بيشتر ماجرا اين بود که مه لقا نمي خواست روي حرف بابا سرهنگش حرفي بزنه و مادرش را ناراحت کنه! به هرحال سرت را درد نيارم مه لقا که باباش را راضي کرد و من مونده بودم اين وسط با پدر بد اخلاقي که دخترش نون خور اضافي حساب مي شد! هر چه کردم راضي نشد! تا اين که با نقشه ي مه لقا باباش با پدر من حرف زد و يه طورايي توي رودربايسي قرارش داد! پدر منم که اهل کم آوردن نبود مجبور شد من را با مه لقا راهي کنه!

وقتي پامون رسيد به آمريکا يه نفس راحتي کشيديم! هر دو تا اسممون را توي کالج نوشتيم و مشغول تحصيل شديم. هنوز 6-7 ماه از ورودمون نگذشته بود که مه لقا با علي آشنا شد. اين دو تا انقدر زود جذب هم ديگه شدن که من نفهميدم چه اتفاقي افتاد! اوضاع کشور به هم ريخته بود. پدر من هم که ارتشي بود ترس افتاده بود به جونش که اگر رژيم عوض بشه حتماً کشته مي شه! براي همين بار و بنديل جمع کرد و کوچ کرد به آمريکا! راستش خيلي از ورود بابا اينا خوشحال نشدم! از بچگي علاقه ي خاصي به آرايشگري داشتم و محال بود بابا اجازه بده چنين کاري بکنم! اما من از فرصت تنها بودن استفاده کرده بودم و پيش يه آرايشگر مسن آمريکايي کلاس مي رفتم! 

علي و مه لقا بدون هيچ تشريفاتي به عقد هم در اومدند. اوايل هيچ از علي خوشم نمي اومد! با ورودش مه لقا را ازم گرفته بود! اما يه مدت که گذشت و شادي زندگي شون را ديدم نظرم عوض شد.

يه مدت که از انقلاب گذشت و بابا ديد نه خيلي هم هر کي به هر کي نيست دوباره وسايلش را برداشت و برگشت ايران! آخه باباي مه لقا گفته بود که من کاري نکردم که از کسي بترسم به عنوان يک ارتشي وظيفه ام حفظ کشورم بوده پس دليلي نداره فرار کنم بابا هم که دلش نبود آمريکا بمونه برگشت!

بعد از برگشتن بابا دوباره کلاس ها را شروع کردم و اين بار با علاقه و پشتکار بيشتر! گاهي مي رفتم پيش مه لقا و به اصرار مجبورش مي کردم رنگ موش را عوض کنه يا با گفتن اين که چقدر موهات بد حالت شده موهاش را کوتاه مي کردم! 

خلاصه روزگاري بود! تا اين که سهراب به دنيا اومد ... سهراب شادي زندگي علي و مه لقا بود. نمي دوني چطوري مي پرستيدنش! مه لقا خواهري نداشت که خاله ي سهراب بشه براي همين از روز اول من شدم خاله ي سهراب! ... بچه ي خوش قدمي بود!! ... هنوز دو ماه از تولد سهراب نگذشته بود که با يه پسر ايراني که سال ها بود توي آمريکا زندگي مي کرد آشنا شدم. اسمش دانيال بود پسر قد بلند و چشم ابرو مشکي که يه کافه نزديکي هاي دانشگاه داشت ... البته منظورم از کافه يه جاي با کلاس و مرتب بود که مشتري هاي خاص داشت! ... دانيال آدم جذابي بود و ژشت هاش جذاب ترش مي کرد! ... توجهش به من باعث مي شد روي ابرا پرواز کنم! ... چند ماهي که از آشنايي مون گذشت ازم خواستگاري کرد ... دانيال با خانواده اش زندگي مي کرد ... مادرش زن بزرگي بود و توي خانواده حرف اول و آخر را مي زد ... گيتي خانم از من خوشش مي اومد و خيلي زود من را به عنوان عروسش پذيرفت ... مشکل اصلي پدرم بود که هيچ جوره راضي نمي شد به قول خودش با يه خانواده ي غربت زده وصلت کنه! ... 

به اين جا که رسيد مکثي کرد و در حالي که براي چندمين بار از فاصله ي دورتري به من نگاه مي کرد گفت:

-تا وقتي کارت تموم بشه نمي خوام توي آينه نگاه کني! 

نمي توانستم نه بياورم! براي همين بدون حرف سرم را به نشانه ي قبول کردن تکان دادم! خاله صندلي بدون پشتي را کنارم قرار داد و از من خواست جايم را عوض کنم و مشغول سشوار کردن موهايم شد. وقتي کارش تمام شد سشوار را کناري گذاشت و گفت:

-خب تا کجا را تعريف کرده بودم؟

من که مشتاق بودم باقي ماجرا را بشنوم گفتم:

-تا جايي که پدرتون راضي نمي شد!

-آها! آره ... جناب سرهنگ هيچ جوره راضي نمي شد! ... عاقبت گيتي خانم مجبور شد براي خواستگاري بره ايران! ... از اين کارش واقعاً تجعب کردم ... مي دونستم دوستم داره اما اين که به خاطر من تا ايران بره عجيب بود! ... به هر حال من که از خدام بود! دانيال را دوست داشتم و خودمم که از پس پدر بر نمي اومدم ... مادرمم که سال ها بود از دنيا رفته بود ... گيتي خانم بعد از يک ماه با خبر راضي شدن بابا برگشت ... بر عکس آرزوهاي بچگيم بدون هيچ لباس عروسي ازدواج کردم! نه اين که وضع مالي خوبي نداشته باشن نه! ... اتفاقاً پدرش کارخانه دار بود و خودش هم درآمد خوبي داشت ... اما انقدر گفت که ما اين جا که فاميل آشناي آن چناني نداريم براي چي بايد مهموني بزرگ بگيريم که من راضي شدم! ... راستش مه لقا از دانيال خوشش نمي اومد اعتقاد داشت که آدم دو روييه! ... اما من دوستش داشتم و گوشم به اين حرفا بدهکار نبود! ... يکي دو سال اول ازدواجمون خوب بود! ... خوب بود يعني قابل تحمل بود! ... دانيال آدم خسيسي بود براي يک قرون خرج کردن کلي دليل و برهان مي خواست! ... من عادت به اين طوري زندگي کردن نداشتم هميشه بيشتر از چيزي که واقعاً احتياجم بود را داشتم ... يه اخلاق بد ديگه اي هم که داشت اين بود که چشماش هرز بود!! کافي بود يه زن يا دختر خوشگل ببينه تا آب دهنش راه بيفته!! ... مه لقا که برگشت ايران حسابي تنها شدم ... گاهي از دست دانيال به مرز جنون مي رسيدم ... اگر مي خواست مي تونست آدم خوبي باشه اما مشکل اين بود که واقعاً نمي خواست ... چند باري سر بسته به گيتي خانم گفتم اما طوري برخورد کرد که به اون ربطي نداره ... راستش تازه اون موقع بود که فهميدم اصرارش براي ازدواج ما براي چي بوده ... گيتي خانم از مسئوليت دانيال خسته شده بود! ... وقتي هم فهميد که دانيال من را مي خواد بهترين فرصت بود که هم از مسئوليتش فرار کنه و هم به قول خودش يه عروس اصل و نسب دار نصيبش بشه!

سه چهار ماه از برگشتن مه لقا نمي گذشت که متوجه زخم هايي روي زانوم شدم! دکتر که رفتم فهميدم مريضم! ... اوايل خيلي سعي کردم که دانيال متوجه نشه اما فايده اي نداشت! روز به روز پيشرفت مي کرد ... هيچ وقت عذابي که براي مخفي کردنشون مي کشيدم را يادم نميره! ... خلاصه دردسرت ندم ... هنوز شش ماه نشده بود که دانيال فهميد ... به جاي اين که همراهيم کنه اين قضيه شد دليل براي خيانتش! ... مي گفت آدم دلش نمي خواد طرفت بياد!!

با اين حرف خاله دلم هري پايين ريخت ... اگر سهراب با من اين طوري کنه چي؟! نمي دونم چقدر قيافه ام تغيير کرد که خاله فوري گفت:

-هيچ وقت ... هيچ وقت ... سهراب را با امثال دانيال مقايسه نکن ... سهراب تا از يه چيزي مطمئن نباشه پا پيش نمي زاره ... اين اخلاقش کپي مه لقاست!

گرچه خيلي حرفش آرامم نکرد اما به هر حال دلم گرم شد!

-داشتم مي گفتم ... خيلي راحت هر کاري مي خواست مي کرد ديگه حتي همون خرجي يه قرون دو زار را هم نمي داد ... مي گفت چرا بايد خرج زني کنم که رغبت نمي کنم نگاش کنم ... روزاي خيلي بدي بود ... مطمئنم تا آخر عمرم فراموشش نمي کنم ... مجبور شدم براي خاطر اجاره ي يه مغازه براي آرايشگاه از پدرم پول بخوام ... عذابي بود رو زدن به پدر اما مجبور بودم ... البته مجبور بودم دروغ بگم تا راضي بشه ... با آرايشگري راحت خرجم را در مي آوردم ... خيلي زود مغازه به يه جاي بهتر و بزرگتر منتقل شد ... مشتري هاي خوبي داشتم البته تعريف از خود نباشه کارمم خوب بود ... يک کم که اوضاع ماليم خوب شد با هزار دردسر از دانيال طلاق گرفتم ... مردک بيمار بود ... نه من را مي خواست نه راضي مي شد طلاقم بده! 

دو سالي به همين منوال گذشت تا اين که يه روز متوجه شدم شکل ناخن هام تغيير کرده ... دکترم گفت که علت اين هم پسوريازيس! مجبور شدم زنگ و مش را بزارم کنار ... ناخنم هميشه لاک داشت که کسي متوجه نشه ... نمي خواستم مشتري هام را از دست بدم ... يعني کار ديگه اي بلد نبودم که بخوام از دستش بدم ...

وقتي خبر مرگ مه لقا را شنيدم شکه شدم! نمي تونستم باور کنم دوست چندين و چند ساله ام اين طوري از دستم رفته ... با مرگ مه لقا بيماريم پيشرفت کرد ... خودت که مي دوني ناراحتي اعصاب بدترين چيزه براي اين مرض! ... دلم مي خواست برگردم ايران اما انقدر سر و شکلم بد شده بود که نمي تونستم برگردم! ... توي آمريکا کم نبودن کسايي که پسو داشته باشن! ... اتفاقاً يه بازيگر معروف هم هست که پسو داره ... اسمش يادم نمياد! ... بگذريم حالا!

خلاصه مي دونستم به محض برگشتن همه فکر شوهر دادنم مي افتن! براشون افت داشت که يه زن بيوه را توي خونه نگه دارن! ... من هم که تجربه ي بدي از زندگي مشترک داشتم و با وجود پلاک هاي روي تنم کلاً قيد برگشتن را زدم ...

شروع کردم به امتحان انواع روش ها براي درمان ... از نور درماني و مصرف آمپول کورتن و قرص و کپسول گرفته تا انواع رژيم هاي غذايي و هميوپاتي ... يه بار که نسخه ام را برده بودم داروخونه بهم گفت سرطان داري؟! ... متعجب گفتم نه! ... گفت اين دارو هايي که برات نوشتن براي بيمار هاي سرطاني تجويز مي شه ... از اين حرف واقعاً شکه شدم! ... دکترم را عوض کردم و اين بار در مورد تمام دارو ها اطلاعات گرفتم و بعد مصرف کردم ... اوضاعم که بهتر شد برگشتم ايران ... 

نمي دوني چقدر جنگ و دعوا کردم تا تونستم براي خودم يه آرايشگاه جور کنم! اخلاق و تفکرات پدر هموني بود که قبل از رفتنم ديده بودم! اما به هر حال من موفق شدم به خواسته ام برسم ... خدا بيامرزتش اين بار نتونست جلوم را بگيره! شايد اولين بار در زندگيم بود که خودم به تنهايي حقم را مي گرفتم براي همين خيلي برام شيرين بود ... 

هر از چند گاهي سري به خانم جون مي زدم و سهراب را مي ديدم ... مهربونيش مثل مه لقا بود ... بنده خدا خانم جون انقدر از ديدنم خوشحال مي شد ... مي گفت با اين که مه لقا عروسم بود و عمرش مثل گل کوتاه بود اما مثل دخترام دوستش داشتم ... 

توي اين سال ها چند تا خواستگار داشتم که همه را رد کردم ... نمي خوام اون روز هاي بد دوباره تکرار بشه! الان يه کاري دارم که واقعاً دوستش دارم ... شکر خدا بيماريم هم خيلي بهتر شده البته فقط شکل ظاهريش! ... چند وقتيه که آرترويت گرفتم! ... براي همين خيلي به خودم فشار نميارم و جز موارد خاص ... مثل اين که طرف خواهر زاده ام باشه قبول نمي کنم ... خدا را شکر مي شد اوضاع خيلي بدتر از اين حرفا باشه!!!

خاله براي چندمين بار عقب رفت و نگاهم کرد. لبخندي روي لبش نشست و گفت:

-مطمئنم سهراب از ديدنت شوکه مي شه ... الان که فکر مي کنم نبايد انقدر خوشگلت مي کردم! ... خواهر زاده ام چطوري تا شب طاقت بياره!!

با اين حرف خاله صورتم گر گرفت! خاله خنده ي بلندي کرد و گفت:

-قربون عروس گلم بشم که انقدر خجالتيه! ... خواهرم نيست که مادر شوهرت بشه! منم که بچه ندارم! پس از الان من مادر شوهرتم! ... حواست به پسرم باشه ها!

با لبخند سري تکان دادم که گفت:

-بعد از نهار لباست را بپوشي و يه ترميم بکنم حل حل! ... الان هم يکي از بچه ها را صدا مي کنم ناخنت را لاک بزنه ...

*****

خيلي وقت بود بيدار بودم اما تا از رفتن سهراب مطمئن نشدم چشم هايم را باز نکردم! خجالت مي کشيدم! رفتار ديشبم واقعاً خجالت آور بود! با اين فکر تمام اتفاقات ديروز جلوه ي چشمم به حرکت در آمد.

وقتي خودم را با لباس عروس ديدم واقعاً تعجب کردم هيچ وقت فکرش را نمي کردم تا اين حد تغيير کنم! آرايش صورت و موهايم حرف نداشت! تاج سه تکه اي که روي سرم بود زيبايي موهايم را چندين برابر کرده بود! لباس عروس قالب بدنم بود و با دقتي که خاله در استفاده از کرم داشت اثري از ضايعه هاي روي بازو هم نبود! مطمئن بودم که حضور خاله دنيا نتيجه ي دل شکستن دو روز قبل در آرايشگاه بود! خدا را شکر زير لبي گفتم و اجازه دادم خاله دنيا تور را روي سرم وصل کند.

بعد از اين که کار خاله دنيا تمام شد لبخند رضايت بخشي زد و گفت:

-ماه شدي عزيزم! ... ان شالله سفيد بخت باشي ...

لبخندي زدم و تشکر کردم. قبل از رسيدن سهراب خاله دنيا کنار نسشت و گفت:

-مهرگان جان يه چيزي از من به تو نصيحت باشه! ... هيچ وقت زندگي را سخت نگير ... تا باهاش نجنگي پيروز نمي شي!!

بعد هم با لحن زيبايي اين بيت از فريدون مشيري را خواند:

گر نکوبي شيشه ي غم را به سنگ

هفت رنگش مي شود هفتاد رنگ

حرف خاله در مورد شکه شدن سهراب به حقيقت پيوست! سهراب با آن کت و شلوار مشکي و پيراهن سفيد معرکه شده بود. در تمام اين مدت هيچ وقت از کروات استفاده نمي کرد و به جز عکس هايي که مربوط به همايش هاي مختلف بود با کروات نديده بودمش! کروات زرشکي با خط هاي مشکي واقعاً چشمگيرش کرده بود!! 

وقتي از در آرايشگاه خارج شدم در پاگرد منتظرم بود. نگاه متعجب و شادش را هيچ وقت فراموش نمي کنم! چند لحظه اي بي حرف نگاهم کرد و بعد از آن نزديک شد و به آرامي در آغوشم کشيد. آغوشش بهترين هديه اي بود که در آن لحظه مي توانست به من بدهد!

تمام مدتي که در آتليه بوديم کنار گوشم حرف هاي عاشقانه زمزمه کرد و از حواس پرتي عکاس نهايت استفاده را کرد!

همان طور که قرار گذاشته بوديم علاوه بر عکس هاي آتليه يک سري عکس هم در باغ خانه ي خودمان انداختيم. خوش شانس بوديم که شب قبل برف باريده بود و تمام شاخه هاي درختان سفيد بود. مطمئن بودم عکس هاي عالي از آب در مي آيند گرچه انقدر از سرما به خودم لرزيدم که حد نداشت!

مامان با ديدنم اشک در چشمانش حلقه زد و به سختي در آغوشم گرفت و با صداي بعض داري برايم آرزوي خوش بختي کرد. خيلي تلاش کردم که بعض گره خورده در گلويم سر باز نکند! عکس العمل بقيه هم تقريباً مشابه مامان بود! وقتي خانم جون من را در حصار دست هايش گرفت آرزو کردم که مادر سهراب زنده بود! با اين فکر به ياد اين افتادم که احتمالاً خواستن سهراب چندين برابر من است! افکارم باعث شد تا آه خفه اي از دهانم خارج شود. سهراب که متوجه شده بود من را به سمت خود کشيد و گفت:

-چي شده عروس خانم آه مي کشن؟!

لبخند شيطنت آميزي زدم و گفتم:

-هيچي! ... مي گم به نظرت کار درستي کردم زن سهراب شدم؟!

با اين حرف ابرويي بالا انداختم و با شيطنت به سهراب زل زدم! سهراب لبخند موذيانه اي تحويلم داد و گفت:

-حيف که نمي شه اين جا جوابت را بدم! ... اما شب که تنها مي شيم!!

از فکر تنهايي با سهراب صورتم گر گرفت همين عکس العمل براي لبخند عميق سهراب کافي بود!

براي مراسم عقد شنل سفيد و دستکش هاي بلندي که با لباس عروس تهيه کرده بودم را به تن کردم و منتظر ورود بقيه شدم. بار ديگر عاقد خطبه را خواند و من و سهراب دوباره بله گفتيم و مراسم تقريباً تکرار شد!

بعد از اين که مراسم عقد تمام شد همه به داخل سالن رفتند. عمه ي کوچک سهراب، عمه زهرا، اين بار خودش را براي مراسم رسانده بود. راستش با توجه به حرف هاي آقاجون تصور ديگري از او داشتم که با ديدنش نظرم عوض شد. عمه زهرا زن قد بلند و سفيد رو با چشمان درشت مشکي بود. موهاي رنگ شده زيتوني اش به طرز زيبايي آرايش شده بود. لبخند مهرباني بر لب داشت. نزديک ما شد و با خوش رويي تبريک دوباره اي گفت و ادامه داد:

-من واقعاً شرمنده ام که نتونستم براي مراسم عقد خودم را برسونم ... حسين مريض بود و از دست بچه ها هم کاري بر نمي اومد ... مجبور بودم خودم بمونم!

با لبخند تشکر کردم. با دست به دختر کم رو و سر به زيري که نگفته پيدا بود دخترش است اشاره کرد و گفت:

-راستش رايا خيلي دلش مي خواست با شما آشنا بشه!

دخترک براي مدت کوتاهي سرش را بلند کرد و لبخند آشنايي به رويم زد. مادر و دختر به دلم نشسته بودند! رايا به نظر 14 – 15 ساله به نظر مي رسيد. شباهت زيادي به عمه زهرا داشت. سلام آهسته اي گفت و به دنبال آن تبريکي زير لب!

با ورود سولماز و ستاره عمه هم از ما جدا شد. سهراب هم با بي ميلي به سالن آقايان رفت! سولماز و ستاره از فرصت استفاده کردند و سر به سرم گذاشتند! هر چقدر با حرف هايشان سرخ مي شدم بي فايده بود! هم چنان حرف مي زدند و کر کر مي خنديدند!! پيوستن فاطمه و مينا به آن ها شرايط را بدتر کرد!

مراسم عالي برگزار شد! همه چيزش را دوست داشتم! از سالن و غذا و پذيرايي گرفته تا رقص دو نفره با سهراب! حس نزديک سهراب بودن چنان سر مستم مي کرد که توجهي به اطراف نداشتم.

بعد از مراسم تعدادي از مهمان ها ما را تا خانه همراهي کردند. وقت رفتن مامان بدون اراده اشک از چشمانم سرازير شد! مامان با ديدن اولين قطره اشک من شروع به گريه کرد! الان که فکر مي کنم از عکس العمل هر دويمان خنده ام مي گيرد! درست بود که ازدواج کرده بودم و حالا خانه ي ديگري داشتم اما فاصله ي من و مامان کمتر از 5 دقيقه بود! چشمان بابا هم اشک آلود بود! ماهان با اين که نمي خواست کسي اشک هايش را ببيند اما باز هم طاقت نياورد و وقتي براي خداحافظي بغلم کرد زير گوشم آرام گفت:

-خيلي دوست دارم آجي ... خوش بخت بشي ...

صدايش بغض داشت! قطره اشکي که روي شانه ام چکيد دستش را برايم باز کرد! بابا دستم را در دست سهراب گذاشت و با صدايي که تلاش مي کرد لرزان نباشد گفت:

-مواظب مهرگانم باش ... خوش بختش کن ...

سهراب خم شد تا دست بابا را ببوسد که بابا اجازه نداد و پيشاني اش را بوسيد. بعد از رفتن همه روي کاناپه نسشتم و سرم را به پشتش تکيه دادم! واقعاً خسته شده بودم! تنها چيزي که باعث خوشحالي ام مي شد اين بود که قرار پاتختي را براي 10 روز بعد گذاشته بوديم و قرار بود مراسم بعد از سفرمان باشد. خميازه اي کشيدم و چشمانم را باز کردم. متوجه نشستن سهراب کنارم شده بودم. او هم مانند من چشمانش را بسته بود که با حرکت من باز کرد. لبخند خسته اي زد و گفت:

-خب ... بالاخره تمام شد! 

لبخند من را که ديد حالت موذيانه اي به چشمانش داد و گفت:

-حالا من موندم و مهرگان خانم که از صبح تا حالا کلي شيطنت کرده!

مظلومانه گفتم:

-من که انقدر دختر خوبي بودم!

خودش را به من نزديک کرد و دستش را دور کمرم انداخت. به شانه ي لختم بوسه اي زد و گفت:

-خانم من هميشه خوبه! 

بعد از آن آهسته کنار گوشم گفت:

-البته از اين به بعد مي خواد زن خوبي باشه!

با به ياد آوردن اين قسمت ها از خجالت لبم را گزيدم و سرخ شدن صورتم را احساس کردم! بعد از آن اشک هايي که بي صدا ريختم و سهراب با ديدنش چند لحظه اي مات نگاهم کرد و وقتي نزديکم شد سرم را روي سينه ي برهنه اش گذاشتم و اشک ريختم! ... مطمئن بودم که متوجه دليل گريه ام نشده بود! ... براي چند لحظه از ازدواجم پشيمان شده بودم! ... من بودن با سهراب را مي خواستم اما حالا به عنوان يک همسر مي ترسيدم! ... از نقصي که داشتم مي ترسيدم ... نداشتن سهراب ... فرارش از من ... تمام اين فکر ها من را تا مرز ديوانگي مي برد! 

چند لحظه اي غرق در افکار مختلف شدم و دوباره هجوم لحظه هاي شب گذشته به ذهنم! کمي که آرام شدم سهراب صورتم را بوسيد و گفت:

-نمي خواستم اذيت بشي گلم ... بگير بخواب ... باشه هر وقت که تو خواستي!

لبخندي زدم و چشمانم را بستم ... نيم ساعتي بي حرکت در آغوش سهراب بودم هر چقدر فکر مي کردم به نظرم بدترين کار فرار بود! ... فرار از روند عادي يک زندگي ... فکر مي کردم اين فرار شرايط را برايم بدتر مي کند ... اميدي به ناپديد شدن ضايعه ها نبود و راهي براي فرار از چيزي که هر دو مي خواستيم! ... بيتي که خاله دنيا برايم خوانده بود را به ياد آوردم ... تصميم گرفتم فکر هاي بد را کنار بگذارم و با حقيقت روبرو شوم ... 

دستي روي پلک هاي سهراب کشيدم ... بدون اين که چشمانش را باز کند گفت:

-چرا نمي خوابي خانومم؟

بدون هيچ حرفي دوباره کارم را تکرار کردم، اين بار چشمانش را باز کرد و گفت:

-چيزي شده؟!

به جاي هر حرفي لبخند شيطنت باري تحويلش دادم! چند لحظه اي نگاهم کرد و گفت:

-ببين شيطوني مي کني ... مي خورمت ها!!!

صداي خنديدنم در گوشم پيچيد! به اين جا که رسيدم از خوشي لبخندي زدم، کش و قوسي به خودم دادم و به درد کوتاهي که در کمرم پيچيد توجهي نکردم. با اين که از ديدن سهراب خجالت مي کشيدم اما فايده اي نداشت بايد مي رفتم. پايم را که روي زمين گذاشتم از تغيير دما مور مورم شد، نگاهي به آينه انداختم که آهم در آمد! اصلاً شبيه به يک تازه عروس نبودم! موهايم را که دم دم هاي با کمک سهراب خشک کرده بودم آشفته بود! لباس خواب نازکم هم از شانه ام آويزان شده بود! سرما مجبورم کرد سريع لباسم را عوض کنم. آهسته موهايم را شانه کردم. و بعد از آرايش کوتاه و ساده اي نگاهي به ساعت انداختم! چيزي تا ساعت 2 نمانده بود! لبم را گاز گرفتم و به سمت پله ها حرکت کردم. نمي خواستم سهراب متوجه حضورم بشود. آهسته روي يکي از پله ها که به خوبي آشپزخانه از آن معلوم بود نشستم. سردي سنگ شکه ام کرد! سهراب مشغول آماده کردن ميز بود. غذايي که معلوم بود از رستوران گرفته را در ديس مي کشيد. بدون اين که سرش را بلند کند گفت:

-روي سنگ نشين سرما مي خوري!

آهسته از روي پله بلند شدم و به سمت آشپزخانه رفتم. پايم را که داخل آشپزخانه رفتم نگاهم کرد و گفت:

-مي بيني تو را خدا ... زن گرفتيم برامون غذايي بپزه ... غذا که نپخت هيچ! ميز را هم نمي چينه! 

روي پا بلند شدم و لبش را بوسيدم و گفتم:

-چشم آقا ... براتون غذا هم مي پزم ...

ابرويي بالا انداخت و گفت:

-لباسام چي اتو مي کني؟!

با خنده گفتم:

-بله آقا!

صدايش را کلفت کرد و گفت:

-خوبه ... حالا ضعيفه بيا نهار بخوريم! 

با اخم گفتم:

-چي گفتي؟!

لبخند گناهکارانه اي زد و گفت:

-هيچي خانومم گفتم بيا برات غذا بکشم، لقمه بگيرم بزارم دهنت!!

با اين حرف صداي خنده ام بلند شد! 

*****

بعد از نهار با مامان تماس گرفتم. به گفته سهراب وقتي من خواب بودم تماس گرفته بود. کمي با مامان صحبت کردم و به سوال هايش با خجالت جواب دادم! ساعت 6 غروب پرواز داشتيم. خوش بختانه قبل از عروسي لوازم سفر را جمع کرده بوديم و الان عجله اي نداشتيم! 

بعد از آماده شدن يک ساعتي فرصت داشتيم، با پيشنهاد سهراب براي خداحافظي به خانه ي آقاجون رفتيم و از آن جا هم سري به مامان زديم. مامان با ريختن کاسه آبي پشت سر بدرقمان کرد.

نظر هر دومان براي سفر به مشهد يکي بود. با اين که دلم مي خواست ماه عسل طولاني داشته باشم اما سهراب فقط 7 روز مرخصي باقي مانده داشت. هواپيما که به زمين نشست با آدرسي که سهراب به راننده تاکسي داد به هتل رفتيم. با اين که مطمئنن هتل ها خيلي شلوغ نبود اما سهراب از قبل اتاق رزرو کرده بود.

هتل خوب و مرتبي بود! مرد اونيفورم پوشي چمدان ها را تا کنار آسانسور برد و منتظر حضور ما شد و بعد از گذاشتن چمدان ها داخل اتاق با گفتن جمله ي امري نداريد از در خارج شد.

اتاق تميز و مرتبي بود. يک تخت دو نفره با رو تختي زرشکي، يک کاناپه و چند مبل به همان رنگ، يخچال کوچک و تلويزيون ال سي دي اي که به ديوار نصب شده بود وسايل اتاق را تشکيل مي داد.

لباس ها را خودم از چمدان خارج کردم و اجازه ندادم سهراب اين کار را بکند! فردا شب تولد سهراب بود و هيچ دلم نمي خواست هديه اي که از قبل برايش گرفته بود لو برود! وسايل را که جا به جا کرديم هر دو لباس گرم پوشيديم و به نيت زيارت از در هتل خارج شديم.

 فاصله هتل تا حرم زياد نبود و پياده رفتيم. براي رسيدن بي تاب بودم. خيلي سريع از بازرسي گذشتم و وارد صحن شدم. سهراب سريع خودش را به من رساند و شانه به شانه ام حرکت کرد. نگاهم که به گنبد طلايي آقا افتاد اشک از چشمانم جاري شد. بعض عجيبي بيخ گلويم چسبيده بود! شبيه بچه اي بودم که بعد از چند ساعت تنهايي مادرش را پيدا کرده! دلم مي خواست گوشه اي بشينم و هاي هاي گريه کنم ... نمي دانم چند دقيقه به همان حال بودم تا اين که با تکان دست سهراب متوجه دور و بر شدم.

-مهرگان خوبي؟! 

لبخند کج و کوله اي زدم و گفتم:

-مي شه تنها برم زيارت؟

لبخند مهرباني زد و گفت:

-دو ساعت ديگه همين جا ... يادت نره ها ... مواظب خودت باش!

نفهميدم از صحن جامع خودم را چطور به حرم رساندم. پايم را که داخل گذاشتم آرامش به جانم ريخت. چون از نظر زماني مناسبت خاصي نبود اطراف ضريح خيلي هم شلوغ نبود اگر چه اصولاً‌ خانم ها دو نفر هم که بودند هم ديگر را هُل مي دادند!!! براي اولين بار در عمرم تصميم گرفتم که حتماً خودم را به ضريح برسانم ... نفهميدم چطور دستم به ضريح گره خورد ... چطور اشک هايم راهشان را روي صورتم باز کردند ... تنها چيزي که مي فهميدم حس رسيدن به پناهگاه بود ... حس داشتن يک آغوش مطمئن!

درست نفهميدم چقدر به همان حال بودم که صداي خانمي که به ترکي چيزي گفت من را از حال خودم بيرون کشيد! نگاه استفهام آميزي به خانمي که کنار دستم بود کردم که گفت:

-براي مريض ها دعا مي کنه ... بنده خدا پسر هفت سالش سرطان داره ... دکترا جوابش کردن!

غصه مثل ماري دور قلبم پيچيد! احساس کردم آدم ناشکر و قدر نشناسي هستم! همين که با وجود چنين آدم هايي به فکر چند لک قرمز و کمي پوسته شدن روي تنم بودم کمال خودخواهي به نظر مي رسيد!

زير لب دعايي براي شفاي همه بيماران کردم و نگاهي به ساعت انداختم تا زمان قرارم با سهراب چيزي باقي نمانده بود. سريع زيارت نامه مختصري خواندم و از در حرم خارج شدم ... با اين که مي دانستم چشم ها و بيني ام قرمز شده اما احساس بهتري داشتم ... سبک شده بودم ... اين چند ماه فشار زيادي را تحمل کرده بودم گرچه اوايل بداخلاقي مي کردم اما بعد از آن تصميم گرفته بودم با بروز ناراحتي ام بقيه را ناراحت نکنم.

سهراب به محض ديدنم از دور دستي تکان داد. لبخندي زدم و به سمتش رفتم. شب آنقدر خسته بودم که نفهميدم چطور خوابم برد.

صبح با نوازش هاي سهراب از خواب بيدار شدم. چشمانم را که باز ديد لبخند مهرباني به رويم زد و گفت:

-صبح بانو بخير ... خوب خوابيدي؟ ... چه خوابي ديدي؟ ... ببين مهرگان از الان گفته باشم فقط بايد خواب من را ببيني ها!

با صدا خنديدم و گفتم:

-سهراب مهلت بده جواب سلامت را بدم! ... سر صبحي چه انرژي داري!

لبخند شيطنت باري روي لبش نشست و گفت:

-تازه الان مي خوام بهت نشون بدم که چقدر انرژي دارم!

براي نماز ظهر خودمان را به نماز جماعت حرم رسانديم و نهار هم بيرون از هتل خورديم. بعد از استراحت مختصري طبق برنامه ي توافقي رفتيم توس. زمستان بود و هوا زود تاريک مي شد براي همين مجبور شديم سريع برگرديم! البته سهراب خيلي مايل به زود برگشتن نبود و اصرار از جانب من بود! صبح از فرصت حمام کردن سهراب استفاده کرده بودم و به کافي شاپ هتل سفارش کيک دادم. ترجيح مي دادم اولين تولدش را طور ديگري جشن بگيرم که ميسر نشد! 

بدون توجه به اصرار هاي سهراب براي اين که شام را خارج از هتل بخوريم وارد هتل شدم. زمان زيادي تا شام نمانده بود و من سفارش را براي بعد از شام داده بودم. روي تخت نشستم و با به يادآوردن دور انديشي خودم براي گرفتن هديه قبل از عروسي لبخندي زدم!

-به به! ... چشمم روشن! ... خانم تنها تنها مي خنده!

با اين حرف سهراب خنده ي کوتاهي کردم و با صداي شوخي گفتم:

-سهراب چقدر تو بدجنسي! ... نمي زاري من يک کم براي خودم تنها باشم!

با پايان حرف من با لحن جدي گفت:

-من توي زندگيم تنهايي زياد داشتم ... اما حالا تا آخر عمرم نمي خوام تنها باشم ... شما هم اين را آويزه ي گوشت مي کني ... ما همه چيزمون با هم!

ابرويي بالا انداختم و با لحن شيطنت باري گفتم:

-اووف! ... چه آقاي بداخلاقي هم دارم!

دستش را دور کمرم حلقه کرد و آهسته زير گوشم زمزمه کرد:

-اما صبح که نظرت چيز ديگه اي بود ... مي خواي بهت نشون بدم چه قدر مهربون و خوش اخلاقم!

با خجالت لبم را گزيدم و گفتم:

-خيلي پر رويي سهراب!!

سهراب از ديدن کيک واقعاً تعجب کرد! اصلاً فراموش کرده بود که شب تولدش است! انقدر از ديدن چشم هاي متعجب سهراب ذوق کرده بودم که همه چيز را فراموش کردم! بعد از اين که از کيک خورديم سهراب کمي گردنش را ماليد و با ابروي بالا رفته گفت:

-مي گم مهرگان اون قديما که من هنوز از ايران نرفته بودم هنوز رسم بود که براي تولد کادو بدن! ... اين چند سال رسم و رسوم عوض شده؟!!

با اين حرف خنده اي کردم و گفتم:

-نخير آقاي فرنگ رفته ... رسم و رسوم سر جاش! ... کادوي شما هم توي اتاق جاش امنه!

به سرعت از جايش بلند شد و گفت:

-پس چرا نشستي! پاشو بريم ديگه!

با خنده به از جا بلند شدم و گفتم:

-عين پسر بچه هاي 5 ساله مي موني!!

با صداي آهسته اي گفت:

-زود بزرگ شدم! ... براي همين گاهي بچه مي شم!

بعضي وقت ها حرف هاي سهراب خنجر مي شد و در قلبم فرو مي رفت و دلم از تنهايي که کشيده بود آتش مي گرفت! با ورود به اتاق روي تخت نشست و گفت:

-خب کادوي من کجاست!؟

با اخم گفتم:

-اول پاشو لباست را عوض کن! با لباسي که بيرون بودي نشين روي تخت 

بدون توجه به حرفم منتظر نگاهم مي کرد! با بد خلقي گفتم:

-لااقل پاشو روي مبل بشين!

بدون هيچ حرف و حرکتي زل زده بود به من! چند لحظه اي به همين حال گذشت تا اين که سهراب خيلي ناگهاني از روي تخت بلند شد و من را در آغوش گرفت و زير گوشم زمزمه کرد:

-فداي زن بداخلاق خودم! ... نمي دوني چقدر ذوق مي کنم وقتي مثل زن هاي ديگه سرم غر مي زني!

با اعتراض گفتم:

-من کي غر زدم! 

لبم را بوسيد و گفت:

-همين نصيحت هات ديگه! 

بعد بي تابانه گفت:

-مهرگان کادوم!!

هديه بسته بندي شده را که به دستش دادم با اشتياق کاغذ کادو را پاره کرد و کناري انداخت. اول نگاهي به جلد کتاب روي بسته کرد و با علاقه گفت:

-واااي چه عالي! ... نمي دونستم از اين شاعر کتاب جديد چاپ شده!

قيافه ي حق به جانبي به خودم گرفتم و گفتم:

-اما من حواسم بود که تو دوستش داري و برات گرفتم!

لبخند مهرباني زد که تمام صورتش را روشن کرد. دوباره نگاهش به سمت هديه اش برگشت و با دقت پليوري که زير کتاب بود را باز کرد. پليور شيک سدري که براي پيدا کردنش کلي زحمت کشيده و وسواس به خرج داده بودم! لبخندش عميق تر شد و گفت:

-از کجا مي دونستي من اين رنگي دوست دارم؟!

صادقانه گفتم:

-نمي دونستم دوست داري فقط فکر کردم به پوستت مياد! ... حالا بپوشش ببينم خوبه!؟ 

*****

ماه عسل که نه! اما هفته ي عسل به يادماندني بود! هر دو چقدر افسوس اين را خورديم که سهراب بيشتر از اين مرخصي نداشت! البته اين قضيه بدون در نظر گرفتن کلاس هاي من بود! مامان بعد از يک هفته چنان من را در آغوش گرفت که انگار از سفر قندهار برگشتم! 

مامان و بابا با کلي تعارف سوغاتي ها را قبول کردند اما ماهان از ديدن سوغاتي اش کمي پکر شد! عادت کرده بود که هميشه مطابق سليقه اش هديه اي از من بگيرد و ديدن پيراهن مردانه ي زيبايي که برايش گرفته بودم خيلي به مذاقش خوش نيامده بود!

خانم جون و آقا جون هم استقبال گرمي از ما کردند. با چنان لذتي به من و سهراب نگاه مي کردند که من از خجالت سرم را پايين انداخته بودم! سهراب خنده اي کرد و گفت:

-والا خانم جون ما همون آدم هاي يک هفته قبليم ها! طوري نگاه مي کنيد انگاري عوض شديم!

آقاجون خنده ي کوتاهي کرد و گفت:

-نه سهراب جان! شما آدم هاي يک هفته قبل نيستيد!! ... الان يک خانواده ايد! ... چيزي که من و خانم جون چندين و چند سال منتظرشيم!

سهراب براي اين که جو را عوض کند کنار گوشم گفت:

-نمي خواي سوغاتي ها را بدي!

سري تکان دادم و از داخل ساکي که به همراه داشتيم دو بسته کادو پيچ را خارج کردم و به دست هر کدام دادم! آقاجون با ديدن عباي قهوه اي لبخندي زد و گفت:

-ببين حق دارن پدر شوهر ها عروسشون را دوست داشته باشن! ... دست گلت درد نکنه دخترم!

سهراب به شوخي گفت:

-تو رو خدا مي بيني خانم جون! فقط عروسش را دوست داره! انگار نه انگار سهرابي هم هست!

خانم جون لبخند مهرباني زد و گفت:

-تو را هم دوست داره پسره ي حسود! ... دستت درد نکنه عزيزم! چرا زحمت کشيديد! 

شب که به خانه برگشتيم سهراب روي کاناپه جلو تلويزيون ولو شد و گفت:

-حق دارن مي گن هيچ جا خونه ي خود آدم نمي شه ها!

خنده اي کردم و گفتم:

-خوبه همش يک شب توي اين خونه بودي!!

-به هر حال اين جا خونمه ديگه!

طبق قرار قبلي مراسم پاتختي بعد از برگشتن از سفر برگزار شد. نغمه کلي سر به سرم گذاشت و من از خجالت سرخ شدم و تنها جوابم وعده ي شب عروسي اش بود که حسابي از خجالتش در خواهم آمد!!

بعد از رفتن مهمانان به سهراب که خانه ي آقاجون بود زنگ زدم و اعلام کردم که مانعي براي حضورش وجود ندارد!! مامان هر چه اصرار کرده بود که اجازه دهم خودش خانه را جمع و جور کند قبول نکردم! خودم تمام خانه را که پر از کاغذ هاي کادو و پيش دستي هاي کثيف بود تميز کردم. سهراب هم براي کمک ظرف هاي کثيف را شست. 

سه هفته اي از عروسي مي گذشت. اين مدت بيشتر وقتمان صرف مهماني رفتن شده بود گاهي انقدر از مهماني ها خسته مي شدم که آرزوي برگشتن به خانه را داشتم!

پنج شنبه ها سهراب زودتر از روزهاي ديگر به خانه مي آمد و من هم کلاس نداشتم. بعد از نهار استراحت کوتاهي کرديم. هنوز ساعت 5 نشده بود که سهراب گفت:

-مهرگان پاشو حاضر شو بريم بيرون يه گشتي بزنيم!

متعجب گفتم:

-الان هوا تاريک مي شه! سردم که هست! کجا بريم؟!

-خب مي ريم شام مي خوريم برمي گرديم خونه!

-الان چه وقت شام؟!!

-پاشو ديگه مهرگان بيرون رفتن که انقدر ولي و اما نداره!

بدون اين که از رفتارش سر در بياورم به اتاق رفتم و حاضر شدم. پالتو طوسي مشکي چهارخانه با شال زرشکي زيبايي به سر کردم. آماده به پذيرايي برگشتم. سهراب زودتر از من آماده شده بود. فاصله در خانه تا ماشين را سريع طي کردم. سردي هوا فضاي ماشين را پر کرده بود! تا سهراب بخاري را روشن و حرکت کند دست هايم را به هم ماليدم و گفتم:

-آخه الان توي اين سوز و سرما کجا داريم ميريم!! ... هوا هم انگار نه انگار دو سه هفته ديگه عيده!

سهراب خنده اي کرد و گفت:

-خانم جان شما ننه سرما هستي! وگرنه هوا خيلي هم سرد نيست!! 

سکوتم را که ديد لبخند شيطنت باري زد و گفت:

-مي گم مهرگان پير شدي ها!! ... قوت نداري ننه! يه بچه هم برامون نياوردي دلمون را خوش کنيم!! حالا من چطوري با يه پيرزن زندگي کنم!

اخم آلود گفتم:

-سهراب يه وقتايي يه نگاه به شناسنامه ات بندازي بد نيست ها! ... گاهي يادت ميره چند سال بزرگتري!

صداي خنده اش فضاي ماشين را که حالا گرماي مطبوعي داشت پر کرد و گفت:

-چه کيفي داره آدم سر به سر زنش بزاره ها!

سهراب نمي دانست همين جملات کوتاه که نشان دهنده ي رضايت از زندگي کوتاهمان بود چقدر دلم گرم مي شد و پر مي شدم از حس خوشبختي! ترافيک شب جمعه ي تهران بيشتر از روزهاي ديگر بود. گرچه براي ما که مقصد مشخصي نداشتيم فرق آن چناني نداشت که کنار هم داخل ماشين باشيم يا در رستوان يا کافي شاپ دنج و آرام! قصد سهراب هيچ يک از رستوران هايي که قبلاً با هم رفته بوديم نبود و اين برايم عجيب بود! سهراب عادت نداشت جاهاي جديد را امتحان کند و بيشتر مي پسنديد به جاهايي که امتحانشان را پس دادند برود!

ماشين را کنار محوطه اي که براي اولين بار با هم آمده بوديم پارک کرد متوجه قضيه شدم. ذهن به چند ماه قبل برگشت و رصد با بچه هاي گروه را به خاطر آوردم! با تعجب به سمت سهراب برگشتم و گفتم:

-قرار رصد داريم؟!

لبخندي زد و گفت:

-بله ديگه ... فقط ننه سرما دوست نداشت از خونه بيرون بياد!

-خب بدجنسي مي کني نمي گي براي چي و کجا قرار بريم ديگه!

ابرويي بالا انداخت و گفت:

-تمام کيف زندگي به اين که بدجنسي کني اونم در مورد زنت!

با حرص گفتم:

-کشتي من را با اين زنم زنم کردن!!! ... چقدر زن نديده اي!!!

قهقه ي بلندي زد و گفت:

-بله که زن نديده ام ... بعدشم زن خودمه ... دوستش دارم!

لبخندي زدم و با شيطنت گفتم:

-خدا بهت ببخشتش!!

سهراب هم با شيطنت ابرويي بالا انداخت و گفت:

-بخشيده!

رصد آن شب واقعاً عالي بود آسمان سرما زده ي زمستان پاکي خاصي داشت! حضور سهراب به عنوان همسر کنارم و احساس امنيتي که از بودنش داشتم با هيچ کدام از حس هايي که تا به حال تجربه کرده بودم قابل مقايسه نبود! مدتي بود از بچه ها بي خبر بودم و با ديدن سيما و شيدا واقعاً خوشحال شدم. اين طور که بچه ها تعريف مي کردند پژمان از ساحل خواستگاري کرده بود. قرار جشن عروسي هم در عيد نوروز گذاشته شده بود و براي همين هيچ کدام حضور نداشتند. براي هر دو از ته قلب آرزوي خوشبختي کردم. چشم هاي سهراب بعد از اين که فقط پژمان به برنامه ي آن شب نمي رسيد برقي زد که به خاطرم آورد از قضيه ي خواستگاري پژمان با خبر بوده و هنوز چيزي را فراموش نکرده! 

به خانه که برگشتيم سهراب روي کاناپه ي مورد علاقه اش نشست و گفت:

-چه خوب شد اين پسره پژمان نبود ها!

ترجيح دادم حرفي نزنم! به هر حال بودن يا نبودن پژمان فرقي به حالم نداشت! سهراب هم که بي تفاوتي من را ديد حرفي نزد.

*****

کمتر از يک هفته تا سال نو فرصت داشتم. گندمي که به نيت سبزه خيسانده بودم جوانه زده بود،‌ ظرف گلي آبي آسماني را از گندم جوانه زده پر کردم و دستمال نمداري رويش انداختم. هوا گرم تر شده بود. با اين که تمام وسايل نو بود و خانه هم تازه بازسازي شده بود اما يکي دو روزي براي تميز کردن خانه وقت گذاشته بودم! سهراب مخالف اين کار بود و اعتقاد داشت لازم نيست اما من دلم مي خواست اولين سال نو را با تمام سختي ها و شيريني هايش در خانه ي خودم جشن بگيرم. اما انقدر اين کار برايم سخت بود که انگار کوه کنده باشم! صبح ها با چنان سختي از تخت بلند مي شدم که گاهي خودم شک مي کردم واقعاً کار زيادي انجام داده ام! مامان اعتقاد داشت اين ضرب المثل نکرده کار را نبر به کار در مورد من صدق مي کنه و چون فعاليت بدني کمي داشتم حالا انقدر خسته ام!

از روز قبل از سال تحويل ميز تلفن پايه بلند را به وسط خانه منتقل کردم و وسايل سفره هفت سين را با وسواس روي آن چيدم. پارچه ي مخمل سرمه اي با طرح هاي گلدوزي شده ي نقره اي لطافت خاصي داشت که به محض ديدنش عاشقش شده بودم! تمام وسايل را در ظرف هاي گلي کوچک آبي آسماني ريختم. قرآني که روي سفره عقد داشتيم را هم روي ميز گذاشتم. سهراب هر از چند گاهي سرکي مي کشيد و با لبخند عريض و طويلي که مي زد تشويقم مي کرد و دوباره روي کاناپه ي مورد علاقه اش بر مي گشت و با لپ تاپش سر گرم مي شد.

سال تحويل صبح زود بود و من با هزار بدبختي سهراب را از تختخواب جدا کردم البته جدا از اين که خودم چطور از تخت بلند شدم! سهراب حتي موقع سال تحويل هم چرت مي زد و سعي مي کرد کمتر چشمانش را باز کند که خواب از سرش نپرد! قيافه ي سهراب به قدري بامزه شده بود که ناخودآگاه زدم زير خنده! صداي خنده ي من خواب را از سرش پراند و با تعجب گفت:

-چي شده؟!

در همان حال که مي خنديدم گفتم:

-بايد فيلمت را بگيرم بفرستم براي ديدني ها! عين اين بچه ها که خوابشون مي بره با سر ميرن توي ظرف غذا شده بودي!

ابرويي بالا انداخت و گفت:

-از اين بچه ها دوست داري؟!

صداي خنده ام متوقف شد و گفتم:

-نخير! ... شما را دوست دارم!

لبخند شيطنت آميزي زد و گفت:

-نظرت راجع به بچه اي که مثل من باشه چيه؟!

نگاه اخم آلودي به او انداختم و گفتم:

-سر صبحي حوصله ي شوخي ندارم ... 

سرحال بوسه اي برايم فرستاد و گفت:

-حالا که از خواب بيدار شدم ...

صداي دهل که از تلويزيون پخش شد مانع از ادامه ي حرفش شد! کمي لبش را کج کرد و گفت:

-ببين ... حواس آدم را پرت مي کني! ... مي خواستم کلي دعاي خوب خوب بکنم ها!

لبخندي زدم و گفتم:

-سال نو مبارک آقا!

با اين حرف حواسش از بحث قبلي پرت شد و چند دقيقه اي به تبريک سال نو گذشت. از قبل هديه ي سهراب را که يک کيف چرم قهوه اي بود زير ميز گذاشته بودم اما وقتي براي دادن هديه زير ميز را گشتم خبري از کيف نبود! براي همين روي زمين زانو زدم و با بالا زدن پارچه نگاهي به زير ميز انداختم! سهراب هم سمت ديگر را بالا زد و گفت:

-دنبال چيزي مي گردي بانو؟

متعجب گفتم:

-آره ... عيديت را گذاشته بودم اين جا!

لبخند موذيانه اي زد و گفت:

-همون کيف چرم قهوه اي؟

-آره ... آره ... ديديش ... کجاست!

خونسرد گوشه ي پارچه را رها کرد و گفت:

-نه من نديدمش!

-سهراب اذيت نکن ... پس از کجا مي دونستي دنبال چي مي گشتم!؟

-من ... من مي دونستم؟ ... نه نمي دونستم! 

کلافه روي مبل نشستم و با خودم فکر کردم همان بهتر بود که با حنده ي بلندم از خواب بيدارش نمي کردم که در اين صورت الان در طبقه ي بالا در حال ديدن خواب هفت پادشاه بود! چند دقيقه اي به سکوت گذشت تا اين که سهراب کنارم نشست و دستش را دور شانه ام انداخت و گفت:

-نبينم خانمم ناراحت ... اول سالي اخم نکني ...

-همش بدجنسي مي کني! ... دلم مي خواست خودم عيديت را بدم!

گونه ام را بوسيد و گفت:

-فقط مي خواستم يک کم سر به سرت بزارم! ... اصلاً چه معني داره اول کوچکتر عيدي بده ... بد دوره و زمونه اي شده! ...

با اين حرف سهراب صداي خنده ام بلند شد و گفتم:

-خواهرش را جا انداختي! ... استعدادت براي خاله خان باجي بازي حرف نداره!

لبخندي تحويلم داد و گفت:

-ببين چه شوهري خدا بهت داده! ... قدرش را بدون!

بعد از پايان جمله اش در جعبه اي که در دست داشت را باز کرد و گفت:

-اين هم عيدي خانم خوشگلم ...

نگاهي به داخل جعبه انداختم زنجير طلايي زيبايي به همراه تو سينه اي اشکي با نگين زيبايي در وسط بود. با اين که علاقه ي زيادي به طلا نداشتم اما از اين هديه واقعاً خوشم آمده بود. لبخندي زدم و گفتم:

-خيلي قشنگ ... دستتون درد نکنه همسر جان!

با اين که دلم مي خواست تجربه ي مسافرت با سهراب را در عيد تکرار کنم اما به خاطر ديد و بازديد عيد و اين که سهراب از 5 فروردين بايد به سر کار مي رفت از مسافرت صرف نظر کرديم.

شب تولدم به خواسته سهراب جشن تولد کوچک و دو نفره اي گرفتيم. هديه ي سهراب عينک آفتابي شيکي بود که به محض ديدنش گفتم:

-من هنوز اون عينک امانتي را بهت ندادم ها!

-امانت نبود!

خنده اي کردم و گفتم:

-وقتي به دردم نمي خوره براي چي دست من باشه؟!‍

موذيانه خنديد و گفت:

-کي گفته به درد نمي خوره! شما هر از چند گاهي ازش استفاده کني خيلي خوبه ...

اخمي کردم و گفتم:

-که هر هر بهم بخندي ديگه ...

با صداي بلندي خنديد و گفت:

-باورت نمي شه که هر وقت يادش مي افتم لبخند مي زنم ... چه ايرادي داره عينکي که انقدر باهاش خاطره داريم را گاهي استفاده کني ... اصلاً مي خواي توي خونه بزن ... ها؟!

ابرويي از تعجب بالا انداختم و گفتم:

-توي خونه بزنم که بيشتر بهم بخندي!

بحث من و سهراب در مورد آن عينک تمامي نداشت!

روز تولد از نهار خانه ي مامان دعوت بوديم. آقا جون و خانم جون هم بودند. حالم از صبح خوب نبود. علاوه بر ضعف بدني که از قبل از عيد به سراغم آمده بود سرگيجه هم داشتم. از صدقه سر شامي که سهراب شب قبل از بيرون گرفته بود مسموميت هم اضافه شده بود! با خنده به سهراب گفتم:

-من انقدر روز تولدم توي اين دو سال بلا سرم اومده که از تولد سال بعدم مي ترسم ... اون از پارسال که ساحل خانم عينکم را شکست و به اون همه آدم نهار دادم! ... اين هم از امسال که مثلاً شوهرم برام تولد گرفته و مسموم شدم!

با خنده گفت:

-خدا خير بده ساحل خانم را ... و گرنه من چطوري با تو سر صحبت را باز مي کردم! ... بعدشم دست شوهرت درد نکنه غذا به اون خوبي برات خريد ... حالا شما نازک نارنجي هستي تقصير شوهر بيچاره ات چيه؟!

ابرويي بالا انداختم و گفتم:

-بي نوا شوهرم!

خودش را کنار من کشيد و زير گوشم گفت:

-مي بيني چقدر طفلکيم! ... حالا بوسم کن!

صداي تقه اي که به در اتاق سابقم که هم چنان مورد استفاده من و سهراب بود، خورد باعث شد کمي از من فاصله بگيرد. مامان سرش را داخل آورد و گفت:

-بهتري مامان؟

با لبخندي گفتم:

-چيزي نيست مامان!

-باشه مامان جان ... اما اگر تا فردا خوب نشدي يه دکتر برو ... اين طوري اذيت مي شي!

*****

گيجم! انقدر گيج که نمي دانم کجاي دنيا هستم! سهراب هنوز برنگشته و من تنها به برگه ي آزمايشي که در دست دارم زل زده ام! ... باور ندارم ... نوشته هاي اين برگه را باور ندارم!

دستي روي شکمم مي کشم شايد بتوانم نشاني از چيزي که در برگه نوشته پيدا کنم! همه چيز مثل سابق است! فکرش را هم نمي کردم به خاطر يک مسموميت غذايي به دکتر بروم و با سند مادر شدنم برگردم!

مادر! ... من! ... سر از احساسي که دارم در نمي آورم ... يک لحظه حس بودن بچه اي از من و سهراب لبخند روي لبم مي آورد و لحظه اي بعد فکر اين که هنوز سه ماه نيست که ازدواج کرديم و بيشتر از دو سال از درسم باقي مونده اشک را مهمان چشمانم مي کند. هيچ دوست نداشتم انقدر زود نفر سومي وارد زندگيمان شود و حالا فکر بيماري احتمالي فرزندي که در شکم داشتم مصمم ترم مي کرد! با نقش بستن کلمه ي بچه در ذهنم دلم هري پايين ريخت و فکري مثل خوره به جانم افتاده و تصميمي که گرفته بودم را ذره ذره مي جويد.

بچه اي که در شکم داشتم چه شکلي بود؟! ... با خودم گفتم کاش چشمانش شبيه سهراب باشد! صدايي در سرم پيچيد، "دست از اين افکار مسخره بردار! تو اين بچه را نمي خواي! اون بچه مريض!" از فکر بيمار بودن کودکم اشکم سرازير شد.

صداي زنگ کوتاه و بعد از آن چرخيدن کليد در قفل نشان از آمدن سهراب بود. به محض ورود با صداي بلندي گفت:

-سلام ... صاب خونه ... منزل تشريف نداريد؟ ... دل شوهرتون تنگ شده! ... کجايي بانو؟ ...

چشمش به من که روي مبل جمع شده بود افتاد، با عجله خودش را به من رساند و گفت:

-مهرگان خوبي؟ ... چي شده گلم؟ ... بازم سرگيجه داري؟ ... پاشو بريم يه دکتر متخصص ... اون دکتر قبلي که انگار چيزي سرش نمي شد!

بدون هيچ حرفي برگه ي آزمايش را به سمتش دراز کردم. نگاهي به آن انداخت و گفت:

-اين چيه؟ ... آزمايش دادي؟ ... براي چي؟

مکثي کرد و با دقت مشغول خواندن شد. چند دقيقه اي به سکوت گذشت. همان طور که برگه ي آزمايش در دستش بود روي مبل کنار من نسشت. از سکوت به وجود آمده راضي نبودم، يعني سهراب به چه فکر مي کرد که هيچ عکس العملي نشان نمي داد. چند دقيقه بعد سکوت بينمان را صداي بوسه هاي سهراب شکست. همان طور که من را به خودش فشار مي داد گفت:

-خدايا شکرت ... واي مهرگان فکرش را بکن ... بچه ي من و تو ... عاشقتم!

با صداي بغض داري گفتم:

-اما من اين بچه را نمي خوام!

من را رها کرد. با دو دست شانه ام را گرفت و من را به سمت خودش چرخاند و گفت:

-چي؟! ... بچه ي من را نمي خواي؟!

با سري پايين گفتم:

-من اصلاً بچه نمي خوام ... ما تازه ازدواج کرديم ... بعدش ... اگه ... اگه مريض باشه چي؟!

باز هم من را در آغوشش جاي داد و گفت:

-مي دونم عزيزم که تازه ازدواج کرديم ... منم شوکه شدم ... اما چرا مريض باشه؟

-سهراب انگار يادت رفته که من يه بيماري ارثي دارم!

-به فرض که يادم رفته باشه ... يا حتي يادم نرفته باشه ... چيزي عوض نمي شه! ... اون بچه حالا هست ... حتي اگر الان هم نبود يه روزي به جمع ما اضافه مي شد ...

-مي فهمي چي مي گي؟ من دارم مي گم ممکن مثل من باشه! ... حتي شايد خوش شانسي من را هم نداشته باشه و از اول عمرش مجبور باشه از بقيه فرار کنه ... مجبور بشه خودش را جلوي همه بپوشونه ... شايد هيچ وقت نتونه بره استخر ... اگر دختر بود ... هيچ وقت نتونه توي جمع هاي دخترونه لباس هايي مثل هم سن و سال هاش بپوشه ... اگر پسر بود هميشه عذاب کوتاه کردن مو را داشته باشه ... حسرت پوشيدن يه آستين کوتاه!

گرهي بين ابرو انداخت و گفت:

-ممکن هم هست هيچ وقت مريض نشه ... همين خود تو ... مگه مامان و بابات درگير بودن که تو اين طوري شدي ...

سکوت من را علامت رضايت تلقي کرد و ادامه داد:

-بچه ي من سالم سالم!

با سماجت گفتم:

-اما من اين بچه را نمي خوام!

با صدايي بلند تر از هميشه گفت:

-دفعه ي آخر که اين حرف را مي شنوم ... تو حق نداري بچه ي من را نخواي! ... حتي اگر اين بچه با هزار جور مرض به دنيا بياد حرفي نيست ... خدا بهم عمري بده نوکريش را مي کنم ...

چند دقيقه اي سکوت برقرار شد و سهراب با صداي آرامي که عصبانيت چند دقيقه قبل در آن نبود گفت:

-سال هاست دلم مي خواد پدر کسي باشم ... حتي يک بار تصميم گرفتم بچه اي را به فرزندي قبول کنم ... مي خواستم به همه ثابت کنم با اين که زود پدر و مادرم را از دست دادم ... پدر خوبي مي شم! ... بعد از اين که تو را ديدم با خودم گفتم ... مهرگان بفهم من عاشق بچه اي هستم که خون تو توي رگاش باشه ... مي خوام پدرش باشم ... حتي اگر به قول تو از اولين ساعت زندگيش روي تنش پر از ضايعه هاي قرمز باشه ... من عاشق اين بچه ام ... مهم اين که بچه ي من و تو!

در حالي که اشکم سرازير شده بود گفتم:

-شايد اون بچه نخواد!

در حالي که موهايم را نوازش مي کرد گفت:

-به خدا سخت مي گيري مهرگان ... تو واقعاً فکر مي کني چه مشکل بزرگي داري ... نمي گي که اين بچه ممکن هزار جور بيماري ژنتيکي از من به ظاهر سالم به ارث ببره ... خدا بزرگه عزيزم ... حالا هم اشکات را پاک کن ... بايد يه جشن درست و حسابي و البته سه نفره بگيريم!

کلمه ي سه نفره در مغزم پيچيد و لبخندي روي لبم نشست.

فصل پنجم 

-هستيِ مامان، ‌انقدر روي مبل ها نپر!

هستي از وقتي به خانه برگشته يک بند شعر مي خواند و بالا و پايين مي پرد و حالا هم بدون  توجه به حرف من به کارش ادامه مي دهد و با صداي نازکي که من عاشقش هستم مي گويد:

-ماماني ببين چه قشنگ بلدم شعر بخونم

لبخندي از سر استيصال زدم و گفتم:

-مي دونم دختر قشنگم ... بيا يک کم بخواب که وقتي بابايي اومد سرحال باشي ... براش شعر بخوني و جايزه بگيري

کمي با ترديد نگاهم مي کند و در آخر تصميمش را مي گيرد. بالش کوچکش با رو بالشي که تصوير سيندرلا بر آن نقش بسته کنار من روي مبل مي گذارد و خودش هم سرش را روي بالش قرار مي دهد. طبق عادت دست من را روي موهايش مي گذارد و چشمانش را مي بندد. با صدايي که شادابي چند دقيقه قبل را ندارد گفت:

-موهام را ناز کن ماماني ...

دستم را داخل موهاي نازک و نرم دخترم مي کنم. حس زيباي مادري در تمام تنم مي پيچد. به چند دقيقه نرسيده صداي نفس هاي عميق هستي خواب راحتش را نشان مي دهد. با خودم گفتم، "عين باباي خوش خوابش مي مونه!"

نگاهم به جاي نيش قرمز پشه روي صورت سفيد و تپل هستي افتاد و دلم آتش گرفت. آهسته دستي روي اثر گزيدگي کشيدم و خدا را براي هزارمين بار به خاطر سلامتي هستي شکر کردم. نگاهم به دخترم بود و فکرم به پنج سال پيش پر کشيد.

همه ي خانواده از خبر بارداري من شوکه شده بودند. بالاخره مامان طاقت نياورده بود و با هزار دردسر پرسيد که چرا پيشگيري نکرده بوديم؟ توضيح اين موضوع که دکتر پوستم استفاده از هر نوع داروي هرموني را ممنوع کرده براي مامان کار ساده اي بود چون از همه چيز خبر داشت اما بقيه نه! دليلم براي بقيه اين بود که قرص هاي ضد بارداري به من نمي سازد. گرچه کلي مورد شماتت قرار گرفتم که ادا و اصول در مي آورم اما همه پذيرفتند.

شرايط روحي ام با گسترش ضايعه ها روز به روز بدتر مي شد. اين طور که تحقيق کرده بودم اکثر کساني که مثل من بودند در دوران بارداري با عود عارضه مواجه بودند. انقدر اوضاع به هم ريخته بود که دلم نمي خواست خودم را ببينم! بزرگترين عذابم حمام کردن بود دوست نداشتم چشمم به پوست پر از لکه هاي قرمز و گاهاً قهوه اي که جاي جاي بدنم بودند بيفتد! 

روزي چند بار اتاق خواب و جاهايي که بيشتر مي رفتم را جارو مي زدم که مبادا پوسته هاي جدا شده روي زمين ريخته شده باشد. 

سهراب مثل قبل نبود! دوري اش از من ديوانه ام کرده بود. فکر اين که سهراب از من فرار مي کند و يا مي ترسد هر ثانيه را برايم به قدر سالي عذاب آور کرده بود. خوراک هر روزم گريه هاي طولاني و در پي آن سر درد هاي عصبي بود. گاهي فکر مي کردم اگر اين بچه پسو هم نگيرد هزار مرض ديگر با اين روحيه و جسم داغان من به جانش مي افتد.

انقدر شرايط پوستم بد بود که همه از موضوع بيماريم با خبر شدند. حالم از گريه هاي مادر جون، نگاه متهم کننده ي ماماني که مامان را عامل بيماريم مي دانست، اشک ها و دلسوزي هاي نغمه، فرار هاي زن عمو، کم محلي هاي مارال و ... به هم مي خورد! رفتارشان عرصه را برايم تنگ کرده بود. همين رفتار ها باعث شده بود رفت و آمدم را به حداقل برسانم. در حقيقت اين مامان و خانم جون بودند که از من سراغ مي گرفتند و کمک احوالم بودند.

ماه ششم بارداري را پشت سر مي گذاشتم، مثل چند ماه گذشته روي کاناپه ي جلوي تلويزيون مچاله شده بودم و در ظاهر به صفحه ي تلويزيون و در واقع به نقطه اي در مرکز آن خيره شده بودم. انقدر غرق دنياي خودم بودم که وقتي دست هاي سهراب دور شانه ام پيچيد تازه متوجه حضورش شدم. نگاه دلگيري به من انداخت که پاسخش نگاهي سرد و يخ زده بود.

شانه هايم را محکم تر از قبل فشار داد و با صداي آهسته اي گفت:

-چرا با خودت و من اين کار را مي کني؟ ... مي دوني چقدر دلم برات تنگ شده؟!

پوزخندي زدم و با لحن تلخي گفتم:

-دلت تنگ شده؟! ... تو همش از من فرار مي کني اين چه جور دلتنگي؟

به صورتم نگاه کرد و گفت:

-من فقط نمي خواستم اذيتت کنم ... مي ترسم!

قيافه ي دلخورم نشان از نپذيرفتن حرفش بود. 

-از من مي ترسي ديگه!

-نه ديوونه ... مي ترسم نزديکت بشم خودت يا بچه اذيت بشيد! ... و گرنه من که از خدامه نزديک شما باشم

انقدر منتظر اين جملات بودم که حتي نمي خواستم بيشتر فکر کنم يا حتي کمي براي سهراب ناز کنم! سرم را روي سينه ي مرد زندگي ام گذاشتم و از ته دل گريه کردم. سهراب هم آهسته موهايم را نوازش مي کرد و کنار گوشم آهسته شعر زمزمه مي کرد:

هر چه هستي باش

امّا کاش ...

نه، جز اينم آرزويي نيست:

هر چه هستي باش

اما باش

چند ماه باقي مانده از بهترين روزهاي زندگي ام با سهراب بود. به جز خانواده ام تنها کسي که هميشه حضورش باعث دلگرمي بود خاله دنياي عزيزم بود. حضور خاله دنيا در بحبحه اي که فکر مي کردم هيچ کس درکم نمي کند يک موهبت الهي محسوب مي شد. هر دفعه که به ديدنم مي آمد هديه ي کوچکي براي دختر به دنيا نيامده ام مي آوردم و در جواب اعتراض هاي من و سهراب مي گفت:

-شما دو تا حسودي مي کنيد که نوه ام من را دوست داشته باشه ... اما اين پنبه را از گوشتون در بياريد! ... من و نوه ام عاشق هم هستيم!

و البته اين حرفش بعد از به دنيا آمدن هستي رنگ و بوي واقعيت به خود گرفت. خاله با اين که سن و سالي ازش گذشته بود انقدر با هستي بازي هاي کودکانه مي کرد که گاهي شک مي کردم اين خاله همان آرايشگر جدي باشد.

با بهتر شدن اوضاع روحي ام که نتيجه ي حضور هستي بود تعداد ضايعه ها به شکل چشمگيري کم شد.

صداي زنگ کوتاه در هستي را از خواب پراند و من را از افکارم بيرون کشيد. هستي با عجله خودش را به پدرش رساند و مثل هميشه مشغول دلبري از سهراب شد. با خودم فکر کردم، "هر چقدر خدا را براي حضور هستي شکر کنم باز هم کم است."

سهراب در حالي که دختر عزيز دردانه اش را که از نظر چهره اي شباهت زيادي به خودش دارد در آغوش گرفته جلوي من ظاهر مي شود و با لحن مهرباني پرسيد:

-حال خانم خونه چطوره؟

لبخندي مي زدم و در حالي که مثل هر روز گونه اش را بوسيدم آهسته زير گوشش زمزمه کردم:

-حالا که آقاي خونه برگشته خوب خوب ... فقط دلش براي شما تنگ شده بود!

با لبخند موذيانه اي گفت:

-به نظرت بعد از خوابيدن هستي هم دلتنگ؟!

صداي اعتراض هستي که شاهد گفت و گوي آهسته ي ماست اجازه ي پاسخ دادن را از من مي گيرد.

-بابايي امروز يه شعر جديد ياد گرفتم ... مامان گفته بخونم برام همون عروسکي که بهت نشون دادم که دامن صورتي داشت مي خري!

خندان گفتم:

-من گفتم همون عروسک را مي خره؟!

با لحن مظلومانه اي گفت:

-خوب جايزه يعني عروسک ديگه!

سهراب بوسه اي روي گونه اش کاشت و گفت:

-بله دختر بابا ... جايزه يعني عروسک ... بخون بابا قربونت بشه!

هستي از بغل سهراب پايين پريد و مثل هميشه با ادا و اطوار خاص خودش شروع به خواندن کرد. گاهي فکر مي کنم با اين سن و سال اين دلبري ها را از کجا ياد گرفته است!

دست مردي که چند سالي است همه جوره تکيه گاه من بوده دور شانه ام مي پيچد و باعث مي شود قلبم با حس خوشبختي با شدت بيشتري به سينه بکوبد. صداي هستي در گوشم زنگ مي خورد و من هم با دخترم زمزمه مي کنم:

خوشحال و شاد و خندانم 

قدر دنيا رو مي دانم

خنده کنم من

دست بزنم من

پا بکوبم من 

شادانم

در دلم غمي ندارم 

زيرا سلامت هست جانم

عمر ما کوتاه س

چون گل صحراست

پس بياييد شادي کنيم

بياييد با هم بخوانيم 

ترانه جواني را

عمر ما کوتاه س

چون گل صحراست

پس بياييد شادي کنيم

گل بريزم من

از توي دامن بر روي خرمن

شادانم

پايان

 ارتباط با سازنده نرم افزار 

iraaanbook@yahoo.com

http://goldjar.blogfa.com

http://goldjar.fardblog.com

================

سفارش ساخت کتاب الکترونيکي با فرمتهاي مختلف .و

 سئوالات و پيشنهادات و انتقادات خود را به روشهايي که در زير امده .با ما درميان بگذاريد/با سپاس 

================

نحوه سفارش 

========

 {روش اول}

========

از طريق ارسال   { اس ام اس } يا پيامک . به شماره 

09391315486

========

{ روش دوم}\

========

ارسال پيام { پي ام } به ايدي _ ياهو  

 my     yahoo    =    ID =  iraaanbook